Belegering van Bajaur, 4-7 Januarie 1519 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die beleg van Bajaur van Januarie 1519 was 'n vroeë sukses tydens Babur se voorbereidings vir die inval in Hindustan, en was opvallend vir die vroeë gebruik van kruitwapens.
Bajaur is geleë in die berge aan die Pakistaanse kant van die Afghaanse grens, oos van Chaghansarai, wat die vorige jaar in die hande van Babur geval het. Die vaslegging daarvan was deel van Babur se voorbereidings vir sy beplande inval in Hindustan, wat hy beweer het as 'n afstammeling van Tamerlane, wat die gebied net meer as 'n eeu vroeër verwoestend binnegeval het.
Die beleg van Bajaur kom net nadat die herinneringe van Babur hervat is, en daarom het ons sy eie verslag oor die aksie. Op 3 Januarie 1519 is die kamp van Babur deur 'n aardbewing geruk. Desondanks het sy weermag die dag later die kamp verlaat en gevorder na die vesting, wat toe deur Haider-i-'ali gehou is, hoewel hy moontlik nie tydens die beleg teenwoordig was nie. Op dieselfde dag het Babur 'n boodskapper na die fort gestuur om die verdedigers te beveel om oor te gee, maar hulle het geweier. Op 5 Januarie was die manne van Babur gereed om die fort aan te val, met kappies en lere te bou.
Op 6 Januarie het Babur se leër in drie kolomme na Bajaur gevorder en voorberei om posisies in die noorde, noordweste en weste van die fort in te neem. Toe hulle nader kom, het 100 tot 150 van die verdedigers uitgekom om hulle aan te val, gewapen met boë. Babur het onlangs kruitwapens aangeskaf, en sommige van sy mans was nou met vuurhoutjies toegerus. Onder verdediging van die nuwe wapen is die verdedigers teruggedwing na die beskutting van die walle, en slegs 'n gebrek aan beskikbare lere het Babur die nag verhinder om die vesting aan te val. Alhoewel Babur die belangrikheid van die vuurhoutjies in hierdie geveg beklemtoon het, erken hy ook dat slegs tussen 7 en 10 van die verdedigers deur die gewere doodgemaak is.
Op 7 Januarie is die aanval hervat. Babur se linkervleuel het die noordoostelike toring van die fort aangeval, terwyl sommige mans probeer het om dit te ondermyn, terwyl ander die verdedigers met geweervuur ​​vasgehou het. Daar word ook melding gemaak van 'n artilleriestuk, of firingi, wat twee keer afgedank is.
Babur se manne het gou op 'n aantal plekke die bokant van die mure bereik, voordat die noordoostelike toring gebreek is. Binne drie uur na die aanvang van die geveg was die fort in Babur se hande. Iets ongewoon vir Babur het die val van die fort gevolg deur 'n slagting van die manlike inwoners en die verslawing van die vroue en kinders. Volgens Babur is dit gedoen omdat die inwoners rebelle teen hom was en heidene wat die Islam verlaat het.
Valse ekwivalensie tussen Black Lives Matter en Capitol beleg: Kenners, advokate
Vurige uitruilings het plaasgevind toe die parlementslede Woensdag vergader het om president Donald Trump vir 'n historiese tweede keer te beskuldig, net 'n week nadat 'n skare van sy ondersteuners die Capitol -terrein aangeval het. Terwyl die Demokrate teen die opstandelinge opgetree het, het sommige Republikeine herhaaldelik vergelykings getref tussen die protesoptogte van Black Lives Matter van verlede somer en die beleg van Capitol op 6 Januarie.
Vergelykings tussen Black Lives Matter en wat op Capitol Hill gebeur het, is vals ekwivalente, het verskeie kenners en advokate gesê wat met ABC News gepraat het.
"Hulle het werklike vlamme aangesteek!"
Tydens die verhoor van Woensdag het verskeie kongreslede voor en teen die beskuldiging van president Trump saak gemaak. Tydens hierdie toesprake het sommige wetgewers die wat die blanke oppergesag onder die Capitol -oproermakers noem, veroordeel, terwyl ander die Demokrate van skynheiligheid beskuldig het deur Black Lives Matter -betogings te ondersteun, maar Trump -ondersteuners te veroordeel.
"As ons nie daarin slaag om 'n blanke oppergesagspresident te verwyder wat 'n opstand onder die wit oppergesag het nie, is gemeenskappe soos die eerste distrik van Missouri die ergste," het rep. Cori Bush van Missouri gesê tydens haar toespraak ter stawing van beskuldiging. "Die 117de kongres moet verstaan ​​dat ons 'n mandaat het om wetgewing ter verdediging van swart lewens te wetgewing. Die eerste stap in die proses is om die blanke oppergesag uit die weg te ruim, wat begin met die beskuldiging van die opperhoof van die Wit."
Bush het geskiedenis gemaak as die eerste swart kongresvrou wat in die staat verkies is. Die eerste distrik van Missouri het 'n meerderheid swart bevolking en leun gewoonlik blou, volgens 'n verkiesingswebwerf.
In haar toespraak tydens die verhoor het rep. Maxine Waters, D-Calif., Die president veroordeel omdat hy "sy ondersteuners radikaliseer" en "hulle aangespoor het om gewillig saam met wit supremaciste, neo-nazi's en para-militêre ekstremiste saam te werk in 'n beleg van die Verenigde State se Capitol -gebou. "
In 'n videoverklaring wat na die stemming vrygestel is, het die president verlede week se geweld veroordeel, maar nie verantwoordelikheid geneem vir sy rol in die gebeure nie. In die verlede het die president beskuldigings van rassisme ontken. Tydens die laaste presidensiële debat op 22 Oktober, toe die moderator Kristen Welker die president uitvra oor rassestryd en haat in Amerika, antwoord hy deur te sê dat hy die 'minste rassistiese persoon in hierdie kamer' is.
In plaas daarvan om die president te berispe vir enige rol in die aanhitsing van die oproer, het sommige Republikeine vergelykings getref tussen die beleëring van die Capitol en die Black Lives Matter -protesoptogte wat verlede jaar oor die hele land gespoel het na die dood van George Floyd, Breonna Taylor en verskeie slagoffers van polisie -brutaliteit.
Die Republikeinse verteenwoordiger Matt Gaetz van Florida het Trump verdedig en gesê "sommige het die metafoor aangehaal dat die president die vlamme aangesteek het. Wel, hulle het werklike vlamme aangesteek!" beskuldig die Demokrate daarvan dat hulle burgerlike onrus moontlik gemaak het wat in sommige stede tydens die BLM -betogings ontstaan ​​het.
Die onrus in sommige stede na 'n paar protesoptredes van Black Lives Matter het onder meer vandalisme en plundering ingesluit, maar baie van hierdie gebeure was gewortel in konfrontasies met die polisie nadat vreedsame betogers weg is. Die oorgrote meerderheid van die betogings was vreedsaam en vooraanstaande BLM -aktiviste het hulself herhaaldelik gedistansieer van agentprovokateurs en aanstigters.
BLM en die mislukte Capitol-opstand kan nie vergelyk word nie, volgens Cynthia Miller-Idriss, professor in onderwys en sosiologie aan die Amerikaanse universiteit en skrywer van "Hate in the Homeland: The New Global Far Right."
'Ek sien geen ooreenkoms tussen die twee nie,' het Miller-Idriss gesê. 'Ek dink dit is net absurd om 'n verband te maak dat daar werklik aanhitsing was tot geweld of dat die geweld gelyk is.
"Wat in die Capitol gebeur het, u kan dit nie meer 'n protes noem nie," het Miller-Idriss gesê. 'Dit was 'n oproer, 'n oproer, 'n opstand, 'n beleg. dit was 'n binnelandse terreuraanval. "
Daar is duidelike verskille aangetoon tussen die protesoptogte vir rasse -geregtigheid en die oproer wat veroorsaak word deur ongegronde bewerings van 'n gesteelde presidentsverkiesing.
Volgens Larry Rosenthal, voorsitter en hoofnavorser van die Berkeley Center for Right-Wing Studies, was die meerderheid blanke "Stop the Steal" -bende wat die Capitol-gebou van die land binnegestorm het, volgens Larry Rosenthal, voorsitter en hoofnavorser van die Berkeley Center for Right-Wing Studies.
Sommige was lede van verregse gewapende milisies. Ander was regse populiste, wat hy beskryf het as 'saamtrekgangers' wat 'fanaties is oor Donald Trump en sy presidentskap'.
Rosenthal het ook twee subgroepe binne die ekstremistiese groepe beskryf. Die een bestaan ​​uit miljoene teen die regering, na wie hy verwys as 'mense wat nie die regmatigheid' van die regering op staats- en plaaslike vlak erken nie en hulle dikwels as 'soewereine burgers' beskou. Die ander sluit wit nasionaliste in, diegene wat hy gesê het, is "geëlektrifiseer en mobiliseer [op] die strate om op te staan ​​teen Black Lives Matter en die fantasie van Antifa".
"Donald Trump beweer sy rol as die leier van die regse milisies," het Rosenthal gesê. 'Die mense wat hulself' patriotte 'noem, het geleef met die idee van 'n vonk wat tot die burgeroorlog sou lei. Verenigde State."
Volgens professor Mark Anthony Neal, voorsitter van die departement Afrika- en Afro -Amerikaanse studies aan die Duke -universiteit, was daar 'n 'groot verskil' in die optrede van die Black Lives Matter -protes en die onluste in die Capitol.
Neal beskryf die Black Lives Matter-betogings verlede jaar as ''n veelrassige beweging van sosiale geregtigheid, baie soos die burgerregtebeweging in die 1960's'.
'Baie bruin mense, swartmense, word doodgemaak deur alledaagse dinge te doen ... slaap net letterlik in hul huis en loop deur die blok,' het Neal aan ABC News gesê. "Wat Black Lives Matter op die voorgrond probeer bring het, was die maniere waarop swart en bruin mense altyd te veel polisieer."
Betogers wat nie gewelddadig was nie, het gedurende die somer te kampe gehad met brute mag van federale beamptes, maar oproeriges het minimale federale reaksie gekry.
"[Rioters] het met 'n buitengewone straffeloosheid opgetree," het Rosenthal gesê. 'Asof niks met hulle sou gebeur nie.'
Federale owerhede het 'n aktiewe ondersoek na die aanval op die Capitol begin en daar is meer as 275 oop ondersoeke, het die waarnemende Amerikaanse prokureur Michael Sherwin Vrydag tydens 'n telefoniese oproep aan verslaggewers gesê. Teen Vrydagoggend om 08:00 het die departement van justisie 98 strafregtelike sake geopen - waarvan 'n meerderheid federale oortredings is, het Sherwin gesê.
Marc Morial, president en uitvoerende hoof van die National Urban League, het gesê die dubbele standaard in polisiëring is "'n jarelange kwessie van beide geheime en openlike rassisme en hoe wetstoepassers reageer op protes. As swart mense protesteer. Is daar 'n oor-militarisering van gemeenskappe. "
'Dit was asof twee reëls geld,' het Morial gesê. "Een stel vir hierdie [pro-Trump] betogers en 'n ander stel vir nie net Black Lives Matter nie, maar ook protesoptredes vir burgerregte."
Motivering agter die bewegings
Oproeriges wat die opstand in die Capitol gelei het, was 'n mengsel van "verregse ekstremiste" en selfverklaarde patriotte wat volgens hulle geroep is om demokrasie te verdedig, volgens Miller-Idriss. Sy het beskryf hoe sommige 'opsetlik in hul beplanning' was en 'takties voorberei om die Capitol' met wapens, manchetten en maas te bestorm, aangekom.
Hierdie ekstrem-regse ekstremistiese groepe is verenig deur ''n verbintenis tot 'n geweldige hoeveelheid desinformasie oor die verkiesing', met verwysing na ongegronde bewerings van massiewe kiesersbedrog en 'n onwettige verkiesing, het Miller-Idriss gesê.
Die gekose president Joe Biden het die verkiesing met meer as 70 verkiesingsstemme gewen. Sy oorwinning is bevestig toe die kongres byeengeroep het om die stem van die kieskollege op 6 Januarie te bekragtig. Weke na die verkiesing het Trump egter voortdurend valse bewerings en ongegronde teorieë van 'n streng verkiesing aangevuur, wat sommige laat argumenteer dat dit sy volgelinge aanhits en bygedra het tot die beleg van die Capitol.
Die oproeriges het ook simbole van wit supremacistiese ekstremisme vertoon, waaronder 'n strop wat oor die Capitol gestasioneer is, wat volgens Miller-Idriss 'die gruwelike geskiedenis van lynch simboliseer', maar verwys ook na 'n wit oppergesagkode wat dui op 'n 'dag van afrekening as verraaiers' sal in die strate gehang word. "
Hierdie groepe is gemotiveer deur 'n gevoel van bedreiging, het Miller-Idriss gesê-'n 'precariteit' of 'vrees vir iets wat weggeneem word', wat hulle glo hulle verdien, is die teken van die aanvalle op die Capitol, wat volgens haar anders is as die ontneming deur diegene wat Black Lives Matter ondersteun.
Die Black Lives Matter -beweging is in 2013 gestig ná die uitspraak in die moordverhoor weens die moord op Trayvon Martin, 'n swart tiener wat vermoor is terwyl hy in Florida huis toe gestap het.
Te midde van 'n rasse -afrekening in 2020, het BLM -betogings regoor die land teen rasse -onreg, polisie -brutaliteit geveg en gepleit vir talle swart Amerikaners wat gewelddadig vermoor is.
Neil het gesê dit is belangrik om 'n onderskeid te tref tussen die Black Lives Matter -beweging en die beleg van Capitol.
"Een beweging, in die geval van Black Lives Matter, is regtig 'n kritiek, 'n poging om die wit oppergesag te ondermyn. In laasgenoemde geval was wat in Januarie by die Capitol gebeur het, 'n poging om wit oppergesag te ondersteun."
AIM besetting van Wounded Knee begin
Op die Pine Ridge -reservaat in Suid -Dakota beset ongeveer 200 inheemse Amerikaners van die Sioux, onder leiding van lede van die American Indian Movement (AIM), Wounded Knee, die plek waar die berugte bloedbad van 300 Sioux in 1890 deur die Amerikaanse Sewende Kavalerie plaasgevind het. Die AIM -lede, sommige van hulle gewapen, het 11 inwoners van die historiese Oglala Sioux -nedersetting as gyselaars geneem terwyl plaaslike owerhede en federale agente op die reservaat neergedaal het.
AIM is in 1968 gestig deur Russell Means, Dennis Banks en ander inheemse leiers as 'n militante politieke en burgerregte -organisasie. Van November 1969 tot Junie 1971 het AIM -lede die eiland Alcatraz by San Francisco beset en gesê dat hulle die reg daarop het ingevolge 'n verdragsbepaling wat aan hulle ongebruikte federale grond verleen. In November 1972 het AIM -lede die Buro vir Indiese Sake in Washington, DC, kortliks beset om programme te protesteer wat die ontwikkeling van besprekings beheer. Toe, vroeg in 1973, berei AIM hom voor op sy dramatiese besetting van Wounded Knee. Benewens die historiese betekenis, was Wounded Knee een van die armste gemeenskappe in die Verenigde State en het dit met die ander nedersettings van Pine Ridge gedeel, 'n paar van die laagste lewensverwagtinge in die land.
Die dag nadat die Wounded Knee-besetting begin het, het AIM-lede 'n vuurwapen met die federale marshalle rondom die nedersetting verhandel en op motors en laevliegtuie geskiet wat dit binne gewere bereik het. Russell Means begin onderhandel oor die vrylating van die gyselaars en eis dat die Amerikaanse senaat 'n ondersoek begin na die Buro vir Indiese Sake en alle voorbehoude van die Sioux in Suid -Dakota, en dat die Komitee vir Buitelandse Betrekkinge van die Senaat verhore sal hou oor die talle Indiese verdrae wat verbreek is deur die Amerikaanse regering.
Die Wounded Knee -besetting duur altesaam 71 dae, waartydens twee Sioux -mans deur federale agente doodgeskiet is en nog verskeie gewond is. Op 8 Mei het die AIM -leiers en hul ondersteuners oorgegee nadat amptenare belowe het om hul klagtes te ondersoek. Russell Means en Dennis Banks is in hegtenis geneem, maar op 16 September 1973 word die aanklagte teen hulle deur die federale regter van die hand gewys weens die onwettige hantering van getuies en bewyse van die Amerikaanse regering.
Geweld het gedurende die res van die sewentigerjare voortgegaan op die Pine Ridge -reservaat, met nog meer lede en ondersteuners van AIM wat hul lewens verloor het in konfrontasies met die Amerikaanse regering. In 1975 is twee FBI-agente en 'n inheemse man dood in 'n skietgeveg tussen federale agente en AIM-lede en plaaslike inwoners. In die daaropvolgende verhoor is Leonard Peltier, lid van die AIM, skuldig bevind aan moord uit die eerste graad en tot twee agtereenvolgende lewenslange vonnisse gevonnis. Met baie van sy leiers in die gevangenis, het AIM in 1978 ontbind. Lokale AIM -groepe het egter steeds funksioneer, en in 1981 het een groep 'n deel van die Black Hills in Suid -Dakota beset.
Die kongres het geen stappe geneem om gebroke Indiese verdrae te eerbiedig nie, maar in die howe het sommige stamme groot skikkings van federale en staatsregerings gewen in gevalle waar stamgronde aanspraak maak. Russell Means het steeds gepleit vir naturelle regte by Pine Ridge en elders en was in 1988 'n presidentskandidaat vir die Libertarian Party. In 2001 het Means probeer om aan te stel vir die goewerneurskap van New Mexico, maar sy kandidatuur is ontken omdat prosedure nie gevolg is nie. Vanaf 1992 verskyn Means in verskeie films, waaronder Laaste van die Mohikane. Hy het ook 'n gasteplek op HBO's gehad Beperk u entoesiasme. Sy outobiografie, Waar wit mans bang is om te trap, is in 1997 gepubliseer. Middel is op 12 Oktober 2012 op 72 -jarige ouderdom oorlede.
Siege of Orleans Broken: 8 Mei 1429
Charles voorsien Joan van 'n klein leër, en op 27 April 1429 vertrek sy na Orleans, beleër deur die Engelse sedert Oktober 1428. Op 29 April, toe 'n Franse sorteer die Engelse troepe aan die westekant van Orleans aflei, kom Joan binne onbestrede by die oostelike hek. Sy het broodnodige voorrade en versterkings gebring en die Franse geïnspireer tot 'n passievolle verset. Sy het die aanklag persoonlik in verskeie gevegte gelei en op 7 Mei is 'n pyl getref. Nadat sy vinnig haar wond aangetrek het, keer sy terug na die geveg, en die Franse wen die dag. Op 8 Mei trek die Engelse hulle terug uit Orleans.
Nie 'n argument nie: slawerny was nie 'n rassekwessie nie
In my laaste plasing oor Stefan Molyneux se video "The Truth About Slavery (Transcript)", fokus ek op sy ontkenning van die rol van markkragte in die voortbestaan ​​en intensivering van slawerny in Amerika.
Die gedeelte van die video verteenwoordig slegs 'n klein gedeelte. Afgesien van sy voor die hand liggende libertariese ideologiese doelwit, het Molyneux 'n tweede doelwit, wat aansluit by die belange van die blanke nasionalisme: om die rassekarakter van slawerny te ontken, terwyl wit Europeërs erken word dat hulle dit beëindig het (en swart abolitioniste heeltemal uit die verhaal skryf).
Europeërs het slawerny beëindig, en daarom hoor u slegs Europeërs die skuld kry vir slawerny. Dit is verskriklik onregverdig. Kyk, as ons die morele standaard van die mensdom verder wil opskuif, wat ek dink ons ​​almal wil doen, laat ons ophou om almal aan te val wat die eerste teken van gewete en beter gedrag in die wêreld toon en slegs die skuld aan hulle toeskryf . Laat ons nie na Europese skuld kyk as 'n hulpbron wat u met staatsmag kan druk om die diamante van fiskale oordragte te produseer nie.
Hier argumenteer Molyneux teen 'n strooijonker. Niemand blameer die Europeërs vir slawerny as 'n instelling in die algemeen nie. Maar dit is 'n historiese feit dat slawerny in die Amerikas onderskei is in sy rasse -karakter. Die rassestelsel wat onder slawerny geskep is, het afskaffing geleef. Jim Crow -wette, wat diep wortels in die slawekodes gehad het, het 'n blywende impak gehad op die Amerikaanse samelewing wat vandag nog steeds gevoel word, aangesien daar nog mense is wat onder segregasie grootgemaak is.
