Januarie 2011 – Iets om te lees
Month: Januarie 2011
Vandat ek die eerste voorprent van Burlesque gesien het, het ek doodeenvoudig geweet dat ek dit moes sien. Dit is nie net omdat ek mal oor musicals en Cher is nie. Die musiek en choreografie het my van die begin af aangetrek.
'n Burlesque is parodie. Tess het 'n klub waar skraps geklede meisies op die hoog dans terwyl hulle maak of hulle die liedjies sing. Ali het van die plaas ontsnap om 'n lewe in vermaak na te jaag. Tess gee haar erg onwillig 'n kans om haar staal te wys (nogal ironies – siende dat baie van die pop ikone op konserte eerder dans as sing). Nadat sy 'n streep deur een van die ander dansers getrek word, begin Ali die liedjie van die opvoering sing. Daarmee word vriend en vyand verras.
Om eerlik te wees, het ek my bedenkinge gehad oor Christina Aquilera. Sangers wat skielik wil toneel speel is selde suksesvol. Sy het my egter verras. Ek was nooit seker hoe Cher 'n Oscar gewen het nie. Ek dink nie sy het haar karakter, Tess, tot haar volle potensiaal laat kom nie, maar dit kon te wyte gewees het aan te veel Botox of plastiese chirurgie.
Die storielyn is maar so-so. 'n Mens gaan kyk in elk geval nie 'n Musical om die storie tot op die been te ontleed nie. Mens gaan kyk dit om terug te sit en gewow te word. Daarin het Burlesque beslis geslaag. Dit kan amper beskryf word as Chicago wat Coyote Ugly ontmoet, maar dit het beslis ook 'n eie etiket.
Die musiek wou my na die naaste CD winkel dryf om te kyk of dit al beskikbaar is. Ek is goed bekend met Cher se musiek, maar Christina het ook 'n sterk stem wat goed ingespan word in die fliek. Die choreografie is mooi om na te kyk en die skraps geklede dames sal die manne ook gelukkig hou. Dames, moet nie afgeskeep voel nie. Cam Gigandet is genoeg om enige warmbloedige vrou te laat drool
Ek moet die dialoog uitsonder, dit is vol witty opmerkings wat baie skerp is. Puik.
Ek sal Burlesque 8 / 10 gee. Belangriker as die punt, is dat ek nog nie sedert Mamma Mia 'n fliek soveel geniet het as Burlesque nie. Ek gaan dit beslis nog 'n keer kyk.
'n Beslisde moet vir almal wat van musiek, dans, skerp opmerkings of net van mooi meisies hou.
Author Xena PhoenixPosted on Januarie 22, 2011 Januarie 22, 2011 Categories Flieks, Musicals6 Kommentare op Fliek: Burlesque
Author SonPosted on Januarie 18, 2011 Categories Geskiedkundig4 Kommentare op Tussen Stasies – Irma Joubert
Samoe[r]sa reis. C. Johan Bakkes
Ek is 'n ou wat maar stadig lees, so met die vingertjie wat die lyntjies volg en die bekkie wat die woorde klank soos ek aangaan, so iemand wat iets wil skryf wat ek geniet moet stadig genoeg skryf sodat ek kan byhou.
Johan Bakkes is so 'n skrywer. Een van die min wie se skrifsels ek altyd in een sitting deurlees. Ja dit help dat die boekies nie te dik is nie, hierdie een is so 150 bladsye, maar al was hy ook 1500 bladsye het al sy stories vir my dieselfde probleem. Hulle raak te gou klaar! Ja ek is 'n groot Bakkes aanhanger, en daarmee diskwalifiseer ek sekerlik enige kredietwaardigheid van 'n objektiewe resensie. Laat dit maar so wees, kuns in my nederige opinie is nie oor hoe duur dit is, wie se naam onderaan geteken is of hoeveel groot woorde dit bevat nie. Kuns gaan oor hoe dit jou maak voel.
Die karakters is dieselfde as voorheen: Johan Bakkes, Die boksombende en Pop Bakkes ('n winkelpop uit 'n klerewinkel in Zeerust). Die plek is Indië (vandaar die titel as ek moet raai) maar ook heelwat stories van mense en dinge hier ter plaatse. Die metode is ook dieselfde. Binne 'n paar paragrawe laat die skrywer jou verlang na plekke waar jy nie was nie en mense wat jy nie ken nie op 'n manier wat bitter min mense hom kan nadoen. Dit is ook waarom sy boeke nie baie dik is nie, hy gebruik baie min woorde om ongelooflik baie te sê.
Johan Bakkes wéét iets waaroor die res van ons rotresies net wonder. Dalk die feit dat hy verkies om "the road less traveled" te gebruik. Dalk omdat hy die mens agter die gesig beter as meeste kan raaksien. Wat dit ookal is, lees dit, ek dink dit is sy beste nog.
Author plaasklongPosted on Januarie 7, 2011 Januarie 12, 2011 Categories Johan Bakkes, Reisverhale4 Kommentare op Samoe[r]sa reis. C. Johan Bakkes
For the love of a son – Jean Sasson
Kort voor my vakansie begin, haas ek my by die biblioteek in. Ek is verby laat, het nog 'n afspraak wat wag en het werklik net 10 minute om nuwe boeke uit te soek. Dus maak ek sommer vinnig 'n draai by die trollie met boeke wat daai dag ingekom het en gryp net 'n paar wat interessant lyk. So vat ek hierdie een.
