Burgerregte Wette - Geskiedenis Podcasts - 2022
'N Kort geskiedenis van burgerregte in die Verenigde State: Jim Crow Era
Na die Burgeroorlog was daar 'n tydperk van ongeveer 1865 tot 1877 waar federale wette waarneembare beskerming van burgerregte vir voormalige slawe en vryswartes gebied het, dit was nie heeltemal aaklig om 'n Afro -Amerikaner te wees nie, selfs in die suide. Vanaf die 1870's, toe die Suider -ekonomie sy agteruitgang voortgesit het, het die Demokrate egter die mag in die suidelike wetgewers oorgeneem en intimidasie -taktiek gebruik om swart kiesers te onderdruk. Taktieke het geweld teen swartes ingesluit, en hierdie taktiek het tot in die 1900's voortgeduur. Lynchings was 'n algemene vorm van terrorisme wat teen swartes beoefen word om hulle te intimideer. Dit is belangrik om te onthou dat die Demokrate en Republikeine van die laat 1800's baie verskillende partye was as hul huidige herhalings. Republikeine in die tyd van die burgeroorlog en direk daarna was letterlik die party van Lincoln en anathema in die suide. As wit het die Suid -Demokrate die wetgewers in die voormalige Konfederale state oorgeneem, en het hulle meer beperkende kiesersregistrasie- en kieswette begin aanvaar, asook wetgewing aangeneem om swart en wit te skei.
Dit was nie genoeg om net swartes te skei nie - skeiding was nooit 'n aparte nie, maar gelyk. Plessy v. Ferguson dat die mensdom op een of ander manier die ergste aard daarvan sou toon en dat segregasie kon plaasvind sonder dat die een kant beduidend benadeel word, ondanks alle bewyse van die teendeel, kan ons terugskouend terugkyk en sien dat die hof of optimisties was of ly aan dieselfde rassisme as het destyds die ander arms van die regering aangegryp. In die praktyk was die dienste en fasiliteite vir swart mense deurgaans minderwaardig, onderbefonds en ongeriefliker in vergelyking met dié wat aan blankes gebied word - of die dienste en fasiliteite bestaan ​​glad nie vir swartes nie. En hoewel segregasie letterlik wetgewing in die Suide was, is dit ook in die noorde van die Verenigde State beoefen deur behuisingspatrone wat deur private verbonde, bankleningspraktyke en werksdiskriminasie toegepas word, insluitend diskriminerende vakbondpraktyke. Hierdie soort de facto segregasie het tot in ons eie tyd geduur.
Die era van Jim Crow -wette het 'n dramatiese afname in die aantal swartes wat in die suide geregistreer is, verminder. Hierdie tydperk het die groot migrasie van swartes na noordelike en westelike stede soos New York, Chicago en Los Angeles meegebring. In die 1920's het die Ku Klux Klan 'n herlewing beleef en versprei oor die hele land, wat 'n aansienlike gewildheid gevind het wat tot vandag toe in die Midde -Weste geduur het. Op die hoogtepunt van die tweede inkarnasie van die KKK word beweer dat sy lidmaatskap landwyd meer as 4 miljoen mense is. Die Klan het nie geskroom om brandende kruise en ander intimidasie -instrumente te gebruik om hul teenstanders bang te maak nie, wat nie net swartes insluit nie, maar ook Katolieke, Jode en almal wat nie 'n wit protestant was nie.
Interras -huwelikswette Geskiedenis en tydlyn
Eeue voor die huweliksbeweging van dieselfde geslag, het die Amerikaanse regering, sy samestellende state en hul koloniale voorgangers die omstrede kwessie van 'misgenerasie' of 'n mengsel van rasse aangepak. Dit is algemeen bekend dat die diep suide tot tussen 1967 verbonde was tussen rassehuwelike, maar minder algemeen is dat baie ander state dieselfde gedoen het. Kalifornië het hierdie huwelike byvoorbeeld tot 1948 verbied. Boonop het politici drie onwankelbare pogings aangewend om huweliksverbintenisse nasionaal te verbied deur die Amerikaanse grondwet te wysig.
Maryland aanvaar die eerste Britse koloniale wet wat die huwelik tussen wit mense en swart mense verbied - 'n wet wat onder meer die slawerny van wit vroue wat met swart mans getroud is, beveel:
Hierdie wetgewing laat twee belangrike vrae onaangeraak: dit maak geen onderskeid tussen slawe en vrye swart mense nie en laat huwelike tussen wit mans wat met swart vroue trou, uit. Maar die koloniale regerings het hierdie vrae nie lank onbeantwoord gelaat nie.
Die Statebond van Virginia verbied alle huwelike tussen rasse en dreig om wit mans en vroue wat met swart mense of inheemse Amerikaners trou, te verban. In die 17de eeu funksioneer ballingskap gewoonlik as 'n doodsvonnis:
Leiers in die koloniale regering van Maryland hou so van hierdie idee dat hulle 'n jaar later 'n soortgelyke beleid gevolg het. En in 1705 brei Virginia die beleid uit om massiewe boetes op te lê aan enige predikant wat 'n huwelik tussen 'n inheemse Amerikaner of 'n swart persoon en 'n wit persoon hou - met die helfte van die bedrag (10 000 pond) wat aan die informant betaal moet word.
In 1725 het Pennsylvania 'n wet aanvaar wat 'n verbintenis tussen rasse verbied. Vyf-en-vyftig jaar later het die Gemenebest dit egter herroep as deel van 'n reeks hervormings om slawerny daar geleidelik af te skaf. Die staat was van plan om gratis swart mense gelyke regstatus te verleen.
Massachusetts word die tweede staat wat sy wet teen misvorming herroep, wat die onderskeid tussen noordelike en suidelike state oor slawerny en burgerregte verder versterk. Die oorspronklike verbod van 1705, die derde sodanige wet wat volg op die van Maryland en Virginia, verbied beide huwelike en intieme verhoudings tussen swart mense of inheemse Amerikaners en wit mense.
Rep. Andrew King, D-Mo., Stel 'n Amerikaanse grondwetlike wysiging voor wat alle huwelike tussen rasse in elke staat in die land verbied. Dit sal die eerste van drie sulke pogings wees.
In Pace v. Alabama, bepaal die Amerikaanse hooggeregshof eenparig dat verbod op staatsvlak op huwelike tussen rasse nie die 14de wysiging van die Amerikaanse grondwet skend nie. Die uitspraak sal meer as 80 jaar duur.
Die eisers, Tony Pace en Mary Cox, is gearresteer ingevolge artikel 4189 van Alabama, wat lui:
Hulle het die skuldigbevinding betwis tot by die Amerikaanse hooggeregshof. Regter Stephen Johnson Field het vir die hof geskryf:
Field beklemtoon dat artikel 4189 dieselfde straf op beide oortreders toepas, ongeag ras. Dit beteken, het hy aangevoer, dat die wet nie diskriminerend was nie en dat selfs die straf vir oortreding dieselfde was vir elke oortreder, of die persoon wit of swart was.
Meer as 'n eeu later sal teenstanders van dieselfde geslag huwelik dieselfde argument laat herleef deur te beweer dat slegs huwelikswette op heteroseksuele wyse nie diskrimineer op grond van seks nie, aangesien dit mans en vroue tegnies op gelyke voet straf.
Rep. Seaborn Roddenbery, D-Ga., Maak 'n tweede poging om die Grondwet te hersien om 'n verbintenis tussen rasse in alle 50 state te verbied. Roddenbery se voorgestelde wysiging lui:
Latere teorieë oor fisiese antropologie sal daarop dui dat elke mens 'n Afrikaanse afkoms het, wat hierdie wysiging onafdwingbaar sou kon maak as dit sou slaag. Dit het in elk geval nie geslaag nie.
Terwyl die meeste wette teen misvorming hoofsaaklik gemik was op interras-huwelike tussen witmense en swartmense of witmense en Amerikaanse Indiane, het die klimaat van anti-Asiatiese xenofobie wat die vroeë dekades van die 20ste eeu gedefinieer het, beteken dat Asiatiese Amerikaners ook geteiken word. In hierdie geval het die kabelwet die burgerskap teruggetrek van enige Amerikaanse burger wat getroud was met 'n vreemdeling wat nie in aanmerking kom vir burgerskap nie, wat - onder die destydse rassekwotastelsel - hoofsaaklik Asiatiese Amerikaners bedoel het.
Die impak van hierdie wet was nie net teoreties nie. Na die Amerikaanse hooggeregshof se uitspraak in Verenigde State v. Thind dat Asiatiese Amerikaners nie Blank is nie en dus nie wettiglik burgers kan word nie, het die Amerikaanse regering die burgerskap ingetrek van die in Amerika gebore Mary Keatinge Das, vrou van die Pakistaanse Amerikaanse aktivis Taraknath Das, en Emily Chinn, ma van vier en vrou van 'n Chinese Amerikaanse immigrant . Spore van anti-Asiatiese immigrasiereg bly tot by die goedkeuring van die Immigrasie- en Nasionaliteitswet van 1965.
Sen. Coleman Blease, D-SC, 'n Ku Klux Klan-ondersteuner wat voorheen as die goewerneur van Suid-Carolina gedien het, doen 'n derde en laaste poging om die Amerikaanse grondwet te hersien om 'n verbintenis tussen rasse in elke staat te verbied. Soos sy voorgangers, misluk dit.
Bettmann -argief / Getty Images
In McLaughlin teen Florida, beslis die Amerikaanse hooggeregshof eenparig dat wette wat verbintenisse tussen rasse verbied, die 14de wysiging van die Amerikaanse grondwet oortree.
McLaughlin Florida Statuut 798.05, wat lui:
Alhoewel die uitspraak nie regstreeks aandag gegee het aan wette wat verbintenisse tussen rasse verbied nie, het dit die grondslag gelê vir 'n beslissing wat beslis was.
Die LIFE Picture Collection via Getty Images / Getty Images
Die Amerikaanse hooggeregshof val eenparig om Pace v. Alabama (1883), uitspraak in Loving v. Virginia dat staatsverbod op huwelik tussen rasse die 14de wysiging van die Amerikaanse grondwet oortree.
Soos hoofregter Earl Warren vir die hof geskryf het:
Warren het daarop gewys dat die 14de wysiging die vryheid bied om te trou, ongeag die ras van die betrokkenes. Hy het gesê dat die staat nie op hierdie reg inbreuk kan maak nie, en na hierdie besondere hooggeregshofbesluit het huwelike tussen rasse regdeur die Verenigde State wettig geword.
Na 'n referendum op 7 November, word Alabama die laaste staat wat die interras -huwelik amptelik wettig maak. Teen November 2000 was die interras -huwelik al meer as drie dekades wettig in elke staat, danksy die uitspraak van die Amerikaanse Hooggeregshof in 1967. Maar die grondwet van die staat Alabama bevat steeds 'n onafdwingbare verbod in artikel 102:
Die wetgewer van die staat Alabama het hardnekkig aan die ou taal vasgehou as 'n simboliese verklaring van die staat se siening oor 'n huwelik tussen rasse. So onlangs as 1998 het huisleiers die pogings om artikel 102 te verwyder suksesvol doodgemaak.
Toe kiesers uiteindelik die geleentheid kry om die taal te verwyder, was die uitslag verbasend naby: hoewel 59% van die kiesers die verwydering van die taal ondersteun het, het 41% die verkiesing behou. 'N Interras-huwelik bly steeds omstrede in die diep suide, waar 'n peiling in 2011 bevind het dat 'n aantal Republikeine in Mississippi steeds wette teen wangedrag ondersteun.
Heropbou en New Deal era Redigeer
In die baken van 1883 Sake oor burgerregte, het die Hooggeregshof van die Verenigde State beslis dat die kongres nie die mag gehad het om diskriminasie in die private sektor te verbied nie, en sodoende die Wet op Burgerregte van 1875 van sy vermoë om burgerregte te beskerm, gestroop. 
Aan die einde van die 19de en vroeë 20ste eeu was die regverdige regverdiging vir die nietigheid van die Wet op Burgerregte van 1875 deel van 'n groter neiging deur lede van die Hooggeregshof van die Verenigde State om die meeste regeringsregulasies van die private sektor ongeldig te maak, behalwe wanneer dit handel oor wette wat ontwerp is om die tradisionele openbare moraliteit te beskerm.
In die dertigerjare, tydens die New Deal, het die meerderheid van die regters van die Hooggeregshof geleidelik hul regsteorie verskuif om voorsiening te maak vir groter regulering van die private sektor ingevolge die handelsklousule, en sodoende die weg gebaan vir die federale regering om burgerregte te verbied wat wette verbied beide diskriminasie in die openbare en private sektor op grond van die handelsklousule.
Burgerregtewet van 1957 Wysig
Die Burgerregtewet van 1957, onderteken deur president Dwight D. Eisenhower op 9 September 1957, was die eerste federale wet op burgerregte sedert die Wet op Burgerregte van 1875. Nadat die Hooggeregshof in 1954 die skeiding van skole as ongrondwetlik bevind het Brown v. Onderwysraad, Het die Suid -Demokrate 'n veldtog van 'massiewe weerstand' teen desegregasie begin, en selfs die paar gematigde blanke leiers het na openlik rassistiese standpunte oorgegaan.   Gedeeltelik in 'n poging om die oproepe tot meer ingrypende hervormings te ontlont, het Eisenhower 'n wetsontwerp op burgerregte voorgestel wat die beskerming van Afro-Amerikaanse stemreg sal verhoog. 
Ondanks 'n beperkte impak op Afro-Amerikaanse kiesersdeelname, in 'n tyd toe die swart kiesersregistrasie slegs 20%was, het die Wet op Burgerregte van 1957 wel die Amerikaanse Kommissie vir Burgerregte en die Afdeling Burgerlike Regte van die Departement van Justisie van die Verenigde State ingestel. Teen 1960 het swart stemme met slegs 3%toegeneem,  en die Kongres het die Wet op Burgerregte van 1960 goedgekeur, wat sekere skuiwergate wat deur die Wet op 1957 gelaat is, uitgeskakel het.
1963 Wetsontwerp op burgerregte van Kennedy Wysig
Die wetsontwerp van 1964 is die eerste keer deur die Amerikaanse president John F. Kennedy voorgestel in sy verslag aan die Amerikaanse volk oor burgerregte op 11 Junie 1963.  Kennedy het wetgewing aangevra "wat alle Amerikaners die reg gee om bedien te word in fasiliteite wat oop is aan die publiek - hotelle, restaurante, teaters, kleinhandelwinkels en soortgelyke ondernemings " - sowel as" groter beskerming vir stemreg. "
Kennedy het hierdie toespraak gelewer in die nasleep van die Birmingham -veldtog en die toenemende aantal betogings en protesoptredes in die suide van die Verenigde State. Hy is tot aksie oorgedra na die verhoogde rassespanning en die golf van Afro-Amerikaanse protesoptredes in die lente van 1963.  Einde Julie, volgens 'n New York Times Walter Reuther, president van die United Auto Workers, het gewaarsku dat as die Kongres nie die burgerregte -wetsontwerp sou slaag nie, die land nog 'n burgeroorlog sou ondergaan. 
Na die March on Washington for Jobs and Freedom, op 28 Augustus 1963, het die organiseerders Kennedy besoek om die wetsontwerp op burgerregte te bespreek.  Roy Wilkins, A. Philip Randolph en Walter Reuther het hom probeer oorreed om 'n bepaling te stig wat 'n kommissie vir billike indiensnemingspraktyke instel wat diskriminerende praktyke deur alle federale agentskappe, vakbonde en private ondernemings sou verbied. 
Kennedy se wetsontwerp op burgerregte, wat die Wet op Burgerregte van 1875 navolg, bevat bepalings om diskriminasie in openbare verblyf te verbied en die Amerikaanse prokureur -generaal in staat te stel om regsgedinge teen staatsregerings wat onder meer gesegregeerde skoolstelsels bedryf, aan te sluit. Dit bevat egter nie 'n aantal bepalings wat deur burgerregte -leiers as noodsaaklik geag word nie, insluitend beskerming teen polisie -brutaliteit, die beëindiging van diskriminasie in privaat diens, of die toestemming van die departement van justisie om regsgedinge oor desegregasie of werksdiskriminasie te begin. 
