Ons het al die duisendste jare die akkuraatste rekords van belangrike klimaatgebeurtenisse opgestel. Hier is wat ons gevind het - nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Ellen Corrick et al
In die laaste ystydperk het groot ysplate die grootste deel van die wêreld bedek. Shutter
Tussen 115,000 en 11,700 jaar gelede sou die aarde amper onherkenbaar gewees het. Groot ysblaaie bedek Noord-Europa en Noord-Asië, en ongeveer die helfte van Noord-Amerika, en die globale seevlakke was soveel as 130 meter laer as vandag.
In hierdie periode, bekend as die 'laaste gletsperiode', was die klimaat baie koeler en droër as vandag. Dit is onderbreek deur van die grootste en vinnigste gebeure in klimaatsverandering in die aarde se onlangse geologiese geskiedenis.
Wetenskaplikes het 'n geruime tyd nadenke oor die noue tydsberekening van hierdie abrupte klimaatsveranderingsgebeurtenisse tussen Groenland en ander wêreldstreke - ver buite die Arktiese gebied.
In ons navorsing, wat vandag in Science gepubliseer is, het ons abrupte klimaatsveranderinge oor die Noordelike Halfrond getoon en in die suidelike middelbreedtes het gelyktydig plaasgevind, binne dekades van mekaar, gedurende die laaste gletsperiode. Ons het ook bepaal presies wanneer die skielike veranderinge plaasgevind het, baie noukeuriger as voorheen.
Dit kan ons help om te voorspel hoe skielike klimaatsveranderinge in die toekoms kan speel.
'N Reeks skielike klimaatsveranderinge
Wetenskaplikes kan kyk na die aarde se klimaatgeskiedenis deur lang yscilinders, genaamd "ijskernen", Van die Groenlandse ysvel geboor. Veranderinge in die chemiese samestelling van hierdie yskerne onthul dat die omringende atmosferiese temperatuur herhaaldelik met 8-16 med opgewarm is, en dit telkens binne enkele dekades.
Elke opwarmingsgebeurtenis is gevolg deur 'n geleidelike afkoeling. Hierdie skielike opwarmings- en verkoelingsgebeurtenisse het meer as 25 keer gedurende die laaste gletsperiode plaasgevind, en staan ​​bekend as Dansgaard-Oeschger-geleenthede. Dit weerspieël veranderinge in die sirkulasiepatrone van die Atlantiese Oseaan.
Alhoewel ons rekords het van klimaatsveranderinge uit baie streke, is die relatiewe tydsberekening van hierdie veranderinge tussen Groenland en oor die noordelike halfrond na die suidelike subtrope nie goed verstaan ​​nie.
Dit was moeilik om op te los, omdat ons baie presies gedateerde rekords nodig het om presiese vergelykings met tydsberekening te tref. Yskerne bevat 'n magdom inligting oor Dansgaard-Oeschger-gebeure. Terwyl hulle die patrone van die klimaat in die verlede getrou weergee, is dit moeilik om noukeurig te dateer.
Kristal tyd kapsules onder ons voete
Vir ons studie het ons gekyk na meer gedetailleerde klimaatrekords: dié uit die grot stalagmiete.
Stalagmiete is mineraalafsettings in grotte, wat laag vir laag op die grotvloer opbou. Die groei daarvan word gevoed deur water wat van die grotplafon af drup, wat 'n chemiese sein van temperatuur en reënval toestande bo die grot in daardie tyd meebring. Hierdie sein word vasgevang in die kristalstruktuur van die groeiende stalagmiet.
stalagmiete kan baie presies gedateer word deur die verval van klein hoeveelhede uraan daarin vas te meet. Hierdie sleutelfunksie stel ons in staat om die tydsberekening van klimaatgebeurtenisse van plek tot plek met mekaar te vergelyk.
Stalagmiete hou chemiese seine aan wat toon hoe die klimaat bo die grot duisende jare gelede gelyk het. Shutter
Lang, hoë gehalte stalagmietrekords is egter skaars. Wetenskaplikes van regoor die wêreld werk al meer as 20 jaar om hierdie rekords op te stel. Eers noudat genoeg rekords beskikbaar is, kan ons die tydsberekening van Dansgaard-Oeschger-gebeure tussen verskillende streke presies vergelyk.
Ons het 63 gepubliseerde stalagmietrekords van grotte in Asië, Europa en Suid-Amerika versamel en vergelyk, en ons het die tydsberekening van skielike klimaatsveranderinge in elkeen bepaal.
Ons resultate toon dat klimaatsveranderinge tydens elke Dansgaard-Oeschger-geleentheid in Asië, Suid-Amerika en Europa binne dekades van mekaar plaasgevind het. Dit is merkwaardig om hierdie vlak van sinchronisasie te bepaal, aangesien ons kyk na gebeure wat tienduisende jare gelede plaasgevind het.
Dit beteken dat namate groot temperatuurverhogings in Groenland plaasgevind het, ook skielike veranderinge in lugtemperatuur en reënval in Europa en in die moesonsisteme in Asië en Suid-Amerika plaasgevind het.
So waarom is dit belangrik? In die eerste plek vind die gevolgtrekking dat die gebeure in klimaatsverandering binne dekades in baie verskillende wêrelddele plaasgevind het, leidrade oor hoe hulle in die eerste plek begin het.
Dit vertel ons dat die veranderinge waarskynlik vanaf die Noord-Atlantiese streek na hierdie gebiede oorgedra is deur die herorganisering van patrone in die atmosferiese sirkulasie. En wetende dit kan wetenskaplikes help om die onderliggende snellers wat nog nie afdoende is nie, te verminder.
En ons bevindinge meen dat die presiese ouderdomme vanaf die stalagmiete gebruik kan word om yskerne beter te dateer, wat een van die belangrikste rekords van die laaste ysige klimaat verbeter.
Die skielike klimaatsveranderinge wat ons bestudeer het, het onder baie verskillende omstandighede plaasgevind in vergelyking met die klimaat van vandag.
Terwyl ons voorouers deur die laaste gletsperiode geleef het, sal mense waarskynlik nie Dansgaard-Oeschger-gebeure vir baie duisende jare beleef totdat die aarde weer afgekoel het tot gletsertemperature nie.
Die samestelling van die legkaart van hoe skielike klimaatsveranderinge in die verlede plaasgevind het, sal ons egter help om te verstaan ​​hoe skielike klimaatsveranderinge in die toekoms kan plaasvind. Ons bevindinge sal byvoorbeeld help om die klimaatmodelle wat gebruik word om klimaatsveranderinge te voorspel, te bekragtig.
Deur aan te toon dat ingrypende klimaatsveranderinge gelyktydig oor groot dele van die aarde kan plaasvind, beklemtoon dit net hoe onstabiel en onderling verbind ons klimaatstelsel.
Ellen Corrick, PhD-kandidaat, Universiteit van Melbourne; John Hellstrom, spesialis in geochemie in die U-reeks, Universiteit van Melbourne, en Russell Drysdale, medeprofessor, Universiteit van Melbourne