Geen teken van die talle toekennings wat sy en haar organisasie die afgelope agt jaar sedert sy stigting gewen het nie.
Die jongste is Rotariers lnternasionaal se hoogste eer, die Paul Harris-toekenning vir vanjaar. Dan was daar die SAB se toekenning vir Omgewingsaktivis van die Jaar in 2013 en die Kanseliersmedalje van die Noordwes-Universiteit.
Sy maak vir ons tee in Royal Albertkoppies, 'n bossie lekkerruikkruie met 'n lint vasgebind by die eetgoedjies op die silwer skinkbord.
"Nie self gemaak nie, van Woolworths," maak sy verskoning. In haar kombuis staan 'n mooi kookboek oop op 'n stander. Nee, dis vir versiering, sy kook nie meer so dikwels nie - nie meer tyd nie. Sy het altyd onthaal in haar vorige lewe en vir baie mense op 'n slag, ook gehelp met troues. Orn dit te staaf, haal sy haar ou Kook en geniet uit - hy staan bult van al die ekstra resepte daarin, met vet- en sous- en deegkolle die letsels (of medaljes) van 'n boek wat hard gewerk het.
Die onthaaldae is egter verby. Sy wy nou haar tyd aan die Federasie vir 'n Volhoubare Omgewing (FVO), waarvan sy een van die stigterslede en die uitvoerende hoof is.
Mariette is in 2013 deur die aanlynpublikasie MiningMx as een van die 100 invloedrykste mense in Afrika se mynboubedryf benoem, een van hul "Rainmakers and Potstirrers". FVO spits horn toe op die deel van die grondwet wat oor die reg op 'n gesonde omgewing en die reg tot toegang tot inligting gaan. Die organisasie se visie is om mense wat nie weet wat hul regte is nie, daarvan bewus te maak en hulle by te staan om op die regte aan te dring. Die fokus is op die skadelike gevolge wat die bedryf op die omgewing het.
In raadsale, kantore, lesingsale, plakkerskampe, myne se slikdamme. Dis dalk hoekom jy haar altyd deur 'n ring kan trek, om 'n teenstelling te vorm met die sake waarmee haar organisasie horn bemoei. "Ons onderwerp is maar baie onsmaaklik, 'n mens noem dit "brown issues".
Sewe jaar lank het Mariette teen Shell baklei. Sy het gou gesien dat sy haar teenstanders se taal sou moes leer. Sy het eers haar pa, magistraat Frans Maritz, se regsboeke geleen en toe haar eie bygekoop. Deesdae het sy 'n hele biblioteek van wetsboeke en sy ken die wet. En sy het die stryd gewen. Die brandstofhawens is laat vaar. Die grond wat Shell gekoop het, le steeds daar - dit het die maatskappy miljoene gekos.
Toe sy die geveg wen, het dit iets in haar wakker gemaak. Die stryd het groter geword; dit het nie net oor haar eie agterplaas gegaan nie. "Skielik was die mooi huis, die keurige onthaal, nie meer belangrik nie." Sy het ander maniere van vervulling ontdek. Omgewingsgeregtigheid vir almal het die saak geword waaraan sy
Dis nie net 'n kwessie van vergaderings bywoon nie. Sy moet haar storie ken en haar boodskap oordra; sy moet praat vir die wat nie 'n stem het nie. En sy moet op optrede aandring. Elke dag is propvol. Sy werk op die oomblik daaraan om 'n simposium vir 90 afgevaardigdes wat uit Europa na Johannesburg kom, te organiseer. Die internasionale vereniging van dokters en ander gesondheidswerkers (IPPNW) het die FVO genader om hulle met die se symposium oor uraanmynbou te help. "Dis 'n groot eer vir ons," se Mariette. "Hulle het groot aansien. Hulle het in 1985 as organisasie die Nobelprys vir Vrede gewen." Die week is sy ook vir tee genooi - na Nick Holland, uitvoerende hoof van Gold Fields-mynmaatskappy.
Terwyl ons gesels, lui die klokkie by haar hek. Sy verwag die loodgieter, maar dis 'n aflewering van 'n leer twee handbreedtes dik. Dis 'n nuwe omgewingsimpakstudie van 'n mynmaatskappy. Die aflewering is nog 'n bewys dat dinge aan die verander is. Vroeer is haar versoeke vir inligting dikwels ge"ignoreer, en sy moes pleit en soebat om dit te kry, dan dit waar ook al gaan haal. Nou word dit afgelewer.
Die dikke leer sal nou bestudeer moet word. Sy moet die wet ken en die dikwels tegniese taal verstaan. Sy sal sinvolle kommentaar daaroor moet skryf, soos dat die sosiale of visuele impak ook bestudeer moet word.
Saam met die werkswinkels gaan gewoonlik 'n voedingskema - dan neem sy pakkies vrugte saam om uit te deel. En uit haar eie sak en vir haar eie hart, kos vir die maer honde wat dikwels daar rondloop. Soms pak die FVO 'n nuwe stryd aan, soos om die departement van water by die Openbare Beskermer aan te kla, of kriminele klagte teen oortreders van die Waterwet in te dien.
Dieselfde ouma wat more weer foutloos gegrimeer en gehakskoen tussen plate giftige geel suurmynwater gaan rondstap, of in 'n informele nedersetting oor omgewingsgeregtigheid gaan praat, of in 'n raadsaal gaan opstaan en 'n multimiljard-maatskappy gaan betig, of in 'n polisiekantoor 'n klag teen 'n myngroep gaan indien.