Die woord materialisme is hier van primêre belang. Om die mens te verstaan, is dit noodsaaklik om te begin by die materiële voorwaardes vir produksie. Vir Marx is die materiële werklikheid en produksie eintlik die beginpunt van die geskiedenis. Hierdie realiteite staan teenoor die idee en die ideële wat die werklik­heid ŉ produk van die bewussyn wil maak. As idees onafhanklik kan bestaan, kan die idee oor die materiële lewe regeer en die werklike bestaansomstandighede, met die kontradiksies daarin van die mens se bestaan, verwring. Hierdie distorsie van die bewussyn, wat sosiale kontradiksies verberg, kan dan ŉ instru­ment van oorheersing word. In die oorspronklike Marxiaanse kon­sep is ideologie nie ŉ wêreldbeskouing nie, maar ŉ definitiewe negatiewe mag, wat dus krities bejeën moet word.
Ek het die man die straat sien oorsteek, van die kafee se kant af. Hy het óór die voor getrap, óp na die sypaadjie en moet ŉ blomknop of twee sien lê het – die vorige nag het die wind nogal erg gewaai – want hy het vinnig opgekyk na my tuin en toe sy oë die groot struik vind, kon ek sien hoe vorm sy lippe die vier sillabes van kamelia.
Ek ken sy gesig al. Daagliks kom hy van die kafee se kant af as ek my tee staan en drink, hier voor die venster. En elke keer volg ek sy figuur se stokkerige bewegings deur die ou ruit, half onbewus, terwyl ek besig bly met een of ander formulering vir my proefskrif. Dis amper ŉ soort dwangaksie om so te speel met die distorsies van die ou ruit: Ek draai my kop net baie effens en merk hoe sy voete buite verhouding is met die res van sy lyf; dan dans sy kop weer glaserig ŉ ent voor sy lyf uit.
Ek het dadelik besluit om ŉ geselsie met hom aan te knoop en het my reeds begin wegdraai van die ruit..., in my spore verstyf. En net daar bly staan. Hy wou net-net by die volgende huis wegraak maar met my effense beweging van so ewe het hy skielik oor die hele onderkantste helfte van die ruit versprei. Hy't die kamer ingestroom met sy kleur, op my stoele gaan sit, deur die naslaanwerke vir my proefskrif geblaai en gevra of hy sy pyp mag stop.
ŉ Soort verhouding wat besig was om te degenereer tot ŉ verbeeldingspel word egter gered deur die vermoede (want dit is deur ŉ verwringende ruit) dat die man ŉ Afrikaanse Westerse blomnaam vorm met sy lippe. Nou is ons binne ŉ spesifiek Suid-Afrikaanse situasie waar gesê word: "Vir wie sou hy werk? Hy was nogal goed versorg. Ek het gewonder of hy Sotho of Zoeloe is..." Die ruimtelike afstand van die eerste paragraaf, tussen die twee mense, die beperkte visie van die spreker m.b.t. die man, word met "Vir wie sou hy werk" verplaas tot ŉ klasse-afstand; en nou lees ons binne bekende ideologiese terrein: die wit man wat rustig aan sy proefskrif formuleer, die besitter in sy huis wat daagliks met teetyd ŉ swart man sien wat die straat "oorsteek" (op die verkeerde plek – “soos húlle maar is"!?) van die kafee af, is verbaas dat ŉ swart man ŉ Westerse woord ken. Klas en die tipiese wit Suid-Afrikaner se "verbeelde" verhouding tot die werklikheid – dus ideologies – is in die verhaal geprojekteer: ŉ swart man wat sekere woorde ken, moet besonder wees; hy kán nie gewoon wees nie.
Dit is duidelik, in die derde paragraaf: "...hy ken dus ook die kamelia", en weer: "En hy ken ŉ kamelia". Die spreker herken dus iets van sy wêreld – taal, kultuur – in die woord wat die man met sy lippe vorm. Dit bring ŉ mens by die ander aspek van ideologie wat Althusser interpellasie noem: die feit dat die man eintlik, onbewus natuurlik, deur iets wat hy doen ŉ beroep doen op die spreker, dat hy wat voorheen ŉ objek van spel was nou ŉ subjek word, word uitgewys deur ŉ ideologies-bepalende faktor. Die "ek" wil kontak maak met dié "man", van hom ŉ subjek maak, omdat hy iets van sy eie herken het in die man: die man weerspieël iets wat hy (die "ek") ook weerspieël. Die individu-as-subjek herhaal ŉ ander, groter Subjek: Afrikaans, die Westerse kultuur, ens.
ŉ Mens kan verder in dié verhaal praat van weerkaatsing: die herhaling – of die reproduksie – van die man binne die spre­ker se huis. Die middel wat daarvoor verantwoordelik is, is die glas, die ou ruit wat ŉ spieëleffek veroorsaak. Maar die verhaal laat dit duidelik blyk dat hierdie "weerkaatsing" eintlik ŉ illusie is: die spieëlbeeld is dus die verbeelde, net soos die ideologiese die verbeelde verhouding is. Die verbeelde hang egter saam met die voorgevoel, met die gevoel van iets wat gaan gebeur in die toekoms – of die hoop dat so iets kan gebeur. Maar weer: dit gebeur deur glas, in ŉ fiksie, in die verbeelding, literêr; en die literêre is ŉ spieël, óók verwringende glas (want die literatuur kom uit die suprastruktuur van die ideologie). Dit bly dus ŉ ver­beelde en nie ŉ werklike verhouding nie.