Huis van Verteenwoordigers Redigeer
Op 11 Junie 1963 ontmoet president Kennedy met Republikeinse leiers om die wetgewing te bespreek voor sy televisie -toespraak die aand. Twee dae later het die minderheidsleier van die senaat, Everett Dirksen, en die leier van die meerderheid van die senaat, Mike Mansfield, albei steun uitgespreek vir die president se wetsontwerp, behalwe bepalings wat gelyke toegang tot plekke van openbare akkommodasie waarborg. Dit het daartoe gelei dat verskeie Republikeinse verteenwoordigers 'n kompromiswetsontwerp opgestel het wat oorweeg moet word. Op 19 Junie het die president sy wetsontwerp na die kongres gestuur soos dit oorspronklik geskryf is en gesê dat wetgewende optrede 'noodsaaklik' is.   Die wetsontwerp van die president het eers na die Huis van Verteenwoordigers gegaan, waar dit na die regterlike komitee verwys is, onder voorsitterskap van Emanuel Celler, 'n demokraat uit New York. Na 'n reeks verhore oor die wetsontwerp, het die komitee van Celler die wet versterk, bepalings bygevoeg om rassediskriminasie in diens te verbied, groter beskerming aan swart kiesers uit te skakel, segregasie in alle fasiliteite in die openbaar (nie net skole nie) uit te skakel en die anti-segregasie te versterk klousules rakende openbare geriewe soos middagete. Hulle het ook die prokureur -generaal se magtiging bygevoeg om regsgedinge in te dien om individue te beskerm teen die ontneming van enige regte wat deur die Grondwet of Amerikaanse wet verseker word. In wese was dit die omstrede "Titel III" wat uit die 1957 -wet en die 1960 -wet verwyder is. Burgerregte -organisasies dring hard op hierdie bepaling omdat dit gebruik kan word om vreedsame betogers en swart kiesers te beskerm teen polisiewreedheid en die onderdrukking van vryheid van spraak. 
Kennedy het die kongresleiers aan die einde van Oktober 1963 na die Withuis geroep om die nodige stemme in die Huis in te stel vir deurgang.  Die wetsontwerp is in November 1963 by die regterlike komitee aangemeld en verwys na die reëlskomitee, wie se voorsitter, Howard W. Smith, 'n demokraat en 'n stoere segregasie van Virginia, aangedui het dat hy voornemens is om die wetsontwerp vir onbepaalde tyd gebottel te hou.
Johnson se beroep op Congress Edit
Die moord op die Amerikaanse president John F. Kennedy op 22 November 1963 het die politieke situasie verander. Kennedy se opvolger as president, Lyndon B. Johnson, het, ter ondersteuning van die wetsontwerp, gebruik gemaak van sy ervaring in wetgewende politiek, saam met die boelie preekstoel wat hy as president gehad het. In sy eerste toespraak op 'n gesamentlike kongresvergadering op 27 November 1963, het Johnson aan die wetgewers gesê: 'Geen gedenkrede of lofprysing kan president Kennedy se geheue meer eerbiedig eer as die vroegste moontlike verloop van die wetsontwerp op burgerregte waarvoor hy so lank geveg het nie . " 
Die voorsitter van die regterlike komitee, Celler, het 'n versoekskrif ingedien om die wetsontwerp van die reëlskomitee  af te lê; dit vereis die ondersteuning van 'n meerderheid van die lede van die huis om die wetsontwerp op die vloer te plaas. Aanvanklik het Celler 'n moeilike tyd gehad om die nodige handtekeninge te bekom, en baie verteenwoordigers wat die wetsontwerp op burgerregte gesteun het, bly versigtig om die normale huisprosedure te skend, met die skaars gebruik van 'n petisie vir ontslag. Teen die winterreses van 1963 was nog 50 handtekeninge nodig.
Na die terugkeer van die kongres uit die wintervakansie, was dit egter duidelik dat die openbare mening in die Noorde die wetsontwerp bevoordeel het en dat die versoekskrif die nodige handtekeninge sou verkry. Om die vernedering van 'n suksesvolle petisie vir afskeiding te voorkom, het voorsitter Smith berou gegee en die wetsontwerp deur die reëlskomitee laat gaan. 
Lobby -pogings Redigeer
Ondersteuning vir steun vir die Wet op Burgerregte is gekoördineer deur die Leadership Conference on Civil Rights, 'n koalisie van 70 liberale en arbeidsorganisasies. Die belangrikste lobbyiste vir die Leadership Conference was burgerregte -advokaat Joseph L. Rauh Jr. en Clarence Mitchell Jr. van die NAACP. 
Passasie in die Senaat Edit
Johnson, wat die wetsontwerp so gou as moontlik wou laat aanvaar, het verseker dat die senaat dit vinnig sou oorweeg. Normaalweg sou die wetsontwerp na die regterlike komitee van die senaat verwys word, onder voorsitterskap van James O. Eastland, 'n demokraat uit Mississippi, wie se sterk opposisie dit onmoontlik laat lyk het dat die wetsontwerp die vloer van die senaat sou bereik.Die leier van die meerderheid in die senaat, Mike Mansfield, het 'n nuwe benadering gevolg om te verhoed dat die wetsontwerp deur die regterlike komitee in bedwang gehou word: hy het aanvanklik afstand gedoen van 'n tweede lesing onmiddellik na die eerste lesing, wat dit na die regterlike komitee sou gestuur het, het hy die ongekende stap geneem gee die wetsontwerp 'n tweede lesing op 26 Februarie 1964, waardeur die regterlike komitee omseil word en dit onmiddellik na die senaatvloer gestuur word vir debat.
Toe die wetsontwerp op 30 Maart 1964 voor die volle senaat kom vir debat, het die 'Suidelike blok' van 18 suidelike Demokratiese senatore en die eensame Republikeinse John Tower van Texas, onder leiding van Richard Russell, 'n filibuster geloods om dit te verhoed.  Russell verklaar: "Ons sal tot die bitter einde enige maatreël of enige beweging wat sosiale gelykheid en vermenging en samesmelting van die rasse in ons [Suidelike] state tot stand bring, weerstaan." 
Sterk opposisie teen die wetsontwerp kom ook van senator Strom Thurmond, wat toe nog 'n demokraat was: "Hierdie sogenaamde burgerregtevoorstelle [sic], wat die president aan Capitol Hill gestuur het vir die inwerkingtreding van die wet, is ongrondwetlik, onnodig, onwys en strek verder as die gebied van die rede. Dit is die ergste pakket vir burgerregte wat ooit aan die kongres voorgehou is en herinner aan die heropbouvoorstelle en optrede van die radikale Republikeinse kongres. "
Nadat die filibuster vir 54 dae aangegaan het, het senatore Mansfield, Hubert Humphrey, Mike Mansfield, Everett Dirksen en Thomas Kuchel 'n plaasvervangerwetsontwerp voorgestel wat hulle hoop dit sou oorkom deur 'n voldoende aantal Republikeine sowel as kern -liberale Demokrate te kombineer. Die kompromie -wetsontwerp was swakker as die Huis -weergawe oor die regering se bevoegdheid om die gedrag van privaat sake te reguleer, maar nie swak genoeg om die Huis te laat heroorweeg nie. 
Senator Robert Byrd beëindig sy filibuster in teenstelling met die wetsontwerp die oggend van 10 Junie 1964, na 14 uur en 13 minute. Tot dusver het die maatreël die Senaat vir 60 werksdae beset, insluitend ses Saterdae. Die vorige dag het die demokratiese sweep Hubert Humphrey, die bestuurder van die wetsontwerp, tot die gevolgtrekking gekom dat hy die 67 stemme gehad het wat destyds nodig was om die debat en die filibuster te beëindig. Met ses wankelende senatore wat 'n oorwinningsmarge van vier stemme bied, het die eindtelling op 71 tot 29 gestaan. Nog nooit in die hele geskiedenis kon die senaat genoeg stemme opdoen om 'n filibuster oor 'n wetsontwerp op burgerregte te verslaan nie, en slegs een keer in die 37 jaar sedert 1927 het dit ingestem om vir enige maatreël te cloture. 
Die mees dramatiese oomblik tydens die stemming was toe senator Clair Engle die kamer ingehaal het. As gevolg van terminale breinkanker, sonder om te praat, wys hy na sy linkeroog en dui op sy positiewe "ja" stem toe sy naam genoem word. Hy is sewe weke later dood.
Op 19 Junie het die kompromiswetsontwerp die senaat met 'n stemming van 73–27 aangeneem, vinnig deur die konferensiekomitee, wat die senaatweergawe van die wetsontwerp goedgekeur het, daarna deur beide kongreshuise aangeneem en op Julie deur Johnson onderteken. 2, 1964. 
Stem totale Redigeer
Totale is in Ja–Nee formaat:
Die oorspronklike huisweergawe: 290–130 (69–31%)
Cloture in die Senaat: 71–29 (71–29%)
Die Senaatweergawe: 73–27 (73–27%)
Die Senaatweergawe, soos deur die Huis gestem: 289–126 (70–30%)
Per partytjie Wysig
Die oorspronklike huisweergawe: 
Die Senaatweergawe waarop die Huis gestem het: 
Per streek Redigeer
Let daarop dat "Southern", soos hier gebruik, verwys na lede van die kongres uit die elf state wat die Konfederale State van Amerika in die Amerikaanse burgeroorlog uitgemaak het. "Noordelik" verwys na lede uit die ander 39 state, ongeag die geografiese ligging van die state. 
Die Huis van Verteenwoordigers: 
Noordelik: 72–6 (92–8%)
Suidelik: 1–21 (5–95%) - Ralph Yarborough van Texas was die enigste Suid -Afrikaner wat ten gunste van die senaat gestem het
Per party en streek Wysig
Die Huis van Verteenwoordigers:  
Suidelike Demokrate: 8–83 (9–91%) - vier verteenwoordigers van Texas (Jack Brooks, Albert Thomas, JJ Pickle en Henry González), twee van Tennessee (Richard Fulton en Ross Bass), Claude Pepper van Florida en Charles L Weltner van Georgië het daarvoor gestem
Suid -Republikeine: 0–11 (0–100%)
Noordelike Demokrate: 145–8 (95–5%)
Noord -Republikeine: 136–24 (85–15%)
Let daarop dat vier verteenwoordigers gestem het Aanwesig terwyl 12 nie gestem het nie.
Suidelike Demokrate: 1–20 (5–95%) - slegs Ralph Yarborough van Texas het daarvoor gestem
Suid -Republikeine: 0–1 (0–100%) - John Tower van Texas, destyds die enigste Suid -Republikein, het daarteen gestem
Noordelike demokrate: 45–1 (98–2%) - slegs Robert Byrd van Wes -Virginia het daarteen gestem
Noord -Republikeine: 27–5 (84–16%) - Norris Cotton (NH), Barry Goldwater (AZ), Bourke Hickenlooper (IA), Edwin Mecham (NM) en Milward Simpson (WY) het teen gestem
Net 'n jaar tevore het dieselfde kongres die Wet op Gelyke Betaling van 1963 goedgekeur, wat loonverskille op grond van seks verbied. Die verbod op geslagsdiskriminasie is by die Civil Rights Act gevoeg deur Howard W. Smith, 'n magtige Virginia -demokraat wat die voorsitter van die huisreëlskomitee was en wat die wetgewing sterk teëgestaan ​​het. Smith se wysiging is aangeneem met 'n tellerstem van 168 tot 133. Geskiedkundiges debatteer oor Smith se motivering, of dit 'n siniese poging was om die wetsontwerp te verslaan deur iemand wat teen burgerregte teenstaan ​​vir beide swartes en vroue, of 'n poging om hul regte te ondersteun deur die verbreding van die rekening om vroue in te sluit.     Smith het verwag dat Republikeine, wat sedert 1944 gelyke regte vir vroue in hul party se platform ingesluit het,  waarskynlik vir die wysiging sou stem. Geskiedkundiges spekuleer dat Smith probeer het om Noord -Demokrate wat burgerregte vir vroue gekant het, in die verleentheid te stel omdat die klousule deur vakbonde gekant is. Verteenwoordiger Carl Elliott van Alabama het later beweer dat 'Smith nie 'n blik op vroueregte gehad het nie', aangesien 'hy probeer het om stemme af te skakel, óf op die lyn, want daar was altyd 'n harde kern van mans wat nie vroue verkies nie. regte ",  en die Kongresrekord rekords dat Smith deur die lag begroet is toe hy die wysiging ingedien het. 
Smith het beweer dat hy nie 'n grap maak nie en hy ondersteun die wysiging opreg. Saam met verteenwoordiger Martha Griffiths  was hy die hoofwoordvoerder van die wysiging.  Twintig jaar lank het Smith die Wysiging van Gelyke Regte (sonder verband met rassekwessies) in die Huis geborg omdat hy daarin geglo het. Hy was dekades lank naby die National Woman's Party en sy leier Alice Paul, wat 'n leidende rol in die wen van stemreg vir vroue in 1920 was, was mede-outeur van die eerste wysiging van gelyke regte, en 'n hoofondersteuner van voorstelle oor gelyke regte sedertdien. Sy en ander feministe het sedert 1945 saam met Smith probeer om 'n manier te vind om seks as 'n beskermde kategorie vir burgerregte in te sluit, en het gevoel dat dit nou die oomblik is.  Griffiths het aangevoer dat die nuwe wet swart vroue, maar nie wit vroue nie, sou beskerm, en dit was onregverdig teenoor wit vroue. Die swart feministiese advokaat Pauli Murray het 'n ondersteunende memorandum in opdrag van die National Federation of Business and Professional Women geskryf.  Griffiths het ook aangevoer dat die wette wat 'vroue' beskerm teen onaangename werksgeleenthede, eintlik bedoel was om mans in staat te stel om daardie poste te monopoliseer, en dit was onregverdig teenoor vroue wat nie toegelaat is om vir die werk te gaan nie.  Die wysiging is aangeneem met die stemme van die Republikeine en die Suidelike Demokrate. Die finale wet is aangeneem met die stemme van Republikeine en Noord -Demokrate. Soos regter William Rehnquist dus verduidelik het Meritor Spaarbank v. Vinson, "Die verbod op diskriminasie op grond van seks is op die laaste minuut op die vloer van die Huis van Verteenwoordigers by titel VII gevoeg [.] Die wetsontwerp het vinnig aangepas soos gewysig, en ons het min wetgewende geskiedenis wat ons kan lei in die interpretasie van die Wet se verbod op diskriminasie op grond van 'seks'. 
Een van die mees skadelike argumente van die teenstanders van die wetsontwerp was dat die wetsontwerp, nadat dit aanvaar is, gedwonge busse sou vereis om sekere rassekwotas in skole te bereik.  Voorstanders van die wetsontwerp, soos Emanuel Celler en Jacob Javits, het gesê dat die wetsontwerp nie sulke maatreëls sal magtig nie. Hoofborg, senator Hubert Humphrey (D-MN) het twee wysigings geskryf wat spesifiek ontwerp is om bus te verbied.  Humphrey het gesê, "as die wetsontwerp dit sou dwing, sou dit 'n oortreding van die Grondwet wees", omdat dit die saak op grond van ras sou hanteer en ons kinders sou vervoer weens ras. "  Terwyl Javits gesê het dat enige regeringsamptenaar wat die rekening vir busdoeleindes wou gebruik, 'homself 'n gek sou maak', het die departement van gesondheid, onderwys en welsyn twee jaar later gesê dat die suidelike skooldistrikte wiskundige vergaderings sou moes doen. verhoudings van studente deur bus. 
Die wetsontwerp het 'n langtermyn-verandering in die demografiese steun van beide partye verdeel en veroorsaak. President Kennedy het besef dat die steun van hierdie wetsontwerp die risiko van die suide se oorweldigende steun van die Demokratiese Party sal verloor. Sowel prokureur -generaal Robert F. Kennedy as vise -president Johnson het aangedring op die instelling van die burgerregte -wetgewing. Johnson het aan Kennedy -assistent Ted Sorensen gesê dat "ek weet dat die risiko's groot is en dat ons die Suide kan verloor, maar die soort state kan in elk geval verlore gaan."  Senator Richard Russell, Jr., het president Johnson later gewaarsku dat sy sterk steun vir die wetsontwerp op burgerregte "jou nie net die Suide gaan kos nie, maar ook die verkiesing".  Johnson het egter die verkiesing van 1964 met een van die grootste grondverskuiwings in die Amerikaanse geskiedenis gewen. Die Suide, waarin vyf state in 1964 Republikein swaai, het teen die negentigerjare 'n vesting van die Republikeinse Party geword. 
Alhoewel meerderhede in beide partye vir die wetsontwerp gestem het, was daar noemenswaardige uitsonderings. Alhoewel hy teen gedwonge segregasie gekant was, het  die Republikeinse presidentskandidaat van 1964, senator Barry Goldwater van Arizona, teen die wetsontwerp gestem en opgemerk: "U kan moraliteit nie wetgewing gee nie." Goldwater ondersteun vorige pogings om burgerregtewetgewing in 1957 en 1960 te aanvaar, asook die 24ste wysiging wat die belastingbelasting verbied. Hy het verklaar dat die rede vir sy opposisie teen die wetsontwerp van 1964 titel II was, wat na sy mening die individuele vryheid en die regte van die staat geskend het. Demokrate en Republikeine uit die suidelike state het die wetsontwerp teengestaan ​​en 'n onsuksesvolle filibuster van 83 dae gelei, waaronder senatore Albert Gore, senior (D-TN) en J. William Fulbright (D-AR), asook senator Robert Byrd (D -WV), wat persoonlik vir 14 uur agtereenvolgens gefilustreer het.
