Vir jare in Afrika het ek stropery, trofeejag, die handel in leeus en die verlies van habitat geveg - alles aangevuur deur menslike gierigheid. Die probleme wat die leeu en die wild beïnvloed, is 'n deel van die siekes wat die mens op die aarde toebreng (en uiteindelik onsself).
Onlangs het ek begin verstaan ​​dat, tensy ons die gesondheid van die aarde, gesamentlik en holisties aanspreek, die simptome van ons eie innerlike gesondheid sal voortduur en sal vererger. Die gesondheid van die planeet en ons eie innerlike gesondheid is een.
Die aarde is ons ma en, soos ek skryf, kan ek so diep die pyn wat ons aan haar toeskryf, voel. Met elke boom wat gevang word, los ons met elke deeltjie van gif in die lug en gooi in die grond, met elke dood van 'n dier deur die hand van die mens en in die naam van "sport" en met die onverbiddelike nivellering van grond en plekke een keer natuurlik om plek te maak vir die sogenaamde ontwikkeling in die naam van "vordering", word die aarde keer op keer wond. Ons maak ons ​​ma dood.
'N Krisis van ons eie maak
Die volgende twee gedeeltes gee 'n opsomming van die krisis wat ons geskep het - 'n krisis van net ons eie maak, maar wie se effekte die hele lewe bedreig:
Reënwoude word elke jaar teen die tempo van 15 miljoen hektaar [37 miljoen hektaar] aangeval - 'n gebied wat drie keer so groot is as Denemarke. Die oseane is besoedel en oorvol, koraalriwwe sterf in elke streek van die wêreld. Die aarde se beskermende osoonlaag word verswak, en aardverwarming kan stygende seë en klimaatsverandering meebring. Al hierdie menslike geïnduseerde veranderinge bedreig ons en alle ander spesies op aarde. Vandag leef ons sedert die einde van die dinosourusse deur die grootste massa-uitsterwing van spesies. [Paul Harrison, Die Elemente van Pantheïsme: Verstaan ​​die Goddelikheid in die natuur en die heelal]
Daar was nog nooit 'n groter krisis as die een wat ons nou in die gesig staar nie. En ons is die laaste geslag wat ons daaruit kan trek. Ons moet optree omdat dit die enigste huis is wat ons het. Dit is 'n kwessie van oorlewing. [Anita Gordon en David Suzuki, dit is 'n kwessie van oorlewing]
Het mense parasiete geword?
Ons ongeregtigheid, ons buitenste vernietiging en selfvernietiging, kan beskou word as 'n moderne siekte. Die mensdom is 'n produk van die natuur en dwarsdeur ons hele evolusionêre geskiedenis op aarde het ons in die natuur geleef, 'n deel van die natuur. Maar in hierdie vreemde, dikwels skrikwekkende moderne tyd, is dit asof die mens onnatuurlik geword het, het geword soos sommige uitheemse parasiete wat so genadeloos op hul gasheer voed, dat hulle uiteindelik sal sterf, en heeltemal verteer het waaroor hul eie oorlewing afhanklik was.
In hierdie moderne tyd het ons opgetree asof alle natuurlike dinge net daar was om ons te dien en oneindig, onuitputtelijk. Afsonder van God en die natuur wat ons vernietig, verteer en gevoer het. Hoe meer ons van die aarde af geneem het, hoe meer geestelik verarm het ons geword. En as individue het ons alleen en geïsoleer, omring en verstom in die skares van ons soort. Afgesien van die geheel, het ons gehandel asof ons bo alle ander lewe was. Die realiteit is dat ons in die moderne tyd traag net naak geword het en van die goddelike natuur afgeskei het.
Die volgende gedeeltes beskryf spookagtig wat in hierdie moderne tye gebeur het.
Heilige skoonheid is vernietig en verontreinig. Weer eens het die kultus van skeiding sy slagoffers geëis en die natuurlike verlies van ons s'n. Wysheid is tot ortodoksie verminder, holistiese spiritualiteit het nou godsdienstige nakoming geword. Die priesteresse het onsigbaar geword. [Naomi Ozaniec, Die Elemente Van Egiptiese Wysheid]
Dit is 'n hartseer waarheid dat sedert die Ouderdom van Verligting - die intellektuele beweging van die agtiende eeu wat soveel veronderstelde wysheid en begrip tot stand gebring het - die westerse pad die meeste van sy volgelinge tot enigiets as verligting gelei het. Vroeër of later kom die meeste mense agter dat materialisme nie geluk bring nie. Maar teen daardie tyd, hulle geestelike lewens verteenwoordig so 'n leemte dat dit moeilik is om te weet watter manier om te draai vir innerlike vervulling. [Sue Timmerman, Verlede Lewe: Ware verhale van Reïnkarnasie]
Skeiding is gelyk aan eensaamheid van gees en verbreking
Niks is bedoel om van die geheel af te skei nie. Skeiding is gelyk aan eensaamheid van gees en met eensaamheid van gees kom afsluiting. En wanneer mense ontkoppel word, word hulle soos 'n leeu in 'n dieretuin. Alhoewel sy kos en skuiling verskaf word, omdat hy van sy soort en sy natuurlike habitat afgeskei is, is die dieretuin leeu heeltemal verlore, 'n faksimilee van sy soort. Omdat hy nie kan koppel nie, gaan iets binne.
