Erkenning in sielkunde, tipes attribusies - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Erkenning - dit is die begiftiging van een individu deur 'n ander met eienskappe en eienskappe wat nie in die onmiddellike gebied van persepsie gesien kan word nie. Met die hulp van toeskrywing ontleed een persoon en reflekteer oor die redes vir die gedrag van die tweede, evalueer sy persoonlikheid. Erkenning in sielkunde is 'n meganisme om individuele gedrag te verduidelik. Dit ontstaan ​​omdat die inligting wat uit direkte waarneming kom, nie genoeg is om voldoende met die omgewing te kommunikeer nie. Daarom, mense "dink dikwels" feite wat hulle nie kon uitvind of kan nie direk waarneem nie. Een persoon, na aanleiding van die optrede van 'n ander, kom tot 'n gevolgtrekking oor die moontlike oorsake van gedrag. Die waarnemer baseer sy gevolgtrekkings oor situasionele faktore (toestande, instelling) en subjektiewe faktore (pogings, vermoëns).
Sosiale sielkundiges het 'n teorie van eienskapseienskappe ontwikkel, en verduidelik die reëls wat mense gebruik wanneer hulle die gedrag van ander beoordeel en sodoende toeskryfstyle definieer.
Erkenning is selde objektief, dit is ook nie altyd 'n presiese proses nie, dit word belemmer deur sekere toeskryflike verwringings (houdings, doelwitte, motiewe). Hierdie verwringings beïnvloed die manier waarop mense hul eie gedrag en die optrede van ander beoordeel.
Dikwels praat hulle oor kousale toeskrywing, wat die interpretasie van die gesprek se gedrag beteken, deur die aanstelling van sekere aannames oor moontlike bedoelings, redes, motiewe vir die gedrag van die individu, met hul verdere begiftiging aan die kommunikasievennoot.
Oorsaaklike erkenning bepaal meestal die sosiale persepsie van 'n persoon as inligting onvoldoende is en van iewers erken moet word. Die bevindings van die attribusieproses kan bydra tot die skep van sosiale stereotipes en patrone. Dit stel die persoon self in staat om ander mense makliker te leer en te leer, by te dra tot die ontwikkeling van vooroordele rakende verteenwoordigers van verskillende sosiale kategorieë en groepe (etniese, ouderdom, professionele).
Wat is toeskrywing
In sielkunde is toeskrywing 'n kognitiewe proses om die gedrag van buitestaanders en hul eie aksies te verduidelik. Dit word hoofsaaklik uitgedruk in die verduideliking van ander se optrede deur eie oordeel, aangesien baie eienskappe nie regstreeks deur sosiale waarneming onder direkte waarneming gesien kan word nie, maar aan hulle toegeskryf word.
Erkenning is 'n poging om 'n voorwerp, sy optrede, te interpreteer om die motiewe van gedrag te verstaan ​​in die huweliksvoorwaardes van inligting deur gebruik te maak van spekulasie. Erkenning is die kognitiewe prosesse wat voorkom in die lewens van miljoene mense wat deur sosiale sielkunde bestudeer word. In toegeskrewe studies, vergeleke met studie van die persepsie deur een persoon van die ander, vind 'n toename in die intellektuele indeks van die verskynsels plaas.
Die eenvoudigste klassifikasie van attribusies word in disposisionele en situasionele verdeel.
Daar is so 'n sielkundige term as die defensiewe hipotese, dit verwys na 'n geloofstelsel wat aan 'n individu behoort, wat 'n funksie het van sy eie verdediging teen eksterne angs. Verdedigende attribusies vind gewoonlik plaas wanneer 'n persoon 'n skrikwekkende prentjie sien. Vermelding van verantwoordelikheid in sulke situasies, die skep van persoonlike gevolgtrekkings, sal verband hou met die erns van mislukking en die mate van interne en situasionele ooreenkoms van 'n persoon en 'n slagoffer.
Baie mense ken voorbeelde van defensiewe toeskrywing, byvoorbeeld die bekende hipotese, wat sê dat goeie dinge net met goeie mense gebeur, slegte dinge met slegte mense. Daar is mense wat daaraan glo, omdat hulle hul kwesbaarheid voel en die onvermoë om die situasie heeltemal te beheer. Dit lei tot die verwyt van ander, selfs in die geval van die tragiese situasie van die slagoffer self.
So, mense kan hoor dat hooligans iemand optel, hulle word geneem om te dink dat as hy nie gaan waar hy nie nodig het nie, hy 'n rede sal gee. Of hulle het die nuus van 'n motorongeluk gehoor, hulle begin al die skuld aan die bestuurder toeskryf (byvoorbeeld, hy was dronk) en terselfdertyd dring hulle aan om te glo dat dit nie met hulle sal gebeur nie.