Verder het 'wetenskaplike rassisme' en die ander rassistiese ideologieë wat 'n regverdiging vir slawerny was, steeds 'n uitwerking op ons samelewing. Trouens, Stefan bied 'n platform aan baie van die hedendaagse erfgename van hierdie ideologieë, soos die wit nasionalis Jared Taylor en Pioneer Fund-verbonde rasnavorsers, soos Richard Lynn, Charles Murray en Linda Gottfredson.
Dit is nie soveel dat u 'slegs' hoor oor wit Noord-Amerikaners met betrekking tot slawerny nie-die meeste mense wat hul geskiedenis nie uit Youtube-video's kry nie, weet dat slawerny in die Romeinse Ryk of Brasilië bestaan ​​het-dit is die geskiedenis van Trans-Atlantiese Oseaan slawehandel is veral vir ons relevant, daarom is dit so groot in die verhaal as ons probeer om die verhaal te vertel van wie ons as mense is.
Molyneux gaan verder as die slegte geskiedenis in sy reeks "Waarheid oor". Dit is nie eers 'n swak toegepaste geskiedskrywing met 'n ideologiese neiging nie. Dit is propaganda wat onverifieerbare, onwaar en swak verkrygbare materiaal meng met baie inligting wat, hoewel feitelik akkuraat, op 'n misleidende manier aangebied word sonder konteks wat die betekenis daarvan fundamenteel sou verander.
Na my laaste plasing het ek opgemerk dat Molyneux se video's 'n skakel na bronne bevat. Uit my pogings om bronne vir baie van sy meer ongelooflike bewerings op te vang, het ek agtergekom dat sy bronne nie die beste was nie, maar nadat ek sy bronnelys eintlik gesien het, was dit op een of ander manier erger as wat ek my gedink het.
Baie was van webwerwe met 'n estetiese aard van omstreeks 1998 wat net 'geloofwaardigheid' skreeu. Baie van sy materiaal van "Ierse slaaf" kom uit 'n artikel van die berugte historiese revisionis, samesweringsteoretikus en Holocaust -ontkenner Michael A. Hoffman, wat 'They Were White and They Were Slaves: The Untold Story of Enslavement of Whites in Early America' was. Die boek het uitstekende resensies gekry deur niemand minder nie as Wilmot Robertson, die man wat die term "etnostaat" bedink het.
Die ander bewerings oor 'Ierse slawe' kom van die skrywer van 'White Cargo', 'n bietjie geloofwaardiger, maar steeds problematies en nie die werk van professionele historici nie.
Van al sy bronne is die webwerf van die History Channel die geloofwaardigste en die mees akademiese is 'n lesplan van 'n hoërskoolgeskiedenisklas.
Ek het ook baie van die statistieke op die verskillende anti-Moslem-webwerwe opgespoor wat hy na 'n enkele boek van die Suid-Afrikaanse sendeling Peter Hammond met die titel "Slawerny, terrorisme en Islam" opgespoor het. Hammond is een van die Eurabia-tipe nutters wat glo in 'n wêreldwye Islamitiese sameswering wat vergelykbaar is met die gemiddelde neo-Nazi-paranoia oor die Jode.
En as die gebruik van slegte bronne nie erg genoeg was nie, plagiaat hy produktief, in sommige gevalle woordeliks.
Hier is byvoorbeeld 'n uittreksel uit die transkripsie van sy video:
Islam het die slawehandel van die 7de tot die 15de eeu oorheers, maar tussen 1519 en 1815 het Europa ook deelgeneem aan die handel in menslike vlees. Interessant genoeg was dit die Europese nasies wat die swaarste gely het onder die aanvalle van die Moslem -slawe, en onder eeue van Moslem -militêre beroepe soos Spanje en Portugal wat die Europese slawehandel oorheers het.
Hier is 'n lyn van die Christelike webwerf "Waarheid en genade" in sy bronne:
Terwyl Islam die slawehandel van die 7de tot die 15de eeu oorheers het, het Europa tussen 1519 en 1815 ook deelgeneem aan hierdie handel in menslike vlees. En dit was die Europese nasies wat die swaarste gely het onder die aanvalle van Moslem -slawe, en onder eeue van Moslem -militêre besetting, Spanje en Portugal, wat die Europese slawehandel oorheers het.
Kan u die verskil raaksien? Ek ook nie.
Hy kopieer ook die hele gedeelte wat hierna volg, byna woord vir woord, maar jy kry die idee. En dit is nie die enigste voorbeeld nie. Ek sou raai dat ongeveer 75 persent van hierdie video (en die meeste van sy video's) slegs 'n klomp vullis is wat uit die ingewande van die internet gedompel is en afgewissel is met kreupel grappies en kommentaar.
Een daarvan is dat dit 'n rassekwessie geword het om ooglopende redes vir finansiële gewin en die winsgewendheid van viktimisering in die lig van 'n relatief empatiese kultuur. Dit word dus 'n rassekwessie, en dit was basies nie so nie. Dit was 'n kragkwessie. Waar die Britte kon wegkom met die verslawing van die blankes, het hulle weggekom met die verslawing van die blankes. Toe hulle kon wegkom met die verslawing van die Afrikaners, het die Afrikaners hulle slawe gemaak. Toe die Moslems daarin kon slaag om almal tot slawerny te verslaaf, het hulle almal slawe gemaak. Toe die Jode voordeel kon trek uit hul deelname aan die slawehandel, het hulle wel en kon.
Alhoewel dit waar is dat slawerny oor die algemeen in die grootste deel van die geskiedenis nie 'n 'rassekwessie' was nie, doen Stefan baie moeite om aan te toon dat Amerikaanse slawerny in die besonder nie rasse was nie, wat omtrent so ver van die waarheid is as wat 'n mens kan kry. Die rassekarakter daarvan het die 'eienaardige instelling' so eienaardig gemaak.
Soos die Konfederale vise-president Alexander Stephens in sy beroemde hoeksteenrede gesê het met die casus belli van die burgeroorlog (wat Stefan beweer dat dit "nie oor slawerny was nie"):
Die nuwe grondwet het vir altyd alle opwindende vrae met betrekking tot ons eienaardige instelling Afrikaanse slawerny tot rus gebring, aangesien dit onder ons die regte status van die neger in ons beskawingsvorm het ... Ons nuwe regering is gebaseer op presies die teenoorgestelde idee wat sy fondamente lê die hoeksteen daarvan op die groot waarheid dat die neger nie gelyk is aan die blanke nie, dat slawerny ondergeskik aan die superieure ras sy natuurlike en normale toestand is.
Molyneux se bewering dat slawerny nie 'n 'rassekwessie' was nie, berus op twee foutiewe persele:
Daar was swart slawe-eienaars.
Deur die ingewikkelde slawerny van blankes met losbandige slawerny te verenig, maak hy 'n aantal stellings wat wissel van vaagweg waarheid aangrensend tot vals:
Nou, nie eintlik bekend nie, baie gereeld was tot die helfte of meer van die aankomste vroeg in die Amerikaanse kolonies wit slawe-ons sal 'n bietjie later daaroor kom. Hulle was lewenslank slawe. Oor die algemeen was die slawerny oorerflik. Sommige van hulle is genoem "bediende bediendes". Hulle sou dus aanmeld of ontvoer en in slawerny verkoop word, en tog is hierdie kontrakte oor die algemeen na wense verleng. Niemand was regtig daar om hulle af te dwing nie.
So hier sien ons waarna historici 'lieg' noem. Bediende was nie lewenslank slawe nie, en hulle diensbaarheid was ook nie oorerflik nie. Die meeste mense leer die verskil tussen slawe en bediende in die hoërskoolgeskiedenis. Ek weet nie. Miskien is dit anders in Kanada. Miskien vervang hulle die gedeelte oor slawerny met 'n eenheid op esdoornstroop. Maar iemand soos Stefan, wat 'n meestersgraad in geskiedenis het, behoort van beter te weet. Ek is seker dat hy eintlik van beter weet, maar hy verkies om historiese feite op te kou en terug te gooi in die mond van puinhope en rassiste wat hul vooroordele wil bekragtig.
Die meerderheid dienskontrakte is vrywillig aangegaan-as anargokapitalis moet Stefan enige vrywillige reëling as heilig en eties beskou-en die terme was gewoonlik drie tot sewe jaar, hoewel die gemiddelde ongeveer vier was. Veroordeelde wat na die nuwe wêreld gestuur is, het gewoonlik 'n langer termyn van sewe jaar of as hul misdade ernstig was, 14. Terme vir geskoolde arbeiders was gemiddeld 20 persent korter, terwyl terme vir vroue gemiddeld 1,5 jaar korter was weens die tekort aan vroue. Kontrakte kan verleng word, maar dit was nie 'na willekeur' nie. Gewoonlik is dit verleng as 'n straf vir poging tot ontsnapping of 'n ander oortreding.
Daar was wette en regulasies wat die instelling beheer en uitdruklik onderskei tussen dit en slawerny. Byvoorbeeld, 'n Virginia -statuut wat in 1705 aangeneem is oor diensknegte en slawe wat meesters verplig was om 'n 'gesonde en bekwame dieet, klere en huisvesting' aan diensknegte te bied en verbied hulle om 'onmatige regstelling' of ''n Christelike blanke dienaar naak, sonder 'n bevel van 'n vrederegter "waarvoor die boete 40 sjielings is wat direk aan die beseerde moet betaal word.
Dit is belangrik om daarop te let dat nie alle bediende uit eie wil gekom het nie. Sommige is ontvoer of het skuld gekry weens skuld of as 'n straf vir 'n klein misdaad. Nog meer was "Barbadosed", wat 'n term is vir Cromwell se massa -deportasie van Skotte en die Iere meestal na die Wes -Indiese Eilande en Virginia.
Gewoonlik het die kontrak die bediende geregtig op 'vryheidsgeld', wat wissel van kontrak tot kontrak, maar wat dikwels grond, vee, klere, wapens en geld ingesluit het om hul nuwe lewe te begin, maar dit was nie ongewoon dat planters hierdie verpligting nakom nie, veral in Barbados.
En hier moet ook op gelet word dat die lewensverwagting kort was, veral in die onverbiddelike klimaat van die Wes -Indiese Eilande, waar hitte en tropiese siektes saamgespan het met harde arbeid om die lewens van almal te verkort - slawe, bediendes en planters. In baie gevalle sou bediende dienaars sterf voordat hulle vryheid bereik het, maar baie meer sou nie en 'n paar gelukkiges sou uiteindelik die geledere van die koloniale elite betree. Dit moet nietemin onderskei word van slawerny -slawerny, wat lewenslank as oorerflik was, maar dit was 'n daad van ontslag.
Maar in plaas daarvan om hierdie verskil op te let, eien Molyneux die ervaring van swart slawevroue toe aan wit vroue, en gelyktydig toegee aan die dwaling van relatiewe ontbering en volstrekte valsheid.
En die Engelse meesters het vinnig begin om die Ierse vroue te teel vir hul eie persoonlike plesier en vir groter wins. Kinders van die slawe was self slawe, wat die grootte van die arbeidsmag van die handelaar vergroot het. Selfs as 'n Ierse vrou op een of ander manier haar vryheid verkry, sou haar kinders steeds as slawe van die meester gebore word.
Oorerflike slawerny word beheer deur die regsleer van partus sequitur ventrem wat in die reg van Virginia in 1662 vasgestel is. 'n kontrak. Daar was slegs een omstandigheid waaronder die kind van 'n blanke vrou in enige vorm van diensbaarheid gebore sou word, en dit was 'n straf vir misvorming.
Ingevolge die Virginia -wet sou sy 'n boete betaal as 'n blanke vrou 'n kind by 'n swart pa sou baar, en as sy nie kon betaal nie, sou sy vir vyf jaar ingedwing word. Hoe dan ook, haar kind sou tot op 30 -jarige ouderdom ingehuldig word. Dus was die paar blanke kinders wat gebore is in iets wat op 'n afstand soos slawerny lyk, eintlik 'n bewys van die fundamentele rasse -karakter van slawerny.
Wat Ierse vroue "teel", is daar werklik geen bewyse dat dit ooit iets was nie. Terselfdertyd was seksuele mishandeling van vroue met minder mag en sosiale status redelik konstant gedurende die geskiedenis, en het beslis plaasgevind onder vroulike bediende, maar daar is geen aanduiding dat dit ernstiger was as die seksuele mishandeling van slavinne nie.
Die belangrike onderskeid tussen ingeboude diensbaarheid en slawerny is die idee van regspersoonlikheid, of in koloniale tye, 'onderdaan', wat aanvanklik gedefinieer is in terme van die Christendom en bloedverhouding tot 'n onderwerp van die kroon. Bediende het regte - hoewel nie noodwendig goed afgedwing nie - en 'n vorm van regsgeding as hulle mishandel word, terwyl slawe nie. 'N Meester kan verhoor word vir moord vir die moord op 'n bediende terwyl 'n slaaf straffeloos doodgemaak kan word.
In sy persoonlike verhaal van die lewe as slaaf vertel die swart afskaffer Frederick Douglass van 'n tyd toe 'n opsiener 'n slaaf met die naam Demby in die gesig geskiet het omdat hy 'n opdrag geweier het. Douglass gee 'n verslag van sy regverdiging aan die meester:
Sy antwoord was - so goed ek kan onthou - dat Demby onhanteerbaar geword het. Hy stel 'n gevaarlike voorbeeld aan die ander slawe, een wat, as hy sou slaag sonder so 'n demonstrasie van sy kant, uiteindelik sou lei tot die algehele ondergrawing van alle heerskappy en orde op die plantasie ... Sy gruwelike misdaad was selfs nie onderworpe aan geregtelike ondersoek. Dit is gepleeg in die teenwoordigheid van slawe, en hulle kon natuurlik nie 'n saak aanhangig maak of teen hom getuig nie. En sodoende word die skuldige dader van een van die bloedigste en vieslikste moorde sonder reg en sonder gesekureer deur die gemeenskap waarin hy woon.
Douglass noem 'n reeks soortgelyke moorde om te illustreer hoe algemeen sulke wreedaardige dade was. Wat serwituut betref, was meesters tot 'n sekere mate beperk deur die wet in die strawwe wat hulle onbelangrike werkers kon oplê, maar belangriker nog, hulle het nie-gewelddadige opsies tot hul beskikking gehad, naamlik die verlenging van die kontrak.
'N Algemene taktiek van diegene wat die Ierse slawe -mite aandring, is om 'n uiterste voorbeeld te neem en dit as tipies uit te beeld, terwyl dit doelbewus die belangrikste konteks weglaat. In sy uitstekende reeks wat die Ierse slawe -meme ontrafel, spreek Liam Hogan, 'n navorsingsbibliotekaris aan die Universiteit van Limerick, 'n bewering dat 'Ierse slawe' aan hul hande sou hang en hul hande en voete as straf aan die brand gesteek sou word:
Dit verwys na die geval van John Thomas, 'n bediende in Barbados wat in 1640 deur Francis Leaver (sy meester) en Leaver se swaer Samuel Hodgskins aan sy polse gehang is. Hulle het vuurhoutjies tussen sy vingers gesit en aan die brand gesteek ... Dit is ietwat ironies dat die meme beweer dat so 'n straf normaal was vir Ierse bediendes. Thomas was waarskynlik uit Engeland ... Dit is ook seker een van die ergste voorbeelde van mishandeling van dienaars in die sewentiende eeu in die Anglo-Karibiese Eilande. Belangriker nog, aangesien John Thomas 'n dienskneg was en nie 'n slaaf nie, het hy die reg gehad om te kla oor sy behandeling en om sy martelaars hopelik te verhoor. Beide Leaver en Hodgkins is in die gevangenis gesit en gelas om vir Thomas se mediese behandeling te betaal. Thomas is bevry van sy inhegtenisneming en betaal vergoeding van 5 000 pond katoen.
Hogan gaan dan verder met die katalogisering van die verskillende gruweldade wat besoek is aan slawe in die Wes -Indiese Eilande wat die reël eerder as die uitsondering was. Ek beveel aan dat die leser meer na sy blad verwys, maar ek noem net 'n besonder wrede voorbeeld wat hy bied, afkomstig van historikus Trevor Burnard wat skryf oor meester Thomas Thistlewood se "bereidwilligheid om sy slawe te onderwerp aan gruwelike strawwe, waaronder woeste sweep tot 350 wimpers en sadistiese marteling van sy eie uitvinding, soos die dosis van Derby, waarin 'n slaaf ontlont het in die mond van 'n ander slaaf wie se mond daarna bedraad was. "
Alhoewel dit nie voorbeelde uit die video van Molyneux is nie, volg hy soortgelyke taktieke deur 'n verslag van 'wit' slawekinders te dekontekstualiseer om sy saak te versterk dat slawerny 'nie 'n ras was nie.
Dr Alexander Milton Ross het 'n slaweveiling in New Orleans bygewoon, waar baie van die slawe baie witter was as die wit mense wat dit gekoop het. In Lexington, Kentucky, beskryf Calvin Fairbank - die naam wat jy die minste kappie het - 'n vrou wat op 'n slaweveiling verkoop sou word as 'n van die mooiste en mooiste jong meisies wat jy kan verwag om in vryheid of slawerny ... slegs een vier en sestigste Afrikaner.
Maar as dit volledig vertel word, beklemtoon die verhaal van hierdie "wit" kinders die rassekarakter van slawerny. Hier plaas ek 'wit' tussen aanhalingstekens omdat hierdie kinders, wat vir die toevallige waarnemer wit lyk, as swart beskou is onder die wet. Hulle was deel van 'n afskaffingsveldtog om Noordelike steun vir die saak te versterk en om die absurditeit van die One-Drop-reël aan te toon, waarna Molyneux aandui, maar nooit regtig ondersoek nie.
Dit spreek van die ontmensliking van die swart ras wat sentraal was in slawerny. Abolitioniste moes sulke propaganda gebruik om simpatie te ontlok by blanke Noordelinge wat andersins nie ontroer was deur die nood van swart slawe nie. Die meisies met die ligste vel wat in hierdie veldtog gebruik is, het die grootste impak gehad. Harper's Weekly het oor 'n meisie met die naam Rebecca geskryf: 'Sy lyk heeltemal wit. Haar gelaatskleur, hare en gelaatstrekke toon nie die geringste spoor van negerbloed nie. "
In die laaste plasing het ek kortliks gepraat oor hoe die inligting in die video's van Molyneux gereeld virale raak en die openbare begrip baie kan benadeel. Mnr. Hogan se werk oor die Ierse slawe -mite bevestig dit blykbaar. Een spesifieke bewering wat Hogan byna seker gedokumenteer het, het sy oorsprong in "The Truth About Slavery:" die Iere is slegter behandel omdat hulle goedkoper was as swart slawe.
Afrika slawe was dus baie duur gedurende die laat 1600's (50 Sterling). Ierse slawe was goedkoop (nie meer as 5 sterling nie), en dit is deels omdat u dit net kon gryp. U hoef nie die Afrikaanse krygshere vir die slawe te betaal nie, en dit was goedkoper en makliker om te vervoer. As 'n planter 'n Ierse slaaf geslaan of gebrandmerk het, was dit nooit 'n misdaad nie. 'N Dood sou 'n geldelike terugslag wees, maar baie goedkoper as om 'n duurder Afrikaan dood te maak.
Hier is dieselfde stelling in meme -vorm. In 'n heerlike ironie, weerlê die ware verhaal agter die beeld in die meme sy hoofaansprake. Dit gebruik 'n prentjie van Elizabeth Brownrigg, wat eintlik 'n diensmeisie doodgeslaan het - nie 'n Ierse slaaf nie, maar 'n weeskind met die naam Mary Clifford - en dit is beslis was as 'n misdaad behandel word. Dit was 'n groot skandaal waaroor nog 'n eeu later gepraat word en sy is tereggestel daarvoor.
Terug na die bewering dat "wit slawe" goedkoper was en gevolglik erger behandel is. As ons die getalle opsy sit, volg B nie noodwendig van A. Ons weet dat slawe oor die algemeen erger behandel is as bediende. Dit is nie regtig ter sprake nie.