Die gekooide dieretuin leeu is ongegrond, alleen. Daagliks loop hy die onnatuurlike pad na nêrens, eindeloos op en af ​​beweeg, op en af, nêrens heen nie. Hy is heeltemal verlore.
Word ons nou in hierdie moderne era soos die gekooide dieretuin leeu? Is ons nou, individue in die moderne tyd, van mening dat ons ook die pad na nêrens loop? Word ons (of het ons alreeds geword) geestelik en fisies geïsoleerd van die natuurlike geheel?
Die pad van die lig
In my lewe het ek baie paaie geloop, waarvan sommige gelei het tot pragtige lig terwyl ander my in groot duisternis gelei het.
Een oggend, omtrent tien jaar gelede, het my pad my in die groot goue lig gelei. Daardie dag het ek met 'n leeu geloop. Dit is wat gebeur het.
My goue oomblik het gebeur toe ek langs 'n jong manlike leeu staan, genaamd Batian, in die middel van die Afrika-bos. Batian was toe van 'n ouderdom toe hy binnekort volwassenheid sou betree. Die jong prins moes 'n koning word. Hy het volwasse geword en ek het vermoed dat hy die eerste keer die dramatiese lied van 'n territoriale leeu begin noem het, die leonynslied wat deur sommige geïnterpreteer word:
Wie se land is hierdie ...?
Dit is myne. Dit is myne. Dit is myne ...
Skielik, toe ek langs Batian staan, aan die begin van 'n nuwe dag, het hy begin roep. My regterhand lig liggies op sy flank. Batian se oproepe het deur die vallei waarheen ons was, teruggekeer, na die hoogste heuwels en binne die grond waarop ons gestaan ​​het. Die bome het met sy magtige lied vibreer. Tyd het opgehou en deur sy oproepe het ek gevoel ek was deel van alles rondom my.
'N Gedeelte van my siel is verryk deur 'n pragtige energie wat ek net kan beskryf as die "verbindingsenergie van die aarde." Ek was die leeu, en die leeu was ek. Ek was die lug, ek was die voëls, ek was elke blaar by elke boom. Ek was elke sandkorrel in elke droë stroombed, ek was die aarde en die aarde was ek. Ek behoort, en ek was vry.
Dit was oomblikke van wonder. En dit was toe dat die ware betekenis van die leeu se lied binne my gekristalliseer het. Leeus roep na die wêreld -
Ek is die land, die land is ek, ek behoort, ek behoort, ek behoort ....
Soos ons is leeus sosiale wesens. Elke leeu in die trots het 'n doel, en vir my is 'n leeu se trots die uiteindelike uitdrukking van die tradisionele Afrika-filosofie genaamd "Ubuntu." Ubuntu is 'n uitdrukking van "Ek is, want ons is, en aangesien ons is, daarom is ek." Dit is 'n uitdrukking van verband, wat deel uitmaak van, deel van ....
Die dag wat hy gebel het langs Batian, het begin om binne my 'n begrip van my ware "toebehore" tot oral rondom my te skep, 'n deel wat ons almal kan deel en histories, glo ek, ons het almal deel. Dit was my konneksie oomblik - of liewer my heraansluitings oomblik, toe ek gevoel het met ons uiteindelike moeder, die aarde. Op daardie oomblik het ek die vroeë sade van my latere besef van die noodsaaklikheid van 'n "teologie" van die aarde gesaai om die uiterlike natuur te genees, en ons het ons beskadigde natuur beskadig.
Die behoefte om verbinding te verkry Energie
Jare na my goue oomblik het ek besef dat die "verbindingsenergie" wat ek gevoel het, 'n noodsaaklike energie is om toegang te verkry as ons onsself van die moderne siekte van eensaamheid van gees en die ontluikende sin van geen doel bevry.
