Vir die meeste 19de-eeuse veeboere was vleis doodgewoon stapelvoedsel en brood 'n luukse waarsonder vir maande lank klaargekom kon word. Gevolglik het die sendelinge se tuinmaakidees, ten koste van veeboerdery, nie geredelik ingang gevind nie. By geleentheid het eerwaarde Beinecke byvoorbeeld geskok in sy dagboek k van 'n man vermeld wat so verknog was aan sy vleisdie6t dat hy dit prontuit gestel het dat hy sy mond nie aan brood sou sit nie omdat dit vir hum net soos klei gesmaak het. Vir hierdie man het eerwaarde Lutz se gereelde preke tydens droogtes dat "die liewe God dit weer goad geag het om die Easters se broodmandfle ietwat hoer te hang"' kennelik min indruk gemaak!