Alhoewel sommige historici erken het dat die ekonomiese aansporing om 'n mens se belegging te beskerm, die wreedheid van sommige slawe -meesters versag tot 'n mate, die belangrikste verskil, soos ons vasgestel het, is regspersoonlikheid. Op groter plantasies met baie slawe was dit ook sinvol om terreur as 'n bestuursinstrument te gebruik. Soos ons uit Douglass se verslag van die slaaf Demby gesien het, word die dood van 'n slaaf as 'n aanvaarbare verlies beskou as dit die orde op die plantasie behou.
Gedurende sekere tydperke was indenture-kontrakte moontlik goedkoper in verhouding tot die koste van 'n slaaf, maar met verloop van tyd het die onderliggende ekonomiese faktore die koste-bate-vergelyking en pryse verander, wat uiteindelik die oorgang na slawe-arbeid veroorsaak het (ook na gebeure soos Bacon's Opstand, ryk planters het bang geword vir die bedreiging van 'n groeiende onderklas van gratis arbeid en verkies permanente slawe, wat baie meer hanteerbaar was.) Daar is 'n duidelike rede waarom 'n kontraktuur minder waardevol was as 'n slaaf wat niks met bokoste te doen het nie. . Die een het die eienaar vier tot sewe jaar se arbeid, die ander lewenslank (of meer as u nageslag insluit) voorsien.
So kom ons kyk na die getalle.Stefan sê 5 pond vir bediende bediendes en 50 pond vir 'n slaaf in 'die laat 1600's'. Hierdie webwerf bevat 'n paar historiese ramings vir slawepryse, en vir Virginia gee dit 'n reeks van 28-35 pond tussen 1700-1750 en vir Barbados 16-23 pond in dieselfde tydperk.
Vir bediende wat in diens was, was die prys van 'n kontrak nou gekoppel aan die deurgangskoste en was byna dubbel. Volgens die bron wat ek kon vind, die koste van deurgang geval het tot 6 pond in die 1700's en die koste van 'n kontrak was ongeveer 10-11 pond, so ons kan gerus aanvaar dat dit 'n bietjie hoër was gedurende die tydperk waaroor Stefan praat. Ek dink 'n redelike raaiskoot sou iewers ongeveer 14 of 15 pond wees. So ja, slawe was duurder om die voormelde rede, maar dit was hoogstens dubbeld eerder as tien keer die prys van 'n bediende.
Stefan probeer sy bewering dat die Iere slegter behandel is, ondersteun met 'n enkele stuk anekdotiese bewyse uit Frederick Law Olmsted se "Journey to the Seaboard Slave States."
[Olmsted] was op 'n plesierreis in Alabama en het gesien hoe bale katoen van aansienlike hoogte in 'n vragskip gegooi word. Die mans wat effens roekeloos in die ruim gewerp het, was negers. Die mans in die ruim was Iers. Hy het gesê: "Wat gaan aan? Waarom is dit so? & Quot & quotO, "het die werker gesê,"ggr's is te veel werd om hier te waag. Die Paddies word oorboord geslaan of hul rug breek, niemand verloor iets nie. & Quot
Op die oog af bevestig dit Stefan se tesis, maar dit is misleidend. Hier werk 'n sekere ekonomiese rede. 'N Slaaf is eiendom, terwyl 'n gehuurde arbeid gehuur word, en voor die wette oor veiligheid en werkgewersaanspreeklikheid, het 'n loonarbeider 'n werk met 'n groter risiko vir dood en besering geplaas, wat volkome ekonomiese sin het. Handarbeid in die katoenlande het 'n relatief lae risiko, sodat u 'n slaaf wreed kon slaan en dit andersins vreeslik kan behandel sonder om die slaaf te bly beskadig as 'n belegging. Dit is dus amper 'n bewys dat 'wit slawe slegter behandel is'.
Dit is ook 'n enkele rekening, dus daar is regtig geen manier om te weet hoe tipies dit in werklikheid was nie, en u kan dit weeg teen die brutaliteit wat die algemene draad was deur ongeveer 2000 slaweverhalings wat deur die Works Progress Administration versamel is
Die ekonomie van Ierse slawerny was redelik tragies. Van 1641 tot 1652 is meer as 500 000 Iere deur die Engelse doodgemaak en nog 300 000 is as slawe verkoop. U sien, 'n halfmiljoen swartes kom na Noord-Amerika, 300 000 blankes verkoop as slawe in 'n tydperk van tien jaar.
Niks in hierdie paragraaf is letterlik akkuraat nie. Wat ek ook amusant vind, is dat Stefan so verdomp lui is dat hy nie eers die moeite kan doen om presiese, akkurate syfers te vind as hy sy argument eintlik sou help nie. Die hoogste skatting vir die dodetal van die Elfjarige Oorlog - van gevegte, hongersnood en siektes - is eintlik ongeveer 600 000, gebaseer op die Down -opname wat kort daarna geneem is, en die beste skatting vir die aantal swart slawe wat na Noord -Amerika vervoer is, is aansienlik laer as ''n halfmiljoen' '(388 000). Welkom, Stef. Leer vir Google.
Hogan het reeds die meeste van hierdie syfers aangespreek in 'n reaksie op die artikel wat Stefan gebruik, so ek sal hom meestal net aanhaal, maar eers wou ek net aandag gee aan wat Molyneux hier doen.
Hy is nie tevrede om 'n vals ekwivalensie tussen slawe en ingebore dienaars kwalitatief te maak nie, hy moet probeer aantoon dat die twee kwantitatief ongeveer dieselfde was, selfs om te impliseer dat daar moontlik meer 'Ierse slawe' was omdat enigste 'n halfmiljoen swart slawe is verhandel, terwyl byna soveel "wit slawe" binne 'n dekade 'verkoop' is.
Sy intellektuele oneerlikheid is veral onregmatig omdat sy totale syfer vir "wit slawe" sowel Noord -Amerika as Wes -Indië insluit, maar hy noem slegs die aantal swart slawe wat na Noord -Amerika ingevoer is, wat verantwoordelik is vir minder as 'n kwart van die slawe wat ingevoer is deur Brittanje (2,2 miljoen). Hy doen dit regdeur die video om die rol van Europeërs, veral Brittanje, in die slawehandel te verminder. Verder moet op gelet word dat slegs die fokus op die aantal slawe wat ingevoer word, die werklike omvang van slawerny verberg, aangesien die slawe -bevolking ten tyde van emansipasie byna 4 miljoen was.
Maar selfs as ons 'n appel-tot-appel-vergelyking doen, is Stefan se getalle ver van die punt af. Hogan kyk na die 300 000 figuur, wat hy teruggevoer het na die prentjie op die baadjie van White Cargo, en merk op dat die totale migrasie van Ierland na die kolonies van 1630 tot 1775 slegs 165 000 was. Gedurende die hele koloniale periode het ongeveer 500 000 Europeërs gemigreer, waarvan 350 000 dienspligtiges was, waarvan die oorgrote meerderheid vrywillig gekom het.
Cromwell het wel 'n paar Iere na die oorlog gedeporteer, maar hier maak Stefan 'n fout van 288 000. Ongeveer 10 000 tot 12 000 Iere is gedurende hierdie tydperk gedeporteer.
Gedurende die 1650's is meer as 100,000 Ierse kinders tussen die ouderdomme van 10 en 14 van hul ouers geneem en as slawe in Wes -Indië, Virginia en New England verkoop.
Weereens, dit is direk afkomstig van 'White Cargo'. Dit is heeltemal ongegrond en oordrewe, en aangesien ons reeds vasgestel het dat 165 000 Iere oor 'n tydperk van 140 jaar gekom het, voel ek nie nodig om dit verder te ontken nie. Volgende.
In hierdie dekade is 52 000 Iere (meestal vroue en kinders) aan Barbados en Virginia verkoop.
Van hierdie syfer skryf Hogan:
Hierdie oordrewe syfer van ongeveer 52 000 het afstammelinge. Dit kan teruggevoer word na Sean O'Callaghan se "To Hell or Barbados." O'Callaghan skryf hierdie nommer verkeerdelik toe aan Aubrey Gwynn. Maar hy het Gwynn verkeerd gelees, óf hy het die leser doelbewus mislei omdat Gwynn 'n raaiskoot van 16 000 het wat na die Wes -Indiese Eilande gestuur is, en sy totale raming van 50 000 sluit die 34 000 in wat Ierland na die vasteland verlaat het.
Stefan probeer weer speel op die kykers se simpatie met 'n ander verhaal van uitgebuite en ontvoerde kinders
In 1656 beveel Cromwell dat 2 000 Ierse kinders na Jamaika geneem moet word en as slawe aan Engelse setlaars verkoop moet word.
Die enigste vaag akkurate stelling in die hele artikel. Dit was 1655 en dit was Henry Cromwell (destyds generaal -majoor van die parlementêre weermag in Ierland) wat die voorstel gemaak het, nie sy pa Oliver nie. By gebrek aan verdere bewyse, is historici byna seker dat hierdie skema nie voortgegaan het nie.
Hogan merk ook op dat ontvoering wel plaasgevind het, maar Engels en Iers het slagoffer geword. Sien sy artikel vir 'n meer gedetailleerde ondersoek van die onderwerp.
Nou kom ons by die ander helfte van Stefan se nie-argument dat slawerny nie 'n 'rassekwessie' was nie, en dit kan op die oog af oortuigend wees as 'n mens heeltemal onkundig is oor die geskiedenis-wat die meerderheid van sy kykers akkuraat beskryf.
Swartes het slawe besit, selfs in Amerika, volgens die Amerikaanse sensus van 1830. In slegs die een stad Charleston, Suid -Carolina, het 407 swart Amerikaners self slawe besit. Een studie het tot die gevolgtrekking gekom dat 28% van die gratis swartes slawe besit, wat baie hoër is as die vrye blankes wat slawe besit het. Dit was baie 'n klas ding.
Om dit te weerlê, wend ek my tot die werk van die swart historikus Henry Louis Gates, wat die leser kan onthou toe die professor in Harvard gearresteer het om sy eie huis binne te gaan.
Op die Root -webwerf, wat Gates besit en bedryf, het hy die vraag nugter en eerlik bekyk. Hy merk op dat ja, daar was swart slawe-eienaars, maar die waarheid is ingewikkelder as die 'waarheid'. Hulle het gesamentlik baie min slawe besit en die oorgrote meerderheid was familielede of ander slawe wat as emansipasie gekoop is. Tog het 'n minderheid slawe gekoop om dieselfde rede as wat iemand anders gedoen het: uitbuiting.
Gates kyk na die werk van Carter G. Woodson wat die jaar 1830 die meeste bestudeer het (dieselfde jaar wat Stefan noem, sodat ons kan aanvaar dat ons met dieselfde navorsing werk). In daardie jaar was daar byna 320 000 gratis swartes, waarvan 3800 slawe besit het, so dit kom op ongeveer 1,2 persent, nie 28 persent nie. Hulle het destyds 12 900 van die meer as 2 000 000 slawe besit, wat 0,6 persent van die totaal beteken.
Verdeel volgens die aantal slawe wat besit word, 94 persent van een tot nege, terwyl 42 persent slegs een besit, en Gates voer aan:
Dit is redelik om aan te neem dat die 42 persent van die vrye swart slawe -eienaars wat net een slaaf besit het waarskynlik 'n familielid besit om daardie persoon te beskerm, net soos baie van die ander swart slawe -eienaars wat slegs 'n effens groter aantal slawe besit het ... Boonop het Woodson verduidelik: "Weldadige negers het dikwels slawe gekoop om hul lot te vergemaklik deur hulle vryheid te gee vir 'n nominale bedrag, of deur hulle toe te laat om dit op liberale voorwaardes uit te werk." Met ander woorde, hierdie swart slawe-eienaars, die duidelike meerderheid, het die stelsel van slawerny slim gebruik om hul geliefdes te beskerm. Dit is die goeie nuus.
Gates bestee dan die res van die artikel aan die beskrywing van wat hy die 'skurkgalery' noem van swart slawe-eienaars wat nie by hierdie beskrywing pas nie, insluitend sommige wat hul wit eweknieë in wreedheid en gierigheid ooreenstem. Ek sal hier nie regtig ingaan nie, maar dit is 'n meesterlike werk van 'n uitstekende historikus wat die onderwerp behandel met die nuanse wat dit verdien.
Ten slotte kyk ons ​​na Stefan se twyfelagtige skatting van die persentasie blanke slawe -eienaars:
... dus, as u al die wit mense in die noorde op die hoogtepunt van slawerny insluit, het slegs 1,4% van die wit Amerikaners swart slawe besit. Ongelooflik, immoreel ... dit was die 1% van die dag werklik kwaad
Politifact het reeds 'n uitstekende taak verrig om hierdie bewering te ontbloot toe dit einde verlede jaar in meme -vorm begin versprei het, so ek sal net die belangrikste punte daarvan saamvat vir die gemak van die leser.
Eerstens verdun Stefan die koers van slawe -eienaarskap deur die bevolking van state in te sluit waar slawerny reeds verbied was. Tweedens kom 'n meer akkurate prentjie na vore van die algemeenheid van slawerny in die Suide wanneer dit volgens die huishouding bereken word, wat die metode is wat historici verkies omdat dit die statistiese geraas verminder wat veroorsaak word deur die tel van slawe en kinders.
Terwyl ongeveer 5 persent van die individue in slawestate slawe besit, het byna 'n kwart van die huishoudings een of meer slawe besit. In die state wat die meeste afhanklik was van die slawe -ekonomie, was die koers van eienaarskap byna 50 persent. In Mississippi en Suid -Carolina was die tariewe onderskeidelik 49 persent en 46 persent. 'N Mens hoef ook nie slawe te besit om voordeel te trek uit slawerny nie, aangesien dit algemeen was dat slawe deur hul eienaar verhuur word, veral as hulle 'n soort vaardigheid het.
Daar is 'n saak dat die ontberings van bediende, fabriekswerkers, kinderarbeiders en die miljoene ander wat wreedheid en uitbuiting ondergaan het, meer aandag verdien in klaskamers en geskiedenisboeke. Maar dit kan gedoen word sonder om die ervarings van diegene wat die euwels verduur het, onbelangrik te maak, wat ongetwyfeld die donkerste hoofstuk in die geskiedenis van ons land was.
Dit is een ding om die beproewinge en verdrukkinge van al die onderdruktes eerlik uit te beeld in 'n opregte poging om te erken dat lyding die algemene erfenis van die mensdom is. Maar dit is heeltemal 'n ander ding om die lyding van u eie voorouers te oordryf, terwyl dit terselfdertyd die van ander verminder of feitlik uitvee.
Dit verg 'n spesiale soort sosiopaat om die werklikheid so afskuwelik te verdraai in die strewe na 'n deursigtig rassistiese ideologiese agenda, en dan die stempel van 'waarheid' daarop toe te pas.
Dr Martin Luther King het eenkeer gesê "Die waarheid, wanneer dit op die aarde verpletter word, sal weer opstaan." En as ons vandag na die wêreld kyk, kan 'n mens nie die gevoel skud dat dit gebeur nie - dat die waarheid verpletter word, begrawe word onder valse nuus, slegte memes en die leuens van goedkoop kuikens met Patreon -rekeninge.
Miskien is ek naïef, maar ek het die vertroue dat die waarheid - die ware waarheid - weer sal opkom, en die lig daarvan sal kakkerlakke soos Stefan Molyneux terugstuur na die donker gat waaruit hulle kom.
Dankie vir die lees. In deel drie kyk ons ​​na Molyneux se bewerings oor 'Moslem slawerny'
'N Kapitoolaanval roep die Amerikaanse nalatenskap van rassegeweld op
Kenners het dit vergelyk met skares tydens die heropbou -era.
Onluste in die Amerikaanse Capitol: opsporing van die opstand
In die nasleep van die Capitol Hill -aanval deur 'n skare van president Donald Trump se ondersteuners - waaronder wit supremaciste - het sommige konserwatiewe wetgewers, veral diegene wat met die president gebreek het oor die omverwerping van die verkiesingsuitslae, kommer uitgespreek oor die ontvangs van doodsdreigemente.
Vir baie kleurwetgewers is bedreigings vir hul lewens gelykstaande aan die kursus, wat voortbou op 'n goed gedokumenteerde geskiedenis van dreigemente en dade van rasgedrewe geweld wat saamval met mense van kleur wat politieke mag soek en verkry.
Rep. Ayanna Pressley, D-Mass., Het kort hierna in 'n onderhoud met MSNBC hieroor gepraat.
'Om onveilig te voel, is nie nuut nie, en om 'n swart vrou te wees en onveilig te voel, is nie nuut nie,' het Pressley gesê. "Die ervarings van Woensdag was ontstellend en, helaas, baie bekend in die diepste voorouerlike voorouer. En dit sluit in, weet jy, alle swart Amerikaners, almal swart [kongres] lede."
Intelligensie -waarskuwings oor voortdurende binnelandse terreurdreigemente het tot 'n ongekende veiligheidspoging gelei, met soveel as 25 000 nasionale wagte wat die groen lig gegee het om op die hoofstad van die land af te daal om die inhuldiging te beskerm. Deur dit alles was Harris vasbeslote om voort te gaan met 'n openbare eed.
'Ek sien baie daarna uit om as die volgende vise -president van die Verenigde State ingesweer te word, en ek sal daarheen stap, met trots met my kop omhoog en my skouers terug,' het Harris gister aan verslaggewers gesê.
Tog het bondgenote van die vise-president Kamala Harris kommer uitgespreek oor haar veiligheid. In 'n onderhoud met The Washington Post, het rep. Frederica Wilson, D-Fla., Gesê dat sy 'versteen' is vir Harris terwyl sy voorberei om die ampseed af te lê. Harris sal die eerste vrou en vrou van kleur wees wat die amp van vise -president beklee.
'Haar groot dag, die groot dag vir die nasie, 'n kroning vir Amerika terwyl sy deur duisende glasplafonne breek - glas moet in elke straat in hierdie land wees - en dit sal omhul word deur vrees vir 'n blanke skare van opstandelinge wat rassisties en haatvol is. Dit is die hartseer deel hiervan, "het Wilson aan die koerant gesê.
'Ek is bang vir elke swart amptenaar', het Lateefah Simon, 'n mentee van Harris en plaaslike verkose amptenaar in die San Francisco Bay Area, gesê in 'n onderhoud met ABC News. Sy het later bygevoeg: 'Ons het die afgelope paar dae net die verjaardag van dr. King gevier, en ons weet so duidelik dat mense onwrikbaar vir die vryheid van onderdrukte mense veg, dat mense by die laaste asem van blanke oppergesag hou. Ek sien die desperaatheid van die blanke oppergesag en hul optrede, beide aanlyn, en beide in die opstand. "
'Wat ons tydens die aanval op die Capitol gesien het, is die soort aandrang om die nuutste massademokrasiebeweging te vernietig, en dit begin met die teeparty en die terugslag teen Barack Obama,' sê Kidada Williams, 'n historikus aan die Wayne State University wat studeer Swart slagoffers van rassegeweld.
Toe hy in 2008 vir die hoogste amp van die land verkies word, het die destydse kandidaat Barack Obama vroeër beskerming gekry as enige ander kandidaat as gevolg van die dreigemente. En tydens sy agt jaar in die amp, het Obama en sy gesin 'n ongekende aantal doodsdreigemente ontvang.
Williams meen dreigemente teen Harris kan selfs ernstiger wees.
"Dit sal erger wees omdat sy 'n swart vrou is, daar is 'n ander soort haat vir swart vroue as vir swart mans," het Williams gesê. 'Ek glo dit is ook as gevolg van die groot ouderdomsgaping, as iets met president Biden gebeur, is sy volgende in die ry.'
Daar is 'n grimmige nalatenskap in die swart gemeenskap van leiers wat vermoor word. Die voorbeelde is talryk. Die burgerregte -aktivis Medgar Evers is deur 'n wit oppergesagter geskiet terwyl hy probeer het om die Universiteit van Mississippi te integreer. Fred Hampton, 'n leier van die Black Panther Party, is deur die polisie in Chicago vermoor terwyl hy slaap en ongewapen was. Malcolm X is deur 'n lid van die Nation of Islam doodgeskiet nadat die FBI se teen -intelligensieprogram spanning tussen hom en die leiers van die beweging veroorsaak het. Die belangrikste is dat die burgerregte -ikoon Martin Luther King in 1968 in die Lorraine Hotel in Memphis, Tennessee, doodgeskiet is.
