Die Suiderkruis het omgeval met die wysers na bo en Koue het haar neergevlei langs my sodat Slaap noodgedwonge moes padgee. Dit was die laaste paar ure voor dagbreek en Stilte se jas het oor alles gehang. In die dowwe sterrelig rondom my was die landskap ‘n mengsel van donker en minder donker etse, ongefokus self na ek my bril opgesit het.
Voornag het ons rondom die vuur gesit en luister na die hienas se geroep. ‘n Paar wildebeeste het onrustig geproes en die praat het saam met die vuur doodgegaan. Net die rook en die laaste indrukke het vir ‘n rukkie rondegehang voordat Slaap ons kom haal het.
Nanag het ek my nuwe bedmaat se kokketerigheid probeer ignoreer deur my mussie oor my ore te trek en my serp stywer om my nek te draai. Sy’t vir oulaas haar naels oor my rug getrek en die rilling was nie een van genot nie! Mymer is ‘n ou woord maar dis wat ek gedoen het voordat Slaap so ongemerk soos ‘n seisoenwisseling Koue se plek weer oorgeneem het en my gedagtes soos verf deurmekaar laat vloei het.
Later die oggend met die terugstap, het ons die Grootpote se spore bo-oor ons eie spore van die vorige dag gekry en vir ‘n oomblik was die lewe soos dit moes wees.
Hierdie was een van daardie ver paaie wat in die niet verdwyn. Iewers in die Karoo het ons oor hom gevlieg, kan nie meer onthou waar nie. Dit maak die reiseger los in my………….
‘n Haiku aan my seuns
Net ‘n rukkie gespaar van die pyn van ou wonde,
twee seunskinders, die bos en hul honde
met die bitter wete in my
die tyd gaan verby
Twee honderd kilometer per uur reguit onder-toe, vlerke teruggevou vir maksimum spoed, kloue teruggetrek, fokus absoluut. Breukdele voor impak, vlerke oop, stertvere uitgesprei en af, kloue uit en spiere gestaal vir die trefslag. Hard genoeg om die dassie se rug te breek maar berekend genoeg om homself nie te pletter teen die kranse te vlieg nie. Tydsberekening bepaal lewe en dood vir beide dassie en witkruisarend.
Jou voorbereiding en beplanning mag foutloos wees, maar as jou tydsberekening uit is, is jy,kan ek maar sê, in jou moer in. Of jy nou dans, musiek maak, liefde maak of dood maak, tydsberekening is die laaste bepalende faktor tussen sukses en mislukking.
Ons was nie meer as 900 voet bokant die grond nie. Die wind het die Icarus rondgepluk en Eben het net besluit om om te draai toe ons begin val. Tyd word in filmraampies in jou geheue vasgebrand. “Soek ‘n pad om te land!” het hy bokant die enjin se huil geskree terwyl hy die petrol oopgestoot het, stok teruggtrek het met die skroef op vol pitch.
Die neus was op maar die hoogtemeter het agteruit geloop. Onder ons het die gebroke landskap van die Oos-Vrystaat te vinnig nader gekom. Daar was ‘n swaar loodgevoel op die krop van my maag. Die volgende oomblik het hy die stok links en af gedruk en ons was neus af oppad grond toe met die wind van agter. Langs Eben het ek in ‘n emosielose waarnemer verander. Op ‘n honderd voet was dit vol flappe en stok terug. In grondeffek het die Icarus die saamgepersde lugkussings onder sy vlerke gevoel en ons het meters bokant die koue rotsblokke verby geflits. Voet vir voet het ons ons hoogte weer terug geworstel.
Ek kon jou ‘n ander storie vertel het waar tydsberekening ook die hoofrol gespeel het met ‘n donkerkop meisiekind wat ‘n deel van my hart gesteel het, ‘n telefoon oproep en ‘n self-gekomponeerde liedjie maar daardie storie was meer rampspoedig as bogenoemde! Natuurlik mag dit, gesien uit ‘n ander hoek, uiters komies wees maar ek lek nog steeds my wonde. Ek sal dus volstaan met my vliegstorie sonder om enige gevolgtrekking te waag, want sien ….. ek leer nog.
April 15, 2011 in Sonder kategorie
Spikkelkat was naby ons vuur gewees. Ons het sy rasperstem vroeg die vorige nag gehoor. Die volgende oggend het sy spore in die rivierloop onder ons kampplek gele. In riviersand kan spore bedrieglik groot voorkom, maar hierdie een was regtig groot! Meeste van die tyd is dit al wat jy sal sien van luiperd se kind…. sy spore. Later die dag het ons op die groot spore afgekom. Seb het met ontsag sy voet binne-in die olifantspoor gesit en sy kop geskud. In Switserland is daar nie iets wat daarmee vergelyk kan word nie!
Spore vertel hulle eie storie maar dit vat ervaring om dit te kan lees en om die spoor te lees moet jy die omgewing ken. Dis onnosel om spore op sigwaarde te probeer uitle!
Hy’t diep spore getrap, sy het spoorloos verdwyn, iemand het die spoor byster geraak….en so kan ons aangaan. Afrikaans is vol idiomatiese uitdrukkings waarin die woord “spoor” voorkom. Hoe dan anders? Ons voorbestaan en oorlewing het tot ‘n groot mate daarvan afgehang. Ek se “het”, maar vandag is dit nog netso belangrik, net op ‘n ander manier.
Maar nou moet ek spore maak voor ek meer filosofies raak as wat ek wou!!
Wanneer die maroelas en wag-‘n-bietjies se blare hang kan jy maar weet dis warm en dit het lanklaas gereen, maar as ‘n gwarriebos verlepperig begin lyk is dit droog. Groen het begin om sy groen te verloor en die oggenddou het opgehou. Selfs die paar yl wolkies wat agtermiddae op die westewind aangedryf kom, bied min hoop. Vreemd hoe uiterstes in mekaar kan vervloei sodat mens skielik op ‘n dag opmerk dis nie meer soos gister nie.
Gister se reen het plek gemaak vir vandag se son wat alles probeer doodskroei. Die opdrifsels van Desember se vloed is die enigste herinnering van ‘n koeler, natter tyd waar daar nou nog net poele staande water groenerig le en verdamp in die rivierloop. Die olifante het begin om syfergate te grawe vir skoner water. Zoeloeland se groen is besig om weg te bak in die nasomer son.
My laaste slukkie water in my waterbottel is lou as ek dit in my keel afgooi. Het jy al geproe hoe hemels daai laaste bietjie water kan wees wanneer dit regtig droog is?