Party Stelsels - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Partystelsels oorheers die politiek in Brittanje. In "Party and Party Systems" beskryf G. Sartori 'n partystelsel as:
"Die stelsel van interaksies wat voortspruit uit kompetisie tussen partye".
Om hierdie idee te ontwikkel, beteken die partystelsel in Brittanje in wese die manier waarop die politieke partye van die dag met mekaar omgaan binne die polities mededingende aard van Westminster en verder.
'N Aantal verskillende soorte partystelsels is geïdentifiseer:
Eenpartystelsel: 'n Eenpartystelsel kan nie 'n politieke stelsel oplewer nie, aangesien ons dit in Brittanje sou identifiseer. Een party kan nie 'n ander stelsel produseer nie, behalwe outokratiese / diktatoriale mag. 'N Staat waar een party regeer, sal die oorblywende kommunistiese state van die wêreld insluit (Kuba, Noord-Korea en China), en Irak (waar die regerende party die Ba'ath-party is). Die ou Sowjetunie was 'n eenpartystaat. Een van die meer algemene kenmerke van 'n eenpartystaat is dat die posisie van die regerende party in 'n grondwet gewaarborg word en alle vorme van politieke opposisie deur die wet verbied word. Die regerende party beheer alle aspekte van die lewe binne daardie staat. Die oortuiging dat 'n regerende party van belang is vir 'n staat, kom van Lenin wat glo dat slegs een party - die Kommuniste - die werkers tot hul uiteindelike bestemming kon neem en dat die betrokkenheid van ander partye hierdie vordering sal belemmer.
Tweeparty-stelsel: soos die titel aandui, is dit 'n toestand waarin net twee partye oorheers. Ander partye kan bestaan, maar hulle het geen politieke belang nie. Amerika het die mees voor die hand liggende politieke party van twee partye, met die Republikeine en Demokrate wat die politieke toneel oorheers. Vir die stelsel om te werk, moet een van die partye na 'n verkiesing 'n voldoende werkende meerderheid kry, en dit moet in staat wees om te regeer sonder die steun van die ander party. 'N Draai van krag word in hierdie stelsel verwag. Die oorwinning van George W Bush in die verkiesing in November 2000 vervul hierdie aspek van die definisie.
Die tweeparty-stelsel bied 'n eenvoudige keuse aan die kieser en daar word geglo dat die stelsel politieke moderering bevorder, aangesien die huidige party 'n beroep op die 'drywende kiesers' in daardie land moet hê. Diegene wat nie die stelsel steun nie, beweer dat dit lei tot onnodige ommekeer in die beleid as 'n party 'n verkiesing verloor omdat die nuutverkose regering sy 'merk' wil plaas op die land wat dit pas tot mag verkies het. Daar word beweer dat sulke omvattende omkerings die staat nie op kort en lang termyn kan bevoordeel nie.
Die veelparty-stelsel: soos die titel suggereer, is dit 'n stelsel waar meer as twee partye 'n invloed op die politieke lewe van 'n staat het. Alhoewel die Arbeidersparty 'n baie gesonde meerderheid in Westminster het, word sy mag in Skotland redelik goed gebalanseer deur die mag van die SNP (Scots Nationalist Party); in Wallis binne die devolusionêre struktuur word dit gebalanseer deur Plaid Cymru; in Noord-Ierland deur die verskillende Unionistegroepe en Sein Fein.
Binne Westminster bied die Tories en die Liberal Democrats 'n gesonde politieke wedywering. Sartori definieer 'n veelparty-stelsel as een waar geen party 'n absolute meerderheid kan waarborg nie. In teorie kan die Arbeidersparty, ongeag sy huidige parlementêre meerderheid, die volgende algemene verkiesing in Brittanje in 2006 verloor. Selfs sy huidige meerderheid van 167 kan nie in die toekoms verkiesingsoorwinning waarborg nie.
