’n Groep regses het dit reggekry om gewone, goeie mense op loop te jaag teen Spur omdat dié groep kastig iets teen wit mense het. Dit is nadat Nico Viljoen vir Lebohang Mabuya gekonfronteer het by ’n tafel waar sy saam met ’n klompie kinders in die restaurant gesit het en ’n video oor die voorval wyd gesien is. Hyself het sedertdien soos mis voor die son verdwyn.
Die gevolg? Dit kweek rassehaat. Die aanstigters is besig om presies te word soos die studente wat universiteite afbrand en stakers wat skole, motors en geboue opblaas. Jy brand óók die land af – net met ’n veldbrand op sosiale media.
As jy Afrikaans wil red, sal jy boeke en CD’s koop en Afrikaanse skole ondersteun. Dit gaan dus hier nie oor ons taal nie. Dit gaan oor die arrogante, verhewe siening van witheid: Ek kán, ek sál, ek mág. Dis my geld.
Oor Drake skryf Nick Hornby in sy roman A Long Way Down: “Man, dis asof hy al die melankolie in die wêreld, al die kneusplekke en al die verbroude drome gedistilleer het tot ’n konsentraat wat hy in ’n klein botteltjie geskink en met ’n kurkprop toegemaak het.
Wanneer hy begin kitaar speel en sing, trek hy die kurk uit en jy kan dit ruik. Jy word vasgepen in jou stoel asof ’n muur van geraas jou daarin vasgedruk het, maar dis eintlik tjoepstil en jy wil nie asemhaal nie omdat jy bang is jy jaag die liedjie weg.”
Toe Randell gevra is wat sy die meeste in Nick Drake se musiek bewonder, het sy geantwoord: “Die atmosfeer. Die wêrelde van sy liedjies is volmaak verbeel. Hy dring nie idees aan jou op nie. Hy skilder net die toneel en nooi jou binne.”