1. Sinclair (1975:218) verduidelik hoe Dylan se opvattings aansluit by die kontemporêre debatte van sy tyd en die werk van tydgenootlike digters soos T.S. Eliot (op wie se werk hy hom beroep) en Auden (wie se betrokkenheid hy afwys). Daar is nie enige sprake daarvan dat sg. ‘gebiedsdemone’ nou oorwin en uitgewerp kan word nie. Geen kameras word toegelaat nie. ‘n Mens weet: hier moet jy beslis in jou spoor trap! Die oorspronklike en my vertaling daarvan is te vinde in “Die elektries gelaaide hand”, Protea Boekhuis, 2005, pp. 60-61. As Breytenbach al agt bundels terug afskeid geneem het van die poësie (op die lang en moeisame pad, plek-plek ampertjies soos D.P.M. Botes), en vir ons toe al ‘n testament wou nalaat, is hy in die volgende fase van sy na-doodse verkenning! Sedert gister het daar ‘n paar interessante bydraes bygekom: Leon de Kock en Cas Vos ‘n briefwisseling tussen hulle vir die Brieweboks gestuur waarin die interaktiewe aspek van vertaling blyk; Amanda Lourens het ‘n blog geplaas oor tierkatmammas, terwyl Elly de Waard haar welkome toetrede tot Wisselkaarten maak met ‘n bydrae (en gedig!) oor Ingrid Jonker.