Verlate grafte – Perdebytjie se nes
Posted on November 6, 2014 November 6, 2014 deur perdebytjie
Ek het ‘n ding oor begraafplase.Dit laat my altyd so rustig-hartseer voel as ek by ‘n grafsteen staan. Ek weet nie of dit die stilte,die eensaamheid,die geruis van die wind deur ou bome of sommer net die finaliteit van die lewe is,wat my so aangryp daar tussen die rustendes nie.
In Namibie is baie sulke verlate plekke met ‘n grafsteen of twee.In my omswerwinge het ek dit vasgevang,terwyl ek half hartseer-nostalgies staan en tob het oor wie se lewe hier was.
Hierdie grafstene is by De Riet,blyplek van die ontheemde Riemvasmakers,waaroor ek reeds geblog het. Wanneer mens die woestynolifante soek,is mens amper verseker om hulle hier te kry.
Die kinderlike eenvoud van die grafsteengeskrif het my aandag getrek…ook in De Riet se begraafplaas.
Ook in De Riet se begraafplaas.
Iewers,diep in Damaraland is hierdie verwaarloosde verlate rusplek.
Die skrif is weggekalwe deur die elemente.
Een van die drie graffies doer in Damaraland.
Geen woorde is nodig om te besef dat alle mense smart ervaar met die afsterf van ‘n geliefde.
Ek het voorheen al hierdie een geplaas.Dis in die Dorob Nasionale Park,naby die Maanlandskap.’n Jongman het hier verongeluk op een van daardie vierwielgedoentetjies.
Verlate op die Skedelkus,naby Terracebaai.Ek vermoed die persoon het verdrink.
‘n Vreemde eerbiedigheid wat aan iemand getoon is.Ek het reeds hierdie foto lank terug geplaas.
Geskenkie uit die hart aan ‘n geliefde.
21 Replies to “Verlate grafte”
November 6, 2014 om 1:53 nm
Sjoe jou foto’s is darem baie pragtig Perdebytjie!
Mens voel sommer die rustigheid as mens na jou foto’s kyk. Ek kan nie eers net een gunsteling kies nie, ek hou van almal!
Ek onthou die laaste foto baie goed!
November 6, 2014 om 1:54 nm
Ek wonder nou nog wat daar gebeur het.Dit was sommer so in die middel van nerens ,langs die pad.
November 6, 2014 om 1:56 nm
Ek het gou nog ‘n foto geplaas,as jy wil gaan kyk.
November 6, 2014 om 1:58 nm
Ag is dit nie pragtig nie? So nederige ou botteltjie… Dis sommer hartseer.
Ek verbeel my altyd dat jou huis vol van die mooiste geraamde foto’s is van al julle reise.
November 6, 2014 om 2:00 nm
Net vier foto’s! Ek is maar sleg as dit by sulke goed kom.Ek sal eendag ‘n foto neem en hier opsit.
November 6, 2014 om 2:03 nm
Net VIER? Rerig?
O ek sien MURE vol foto’s in jou huis!
Dis nogal snaaks hoe mens soms iets dink oor iemand en dan is dit nie eintlik so nie nê?!
November 6, 2014 om 2:30 nm
In my slaapkamer is nie eers een ou prentjie..net kaal mure.Maar nou moet ek darem se ons het vog teen die mure gehad,dit laat regmaak en verf en nou amper ‘n jaar later nog niks opgehang nie.Jy het my nou ‘n idee gegee.Ek gaan collages maak van my mooiste foto’s en dit opsit in my kamer.
November 6, 2014 om 2:49 nm
Sjoe! Ek wonder oor die ogiesdraad oor die 1 graf? Is dit om plek af te baken of sand terug te hou? Jou fotos spreek, perdebytjie, nou laat jy my wonder oor watse grafte op ons ou plekie in die berg is, ry altyd daar verby, maar nog nooit gestop om te gaan afneem nie.
Op die een graf wat jy afgeneem het, was die kind maar nog baie jonk? So hartseer. Die een by die see – is ook hartseer.
November 6, 2014 om 2:52 nm
Daardie ou draad is maar net die heining wat omgeval het en daar lê en roes.
Ja ,as mens die datums so lees,het party mense maar kort lewens gehad.
Gaan neem asb daardie grafte af en kom plaas.
November 6, 2014 om 3:13 nm
Een van die roetes wat ek met die honde stap is deur Hermanus se begraafplaas, die hartseer eensaaveraltenheid val my altyd op.
November 6, 2014 om 5:21 nm
Hoekom eensaamverlatenheid … rustige tevredenheid sou ek sê?
November 7, 2014 om 9:03 vm
Die verwaarloosde grafte uit die jare toet laat my altyd wonder wat het van die gestorwenes se mense geword, daai mense wat getreur het toe hulle gesterf het. Sommer so ‘n melankoliese gevoel, ek is maar ‘n swartgallige siel.
November 7, 2014 om 1:11 nm
Nee wat mens moet die mooi van die wat goed gelewe hyet vier. Elke lewe hoe lank of kort ook al is spesiaal
November 8, 2014 om 7:02 vm
Grafte is soos monumente aan onbekendes.
Pragtige foto’s … die laaste twee gryp my hart
November 8, 2014 om 7:06 vm
Daardie skoene het ‘n vreeslike indruk op my gemaak.Ek wonder nog steeds wat daar gebeur het.
November 8, 2014 om 8:04 vm
Daar is beslis ‘n storie
November 7, 2014 om 5:58 vm
Dis amper asof die aarde saam met die grafbewoners verweer het. Die foto’s is soveel sensitiwiteit geneem.
November 8, 2014 om 7:07 vm
Dis ‘n verskriklike harde wêreld daardie.Dankie dat jy kom lees het.
November 12, 2014 om 1:40 nm
Hierdie fotos van jou spreek boekdele. Roer ‘n mens se hart.
November 13, 2014 om 7:37 vm
Dankie dat jy kom kyk het.Ek waardeer dit.
Vorige bydraeVorige Ontmoetings met besondere bome deel 4
Volgende bydraeVolgende Ontmoetings met besondere bome deel 5