Inflammasie van die ovarium en fallopiese buise - simptome, oorsake en terapie - Siektes - 2022
Adnexitis: ontsteking van die fallopiese buise en eierstokke
Inflammasie van die vroulike bekkenorgane vind gewoonlik saam. Dit geld ook adnexitis, wat 'n ontsteking van die fallopiese buis en eierstok is. Geaffekteerde vroue is meestal seksueel aktief en in die bevrugting. Moontlike simptome is soortgelyk aan tipiese menstruele simptome, en die inflammasie is om ander redes nie altyd maklik op te spoor nie. Die meeste snellers is infeksies wat veroorsaak word deur stygende bakterieë wat met antibiotika behandel moet word. Sonder behandeling of met mislukte terapie kan chroniese kursusse en ernstige komplikasies volg.
Die mediese term adnexitis beskryf inflammasie in die eierstok (oophoritis) en fallopiese buise (salpingitis), die sogenaamde aanhangsels (adnexa) van die baarmoeder. Die kliniese beeld is een van die inflammatoriese siektes van die vroulike bekkenorgane (Engels: pelviese inflammatoriese siektes, kort: PID), wat ook algemeen na verwys word as abdominale inflammasie of bekkenontsteking. Inflammasie van die interne vroulike geslagsorgane kom byna altyd in kombinasies voor en nie in isolasie nie.
'N Basiese onderskeid word getref tussen akute en nie-genesde chroniese adnexitis. Vroue wat swanger is, word meestal aangetas, hoewel vroue wat nog nie kinders gebore het nie, hierdie infeksie aansienlik meer gereeld ontwikkel.
In akute ontsteking reageer die liggaam gewoonlik met skielike, ernstige pyn in die onderbuik, wat aan een of albei kante voorkom en ook na aangrensende dele van die liggaam kan uitstraal. Die simptome begin gereeld onmiddellik na die menstruasieperiode en is ook soortgelyk aan die pyn wat nie aan die siekte verband hou nie. In baie gevalle word die volgende simptome gerapporteer:
Buikpyn (akute buik),
Pyn van die sakrum.
Daarbenewens kan daar ander klagtes voorkom, soos afskeiding (fluor vaginalis), naarheid en braking, duiseligheid, koors en 'n verswakking van die algemene toestand.
As daar ook spotting is (bloeding buite die reël), dui dit gewoonlik op 'n infeksie met chlamydia.
Met die chroniese vorm, kan herhalings van hierdie akute simptome telkens weer voorkom of daar is 'n taamlike onspesifieke klagtes in die onderbuik oor 'n langer tydperk.
As 'n reël word adnexitis veroorsaak deur 'n bakteriële infeksie, wat dikwels gebaseer is op verskillende soorte bakterieë. In baie gevalle kan byvoorbeeld gonococci, Escherichia coli of ander enterococci, sowel as die betrokkenheid van chlamydia (Chlamydia trachomatis) opgespoor word.
Dit is gewoonlik 'n stygende infeksie. Sogenaamde stygende kieme bereik die eierstok na ontsteking van die vagina (kolpitis), die endometrium (endometritis) en die fallopiese buis (salpingitis).
Vroue is veral vatbaar vir hierdie infeksies tydens ovulasie, menstruasie en tydens bevalling, aangesien die andersins natuurlike hindernisse teen bakterieë (serviks en serviks) gedurende hierdie tyd oopgemaak of verminder word. Ander siektes in hierdie omgewing kan ook die beskermingsfunksie benadeel. Boonop kan operasies (intrauteriene prosedures) soms lei tot infeksies.
Adnexitis is selde 'n dalende infeksie (byvoorbeeld na appendisitis) of 'n hematogene infeksie, byvoorbeeld in verband met tuberkulose.
Met veral ernstige kursusse, kan die ontsteking na die buikholte (peritonitis) versprei of tot 'n abses (tubo-ovariale abses) en dermbelemmering lei. Sulke komplikasies, wat nogal skaars is, kan ook lewensgevaarlik wees.
Onbeskermde seks en swak intieme higiëne na seksuele omgang word beskou as risikofaktore vir (stygende) vaginale infeksies. Gepaste maatreëls kan hierdie gevaar grootliks voorkom. Dit is dus raadsaam om na seksuele omgang skoon te maak, wat verkieslik met 'n kondoom gedoen moet word.
Die duidelike diagnose vir adnexitis is dikwels moeilik en nie elke vermoedelike geval kan bevestig word nie.
