"Joodse mense het oorleef deur die eeue, Joodse mense het gely deur al die eeue, maar dit het hulle sterker gemaak."Anne Frank
Hoe mis ek die bitter koue wind van Haifa in die eerste oggendure, hoe mis ek Haifa! Om 'n IK van 164 te hê was 'n vloek. My intelligensie het my jeug gesteel. Ek kon so baie dinge doen: vlugbal speel, die klavier speel, of 'n model wees… In plaas daarvan, hier is ek in een van die mees gesogte operasionele spanne van die Nasionale Sekuriteits Diens.
Om in swart en wit my gevoelens uit te druk was nie maklik nie. Ek het
menige lewens in een lewe gelei. Om te vermy dat ek mal word, en om
myself weer te vind, het ek besluit om al my ondervindinge, vrese, hoop,
liefdes en onvertelde waarhede in hierdie boek te skryf. Om in die geheim
te lewe vir maande en soms jare sonder 'n breek, om verhoudinge met my
regte lewe af te breek en te lieg vir my vriende het konflik veroorsaak met
my identiteite wat ek geskep het. Hierdie tipe lewensstyl verander die
manier hoe jy die regte lewe sien.
Een dag terwyl ek pool gespeel het in 'n klub hier in Montreal het 'n man 'n opmerking gemaak oor hoe goed ek speel vir so 'n jong ouderdom, maar ouderdom moet nie in jare gemeet word nie; dit moet gemeet word in myle. Ek het baie myle gereis en is nou moeg. Moeg om altyd hard te moet speel. Moeg om te lieg. Moeg om bang te voel. Op 'n misie waar jy nooit weet wat mag gebeur nie. Twee maande gelede het Shani en ek die risiko geloop om doodgemaak te word. Ons was wreedaardig geslaan. Met die proe van sweet en bloed in my keel het dit gevoel asof my hart uit my borskas klop, en in my gedagtes het ek deur die redes gegaan waarom ek by die Israeliese Geheime Diens aangesluit het. Die terreur wat ek gevoel het bly steeds in my elke keer wat ek 'n vreemdeling se kyk sien wat op my luier. Waarom offer ek my lewe op? Ek het 'n episode herroep van 'n paar jaar gelede toe ons vertel is dat 'n Hamas terroriste sel Israel binne gekom het met die Dizingoff Sentrum as 'n teiken vir 'n bakteriologiese aanval. Daardie keer was ons in staat om hulle net betyds te neutraliseer. 'n Paar ure later is ek met my vriende Shani, Shlomit, Zoe and Aviv terug na die inkopiesentrum om roomys te kry. Al daardie families en kinders sou gesterf het sonder ons ingryping. Dit is hoekom ek hierde werk doen; om my mense te beskerm, en so ambisieus soos dit mag klink; om die wêreld se demokrasie te beskerm. Op hierdie oomblik, soos ek my pen toelaat om my gedagtes neer te skryf, sit ek in 'n kafee in Richardson Straat in Montreal waar ek veronderstel is om 'n inligtingsbron te ontmoet. Ek hoop alles sal ook glad verloop hierdie keer. Wanneer sal al hierdie tot 'n einde kom? Soveel werk is al gedoen en daar is steeds soveel om te doen! Ek onthou Milan ses maande terug, San Diego en Buffalo, Tel Aviv en Madrid drie maande terug en verlede maand in die platewinkel tussen Pitt Straat en Circular Quay in Sydney.Ek onthou al die aanvalle waarin ek en my span aandeel in gehad het om die aanvalle te neutraliseer. Ek dink aan al daardie naamlose en gesiglose sterre wie net lewe in die onuitwisbare geheue van die wat hulle ontmoet het by die ingang van die agentskap se hoofkantoor in Tel Aviv. Ek dink aan al daardie agente wie hule lewens opgeoffer het in die uitvoer van hulle pligte om ook jou lewe te red.
Maak asseblief seker dat hul dood nie onvergeefs was nie. Ek wens vir 'n wêreld waar my werk onnodig sal wees; 'n wêreld sonder konflik as gevolg van godsdienstige ektrimisme.
Soos ek skryf gaan my gedagtes na my kollegas in Jerusalem wie die laaste bastion van demokrasie is; na die leeumannetjies en leeuwyfies van Magav; na Shira wat elke dag veg; na Heli wie haar operatiewe diens verlaat het by die Damaskus Hek na drie lang jare. Dankie vir die groot voorreg om die mense van Israel in die mees heilige plek in die wêreld te beskerm.
Ek dink aan Hadar en Hadas wie hulle lewens opgeoffer het in Jerusalem en aan Solomon wie dood is in Har Adar. Ek dink aan sy meisie, Betty, en familie. Hoeveel meer mense, moeders, vaders, broers, susters, kêrels en meisies moet ontneem van hul dierbares word en alleen gelaat word weens terroriste se aksies? Ek voel nie om net die oortreder se hande vir daardie kriminele oortredinge te veroordeel nie.
My toorn, woede en minagting is gedraai na hulle wat daardie hande met hulle ideologië bewapen. Hulle toesprake wat bars met haat en wrok vul die leë lewens van mense wat gebreinspoel word deur 'n absurde ekstrimistiese ideoloog, soos water in die woestyn. Nou het hulle bloed op hulle hande. Terwyl hulle veilig en warm in hulle huise bly, stuur hulle jong mans om dood te gaan nadat hulle hul opgewerk het tot blinde haat.
Ek voel ek gaan ook vroeër of later op daardie muur opeindig as 'n klein sterretjie tussen baie ander. Ek sal uiteindelik by my kamerade aansluit; jong ouens wat verlief is op 'n lewe wat hulle nie kon leef nie. Soms wens ek regtig en kon tussen hulle wees. Hierdie werk verorber jou bewussyn – jy moet dinge sien en doen wat niemand eers sal droom om te doen nie. Vinniger as later sal ek ook 'n onversigtigheid, 'n oordeelsfout, 'n fout wat my lewe sal kos maak – 'n lewe wat ek as leeg voel, maak.
Ek hoop hierdie boek sal genotvol wees en goeie stof tot nadenke verskaf. Ek moes 'n paar name verander en sommige situasies kamoefleer wat andersins die Staat van Israel se veiligheid sou bedreig. My ondervindinge is in die vorm van 'n roman vertaal. Ek hoop jy sal my boodskap van hoop en liefde tussen die lyne kan lees.