Soja - Inligting - 2022
Gewone sojabone, gekweekte sojabone (Glycine max) - 'n jaarlikse plant van die peulgewasfamilie, peulgewasse en oliesade. Die sade ("boontjies") word as voedsel gebruik of, nadat die olie onttrek is, tot meel verwerk. Groen massa, hooi, koek en ete word aan vee gevoer.
Die VSA is in die eerste plek onder die produsente, gevolg deur Brasilië, Argentinië en China. Die belangrikste invoerder van sojabone is Japan.
In die Verenigde State word 88% van die sojabone tot olie verwerk. Verfynde sojaolie word direk vir voedsel gebruik, word gebruik om margarien en mayonnaise te verkry, word as groenteverkorting en in farmaseutiese produkte gebruik. Dit word ook gebruik in die vervaardiging van hars en plastiek, verf en vernis, kleefmiddels, sluimers, ontsmettingsmiddels, insekdoders, seep, seep en ander produkte.
Sojameel word gebruik om 'n verskeidenheid voer, babakos, suikergoed, dieetkos, sojasous en getextureerde plantaardige proteïene te produseer wat soos vleis lyk en smaak. In China en Japan word dit in groot hoeveelhede verwerk tot boontjiesmelk (tofu). Soja-spruite word ook geëet. Saad-afgeleide soja-proteïen ('n konsentraat waaruit die nie-proteïenfraksie verwyder is) word gebruik om drankies, voedingsaanvullings en 'vegetariese vleis' te maak.
Sojabone is baie voedsaam. Proteïen in hulle is gewoonlik 35-45% van die droë gewig, olie - 18-25%, en dit bevat nie cholesterol, koolhidrate - 10-25%. Soja-proteïen is goed gebalanseerd in essensiële aminosure, afgesien van metionien en sistien, wat te min is. Die olie bevat baie versadigde (palmitiese en stearine) en onversadigde (oliesuur, linoleïese en linoleense) vetsure.
Anders as die liana-agtige wilde-groeiende voorouers, is gewone sojabone 'n regop plant wat van 30 tot 200 cm hoog is. Die wortelstelsel is sentraal, die grootste deel van die voedende wortels word in die boonste 10-20 cm van die grond gekonsentreer. By die tweede knoop van onder af ontwikkel heel ovaalblare op die stam, maar al die ander blare is trifoliëer - met drie plate. In hul sinusse word klein wit of pers blomme gevorm, gewoonlik selfbestuif. Na bevrugting ryp die plant tot 400 hangende boontjies van gelerige, grys, bruin of swart kleur, wat gewoonlik twee of drie sferiese sade bevat. Hul deursnee is ongeveer 0,6 cm, en die gewig van die meeste gekweekte variëteite is 120-200 mg. Die kleur van die saadjas verskil baie, maar geelbruin is veral gewild onder verbruikers. Gewone sojabone, soos ander peulgewasse, is in staat om simbiotiese stikstoffiksering te lewer, wat deur nodulebakterieë van die genus Rhizobium voorsien word, wat atmosferiese stikstof omskakel in ammonium- en nitraatverbindings wat nodig is vir groen plante.
Die oorsprong en geskiedenis van die bekendstelling van gewone sojabone in die kultuur is onbekend. Daar word aanvaar dat hulle dit in die 11de eeu begin teel het. BC e. in die noordweste van China. Die voorouer van gewone sojabone word as 'n wilde spesie beskou - die Ussuri-sojaboon. Sojabone het in die 18de eeu na Europa gekom en in die vroeë 19de eeu na Amerika. uit Frankryk.
Soja word al duisende jare gebruik. Soja is vir die eerste keer tydens die Fu-dinastie (1134-236 vC) gebruik nadat die Chinese geleer het om tempé-, natto- en sojasous van sojabone te fermenteer.
Asiërs verbruik soja in groot hoeveelhede. Die gemiddelde hoeveelheid sojabone wat in China verbruik word, is 10 gram per dag per persoon (ongeveer 2 eetlepels). In sommige gebiede van Japan bereik hierdie syfer 60 gram per dag. Asiërs verbruik soja in klein hoeveelhede en slegs as 'n kruid, nie as 'n plaasvervanger vir dierlike proteïene nie.
Voedsel wat op soja gebaseer is, bied dieselfde voordele vir die gesondheid as tradisioneel gefermenteerde soja. Moderne voedselprodukte wat van soja gemaak word, word nie gefermenteer nie, en fermentasie help om die gifstowwe wat in sojabone voorkom, te neutraliseer. Die metode om sulke produkte te vervaardig verminder die hoeveelheid proteïene en verhoog die hoeveelheid karsinogene.
Sojakos bevat proteïene, wat al die essensiële aminosure bevat. Soos alle peulgewasse, het sojakos nie die swawelaminosure metionien en cysteïen nie. Boonop ontneem moderne vervaardigingstegnologieë hierdie produkte ook van lysien en swak aminosure.