Mense glo dikwels dat positiewe gebeure met hulle gebeur, meer dikwels as ander. Negatiewe dinge gebeur minder dikwels.
Voorbeelde van toeskrywing: 'n swaar roker dink hy is baie minder geneig om met kanker siek te word as ander rokers.
Op grond van die waardekriteria is daar drie tipes kenmerk eienskappe: dit is positief, negatief en gemeng (positief-negatief). Positief is 'n kombinasie van die eienskappe wat in die etno-kulturele omgewing bevind word positief, dit is sosiaal goedgekeur, wenslik.
Negatief - sluit eienskappe in wat in die etnokulturele omgewing almal as negatief, negatief, ongewens en afkeurend beskou word.
Gemeng - verskyn as negatiewe en positiewe eienskappe in dieselfde mate uitgedruk word, wat gedeeltelik deur die etnokulturele omgewing beskou word.
By die waarneming van die gedrag van mense kan daar tot die gevolgtrekking gekom word dat die basis van hierdie gedrag in die persoon self of in die wêreld gelokaliseer word. Dit word die "lokus van beheer" genoem.
Lokus beheer is die vermoë om jou eie suksesse toe te ken, óf om te misluk na 'n interne (hier 'n interne lokus) of eksterne (hier 'n eksterne lokus) faktore.
Interne faktore is die eienskappe van 'n persoon - pogings, eienskappe, eienskappe, kennis, vaardighede.
Eksterne faktore - die omstandighede van die situasie, voorwaardes, raamwerk. Die neiging tot eksterne toeskrywing maak 'n persoon meer hulpeloos, omdat dit nie die vermoë en potensiaal openbaar nie.
Erkenningstyle is maniere om verskillende gebeure wat by 'n persoon plaasgevind het, te interpreteer. Attribusiestyle: interne (persoonlike); eksterne (situasioneel).
'N Interne styl is teenwoordig wanneer daar 'n verband bestaan ​​tussen die gedrag van 'n individu en sy eienskappe en eienskappe, as 'n persoon onder die invloed van interne motiewe en houdings optree. Byvoorbeeld, as 'n persoon vir 'n lang tyd misluk, begin hy alles af te skryf wat hy onbevoeg is, daarom is hy gedoem tot mislukking, en hierdie persoon begin minder krag vir sy prestasies toepas.
Voorbeelde van persoonlike toeskrywing: "Ons het nie tyd gehad om betyds te arriveer nie, want jy was laat"; "Hy verlaat altyd alles omdat hy 'n sycophant is."
Voorbeelde van toeskrywing situasioneel: "Hy doen dit, want die toestande dwing dit."
Eksterne styl is die verband van gedrag met die huidige situasie. 'N Individu wat gekonfronteer word met 'n geval van mislukking, verstaan ​​dat daar sekere omstandighede is wat dit inmeng of dit as 'n ongeluk beskou.
Daar is nog twee belangrike tipes van toeskrywing. Heteroattribution is die toeskrywing van sekere motiewe, eienskappe en eienskappe aan ander individue of groepe. Self-attribusie of outo-attribusie is die toeskrywing van 'n verskeidenheid eienskappe, houdings, gedragsmotiewe vir jouself. Self-attribusie speel 'n belangrike rol in die skep van die self-identiteit van die individu.
Hierdie spesies is goed verwant. Sommige wetenskaplikes het ondersoek ingestel dat 'n individu wat 'n mens so sleg beskou, onderskeidelik negatiewe eienskappe aan hom toeken, terwyl hy homself positief is, dit is teenoorgestelde. Dit is 'n sielkundige patroon van die onderling verbandhoudende ontwikkeling van verskeie prosesse. Hier is negatiewe en positiewe attribusies interverwante prosesse wat saam vloei.
Die tipes toeskrywing van mekaar gee aanleiding tot, steun en lewer absoluut teenoorgestelde idees oor die sielkundige eienskappe wat die individu aan ander en homself toeskryf.
Die individu, in 'n aktiewe toestand, betaal akute aandag uitsluitlik aan die situasie en situasie. Hy verstaan ​​beter as die waarnemer self hoe die huidige situasie ontstaan ​​het, hoe hy self blyk te wees wat hy sou doen of uitvind. Hy het beter kennis van sy eie kennis, doelwitte, houdings en vermoëns waarmee hy begiftig is.
Die waarnemer gee meer aandag aan die individu, sy manier van gedrag. Hy ignoreer die situasie, hoewel hy gewoonlik min inligting het oor die geskiedenis van sy voorkoms, sonder om die essensie van 'n sosiale voorwerp te verstaan. Dit dra by tot die feit dat daar asimmetrie in die attribusies self voorkom. Hierdie asimmetrie word uitgedruk in die verduideliking van die gewone of ongewone, gewenste en ongewenste gedrag van die individu. Daarom word hetero-toedeling as meer rasioneel as self-toeskrywing beskou.