Geweld en dreigemente van geweld teen swart leiers gaan veel verder as Obama en die burgerregtebeweging van die 1960's. 'N Eeu tevore, in die jare na die burgeroorlog, het swart mans begin om die regte van hul nuutgevonde vryheid uit te oefen. Dit het 'n golf van swart politieke organisasie veroorsaak, en honderde swart mans het tot openbare ampte in die plaaslike, staats- en federale regering gekom.
In reaksie hierop is rassegeweld uit die hand van wit oppergesaglike groepe soos die Ku Klux Klan gebruik as 'n manier van intimidasie teen swartes wat probeer het om aan die regering deel te neem. Volgens Eric Foner, 'n historikus aan die Columbia -universiteit wat spesialiseer in die rekonstruksietydperk, was talle swart leiers slagoffers van rassegeweld en is meer as 30 swart verkose amptenare vermoor.
'U moet redelik dapper wees om tydens die heropbou 'n swart verkose amptenaar in 'n groot deel van die Suide te wees,' het Foner gesê. 'Dit sou baie moeilik wees om aan 'n ander groep amptenare in die Amerikaanse geskiedenis te dink, waarvan 10% op die een of ander manier direkte slagoffers van geweld sou wees.'
Foner het die skare wat die Capitol aangeval het, vergelyk met blanke skare tydens die heropbou -era. Hulle het staatshuise en stadsale binnegeval in pogings om swart mense van politieke mag te ontneem. Hy vergelyk ook Trump se politieke opkoms deur sy verspreiding van 'n rassistiese leuen oor Obama met die rassistiese retoriek van president Andrew Johnson.
In sy toespraak in die staatsrede van 1867 het Johnson rassistiese taal gebruik om te regverdig dat swart mense nie uit die amp verkies word nie.
"Negers het minder regeringsvermoë getoon as enige ander ras. Geen onafhanklike regering van enige vorm was ooit suksesvol in hul hande nie," het Johnson gesê. "Inteendeel, oral waar hulle aan hul eie lot oorgelaat is, het hulle 'n konstante neiging getoon om terug te keer na barbaarsheid."
Johnson was 'n lewenslange demokraat en voormalige slawe -eienaar van Tennessee. Hy word algemeen beskou as toegeeflik teenoor die Konfederale leiers, en bied duisende vergifnis aan rebelle aan en maak plek vir die geweld in die suide wat daarna volg.
"Dit is die naaste voorganger in die Amerikaanse geskiedenis aan Trump, Johnson het selfs gehelp om onluste te inspireer," volgens Foner, wat in 1866 op rasse -onluste in New Orleans en Memphis gewys het waarin wit skares 94 Afro -Amerikaners doodgemaak het, honderde gewond het en kerke verbrand het en skole.
Harris se afsluiting is die hoogtepunt van haar historiese verkiesing en sy is voluit bewus van hierdie geskiedenis van brutale uitstallings van wit oppergesag.
Feitekontrole: die hemp '6 miljoen was nie genoeg nie' was nie afkomstig van die beleg van Capitol nie
In 'n episode van 7 Januarie van MSNBC se "The Last Word with Lawrence O'Donnell" veroordeel die anker sommige van die antisemitiese mode -keuses wat op die National Mall verskyn het die dag toe oproeriges die Capitol bestorm, insluitend die berugte hoodie van "Camp Auschwitz". Maar een van die beelde wat hy gebruik het, en wat wyd op Twitter gedeel is, was nie van daardie dag af nie.
'6MWE beteken' 6 miljoen was nie genoeg nie ', en jy moet baie spesiaal wees om dit op jou hemp te dra as jy die Capitol -gebou binnedring,' het O'Donnell gesê, terwyl hy 'n beeld van 'n man in 'n klapmuis en 'n swart T-hemp van 'n arend, met 'n fasces, onder die afkorting.
'Dit beteken dat u glo dat 6 miljoen Jode wat in die Nazi -doodskampe uitgeroei is, insluitend Auschwitz, nie genoeg was nie,' het O'Donnell gesê.
Volgens die Anti-Defamation League is dit inderdaad wat die teks beteken. Hulle het dit op hul webwerf verduidelik met dieselfde beeld - op 24 Desember 2020.
Die ADL het geskryf die foto is geneem tydens 'n vroeëre byeenkoms van Proud Boys in Washington, DC, en is voorheen op sosiale media versprei. Die beeld verskyn weer op Twitter na die beleg van die Capitol op die Twitter -feed van die skrywer Roya Hakakian.
Die tweet van Hakakian, wat die prentjie ingesluit het in 'n collage van foto's van 7 Desember, is meer as 16 000 keer herhaal en 'n kwotasie wat meer as 3 000 keer getwiet is. O'Donnell het dit voor die vertoning van 'n ander gebruiker se aanhalingstweet herhaal.
Laura Adkins, die meningsredakteur by JTA, het O'Donnell en MSNBC gemerk en hom op die verkeerde inligting gewaarsku.
Ouens. Ons MOET so versigtig wees hiermee. @msnbc, die foto wat @Lawrence op sy vertoning gehad het en was 'n baie belangrike, ware punt oor die oproeriges, van Desember.
Slegte akteurs soek enige geleentheid om ons fopnuus te noem, en ons kan dit nie aan hulle gee deur nie na foto's te kyk nie. https://t.co/RvSgcjuDin— Laura E. Adkins (@Laura_E_Adkins) 8 Januarie 2021
'Ek neem aan dat u nie u eie twitter -opmerkings nagaan nie', het Adkins aan O'Donnell geskryf, 'maar dit was hartverskeurend om sulke ware woorde te hoor en te besef dat almal wat dit wou ondermyn, die feit kon gebruik dat dit 'n ou beeld was om te probeer en doen dit. "
Inheemse oorlogvoering was geneig om die onafhanklikheid van die stam, die hulpbronne en die persoonlike en eer van die stam - wraak te neem vir die onreg wat gepleeg word teen jouself of jou stam.  Voor die Europese kolonisasie was inheemse oorlogvoering geneig om formeel en ritueel te wees, en het min slagoffers meegebring.  Daar is bewyse van baie meer gewelddadige oorlogvoering, selfs die volledige volksmoord van sommige groepe van die Eerste Nasies deur ander, soos die totale verplasing van die Dorset -kultuur van Newfoundland deur die Beothuk.  Oorlogvoering was ook algemeen onder inheemse mense van die Subarktika met voldoende bevolkingsdigtheid.  Inuïet -groepe van die noordelike Arktiese uiterstes het oor die algemeen nie direk oorlog gevoer nie, hoofsaaklik vanweë hul klein bevolkings, maar eerder op tradisionele wetgewing om konflikte op te los. 
Diegene wat in gevegte gevange geneem is, is nie altyd vermoor nie. Stamme word dikwels as gevangenes aangeneem om krygers te vervang wat tydens aanvalle en gevegte verlore gegaan het,  en gevangenes is ook gebruik vir gevangenisuitruilings.   Slawerny was oorerflik, die slawe was krygsgevangenes en hul afstammelinge.  Stambesitstamme van die vissersverenigings, soos die Tlingit en Haida, het langs die kus gewoon vanaf die huidige Alaska tot Kalifornië.  Onder inheemse mense van die Noordwestelike Kus van die Stille Oseaan was ongeveer 'n kwart van die bevolking slawe. 
Die eerste konflikte tussen Europeërs en inheemse mense het moontlik plaasgevind omstreeks 1003 nC, toe partye van die Noormanne probeer het om permanente nedersettings langs die noordoostelike kus van Noord -Amerika te vestig (sien L'Anse aux Meadows).  Volgens Noorse sages het die Skrælings van Vinland het so wreed reageer dat die nuwelinge uiteindelik teruggetrek het en hul planne om die gebied te vestig, laat vaar het. 
Voor die Franse nedersettings in die St. Lawrence -riviervallei, is die plaaslike Iroquoiaanse mense byna heeltemal verplaas, waarskynlik as gevolg van oorlogvoering met hul bure, die Algonquin.  Die Iroquois League is gestig voor groot Europese kontak. Die meeste argeoloë en antropoloë meen dat die Bond iewers tussen 1450 en 1600 gestig is.  Bestaande inheemse alliansies sou belangrik word vir die koloniale moondhede in die stryd om Noord -Amerikaanse hegemonie gedurende die 17de en 18de eeu. 
Na Europese aankoms was gevegte tussen inheemse groepe geneig om bloediger en beslissender te wees, veral omdat stamme vasgevang was in die ekonomiese en militêre wedywering van die Europese setlaars. Teen die einde van die 17de eeu het First Nations uit die noordoostelike bosveld, oostelike subarktika en die Métis ('n volk van gesamentlike Eerste Nasies en Europese afkoms ) vinnig die gebruik van vuurwapens aangeneem en die tradisionele boog verdring.  Die aanvaarding van vuurwapens het die aantal sterftes aansienlik verhoog.  Die bloedvergieting tydens konflikte is ook dramaties verhoog deur die ongelyke verspreiding van vuurwapens en perde onder mededingende inheemse groepe. 
Vyf jaar nadat die Franse Port Royal (sien ook Port-Royal (Acadia) en Annapolis Royal) in 1605 gestig het, het die Engelse hul eerste skikking by Cuper's Cove begin.  Teen 1706 was die Franse bevolking ongeveer 16 000 en het dit stadig gegroei weens 'n menigte faktore.    Hierdie gebrek aan immigrasie het daartoe gelei dat Nieu-Frankryk teen die middel van die 1700's 'n tiende van die Britse bevolking van die dertien kolonies gehad het. 
La Salle se verkennings het Frankryk aanspraak gemaak op die Mississippiriviervallei, waar bontvangers en 'n paar koloniste verspreide nedersettings opgerig het.  Die kolonies van Nieu -Frankryk: Acadia aan die Baai van Fundy en Kanada aan die St. Lawrence -rivier was hoofsaaklik gebaseer op die bonthandel en het slegs louwarm steun van die Franse monargie gehad.  Die kolonies van Nieu -Frankryk het stadig gegroei gegewe die moeilike geografiese en klimaatsomstandighede.  Die gunstiger geleë New England -kolonies in die suide het 'n gediversifiseerde ekonomie ontwikkel en floreer van immigrasie.  Vanaf 1670, deur die Hudson's Bay Company, het die Engelse ook aanspraak gemaak op Hudsonbaai en die dreineringsbak (bekend as Rupert's Land), en het hulle verskeie kolonies en seisoenale vissersnedersettings op Newfoundland gehuur. 
Die vroeë weermag van Nieu-Frankryk het bestaan ​​uit 'n mengsel van gereelde soldate van die Franse leër (Carignan-Salières Regiment) en die Franse vloot (Troupes de la marine en Compagnies Franches de la Marine) ondersteun deur klein plaaslike vrywillige milisie-eenhede (koloniale milisie).  Die meeste vroeë troepe is uit Frankryk gestuur, maar lokalisering na die groei van die kolonie het beteken dat teen die 1690's baie vrywilligers was van die setlaars van Nieu -Frankryk, en teen die 1750's was die meeste troepe afstammelinge van die oorspronklike Franse inwoners.  Boonop het baie van die vroeë troepe en offisiere wat in Frankryk gebore is, in die kolonie gebly nadat hul diens beëindig is, wat bydra tot generasie diens en 'n militêre elite.   Die Franse het 'n reeks forte gebou van Newfoundland tot Louisiana en ander wat tydens die 1600's tot die laat 1700's van die Britte gevange geneem is.  Sommige was 'n mengsel van militêre poste en handelsforte. 
Anglo-Nederlandse oorloë wysig
Die Tweede Anglo-Nederlandse Oorlog (1665-1667) was 'n konflik tussen Engeland en die Nederlandse Republiek, deels om beheer oor die seë en handelsroetes. In 1664, 'n jaar voor die Tweede Anglo-Nederlandse Oorlog begin het, ontvang Michiel de Ruyter op 1 September 1664 in Málaga instruksies om die Atlantiese Oseaan oor te steek om die Engelse seevaart in die Wes-Indiese Eilande en die Newfoundlandse visserye aan te val in weerwraak dat Robert Holmes verskeie Nederlanders gevange neem Wes -Indiese Kompanjie handelsposte en skepe aan die Wes -Afrikaanse kus.  De Ruyter het in Junie 1665 noordwaarts van Martinique afgevaar en na Newfoundland gegaan, Engelse handelskepe gevange geneem en die stad St. John's ingeneem voordat hy na Europa teruggekeer het.  
Tydens die Derde Anglo-Nederlandse Oorlog het die inwoners van St. John's 'n tweede Nederlandse aanval in 1673 afgeweer. Die stad is verdedig deur Christopher Martin, 'n Engelse handelskaptein. Martin land ses kanonne uit sy vaartuig, Elias Andrews, en het 'n erde borswerk en 'n battery naby Chain Rock gebou wat die Narrows in die hawe lei.
Die Beaver Wars (ook bekend as die Franse en Iroquois -oorloë) het vir bykans 'n eeu onderbroke voortgegaan en eindig met die Groot Vrede van Montreal in 1701.  Die Franse onder Pierre Dugua, Sieur de Mons, vestig nedersettings in Port Royal en Samuel de Champlain drie jaar later in Quebec City en het vinnig by bestaande aboriginale alliansies aangesluit wat hulle in konflik gebring het met ander inheemse inwoners.  Champlain het by 'n Huron - Algonquin -alliansie aangesluit teen die Iroquois Confederacy (Five/Six Nations).  In die eerste geveg het superieure Franse vuurkrag vinnig 'n massa groepe inboorlinge versprei. Die Iroquois het taktiek verander deur hul jagvaardighede en intieme kennis van die terrein te integreer met die gebruik van vuurwapens wat uit die Nederlanders verkry is , hulle het 'n hoogs effektiewe vorm van guerrillaoorlog ontwikkel en was binnekort 'n beduidende bedreiging vir almal behalwe die handjievol versterkte stede. Verder het die Franse min gewere aan hul inheemse bondgenote gegee. 
Gedurende die eerste eeu van die bestaan ​​van die kolonie kom die grootste bedreiging vir die inwoners van Nieu -Frankryk van die Iroquois -konfederasie, en veral van die oostelikste Mohawks.  Terwyl die meerderheid stamme in die streek bondgenote van die Franse was, was die stamme van die Iroquois -konfederasie eers in lyn met die Nederlandse koloniseerders, dan die Britte.  In reaksie op die Iroquois-bedreiging het die Franse regering die Carignan-Salières-regiment gestuur, die eerste groep uniforme professionele soldate wat hul voete neergesit het op die huidige Kanadese grond.  Nadat vrede bereik is, is hierdie regiment in Kanada ontbind. Die soldate vestig hulle in die St. Lawrence -vallei en vorm aan die einde van die 17de eeu die kern van die Compagnies Franches de la Marine, die plaaslike milisie. Later is milisies ontwikkel op die groter grondstelsels van die onderwerpe. 
Burgeroorlog in Acadia Redigeer
In die middel van die 17de eeu is Acadia gedompel in wat sommige historici as 'n burgeroorlog beskryf het.  Die oorlog was tussen Port Royal, waar goewerneur van Acadia Charles de Menou d'Aulnay de Charnisay gestasioneer was, en die huidige Saint John, New Brunswick, die tuiste van goewerneur Charles de Saint-Étienne de la Tour.  Tydens die konflik was daar vier groot gevegte. La Tour val d'Aulnay by Port Royal in 1640 aan.  In reaksie op die aanval vaar d'Aulnay uit Port Royal om 'n blokkade van La Tour se fort by Saint John te vestig, wat La Tour uiteindelik verslaan het in 1643.  La Tour val d'Aulnay weer aan by Port Royal in 1643  d'Aulnay en Port Royal wen uiteindelik die oorlog teen La Tour met die beleg van Saint John in 1645.  Nadat d'Aulnay in 1650 gesterf het, het La Tour hom egter weer in Acadia gevestig. 
Tydens King William's War (1689–1697) het die volgende ernstigste bedreiging vir Quebec in die 17de eeu in 1690 gekom toe hy bekommerd was oor die aanvalle van die klein guerre,  het die kolonies in New England 'n gewapende ekspedisie noordwaarts gestuur, onder Sir William Phips, om Quebec self te verower.  Hierdie ekspedisie was swak georganiseer en het min tyd gehad om die doel te bereik, want dit het middel Oktober aangebreek, kort voordat die St. Lawrence sou vries.  Die ekspedisie was verantwoordelik vir die uitlokking van een van die bekendste uitsprake in die Kanadese militêre geskiedenis. Toe Phips 'n beroep op oorgawe doen, antwoord die bejaarde goewerneur Frontenac: "Ek sal antwoord. Slegs met die bek van my kanon en die skote van my muskiete."  Na 'n enkele aborsiewe landing aan die oewer van Beauport, oos van Quebec City, het die Engelse mag die ysige waters van die St. Lawrence teruggetrek. 
Tydens die oorlog het die militêre konflikte in Acadia ingesluit: Slag by Chedabucto (Guysborough) Slag van Port Royal (1690) 'n vlootgeveg in die Bay of Fundy (Aksie van 14 Julie 1696) Raid on Chignecto (1696) en beleg van Fort Nashwaak (1696).  Die Maliseet van hul hoofkwartier by Meductic aan die Saint John River het tydens die oorlog aan talle strooptogte en gevegte teen New England deelgeneem. 
In 1695 word 'n beroep op Pierre Le Moyne d'Iberville gedoen om die Engelse stasies aan die Atlantiese kus van Newfoundland in die Avalon -skiereilandveldtog aan te val.  Iberville vaar met sy drie vaartuie na Placentia (Plaisance), die Franse hoofstad van Newfoundland. Beide Engelse en Franse vissers het die Grand Banks -vissery uit hul onderskeie nedersettings op Newfoundland uitgebuit onder die sanksie van 'n verdrag van 1687, maar die doel van die nuwe Franse ekspedisie van 1696 was nietemin om die Engelse uit Newfoundland te verdryf.  Nadat hulle St John's aan die brand gesteek het, het die Kanadese van Iberville die Engelse visserye langs die oostelike oewer van Newfoundland amper heeltemal vernietig. 
Klein aanvalle het die gehuggies in afgeleë baaie en inhamme aangeval, gebrand, geplunder en gevange geneem.  Einde Maart 1697 was slegs Bonavista en Carbonear in Engelse hande. In vier maande se aanvalle was Iberville verantwoordelik vir die vernietiging van 36 nedersettings.  Aan die einde van die oorlog het Engeland die gebied in Frankryk teruggegee in die Verdrag van Ryswick. 
Gedurende die 18de eeu het die Brits -Franse stryd in Kanada toegeneem namate die wedywering in Europa versleg het.  Die Franse regering het meer en meer militêre uitgawes in sy Noord -Amerikaanse kolonies gestort. Duur garnisoene is by verre bonthandelposte gehou, die vestings van Quebec is verbeter en aangevul, en 'n nuwe versterkte stad is gebou aan die ooskus van Royle Royale, of Kaap Bretonse eiland - die vesting van Louisbourg, genaamd "Gibraltar van die Noord "of die" Dunkirk of America ". 
Nieu -Frankryk en Nieu -Engeland was gedurende die 18de eeu drie keer in oorlog.  Die tweede en derde koloniale oorloë, Queen Anne's War en King George's War, was plaaslike uitvloeisels van groter Europese konflikte - die Oorlog van die Spaanse opvolging (1702–13), die oorlog van die Oostenrykse opvolging (1744–48). Die laaste, die Franse en Indiese Oorlog (Sewejarige Oorlog), het in die Ohio -vallei begin. Die klein guerre van die Canadiens het die noordelike dorpe en dorpe van New England verwoes en soms tot in die suide tot Virginia gekom.  Die oorlog het ook versprei na die forte langs die kus van Hudsonbaai. 
Tydens Queen Anne's War (1702–1713) verower die Britte Acadia toe 'n Britse mag daarin slaag om Port-Royal (sien ook Annapolis Royal), die hoofstad van Acadia in die huidige Nova Scotia, in 1710 te verower.  Op Newfoundland , het die Franse in 1705 die St. John's aangeval (Siege of St. John's), en dit in 1708 (Slag van St.  As gevolg hiervan is Frankryk gedwing om die beheer van Newfoundland en die vasteland van Nova Scotia in die Verdrag van Utrecht (1713) aan Brittanje af te staan, wat die huidige New Brunswick as betwiste gebied en Île-St. Jean (Prince Edward Island) en Île-Royale (vandag Kaap Bretonseiland) in die hande van die Franse. Britse besit van Hudsonbaai is deur dieselfde verdrag gewaarborg.  Tydens Queen Anne's War het militêre konflikte in Nova Scotia die Raid on Grand Pré, die beleg van Port Royal (1707), die beleg van Port Royal (1710) en die Slag van Bloody Creek (1711) ingesluit. 