Voortgesette weerstand Redigeer
Daar was blanke sake -eienaars wat beweer het dat die kongres nie die grondwetlike gesag het om segregasie in openbare akkommodasie te verbied nie. Moreton Rolleston, die eienaar van 'n motel in Atlanta, Georgia, het byvoorbeeld gesê dat hy nie gedwing moet word om swart reisigers te bedien nie, en sê: "Die fundamentele vraag [is] of die kongres die mag het om die vryheid van 'n individu om sy besigheid te bestuur soos hy goeddink in die keuse en keuse van sy kliënte. "  Rolleston het beweer dat die Burgerregtewet van 1964 'n oortreding van die veertiende wysiging was en ook die vyfde en dertiende wysiging oortree deur hom van "vryheid en eiendom sonder behoorlike proses" te ontneem.  In Hart van Atlanta Motel teen die Verenigde State (1964), het die Hooggeregshof bevind dat die Kongres sy gesag uit die Grondwet se handelsklousule trek en Rolleston se bewerings verwerp.
Weerstand teen die klousule oor openbare verblyf duur jare lank op die grond, veral in die suide.  Toe plaaslike kollege -studente in Orangeburg, Suid -Carolina, in 1968 probeer om 'n rolbalbaan te desegregeer, is hulle gewelddadig aangeval, wat tot oproer gelei het en wat bekend geword het as die 'Orangeburg -bloedbad'.  Weerstand deur skoolrade duur voort in die volgende dekade, met die grootste afname in swart-wit skoolsegregasie wat eers aan die einde van die 1960's en die begin van die 1970's in die nasleep van die Green v. County School Board van New Kent County (1968) hofbeslissing. 
Later impak op LGBT -regte Wysig
In Junie 2020 beslis die Amerikaanse hooggeregshof in drie sake (Bostock v. Clayton County, Altitude Express, Inc. v. Zarda, en R.G. & amp; G.R. Harris Funeral Homes Inc. v. Equal Employment Opportunity Commission) dat titel VII van die Burgerregtewet, wat werkgewers belet het om op grond van seks te diskrimineer, werkgewers ook verbied het om op grond van seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit te diskrimineer.  Daarna, USA Today het gesê dat benewens LGBTQ -indiensnemingsdiskriminasie, "[die] uitspraak van die hof waarskynlik 'n ingrypende impak op federale burgerregte -wette sal hê wat geslagsdiskriminasie in onderwys, gesondheidsorg, behuising en finansiële krediet belemmer."  Op 23 Junie 2020, Queer Eye akteurs Jonathan Van Ness en Bobby Berk het die uitsprake van die Civil Right Act geprys, wat Van Ness ''n groot stap in die regte rigting' genoem het.  Maar albei het nog steeds 'n beroep op die Amerikaanse kongres gedoen om die voorgestelde gelykheidswet goed te keur, wat volgens Berk die Wet op Burgerregte sou wysig, sodat dit "gesondheidsorg- en behuisingsregte regtig sou uitbrei". 
Titel I - stemreg Wysig
Hierdie titel het 'n ongelyke toepassing van kieserregistrasievereistes uitgesluit. Titel I het nie geletterdheidstoetse uitgeskakel nie, wat as 'n hindernis vir swart kiesers, ander rasseminderhede en armblanke in die Suide gedien het, of om ekonomiese vergelding, polisiedrukking of fisieke geweld teen nie -blanke kiesers aan te spreek. Hoewel die wet wel vereis het dat stemreëls en -prosedures op alle rasse gelyk toegepas moet word, het dit nie die konsep van kieser "kwalifikasie" afgeskaf nie. Dit het die idee aanvaar dat burgers nie 'n outomatiese stemreg het nie, maar aan standaarde moet voldoen wat bo burgerskap is.    Die Wet op Stemreg van 1965 het die meeste stemkwalifikasies buite burgerskap direk aangespreek en uitgeskakel. 
Titel II — openbare verblyf Redigeer
Verbode diskriminasie op grond van ras, kleur, godsdiens of nasionale oorsprong in hotelle, motelle, restaurante, teaters en alle ander openbare akkommodasie wat handel dryf in die staat, het private klubs vrygestel sonder om die term "privaat" te definieer. 
Titel III — desegregasie van openbare geriewe Redigeer
Verbied staats- en munisipale regerings om toegang tot openbare geriewe te weier op grond van ras, kleur, godsdiens of nasionale oorsprong.
Titel IV - desegregasie van openbare onderwys Redigeer
Het die desegregasie van openbare skole afgedwing en die Amerikaanse prokureur -generaal gemagtig om klagtes in te dien om die handeling af te dwing.
Titel V — Kommissie vir Burgerregte Redigeer
Die burgerregtekommissie wat deur die vroeëre wet op burgerregte van 1957 ingestel is, uitgebrei met bykomende bevoegdhede, reëls en prosedures.
Titel VI - nie -diskriminasie in federale gesteunde programme Wysig
Voorkom diskriminasie deur programme en aktiwiteite wat federale fondse ontvang. As 'n ontvanger van federale fondse in stryd is met titel VI, kan die ontvanger sy federale befondsing verloor.
Hierdie titel verklaar dat dit die beleid van die Verenigde State is dat diskriminasie op grond van ras, kleur of nasionale oorsprong nie mag plaasvind in verband met programme en aktiwiteite wat federale finansiële bystand ontvang nie, en magtig en gee die toepaslike federale departemente en agentskappe die reg om aksie om hierdie beleid uit te voer. Hierdie titel is nie bedoel om van toepassing te wees op buitelandse hulpprogramme nie. Artikel 601 - In hierdie afdeling word die algemene beginsel uiteengesit dat geen persoon in die Verenigde State uitgesluit mag word van deelname aan of andersins gediskrimineer word op grond van ras, kleur of nasionale oorsprong onder enige program of aktiwiteit wat federale finansiële hulp ontvang nie.
Artikel 602 gee 'n opdrag aan elke federale agentskap wat 'n program van federale finansiële bystand administreer deur middel van toekenning, kontrak of lening, om stappe te doen ingevolge reël, regulasie of bevel van algemene toepaslikheid om die beginsel van artikel 601 te implementeer op 'n manier wat in ooreenstemming is met die prestasie van die doelwitte van die statuut wat die hulp magtig. In die strewe om te voldoen aan die vereistes van hierdie afdeling, is 'n agentskap gemagtig om bystand te verleen of te weier om hulp uit hoofde van 'n program te verleen aan 'n ontvanger van wie daar 'n uitdruklike bevinding was na 'n aanhoor van 'n mislukking om aan die vereistes van daardie program te voldoen, en dit kan ook enige ander middel gebruik wat deur die wet gemagtig is. Elke agentskap word egter eerstens versoek om te voldoen aan sy vereistes deur vrywillige middele.
Artikel 603 bepaal dat enige agentskapsoptrede ingevolge artikel 602 onderhewig is aan die geregtelike hersiening wat op ander gronde beskikbaar sou wees vir soortgelyke optrede deur die agentskap. Indien die agentskapsaksie bestaan ​​uit die beëindiging of weiering om finansiële hulp toe te staan ​​of voort te gaan weens die bevinding dat die ontvanger nie voldoen aan die vereistes van die agentskap kragtens artikel 602 nie, en die agentskap se optrede andersins nie onderhewig sou wees aan geregtelike hersiening nie bestaande wet, sal geregtelike toetsing egter beskikbaar wees vir enige persoon wat benadeel is, soos bepaal in artikel 10 van die Wet op Administratiewe Prosedure (5 USC § 1009). Die afdeling sê ook uitdruklik dat in laasgenoemde situasie sodanige agentskapsoptrede nie geag word tot onherroeplike diskresie van die agentskap in die sin van artikel 10. Die doel van hierdie bepaling is om die moontlike argument te vermy dat, hoewel artikel 603 voorsiening maak vir hersiening ooreenkomstig artikel 10, artikel 10 self het 'n uitsondering op aksie wat "toegewy is aan die diskresie van die agentskap", wat andersins in artikel 603 oorgedra kan word. soos tans bepaal in artikel 10 (e) van die Wet op Administratiewe Prosedure.
Die uitvoerende bevel van 11 Desember 2019 oor die bestryding van antisemitisme lui: "Hoewel titel VI nie diskriminasie op grond van godsdiens dek nie, verloor individue wat diskriminasie ondergaan op grond van ras, kleur of nasionale oorsprong, nie beskerming onder titel VI omdat hulle ook 'n lid van 'n groep wat gemeenskaplike godsdienstige praktyke deel. Diskriminasie teen Jode kan lei tot 'n oortreding van titel VI wanneer die diskriminasie gebaseer is op 'n individu se ras, kleur of nasionale oorsprong.Dit is die beleid van die uitvoerende gesag om titel VI af te dwing teen verbode vorme van diskriminasie wat in antisemitisme gewortel is, net so kragtig as teen alle ander vorme van diskriminasie wat deur titel VI verbied word. " die (nie-wetlik bindende) werkdefinisie van antisemitisme wat op 26 Mei 2016 deur die International Holocaust Remembrance Alliance (IHRA) aangeneem is, sowel as die IHRA-lys van hedendaagse voorbeelde van antisemitisme, "in die mate dat daar voorbeelde kan wees nuttig as bewys van diskriminerende opset ". 
Titel VII — gelyke werksgeleenthede Redigeer
Titel VII van die wet, gekodifiseer as subhoofstuk VI van hoofstuk 21 van titel 42 van die Amerikaanse kode, verbied diskriminasie deur gedekte werkgewers op grond van ras, kleur, godsdiens, geslag of nasionale oorsprong (sien 42 USC § 2000e-2 ). Titel VII is van toepassing op en dek 'n werkgewer "wat vyftien (15) of meer werknemers het vir elke werkdag in elk van twintig of meer kalenderweke in die huidige of voorafgaande kalenderjaar" soos geskryf in die afdeling Definisies onder 42 U.S.C. §2000e (b). Titel VII verbied ook diskriminasie teen 'n individu as gevolg van sy of haar verbintenis met 'n ander individu van 'n spesifieke ras, kleur, godsdiens, geslag of nasionale oorsprong, soos deur 'n interras -huwelik.  Die EEO -titel VII is ook aangevul met wetgewing wat diskriminasie van swangerskap, ouderdom en gestremdheid verbied (kyk Wet op diskriminasie tydens swangerskap van 1978, Wet op ouderdomsdiskriminasie in diens,  Wet op Amerikaners met Gestremdhede van 1990).
In baie eng gedefinieerde situasies word 'n werkgewer toegelaat om te diskrimineer op grond van 'n beskermde eienskap as die eienskap 'n bona fide beroepskwalifikasie (BFOQ) is wat redelikerwys nodig is vir die normale werking van die betrokke onderneming of onderneming. Om 'n BFOQ -verweer te maak, moet 'n werkgewer drie elemente bewys: 'n direkte verband tussen die eienskap en die vermoë om die taak uit te voer, die verhouding van die BFOQ met die 'essensie' of 'sentrale missie van die werkgewer se onderneming', en dat daar nie minder is nie beperkende of redelike alternatief (United Automobile Workers v. Johnson Controls, Inc., 499 U.S. 187 (1991) 111 S.Ct. 1196). BFOQ is 'n uiters eng uitsondering op die algemene verbod op diskriminasie op grond van beskermde eienskappe (Dothard teen Rawlinson, 433 U.S. 321 (1977) 97 S.Ct. 2720). 'N Werkgewer of kliënt se voorkeur vir 'n individu van 'n spesifieke godsdiens is nie voldoende om 'n BFOQ (Kommissie vir gelyke werkgeleenthede v. Kamehameha School — Bishop Estate, 990 F.2d 458 (9th Cir. 1993)).
Titel VII laat enige werkgewer, arbeidsorganisasie, gesamentlike arbeidsbestuurskomitee of arbeidsagentskap toe om die "onwettige indiensnemingspraktyk" te omseil vir enige persoon wat betrokke is by die Kommunistiese Party van die Verenigde State of van enige ander organisasie wat as 'n kommunistiese lid moet registreer. aksie of Kommunistiese front organisasie volgens die finale bevel van die Raad vir Ondersteuning vir Subversiewe Aktiwiteite ingevolge die Wet op die Beheer van Subversiewe Aktiwiteite van 1950. 
Daar is gedeeltelike en volledige uitsonderings op titel VII vir vier tipes werkgewers:
Federale regering (die voorskrifte teen diskriminasie op grond van werksaamhede kragtens titel VII is nou van toepassing op sekere kantore van die federale regering onder 42 U.S.C. Artikel 2000e-16)
Federaal erkende inheemse Amerikaanse stamme 
Godsdienstige groepe wat werk verrig wat verband hou met die groep se aktiwiteite, insluitend verwante onderwysinstellings
Bona fide nie -winsgewende private lidmaatskapsorganisasies
Die Bennett -wysiging is 'n Amerikaanse arbeidswetbepaling in titel VII wat eise teen geslagsdiskriminasie met betrekking tot loon beperk tot die reëls in die Equal Pay Act van 1963. Dit sê 'n werkgewer kan "onderskei op grond van seks" wanneer dit werknemers vergoed "indien dit differensiasie is gemagtig deur "die Wet op Gelyke Betaling.
Die Equal Employment Opportunity Commission (EEOC), sowel as sekere staatsagentskapsbepalingsagentskappe (FEPA's), handhaaf titel VII (sien 42 U.S.C. § 2000e-4).  Die EEOC en die staat se FEPA's ondersoek, bemiddel en kan namens werknemers regsgedinge indien. Waar 'n staatswet die federale wet weerspreek, word dit oorskry.  Elke staat behalwe Arkansas en Mississippi het 'n staats FEPA (sien EEOC en FEPA -gids). Titel VII bepaal ook dat 'n individu 'n privaatgeding kan aanhangig maak. Hulle moet binne 180 dae na die kennisgewing van die diskriminasie 'n klag van diskriminasie by die EEOC indien, anders kan hulle die reg om 'n saak aanhangig te maak, verloor. Titel VII is slegs van toepassing op werkgewers wat 15 of meer werknemers vir 20 of meer weke in die huidige of voorafgaande kalenderjaar in diens neem (42 U.S.C. § 2000e#b).
Administratiewe presedente Redigeer
In 2012 het die EEOC beslis dat diskriminasie op grond van geslagsidentiteit of transgenderstatus op grond van titel VII verbied is. Die besluit was dat diskriminasie op grond van geslagsidentiteit as diskriminasie op grond van geslag gekwalifiseer het of die diskriminasie te wyte was aan stereotipering van geslag, ongemak met 'n oorgang of diskriminasie as gevolg van 'n waargenome verandering in die individu se geslag.   In 2014 het die EEOC twee regsgedinge teen privaat maatskappye begin vir diskriminasie op grond van geslagsidentiteit, met addisionele litigasie wat oorweeg word.  Sedert November 2014 [update], doen kommissaris Chai Feldblum 'n daadwerklike poging om die bewustheid te verhoog van Titel VII -middels vir individue wat gediskrimineer word op grond van seksuele oriëntasie of geslagsidentiteit.   [ benodig opdatering ]
Op 15 Desember 2014, ingevolge 'n memorandum uitgereik deur Prokureur -generaal Eric Holder, het die Departement van Justisie van die Verenigde State (DOJ) 'n standpunt ingeneem wat ooreenstem met die EEOC's, naamlik dat die verbod op geslagsdiskriminasie ingevolge Titel VII die verbod op diskriminasie op grond van geslagsidentiteit of transgenderstatus. DOJ het reeds opgehou teen die bewerings van diskriminasie wat deur federale transgender -werknemers gebring word.  Die EEOC het in 2015 weer 'n nie-bindende memo heruitgereik, wat sy standpunt herbevestig dat seksuele oriëntasie beskerm is onder titel VII. 
In Oktober 2017 het die prokureur -generaal Jeff Sessions die houer -memorandum teruggetrek.  Volgens 'n afskrif van Sessions se opdrag wat hersien is deur BuzzFeed Nuus, het hy gesê dat titel VII eng geïnterpreteer moet word om diskriminasie tussen "mans en vroue" te dek. Sessies het gesê dat "wet VII wetlik 'n diskriminasie op grond van geslagsidentiteit op sigself nie verbied nie."  Devin O'Malley, namens die DOJ, het gesê: "die laaste administrasie het die fundamentele beginsel laat vaar [dat die departement van justisie nie die wet kan uitbrei verder as wat die kongres verskaf het nie], wat vandag se optrede genoodsaak het." Sharon McGowan, 'n prokureur by Lambda Legal, wat voorheen in die burgerregte -afdeling van DOJ gedien het, verwerp die argument en sê '[T] sy memo is eintlik nie 'n weerspieëling van die wet soos dit is nie - dit is 'n weerspieëling van wat die DOJ wil die wet was "en" Die departement van justisie is eintlik besig om terug te keer na die maak van wetgewing teen transgender in die hof. "  Maar die EEOC het nie sy standpunt verander nie en dit in sekere gevalle in stryd met die DOJ geplaas. 
