| MIV, VIGS en Stigma. Laat ons ons deel doen om dit te beëindig!
Por Claudio Souza04042
Nie ver van die waarheid van die beeld probeer om te sê dat die persoon met MIV leef gestigmatiseer soos baie ander, wat in verskillende kruise van die Christus, wat een dood nie. Maar die manier waarop die samelewing het ons behandel, net omdat ons nie optree nie en verkies verborge en stil te bly. Wat ons nie is die vernuf om te besef dat dit ons tyd om te verskyn en, indien nodig, te skree vir ons om gehoor te word. Ons lewe nie kan verminder word tot 'n eindelose string van mediese konsultasies, laboratoriumtoetse en bokse medisyne. Ek praat vir myself, ek wil meer, wat begin met die reg om te werk, sodat die dinge laat my nie, altyd so betreurenswaardig pad wanneer ek kon (...) 'n werk reguit in die oë van die Contax. : Die Tam Afsprake. Op my FGTS skwiee kode wat hulle ontdek my MIV-status, en as toordery, my werk "is gesluit" ... (...)
Dit lyk vir my dat die buise met MIV is "swaarder". Dit oorgewig (...) is die stempel ewenaar wat mense maak met betrekking tot MIV-infeksie. Soos die skrywer, ek haat die vraag wonder "hoe ek in hierdie." Dit is duidelik, so helder, dat die vraag is om 'n behandeling te begin, en daarom sê ek dat gekontrakteer doen stom vraag
Hierdie jaar was Wêreldvigsdag baie spesiaal, want ek is deur die Eddystone Trust uitgenooi om na Taunton te kom en tydens die geleentheid te praat. Taunton is in die pragtige suidwestelike deel van Somerset. Organiseerders het meer as 80 mense met MIV van regoor die streek genooi, van Devon, Dorset en selfs Cornwall. Dit is duidelik dat dit mense is wat met MIV leef in kleiner stede en landelike gebiede, en dit verskil baie van wat ons in 'n groot stad soos Londen woon, waar anonimiteit redelik maklik verkrygbaar is. Mense woon dikwels baie ver van mekaar af en kan baie geïsoleerd wees. Dit was duidelik dat die geleentheid vir hulle uiters belangrik was, omdat baie meer as twee uur gereis het om die plek te bereik. Ek was deel van 'n fantastiese groep sprekers, wat my liewe vriend Robert Fieldhouse van die tydskrif Baseline insluit - besig met 'n behandelingsopdatering, en Ant Babajee, wat gepraat het oor sy reis van diagnose tot aktivisme Eerder chic, die gebeurtenis dit is op die perdewedren gehou. Ongelukkig was daar geen wedloop op die dag om my senuwees af te lei nie, en ek het die eer gehad om die konferensie as hoofspreker te open en die toon aan te gee vir die dag. Niks minder nie! Ek voel hoe my hart hardloop asof ek teen die perde hardloop. Ek het my lesing geopen en gesê: weet jy wat is die vraag wat ek die meeste haat?
"As jy MIV opgedoen?"
Ek weet dat die vraag dikwels 'n verskoning is om myself te beoordeel en om presies uit te vind wat ek gedoen het om hierdie aaklige siekte na my toe te bring. Ek wil graag 'n baie tragiese verhaal hê om te vertel: hoe ek 'n suiwer en onskuldige jong maagd was en 'n aaklige man vir my gelieg het. Maar raai wat? Ek was nie so nie! 'N Paar dae voor my dertigste verjaardag het ek my HIV seropositiewe diagnose leer ken.