Tydens die eskalasie wat voorafgegaan is aan Father Rale's War (ook bekend as Dummer's War), het die Mi'kmaq toegeslaan op die nuwe fort by Canso (1720). Onder moontlike beleg, neem luitenant -goewerneur John Doucett in Mei 1722 22 Mi'kmaq gyselaar by Annapolis Royal om te voorkom dat die hoofstad aangeval word.  In Julie 1722 het die Abenaki en Mi'kmaq 'n blokkade van Annapolis Royal geskep met die doel om die hoofstad te verhonger.  Die Mi'kmaq het 18 vissersvaartuie en gevangenes gevange geneem in die gebied wat strek van die huidige Yarmouth tot by Canso. 
As gevolg van die toenemende konflik het die goewerneur van Massachusetts, Samuel Shute, amptelik oorlog verklaar op die Abenaki op 22 Julie 1722.  Vroeë operasies van Father Rale's War het in die Nova Scotia -teater plaasgevind.   In Julie 1724 het 'n groep van sestig Mi'kmaq en Maliseets op Annapolis Royal toegeslaan.  Die verdrag wat die oorlog beëindig het, was 'n beduidende verskuiwing in Europese betrekkinge met die Mi'kmaq en Maliseet. Vir die eerste keer het 'n Europese ryk formeel erken dat daar oor die heerskappy oor Nova Scotia met die inheemse inwoners van die streek onderhandel moes word. Die verdrag is so onlangs as 1999 in die Donald Marshall -saak ingeroep. 
Tydens King George's War, ook wel die War of the Austrian Succession genoem (1744-1748), het 'n mag van New England -milisie onder William Pepperell en kommodoor Peter Warren van die Royal Navy daarin geslaag om Louisbourg in 1745 in te neem.  Deur die Verdrag van Aix-la-Chapelle wat die oorlog in 1748 beëindig het, hervat Frankryk weer beheer oor Louisbourg in ruil vir 'n paar van sy verowerings in Nederland en Indië. Die New Englanders was woedend, en as teengewig vir die voortgesette Franse sterkte in Louisbourg, het die Britte die militêre nedersetting Halifax in 1749 gestig.  Tydens King George's War het militêre konflikte in Nova Scotia ingesluit: Raid on Canso Siege of Annapolis Royal (1744) die beleg van Louisbourg (1745) die Duc d'Anville -ekspedisie en die Slag van Grand Pré. 
Father Le Loutre's War (1749–1755) is in Acadia en Nova Scotia geveg deur die Britte en New Englanders, hoofsaaklik onder leiding van die New England Ranger John Gorham en die Britse offisier Charles Lawrence,  teen die Mi'kmaq en Acadiane, onder leiding van die Franse priester Jean-Louis Le Loutre.  Die oorlog het begin toe die Britte Halifax gevestig het. As gevolg hiervan het mense van Acadians en Mi'kmaq aanvalle op Chignecto, Grand-Pré, Dartmouth, Canso, Halifax en Country Harbour georkestreer.  Die Franse het forte opgerig by die huidige Saint John, Chignecto en Fort Gaspareaux.Die Britte het gereageer deur die Mi'kmaq en Acadians by Mirligueche (later bekend as Lunenburg), Chignecto en St. Croix aan te val.  Die Britte het ook gemeenskappe in Lunenburg en Lawrencetown gestig. Uiteindelik het die Britte forte in die Akadiese gemeenskappe in Windsor, Grand-Pré en Chignecto opgerig. 
Gedurende die oorlog val die Mi'kmaq en Acadians die Britse vestings van Nova Scotia en die nuutgestigte Protestantse nedersettings aan. Hulle wou Britse nedersetting vertraag en tyd koop vir Frankryk om sy Acadian -hervestigingsplan te implementeer.  Die oorlog eindig na ses jaar met die nederlaag van die Mi'kmaq, Acadiane en Franse in die Slag van Fort Beauséjour.  Gedurende hierdie oorlog was Atlantic Canada getuie van meer bevolkingsbewegings, meer vestingbou en meer troepetoekennings as ooit tevore in die streek.  Die Acadians en Mi'kmaq het Nova Scotia verlaat tydens die Acadian Exodus na die Franse kolonies Saintle Saint-Jean (Prince Edward Island) en Île Royale (Cape Breton Island). 
Franse en Indiese Oorlog Redigeer
Die vierde en laaste koloniale oorlog van die 18de eeu was die Franse en Indiese oorlog (1754–1763). Die Britte het probeer om enige moontlike militêre bedreiging te neutraliseer en om die noodsaaklike toevoerlyne na Louisbourg te onderbreek deur die Acadiane te deporteer.  Die Britte het begin met die verdrywing van die Acadians met die Bay of Fundy -veldtog (1755). Gedurende die volgende nege jaar is meer as 12 000 Acadiane uit Nova Scotia verwyder.  In die maritieme teater het konflikte ingesluit: Slag van Fort Beauséjour Bay of Fundy -veldtog (1755) die Slag van Petitcodiac the Raid on Lunenburg (1756) die Louisbourg -ekspedisie (1757) Slag van Bloody Creek (1757) Belegging van Louisbourg ( 1758), Petitcodiac River -veldtog, Golf van St. Lawrence -veldtog (1758), St. John River -veldtog en Slag van Restigouche. 
In die teaters van St. Lawrence en Mohawk van die konflik het die Franse begin om die eise van Anglo-Amerikaanse handelaars en grondspekulante uit te daag vir oppergesag in die Ohio-land wes van die Appalachian Mountains-grond wat deur sommige van die Britse kolonies in hul koninklike handves. In 1753 begin die Franse die militêre besetting van die Ohio -land deur 'n reeks forte te bou.  In 1755 stuur die Britte twee regimente na Noord -Amerika om die Franse uit hierdie forte te verdryf, maar dit is vernietig deur Franse Kanadese en Eerste Nasies toe hulle Fort Duquesne nader.  Oorlog is formeel in 1756 verklaar, en ses Franse regimente van troepe de terre, of lyninfanterie, het onder die bevel van 'n pas aangekomde generaal, 44-jarige Marquis de Montcalm, gekom. 
Onder hul nuwe bevelvoerder het die Franse eers 'n aantal verrassende oorwinnings oor die Britte behaal, eers by Fort William Henry suid van die Champlain -meer.  Die daaropvolgende jaar het 'n nog groter oorwinning behaal toe die Britse leër - wat ongeveer 15 000 onder majoor -generaal James Abercrombie was - verslaan is tydens sy aanval op 'n Franse vesting by die Carillon.  In Junie 1758 het 'n Britse mag van 13 000 gereelde persone onder generaal -majoor Jeffrey Amherst, met James Wolfe as een van sy brigadiers, geland en die vesting van Louisbourg permanent verower. 
Wolfe het die volgende jaar besluit om Quebec City te verower. Na verskeie mislukte landingspogings, waaronder besonder bloedige nederlae tydens die Slag van Beauport en die Slag van Montmorency Camp, het Wolfe daarin geslaag om sy leër aan wal te kry en op 12 September geledere op die Vlakte van Abraham te vorm.  Montcalm, teen die beter oordeel van sy offisiere, het met 'n numeries minderwaardige mag uitgekom om die Britte te ontmoet. In die daaropvolgende geveg is Wolfe dood, Montcalm dodelik gewond, en 658 Britte en 644 Franse het ongevalle geword.  Maar in die lente van 1760 marsjeer die laaste Franse generaal, François Gaston de Lévis, terug na Quebec uit Montreal en verslaan die Britte in die Slag van Sainte-Foy in 'n geveg soortgelyk aan dié van die vorige jaar, nou die die situasie was omgekeer, met die Franse wat die vestings in Quebec beleër het waaragter die Britte teruggetrek het.  Die Franse is egter uiteindelik gedwing om toe te gee, en verloor byna al hul besittings in Noord -Amerika.  Die Franse onttrek in 1763 formeel uit 'n groot deel van Noord -Amerika toe hulle die Verdrag van Parys onderteken.
Met die uitskakeling van die Franse bedreiging, word die Amerikaanse kolonies van Brittanje toenemend geruststellend; hulle was mal daaroor om belasting te betaal om 'n groot militêre instelling te ondersteun toe daar geen ooglopende vyand was nie.  Hierdie wrok is aangevul deur verdere vermoedens van Britse motiewe toe die Ohio-vallei en ander westelike gebiede wat voorheen deur Frankryk beweer is, nie by die bestaande Britse kolonies, veral Pennsylvania en Virginia, wat lang jare aanspraak op die streek gehad het, geannekseer is nie. In plaas daarvan, onder die Quebec -wet, is hierdie gebied opsygesit vir die Eerste Nasies. In die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog (1776-1783) het die rewolusionêres geweld gebruik om los te kom van die Britse bewind en hierdie westerse lande op te eis. 
In 1775 het die Kontinentale Weermag sy eerste militêre inisiatief van die oorlog onderneem, die inval in die Britse provinsie Quebec. Amerikaanse magte het Montreal en die ketting van forte in die Richelieu -vallei ingeneem, maar pogings van die revolusionêre om Quebec -stad in te neem, is afgeweer.  Gedurende hierdie tyd het die meeste Franse Kanadese neutraal gebly.  Nadat die Britte die provinsie versterk het, is 'n teenoffensief van stapel gestuur wat Amerikaanse magte terugstoot na Fort Ticonderoga. Die teenoffensief het 'n einde gemaak aan die militêre veldtog in Quebec, en het die weg gebaan vir die militêre veldtog in die staat New York en Vermont in 1777.
Gedurende die oorlog het Amerikaanse privaat persone die maritieme ekonomie verwoes deur 'n klopjag op baie van die kusgemeenskappe.  Daar was voortdurende aanvalle deur Amerikaanse en Franse privaat persone, soos die Raid on Lunenburg (1782), talle strooptogte op Liverpool, Nova Scotia (Oktober 1776, Maart 1777, September 1777, Mei 1778, September 1780) en 'n klopjag op Annapolis Royal, Nova Scotia (1781).  Privateers het ook in 1775 op Canso toegeslaan en in 1779 teruggekeer om die vissery te vernietig. 
Om teen sulke aanvalle te waak, is die 84ste Regiment of Foot (Royal Highland Emigrants) by forte rondom Atlantiese Kanada gebêre. Fort Edward (Nova Scotia) in Windsor het die hoofkwartier geword om 'n moontlike Amerikaanse grondaanval op Halifax uit die Baai van Fundy te voorkom. Daar was 'n Amerikaanse aanval op Nova Scotia oor die land, die Slag van Fort Cumberland gevolg deur die beleg van Saint John (1777). 
Tydens die oorlog het Amerikaanse private personeellede 225 vaartuie gevange geneem wat by die hawens van Nova Scotia vertrek of aankom.  In 1781, byvoorbeeld, as gevolg van die Frans-Amerikaanse alliansie teen Groot-Brittanje, was daar 'n vlootbetrokkenheid met 'n Franse vloot in Sydney, Nova Scotia, naby Spanish River, Kaap Breton.  Die Britte het talle Amerikaanse privaatmanne gevange geneem, veral in die seestryd by Halifax. Die Royal Navy gebruik Halifax as 'n basis om aanvalle op New England te begin, soos die Slag van Machias (1777). 
Die mislukking van die revolusionêre om sukses te behaal in die huidige Kanada, en die volgehoue ​​getrouheid aan Brittanje van sommige koloniste, het gelei tot die skeuring van Brittanje se Noord -Amerikaanse ryk.  Baie Amerikaners wat getrou gebly het aan die Kroon, bekend as die United Empire Loyalists, het noordwaarts getrek en die Engelssprekende bevolking van wat bekend geword het as Britse Noord-Amerika, aansienlik uitgebrei.   Die onafhanklike republiek van die Verenigde State het in die suide ontstaan. 
Franse rewolusionêre oorloë wysig
Tydens die War of the First Coalition het 'n reeks vlootmaneuvers en amfibiese landings aan die kus van die kolonie Newfoundland plaasgevind. Die Franse ekspedisie het sewe skepe van die lyn en drie fregatte onder admiraal Joseph de Richery ingesluit en is vergesel deur 'n Spaanse eskader wat bestaan ​​uit 10 skepe van die lyn onder bevel van generaal Jose Solano y Bote. Die gekombineerde vloot vaar vanuit Rota, Spanje, met die Spaanse eskader wat die Franse eskader vergesel het in 'n poging om die Britte af te weer wat die Franse in Rota vroeër daardie jaar geblokkeer het. Die ekspedisie na Newfoundland was die laaste deel van Richery se ekspedisie voordat hy na Frankryk teruggekeer het.
Deur die gekombineerde vloot -eskader te sien, word verdedigingsgeleenthede in St. , en 'n garnisoenbasis by Placentia Bay.  Na die aanvalle op Newfoundland is die eskader verdeel, met die helfte na die naburige Saint Pierre en Miquelon, terwyl die ander helfte beweeg het om die seisoenale vissersvlote aan die kus van Labrador te onderskep.
Na die beëindiging van die vyandelikhede aan die einde van die Amerikaanse Revolusie, het vyandigheid en agterdog tussen die Verenigde State en die Verenigde Koninkryk voortgegaan,  wat in 1812 uitgebreek het toe die Amerikaners oorlog teen die Britte verklaar het. Onder die redes vir die oorlog was Britse teistering van Amerikaanse skepe (insluitend die indruk van Amerikaanse seemanne in die Royal Navy), 'n byproduk van Britse betrokkenheid by die voortgesette Napoleontiese oorloë. Die Amerikaners het nie 'n vloot gehad wat die Royal Navy kon uitdaag nie, en daarom is 'n inval in Kanada voorgestel as die enigste haalbare manier om die Britse Ryk aan te val.  Amerikaners aan die westelike grens het ook gehoop dat 'n inval nie net 'n einde sou maak aan die Britse steun aan inheemse weerstand teen die uitbreiding na die westelike rigting van die Verenigde State nie, maar ook hul aanspraak op die westelike gebiede sou afhandel. 
Nadat die Amerikaners 'n inval in Julie 1812 geloods het, , woed die oorlog heen en weer langs die grens van Bo -Kanada, op land sowel as op die waters van die Groot Mere. Die Britte het daarin geslaag om Detroit in Julie, en weer in Oktober, te verower. Op 12 Julie het die Amerikaanse generaal William Hull Kanada by Sandwich (later bekend as Windsor) binnegeval.  [ self gepubliseerde bron ] Die inval is vinnig tot stilstand gebring en Hull het hom teruggetrek, wat generaal Isaac Brock die verskoning gegee het om sy vorige bevele te laat vaar en vooruit te gaan op Detroit, om die hulp van Shawnee -hoof Tecumseh te verseker.  Op hierdie stadium, selfs met sy inboorlinge bondgenote, was Brock in die minder as twee tot een.  Brock het Hull egter as 'n skugter man beskou, en veral omdat hy bang was vir Tecumseh se konfederasie, kon hy Hull dus oortuig om oor te gee.  Die nederlaag van Detroit was volkome en volkome.  'n Groot Amerikaanse aanslag oor die Niagara -grens is verslaan tydens die Slag van Queenston Heights, waar sir Isaac Brock sy lewe verloor het. 
In 1813 het die VSA Detroit herower en 'n reeks suksesse behaal langs die westelike punt van Lake Erie, wat uitloop op die Slag van Lake Erie (10 September) en die Slag van Moraviantown of Battle of the Thames op 5 Oktober.  The seestryd verseker die Amerikaanse oorheersing van die mere Erie en Huron. By Moraviantown het die Britte een van hul belangrikste bevelvoerders, Tecumseh, verloor.  Verder oos het die Amerikaners daarin geslaag om York (later Toronto) in te neem en te verbrand en Fort George by Niagara in te neem, wat hulle tot die einde van die jaar gehou het. In dieselfde jaar is twee Amerikaanse aanslae teen Montreal egter verslaan - een deur 'n mag van meestal Britse stamgaste by die Slag van Crysler se plaas suidwes van die stad aan die St. Lawrence die ander, deur 'n mag van meestal Franse Kanadese gereelde en milisie -eenhede onder bevel van Charles de Salaberry, suid van die stad tydens die Slag van Châteauguay. 
Na die verowering van Washington, DC, in September tydens die Slag van Bladensburg,  het die Britse troepe die Withuis en ander regeringsgeboue afgebrand, net om afgeweer te word toe hulle noordwaarts beweeg het vir die Slag van Baltimore, terwyl die magte aanval tydens die Slag van New Orleans gelei nadat hulle ernstige slagoffers gely het. 
Tydens die oorlog van 1812 is Nova Scotia se bydrae tot die oorlogspoging gelewer deur gemeenskappe wat verskillende privaat skepe gekoop het of gebou het om Amerikaanse vaartuie te beleër.  Drie lede van die gemeenskap van Lunenburg, Nova Scotia, het 'n privaat skoener gekoop en dit genoem Lunenburg op 8 Augustus 1814.  Die vaartuig vang sewe Amerikaanse vaartuie. Die Liverpool -pakkie van Liverpool, Nova Scotia, 'n ander privaat vaartuig, word erken dat hy vyftig skepe tydens die konflik gevang het.  Miskien was die mees dramatiese oomblik in die oorlog vir Nova Scotia HMS Shannonlei die gevange Amerikaanse fregat USS Chesapeake na die hawe van Halifax (1813).  Baie van die gevangenes is in die tronk gesit en sterf op Deadman's Island, Halifax. 
Sir Isaac Brock het 'n gemartelde Kanadese held geword ondanks sy Britse wortels.  Die suksesvolle verdediging van Kanada het staatgemaak op Kanadese milisie, Britse gereelde troepe (insluitend 'Fencible' eenhede wat in Noord -Amerika gewerf is), die Royal Navy en aboriginale bondgenote.  Geen kant van die oorlog kan totale oorwinning opeis nie. 
Geskiedkundiges is dit eens dat die inheemse Amerikaners die grootste verloorders van die oorlog was. Die Britte laat die planne om 'n neutrale Indiese staat in die Midde -Weste te stig, en die koalisie wat Tecumseh gebou het, val uitmekaar met sy dood in 1813. Die inboorlinge was nie meer 'n groot bedreiging vir die uitbreiding van die Amerikaanse grens in die weste nie. 
Konstruksie van verdedigings Redigeer
Die vrees dat die Amerikaners weer sou probeer om Kanada te verower, het ten minste die volgende halfeeu 'n ernstige kommer gebly en was die hoofrede vir die behoud van 'n groot Britse garnisoen in die kolonie.  Van die 1820's tot die 1840's was daar 'n uitgebreide konstruksie van vestings, aangesien die Britte probeer het om sterk punte te skep rondom die verdedigende magte in die geval van 'n Amerikaanse inval, waaronder die Citadels in Quebec City en Citadel Hill in Halifax , en Fort Henry in Kingston. 
Die Rideau -kanaal is gebou sodat skepe in oorlogstyd 'n meer noordelike roete van Montreal na Kingston kon reis . Die gebruiklike vredestydse roete was die St. aanval en inmenging. 
Rebellies van 1837 Edit
Een van die belangrikste optrede deur die Britse magte en Kanadese militia gedurende hierdie tydperk was die neerslag van die Rebellies van 1837, twee afsonderlike rebellies van 1837 tot 1838 in Neder -Kanada en Bo -Kanada.  As gevolg van die opstand is die Canadas saamgesmelt tot 'n enkele kolonie, die provinsie Kanada.
Die Upper Canada Rebellion is vinnig en beslis deur die Britse magte en Kanadese Militia verslaan.  Aanvalle die volgende jaar deur Hunters 'Lodges, Amerikaanse onreëlmatiges wat verwag het om in Kanadese grond betaal te word, is in 1838 verpletter in die Slag van Pelee Island en die Slag van die Windpomp. Die Laer-Kanada-rebellie was 'n groter bedreiging vir die Britte, en die rebelle was oorwinnaars tydens die Slag van St. Denis op 23 November 1837.  Twee dae later is die rebelle verslaan tydens die Slag van Saint-Charles, en op 14 Desember is hulle uiteindelik in die Slag van Saint-Eustache gelei. 
