Melt Myburgh, die eertydse bekkige webmeester by SêNet, debuteer met die bundel Oewerbestaan. Tans is Melt verbonde aan die Woordfeeskantoor te Stellenbosch en hierdie paar vrae het Marius Crous aan hom gestel so ten midde van al sy bedrywighede – Woordfees 2011, die launches van sy bundel en sy besige sosiale kalender. Wat hier volg is die ernstige Melt aan die woord – die joviale gees van die partytjie moet eers terugstaan vir die woordwoekeraar. (mc)
Vir my was dit omtrént ŉ treurmare om die titel te finaliseer. Oewerbestaan verwys uiteraard na die wêreld van die Noord-Kaap waar die Oranjerivier soos ŉ lewegewende slang seil. In die bundel is daar egter ook ander riviere wat dien as voedingsbron vir die bestaan van gemeenskappe en individue, soos die riviere wat loop deur Lorca se lewe, die Rio Darro in Granada en die Manzanares in Madrid.
Natuurlik is my fassinasie met Lorca aangevuur deur sy ongelooflike aardse talent, sy seksualiteit en die tragiese einde van ŉ jong lewe. Nadat ek Ian Gibson se biografie oor die skrywer onder oë gehad het, het ŉ verskeidenheid ooreenkomste tussen my jeugwêreld en dié van Lorca soos ŉ seëning oopgeval: die Oranje wat deur die Noord-Kaap loop en die Rio Darro en die Genil en die Gubillas in Lorca se jeugwêreld. Die vloede wat die landerye in Fuente Vaqueros oorstroom en vrugbaar laat, net soos in my wêreld. Die besproeiingskanale waarmee ek grootgeword het, ensovoorts. Wat natuurlik in die Noord-Kaap ontbreek, is monumente wat die landskap kleur soos die Alhambra in Granada.
In Oewerbestaan probeer ek om iets van die Noord-Kaapse landskap te sê soos wat dit nog nooit voorheen gedoen is nie. Ek wou wegkom van die gemoedelike humoristiese verhale wat dié streek besing, en Lorca se jeugwêreld, dink ek, het my in staat gestel om die blik op my jeugwêreld op ŉ unieke manier te verruim. Of ek daarin slaag, sal die tyd leer.
Tot my verbasing was dit nie nodig om die “verbeelde besoeke” wat in die gedigte aangeteken is, te herskryf nie. Alles was wonderbaarlik akkuraat.
Ek staan onder die invloed van Opperman; daar is min beeldbouers soos hy in Afrikaans. Ek is waarskynlik outyds in my benadering, maar ek beskou beelding sentraal aan die poësie. Toe ek student op Stellenbosch was, het ek Breyten Breytenbach by die UWK hoor praat oor die beeldingskrag van poësie, en hy het ŉ gedig vergelyk met ŉ handgranaat. Die impak daarvan moet ŉ leser van balans ruk. Daardie plofkrag van poësie lê vir my in beeldspraak. Dit maak vir my sin dat ŉ gedig die leser se gedagtewêreld só moet roer of ontstig dat hy of sy op ŉ nuwe wyse na die wêreld kyk.
Ek is sedert my studentejare gefassineer met die ruimte-aspek van letterkunde. So het ek my M.A.-verhandeling geskryf oor die ruimte in ŉ Wilma Stockenström-roman. Ruimte is vir my die sleutel tot beelding. Die plekke wat jy noem is waar ek in my lewe gewoon en geskryf het. Ek glo mens se lot word bepaal deur jou verhouding met die ruimte waarbinne jy jouself bevind.