Sommige van sy name dui onmiskenbaar hierop, bv. die Assiriër (Jes. Hy het bv. ‘n hele aantal jare voor sy dood reeds die Casentino area verlaat (dit is binne bereikbare afstand van Firenze) toe dit vir hom duidelik geword het, en onaanvaarbaar, dat sy kamerade bereid was om vir hulle ‘n terugkeer te bekonkel na die stadstaat wat hulle verban het. Die eerste én laaste hoofstukke van Openbaring beskryf die Here Jesus as die Alfa en die Oméga, die begin en die einde, die eerste en die laaste (Op. 1:8,11,17; 22:13). Dit kan net sowel ’n angsaanval wees; of die begin van ’n reeks angsdrome. ’n Ander siening het te make met tyd: dat ’n mens op ’n bepaalde moment alles is wat nog ooit met jou gebeur het. Sjoe, Desmond, ek weet nie of ons verhouding al op daai punt is nie. 🙂 Siekte word ook binne die skuld-mite gesitueer, soos Susan Sontag in Illness as metaphor (1978) en AIDS and its metaphors (1988) aangetoon het. Veral in die twintigste eeu is ’n siekte soos kanker toenemend gefiksionaliseer as die “skuld” van die slagoffer: “[C]ancer is regarded as a disease to which the psychically defeated, the inexpressive, the repressed – especially those who have repressed anger or sexual feelings – are particularly prone, as tuberculosis was regarded throughout the nineteenth and twentieth centuries (indeed, until it was discovered how to cure it) as a disease apt to strike the hypersensitive, the talented, the passionate” (Sontag 1991:98).