Titel VIII — registrasie- en stemstatistieke Redigeer
Vereiste samestelling van kiesersregistrasie- en stemdata in geografiese gebiede wat deur die Kommissie vir Burgerregte gespesifiseer is.
Titel IX - ingryping en verwydering van sake Redigeer
Titel IX het dit makliker gemaak om burgerregte -sake van Amerikaanse staatshowe na die federale hof te skuif. Dit was van deurslaggewende belang vir burgerregte -aktiviste [ who? ] wat aangevoer het dat hulle nie regverdige verhore in staatshowe kon kry nie. [ aanhaling nodig ]
Titel X — Gemeenskapsverhoudingsdiens wysig
Die Gemeenskapsverhoudingsdiens gestig met die taak om by te staan ​​in gemeenskapsgeskille wat aansprake op diskriminasie behels.
Titel XI — diverse wysig
Titel XI gee 'n beskuldigde wat beskuldig word van sekere kategorieë van kriminele minagting in 'n saak wat onder titel II, III, IV, V, VI of VII van die wet ontstaan, die reg op 'n jurieverhoor. As hy skuldig bevind word, kan die beskuldigde 'n boete van hoogstens $ 1,000 opgelê word, of 'n gevangenisstraf van hoogstens ses maande.
Wet op gelyke werkgeleenthede van 1972 Wysig
Tussen 1965 en 1972 het titel VII geen streng handhawingsbepalings gehad nie. In plaas daarvan is die Kommissie vir Gelyke Indiensnemingsgeleenthede slegs gemagtig om eksterne aansprake op diskriminasie te ondersoek. Die EEOC kan sake dan na die departement van justisie verwys vir litigasie as redelike rede gevind word. Die EEOC het die aard en omvang van diskriminerende indiensnemingspraktyke gedokumenteer, die eerste studie van hierdie aard.
In 1972 het die Kongres die Wet op Gelyke Indiensnemingsgeleenthede aanvaar.  Die wet het titel VII gewysig en die EEOC gesag gegee om sy eie handhawingsgeding te begin. Die EEOC speel nou 'n groot rol in die leiding van geregtelike interpretasies van burgerregte -wetgewing. Die kommissie is ook vir die eerste keer toegelaat om 'diskriminasie' te definieer, 'n term wat uitgesluit is van die 1964 -wet. 
Titel II regspraak Redigeer
Hart van Atlanta Motel, Inc. teen die Verenigde State (1964) Redigeer
Nadat die Wet op Burgerregte van 1964 aangeneem is, het die Hooggeregshof die aansoek van die wet op die private sektor bekragtig, op grond daarvan dat die Kongres die mag het om handel tussen die State te reguleer. Die merkwaardige saak Hart van Atlanta Motel teen die Verenigde State die grondwetlikheid van die wet vasgestel, maar het nie al die regsvrae rondom dit besleg nie.
Wat is die verskil tussen 'n burgerlike reg en 'n mensereg? Eenvoudig gestel, menseregte is regte wat 'n mens verkry deur te lewe. Burgerregte is regte wat 'n mens verkry deur 'n wettige lid van 'n sekere politieke staat te wees. Daar is duidelik verskeie vryhede wat oorvleuel tussen hierdie twee kategorieë, maar die verdeling van regte tussen mens en burger is ongeveer soos volg:
Dit is belangrik om daarop te let dat burgerregte sal verander op grond van waar 'n persoon burgerskap eis omdat burgerregte in wese 'n ooreenkoms is tussen die burger en die land of staat waarin die burger woon. Vanuit 'n internasionale oogpunt is dit nie so waarskynlik dat internasionale organisasies en howe ingryp en optree om 'n nasie se skending van sy eie burgerregte af te dwing nie, maar dit is meer geneig om op menseregteskendings te reageer. Hoewel menseregte in alle lande universeel behoort te wees, sal burgerregte baie van land tot land verskil. Geen nasie mag 'n mens met reg 'n mensereg ontneem nie, maar verskillende nasies kan verskillende burgerregte verleen of ontken. Burgerregtestryd vind dus gewoonlik plaaslik of nasionaal plaas en nie op internasionale vlak nie. Op die internasionale stadium fokus ons op die skending van menseregte.
'N Prokureur of 'n sosiale ingenieur of 'n parasiet op die samelewing en hellip 'n Sosiale ingenieur is 'n hoogs bekwame, waarnemende, sensitiewe advokaat wat die Grondwet van die Verenigde State [verstaan] en [weet] hoe om die gebruike daarvan in die oplossing van probleme van die plaaslike gemeenskappe en in beter toestande van minderbevoorregte burgers.
Gedurende die somer van 2019 het Kristina Alayan in haar hoedanigheid as HUSL -biblioteekdirekteur met haar voormalige medewerkers van die Georgetown Law Library -gids gekommunikeer en met die hulp van Victoria Capatosto, bibliotekaris van Navorsing en Onderrig by HUSL Library, 'n afskrif van hul oorspronklike gids oorgedra na HUSL Library vir onafhanklike ontwikkeling. HUSL Library se weergawe van die gids is toeganklik via ons webwerf, waar u dit tans kan sien.
Burgeroorlog en heropbou
Voor die Amerikaanse burgeroorlog het agt dienende presidente slawe besit, byna vier miljoen swart mense het in die suide slawe gebly, slegs wit mans met eiendom kon stem, en die Naturalisasiewet van 1790 het Amerikaanse burgerskap tot blankes beperk.    Na die burgeroorlog is drie grondwetlike wysigings aangeneem, waaronder die 13de wysiging (1865) wat slawerny beëindig het, die 14de wysiging (1869) wat swart mense burgerskap gegee het, en hul totale bevolking van vier miljoen bygevoeg het tot die amptelike bevolking van die suidelike state vir kongresverdeling en die 15de wysiging (1870) wat swart mans stemreg gegee het (slegs mans kon destyds in die VSA stem).  Van 1865 tot 1877 ondergaan die Verenigde State 'n onstuimige heropboudydperk waarin die federale regering probeer het om vrye arbeid en die burgerregte van vrymanne in die Suide na die einde van slawerny te vestig. Baie blankes het die sosiale veranderinge weerstaan, wat gelei het tot die vorming van opstandige bewegings soos die Ku Klux Klan, wie se lede swart en wit Republikeine aangeval het om die blanke oppergesag te behou. In 1871 het president Ulysses S. Grant, die Amerikaanse weermag, en die Amerikaanse prokureur -generaal Amos T. Akerman 'n veldtog begin om die KKK onder die handhawingswette te onderdruk.  Sommige state was huiwerig om die federale maatreëls van die wet af te dwing. Boonop het daar teen die vroeë 1870's ander wit oppergesaglike en opstandige paramilitêre groepe ontstaan ​​wat Afro-Amerikaanse wettige gelykheid en stemreg gewelddadig teenstaan, swart kiesers intimideer en onderdruk en Republikeinse ampsdraers vermoor.   As die state egter nie daarin slaag om die handelinge te implementeer nie, het die wette die federale regering toegelaat om betrokke te raak.  Baie Republikeinse goewerneurs was bang om swart militiese troepe te stuur om die Klan te beveg uit vrees vir oorlog. 
Ontevredenheid na heropbou
Na die betwiste verkiesing van 1876, wat gelei het tot die einde van heropbou en die onttrekking van federale troepe, het blankes in die Suide die politieke beheer oor die staatswetgewers van die streek herwin. Hulle het voortgegaan om swartes voor en tydens verkiesings te intimideer en gewelddadig aan te val om hul stemming te onderdruk, maar die laaste Afro -Amerikaners is uit die suide tot die kongres verkies voordat swartes deur state in die hele streek, soos hieronder beskryf, ontneem word.
Van 1890 tot 1908 het suidelike state nuwe grondwette en wette aangeneem om Afro -Amerikaners en baie armblanke uit te sluit deur struikelblokke vir kiesersregistrasie te skep, wat dramaties verminder is namate swart en arm blankes uit die verkiesingspolitiek gedwing is. Na die belangrike Hooggeregshofsaak van Smith v. Allwright (1944), wat wit primaries verbied het, is daar vordering gemaak met die verhoging van swart politieke deelname aan die Rim South en Acadiana - hoewel dit amper heeltemal in stedelike gebiede  en 'n paar plattelandse plekke was waar die meeste swartes buite plantasies gewerk het.  Die status quo ante van die uitsluiting van Afro-Amerikaners uit die politieke stelsel het in die res van die Suide, veral Noord-Louisiana, Mississippi en Alabama, geduur totdat nasionale burgerregtelike wetgewing in die middel van die sestigerjare goedgekeur is om federale handhawing van grondwetlike stemregte te verseker. Vir meer as sestig jaar was swartes in die Suide in wese uitgesluit van die politiek, en kon niemand kies om hul belange in die kongres of plaaslike regering te verteenwoordig nie.  Aangesien hulle nie kon stem nie, kon hulle nie in die plaaslike jurie dien nie.
Gedurende hierdie tydperk het die wit-oorheersde Demokratiese Party politieke beheer oor die Suide gehandhaaf. Omdat blankes al die setels beheer wat die totale bevolking van die Suide verteenwoordig, het hulle 'n kragtige stemblok in die kongres gehad. Die Republikeinse Party - die 'party van Lincoln' en die party waartoe die meeste swartes behoort het - het tot nietigheid afgeneem, behalwe in afgeleë Unionistiese gebiede van Appalachia en die Ozarks, aangesien registrasie van swart kiesers onderdruk is. Die Republikeinse lelie-wit beweging het ook krag gekry deur swartes uit te sluit. Tot 1965 was die 'Solid South' 'n eenpartystelsel onder die blanke Demokrate. Die nominasie van die Demokratiese Party, behalwe die historiese vestings van die Unioniste wat voorheen opgemerk is, was gelykstaande aan die verkiesing vir die staat en die plaaslike amp.  In 1901 nooi president Theodore Roosevelt Booker T. Washington, president van die Tuskegee Institute, om te eet in die Withuis, wat hom die eerste Afro -Amerikaner maak wat 'n amptelike ete daar bywoon. 'Die uitnodiging is krities gekritiseer deur suidelike politici en koerante.'  Washington het die president oorreed om meer swartes in federale poste in die Suide aan te stel en om Afro-Amerikaanse leierskap in staats-republikeinse organisasies te probeer versterk. Hierdie optrede is egter weerstaan ​​deur beide blanke demokrate en blanke republikeine as 'n ongewenste federale inbraak in staatspolitiek. 
In dieselfde tyd wat Afro -Amerikaners ontneem is, het wit suidelike persone volgens die wet rasseskeiding opgelê. Geweld teenoor swartes het toegeneem, met talle lynchings deur die eeuwisseling. Die stelsel van de jure staatsgesanksioneerde rassediskriminasie en onderdrukking wat uit die post-heropbou-suid voortspruit, het bekend gestaan ​​as die 'Jim Crow'-stelsel. Die Hooggeregshof van die Verenigde State, wat byna geheel en al uit die Noordelikes bestaan, bestaan ​​uit die grondwetlikheid van die staatswette wat rasseskeiding in openbare fasiliteite vereis in sy besluit van 1896 Plessy v. Ferguson, deur hulle te legitimeer deur middel van die 'aparte maar gelyke' leerstelling.  Segregasie, wat met slawerny begin het, het voortgegaan met die Jim Crow -wette, met tekens wat swartes aandui waar hulle wettiglik kon loop, praat, drink, rus of eet.  Vir die plekke wat ras-gemeng was, moes nie-blankes wag totdat alle wit kliënte eers bedien is.  Verkies in 1912, gee president Woodrow Wilson toe aan die eise van die suidelike lede van sy kabinet en beveel die skeiding van werkplekke regdeur die federale regering. 
Die vroeë 20ste eeu is 'n tydperk wat dikwels die 'nadir van Amerikaanse rasseverhoudinge' genoem word, toe die aantal lynchings die hoogste was. Alhoewel spanning en skending van burgerregte die ergste in die Suide was, het Afro -Amerikaners ook in ander streke sosiale diskriminasie geraak.  Op nasionale vlak beheer die suidelike blok belangrike komitees in die kongres, verslaan die federale wette teen lynching en oefen aansienlike mag uit as die aantal blankes in die Suide.
Kenmerke van die tydperk na die heropbou:
. Volgens wet is openbare geriewe en staatsdienste soos onderwys verdeel in afsonderlike "wit" en "gekleurde" domeine.  Kenmerkend was dié vir kleurlinge onderbefonds en van minderwaardige kwaliteit. . Toe die blanke demokrate die mag herwin, het hulle wette aangeneem wat die registrasie van kiesers meer beperkend gemaak het, wat in wese swart kiesers van die stembriewe gedwing het. Die aantal Afro-Amerikaanse kiesers het dramaties gedaal, en hulle kon nie meer verteenwoordigers kies nie. Van 1890 tot 1908 het die suidelike state van die voormalige Konfederasie grondwette geskep met bepalings wat tienduisende Afro -Amerikaners gediskfranchiseer het, en Amerikaanse state, soos Alabama, het ook arm blankes uitgesluit. . Toenemende ekonomiese onderdrukking van swartes deur die veroordeelde huurkontrakstelsel, Latino's en Asiërs, ontkenning van ekonomiese geleenthede en wydverspreide diskriminasie oor werk.
Geweld. Individuele, polisie-, paramilitêre, organisatoriese en menigte rassegeweld teen swartes (en Latino's in die suidweste en Asiërs aan die Weskus).
Afro -Amerikaners en ander etniese minderhede het hierdie regime verwerp. Hulle het dit op talle maniere weerstaan ​​en beter geleenthede gesoek deur regsgedinge, nuwe organisasies, politieke regstelling en arbeidsorganisasie (sien die Burgerregtebeweging (1896–1954)). Die National Association for the Advancement of Coloured People (NAACP) is in 1909 gestig. Dit het geveg om rassediskriminasie te beëindig deur litigasie, opvoeding en pogings tot lobby. Sy bekroonde prestasie was die regsoorwinning in die hooggeregshofbeslissing Brown v. Onderwysraad (1954), toe die Warren -hof beslis dat die skeiding van openbare skole in die VSA ongrondwetlik was en by implikasie die 'aparte maar gelyke' leerstelling omvergewerp het Plessy v. Ferguson van 1896.   Na die eenparige uitspraak van die Hooggeregshof het baie state geleidelik hul skole begin integreer, maar sommige gebiede van die Suide het weerstand gebied deur openbare skole heeltemal te sluit.  
Die integrasie van suidelike openbare biblioteke het gevolg op demonstrasies en protesoptogte wat tegnieke gebruik het wat in ander elemente van die groter burgerregtebeweging voorkom.  Dit sluit sit-ins, slae en wit weerstand in.  Byvoorbeeld, in 1963 in die stad Anniston, Alabama, is twee swart predikante wreed geslaan omdat hulle probeer het om die openbare biblioteek te integreer.  Alhoewel daar weerstand en geweld was, was die integrasie van biblioteke oor die algemeen vinniger as die integrasie van ander openbare instellings. 
Die situasie vir swartes buite die Suide was ietwat beter (in die meeste state kon hulle stem en hul kinders laat opvoed, hoewel hulle steeds te kampe het met diskriminasie in behuising en werk). In 1900 het dominee Matthew Anderson, wat tydens die jaarlikse Hampton Negro Conference in Virginia gesê het, gesê dat "die lyne op die meeste weë van loonverdienste meer rigied getrek word in die noorde as in die suide. Daar blyk 'n duidelike poging te wees dwarsdeur die Noorde, veral in die stede, om die bruin werker van alle kante van hoër vergoedingsarbeid te weerhou, wat dit selfs moeiliker maak om sy ekonomiese toestand te verbeter as in die Suide. "  Van 1910 tot 1970 het swartes beter lewens gesoek deur noord en wes uit die suide te trek. Altesaam byna sewe miljoen swartes het die suide verlaat in die sogenaamde Groot Migrasie, die meeste tydens en na die Tweede Wêreldoorlog. Soveel mense het gemigreer dat die demografie van sommige voorheen swart meerderheidsstate na 'n blanke meerderheid verander het (in kombinasie met ander ontwikkelings). Die vinnige toestroming van swartes het die demografie van stede in Noord- en Westerse stede verander in 'n tydperk van uitgebreide Europese, Spaanse en Asiatiese immigrasie, dit dra by tot sosiale mededinging en spanning, terwyl die nuwe immigrante en immigrante sukkel om 'n plek in werk en behuising.