Soveel as wat ek probeer om dit te ontken, lyk dit vir my dat dit is hoe sorointerrogativas mense wil hê ons moet voel: verleë skuldig. En Ek sê nie. Ek is nie skaam om MIV-positief en sal nie beskaamd staan ​​as ek 'n geval van vigs. Ek is wat ek is, met die genade van God
Ek was nie "onskuldige", en ek was nie onkundig. Ek het geweet van die feite rondom MIV en hoe dit oorgedra word nie, maar dit was nie genoeg om my te beskerm. Werklikheid is altyd meer kompleks en, om die waarheid te sê, dit is pynlik om terug te kyk. Ek weet dat verskeie dinge my kwesbaar gemaak het vir MIV soos om 'n jong vrou te wees: eerstens het ek gesukkel met 'n lae geestesgesondheid en het gedurende my adolessensie en die grootste deel van my jeug aan depressie gely; en as gevolg van my depressie het ek baie lae selfbeeld gehad, aan die ander kant het ek grootgeword in die Italiaanse seksistiese kultuur van die tagtigerjare. Vir jong vroue het dit gelyk soos 'n "situasie van verlies. 'U is vrygestel en vrygelaat, maar terselfdertyd is die gebruik van kondome op die beste gesien as' die partytjie verwoes ', en in die ergste geval asof ek dit gedoen het (...) sletterig. As 'n pragtige meisie met 'n baie lae selfbeeld, was dit die ideale resep vir 'n ramp, en dit is geen verrassing dat ek probleme ondervind het met dwelmgebruik, siekte en beledigende verhoudings nie, en dat dit uiteindelik het my na seropositiewe diagnose van MIV geneem. Wat my in 80 bekommer, is dat die situasie nie veel beter is vir jong vroue wat altyd op jonger ouderdomme altyd seksueel en onderdruk is nie, met 'n sigbare erotisering van voor-tienerjare en tinagers (vertaler se kennis: jong mense tussen die ouderdomme van aa 14 ons, binne 'n regstelsel wat van mening dat die verhouding van 'n man met 'n 50 jaar 20 vrou as 'n moontlike verhouding van seksuele misbruik).
Ondanks hierdie algehele konteks blyk dit dat ons fokus op MIV-voorkoming wegbeweeg van enige oorweging van die strukturele oorsake van kwesbaarheid vir MIV. Ons verwelkom nou biomediese ingrypings, soos voorbereiding en behandeling as voorkoming, as ons reddersEn daar is 'n valse hoop dat ons ons medicalize uit die epidemie sonder die hantering van baie van die probleme wat lei tot MIV-oordrag. 'N Rekordgetal van jong gay mans gediagnoseer is MIV-positief is vanjaar en verlede jaar. Ons weet dat die probleme van die geestelike gesondheid en dwelms en alkohol is baie algemeen in hierdie groep. Ons weet dat ten spyte van die vooruitgang van die LGBT beweging, woon steeds in 'n baie homofobiese samelewing en groei as gay dikwels ontbloot jong mense te boelie en ander probleme en misbruike. Veel meer kan gesê word oor hierdie onderwerp en op die val van die seksonderrig kurrikulum en verhoudings wat nie kwessies van seksualiteit en geslag gepas nie aan te spreek (nota vertaler se: In Brasilië, is dit eenvoudig nie bestaan ​​as gevolg van die onverantwoordelike optrede evangeliese bank). Ons moet nie ignoreer hoe dit alles die kwesbaarheid van jong gay mans vir MIV verhoog nie. Natuurlik is ek almal ten gunste daarvan dat PrEP so gou moontlik beskikbaar is vir diegene wat 'n hoë risiko vir MIV het, maar ek wil ook hê dit moet deel uitmaak van 'n omvattende voorkomingspakket, wat beter toegang tot inligting, groter ondersteuning vir die kwessie van geestesgesondheid en dwelmgebruik vir LGBT-jeugdiges. Dit is nie die een of die ander nie; ons moet PrEP hê in tandem met holistiese dienste wat ander strukturele kwessies aanspreek wat u keuse en gedrag beïnvloed.