Na 'n gedetailleerde mediese geskiedenis word die moontlike simptome in 'n ginekologiese ondersoek nader ondersoek. Deur die onderbuik te palpeer, word 'n drukpyn van die adnexa nagegaan en 'n blik op die afskeiding of vlekke kan ook dui op 'n infeksie. Laboratoriumtoetse kan die patogeen soms met behulp van 'n smeer identifiseer, en sekere parameters wat op ontsteking dui, kan ook bepaal word in bloedmonsters wat geneem is.
Ultraklankondersoeke of ander beeldmetodes maak dit moontlik om ander tekens van siekte op te spoor, soos vloeistofophoping in die betrokke strukture. Hierdie ondersoekmetodes word ook gebruik vir differensiële diagnose en dus die uitsluiting van ander kliniese prente met soortgelyke simptome (byvoorbeeld appendisitis, ektopiese swangerskap).
In die geval van 'n onduidelikheid (of selfs na onsuksesvolle behandeling in die chroniese stadium van die siekte), moet 'n laparaskopie (bekkenkopie) uitgevoer word, waar smere direk vanaf die fallopiese buis geneem kan word. Hierdie buikspiegeling is 'n klein chirurgiese prosedure wat onder verdowing plaasvind.
Adnexitis is 'n ernstige siekte wat kan lei tot hechtings tussen die fallopiese buis en die eierstokke sonder behandeling of met mislukte terapie: dit verhoog die risiko van absesse en ook die ontwikkeling van groter konglomeraat gewasse (orgaanadhesies). Onvrugbaarheid kan voorkom by ernstige en chronies herhalende siektes. Daarom is vroeë diagnose en daaropvolgende spesialisterapie noodsaaklik.
In die eerste plek is antibiotiese terapie oor 'n periode van tot twee weke nodig (met 'n chroniese kursus, moontlik selfs tot drie weke). Breedspektrumantibiotika word hoofsaaklik gebruik om soveel as moontlik van die patogene dood te maak. In meer ernstige gevalle kan binneaarse toediening en hospitalisasie ook voorkom.
Aangesien chlamydia ook by ongeveer veertig persent van alle infeksies betrokke is, word antibiotika (insluitend doksisiklien), wat 'n invloed op chlamydia het, gereeld toegedien. As chlamydia of gonococci's opgespoor is, moet vennootsterapie ook plaasvind.
Daarbenewens word anti-inflammatoriese en pynstillende medisyne vir die simptome voorgeskryf. Om genesing te bevorder, word streng bedrus of die vermyding van moeite aanbeveel.
As daar geen verbetering ten spyte van toediening van antibiotika is nie, of die risiko vir komplikasies is, kan 'n diagnosties-terapeutiese laparaskopie ook in sommige gevalle oorweeg word.
Benewens akute behandeling en tydens menstruasie, kan koue toedienings of nadat die simptome bedaar het, hitte toedienings (fango, modderbaddens, heupbaddens met hawerstrooi, perdestertkruid en hooiblom-uittreksel) ook genees en nuwe infeksies voorkom.
Die yrow kan 'n positiewe effek hê as teepreparaat en help met die bekende pyn tydens menstruasie sowel as tydens ontslag. 'N Heupbad met yskruidkruid is 'n bewese huismiddel teen chlamydia.
Homeopatie bied 'n alternatiewe behandelingsopsie waardeur die ooreenstemmende medikasie bepaal moet word, afhangende van die simptome en die verloop van die inflammasie. Apis mellifica, Belladonna of Lachesis kan gebruik word.
As lyers aan dermprobleme ly, wat ook kan lei tot 'n verhoogde vatbaarheid vir infeksies in die geslagsorgane, is dit raadsaam om die ingewande skoon te maak en die vaginale flora skoon te maak om infeksies beter te voorkom. 'N Gesonde en veselagtige dieet dra ook op baie maniere daartoe by. (jvs, cs)
Professionele vereniging van ginekoloë: ADNEXITIS / SALPINGITIS / PELVIC INFLAMMATORY SIEKTES (toegang: 21 Junie 2019), Frauenarzte-im-netz.de
Onafhanklike pasiëntberading Duitsland (UPD): ontsteking van die eierstokke en fallopia (beskikbaar: 21 Junie 2019), patientenberatung.de
Uhl, Bernhard: Ginekologie en verloskunde kompak. Thieme Verlag, 5de onveranderde uitgawe, 2013
Janni, Wolfgang, Rack, Brigitte en Friese, Klaus (red.): Spesialis in ginekologie. Urban and Fischer, 1ste uitgawe, 2008
Bühling, Kai Joachim en Friedmann, Wolfgang: Intensiewe kursus: ginekologie en verloskunde. Urban & Fischer, 1ste uitgawe, 2004
ICD-kodes vir hierdie siekte: N70ICD-kodes is internasionaal geldige kodes vir mediese diagnoses. U kan bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.