As gevolg van sosiale spanning na die Eerste Wêreldoorlog, toe veterane gesukkel het om terug te keer na die arbeidsmag en vakbonde gereël het, was die Rooi Somer van 1919 gekenmerk deur honderde sterftes en groter ongevalle in die VSA as gevolg van onluste van wit rasse teen swartes. plaas in meer as drie dosyn stede, soos die oproer in Chicago in 1919 en die oproer in Omaha van 1919. Stedelike probleme soos misdaad en siektes word toegeskryf aan die groot toestroming van suidelike swartes na stede in die noorde en weste, gebaseer op stereotipes van landelike Suider-Afro-Amerikaners. Oor die algemeen het swartes in die noordelike en westerse stede sistemiese diskriminasie beleef in 'n magdom lewensaspekte. Binne die indiensneming is ekonomiese geleenthede vir swartes na die laagste status oorgedra en beperkend in potensiële mobiliteit. Binne die huismark is sterker diskriminerende maatreëls toegepas in verband met die toestroming, wat lei tot 'n mengsel van "geteikende geweld, beperkende verbonde, herlyning en rassestuur".  Die Groot Migrasie het daartoe gelei dat baie Afro -Amerikaners verstedelik geraak het, en hulle het begin omskakel van die Republikein na die Demokratiese Party, veral as gevolg van geleenthede onder die New Deal van die Franklin D. Roosevelt -administrasie tydens die Groot Depressie in die 1930's.  President Roosevelt, wat aansienlik onder druk was van Afro-Amerikaanse ondersteuners wat met die Washington-beweging begin het, het die eerste federale bevel uitgevaardig wat diskriminasie verbied en die komitee vir billike indiensneming gestig. Na albei Wêreldoorloë het swart veterane van die weermag aangedring op volle burgerregte en dikwels aktivistiese bewegings gelei. In 1948 het president Harry Truman uitvoerende bevel 9981 uitgevaardig, wat die segregasie in die weermag beëindig het. 
Behuisingsskeiding het 'n landwye probleem geword ná die Groot Migrasie van swart mense uit die Suide. By baie eiendomsontwikkelaars is rasseverbonde aangegaan om hele onderafdelings te "beskerm", met die primêre bedoeling om "wit" woonbuurte "wit" te hou. Negentig persent van die behuisingsprojekte wat in die jare na die Tweede Wêreldoorlog gebou is, is deur sulke verbonde ras beperk.  Stede wat bekend is vir hul wydverspreide gebruik van rasseverbonde, sluit in Chicago, Baltimore, Detroit, Milwaukee,  Los Angeles, Seattle en St. 
Die perseel mag nie verhuur, verhuur of oorgedra word aan of bewoon word deur iemand anders as van die blanke of blanke ras nie.
Terwyl baie blankes hul ruimte verdedig het met geweld, intimidasie of regstaktiek teenoor swart mense, het baie ander blankes na meer ras -homogene voorstedelike of voorstedelike streke migreer, 'n proses wat as wit vlug bekend staan.  Vanaf die 1930's tot die 1960's het die National Association of Real Estate Boards (NAREB) riglyne uitgevaardig wat bepaal dat 'n makelaar "nooit 'n rol moet speel in die bekendstelling van 'n karakter of eiendom of besetting, lede van enige ras of nasionaliteit aan 'n woonbuurt nie. , of enige persoon wie se teenwoordigheid duidelik die eiendomswaardes in 'n buurt sal benadeel. " Die gevolg was die ontwikkeling van swart ghetto's in die noorde en weste, waar baie behuisings ouer was, sowel as in die suide. 
Die eerste wet teen misvorming is in 1691 deur die Algemene Vergadering van Maryland aangeneem, wat 'n interras-huwelik kriminaliseer.  In 'n toespraak in Charleston, Illinois in 1858, het Abraham Lincoln gesê: 'Ek was nog nooit 'n voorstander daarvan om kiesers of jurielede van negers te maak nie, en ek het hulle nie gekwalifiseer om die amp te beklee nie, of om met wit mense te trou ".  Teen die laat 1800's het 38 Amerikaanse state statute teen wangedrag gehad.  Teen 1924 was die verbod op huwelik tussen rasse nog steeds van krag in 29 state.  Terwyl die interras -huwelik sedert 1948 wettig was in Kalifornië, het die akteur Sammy Davis Jr. in 1957 'n terugslag gekry vir sy betrokkenheid by die blanke aktrise Kim Novak.  Davis is in 1958 kortliks getroud met 'n swart danser om homself te beskerm teen skaregeweld.  In 1958 het beamptes in Virginia die huis van Richard en Mildred Loving binnegekom en hulle uit die bed gesleep omdat hulle as 'n interrassige egpaar kon saamleef, op die basis dat "enige blanke met 'n kleurling trou ' - of omgekeerd - elke party "is skuldig aan 'n misdryf" en kan tronkstraf van vyf jaar opgelê word. 
Versterk deur die oorwinning van Bruin en gefrustreerd oor die gebrek aan onmiddellike praktiese effek, het private burgers toenemend gradualistiese, wettiese benaderings verwerp as die primêre instrument om desegregasie te bewerkstellig. Hulle is gekonfronteer met 'massiewe weerstand' in die Suide deur voorstanders van rasseskeiding en kiesersonderdrukking. In weerwil het Afro-Amerikaanse aktiviste 'n gekombineerde strategie aangeneem van direkte optrede, geweldloosheid, gewelddadige verset en baie gebeurtenisse wat beskryf word as burgerlike ongehoorsaamheid, wat aanleiding gegee het tot die burgerregtebeweging van 1954 tot 1968.
Die strategie van openbare onderwys, wetgewende lobby en litigasie wat die burgerregtebeweging gedurende die eerste helfte van die 20ste eeu tipeer het, het uitgebrei na Bruin na 'n strategie wat klem lê op "direkte aksie": boikotte, insittendes, vryheidsritte, optogte of wandelinge, en soortgelyke taktieke wat staatgemaak het op massamobilisering, gewelddadige weerstand, staande in die ry, en soms burgerlike ongehoorsaamheid. 
Kerke, plaaslike voetsoolvlakorganisasies, broederlike verenigings en besighede in swart besit het vrywilligers gemobiliseer om aan breë aksies deel te neem. Dit was 'n meer direkte en moontlik vinniger manier om verandering teweeg te bring as die tradisionele benadering van toenemende hofuitdagings wat die NAACP en ander gebruik.
In 1952 het die Regional Council of Negro Leadership (RCNL), onder leiding van T. R. M. Howard, 'n swart chirurg, entrepreneur en planter 'n suksesvolle boikot van vulstasies in Mississippi gereël wat geweier het om toilette vir swartes te voorsien. Deur middel van die RCNL het Howard veldtogte gelei om wreedheid bloot te stel deur die staatspatrollie in die Mississippi en om swartes aan te moedig om deposito's in die Tri-State Bank van Nashville te maak, wat op sy beurt lenings gegee het aan burgerregte-aktiviste wat slagoffers was van 'n "kredietdruk" deur die Wit Burgerrade. 
Nadat Claudette Colvin in Maart 1955 gearresteer is omdat sy nie haar sitplek op 'n Montgomery -bus in Alabama opgegee het nie, is 'n busboikot oorweeg en verwerp. Maar toe Rosa Parks in Desember in hegtenis geneem is, het Jo Ann Gibson Robinson van die Montgomery Women's Political Council die protokol teen die boikot van die bus aan die gang gesit. Laat die aand het sy, John Cannon (voorsitter van die sakeafdeling aan die Alabama State University) en ander duisende pamflette gemimografeer en versprei wat 'n boikot vra.  ​​ Die uiteindelike sukses van die boikot het sy woordvoerder Martin Luther King Jr., 'n nasionaal bekende figuur, gemaak. Dit het ook ander busboikotte geïnspireer, soos die suksesvolle boikot van Tallahassee, Florida van 1956–57. 
In 1957 sluit King en Ralph Abernathy, die leiers van die Montgomery Improvement Association, saam met ander kerkleiers wat soortgelyke boikotpogings gelei het, soos CK Steele van Tallahassee en TJ Jemison van Baton Rouge, en ander aktiviste soos Fred Shuttlesworth, Ella Baker, A. Philip Randolph, Bayard Rustin en Stanley Levison, om die Southern Christian Leadership Conference (SCLC) te vorm. Die SCLC, met sy hoofkwartier in Atlanta, Georgia, het nie probeer om 'n netwerk van hoofstukke te skep nie, net soos die NAACP. Dit het opleiding en leierskaphulp gebied vir plaaslike pogings om segregasie te beveg. Die organisasie van die hoofkwartier het fondse ingesamel, meestal uit noordelike bronne, om sulke veldtogte te ondersteun. Dit het geweldloos gemaak, sowel as die sentrale beginsel daarvan as die primêre metode om rassisme die hoof te bied.
In 1959 begin Septima Clarke, Bernice Robinson en Esau Jenkins, met die hulp van Myles Horton se Highlander Folk School in Tennessee, met die eerste burgerskapskole in die Sea Islands van Suid -Carolina. Hulle het geletterdheid geleer om swartes in staat te stel om stemtoetse te slaag. Die program was 'n enorme sukses en het die aantal swart kiesers op Johns Island verdriedubbel. SCLC het die program oorgeneem en die resultate daarvan elders gedupliseer.
Brown v. Onderwysraad, 1954
In die lente van 1951 protesteer swart studente in Virginia oor hul ongelyke status in die geskeide onderwysstelsel van die staat. Studente aan die Hoërskool Moton het beswaar gemaak teen die oorbevolkte toestande en die mislukking.  Sommige plaaslike leiers van die NAACP het die studente probeer oorreed om terug te keer van hul protes teen die Jim Crow -wette van skoolsegregasie. Toe die studente nie wankel nie, het die NAACP hul stryd teen die skeiding van skole aangesluit. Die NAACP gaan voort met vyf sake wat die skoolstelsels uitdaag, wat later gekombineer is onder wat vandag bekend staan Brown v. Onderwysraad.  Onder leiding van Walter Reuther het die United Auto Workers $ 75 000 geskenk om te help betaal vir die NAACP se pogings by die Hooggeregshof. 
Op 17 Mei 1954 het die Amerikaanse hooggeregshof onder hoofregter Earl Warren eenparig beslis Brown v. Onderwysraad van Topeka, Kansas, dat die mandaat of selfs toelaat dat openbare skole volgens ras geskei word, ongrondwetlik was.  Hoofregter Warren het in die hof se meerderheidsmening geskryf dat  
Skeiding van wit en bruin kinders in openbare skole het 'n nadelige uitwerking op die bruin kinders. Die impak is groter as dit die wet het dat die beleid om die rasse te skei gewoonlik geïnterpreteer word as 'n aanduiding van die minderwaardigheid van die negergroep. 
Die prokureurs van die NAACP moes aanneemlike bewyse versamel om die saak te wen Brown vs Onderwysraad. Hulle metode om die kwessie van skoolsegregasie aan te spreek, was om verskeie argumente op te noem. Die een het betrekking op blootstelling aan interras -kontak in 'n skoolomgewing. Daar word aangevoer dat interras -kontak op sy beurt kinders sal help voorberei op die druk wat die samelewing op ras uitoefen en hulle daardeur 'n beter kans bied om in 'n demokrasie te lewe. Boonop het 'n ander argument beklemtoon hoe 'opvoeding' die hele proses van ontwikkeling en opleiding van die geestelike, fisiese en morele kragte en vermoëns van mense omvat. 
Risa Goluboff het geskryf dat die NAACP se bedoeling was om aan die howe te wys dat Afro -Amerikaanse kinders die slagoffers van skoolsegregering is en dat hul toekoms in gevaar is. Die hof het beslis dat beide Plessy v. Ferguson (1896), wat die 'aparte maar gelyke' standaard in die algemeen bepaal het, en Cumming v. Richmond County Board of Education (1899), wat die standaard op skole toegepas het, was ongrondwetlik.
Die federale regering het 'n vriend van die hof ingelig in die saak waarin die regters aangemoedig word om die effek wat segregasie op die beeld van Amerika tydens die Koue Oorlog gehad het, te oorweeg. Die minister van buitelandse sake, Dean Acheson, is in die opdrag aangehaal "Die Verenigde State word deurlopend aangeval in die buitelandse pers, oor die buitelandse radio en in internasionale liggame soos die Verenigde Nasies weens verskillende praktyke van diskriminasie in hierdie land."  
Die volgende jaar, in die geval bekend as Bruin II, het die hof beveel dat segregasie mettertyd uitgeskakel moet word, "met alle doelbewuste spoed".  Brown v. Board of Education van Topeka, Kansas (1954) nie omgeslaan het nie Plessy v. Ferguson (1896). Plessy v. Ferguson was segregasie in vervoermodes. Brown v. Onderwysraad handel oor segregasie in die onderwys. Brown v. Onderwysraad het die toekomstige omverwerping van 'apart maar gelyk' aan die gang gesit.
Op 18 Mei 1954 het Greensboro, Noord -Carolina, die eerste stad in die suide geword wat in die openbaar aangekondig het dat dit hom by die hooggeregshof sal hou Brown v. Onderwysraad uitspraak. 'Dit is ondenkbaar,' het die skoolraad -superintendent Benjamin Smith gesê, 'dat ons die wette van die Verenigde State sal probeer oorskry.'  Hierdie positiewe ontvangs vir Brown, tesame met die aanstelling van die Afro -Amerikaner David Jones in die skoolraad in 1953, het talle wit en swart burgers oortuig dat Greensboro in 'n progressiewe rigting op pad is. Integrasie in Greensboro het taamlik vreedsaam plaasgevind in vergelyking met die proses in suidelike state soos Alabama, Arkansas en Virginia, waar 'massiewe weerstand' deur topamptenare en in die hele state beoefen is. In Virginia het sommige provinsies hul openbare skole gesluit eerder as om te integreer, en baie wit Christelike privaatskole is gestig om studente wat vroeër in openbare skole was, te akkommodeer. Selfs in Greensboro het baie plaaslike weerstand teen desegregasie voortgegaan, en in 1969 het die federale regering bevind dat die stad nie aan die Wet op Burgerregte van 1964 voldoen nie. Die oorgang na 'n volledig geïntegreerde skoolstelsel het eers in 1971 begin. 
Baie Noordelike stede het ook de facto segregasiebeleid gehad, wat gelei het tot 'n groot kloof in opvoedkundige hulpbronne tussen swart en wit gemeenskappe. Byvoorbeeld, in Harlem, New York, is daar sedert die begin van die eeu nie 'n nuwe skool gebou nie, en het daar ook nie 'n enkele kleuterskool bestaan ​​nie - selfs al het die Tweede Groot Migrasie oorbevolking veroorsaak. Bestaande skole was geneig om vervalle en beman te word met onervare onderwysers. Bruin het gehelp om aktivisme onder ouers van New York te stimuleer, soos Mae Mallory, wat met die steun van die NAACP 'n suksesvolle regsgeding teen die stad en die staat begin het Bruin se beginsels. Mallory en duisende ander ouers het die druk van die regsgeding versterk met 'n skoolboikot in 1959. Tydens die boikot is sommige van die eerste vryheidskole van die tydperk gestig.Die stad het op die veldtog gereageer deur meer oop oordragte na histories-blanke skole van hoë gehalte toe te laat. (Die Afro-Amerikaanse gemeenskap van New York en aktiviste in die Noordelike desegregasie in die algemeen het egter nou die probleem met wit vlug gekonfronteer.)  
Emmett Till se moord, 1955
Emmett Till, 'n 14-jarige Afro-Amerikaner van Chicago, het die somer by sy familielede in Money, Mississippi, gekuier. Hy het na bewering 'n interaksie gehad met 'n wit vrou, Carolyn Bryant, in 'n klein kruidenierswinkel wat die norme van die Mississippi-kultuur oortree het, en Bryant se man Roy en sy halfbroer J. W. Milam het die jong Emmett Till wreed vermoor. Hulle het hom geslaan en vermink voordat hy hom in die kop geskiet en sy liggaam in die Tallahatchierivier gesink het. Drie dae later is Till se lyk ontdek en uit die rivier gehaal. Nadat Emmett se ma, Mamie Till,  die oorskot van haar seun kom identifiseer het, het sy besluit sy wil "die mense laat sien wat ek gesien het".  Till se ma is daarna na sy liggaam teruggeneem na Chicago, waar sy dit tydens 'n begrafnisdiens in 'n oop kis laat verskyn het, waar duisende besoekers opgedaag het om hul respek te betoon.  'n Latere publikasie van 'n beeld by die begrafnis in Jet word beskou as 'n deurslaggewende oomblik in die burgerregtetydperk omdat hy die gewelddadige rassisme wat op swart mense in Amerika gerig is, in lewendige besonderhede getoon het.   In 'n kolom vir Die Atlantiese Oseaan, Skryf Vann R. Newkirk: "Die verhoor van sy moordenaars het 'n optog geword wat die tirannie van blanke oppergesag belig".  Die staat Mississippi het twee beskuldigdes verhoor, maar hulle is vinnig vrygespreek deur 'n blanke jurie. 
