Die mens reageer op sy persepsie van die werklikheid, nie die werklikheid self nie. Dit is nie ‘n nuwe persepsie op die werklikheid nie, maar dit word daagliks onderstreep.
Beide Manuel en Vrystaat Landou kan stellig gebelgd voel dat, na hierdie instansies werklik hard gewerk het om onderskeidelik die “werklike” prentjie oor die snoerwet oor te dra, en om die beeld van die kommersiële boer te verbeter, die teenoorgestelde skynbaar steeds geglo word. En die georganiseerde landbou het veel meer as net gekommunikeer en beeld gebou – daar is talle fisiese projekte van stapel gestuur, wat al baie jare lank kom. Weens oorgrensmisdaad het die ou uitreikaksie om grond vir die boere in Lesotho te gaan ploeg skynbaar effektief doodgeloop. Maar ander aksies soos die mentorskappe in die Vrystaat en bemagtigingsaksies in die Wes-Kaap word volgehou, al kry dit baie min mediadekking – veral in die media wat die gemeenskappe bedien wat die negatiefste persepsies het.
’n Enorme dam van 70 miljard kubieke meter is in die Blou Nyl in aanbou en veral uit Egipte word oorlogspraatjies hieroor gehoor.
Die dam, bekend as die Dam van Wedergeboorte, word deur Ethiopië op die grens met Soedan gebou. Die doel is om Ethiopië se kragtekorte, wat glo die land se ekonomie kniehalter, eens en vir altyd aan te spreek. Die grond in die omgewing is nie geskik vir landbou nie.
Egipte is vir 97% van sy waterbehoeftes van die Nyl afhanklik, en 85% van dié water word deur die Blou Nyl uit die Ethiopiese Hooglande afgevoer. Ethiopië, ’n waterskaarsland wat gereeld deur verwoestende hongersnood getref word, maak vreemd genoeg op enkele persentasiepunte na, nie van die Nylwater gebruik nie. En noudat dit vir die opwekking van hidro-elektriese krag benut gaan word, wil Egipte net oorlog maak.
Trouens, opeenvolgende presidente sedert Hosni Mubarak, het al met gewapende optrede gedreig sou die dam realiseer. Die moontlikheid om ’n bomwerper te stuur om die dam met ’n bom te vernietig word kort-kort gehoor – ’n heerlike grap in Ethiopië, want al land wat daardeur lewensverlies kan ly, is Egipte van wie byna die hele bevolking in die Nyl se vloedgebied woon. Moontlik is dit die rede waarom jare lank gesloer is met die aanvang van die bouwerk, maar dit is nou volstoom aan die gang.
Die reusedroogte in die Wes-Kaap en elders in die land, is reeds goed aan almal bekend. ’n Paar dikkoppe wat nie wou hoor nie en oordadig water bly verbruik het, betaal nou peperduur vir tegniese toerusting wat watertoevoer beperk. As jy nie wil hoor nie, moet jy voel.
By ’n groothandelaar wat gebottelde water teen ’n afslag verkoop het, het die bolle gerol toe een klant die hele voorraad wou opkoop.
Terwyl die Theewaterskloofdam, een van die land se grootste damme, ’n belangrike watervoorsiener vir Kaapstad en omstreke is, is die Bergrivierdam hoofsaaklik ter ondersteuning van die landbou gebou. Trouens, destydse literatuur beskryf die opkoppeling van die dam met die Theewaterskloofskema as ’n manier om te verseker dat die bespoeiingsboere wel genoeg water sou kry.
Landbou in die Wes-Kaap dra egter jaarliks miljarde rande tot nie net die Wes-Kaap se ekonomie nie, maar ook die land se ekonomie by. Die buitelandse valuta wat met uitvoere verdien word is goud werd. Dit geskied in ’n winterreënvalstreek, en daarom is besproeiing baie belangrik.
Om Kaapstad aan die lewe te hou tot tyd en wyl die droogte gebreek is, behels dus meer as om net die stad van water te voorsien. Maniere moet gevind word om te keer dat die landbou ’n te harde hou weg het (maar ongelukkig is dit vir sommige boere reeds neusie verby). Goeie gesindhede help wel baie, soos die boere uit die Overberg wie se streek oor surplus-water beskik het, en dit via die Palmietrivier na die Steenbrasdam laat vloei het vir Kaapstad om te gebruik.