Britse onttrekking Redigeer
Teen die 1850's het die vrees vir 'n Amerikaanse inval begin afneem, en die Britte was in staat om die grootte van hul garnisoen te verminder. Die wederkerigheidsverdrag, wat in 1854 tussen Kanada en die Verenigde State onderhandel is, het verder gehelp om kommer te verlig.  Die spanning het egter weer toegeneem tydens die Amerikaanse burgeroorlog (1861–65), wat 'n hoogtepunt bereik het met die Trent Affair van laat 1861 en vroeg in 1862,  raak toe die kaptein van 'n Amerikaanse geweerboot die RMS stop Trent en verwyder twee Konfederale amptenare wat na Brittanje was. Die Britse regering was woedend en, met oorlog wat op hande was, het stappe geneem om sy Noord -Amerikaanse garnisoen te versterk en dit van 4,000 tot 18,000 te verhoog.  Oorlog is egter afgeweer en die gevoel van krisis het bedaar. Hierdie voorval was die laaste belangrike episode van die Anglo-Amerikaanse militêre konfrontasie in Noord-Amerika, aangesien beide kante toenemend oortuig geraak het van die voordele van vriendskaplike betrekkinge. Terselfdertyd het baie Kanadese suidwaarts gegaan om in die Burgeroorlog te veg, met die meeste wat by die Unie aangesluit het, hoewel sommige simpatiek teenoor die Konfederasie was. 
Brittanje was destyds besig om hom te bekommer oor militêre bedreigings nader aan die huis en was ontevrede oor die betaling om 'n garnisoen in kolonies te onderhou wat na 1867 verenig was in die selfregerende Dominion of Canada.  Gevolglik, in 1871, is die troepe van die Britse garnisoen heeltemal uit Kanada onttrek, behalwe vir Halifax en Esquimalt, waar Britse garnisone suiwer vanweë imperiale strategie in plek gebly het. 
Inskrywing by die Britse magte Edit
Voor die Kanadese Konfederasie is verskeie regimente in die Kanadese kolonies deur die Britse leër opgewek, waaronder die 40ste Regiment of Foot, en die 100ste (Prince of Wales's Royal Canadian) Regiment of Foot. 'N Aantal Nova Scotians het in die Krimoorlog geveg, met die Welsford-Parker-monument in Halifax, Nova Scotia, as die enigste Krimoorlog-monument in Noord-Amerika. Die monument self is ook die vierde oudste oorlogsmonument in Kanada, opgerig in 1860.  Dit herdenk die beleg van Sewastopol (1854–1855). Die eerste Kanadese Victoria Cross -ontvanger, Alexander Roberts Dunn, het in die oorlog gedien. 
Tydens die Indiese rebellie van 1857 was William Nelson Hall, 'n afstammeling van voormalige Amerikaanse slawe uit Maryland, die eerste swart Kanadese en eerste swart Nova Scotian, wat die Victoria Cross ontvang het.  Hy ontvang die medalje vir sy optrede in die beleg van Lucknow. 
Fenian raids Bewerk
Die laaste inval in Kanada was tydens die herondersoek van die Britse militêre teenwoordigheid in Kanada en die uiteindelike onttrekking daarvan. Dit is nie deur enige amptelike Amerikaanse regeringsmag uitgevoer nie, maar deur 'n organisasie genaamd die Fenians.  Die Feniaanse aanvalle (1866–1871) is uitgevoer deur groepe Ierse Amerikaners, meestal veterane van die Unie -leër uit die Amerikaanse burgeroorlog, wat geglo het dat deur die beslaglegging op Kanada toegewings van die Britse regering te gee rakende hul beleid in Ierland.  Die Feniërs het ook verkeerdelik aangeneem dat Ierse Kanadese, wat baie in Kanada was, hul indringende pogings polities en militêr sou ondersteun. Die meeste Ierse setlaars in Bo -Kanada was destyds Protestantse en meestal lojaal aan die Britse Kroon. 
Na die gebeure van die burgeroorlog was die anti-Britse sentiment hoog in die Verenigde State. Die in Brittanje geboude Konfederale oorlogskepe het die Amerikaanse handel tydens die oorlog verwoes. Iers-Amerikaners was 'n groot en polities belangrike kiesafdeling, veral in dele van die noordoostelike state, en 'n groot aantal Iers-Amerikaanse regimente het aan die oorlog deelgeneem. Terwyl die Amerikaanse regering, onder leiding van die minister van buitelandse sake, William H. Seward, baie besorg oor die Feniërs was, het die Amerikaanse regering hulle pogings oor die algemeen geïgnoreer: die Feniërs kon hulself openlik organiseer en bewapen, en kon selfs in die Unie werf. Weermag kampe.  Die Amerikaners was nie bereid om oorlog met Brittanje te waag nie en het ingegryp toe die Feniërs dreig om die Amerikaanse neutraliteit in gevaar te stel.  Die Feniërs was 'n ernstige bedreiging vir Kanada, aangesien hulle veterane van die Unie-leër goed bewapen was.  Ten spyte van mislukkings, het die aanvalle 'n effek op Kanadese politici gehad, wat toe toegesluit was in onderhandelinge voor die Konfederasie -ooreenkoms van 1867. 
Kanadese milisie aan die einde van die 19de eeu
Met die konfederasie in plek en die Britse garnisoen weg, het Kanada die volle verantwoordelikheid vir sy eie verdediging aanvaar. Die Parlement van Kanada het die Militia Act van 1868 goedgekeur, volgens die vroeëre Militia Act van 1855, wat deur die wetgewer van die Provinsie Kanada aangeneem is. Dit is egter veronderstel dat die Britte hulp sou stuur in 'n ernstige noodgeval, en die Royal Navy het voortgegaan om maritieme verdediging te bied. 
Klein professionele batterye van artillerie is in Quebec City en Kingston gevestig.  In 1883 is 'n derde battery artillerie bygevoeg en klein kavallerie- en infanterieskole is geskep.  Dit was bedoel om die professionele ruggraat van die Permanent Active Militia te verskaf wat die grootste deel van die Kanadese verdedigingspoging sou uitmaak. In teorie sou elke bevoegde man tussen die ouderdomme van 18 en 60 jaar vir diens in die milisie ingeroep word, maar in die praktyk berus die verdediging van die land op die dienste van vrywilligers wat die Permanente Aktiewe Milisie uitgemaak het.   Tradisionele sittende militêre regimente is behou as die nie-permanente aktiewe milisie.
Die belangrikste vroeë toetse van die burgermag was ekspedisies teen die rebelle magte van Louis Riel in die Kanadese weste. Die Wolseley-ekspedisie, wat 'n mengsel van Britse en militêre magte bevat, het die orde herstel na die Rooi Rivieropstand in 1870.  In die Noordwes-rebellie in 1885 was die grootste militêre poging op Kanadese bodem sedert die einde van die oorlog van 1812 onderneem :  'n reeks gevegte tussen die Métis en hul bondgenote van die Eerste Nasies aan die een kant teen die Militia en Noordwes-berede polisie aan die ander kant. 
Die regeringsmagte het uiteindelik as oorwinnaars uit die stryd getree ondanks 'n aantal vroeë nederlae en omkerings tydens die Slag van Duck Lake, die Slag van Fish Creek en die Slag van Cut Knife Hill.  In aantal en sonder ammunisie het die Métis-gedeelte van die Noordwes-rebellie ineengestort met die beleg en die Slag van Batoche.  Die Slag van Loon Lake, wat hierdie konflik beëindig het, is opmerklik as die laaste geveg wat op Kanadese bodem gevoer is. Regeringsverliese tydens die Noordwes-rebellie beloop 58 dood en 93 gewond. 
In 1884 vra Brittanje Kanada vir die eerste keer om hulp om die ryk te verdedig en vra ervare bootmanne om majoor-generaal Charles Gordon te help red uit die Mahdi-opstand in Soedan.  Die regering was egter huiwerig om daaraan te voldoen, en uiteindelik het goewerneur -generaal Lord Lansdowne 'n privaat mag van 386 Voyageurs gewerf wat onder bevel van Kanadese Militia -offisiere geplaas is.  Hierdie mag, bekend as die Nile Voyageurs, het in die Soedan gedien en die eerste Kanadese mag geword wat in die buiteland gedien het.  Sestien reisigers is tydens die veldtog dood. 
Die kwessie van Kanadese militêre hulp vir Brittanje het tydens die Tweede Boereoorlog (1899–1902) in Suid -Afrika weer ontstaan.  Die Britte het Kanadese hulp in die konflik gevra, en die Konserwatiewe Party was ten sterkste ten gunste daarvan om 8 000 troepe vir diens in Suid -Afrika op te haal.  Engelse Kanadese mening was ook oorweldigend ten gunste van aktiewe Kanadese deelname aan die oorlog.  Franse Kanadese het die oorlog egter amper universeel gekant, net soos verskeie ander groepe.  Dit het die regerende Liberale Party diep verdeel, aangesien dit steun op sowel pro-keiserlike Anglo-Kanadese as anti-keiserlike Frans-Kanadese vir ondersteuning. Eerste minister, Sir Wilfrid Laurier, was 'n kompromisvrye man. Toe hy besluit om soldate na Suid-Afrika te stuur, was Laurier bekommerd oor die konflik tussen Anglo- en Franco-Kanadese op die tuisfront.  Intimideer deur sy keiserlike kabinet,  stuur Laurier aanvanklik 1 000 soldate van die 2de (spesiale diens) bataljon van die Royal Canadian Regiment of Infantry.  Later is ander kontingente gestuur, 1ste regiment, Canadian Mounted Rifles en 3de Bataljon van The Royal Canadian Regiment (as 2de Kanadese kontingent) en insluitend die privaat grootgemaakte Strathcona's Horse (as derde Kanadese kontingent). 
Die Kanadese magte het die vroeë tydperk van die oorlog en die groot Britse nederlae van die Black Week misgeloop. Die Kanadese in Suid -Afrika het baie lof gekry vir die leiding in die Tweede Slag van Paardeberg, een van die eerste beslissende oorwinnings van die oorlog.  By die Slag van Leliefontein op 7 November 1900 is drie Kanadese, luitenant Turner, luitenant Cockburn, sersant Holland en Arthur Richardson van die Royal Canadian Dragoons toegeken aan die Victoria -kruis vir die beskerming van die agterkant van 'n terugtrekkende mag.  Uiteindelik het meer as 8 600 Kanadese vrywillig geveg.  Luitenant Harold Lothrop Borden het egter die bekendste Kanadese slagoffer van die Tweede Boereoorlog geword.  Ongeveer 7 400 Kanadese,  waaronder baie vroulike verpleegsters, het in Suid -Afrika gedien.  Hiervan het 224 gesterf, 252 is gewond en verskeie is met die Victoria -kruis versier.  ​​Kanadese magte het ook deelgeneem aan die Britse geleide konsentrasiekampprogramme wat gelei het tot die dood van duisende Boere-burgerlikes. 
Uitbreiding van die Militia Edit
Van 1763 tot voor die Konfederasie van Kanada in 1867 het die Britse leër die belangrikste verdediging van Kanada gelewer, hoewel baie Kanadese in verskillende konflikte saam met die Britte gedien het.  Namate Britse troepe Kanada aan die einde van die 19de en vroeë 20ste eeu verlaat het, het die belangrikheid van die Militia (bestaande uit verskillende kavallerie-, artillerie-, infanterie- en ingenieurs -eenhede) meer uitgespreek. In 1883 het die regering van Kanada sy eerste permanente militêre magte gestig.  Kort nadat Kanada die Tweede Boereoorlog betree het, het 'n debat ontstaan ​​oor die vraag of Kanada 'n eie leër moet hê of nie.  As gevolg hiervan het die laaste offisier wat die magte beveel (Kanada), Lord Dundonald, 'n reeks hervormings ingestel waarin Kanada sy eie tegniese en ondersteunende takke bekom het.  In 1904 is die offisier wat die magte beveel, vervang deur 'n Kanadese stafhoof. Die nuwe verskillende "korps" het onder meer die Engineer Corps (1903), Signal Corps (1903), Service Corps (1903), Ordnance Stores Corps (1903), Corps of Guides (1903), Medical Corps (1904), Staff Clerks (1905) ingesluit. ), en Army Pay Corps (1906).  Bykomende korps sal in die jare voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog geskep word, insluitend die eerste aparte militêre tandheelkundige korps. 
Oprigting van 'n Kanadese vloot Edit
Kanada het lankal 'n klein visvangbeskermingsmag by die departement van mariene en visserye gehad, maar het op Brittanje staatgemaak vir maritieme beskerming. Brittanje was toenemend besig met 'n wapenwedloop met Duitsland, en het in 1908 die kolonies om hulp met die vloot gevra.  Die Konserwatiewe Party het aangevoer dat Kanada slegs geld moet bydra tot die aankoop en instandhouding van sommige Britse Royal Navy -vaartuie.  Sommige Frans-Kanadese nasionaliste het gemeen dat geen hulp gestuur moet word nie, ander bepleit 'n onafhanklike Kanadese vloot wat die Britte in nood kan help. 
Uiteindelik het premier Laurier besluit om hierdie kompromisposisie te volg, en die Kanadese vlootdiens is in 1910 geskep en in Augustus 1911 aangewys as die Royal Canadian Navy.  Om imperialiste te paai, het die Wet op Vlootdiens 'n bepaling bevat dat die vloot in noodgevalle aan die Britte oorgedra kan word.  Hierdie bepaling het gelei tot die strawwe opposisie teen die wetsontwerp deur die nasionalis van Quebec, Henri Bourassa.  Die wetsontwerp het ten doel gehad om 'n vloot te bou wat bestaan ​​uit vyf kruisers en ses vernietigers.  Die eerste twee skepe was Niobe en Reënboog, ietwat verouderde en verouderde vaartuie wat by die Britte aangekoop is.  Met die verkiesing van die konserwatiewes in 1911, deels omdat die liberale steun in Quebec verloor het, het die vloot honger gely, maar dit is tydens die Eerste Wêreldoorlog aansienlik uitgebrei. 
Op 4 Augustus 1914 betree Brittanje die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) deur oorlog teen Duitsland te verklaar. Die Britse oorlogsverklaring het Kanada outomaties in die oorlog gebring weens Kanada se wetlike status as onderdanig aan Brittanje.  Die Kanadese regering het egter die vryheid om die land se betrokkenheid by die oorlog te bepaal.  Die milisie is nie gemobiliseer nie, maar 'n onafhanklike Kanadese ekspedisiemag is aangestel.  Die hoogtepunte van die Kanadese militêre prestasie tydens die Eerste Wêreldoorlog kom tydens die Somme-, Vimy- en Passchendaele -gevegte en wat later bekend gestaan ​​het as "Canada's Hundred Days". 
Die Canadian Corps is in September 1915 gevorm uit die Canadian Expeditionary Force na die aankoms van die 2de Kanadese Divisie in Frankryk.  Die korps is uitgebrei deur die toevoeging van die 3de Kanadese Afdeling in Desember 1915 en die 4de Kanadese Afdeling in Augustus 1916.  Die organisasie van 'n 5de Kanadese Afdeling het in Februarie 1917 begin, maar dit was nog nie volledig gevorm toe dit is in Februarie 1918 verbreek en sy manne het die ander vier afdelings versterk.  Alhoewel die korps onder die bevel van die Britse leër was, was daar groot druk onder Kanadese leiers, veral na die Slag van die Somme, dat die korps as 'n enkele eenheid sou veg eerder as om die afdelings te versprei.  Planne vir 'n tweede Kanadese korps en twee addisionele afdelings is geskrap, en 'n verdeelde nasionale dialoog oor diensplig vir diens in die buiteland is begin. 
Die meeste van die ander groot vegters het diensplig ingestel om die groot slagoffers wat hulle gely het, te vervang. Onder leiding van sir Robert Borden, wat die kontinuïteit van Kanada se militêre bydrae wou handhaaf, en met toenemende druk om diensplig in te stel en af ​​te dwing, is die Wet op Militêre Diens bekragtig.  Alhoewel die reaksie op diensplig gunstig was in Engelse Kanada, was die idee baie ongewild in Quebec.  Die dienspligskrisis van 1917 het baie gedoen om die verdeeldheid tussen Frans- en Engelssprekende Kanadese in Kanada uit te lig.  In Junie 1918 het HMHS Llandovery -kasteel is deur 'n U-boot gesink. Wat die aantal dooies betref, was die sink die belangrikste Kanadese vlootramp van die oorlog.  In die latere stadiums van die oorlog was die Kanadese korps een van die mees effektiewe en gerespekteerde van die militêre formasies aan die Westelike Front. 
Vir 'n land van agt miljoen mense word Kanada se oorlogspoging algemeen as merkwaardig beskou. Altesaam 619,636 mans en vroue het in die Eerste Wêreldoorlog in die Kanadese magte gedien, en van hierdie 59,544 is dood en nog 154,361 gewond.  Kanadese offers word herdenk by agt gedenktekens in Frankryk en België.  Twee van die agt is uniek in ontwerp: die reuse -wit Vimy -gedenkteken en die kenmerkende broeisoldaat by die Saint Julien -gedenkteken. Die ander ses volg 'n standaardpatroon van granietmonumente omring deur 'n sirkelvormige pad: die Hill 62 -gedenkteken en Passchendaele -gedenkteken in België, en die Bourlon Wood -gedenkteken, Courcelette -gedenkteken, Dury -gedenkteken en Le Quesnel -gedenkteken in Frankryk. Daar is ook afsonderlike oorlogsmonumente ter herdenking van die optrede van die soldate van Newfoundland (wat eers in 1949 by die Konfederasie aangesluit het) in die Groot Oorlog. Die grootste is die Beaumont-Hamel Newfoundland Memorial en die Newfoundland National War Memorial in St.  Die impak van die oorlog op die Kanadese samelewing het ook gelei tot die bou van 'n aantal oorlogsgedenktekens in Kanada om die dooies te herdenk. Voorstelle om 'n nasionale gedenkteken te skep, is die eerste keer in 1923 voorgestel, hoewel die werk aan die rolverdeling eers in 1933 voltooi is, met die Kanadese National War Memorial in 1939 in Ottawa onthul. - en 21ste eeu. 
In 1919 stuur Kanada 'n Kanadese Siberiese ekspedisiemag om die geallieerde ingryping in die Russiese burgeroorlog te help.  Die oorgrote meerderheid van hierdie troepe was in Vladivostok gevestig en het min gevegte gesien voordat hulle terugtrek, saam met ander buitelandse magte. 
Oprigting van 'n Kanadese lugmag Edit
Die Eerste Wêreldoorlog was die katalisator vir die vorming van Kanada se lugmag. By die uitbreek van die oorlog was daar geen onafhanklike Kanadese lugmag nie, hoewel baie Kanadese met die Royal Flying Corps en die Royal Naval Air Service gevlieg het.  In 1914 het die Kanadese regering die oprigting van die Canadian Aviation Corps goedgekeur.  Die korps sou die Kanadese ekspedisiemag na Europa vergesel en het bestaan ​​uit een vliegtuig, 'n Burgess-Dunne, wat nooit gebruik is nie.  Die Canadian Aviation Corps is in 1915 ontbind.  'n Tweede poging om 'n Kanadese lugmag te vorm, is in 1918 gedoen toe twee Kanadese eskaders (een bomwerper en een vegter) deur die Britse lugministerie in Europa gevorm is. Die Kanadese regering het beheer oor die twee eskaders geneem deur die oprigting van die Canadian Air Force.  Hierdie lugmag het egter nooit diens gesien nie en is teen 1921 heeltemal ontbind. 
Gedurende die 1920's het die Britse regering Kanada aangemoedig om 'n lugmag in vredestyd in te stel deur verskeie oorskotvliegtuie te verskaf. In 1920 word 'n nuwe Kanadese Lugmag (CAF) onder leiding van die Lugraad gevorm as 'n deeltydse of militiese diens wat vliegopfrisopleiding bied.  Na 'n herorganisasie het die CAF verantwoordelik geword vir alle vliegoperasies in Kanada, insluitend burgerlugvaart. Verantwoordelikhede vir die lugraad en die burgerlike vlug van CAF is deur die Royal Canadian Air Force (RCAF) behartig nadat dit in April 1924 geskep is.  Die Tweede Wêreldoorlog sou die RCAF 'n werklik militêre diens word. 