Alhoewel ek weet dat sommige wat aktief op Twitter wat dit wat hulle is soos en wees soos die meeste van hulle "het dan gekom" deur streng gebrek aan opsies. Hulle is kwesbaar, soos vigs. A grarota programme 17 keer meer geneig om MIV of HPV, die virus wat kan veroorsaak, te kontrakteer behalwe die risiko van die dood, geviktimiseer deur in mensehandel SER, en alle vorme van misbruik wat jy kan sien op die plaaslike nuus waar oorvertellings, byvoorbeeld, is die situasie analoog aan slawerny in Spaans nagklubs en, waarom nie ook in die lande van Islam, waar die vrou nie slaag nie, soveel as wat ek betreur dit, deur enige maatstaf van menseregte
Die sleutel boodskappe in hierdie Wêreldvigsdag is: ons sal nie in medicalize buite die MIV-epidemie; tensy ons stigma begin aanpak, sal MIV steeds in ons gemeenskappe groei. MIV-stigma bly 'n hindernis vir mense wat toegang tot dienste wil verkry, insluitend voorkoming, behandeling, versorging en toetsing. Dus, my vraag aan mense wat met MIV leef, was: wat kan ons doen as mense wat met MIV leef om die stigma te beëindig? Ek glo dat een van die kragtigste instrumente wat ons het, is om oor MIV te praat. Ek weet dat dit vir baie van ons baie moeilik kan wees, maar ek dink dat selfs al kan ons 'n paar vriende of ons familiekring vertel, elke keer as ons eerlik kan praat en
duidelik oor MIV, sal daar 'n bietjie minder stigma in die wêreld wees. Ons kan nie verwag dat die stigma van MIV eenvoudig sal verdwyn nie, of dat 'n ander persoon (s) dit vir ons sal doen nie. In die geskiedenis van sosiale verandering vind verandering plaas wanneer diegene wat direk geraak, onderdruk en gemarginaliseer word, opstaan ​​en eis om met waardigheid en respek behandel te word. Dit is waar, regdeur die geskiedenis, van die suffragette, die burgerregtebeweging, die LGBT-beweging en antikoloniale bewegings, ens. Dit gaan oor gewone mense wat die leisels neem van 'n gegewe situasie en uiteindelik kollektiewe optrede genereer. Ek weet dat dit vir sommige mense baie moeilik en selfs gevaarlik kan wees. Ek sê nie dat dit absoluut vir almal is nie. Van die mans tydens die Eddystone-geleentheid het gepraat oor hoe moeilik dit was om gay in 'n landelike gemeenskap uit te kom, en hoe moeilik dit is om die las van hierdie gestigmatiseerde virus by te dra. Ek kan dit verstaan. Maar daar was ook mense in die kamer wat MIV-positief begin raak het in die publiek, of met meer mense oor MIV gesels, en hulle het positiewe reaksies gehad! Dat dit vir hulle belangrik was om te sien dat ons, as 'n kollektief van mense met MIV, na groter openheid wil beweeg. Baie was nog huiwerig, en ek hoop dat die geleentheid hulle 'n bietjie meer inspirasie en motivering sal gee om net 'n bietjie meer oop te wees vir dialoog oor hul gesondheid. Ter afsluiting van my praatjie het ek Positief UK-film gewys: Ons is positief, deel van ons sosiale media-veldtog is om die stigma oor MIV te beëindig, en wat meer is, die stigma teen MIV-positiewe (seropositiewe) mense. In die film het mense wat met MIV leef, en sommige van ons vriende en ondersteuners daaroor gepraat om selfs die mites oor MIV te beëindig deur eenvoudige stellings oor MIV wat nie MIV is nie. Die veldtog hashtag is #wearepositive. As u sosiale media soos Twitter of Facebook gebruik, help ons om die boodskap te bevorder. Vertaal en aangepas vir Brasiliaanse Portugees deur Cláudio Souza. Hersien deur MTM op die middag van 19 Maart 2015 nC van die oorspronklike Stigma sal eindig wanneer mense wat met MIV leef, is sigbaar en gehoor
Vertalersnota en redakteur van die Soropositivo-webwerf: Dit kom alles neer op 'n frase waarvan ek nie weet nie: van gister af het ons weggekruip om te oorleef. Vandag wys ons dat ons moet leef. Die feit is dat byna twintig jaar gelede die belydenis (let op die werkwoord) seropositief die laaste sin was wat u aan iemand sou sê. Ek kan onthou van 'n droewige verhouding wat ek met 'n meisie gehad het, met wie ek baie begrip gehad het, totdat sy een aand vir my gesê het dat sy van my hou en dat sy by my wil kom woon. Ek het dus plegtig op die rand van die bed gaan sit en my serologie vertel. Sy was 'n paar minute lank versteend en het, toe sy opstaan, gesê: ek moet 'n rukkie uitgaan, oor twee uur is ek terug ... En het nooit weer teruggekom nie !!!! Dit ... Omdat hy van my gehou het ... Deesdae lyk dit ten minste vir my, alhoewel ek getroud is en nie eers oor die heining spring nie. Maar ek weet nie hoe 'n vrou se reaksie sou wees nie, vyf minute voordat sy by my geslaap het, het sy 'n onthulling gehad wat so bombasties is! Uiteindelik het die meisie wat van my gehou het, nie eens teruggekeer om haar klere en besittings te kry nie ... Que c'est triste venize