'Die moord op Emmett', skryf historikus Tim Tyson, 'sou nooit 'n waterskeidingshistoriese oomblik geword het sonder dat Mamie die krag gevind het om van haar privaat smart 'n openbare aangeleentheid te maak nie.'  Die innerlike reaksie op die besluit van sy ma om 'n oop begrafnis te hou, het die swart gemeenskap in die VSA gemobiliseer  Die moord en die gevolglike verhoor het 'n beduidende invloed op die siening van verskeie jong swart aktiviste gehad.  Joyce Ladner het na sulke aktiviste verwys as die 'Emmett Till -generasie'.  Honderd dae na die moord op Emmett Till, weier Rosa Parks om haar sitplek op die bus in Montgomery, Alabama, prys te gee.  Parks het later Till se ma in kennis gestel dat haar besluit om in haar sitplek te bly, gelei is deur die beeld wat sy nog duidelik herinner aan Till se wreedaardige oorskot.  Die kissie met glas wat vir Till se begrafnis in Chicago gebruik is, is in 2009. In 'n begraafplaasmotorhuis gevind. Till is in 'n ander kis begrawe nadat dit in 2005 opgegrawe is.  Till se familie het besluit om die oorspronklike kis aan die Smithsonian's National Museum of African American Culture and History, waar dit nou te sien is.  In 2007 het Bryant gesê dat sy in 1955 die mees opspraakwekkende deel van haar verhaal gemaak het.  
Rosa Parks en die Montgomery -busboikot, 1955–1956
Op 1 Desember 1955, nege maande nadat 'n 15-jarige hoërskoolleerling, Claudette Colvin, geweier het om haar sitplek aan 'n wit passasier op 'n openbare bus in Montgomery, Alabama, af te staan ​​en in hegtenis geneem is, het Rosa Parks dieselfde gedoen ding. Parke het gou die simbool geword van die gevolglike Montgomery -busboikot en het nasionale publisiteit gekry. Sy word later beskou as die "moeder van die burgerregtebeweging". 
Parks was sekretaris van die Montgomery NAACP -hoofstuk en het onlangs teruggekeer van 'n vergadering by die Highlander Folk School in Tennessee, waar geweldloosheid as 'n strategie deur Myles Horton en ander geleer is. Na die inhegtenisneming van Parks het Afro -Amerikaners die busboikot van Montgomery byeengekom en georganiseer om 'n busstelsel te eis waarin passasiers gelyk behandel word.  Die organisasie is gelei deur Jo Ann Robinson, 'n lid van die Women's Political Council wat op die geleentheid gewag het om die busstelsel te boikot. Na die arrestasie van Rosa Parks het Jo Ann Robinson 52,500 pamflette gemimografeer wat 'n boikot versoek. Hulle is versprei oor die stad en het gehelp om die aandag van burgerregte -leiers te trek. Nadat die stad baie van die voorgestelde hervormings van die hand gewys het, het die NAACP, onder leiding van E. D. Nixon, aangedring op die volledige desegregasie van openbare busse. Met die ondersteuning van die meeste van Montgomery se 50 000 Afro -Amerikaners, het die boikot 381 dae geduur, totdat die plaaslike verordening wat Afro -Amerikaners en blankes op openbare busse geskei het, herroep is. Negentig persent van die Afro -Amerikaners in Montgomery het deelgeneem aan die boikotte, wat die businkomste aansienlik verminder het, aangesien dit die meerderheid van die ruiters uitmaak. In November 1956 het die Hooggeregshof van die Verenigde State 'n distrikshofuitspraak in die saak van Browder v. Gayle en beveel dat die busse van Montgomery gedesegregeer word, wat die boikot beëindig. 
Plaaslike leiers het die Montgomery Improvement Association gestig om hul pogings te fokus. Martin Luther King Jr. is tot president van hierdie organisasie verkies. Die lang protes het nasionale aandag vir hom en die stad getrek. Sy welsprekende beroepe op Christelike broederskap en Amerikaanse idealisme het 'n positiewe indruk geskep op mense binne en buite die Suide. 
'N Krisis het ontstaan ​​in Little Rock, Arkansas, toe goewerneur van Arkansas Orval Faubus die National Guard op 4 September ontbied om toegang tot die nege Afro-Amerikaanse studente wat die reg om 'n geïntegreerde skool, Little Rock Central High School, by te woon, belet. .  Onder leiding van Daisy Bates is die nege studente gekies om Central High by te woon vanweë hul uitstekende punte.
Op die eerste skooldag was die 15-jarige Elizabeth Eckford die enigste van die nege studente wat opgedaag het omdat sy nie die telefoonoproep ontvang het oor die gevaar van skoolgaan nie. 'N Foto is geneem van Eckford wat deur wit betogers buite die skool geteister is, en die polisie moes haar in 'n patrolliemotor wegneem vir haar beskerming.  Daarna moes die nege studente saamry skool toe en deur militêre personeel in jeeps begelei word.
Faubus was nie 'n geproklameerde segregationist nie. Die Demokratiese Party van Arkansas, wat toe die politiek in die staat beheer het, het aansienlike druk op Faubus geplaas nadat hy aangedui het dat hy sou ondersoek om Arkansas in ooreenstemming met die Bruin besluit. Faubus het toe standpunt ingeneem teen integrasie en teen die federale hofuitspraak. Faubus se verset het aandag geniet van president Dwight D. Eisenhower, wat vasbeslote was om die bevele van die federale howe af te dwing. Kritici het aangevoer dat hy op sy beste lou was met die doel om openbare skole te skei. Maar Eisenhower het die National Guard in Arkansas gefederaliseer en hulle beveel om na hul kaserne terug te keer. Eisenhower het elemente van die 101ste Airborne -afdeling na Little Rock ontplooi om die studente te beskerm.
Die studente het die hoërskool onder moeilike omstandighede bygewoon. Hulle moes deur 'n handomdraai van spoeg, grappende blankes gaan om op hul eerste dag by die skool aan te kom en die res van die jaar teister met teistering van ander studente. Alhoewel federale troepe die studente tussen klasse begelei het, is die studente geterg en selfs aangeval deur wit studente toe die soldate nie daar was nie. Een van die Little Rock Nine, Minnijean Brown, is geskors omdat hy 'n bak chili gemors het op die kop van 'n blanke student wat haar teister in die skool se middagete. Later is sy geskors omdat sy 'n wit vroulike student verbaal mishandel het. 
Slegs Ernest Green van die Little Rock Nine studeer aan die Central High School. Nadat die skooljaar 1957–58 verby was, het Little Rock sy openbare skoolstelsel heeltemal gesluit eerder as om te bly integreer. Ander skoolstelsels regoor die Suide het gevolg.
Die metode van opleiding sonder geweld en geweldloosheid
Gedurende die tydperk wat as die 'Afro-Amerikaanse burgerregte'-era beskou is, was die oorheersende gebruik van protes gewelddadig of vreedsaam.  Die metode van geweldloosheid, wat dikwels as pasifisme verwys word, word beskou as 'n poging om die samelewing positief te beïnvloed. Alhoewel rassediskriminasie in die Verenigde State histories plaasgevind het, was die gewildste streke in die voormalige Konfederale state moontlik. Gedurende die 1950's en 1960's het die gewelddadige protes van die burgerregtebeweging beslis spanning veroorsaak, wat nasionale aandag gekry het.
Om fisies en sielkundig voor te berei vir protesoptogte, het betogers opleiding in geweldloosheid ontvang. Volgens die voormalige burgerregte -aktivis Bruce Hartford is daar twee hoofvertakkings van opleiding sonder geweld. Daar is die filosofiese metode, wat die begrip van die metode van geweldloosheid behels en waarom dit as nuttig beskou word, en daar is die taktiese metode, wat uiteindelik demonstrante leer "hoe om 'n betoger te wees-hoe om in te sit, hoe om te kies, hoe om verdedig jouself teen aanvalle en gee opleiding oor hoe om koel te bly as mense rassistiese beledigings in jou gesig skree en dinge op jou gooi en jou slaan "(Civil Rights Movement Archive). Die filosofiese metode van geweldloosheid, in die Amerikaanse burgerregtebeweging, is grootliks geïnspireer deur Mahatma Gandhi se "nie-samewerking" -beleid tydens sy betrokkenheid by die Indiese onafhanklikheidsbeweging, wat daarop gemik was om aandag te trek sodat die publiek "vooraf" sou ingryp, "of" openbare druk verleen ter ondersteuning van die aksie wat geneem moet word "(Erikson, 415). Soos Hartford dit verduidelik, is filosofiese opleiding oor geweldloosheid daarop gemik om 'die houding en geestelike reaksie van die individuele persoon op krisisse en geweld' te vorm (Civil Rights Movement Archive). Hartford en aktiviste soos hy, wat opgelei het in taktiese geweldloosheid, het dit nodig geag om fisiese veiligheid te verseker, dissipline te kweek, demonstrateurs te leer hoe om te demonstreer en wedersydse vertroue te vorm onder betogers (Civil Rights Movement Archive).  
Vir baie was die konsep van gewelddadige protes 'n manier van lewe, 'n kultuur. Nie almal het egter met hierdie idee saamgestem nie. James Forman, voormalige lid van die SNCC (en later Black Panther), en afrigter vir geweldloosheid, was onder diegene wat dit nie gedoen het nie. In sy outobiografie, Die maak van swart rewolusionêresForman onthul sy perspektief op die metode van geweldloosheid as "streng 'n taktiek, nie 'n lewenswyse sonder beperkinge nie." Bob Moses, wat ook 'n aktiewe lid van die SNCC was, was ook van mening dat die metode van geweldloosheid prakties was. By 'n onderhoud met die skrywer Robert Penn Warren, het Moses gesê: "Daar is geen twyfel dat hy (Martin Luther King Jr.) 'n groot invloed op die massas gehad het nie. Maar ek dink nie dit is in die rigting van liefde nie. Dit is prakties rigting ... " (Wie praat vir die neger? Warren).  
Volgens 'n studie van 2020 in die American Political Science Review, gewelddadige protesoptogte vir burgerregte het stemaandele vir die Demokratiese Party in die presidentsverkiesing in die nabygeleë provinsies verhoog, maar gewelddadige protesoptredes het die steun van die Republikeine in provinsies naby die gewelddadige protes aansienlik verhoog. 
Robert F. Williams en die debat oor geweldloosheid, 1959–1964
Die Jim Crow -stelsel gebruik 'terreur as 'n middel tot sosiale beheer', , met die mees georganiseerde manifestasies die Ku Klux Klan en hul medewerkers in die plaaslike polisiedepartemente. Hierdie geweld het 'n sleutelrol gespeel om die vordering van die burgerregtebeweging in die laat 1950's te blokkeer. Sommige swart organisasies in die Suide het gewapende selfverdediging begin beoefen. Die eerste wat dit openlik gedoen het, was die Monroe, Noord -Carolina, hoofstuk van die NAACP onder leiding van Robert F. Williams. Williams het die hoofstuk herbou nadat sy lidmaatskap deur die Klan uit die openbare lewe geterroriseer is. Hy het dit gedoen deur 'n nuwe lid van die werkersklas aan te moedig om deeglik te bewapen en te verdedig teen aanvalle.  Toe Klan nightriders in Oktober 1957 die huis van die NAACP -lid Albert Perry aanval, het Williams se burgermag vuurwapens met die verstomde Klansmen uitgeruil, wat vinnig teruggetrek het. Die volgende dag het die stadsraad 'n noodsessie gehou en 'n verordening goedgekeur wat KKK -motorade verbied.  'n Jaar later sou Lumbee-Indiane in Noord-Carolina 'n soortgelyke suksesvolle gewapende afwyking hê met die Klan (bekend as die Slag van Hayes-dam), wat daartoe gelei het dat KKK-leier James W. "Catfish" Cole skuldig bevind is aan aanhitsing tot oproer. 
Na die vryspraak van verskeie wit mans wat aangekla word van die seksuele aanranding van swart vroue in Monroe, het Williams aan United Press International se verslaggewers aangekondig dat hy 'geweld met geweld' as 'n beleid sou hanteer. Williams se verklaring is op die voorblad van Die New York Times, en Die Carolina Times beskou dit as "die grootste burgerregteverhaal van 1959".  Roy Wilkins, nasionale voorsitter van die NAACP, het Williams onmiddellik uit sy pos geskors, maar die organiseerder van Monroe het steun gekry uit talle NAACP -hoofstukke regoor die land. Uiteindelik het Wilkins die invloedryke organiseerder Daisy Bates omkoop om 'n veldtog teen Williams by die NAACP nasionale byeenkoms te voer, en die skorsing is gehandhaaf. Die konvensie het nietemin 'n resolusie aangeneem waarin lui: "Ons ontken nie, maar herbevestig die reg van individuele en kollektiewe selfverdediging teen onregmatige aanvalle."  Martin Luther King Jr. het aangevoer vir die verwydering van Williams,  maar Ella Baker  en WEB Dubois  het albei die posisie van die Monroe -leier in die openbaar geprys.
Williams - saam met sy vrou, Mabel Williams - het steeds 'n leiersrol gespeel in die Monroe -beweging, en tot 'n mate in die nasionale beweging. Die Williamses gepubliseer Die Kruisvaarder, 'n nasionaal verspreide nuusbrief, begin in 1960, en die invloedryke boek Negers met gewere in 1962. Williams het in hierdie tydperk nie gevra vir volledige militarisering nie, maar "buigsaamheid in die vryheidstryd".  Williams was goed vertroud met regstaktieke en publisiteit, wat hy suksesvol in die internasionaal bekende 'Kissing Case' van 1958 gebruik het, sowel as gewelddadige metodes wat hy tydens middagete in Monroe gebruik het-alles met gewapende selfverdediging as 'n aanvullende taktiek.
Williams het die Monroe-beweging gelei in 'n ander gewapende stand-by met wit oppergesagters tydens 'n Freedom Ride in Augustus 1961 wat hy uitgenooi is om aan die veldtog deel te neem deur Ella Baker en James Forman van die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC). Die voorval (saam met sy veldtogte vir vrede met Kuba) het daartoe gelei dat hy deur die FBI geteiken is en vervolg is vir ontvoering, hy is in 1976 van alle aanklagte vrygespreek.  Intussen het gewapende selfverdediging in die Suidelike beweging diskreet voortgegaan met sulke figure soos SNCC se Amzie Moore,  Hartman Turnbow,  en Fannie Lou Hamer  is almal bereid om wapens te gebruik om hul lewens te beskerm teen nagritte. Die Willamses skuil by die FBI in Kuba en saai die radioprogram uit Radio Free Dixie in die oostelike Verenigde State van Amerika via Radio Progresso begin in 1962. In hierdie tydperk het Williams guerilla -oorlogvoering teen rassistiese instellings voorgestaan ​​en die groot ghetto -onluste van die era as 'n manifestasie van sy strategie beskou.
Die historikus Walter Rucker van die Universiteit van Noord-Carolina het geskryf dat "die opkoms van Robert F Williams bygedra het tot die merkbare afname in rassegeweld in die VSA. Na eeue van anti-swart geweld het Afro-Amerikaners regoor die land hul gemeenskappe aggressief begin verdedig. - gebruik van openlike geweld as dit nodig is. Dit het op sy beurt by die blanke werklike vrees vir swart wraak ontlok. "Dit het ruimte gebied vir Afro -Amerikaners om gewelddadige betogings te gebruik, met minder vrees vir dodelike vergelding.  Van die vele burgerregte -aktiviste wat hierdie siening deel, was Rosa Parks die prominentste. Parks het die lofrede tydens die begrafnis van Williams in 1996 gegee en hom geprys vir "sy moed en sy verbintenis tot vryheid" en tot die gevolgtrekking gekom dat "die opofferings wat hy gemaak het, en wat hy gedoen het, in die geskiedenis moet gaan en nooit vergeet moet word nie." 
In Julie 1958 het die NAACP Jeugraad insittendes geborg by die etenstafel van 'n Dockum Drug Store in die sentrum van Wichita, Kansas. Na drie weke het die beweging die winkel suksesvol die beleid van geskeide sitplekke laat verander, en kort daarna is alle Dockum -winkels in Kansas gedegregeer. Hierdie beweging is in dieselfde jaar vinnig gevolg deur 'n student-sit-in in 'n Katz Drug Store in Oklahoma City onder leiding van Clara Luper, wat ook suksesvol was. 