Gefermenteerde voedsel van soja is 'n bron van vitamien B12, wat noodsaaklik is vir vegetariërs. Die stof in soja, soortgelyk aan vitamien B12 (die analoog daarvan), word bykans nie deur die menslike liggaam opgeneem nie. In werklikheid verhoog die eet van soja die liggaam se behoefte aan vitamien B12.
Sojamelkpoeier is veilig vir babas. Soja bevat tripsien-remmers, wat proteïne-afbraak belemmer en die pankreas oorlaai. In dieretoetse is gevind dat diëte met 'n hoë inhoud van trypsieninhibeerders pankreasinsufficiëntie en groeifoute uitlok. Die eet van soja verhoog die fisiologiese behoefte aan vitamien D, wat noodsaaklik is vir gesonde bene en groei. Die fitiensuur in soja verminder die biologiese doeltreffendheid van yster en sink, wat voordelig is vir die gesondheid van die brein en senuweestelsel. Die vermoede bestaan ​​dat megadosisse van plantestrogenen wat die liggaam van die pasgeborene binnedring wanneer sojamelk gevoer word vroeër puberteit by meisies in die Verenigde State beïnvloed en puberteit by seuns vertraag word.
Soja voedsel kan help om osteoporose te voorkom. Soja kan kalsium- en vitamien D-tekorte veroorsaak, waarvan twee belangrik is vir sterk bene. In Asië word osteoporose voorkom deur die ou gewoonte om sous (kalsium), seekos, varkvet en afval (vitamien D) te eet.
'Moderne' soja kan teen baie soorte kanker beskerm. In 'n studie wat deur die Britse regering opgestel is, is bevind dat die gebruik van soja moontlik nie teen borskanker en ander borskanker beskerm nie. In werklikheid kan soja selfs die risiko vir kanker verhoog.
Die oestrogenen wat in soja voorkom, kan die geestelike werkverrigting verbeter. In 'n onlangse studie is bevind dat vroue met hoër estrogeenvlakke in die bloed laer kognitiewe prestasie vertoon. En onder Japanese mense wat in Amerika woon, word tofu in die middeljarige ouderdom geassosieer met die aanvang van die siekte later in die lewe.
Soja-oestrogenen (isoflavone) hou gesondheidsvoordele in. Soja-isoflavone blokkeer fito-endokriene vloed. Met die daaglikse verbruik van soja, kan isoflavone ovulasie vertraag en die groei van kankerselle stimuleer. 'N Dosis soos 4 eetlepels soja per dag word geassosieer met hipotireose (lusteloosheid, hardlywigheid, gewigstoename en moegheid).
Soja beskerm teen kardiovaskulêre siektes. Vir sommige mense verlaag die eet van soja cholesterol, maar daar is geen bewys dat die verlaging van cholesterol die risiko van hartsiektes verlaag nie.
Soja is 'n veilige voedsel en kan vroue tydens menopouse help. Soja kan die groei van estrogeenafhanklike gewasse stimuleer en skildklierdisfunksie veroorsaak. Verminderde skildklieraktiwiteit hou verband met menopousale afwykings.
Soja-isoflavone en soja-proteïne-isolate word amptelik as GRAS in die Verenigde State erken (amptelik as veilig erken). Die Internasionale Agro-Nywerheidskorporasie Archer Daniels Mclassland Company (ADM) het sy versoek onlangs aan die Food and Drug Administration (FDA, die Amerikaanse regeringsagentskap vir die beheer van medisyne, mediese tegnologie en mediese navorsing) teruggetrek om die soja-isoflavone veilig te maak. Dit is aangevoer deur veelvuldige betogings van wetenskaplikes. Die FDA het soja-proteïne-isolate nog nooit so veilig erken nie as gevolg van die moontlike teenwoordigheid van gifstowwe en karsinogene in soja.
Soja sal ons 'n vreugdevolle sekslewe bied. Talle dierestudies het getoon dat sojaprodukte onvrugbaarheid veroorsaak. Sojaverbruik stimuleer haargroei by jong ouens, wat 'n daling in testosteroonvlakke aandui. Selfs Boeddhiste gebruik tofu om hul libido te modereer.
Die groei van sojabone is veilig vir die omgewing. Die meeste sojabone wat in die Verenigde State verbou word, word geneties gemodifiseer om boere in staat te stel om groot dosisse plaagdoders te gebruik.
Die groei van sojabone is voordelig vir ontwikkelende lande. In die Derde Wêreldlande is sojabone besig om tradisionele aanlegte te vervang en die plaaslike bevolking die winste te ontneem wat geproduseer kan word deur produkte te verwerk vir aflewering aan ondernemings in baie lande.