Die Mackenzie - Papineau Bataljon ('n vrywillige eenheid wat nie deur die Kanadese regering gemagtig of gesteun is nie) het in die Spaanse Burgeroorlog (1936–1939) aan die Republikeinse kant geveg.  Die eerste Kanadese in die konflik is hoofsaaklik gestuur met die Amerikaanse Abraham Lincoln -bataljon en later die Noord -Amerikaanse George Washington -bataljon, met ongeveer veertig Kanadese wat in elke groep gedien het. Teen die somer van 1937 was ongeveer 1 200 Kanadese by die konflik betrokke.  Hulle het die fasciste die eerste keer betrek by die Slag van Jarama naby Madrid, tussen Februarie en Junie 1937, gevolg deur die Slag van Brunete in Julie.  Die volgende jaar het Kanadese in drie groot gevegte geveg: die Slag van Teruel, die Aragon -offensief en die Slag van die Ebro.  In die gevegte waarin hulle geveg het, is 721 van die 1 466 Kanadese wat bekend is dat hulle in Spanje geveg het, dood.  Volgens 'n toespraak deur Michaëlle Jean tydens die onthulling van die MacKenzie-Papineau Bataljonmonument, "het geen ander land 'n groter deel van sy bevolking as vrywilligers in Spanje as Kanada gegee nie". 
Die Tweede Wêreldoorlog (1939–1945) het begin ná Nazi -Duitsland se inval in Pole op 1 September 1939. Kanada se parlement ondersteun die besluit van die regering om oorlog te verklaar teen Duitsland op 10 September, 'n week na die Verenigde Koninkryk en Frankryk.  Kanadese vlieëniers het 'n klein, maar belangrike rol gespeel in die Slag van Brittanje,  en die Royal Canadian Navy en Kanadese handelsvaart het 'n deurslaggewende rol gespeel in die Slag van die Atlantiese Oseaan.  C Force, twee Kanadese infanteriebataljons,  was betrokke by die mislukte verdediging van Hong Kong.  Troepe van die 2de Kanadese Infanteriedivisie het ook 'n leidende rol gespeel in die rampspoedige Dieppe Raid in Augustus 1942.  Die 1ste Kanadese Infanteriedivisie en tenks van die onafhanklike 1st Canadian Armoured Brigade het in Julie 1943 op Sicilië geland en na 'n 'N Veldtog van 38 dae het deelgeneem aan die suksesvolle inval van die Geallieerdes in Italië.  Kanadese magte het 'n belangrike rol gespeel in die lang opmars noord deur Italië, wat uiteindelik vroeg in 1944 onder hul eie korps se hoofkwartier gekom het na die duur gevegte op die Mororivier en by Ortona. 
Op 6 Junie 1944 het die 3de Kanadese Afdeling (ondersteun deur tenks van die onafhanklike 2de Kanadese Gepantserde Brigade) op Juno Beach in die Slag van Normandië geland.  Kanadese lugtroepe het ook vroeër die dag agter die strande geland.  Teen die einde van die dag het die Kanadese die diepste binnedringings van die binneland gemaak van enige van die vyf invalmagte op die see. Kanada speel 'n belangrike rol in die daaropvolgende gevegte in Normandië, met die 2de Kanadese infanteriedivisie wat in Julie aan wal kom en die 4de Kanadese pantserdivisie in Augustus. Beide 'n korpshoofkwartier (II Canadian Corps) en uiteindelik 'n leërhoofkwartier - vir die eerste keer in die Kanadese militêre geskiedenis - is geaktiveer. In die Slag om die Scheldt het die Eerste Kanadese leër 'n verskanste Duitse mag ten duurste verslaan om Antwerpen te help oopstel vir geallieerde skeepvaart.  Die Eerste Kanadese weermag het in nog twee groot veldtogte teen die Rynland in Februarie en Maart 1945 geveg, en 'n pad na die Ryn opgeruim in afwagting van die aanvalskruising en die daaropvolgende gevegte aan die oorkant van die Ryn in die afgelope weke van die oorlog.  Die I Canadian Corps het vroeg in 1945 teruggekeer na Noordwes-Europa uit Italië, en as deel van 'n herenigde Eerste Kanadese leër gehelp met die bevryding van Nederland (insluitend die redding van baie Nederlanders uit toestande van byna hongersnood) en die inval van Duitsland. 
RCAF -vlieëniers het saam met RAF -vegvliegtuie en bomwerper -eskaders gedien en 'n belangrike rol gespeel in die Slag van Brittanje, oorlogsbestryding teen die duikboot tydens die Slag van die Atlantiese Oseaan en die bomaanvalle teen Duitsland.  Alhoewel baie RCAF -personeellede by die RAF gedien het, was die nr. 6 groep RAF Bomber Command volledig uit RCAF eskaders. Kanadese lugmagpersoneel het ook geallieerde magte tydens die Slag van Normandië en daaropvolgende landveldtogte in Europa ondersteun.Om die manlike RCAF -personeel vry te stel wat nodig was vir aktiewe operasionele of opleidingspligte, is die RCAF Women's Division in 1941 gestig. Teen die einde van die oorlog sou die RCAF die vierde grootste geallieerde lugmag wees.  In ooreenstemming met ander lande van die Statebond, is 'n vrouekorps getiteld die Canadian Women's Army Corps, soortgelyk aan die RCAF Women's Division, gestig om mans vry te stel vir frontlinies. Die korps het van 1941 tot 1946 bestaan, is in 1948 weer opgewek en uiteindelik in 1964 ontbind (sien Kanadese vroue tydens die Wêreldoorloë). 
Benewens die weermag- en lugeenhede, het duisende Kanadese ook by die Kanadese Merchant Navy gedien.  Uit 'n bevolking van ongeveer 11,5 miljoen het 1,1 miljoen Kanadese tydens die Tweede Wêreldoorlog in die weermag gedien. In totaal het meer as 45 000 gesterf en nog 55 000 is gewond.  Die dienspligskrisis van 1944 het die eenheid tussen Frans en Engelssprekende Kanadese op die tuisfront baie geraak, maar dit was nie so polities opdringerig as die dienspligskrisis van die Eerste Wêreldoorlog nie.  Kanada bedryf 'n voordele -program soortgelyk aan die Amerikaanse G.I. Bill vir die veterane van die Tweede Wêreldoorlog, met 'n sterk ekonomiese impak soortgelyk aan die Amerikaanse saak. 
Koue Oorlog jare Redigeer
Kort na die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Koue Oorlog (1946–1991) begin. Die formele aanvang van die Koue Oorlog word gewoonlik toegeskryf aan die ontlasting van 'n Sowjet -kodeklerk wat in Ottawa, Igor Gouzenko, in 1945 werk.  Dit was die eerste gebeurtenis wat gelei het tot "PROFUNC", 'n Kanadese regering se geheime plan om kommunistiese simpatiseerders tydens die hoogtepunt van die Koue Oorlog te identifiseer en aan te hou.  As stigterslid van die NAVO en ondertekenaar van die NORAD -verdrag met die VSA, verbind Kanada hom tot die alliansie teen die kommunistiese blok.  Kanadese troepe was dwarsdeur die Koue Oorlog in Duitsland gestasioneer, en Kanada het saam met die Amerikaners saamgespan om verdediging teen Sowjet -aanval, soos die DEW Line, op te rig.  As 'n middelmoondheid het die Kanadese beleidmakers besef dat Kanada op sy eie weinig militêr sou kon doen, en dus is 'n beleid van multilateralisme aangeneem waardeur Kanada se internasionale militêre pogings deel sou uitmaak van 'n groter koalisie.  Dit het daartoe gelei dat Kanada gekies het om uit verskeie oorloë te bly ondanks die deelname van hegte bondgenote, veral die Viëtnam -oorlog en die Tweede Irak -oorlog, hoewel Kanada indirekte steun verleen het en Kanadese burgers in albei konflikte in buitelandse leërs gedien het.  
Kragte in Europa Redigeer
Kanada het vanaf die 1950's 'n gemeganiseerde infanteriebrigade in Wes -Duitsland (oorspronklik die 27ste Kanadese Infanteriebrigade, later 4 Combat Group en 4 Canadian Mechanized Brigade) tot in die 1990's gehandhaaf as deel van Kanada se NAVO -verpligtinge.  Hierdie brigade is op volle sterkte gehandhaaf en was toegerus met die mees gevorderde voertuie en wapensisteme van Kanada, aangesien die brigade na verwagting vinnig sou moes beweeg in geval van 'n inval in die Weste in die Weste. Die Royal Canadian Air Force het in die vroeë 1950's nommer 1 lugafdeling gestig om Kanada se NAVO -lugverdedigingsverpligtinge in Europa na te kom. 
Na die Tweede Wêreldoorlog het Kanada vinnig gedemobiliseer.  Toe die Koreaanse Oorlog (1950–1953) uitbreek, het Kanada 'n paar maande nodig gehad om sy militêre magte sterk te maak en het uiteindelik deel uitgemaak van die Britse Statebondsmagte Korea.  Kanadese landmagte het dus die meeste van die vroeë heen-en-weer veldtogte misgeloop omdat hulle eers in 1951 aangekom het, toe die uitputtingsfase van die oorlog grootliks begin het. 
Kanadese troepe het geveg as deel van die 1ste Gemenebes -afdeling, en het hulself onderskei tydens die Slag van Kapyong en in ander landverpligtinge. HMCS Haida en ander skepe van die Royal Canadian Navy was aktief in die Koreaanse oorlog. Alhoewel die Royal Canadian Air Force nie 'n gevegsrol in Korea gehad het nie, het twee-en-twintig RCAF-vegvlieëniers met die USAF in Korea op ruilplig gevlieg.  Die RCAF was ook betrokke by die vervoer van personeel en voorrade ter ondersteuning van die Koreaanse Oorlog. 
Kanada het 26 791 troepe gestuur om in Korea te veg.  Daar was 1,558 Kanadese slagoffers, waaronder 516 sterftes.  Korea word dikwels beskryf as "The Forgotten War", omdat dit vir die meeste Kanadese oorskadu word deur die Kanadese bydraes tot die twee wêreldoorloë.  Kanada is 'n ondertekenaar van die oorspronklike wapenstilstand in 1953, maar het na 1955 nie 'n garnisoen in Suid -Korea gehou nie. 
In 1964 besluit die Kanadese regering om die Royal Canadian Air Force, die Royal Canadian Navy en die Canadian Army saam te smelt om die Kanadese weermag te vorm. Die doel van die samesmelting was om koste te verminder en die doeltreffendheid van die bedryf te verhoog.  Minister van nasionale verdediging, Paul Hellyer, het in 1966 aangevoer dat "die samesmelting die buigsaamheid bied om Kanada in staat te stel om op die mees effektiewe manier aan die militêre vereistes van die toekoms te voldoen. Dit sal Kanada ook vestig as 'n onbetwisbare leier op die gebied. van die militêre organisasie. "  Op 1 Februarie 1968 is die eenwording voltooi. 
Oktober Krisis Edit
Die Oktoberkrisis was 'n reeks gebeure wat veroorsaak is deur twee ontvoerings van regeringsamptenare deur lede van die Front de libération du Québec (FLQ) gedurende Oktober 1970 in die provinsie Quebec, hoofsaaklik in die metropolitaanse gebied van Montreal. Tydens die binnelandse terreurkrisis het premier Pierre Trudeau, op die vraag oor hoe ver hy bereid was om die probleem op te los, geantwoord: 'Kyk net na my', 'n frase wat bekend geword het in die Kanadese taal.  Drie dae later, op 16 Oktober, het die omstandighede uiteindelik uitgeloop op die enigste gebruik in vredestyd van die Wet op Oorlogsmaatreëls in die geskiedenis van Kanada.  Die aanroeping van die wet het gelei tot 'n wydverspreide ontplooiing van 12 500 Kanadese troepe in Quebec, met 7 500 troepe wat in die Montreal -gebied gestasioneer was.  
Kanada het nie in die Viëtnam-oorlog (1955–1975) geveg nie en het amptelik die status van 'n "nie-strydlustige" gehad.  Kanadese magte se betrokkenheid was in 1973 beperk tot 'n klein kontingent om die Vredesooreenkomste van Parys te help handhaaf.  Die oorlog het nietemin 'n aansienlike impak op Kanadese gehad.  In 'n teenstroom tot die beweging van Amerikaanse trekwaaiers en deserters na Kanada, het ongeveer 30 000 Kanadese vrywillig geveg om in Suidoos-Asië te veg.  Onder die vrywilligers was vyftig Mohawks uit die Kahnawake -reservaat naby Montreal.  110 Kanadese is dood in Viëtnam, en sewe word steeds as vermis in aksie gelys. 
Tydperk na die Koue Oorlog Wysig
Die Oka -krisis was 'n grondgeskil tussen 'n groep Mohawk -mense en die stad Oka in die suide van Quebec, wat op 11 Julie 1990 begin het en tot 26 September 1990 duur. Op 8 Augustus het Robert Bourassa, premier van Quebec, aangekondig op 'n perskonferensie dat hy artikel 275 van die Wet op Nasionale Verdediging opgeroep het om militêre steun te vra vir "hulp van die burgerlike mag".  'n Reg beskikbaar vir provinsiale regerings wat uitgevaardig is nadat een polisiebeampte en twee Mohawk tydens die konflik dood is.  Die hoof van die weermagpersoneel, generaal John de Chastelain het federale, Quebec-gebaseerde troepe ter ondersteuning van die provinsiale owerhede geplaas. Tydens Operasie Salon is ongeveer 2500 gewone en reserwe troepe gemobiliseer.  Troepe en gemeganiseerde toerusting gemobiliseer by verhooggebiede rondom Oka en Montreal, terwyl verkenningsvliegtuie lugfoto -missies oor Mohawk -gebied uitgevoer het om intelligensie te versamel.  Ondanks hoë spanning tussen militêre en Eerste Nasies -magte, is geen skote uitgeruil nie. Op 1 September 1990 het die vryskutfotograaf Shaney Komulainen 'n foto geneem van mans wat mekaar afstaar, deur die media genoem Aangesig tot aangesig, het dit een van Kanada se bekendste beelde geword. 
Kanada was een van die eerste nasies wat die inval van Irak in Koeweit veroordeel het, en het vinnig ingestem om by die koalisie onder leiding van die VSA aan te sluit. In Augustus 1990 het premier Brian Mulroney die Kanadese magte daartoe verbind om 'n Naval Task Group te ontplooi.  Die vernietigers HMCS Terra Nova en HMCS Athabaskan het by die maritieme interdiksiemag aangesluit wat deur die voorraadskip HMCS ondersteun word Beskermer. Die Canadian Task Group het die koalisie se maritieme logistieke magte in die Persiese Golf gelei. 'N Vierde skip, HMCS Huron, het in die teater aangekom nadat vyandelikhede opgehou het en was die eerste geallieerde skip wat Koeweit besoek het. 
Na die VN se goedgekeurde gebruik van geweld teen Irak, het die Kanadese magte 'n CF-18 Hornet en Sikorsky CH-124 Sea King-eskader met ondersteuningspersoneel, sowel as 'n veldhospitaal ontplooi om ongevalle uit die grondoorlog te hanteer.  Toe die lugoorlog begin, is Kanada se CF-18's geïntegreer in die koalisiemag en het hulle die taak om lugbedekking te verskaf en grondteikens aan te val. Dit was die eerste keer sedert die Koreaanse oorlog dat die Kanadese weermag aan offensiewe gevegsoperasies deelgeneem het.  Die enigste CF-18 Hornet wat 'n amptelike oorwinning tydens die konflik behaal het, was 'n vliegtuig wat betrokke was by die begin van die Slag van Bubiyan teen die Irakse vloot.  'n Kanadese gevegsingenieurregiment is ondersoek na die vrylating van foto's van 1991 waarin lede van die gesnyde liggame in 'n Koeweitse mynveld getoon het. 
Joegoslaviese oorloë Redigeer
Kanada se magte was deel van UNPROFOR, 'n VN -vredesmag in Kroasië en Bosnië en Herzegowina tydens die Joego -Slawiese oorloë in die 1990's.  Operasie Medak pocket tydens die konflik was die grootste geveg wat die Kanadese magte sedert die Koreaanse Oorlog gevoer het.  Die Kanadese regering beweer dat Kanadese magte binne die VN -kontingent bots met die Kroaties leër, waar na berig word 27 Kroatiese soldate dood is.  In 2002 is die 2de Bataljon Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie Slaggroep toegeken aan die Kommandant-in-Hoof-eenheid "vir 'n heroïese en professionele missie tydens die Medak-sakoperasie". 
Somaliese burgeroorlog Wysig
Tydens die Somaliese burgeroorlog het premier Brian Mulroney Kanada verbind tot UNOSOM I na resolusie 751 van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad.  UNOSOM I was die eerste deel van die VN se reaksiepoging om veiligheid en humanitêre hulp in Somalië te bied, terwyl die VN skietstilstand onderhandel.  Kanadese magte, onder die naam Operation Deliverance, het deelgeneem aan die Amerikaanse geleide Operation Restore Hope. In Mei 1993 het die operasie onder VN -bevel gekom en is dit hernoem tot UNOSOM II.  Teen die einde het die sending 'n politieke ramp geword vir die Kanadese magte.  Tydens die humanitêre sending het Kanadese soldate 'n Somaliese tiener gemartel wat tot die Somaliese saak gelei het.  Na 'n ondersoek is die elite Canadian Airborne Regiment ontbind en die reputasie van die Kanadese magte in Kanada gely. 
Red River vloed Edit
Die oorstroming van die Rooi Rivier in 1997 was die ernstigste vloed van die Rooi Rivier van die Noorde sedert 1826, wat Noord -Dakota en Manitoba geraak het. 'N "Nood vir openbare welsyn" is in die vloedgebied verklaar. Tydens die sogenaamde 'vloed van die eeu' is meer as 8500 militêre personeel na Manitoba gestuur om te help met ontruiming, die bou van digte en ander pogings tot vloedbestryding, die grootste enkele Kanadese troepe-ontplooiing sedert die Koreaanse Oorlog.  Operasiehulp word 'n 'public relations bonanza' vir die weermag genoem: toe 'n militêre konvooi middel Mei deur Winnipeg vertrek, het duisende burgerlikes in die strate gestap om vir hulle te juig.   
Noord -Amerikaanse ysstorm Edit
"Operation Recuperation" was 'n reaksie op die Noord -Amerikaanse ysstorm van 1998, 'n massiewe kombinasie van opeenvolgende ysstorms wat saamgevoeg het om 'n relatief smal stuk grond van die Huronmeer tot in die suide van Quebec tot by Nova Scotia te bereik, en grens aan gebiede uit die noorde van New York na sentrale Maine in die Verenigde State. Paaie was onbegaanbaar weens swaar sneeuval of bome wat omgeval het, stukkende kragdrade en bedek met 'n swaar laag ys, en noodvoertuie kon skaars beweeg. Op 7 Januarie het die provinsies New Brunswick, Ontario en Quebec hulp van die Kanadese magte aangevra, en Operasie Herstel het op 8 Januarie begin met 16 000 troepe ontplooi.  Dit was die grootste ontplooiing van troepe wat ooit op Kanadese bodem gedien het in reaksie op 'n natuurramp,  en die grootste operasionele ontplooiing van Kanadese militêre personeel sedert die Koreaanse Oorlog. 
Oorlog in Afghanistan Redigeer
Kanada het aangesluit by 'n koalisie onder leiding van die VSA tydens die aanval op Afghanistan in 2001. Die oorlog was 'n reaksie op die 9/11-terreuraanvalle en was bedoel om die Taliban-regering te verslaan en Al-Qaeda te vernietig. Kanada het spesiale magte en grondtroepe na die konflik gestuur. In hierdie oorlog het 'n Kanadese skerpskutter die wêreldrekord opgestel vir die moord op die langste afstand.  Vroeg in 2002 is Kanadese JTF2 -troepe gefotografeer wat geboeide Taliban -gevangenes aan Amerikaanse magte oorhandig het, wat 'n debat oor die Genève -konvensie veroorsaak het.  In November 2005 verskuif die Kanadese militêre deelname van ISAF in Kaboel na Operation Archer, 'n deel van Operation Enduring Freedom in en om Kandahar.  Op 17 Mei 2006 word kaptein Nichola Goddard van die Royal Canadian Horse Artillery Kanada se eerste vroulike gevegsongeval. 