Meestal het swart studente van gebiedskolleges 'n sit-in by 'n Woolworth's-winkel in Greensboro, Noord-Carolina, gelei.  Op 1 Februarie 1960 het vier studente, Ezell A. Blair Jr., David Richmond, Joseph McNeil en Franklin McCain van North Carolina Agricultural & amp Technical College, 'n geheel-swart kollege, gaan sit by die geskeide middagete aan protesteer teen Woolworth se beleid om Afro -Amerikaners uit te sluit dat hulle daar kos kry.  Die vier studente het klein items in ander dele van die winkel gekoop en hul kwitansies gebêre, en gaan sit by die etenstafel en vra om bedien te word. Nadat hulle diens geweier is, het hulle hul kwitansies gelewer en gevra waarom hulle geld oral in die winkel goed was, maar nie by die etenstafel nie. 
Die betogers is aangemoedig om professioneel aan te trek, om rustig te sit en om elke ander stoelgang te beset sodat moontlike blanke meelewers daarby kon aansluit. ] Nashville, Tennessee en Atlanta, Georgia.   Die doeltreffendste hiervan was in Nashville, waar honderde goed georganiseerde en hoogs gedissiplineerde universiteitstudente sit-ins in samewerking met 'n boikotveldtog uitgevoer het.   Terwyl studente in die suide by die middagete van plaaslike winkels begin sit het, het die polisie en ander amptenare soms brutale geweld gebruik om die betogers fisies uit die middagete te begelei.
Die 'sit-in' tegniek was nie nuut nie-in 1939 het die Afro-Amerikaanse prokureur Samuel Wilbert Tucker 'n sit-in in die destydse gesegregeerde Alexandria, Virginia, biblioteek gereël.  In 1960 het die tegniek daarin geslaag om nasionale aandag aan die beweging te vestig.  Op 9 Maart 1960 stel 'n groep studente van die Atlanta University Center 'n appèl vir menseregte bekend as 'n volledige bladsy -advertensie in koerante, insluitend die Atlanta Grondwet, Atlanta Journal, en Atlanta Daily World.  Die groep, wat bekend staan ​​as die Committee on Appeal for Human Rights (COAHR), het die Atlanta Student Movement begin en begin om op 15 Maart 1960 sit-ins te lei.   Teen die einde van 1960 het die Die proses van insittendes het na elke suidelike en grensstaat versprei, en selfs na fasiliteite in Nevada, Illinois en Ohio wat teen swartes gediskrimineer het.
Betogers fokus nie net op middagete nie, maar ook op parke, strande, biblioteke, teaters, museums en ander openbare geriewe.In April 1960 is aktiviste wat hierdie insittings gelei het, deur die SCLC-aktivis Ella Baker genooi om 'n konferensie te hou by Shaw University, 'n histories swart universiteit in Raleigh, Noord-Carolina. Hierdie konferensie het gelei tot die stigting van die Student Nonviolent Coordinating Committee (SNCC).  SNCC het hierdie taktiek van gewelddadige konfrontasie verder gevoer en die vryheidsritte georganiseer. Aangesien die grondwet die interstaatshandel beskerm, besluit hulle om segregasie op tussenstate -busse en in openbare busfasiliteite uit te daag deur interras -spanne op hulle te plaas, om vanuit die Noorde deur die geskeide Suide te reis. 
Freedom Rides was reise van burgerregte -aktiviste op interstate -busse na die geskeide suidelike Verenigde State om die Amerikaanse hooggeregshofbesluit te toets Boynton v. Virginia (1960), wat beslis dat segregasie ongrondwetlik is vir passasiers wat interstate reis. Die eerste Freedom Ride van die 1960's, wat deur CORE gereël is, het Washington DC op 4 Mei 1961 verlaat en sou op 17 Mei in New Orleans aankom. 
Tydens die eerste en daaropvolgende Freedom Rides het aktiviste deur die diep suide gereis om sitplekpatrone op busse en gedesegregeerde busterminale, insluitende toilette en waterfonteine, te integreer. Dit was 'n gevaarlike missie. In Anniston, Alabama, is een bus met 'n brand geblaas, wat sy passasiers gedwing het om vir hul lewens te vlug. 
In Birmingham, Alabama, het 'n FBI -ingeligte berig dat kommissaris vir openbare veiligheid, Eugene "Bull" Connor, Ku Klux Klan -lede vyftien minute gegee het om 'n inkomende groep vryheidsryers aan te val voordat die polisie hulle moes "beskerm". Die ruiters is erg geslaan "totdat dit gelyk het asof 'n bulhond hulle in die hande kon kry." James Peck, 'n wit aktivis, is so erg geslaan dat hy vyftig steke aan sy kop benodig. 
In 'n soortgelyke gebeurtenis in Montgomery, Alabama, volg die Freedom Riders in die voetspore van Rosa Parks en ry 'n geïntegreerde Greyhound -bus vanaf Birmingham. Alhoewel hulle in vrede teen die staatsbussegregasie protesteer, het hulle in Montgomery geweld teëgekom toe 'n groot, blanke skare hulle aangeval het weens hul aktivisme. Hulle het 'n enorme oproer van 2 uur veroorsaak wat tot 22 beserings gelei het, waarvan vyf in die hospitaal opgeneem is. 
Mobgeweld in Anniston en Birmingham het die ritte tydelik gestaak. SNCC -aktiviste uit Nashville het nuwe ruiters ingebring om die reis van Birmingham na New Orleans voort te sit. In Montgomery, Alabama, by die Greyhound -busstasie, het 'n skare 'n ander vragmotor ryers opgelaai en John Lewis  bewusteloos met 'n krat geslaan en stukkend geslaan. Lewe fotograaf Don Urbrock in die gesig met sy eie kamera. 'N Tiental mans omring James Zwerg, , 'n wit student van die Fisk -universiteit, en slaan hom met 'n tas in die gesig en slaan sy tande uit. 
Op 24 Mei 1961 het die vryheidsryers hul ritte voortgesit na Jackson, Mississippi, waar hulle gearresteer is omdat hulle 'die vrede verbreek' het deur 'slegs' wit fasiliteite te gebruik. Nuwe vryheidsritte is deur baie verskillende organisasies gereël en het steeds in die suide ingestroom. Toe ruiters in Jackson aankom, is hulle in hegtenis geneem. Teen die einde van die somer was meer as 300 in die tronk in Mississippi. 
.. As die vermoeide ruiters in Jackson aankom en probeer om slegs 'wit' toilette en middagete te gebruik, word hulle onmiddellik gearresteer weens vredesbreuk en weiering om 'n beampte te gehoorsaam. Ross Barnett, goewerneur van die Mississippi, sê: "Die neger is anders omdat God hom anders gemaak het om hom te straf." Na die inperking kondig die Riders 'Jail No Bail' aan - hulle betaal geen boetes vir ongrondwetlike arrestasies en onwettige skuldigbevindings nie - en deur die tronk te hou, hou hulle die saak lewendig. Elke gevangene bly 39 dae in die tronk, die maksimum tyd wat hulle kan uitdien sonder om [sic] hul reg om te appelleer teen die ongrondwetlikheid van hul arrestasies, verhore en veroordelings. Na 39 dae rig hulle 'n appèl aan en stel 'n borgtog neer. 
Die vryheidsryers in die tronk is hard behandel, in klein, vuil selle gedruk en sporadies geslaan. In Jackson is sommige manlike gevangenes gedwing om harde arbeid te doen in 'n hitte van 38 ° C. Ander is na die Mississippi State Penitentiary in Parchman oorgeplaas, waar hulle onder moeilike omstandighede behandel is. Soms is die mans deur 'polsbrekers' van die mure gehang. Gewoonlik was die vensters van hul selle styf gesluit op warm dae, wat dit vir hulle moeilik maak om asem te haal.
Openbare simpatie en ondersteuning vir die vryheidsryers het daartoe gelei dat die administrasie van John F. Kennedy die Interstate Commerce Commission (ICC) gelas het om 'n nuwe desegregasiebevel uit te reik. Toe die nuwe ICC -reël op 1 November 1961 in werking tree, is passasiers toegelaat om te sit waar hulle ook al kies in die bus "wit" en "gekleurde" bordjies kom neer in die terminale, aparte drinkfonteine, toilette en wagkamers word gekonsolideer en middagete toonbanke het mense begin bedien, ongeag die velkleur.
Die studentebeweging behels beroemde persone soos John Lewis, 'n eensgesinde aktivis James Lawson,  die eerbiedwaardige "ghoeroe" van nie-gewelddadige teorie en taktiek Diane Nash,  'n artikulêre en onverskrokke openbare kampioen van justisie, Bob Moses, pionier van stemregistrasie in Mississippi en James Bevel, 'n vurige prediker en charismatiese organiseerder, strateeg en fasiliteerder. Ander prominente studente -aktiviste was Dion Diamond,  Charles McDew, Bernard Lafayette,  Charles Jones, Lonnie King, Julian Bond,  Hosea Williams en Stokely Carmichael.
Na die Freedom Rides het plaaslike swart leiers in Mississippi soos Amzie Moore, Aaron Henry, Medgar Evers en ander die SNCC gevra om swart kiesers te help registreer en gemeenskapsorganisasies te bou wat 'n deel van die politieke mag in die staat kan wen. Sedert Mississippi sy nuwe grondwet in 1890 bekragtig het met bepalings soos meningspeilings, verblyfvereistes en geletterdheidstoetse, het dit die registrasie ingewikkelder gemaak en swartes van kieserslys verwyder en gestem. Ook geweld tydens die verkiesing het swart stemme vroeër onderdruk.
Teen die middel van die 20ste eeu was die voorkoming van swartmense 'n noodsaaklike deel van die kultuur van wit oppergesag. In Junie en Julie 1959 het lede van die swart gemeenskap in Fayette County, TN, die Fayette County Civic and Welfare League gestig om te stem. Destyds was daar 16 927 swartes in die land, maar slegs 17 van hulle het die afgelope sewe jaar gestem. Binne 'n jaar het ongeveer 1400 swartes geregistreer, en die blanke gemeenskap het met harde ekonomiese vergelding reageer. Met behulp van registrasie rolle het die Wit Burgerraad 'n swartlys van alle geregistreerde swart kiesers versprei, waardeur banke, plaaslike winkels en vulstasies kon saamspan om geregistreerde swart kiesers noodsaaklike dienste te weier. Boonop word swart mense wat deelgeneem het om te stem, uit hul huise gesit. Al met al het die aantal uitsettings by 257 gesinne gekom, van wie baie gedwing is om meer as 'n jaar in 'n tydelike tentstad te woon. Uiteindelik, in Desember 1960, het die departement van justisie sy bevoegdhede ingeroep deur die Wet op Burgerregte van 1957 om 'n saak aanhangig te maak teen sewentig partye wat beskuldig word van die skending van die burgerregte van swart Fayette County -burgers.  In die daaropvolgende jaar die eerste kieserregistrasieprojek in McComb en die omliggende provinsies in die suidwestelike hoek van die staat. Hulle pogings is ondervind met gewelddadige onderdrukking van staats- en plaaslike wetgewers, die Witburgerraad en die Ku Klux Klan. Aktiviste is geslaan, daar is honderde arrestasies van plaaslike burgers, en die stemgeregtigde aktivis Herbert Lee is vermoor. 
Wit opposisie teen swart kiesersregistrasie was so sterk in Mississippi dat aktiviste van die Vryheidsbeweging tot die gevolgtrekking gekom het dat al die burgerregte -organisasies van die staat in 'n gekoördineerde poging moes verenig om 'n kans op sukses te hê. In Februarie 1962 het verteenwoordigers van SNCC, CORE en die NAACP die Raad van Federale Organisasies (COFO) gevorm. Op 'n volgende vergadering in Augustus het SCLC deel geword van COFO. 
In die lente van 1962 het SNCC/COFO, met geld uit die Voter Education Project, begin met kiesersregistrasie in die Mississippi Delta -omgewing rondom Greenwood, en die gebiede rondom Hattiesburg, Laurel en Holly Springs. Net soos in McComb, is hul pogings met hewige opposisie ontmoet - arrestasies, slae, skietery, brandstigting en moord. Registrateurs het die geletterdheidstoets gebruik om swartes van die stemrolle af te hou deur standaarde te skep waaraan selfs hoogs opgeleide mense nie kon voldoen nie. Boonop het werkgewers swartes afgedank wat probeer registreer het, en verhuurders het hulle uit hul huise gesit.  Ondanks hierdie optrede het die registrasieveldtog vir swart kiesers oor die volgende jare oor die hele staat versprei.
Soortgelyke kieserregistrasieveldtogte - met soortgelyke reaksies - is begin deur SNCC, CORE en SCLC in Louisiana, Alabama, Suidwes -Georgië en Suid -Carolina. Teen 1963 was kieserregistrasieveldtogte in die Suide net so 'n integrale deel van die Vryheidsbeweging as pogings tot desegregasie. Na die goedkeuring van die Wet op Burgerregte van 1964,  het die beskerming en fasilitering van kiesersregistrasie ondanks staatshindernisse die belangrikste taak van die beweging geword. Dit het gelei tot die aanvaarding van die Wet op Stemreg van 1965, wat bepalings bevat om die grondwetlike stemreg vir alle burgers af te dwing.
Integrasie van Mississippi -universiteite, 1956–1965
Vanaf 1956 wou Clyde Kennard, 'n swart Koreaanse oorlogsveteraan, inskryf by die Mississippi Southern College (nou die Universiteit van Suidelike Mississippi) te Hattiesburg onder die G.I. Bill. William David McCain, die universiteitspresident, het die Mississippi State Sovereignty Commission gebruik om sy inskrywing te voorkom deur 'n beroep op plaaslike swart leiers en die segregasie -staatspolitieke establishment te doen. 
Die staatsbefondsde organisasie het probeer om die burgerregtebeweging teë te werk deur segregasiebeleid positief uit te beeld. Belangriker nog, dit versamel data oor aktiviste, wettig teister en gebruik ekonomiese boikotte teen hulle deur hul werk te dreig (of te laat verloor) om hul werk te probeer onderdruk.
Kennard is twee keer gearresteer op aanklagte van verdagte saak, en uiteindelik skuldig bevind en tot sewe jaar gevangenisstraf gevonnis.  Na drie jaar se harde arbeid is Kennard deur die goewerneur van Mississippi, Ross Barnett, op parool vrygelaat. Joernaliste het sy saak ondersoek en die staat se mishandeling van sy dikdermkanker bekend gemaak. 
McCain se rol in Kennard se arrestasies en veroordelings is onbekend.     Terwyl hy probeer om Kennard se inskrywing te voorkom, het McCain 'n toespraak gehou in Chicago, met sy reis geborg deur die Mississippi State Sovereignty Commission. Hy beskryf die swartes se strewe om Suidelike skole te onderskei as 'invoer' uit die noorde. (Kennard was 'n boorling en inwoner van Hattiesburg.) McCain het gesê:
Ons dring daarop aan dat ons opvoedkundig en sosiaal 'n geskeide samelewing handhaaf. Eerlik gesê, ek erken dat ons nie die neger se stem aanmoedig nie. Die negers verkies dat beheer oor die regering in die witman se hande bly.   
Let wel: Mississippi het in 1890 'n nuwe grondwet goedgekeur wat die meeste swartes effektief gediskfranchiseer het deur die vereistes vir kies- en kiesregistrasie te verander, hoewel dit hulle die grondwetlike regte ontneem het wat ingevolge wysigings na die burgeroorlog gemagtig is, maar dit het destyds die uitdagings van die Amerikaanse hooggeregshof oorleef. Die meeste swartes in Mississippi en ander suidelike state het eers na die aanvaarding van die 1965 stemregwet federale beskerming gekry om die konstitusionele stemreg van die burgers af te dwing.
In September 1962 wen James Meredith 'n regsgeding om toelating tot die voorheen gesegregeerde Universiteit van Mississippi te verkry. Hy het probeer om die kampus binne te gaan op 20 September, op 25 September, en weer op 26 September. Hy is geblokkeer deur die goewerneur van Mississippi, Ross Barnett, wat gesê het: "Die skool sal in Mississippi geïntegreer word terwyl ek u goewerneur is." Die vyfde Amerikaanse appèlhof het Barnett en luitenant -goewerneur Paul B. Johnson jr. Minagtend gehou en beveel dat hulle gearresteer en 'n boete van meer as $ 10 000 opgelê word vir elke dag wat hulle geweier het dat Meredith inskryf.
