Deel van die één kerk op aarde - Die Hervormer
Met verloop van tyd het daar genadiglik groter insig binne Reformatoriese kerke ontwikkel. Die gruwels van veroordelings, teregstellings en fanatiese godsdiensoorloë het gewys hoe Christus skade ly wanneer mense hulself aanmatig om oor mekaar regter te speel. Die Kerkhervorming het ook gelei tot intensiewe bestudering van die Ou en die Nuwe Testament, veral vanaf die 18de eeu, en dit het getoon watter verskeidenheid perspektiewe daar in die Bybel self bestaan. Toenemende sendingwerk buite Europa het veral sedert die 19de eeu gewys dat die verkondiging van die evangelie skade ly wanneer verskillende kerke met mekaar wedywer waar Jesus Christus vir die eerste keer verkondig word. Hieruit ontstaan die ekumeniese beweging in die 20ste eeu.
In Leipzig het ons as verteenwoordigers van die Nederduitsch Hervormde Kerk van Afrika (NHKA) vir die eerste keer in 35 jaar volwaardig deel gehad aan ’n internasionale ekumeniese vergadering. Dit was daarom vir die Hervormde Kerk ’n historiese geleentheid om saam met verteenwoordigers van verskillende Gereformeerde kerke uit meer as 100 lande in die wêreld te vergader. Maar 2017 is natuurlik ’n besondere kerklike jaar waarin ons ’n halwe millennium sedert die begin van die Kerkhervorming vier.
’n Gesamentlike verklaring
Die WGGK het hierdie historiese geleentheid gebruik om daadwerklike stappe te neem om die eeue lange verskeurdheid binne Protestantse geledere tot ’n einde te bring. Tydens ’n spesiale erediens in Wittenberg – waar Luther se protes teen die Roomse Kerk die Kerkhervorming in beweging gebring het – het die WGGK die Gesamentlike Verklaring oor die Regverdigingsleer (GVR) onderteken.
Hierdie historiese dokument is na dekades van gesprekvoering in 1999 deur die Rooms-Katolieke Kerk en die LWF onderteken. Daarin verklaar die twee Kerke dat hulle – ten spyte van blywende aksentverskille – nou saamstem dat mense deur die genade van God vrygespreek word as hulle in Christus glo. Hulle trek ook die eeue lange wedersydse veroordelings van vroeëre kerklike vergaderings terug.
Aangesien die GVR in 2006 ook deur die Wêreldmetodisteraad (World Methodist Council) onderskryf is, en die Anglikaanse Adviesraad (Anglican Consultative Council) 2016 hul instemming met die wese van die GVR betuig het, beteken die WGGK se ondertekening dat die meerderheid hoofstroomkerke nou oor hierdie kernbelydenis konsensus het.
By dieselfde geleentheid is ’n volgende dokument genaamd die Wittenberg-getuienis deur die WGGK en die LWF onderteken. In die Wittenberg-getuienis verklaar hierdie twee kerkgroepe dat hulle dankbaar is vir hul eenheid in Christus en vir geleenthede om saam te aanbid, te getuig en te werk. Tog erken en berou hulle steeds die verdeeldheid wat hierdie eenheid verdoesel en die gemeenskaplike getuienis in die wiele ry. Dieselfde geld vir die verdeeldheid wat deur onreg, kolonisasie, uitbuiting, rassisme, ongelykheid, taal en kultuur veroorsaak word. Daarom verklaar die kerke dat hulle God se roepstem hoor en hulself daaraan verbind om daadwerklik te streef na gemeenskap met mekaar – spesifiek deur prakties in elke plaaslike konteks daaraan gestalte te gee.
Hierdie eenheid kon ons paar Hervormers in Leipzig tussen lidmate en ampsdraers van talle ander Gereformeerde kerke beleef. Ons was een in belydenis, in aanbidding en sang, in gesprek. Al was ons geensins eenders nie – daar was groot diversiteit in terme van ras, geslag, ouderdom, kultuur en agtergrond. Maar ons was één in Christus.
Mag die Hervormde Kerk in Suid-Afrika ook hieraan gestalte gee in ons verhouding met lidmate van verskillende kerke sodat ons daadwerklik één kan wees in Christus Jesus, wat die Here van die één kerk op aarde is.