Een van die opvallendste operasies van die Kanadese magte in Afghanistan tot dusver was die Kanadese operasie Medusa, waartydens die tweede Slag van Panjwaii geveg is.  Einde 2006 is die Kanadese soldaat deur die Canadian Press gekies as die Kanadese nuusmaker van die jaar as gevolg van die oorlog in Afghanistan.  Op 27 November 2010 het die 1ste Bataljon van die Royal 22 e Régiment die bedrywighede in Kandahar oorgeneem, wat die laaste rotasie was voor Kanada se onttrekking uit Afghanistan.  In Julie 2011 is 'n klein kontingent Kanadese troepe na die NAVO-opleidingsmissie-Afghanistan oorgeplaas om die opleiding van die Afghaanse nasionale weermag en die Afghaanse nasionale polisie voort te sit, tot 2014. 
Bosbrande in British Columbia Redigeer
"Operation Peregrine" was 'n binnelandse militêre operasie wat tussen 3 Augustus en 16 September 2003 plaasgevind het.  Begin Augustus 2003 is British Columbia oorweldig deur meer as 800 afsonderlike bosbrande.  Provinsiale brandweerdienste is tot by die breekpunt gestrek, en tienduisende mense is gedwing om hul huise te ontruim. Die provinsiale regering het federale hulp versoek, en binne enkele dae is meer as 2 200 personeel van die Kanadese magte gemobiliseer. Die operasie het 45 dae geduur en op sy hoogtepunt was meer as 2 600 militêre personeel in aksie.  Dit was die Kanadese magte se derde grootste onlangse binnelandse ontplooiing, na 'Operation Recuperation' in reaksie op die ysstorm in 1998, en 'Operation Assistance' in reaksie op die oorstroming van die Red River in 1997. 
Die Irak -oorlog (2003–2011) het begin met die inval in Irak op 20 Maart 2003. Die regering van Kanada het op geen stadium amptelik oorlog teen Irak verklaar nie. Nietemin is die land se deelname en verhouding met die VSA op verskillende punte in die oorlog herdefinieer.  Die Kanadese magte was betrokke by die begeleiding van skepe en het hul deelname aan Task Force 151 uitgebrei om Amerikaanse vlootbates vry te stel.  Ongeveer honderd Kanadese uitruilbeamptes het, in ruil vir Amerikaanse eenhede, aan die inval in Irak deelgeneem.  Daar was talle protesoptredes en teen-protesoptredes wat verband hou met die konflik in Kanada,  en 'n paar Amerikaanse militêre lede het hul toevlug in die land gesoek nadat hulle hul poste verlaat het om ontplooiing na Irak te vermy. 
Libiese burgeroorlog Wysig
Op 19 Maart 2011 het 'n multi-staat koalisie 'n militêre ingryping in Libië begin om Resolusie 1973  van die Verenigde Nasies te implementeer in reaksie op die Libiese burgeroorlog in 2011.  Kanada se bydrae het ingesluit die ontplooiing van 'n aantal vloot- en lugbates, wat as deel van Operation Mobile saamgevoeg is.  NAVO het op 25 Maart beheer oor militêre aksies oorgeneem, met RCAF -luitenant -generaal, Charles Bouchard in bevel.  'n No-fly zone is in werking gestel tydens die burgeroorlog om te keer dat regeringsmagte wat lojaal is aan Muammar Gaddafi, lugaanvalle op anti-Gaddafi magte en burgerlikes uitvoer.  Die militêre ingryping is afgedwing deur die NAVO se Operation Unified Protector en bevat 'n wapenembargo, 'n vlieg-sone en 'n mandaat om alle nodige middele te gebruik, kort van buitelandse besetting, om Libiese burgerlikes en burgerbevolkte gebiede te beskerm.   Op 28 Oktober 2011 kondig premier Stephen Harper aan dat die militêre sending van die NAVO suksesvol geëindig het. 
Mali -konflik Redigeer
Begin begin 2012 het verskeie opstandsgroepe in Mali die land begin oorneem. In Januarie 2013 het Mali om hulp van Frankryk gevra om te help om die land van die rebelle -opstandelinge te bevry. In Desember het die VN 'n Afrika -ingryping goedgekeur met die goedkeuring van die Ekonomiese Gemeenskap van Wes -Afrikaanse state. Frankryk het toe sy Navo-bondgenote gevra om betrokke te raak, terwyl Kanada by die poging aangesluit het deur te help met die vervoer van troepe met 'n C-17 Globemaster.  Dit is gevolg deur vier en twintig lede van die Joint Task Force 2 wat die land binnegekom het om die Kanadese ambassade in die hoofstad Bamako te beveilig.  'n Skietstilstandooreenkoms is op 19 Februarie 2015 in Algiers, Algerië, onderteken, maar sporadiese terreuraanvalle vind steeds plaas. 
Militêre ingryping teen ISIL Edit
Operation Impact is die naam van Kanada se bydrae tot die militêre ingryping teen die Islamitiese Staat van Irak en die Levant wat in September 2014 begin het.  Die eerste Kanadese lugaanval teen 'n teiken van die Islamitiese Staat het op 2 November plaasgevind. Daar is berig dat CF-18's swaar ingenieursuitrusting suksesvol vernietig het wat gebruik is om die Eufraatrivier naby die stad Fallujah af te lei.  In Oktober het die destydse aangewese premier Justin Trudeau president Barack Obama ingelig dat Kanada van plan was om sy vegvliegtuie terug te trek, terwyl sy grondmagte in Irak en Sirië gehou word. 
Onlangse uitgawes Wysig
Die Grondwet van Kanada gee die federale regering die uitsluitlike verantwoordelikheid vir nasionale verdediging, en uitgawes word dus in die federale begroting uiteengesit. Vir die boekjaar 2007–2010 was die bedrag wat vir verdedigingsbesteding toegewys is, $ 6,15 miljard, wat 1,4 persent van die land se BBP is.   Hierdie gereelde befondsing is in 2005 aangevul met 'n bykomende CA $ 12,5 miljard oor vyf jaar, sowel as 'n verbintenis tot die verhoging van die gereelde troepevlakke met 5 000 persone, en die primêre reserwe met 4,500 oor dieselfde tydperk. In 2010 is 'n verdere CA $ 5,3 miljard oor vyf jaar voorsien om voorsiening te maak vir 13 000 meer gereelde magslede, en 10 000 meer primêre reserwe personeel, asook CA $ 17,1 miljard vir die aankoop van nuwe vragmotors vir die Kanadese weermag, vervoer vliegtuie en helikopters vir die Royal Canadian Air Force, en gesamentlike ondersteuningsskepe vir die Royal Canadian Navy.  In Julie 2010 is die federale regering die grootste aankoop in die Kanadese militêre geskiedenis, met 'n totaal van $ 9 miljard vir die verkryging van 65 F-35-vegters, aangekondig.  Kanada is een van verskeie lande wat gehelp het met die ontwikkeling van die F-35 en meer as $ 168 miljoen in die program belê het.  In 2010 beloop Kanada se militêre uitgawes ongeveer CA $ 122,5 miljard. 
Die Kanadese magte het baie van hul tradisies en simbole ontleen aan die militêre, vloot- en lugmag van die Verenigde Koninkryk, insluitend dié met koninklike elemente. Hedendaagse ikone en rituele het egter ontwikkel om elemente te bevat wat weerspieël Kanada en die Kanadese monargie. Lede van die koninklike familie van die land gaan ook voort met hul twee-eeuse oue praktyk om persoonlike verhoudings met die magte se afdelings en regimente te handhaaf, waaroor die weermag komplekse protokolle ontwikkel het.   Die rol van die Kanadese kroon in die Kanadese magte word bepaal deur beide konstitusionele en statutêre wet, die National Defense Act bepaal dat "die Kanadese magte die gewapende magte van haar majesteit is wat deur Kanada opgewek is",  en die Grondwet, gee 1867 die opperbevelhebber van die magte in die soewerein.   
Alle eerbewyse in Kanada spruit uit die land se monarg, , wat as die bron van eer beskou word.   'n Komplekse stelsel van bestellings, versierings en medaljes waarmee Kanadese vereer word, het ontwikkel.  Die Victoria Cross, Order of Military Merit, Cross of Valor, Star of Courage, Medal of Bravery is 'n paar van die militêre toekennings wat geskep is vir Kanadese wat in militêre hoedanigheid dien.  Die Victoria Cross is aangebied aan 94 Kanadese en 2 Newfoundlanders  tussen die oprigting daarvan in 1856 en 1993, toe die Kanadese Victoria Cross ingestel is.  Geen Kanadees het egter sedert 1945 eer ontvang nie. 
Tydens die eenwording van die magte in die sestigerjare het die takke 'n hernoeming plaasgevind, wat gelei het tot die verlies van die "koninklike benamings" van die vloot en lugmag.  Op 16 Augustus 2011 het die regering van Kanada aangekondig dat die naam "Air Command" weer die oorspronklike historiese naam van die lugmag, Royal Canadian Air Force, aanvaar het, "Land Command" neem die naam Canadian Army weer aan, en "Maritime Command" neem die naam Royal Canadian Navy weer aan.  Die verandering is aangebring om Kanada se militêre erfenis beter te weerspieël en Kanada in lyn te bring met ander belangrike Statebond van Nasies wie se weermagte die koninklike benaming gebruik. 
Die sterk steun vir vredesbewaring is nou verwant aan Kanada se verbintenis tot multilateralisme.  Kanada se vredesrol tydens die 20ste en 21ste eeu het 'n groot rol gespeel in sy wêreldbeeld.  Voor Kanada se rol in die Suez -krisis, is Kanada deur baie as onbeduidend beskou in globale kwessies. Kanada se suksesvolle rol in die konflik het Kanada geloofwaardigheid gegee en dit gevestig as 'n nasie wat veg vir die 'algemene belang' van alle nasies.  Kanada het deelgeneem aan elke VN -vredespogingspoging vanaf die aanvang daarvan tot 1989.  Sedert 1995 het die Kanadese direkte deelname aan die VN -vredespogings egter baie afgeneem.  In Julie 2006, byvoorbeeld, was Kanada op die 51ste plek op die lys van VN -vredesmagte, wat 130 vredesmagte bygedra het uit 'n totale VN -ontplooiing van meer as 70,000.  Waar Kanada in November 1990 1 002 troepe uit 'n totale ontplooiing van die VN van 10 304 gehad het,  het die getal grootliks afgeneem omdat Kanada sy deelname aan die VN-gesanksioneerde militêre operasies deur die NAVO begin rig het, eerder as direk na die VN. 
Die Kanadese Nobelpryswenner, Lester B. Pearson, word beskou as die vader van die moderne vredesbewaring.  Pearson het tydens sy kinderskoene 'n baie prominente figuur in die Verenigde Nasies geword en het hom in 1956 tydens die Suez -krisis in 'n eienaardige posisie bevind:  Pearson en Kanada was vasgevang tussen 'n konflik van hul naaste bondgenote, synde gekyk om 'n oplossing te vind.  Tydens die Verenigde Nasies se vergaderings het Lester B. Pearson aan die veiligheidsraad voorgestel dat 'n polisiemag van die Verenigde Nasies gestig word om verdere konflik in die streek te voorkom, sodat die betrokke lande die geleentheid kry om 'n resolusie uit te vind.  Pearson se voorstel en aanbod om 1 000 Kanadese soldate daaraan toe te wy, is beskou as 'n briljante politieke stap wat 'n ander oorlog verhinder het. 
Die eerste Kanadese vredesending, selfs voor die oprigting van die formele VN -stelsel, was 'n missie van 1948 na die tweede Kashmir -konflik.  Ander belangrike missies sluit in dié in Ciprus, Kongo, Somalië, Joego -Slawië en waarnemingsmissies op die Sinai -skiereiland en Golanhoogte.  Die verlies van nege Kanadese vredesmagte toe hul Buffalo 461 in 1974 oor Sirië neergeskiet is, bly die grootste enkele lewensverlies in die geskiedenis van die Kanadese vredesbewaring.  In 1988 word die Nobelprys vir vrede aan die Verenigde Nasies se vredesmagte toegeken, wat die aanstelling van die Kanadese medalje vir vredesdiens geïnspireer het om Kanadese te erken, insluitend dienende en voormalige lede van die Kanadese magte, lede van die Royal Canadian Mounted Police, ander polisie dienste en burgerlikes wat bygedra het tot vrede op sekere missies. 
Wat het Biden gesê?
Die Demokraat, wat die Republikeinse president in November in die Withuis -verkiesing verslaan het, het gesê die betogers se aktiwiteite en borders oor sedisie & quot.
Van Wilmington, Delaware, het hy ook gesê dat demokrasie 'n ongekende aanranding is.
'Ek doen 'n beroep op president Trump om nou op nasionale televisie te gaan om sy eed te vervul en die Grondwet te verdedig en 'n einde aan hierdie beleg te eis,' het hy gesê.
Om die Kapitool te bestorm, vensters te verpletter, om kantore op die vloer van die Amerikaanse senaat te beklee, deur die lessenaars, in die Huis van Verteenwoordigers, te bedreig, wat die veiligheid van behoorlik verkose amptenare bedreig.
Amerikaanse rol [wysig | wysig bron]
CNS -administrateur Noman Bashir gee hand aan generaal David Petraeus om die vennootskap met die Verenigde State te versterk.
Die militêre betrokkenheid van die Verenigde State by hierdie konflik het op 'n slegte tydstip gekom, wie se beeld en geloofwaardigheid in die land alreeds belaster en verguis is, vanweë hul voortdurende druk op Musharraf, om die militêre debriefings van 'n senior wetenskaplike wat vermoedelik in verspreidingsaangeleenthede vermoed is, te behou 2004. Die Amerikaanse ambassadeur Cameron Munter het dit moeilik gevind om die anti-Amerikaanse sentiment in die land teë te werk, veral na die Raymond Davis-voorval. 𖑲 ] Die sentiment teen Amerikaansisme in Pakistan is een van die sterkstes ter wêreld. 𖑳 ] Die anti-amerikanisme het gestyg as gevolg van Amerikaanse militêre drone-aanvalle wat deur president George W. Bush 𖑴 ] ingestel is en deur president Barack Obama voortgesit is as sy beleid teen terrorisme. 𖑵 ] Na die vloede van Pakistan in 2010 was die Pakistaanse burgerlike samelewing verder gefrustreerd oor die Verenigde State omdat hulle nie genoeg gedoen het om nie die humanitêre krisis die hoof te bied nie, en dat die VSA $ 5 miljard elke maand in die oorlog in Afghanistan. Hierdie sentimente is verder verskerp weens die moord op Osama Bin Laden deur Amerikaanse magte. 𖑷 ] Teenwoordig beskou byna 60% -80% van die Pakistani's die Verenigde State as 'n vyandige strydende staat. 𖑸 ] Die anti-amerikanisme is hoofsaaklik ontlok as 'n reaksie van diegene wat kritiek op die Amerikaanse CIA-aktiwiteite in Pakistan het, soos die berugte uitbreek van die Raymond Allen Davis-voorval en Amerikaanse indringings vanaf die grens van Afghanistan, soos die 2011 NAVO -aanval in Pakistan. Dit het ook dikwels in Pakistan die uitgeweke Amerikaners gekonfronteer. Volgens 'n onlangse berig van Gallup Pakistan beskou ongeveer 3 uit 4 Pakistani's die Verenigde State nou as 'n vyandelike staat. 𖑹 ] Die peilings toon toenemende vyandigheid teenoor die Verenigde State en nuwe laagtepunte in die reeds gespanne verhouding tussen die twee lande. 𖑹 ] Die geloofwaardigheid van die Obama -administrasie is in die land ondermyn, en verder glo ongeveer 4 uit 10 Pakistani dat die Amerikaanse militêre en ekonomiese hulp 'n negatiewe uitwerking op hul land het, net 1 uit 10 meen dat die impak positief was. 𖑹 ]
Volgens die Dagbreek berig die media, beskou die Pakistaanse burgerlike samelewing Indië as die 'ewige vyand' en die Verenigde State as 'n 'ontroue bondgenoot'. 𖑺 ]
Ekonomie en oorlogskoste [wysig | wysig bron]
Studies en navorsing wat deur die voorste ekonome van Pakistan en die finansiële kundiges gedoen is, die oorlog het die nasionale ekonomie van Pakistan "baie hard" getref, en die uitkomste wat die oorlog met die nasionale ekonomie van die land tot gevolg gehad het, was verrassend en onverwags vir Pakistan se militêre en ekonomiese beplanners. 𖑻 ] Die regering se ekonomiese instellings in Pakistan het die konflik as "ekonomiese terrorisme" genoem en volgens die een Pakistaanse ekonoom was die indirekte en direkte koste van die oorlog in die periode 2001-02 ongeveer $ 2,67 miljard, wat tot $ 13,6 miljard beloop het teen 2009-10, na verwagting in die huidige boekjaar (2010-11) tot $ 17,8 miljard. 𖑆 ] Die land se nasionale verhouding tussen beleggings en BBP het gedaal van 22,5% in 2006-07, wat in 2013-11 tot 13,4% gedaal het, met ernstige gevolge vir die werkskepping van die ekonomie. 𖑆 ] Die toonaangewende Engelse taalkoerant, Die Nasie het die Verenigde State groot kritiek gelewer en die Amerikaanse rol as 'ekonomiese terrorisme' in Suid -Asië genoem. 𖑼 ]
Ekonomiese verval tydens konflik. Die BBP eksponensieel gestyg tot 8,96% (2004), het tot 1,21% (2008-9) verval.
Tot Julie 2009 het die konflik, sowel as terrorisme in Pakistan, Pakistan $ 35 miljard gekos. 𖑽 ] Volgens die Amerikaanse kongres en die Pakistaanse media het Pakistan ongeveer $ 18 miljard van die Verenigde State ontvang vir die logistieke ondersteuning wat dit vir die operasies teen terrorisme van 2001 tot 2010 verleen het, en vir sy eie militêre operasie hoofsaaklik in Waziristan en ander stamgebiede langs die Durand -lyn. 𖑾 ] Die Bush-administrasie het Pakistan ook 'n bykomende hulppakket van $ 3 miljard vir Pakistan aangebied om 'n bondgenoot te word in sy 'War on Terror'. Jaarlikse paaiemente van $ 600 miljoen wat elk eweredig tussen militêre en ekonomiese hulp verdeel is, het in 2005 begin. 𖑿 ]
Sosio -ekonomiese grafiek: Die oorlog het die nasionale ekonomie van Pakistan baie swaar getref, wat oor die algemeen 65 miljoen mense getref het.
In 2009 het president Barack Obama belowe om aan te hou om Pakistan te ondersteun en het hy gesê dat Pakistan die komende vyf jaar elke jaar ekonomiese hulp van $ 1,5 miljard sal verleen. Obama het 'n nuwe Amerikaanse strategie om Taliban en Al-Qaeda te verslaan, ontvou, en gesê Pakistan moet 'n 'sterker vennoot' wees om Al-Qaeda se veilige hawens te vernietig. 𖒀 ] Boonop het president Obama ook beplan om 'n ekstra $ 2,8 miljard se hulp aan die Pakistaanse weermag voor te stel om die 'oorlog teen terreur' onder die VS-grens langs die grens tussen Pakistan en Afghanistan te verskerp. Die militêre hulp is bykomend tot die burgerlike hulp van $ 1,5 miljard per jaar vir die volgende vyf jaar vanaf 2009. 𖒁 ]
In sy outobiografie het president Musharraf geskryf dat die Verenigde State miljoene dollars aan die Pakistaanse regering betaal het as geld vir die opvang van al-Qaeda-operateurs uit stamgebiede wat aan Afghanistan grens. Ongeveer 359 van hulle is aan die VSA oorhandig vir vervolging. 𖑿 ]
Pakistan het 1000 lasergeleide bomstelle en 18 F-16 vegvliegtuie uit die VSA gekoop. 𖒂 ] Onder die Pakistaanse mening is die mening oor die rol van die VSA oor die algemeen negatief. ⎪ ] Voorvalle van terrorisme veroorsaak woede en woede teen die terroriste -organisasies, maar dit veroorsaak ook frustrasie by die Verenigde State. Volgens Pew Global Polls het slegs 17% van die Pakistani 'n positiewe siening van die VSA en slegs 11% beskou dit as 'n nuttige vennoot in die 'War on Terror'.
Kyk die video: The Dutch Golden Age EP01 - The Start of the 80 Years War English subtitles (Mei 2022).