Toe die hipnotisus se hand sy skouer aanraak, het hy met die druk gekant. Blacksmyth het hom dadelik gevang, die ander vrywilligers bedank en hulle na 'n rondte applous ontslaan.
Dinge het te ver gegaan. 'Ek is jammer,' fluister Jamie terwyl die geluide dood is, 'maar ek kan nie gehypnotiseer word nie.'
"O," antwoord die kunstenaar saggies. "Wat doen jy op hierdie planeet?"
Die hipnotisus het stil geraak, niks gesê nie, en begin by Jamie Forbes glimlag.
"Wat is jou naam, meneer?" het die hipnotisus gevra, hard genoeg vir almal om te hoor.
"Nou, Jamie," het hy gesê, "laat ons jou en ek 'n bietjie loop in ons gedagtes. Jy sien hierdie sewe stappe voor ons, ons gaan saam die stappe af, saam gaan ons die trappe af, af, dieper, dieper ... "
Kom ons vat 'n bietjie in ons gedagtes ...
Jamie Forbes het nie eers die stappe gesien nie. Hulle moes plastiek of balsa-hout wees, geverf om soos klip te lyk, en stap stap vir stap saam met die hipnotis.
Onderaan die trappe was 'n swaar houtdeur. Blacksmy het hom gevra om deur te gaan, en toe hy dit gedoen het, het die deur agter hom gesluit. Sy stem het duidelik deur die mure gekom en beskryf vir die gehoor wat Jamie voor hom gesien het: 'n leë klipkamer, geen deure, geen vensters nie, maar baie lig.
Toe hy omdraai om te sien waar hy binnekom, het die deur verdwyn. Vermom, waarskynlik, om die klip by te pas.
"Kyk rond, Jamie," sê Blacksmyth van buite, "en vertel ons wat jy sien."
"Lyk soos 'n klipkamer," het hy gesê. "Geen vensters nie. Geen deure nie."
"Is jy seker dit is klip?" het die hipnotisus se stem gekom.
Hy stap na die muur, raak dit aan. Dit voel rof en hard. Hy stoot liggies. "Dit voel soos klip."
"Ek wil hê jy moet seker wees, Jamie. Sit jou hande op die klip en druk so hard as wat jy kan. Hoe harder jy stoot, hoe sterker sal dit word."
Wat 'n vreemde ding om te sê. Hy het liggies gestoot, eers, dan harder, dan harder nog. Dit was soliede, oke.
Hy het die deur agter sy vermomming gekyk, maar oral was dit klip. Hy druk teen die muur, skop dit hier en daar, loop om 'n kamer wat nie meer as tien voet in deursnee is nie, teen die graniet.
Dit was skrikwekkend, maar nie veel nie, aangesien hy geweet het dat Blacksmyth hom binnekort vry moet stel.
Daar is 'n uitweg!
'Jamie, daar is 'n uitweg,' sê die skouer. "Kan jy ons vertel wat dit is?"
"Deur is weg," het hy geantwoord, dwaas gevoel. Hoe kan die deur weg wees?
Gekruis na waar hy ingekom het, het Jamie Forbes sy skouer weggegooi teen wat soos klip lyk, maar dalk stukkend laaghout was. Hy het dit probeer slaag, daarin geslaag om sy skouer te kneus. Hoe het die hele plek rock geword?
'Daar is 'n uitweg,' sê Blacksmyth weer. "Kan jy ons vertel wat dit is?"
As daar 'n uitweg was, 'n geheime wagwoord wat nodig het om te skree, het hy nie 'n idee gehad nie.
In plaas van te antwoord, het hy teen een kant van die kamer gerugsteun, drie stappe gehardloop en 'n vlieënde skop na die ander gegee. Hy het op die grond gelos, die muur ongemerk.
'Ja,' sê hy, staan ​​weer op. "Ek gee."
Die antwoord is ...
"Hier is die antwoord," het Blacksmyth se stem gekom, vol drama. "Jamie, loop deur die muur! "
'Ek kan dit nie doen nie,' sê hy, 'n bietjie stom. "Ek loop nie deur mure nie."
'Jamie, die mure is in jou gedagtes. Jy kan deur hulle loop as jy dink jy kan.'
"Ja," het hy gesê, "reg."
"Jamie, jy onthou dit nie, maar jy is gehypnotiseer. Daar is geen mure om jou nie. Jy staan ​​op 'n verhoog en jy is die enigste persoon wat glo dat jy in die muur is."
Die klip het nie flikker nie. "Hoekom doen jy dit vir my," het hy gevra. "Doen jy dit vir die pret?"
"Ja, Jamie," sê Swartsmy saggies. "Ons doen dit vir plesier. U het dit vrywillig gemaak en so lank as wat u leef, sal u nooit vergeet wat vandag gebeur nie."
"Help my asseblief," sê hy, nie 'n spoor van trots of woede nie.
Help jou om jouself te help
"Ek sal jou help om jouself te help," het Blacksmyth gesê. "Ons hoef nooit gevangene van ons eie oortuigings te wees nie. Op die telling van drie sal ek deur die klip aan die een kant van die kamer loop. Ek sal jou hand in my vat en ons gaan saam deur die muur aan die ander kant. En jy sal vry wees. "
"Een," het die hipnotisus se stem gekom. "Twee ..." Lang pouse. "Drie."
Al dadelik was dit soos Blacksmyth gesê het. Vir 'n oomblik het Jamie 'n vaag verdraaide plek in die klip betrap, asof dit droë water was; Die volgende onmiddellike Swartmyt het deur die muur in die tronk gestap en sy hand aangebied.
Oorval met verligting, Jamie het die man se hand geneem. "Ek het nie gedink nie ..."
Die hipnotisus het nie vertraag of geantwoord nie en het teen die klip aan die teenoorgestelde kant van die kamer geklim en sy onderwerp met hom getrek.
Blacksmyth se liggaam het in die klip verdwyn. Vir 'n oomblik hou Jamie styf vas aan 'n ontwapende arm, wie se pols en hand beweeg vorentoe en teken hom reguit in die muur.
Wat ook al die volgende geluid wat hy gegee het, kon deur die muur gemompel word, en in die volgende oomblik was daar 'n klik soos die vingertjie en hy het op die toneel gestaan. Mnr. Blacksmyth se hand, wat in die kollig knip, het 'n gefassineerde applous.
Blacksmyth het gedraai en bedank dankie vir die applous, sy uitdrukking: Moenie die krag van jou eie geloof onderskat nie!
Moenie die krag van jou eie geloof onderskat nie!
Geloof? Hy sou in die kamer doodgeslaan het, daar vasgevang. .. by wat? Meer as geloof. Deur absolute, onbetwisbare oortuiging.
Van die mooiste voorstelle: "Kom ons en jy neem 'n bietjie wandel in ons gedagtes ..."
Ek het vir 'n gladde gesprek geval, ek was in die tronk oortuig. Hoe kan dit gebeur?
Jare later het hy geleer dat hy nie daar sou doodgaan nie, alleen gelaat. Hy sou uiteindelik geslaap het en wakker geword het van die tronkbewyse wat 'n paar uur voor hom so werklik gelyk het.
'N Voormalige USAF vlieënier, gypsy opwinding stuk en vliegtuig werktuigkundige, Richard Bach is die skrywer van Jonathan Livingston Seagull, Bedrog, Een, Die brug oor ewig, en talle ander boeke. Die meeste van sy boeke was semi-outobiografies en gebruik werklike of gefiktiseerde gebeure uit sy lewe om sy filosofie te illustreer. Besoek sy webwerf by www.richardbach.com