Die boek begin stadig en ek wou-wou dit net 'n mis gee, want deesdae het ek te oud geword om deur 'n boek te worstel net om te kan sê ek het dit darem klaar gelees. Net toe ek egter begin vaak raak, tel die boek spoed op.
Die titel van hierdie boek is effens misleidend en dalk net gekies om mense se aandag te kry. Terwyl die boek nie presies is wat ek verwag het as gevolg van die titel nie, het ek die boek uiteindelik baie geniet en die inhoud was vir my in baie opsigte 'n openbaring.
Ons kla so maklik oor die toestande in ons land, die misdaad en die swak diens. Maar ons het nie regtig die vaagste benul hoe gelukkig ons nog is nie, veral as vrouens.
Kortliks gaan die boek oor Maryam, 'n Afghaniese vrou. Vandat Maryam klein was, het sy al gerebelleer teen die diskriminasie in haar land teen vroue. Sy is bevoorreg om in 'n redelik welvarende gesin groot te word, met 'n ma en pa wat nie heeltemal so bekrompe is oor vrouregte as die res van haar familie nie.
Sy beleef hoe verskeie van haar vroulike familielede mishandel word deur hul mans en sweer dat sy nooit sal toelaat dat so iets met haar gebeur nie. Dan neem die Russe Kabul oor en omdat Maryam haar op allerlei maniere verset teen hulle, moet haar ouers naderhand reël dat sy landuit vlug, om haar lewe te red.
Haar pa gaan saam met haar en later emigreer hulle na Amerika. Hier ervaar Maryam vir die eerste keer as vrou totale vryheid. Haar land se tradisie kan sy egter selfs hier nie ontduik nie en sy begewe haar uiteindelik in 'n huwelik met 'n mede landsgenoot, soos deur haar pa gereël. Dié man is egter die duiwel gereinkarneer en Maryam word geslaan, mishandel en verkrag.
Ongeag die feit dat hulle in Amerika is, waar so iets nie behoort te gebeur nie, kry Maryam byna geen ondersteuning van haar familie nie, want die ingebore geloof dat die vrou die man se eiendom is om mee te maak wat hy wil, verhoed dat haar familie haar red uit die man se kloue.
Na die geboorte van haar seun, besluit Maryam om haarself te red en sy vlug weg van Kaiss, haar man. Sy begin die skeisaak en doen aansoek vir 'n interdik, maar voor enige iets gefinaliseer kan word, steel Kaiss hul seun en vlug terug na Afghanistan.
Daar is geen manier wat sy haar seun kan gaan terughaal nie, die Amerikaanse regering kan haar nie help nie, en intussen word Afghanistan verskeur deur oorloë. Elke dag vrees sy dat haar kind in die kruisvuur van 'n verskeurde land kan beland.
Met tussenposes probeer Maryam deur vriende en familie kontak te maak met haar seun, maar jare gaan verby waarin sy nie veel uitrig behalwe net om te hoor dat hy nog lewe nie.
Die boek eindig nie soos wat ek gehoop het nie en dit het my net weer laat besef dat die omstandighede waarin 'n kind grootword, tog wel 'n groot rol speel in hoe hy ontwikkel.
Die boek het my egter vir die eerste keer laat besef dat Afghanistan nie sommer net daai land is op TV waar ek altyd hoor hoe maak die mense oorlog nie en hoe meng Amerika in nie. Dit het vir my die gewone inwoners van 'n eens pragtige land MENS gemaak.
En dit het my weereens naar gemaak oor die wreedheid van mens teenoor mens, en hier spesifiek van mans teenoor vrouens. Volgens hierdie mense se tradisie kon 'n man sy vrou doodmaak sonder enige gevolge en al reaksie sou wees; "Foeitog, die arme man. Sy moes hom so ver gedryf het."
Met die heerskappy van die Taliban (1996) het alles net nog veel erger geword. Vrouens mag nie meer hulle huise verlaat het nie, hulle mag nie gewerk het buite hul huis nie en hulle is ook nie toegelaat om enige skool by te woon nie. Dans is verbied, musiek is oral verbied. Sou jy gevang word in besit van 'n musiekkasset was jou voorland die tronk. Televisie is verban en alle kameras, films en foto's is vernietig, want dis beskou as selfliefde, 'n groot sonde.
Vrouens wat weduwees was en voorheen gewerk het in ordentlike beroepe soos die onderwys, moes nou by die huis bly en het geen manier gehad om hul kinders te versorg nie. Baie van hulle het hul uiteindelik uit desperaatheid na prostitusie gewend, wat die Taliban vreemd genoeg toegelaat het, of te wel basies net ignoreer het.
Ek is nie spyt ek het die boek gelees nie en ek sal graag meer van Jean Sasson se boeke wil lees.
Author SonPosted on Januarie 5, 2011 Januarie 6, 2011 Categories Biografies1 Kommentaar op For the love of a son – Jean Sasson