Prokureur -generaal Robert F. Kennedy het 'n mag van Amerikaanse marshalle ingestuur en Amerikaanse grenspatrollie -agente en beamptes van die Federale Buro van Gevangenisse afgevaardig. Op 30 September 1962 kom Meredith onder hul begeleiding die kampus binne. Studente en ander blankes het die aand begin oproer, klippe gegooi en op die federale agente gewaak wat Meredith by Lyceum Hall bewaak het. Oproeriges het uiteindelik twee burgers doodgemaak, waaronder 'n Franse joernalis. 28 federale agente het skietwonde opgedoen en 160 ander is beseer. President John F. Kennedy het die Amerikaanse weermag en die federale magte van die Mississippi National Guard na die kampus gestuur om die oproer te stuit. Meredith het begin klasse die dag nadat die troepe aangekom het. 
Kennard en ander aktiviste het voortgegaan om aan die universiteit se desegregasie te werk. In 1965 word Raylawni Branch en Gwendolyn Elaine Armstrong die eerste Afro-Amerikaanse studente wat die Universiteit van Suidelike Mississippi bygewoon het. Teen daardie tyd het McCain gehelp om te verseker dat hulle 'n vreedsame toegang het.  In 2006 het regter Robert Helfrich beslis dat Kennard feitelik onskuldig was van alle aanklagte waarvoor hy in die vyftigerjare skuldig bevind is. 
Die SCLC, wat deur sommige studente -aktiviste gekritiseer is weens die versuim om meer volledig aan die vryheidsritte deel te neem, het 'n groot deel van sy aansien en hulpbronne toegewy aan 'n desegregasieveldtog in Albany, Georgia, in November 1961. King, wat persoonlik gekritiseer is deur sommige SNCC -aktiviste vir sy afstand tot die gevare waarmee plaaslike organiseerders te kampe het - en as gevolg van die bespottende bynaam "De Lawd" - het persoonlik ingegryp om die veldtog wat deur beide SNCC -organiseerders en plaaslike leiers gelei is, by te staan.
Die veldtog was 'n mislukking as gevolg van die slinkse taktiek van Laurie Pritchett, die plaaslike polisiehoof, en afdelings in die swart gemeenskap. Die doelwitte was moontlik nie spesifiek genoeg nie. Pritchett het die optoggangers bevat sonder gewelddadige aanvalle op betogers wat die nasionale opinie laat opvlam het. Hy het ook gereël dat gearresteerde betogers in die gevangenisse in omliggende gemeenskappe geneem word, sodat baie ruimte in sy tronk kan bly. Pritchett voorsien King se teenwoordigheid ook as 'n gevaar en dwing sy vrylating om te verhoed dat King die swart gemeenskap byeenkom. King vertrek in 1962 sonder om dramatiese oorwinnings te behaal. Die plaaslike beweging het egter die stryd voortgesit, en dit het in die volgende paar jaar aansienlike winste behaal. 
Birmingham -veldtog, 1963
Die Albany -beweging was egter 'n belangrike opvoeding vir die SCLC, toe dit die Birmingham -veldtog in 1963 onderneem het. Wyatt Tee Walker, uitvoerende direkteur, het die vroeë strategie en taktiek van die veldtog noukeurig beplan. Dit fokus op een doelwit: die desegregasie van handelaars in die middestad van Birmingham, eerder as totale desegregasie, soos in Albany.
Die pogings van die beweging is gehelp deur die wrede reaksie van die plaaslike owerhede, veral Eugene "Bull" Connor, die kommissaris van openbare veiligheid. Hy het lank baie politieke mag gehad, maar het 'n onlangse verkiesing vir burgemeester verloor teen 'n minder heftige segregasie -kandidaat. Omdat Connor geweier het om die gesag van die nuwe burgemeester te aanvaar, wou hy in sy amp bly.
Die veldtog het 'n verskeidenheid nie-gewelddadige metodes van konfrontasie gebruik, waaronder sit-ins, kneel-ins by plaaslike kerke en 'n optog na die graafskapgebou om die begin van 'n poging om kiesers te registreer, te begin. Die stad het egter 'n bevel gekry om sulke protesoptredes te weerhou. Die veldtog was oortuig dat die bevel ongrondwetlik was en het dit voorberei op massa -arrestasies van sy ondersteuners. King verkies om onder die in hegtenis geneem te word op 12 April 1963. 
Terwyl hy in die tronk was, het King sy beroemde "Brief uit Birmingham -gevangenis"  op die kantlyn van 'n koerant geskryf, aangesien hy geen skryfpapier toegelaat is terwyl hy in isolasie was nie.  Ondersteuners het 'n beroep op die Kennedy -administrasie gedoen, wat ingegryp het om King se vrylating te verkry. Walter Reuther, president van die United Auto Workers, het $ 160 000 gereël om King en sy mede -betogers te borg.  King kon sy vrou bel, wat tuis herstel het ná die geboorte van hul vierde kind en vroeg op 19 April vrygelaat is.
Die veldtog het egter gefaal toe demonstrante wat bereid was om in hegtenis te neem, opraak. James Bevel, direkteur van direkte aksie van SCLC en direkteur van nie -gewelddadige onderwys, het toe 'n gewaagde en omstrede alternatief gekry: om hoërskoolleerlinge op te lei om aan die betogings deel te neem. As gevolg hiervan het meer as duisend studente op 2 Mei in die sogenaamde Children's Crusade die skool oorgeslaan om by die Baptistekerk in die 16de Straat te kom om by die betogings aan te sluit. Meer as seshonderd het vyftig op 'n slag uit die kerk gestap in 'n poging om na die stadsaal te stap om met die burgemeester van Birmingham te praat oor segregasie. Hulle is gearresteer en in die tronk gesit. In hierdie eerste ontmoeting het die polisie met selfbeheersing opgetree. Die volgende dag het egter nog duisend studente by die kerk vergader. Toe Bevel hulle vyftig op 'n slag laat marsjeer, het Bull Connor uiteindelik polisiehonde op hulle losgelaat en die stad se brandslange waterstrome op die kinders laat draai. Nasionale televisienetwerke het die tonele uitgesaai van die honde wat betogers aanval en die water uit die brandslange wat die skoolkinders neerslaan. 
Wydverspreide openbare verontwaardiging het daartoe gelei dat die Kennedy -administrasie kragtiger ingegryp het in onderhandelinge tussen die blanke sakegemeenskap en die SCLC. Op 10 Mei kondig die partye 'n ooreenkoms aan om die middagete en ander openbare akkommodasie in die middestad te onderskei, 'n komitee te stig wat diskriminerende huurpraktyke uit die weg ruim, reëlings vir die vrylating van betogers in die tronk stel en gereelde kommunikasiemiddele tussen swart en wit daarstel leiers.
Nie almal in die swart gemeenskap het die ooreenkoms goedgekeur nie - Fred Shuttlesworth was besonder krities, aangesien hy skepties was oor die goeie trou van Birmingham se magstruktuur uit sy ervaring in die hantering daarvan. Dele van die blanke gemeenskap het gewelddadig gereageer. Hulle bombardeer die Gaston Motel, wat die nie -amptelike hoofkwartier van die SCLC gehuisves het, en die huis van King se broer, dominee A. D. King. In reaksie hierop het duisende swartes oproerig geword en talle geboue gebrand en een van hulle het 'n polisiebeampte gesteek en gewond. 
Wat beteken 'burgerregte'?
Burgerregte is basiese regte wat elke burger onder die wette van die regering het. In die Verenigde State word die burgerregte van elke individuele burger beskerm deur die Grondwet.Burgerregte vir elke persoon beteken dat ongeag geslag, velkleur, godsdiens, nasionaliteit, ouderdom, gestremdheid of godsdiens 'n persoon nie gediskrimineer moet word nie. Burgerregte sluit die reg op vrye spraak, privaatheid, godsdiens, vergadering, 'n regverdige verhoor en denkvryheid in.
Die term 'burgerregte' kom van die Latynse term 'ius civis', wat 'regte van 'n burger' beteken. Almal wat as 'n burger van 'n land beskou word, moet volgens die wet gelyk behandel word.
Deur die geskiedenis was daar verskillende burgerregtebewegings. Elke beweging het geveg vir die regte van 'n gegewe deel van die bevolking waarteen gediskrimineer word. Byvoorbeeld, die stemregbeweging vir vroue het geveg vir die stemreg van vroue. U kan meer leer oor sommige van hierdie bewegings deur op die onderstaande skakels te klik.
Tydens elke burgerregtebeweging was daar mans en vroue wat die stryd om hul eie regte sowel as dié van ander gelei het. In baie gevalle het hierdie leiers hul lewens in gevaar gestel deur op te staan ​​vir wat volgens hulle reg is. Sommige van hierdie leiers word hieronder gelys:
Gebeurtenisse en ander inligting
Hieronder vind u ander inligting oor die geskiedenis van burgerregte, insluitend gebeure, tydlyne en 'n woordelys.
Die handhawing en beskerming van burgerregte kan een van die belangrikste funksies van die regering wees. Burgerregte beskerm elkeen van ons, nie net sommige van ons nie. Hulle verseker dat elke burger beskerm word teen diskriminasie ingevolge die wet. Burgerregtewette in die Verenigde State verseker dat alle burgers 'lewe, vryheid en strewe na geluk' kan geniet wat in die Onafhanklikheidsverklaring belowe word.
Toe die Verenigde State slawerny in 1865 afskaf, het dit die potensiaal geskep vir 'n nuwe ekonomiese werklikheid vir miljoene voorheen verslaafde Afrikaners en hul voormalige slawe. Vir sommige (veral bejaardes) het die situasie glad nie verander nie - die pas bevryde burgers het voortgegaan om te werk vir diegene wat hul slawe was tydens die slawerny -era. Die meeste van diegene wat uit slawerny vrygelaat is, was sonder sekuriteit, hulpbronne, verbindings, werkvooruitsigte en (soms) basiese burgerregte. Maar ander pas dadelik aan by hul nuutgevonde vryheid - en floreer.
Sommige wit mense, wat ontsteld is oor die afskaffing van slawerny en die nederlaag van die Konfederasie, het egter nuwe besittings en organisasies geskep - soos die Ku Klux Klan en die White League - om die bevoorregte sosiale status van Wit mense te behou en Afro -Amerikaners gewelddadig te straf. wat hom nie ten volle aan die ou sosiale orde onderwerp het nie.
Gedurende die heropbouperiode na die oorlog het verskeie suidelike state onmiddellik maatreëls getref om toe te sien dat Afro -Amerikaners nog steeds aan hul voormalige slawe onderworpe was. Hul beheerders kan hulle steeds in die tronk laat sit weens ongehoorsaamheid, in hegtenis neem as hulle probeer om hulself te bevry, ensovoorts. Pas verslaafde mense het ook ander drastiese skending van burgerregte in die gesig gestaar. Wette wat skeiding veroorsaak en andersins die regte van Afro -Amerikaners beperk, het gou bekend gestaan ​​as 'Jim Crow -wette'.
'N Kort geskiedenis van burgerregte in die Verenigde State
III. Demografie van die ouer Amerikaanse arbeidsmag
A. Beduidende groei in die ouer arbeidsmag
Die arbeidsmag van 1967 het baie anders gelyk as vandag. Mans het die meeste van hul loopbane vir een onderneming of in een beroep gewerk en het op 'n vroeë ouderdom met pensioen afgetree.  Net meer as 'n derde van die werkers was vroue.  Die gemiddelde lewensverwagting was 67 vir mans en 74 vir vroue.  Baie werksgeleenthede was fisiek veeleisend. Lede van die voorpunt van die Baby Boom, diegene wat tussen 1946 en 1964 gebore is , het pas in 1967 die arbeidsmag betree.
Vandag se Amerikaanse arbeidsmag het verdubbel,  en is ouer, meer divers, meer opgevoed en meer vroulik as 50 jaar gelede. 
Ouderdom van burgerlike Amerikaanse arbeidsmag (grafiek 1) :
Na verwagting sal hierdie neigings dekades lank voortduur.  Een van die opvallendste veranderinge in die Amerikaanse arbeidsmag die afgelope 50 jaar, is dat dit aansienlik ouer geword het met die veroudering van die Baby Boom -generasie (79 miljoen mense) in die tyd. 
Die mees dramatiese veranderinge in die ouderdom van die arbeidsmag het die afgelope 25 jaar plaasgevind, aangesien die aandeel van die werkers van 55 jaar en ouer in die arbeidsmag verdubbel het.  In onlangse jare bly werkers van 65 jaar en ouer in groter getalle by die arbeidsmag in. Die Buro vir Arbeidsstatistiek (BLS) beraam dat die oudste segmente van die arbeidsmag - tussen die ouderdomme van 65 tot 74 en 75 en ouer - na verwagting teen 2024 die vinnigste sal toeneem.  Na verwagting sal hierdie oudste groep werkers van 65 jaar en ouer met 75 % teen 2050 groei, terwyl die groep werkers tussen 25 en 54 jaar na verwagting met 2 % sal toeneem gedurende dieselfde tydperk. 
Verhoogde arbeidsmagdeelname deur ouer vroue is 'n belangrike faktor in die groei van die ouer arbeidsmag. Na verwagting sal vroue van 55 jaar en ouer teen 2024 meer as 25 persent van die vroue se arbeidsmag uitmaak, wat byna dubbel hul aandeel is vanaf 2000. BLS voorspel ook dat twee keer soveel vroue as 55 jaar in die arbeidsmag sal wees as vroue van 16 jaar -24 teen 2024. BLS skat ook dat vroue ouer as 65 ongeveer dieselfde persentasie van die vroulike arbeidsmag sal uitmaak as ouer mans van die manlike arbeidsmag. 
Mense werk deesdae langer as hul ouers en grootouers om verskillende redes.  Hierdie generasie ouer werkers is oor die algemeen gesonder en het 'n langer lewensverwagting as vorige generasies.  Boonop begin die in aanmerking kom vir volle voordele vir sosiale sekerheid op latere ouderdomme  en het die afsterwe van die tradisionele pensioenvoordele wat werkgewers bied, groter verantwoordelikheid na individue vir hul aftree -inkomste verskuif.  Nou het minder as die helfte van die private sektor 25 tot 64 jaar 'n werkgewer-geborgde plan van enige aard. 
Die groot resessie van 2007-2009  (ook bekend as die groot ontwrigting ) het baie ouer werkers genoop om hul aftreeplanne te hersien en langer te werk om uitgeputte aftreerekeninge en verlore spaargeld te verhaal. Dit het baie ouer werkers minder vol vertroue gelaat dat hulle genoeg inkomste sou hê vir 'n gemaklike aftrede.  As gevolg hiervan het die Groot Resessie die aftreeplanne en verwagtinge van ouer werkers laat vaar.  Voor 2009 was die meeste Amerikaners van plan om voor 65 jaar oud te word.  Sedertdien sê die meeste dat hulle ná 65 jaar aftree. 
Ongelukkig spring die verwagtinge van aftrede gereeld nie uit nie. Een studie meld byvoorbeeld dat terwyl 40 persent van die werkers beplan het om tot 70 jaar of ouer te werk, maar slegs 4 persent werk.  Onverwagte gebeurtenisse soos swak gesondheid, versorgingsverantwoordelikhede, ontslag en ouderdomsdiskriminasie kan die beste planne in die wiele ry.
Boonop het die konsep van "aftrede" aansienlik verander met die Baby Boom -generasie. Aftrede het tradisioneel die einde van betaalde diens beteken. Vandag kan aftrede ook voortgesette indiensneming in 'n ander rol, werk of loopbaan beteken.  Baie afgetredenes moet ook werk,  selfs al betaal hierdie geleenthede minder as hul vorige werk.  Baie ander werk in 'aftrede' vir persoonlike vervulling sowel as finansiële sekuriteit. 
B. Toenemende diversiteit van die ouer werkersbevolking
Beide die ouderdom en diversiteit van die Amerikaanse arbeidsmag het die afgelope dekades aansienlik toegeneem en sal in die komende dekade aanhou toeneem.  Sedert 2000 het die deelnamekoers van beide vroue en mans van 55 jaar en ouer in elk van die vier groot wedrenne  en etnisiteitgroepe toegeneem.  Soos aangedui in grafieke 2 en 3, het die persentasie ouer werkers wat Spaans is, aansienlik toegeneem gedurende die afgelope vyf dekades. Die deel van die Spaanse ouderdomme 55 tot 64 jaar in die arbeidsmag het van 2 persent in 1971 tot 11 persent in 2017 gestyg. Spaanse werkers het ook voortgegaan om 65 jaar oud te werk, van 1 persent in 1971 tot 8 persent in 2017. Die persentasie van die arbeidsmag van 55 jaar en ouer wat uit rasse- en etniese minderhede bestaan, het aansienlik gegroei en sal dit na verwagting ook in die volgende dekade bly doen.