Dit sluit groot geeste in die Afrikaanse letterkunde in, soos Totius, Uys Krige, N.P. van Wyk Louw en sy broer, W.E.G., D.J. Opperman asook T.T. Cloete. Ons bly maar lekker aan die rond dans erens (in die nie-man-se-land?) tussen Anglo-Saksiese analitiese en Kontinentale dialektiese / dekonstruktiewe denke. Jaybee Roux se bekentenis (in sy resensie oor Nuwe kinderverseboek, Volksblad 15/06/2009) dat hy swaarkry, of dit eintlik glad nie regkry om “moderne, volwasse poësie” te begryp nie, laat my dink aan ’n belydenis deur kritikus en “volkkuns”-voorstander E.C. Pienaar dekades gelede. In 2009 ontvang hy die gesogte VSB-poësieprys vir sy bundel Het leven van (2008) en in 2018 die P.C. Hooftprys vir sy oeuvre. selfs die kaptein bel om te hoor (is dit veilig?), 2. Ons het ook die krag van die Gees nodig om geestelik sterk te word vir die stryd teen die Bose. ‘n Deel is aan my “gegee” in die sin daarvan dat ek met so ‘n bekende openingsreël begin, maar dit was vir my moeilik om die “stem” in die res van die gedig op die punt te kry waar dit my oortuig sonder om my te laat voel dat dit net ‘n pratery is. ‘n Groot deel is ook vir my “gegee” aangesien ek in die praatstyl kan skryf oor goed wat alledaagse ervarings is, maar terselfdertyd is ‘n mens op dun ys wanneer jy in hierdie soort “like, actually, bra”-sleng begin skryf, want dit is eerstens moeilik om dit oortuigend te doen en tweedens het dit die ongelukkige gevolg dat die gedig baie vinnig verouder en na my mening dan sy trefkrag verloor.