'N Veelpartystelsel kan lei tot 'n koalisieregering soos Duitsland en Italië ervaar het. In Duitsland het dit redelik stabiele regerings verskaf, en 'n suksesvolle koalisie kan 'n effektiewe stelsel van kontrole en teenwigte op die regering instel wat politieke moderering kan bevorder. By baie beleidsbesluite word alle sienings en belange in ag geneem. In Italië was koalisieregerings nie 'n sukses nie; baie het minder as een jaar geduur. In Israel het die onlangse regerings staatgemaak op die steun van uiterste minderheidsgroepe om 'n koalisieregering te vorm, en dit het sy eie probleme geskep met sodanige steun wat onttrek word, of as die ekstreme partye voel dat hul eie mening nie genoeg gegee word nie ondersteun.
Dominant-party-stelsel: dit verskil van 'n eenparty-stelsel. 'N Party is binne die politieke struktuur van 'n staat baie bekwaam om tot so 'n mate oorheersend te wees dat die oorwinning by verkiesings as 'n formaliteit beskou word. Dit was die geval onder die konserwatiewe regerings van Margaret Thatcher en John Major. Vir 18 jaar (1979 tot 1997) het een party die politiek in Brittanje oorheers.
In teorie kon die konserwatiewe gedurende hierdie 18 jaar enige verkiesing verloor het. Maar so was die wanorde van die opposisiepartye - veral Arbeid - dat die verkiesingsoorwinning behalwe gewaarborg is. Die verkiesing van die 1980's en 1990's is met mededinging van ander partye beveg - daar kan dus nie met 'n eenpartystaat vergelyk word nie. Tydens 'n langdurige magtelike verblyf kan 'n dominante party die samelewing vorm deur sy beleid. Gedurende die Thatcher-era is gesondheid, onderwys, die staatseienaarskap van nywerhede, ens. Op groot skaal verander en hervorm. Die samelewing het verander as gevolg van hierdie politieke veranderinge, en dit kan slegs gedoen word deur 'n party wat langer in sy amp bly.
Ander kenmerke van 'n dominante stelsel is:
die party aan bewind raak selfvoldaan en sien dat sy posisie in die mag 'gewaarborg' is. Sulke politieke arrogansie word gesien as een van die redes vir die publiek se oorweldigende verwerping van die konserwatiewe in 1997.
die verskil tussen die party aan bewind en die staat verloor sy onderskeid. Wanneer dit lyk of albei saamsmelt, ontstaan ​​'n ongesonde verhouding waardeur die staat se meganisme om regeringsbeleid uit te voer outomaties gesien word en waar senior staatsamptenare deur die party aan bewind beloon word. Hierdie scenario het die Thatcher-regerings oorskadu toe die Staatsdiens gesien is as 'n blote rubberstempel van die regeringsbeleid om te doen soos voorgeskryf en senior staatsamptenare is op die honneurslyste gepas beloon.
'N Tydperk van 'n dominante party is ook 'n era waarin opposisiepartye in totale wanorde is. Dit was waar tydens die konserwatiewe oorheersing van Brittanje in die 1980's. Nadat die Arbeidersparty in die negentigerjare begin versterk het en interne probleme opgelos is, word die hele kwessie van 'n dominante party bedreig wat gelei het tot die nederlaag van die Konserwatiewe in 1997.
Dit sou billik wees om tot die gevolgtrekking te kom dat Brittanje nou 'n oorheersende partystelsel het. Binne sekere kriteria het die Arbeidsregering met sy byna 180 meerderheid in Westminster die vryheid om politiek te doen soos hy wil. Die magte wat aan die streke toegewy is, is weerhou deur die eenvoudige feit dat Westminster steeds die belangrikste beurshouer van Skotland, Wallis en Noord-Ierland is, waardeur hierdie drie streke nie die vryheid gegee het wat hulle glo dat hulle werklik ontbeende regerings moet wees nie.
Kyk die video: Tea, Taxes, and The American Revolution: Crash Course World History #28 (Junie 2022).