Depressie, eensaamheid van gees en lusteloosheid ondermyn mense in die moderne wêreld. Eenzaamheid is so 'n onaangename gemoedstoestand dat dit geen wonder is dat die kennis van die pynlikheid daarvan deur mense gebruik word vir strawwe soos alleenstaande bevalling en ballingskap nie.
Ons is nou op die punt, ek voel, waar ons weet (hetsy bewustelik of onbewustelik) dat ons weer moet koppel. Trouens, ons oorlewing as 'n spesie kan hiervan afhang. Op hierdie laat punt leer ons uiteindelik dat ons skadelike van die natuur en die aarde alle lewe beïnvloed, nie die minste nie. Ek voel dat ons wil terugkeer na waardes van die aarde, waardes waarvan ons deel is, nie afgesien van nie. Dit is tyd vir ons om geestelik weer te koppel met alle natuurlike dinge.
Hoe is ons ontkoppel?
Op 'n punt in die Westerse mensgeskiedenis, in onlangse tye relatief tot die mens se werklike bestaan ​​op aarde, het ons begin om 'n mite te glo en te leef. Die mite heet "Human Supremacy." Soos James Serpell opgemerk het in sy uitstekende boek In die maatskappy van diere, ons Westerse persepsies oor mense en diere, en die duidelike skeidingslyn wat ons tussen die twee getref het, lê in die Joods-Christelike filosofiese tradisie.
God het in die eerste hoofstuk van die boek Genesis die onderskeid gemaak tussen die mens en die diere deur ons "in sy beeld" te skep en die mens toe te ken met "heerskappy oor ... elke lewende ding wat op die aarde beweeg". God het vir Adam en Eva gesê: "vul die aarde aan en onderdruk dit." "God het ook Noag in kennis gestel:" Die vrees vir jou en die vrees vir jou sal wees op elke dier van die aarde en op al die voëls van die lug ... op al die visse van die see; in jou hand is hulle verlos. "
Op die mite van "Menslike Oppergesag" het James Serpell geskryf: "Die leer van menslike oppergesag was 'n mite wat uit 'n mengsel van Bybelse en klassieke bronne berus het wat formele uitdrukking gedurende die 13-eeu behaal het. Dit het Westerse geloof oor die volgende 700-jare oorheers . "
Die setlaars van Noord-Amerika het 'n "heerskappy oor" sienings en oortuigings gehad. Volgens Serpell, "Die selfregverdige Presbiteriaanse goddelike, Cotton Mather, en ander Nieu-Engelandse Puritane, het teen wildernis as 'n belediging vir God gepreek en het sy groot vernietiging as bewys van godsdienstige oortuiging aanbeveel." Die volgende is hoe historikus Roderick Nash die gemiddelde Noord-Amerikaanse kolonist se natuurbeskouing beskryf het:
Wilderness ... verkry betekenis as 'n donker en sinister simbool. [Die koloniste] het die lang Westerse tradisie van verbeelde wilde land gedeel as 'n morele vakuum, 'n vervloekte chaotiese woestyn. Gevolglik het grensmense eintlik gevoel dat hulle 'n wilde land nie net vir persoonlike oorlewing bekamp het nie, maar ook in die naam van nasie, ras en God. Die beskawing van die Nuwe Wêreld het verhelderende duisternis beteken, chaos bestel en die kwaad in die goeie verander. [Roderick Nash, Wilderness and the American Mind]
Alle dinge is verbind
Op sy beurt is die diere en die inheemse Inheemse Amerikaners vervolg en verarm. Die verlies aan die natuur is amper ondenkbaar. Die inheemse Amerikaners wat met alle lewensbeginsels saamgeweef het, was verskrik deur die vernietiging wat deur die Europese setlaars veroorsaak is. Hoof Luther Staande Beer van die Lakota het gesê: "Bosse is afgekap, die buffel uitgeroei, die bewer is uitgedryf tot uitwissing. Die witman het gekom om die simbool van uitwissing vir alle natuurlike dinge in hierdie vasteland te wees."
"Wat," het Hoof Seattle gevra in 1854, "Wat is die mens sonder die diere?" As al die diere weg was, sou die mens doodgaan van 'n groot eensaamheid van gees. Want alles wat met die diere gebeur, gebeur gou met die mens. . "
En Hoof Seattle kon gesels het vir alle inheemse volke wat wêreldwyd in die verlede (en vir die wilde lande en hul wildlewe) gekoloniseer het toe hy gesê het:
"Ons weet dat die witman ons weë nie verstaan ​​nie. Een deel van die land is dieselfde vir hom as die volgende, want hy is 'n vreemdeling wat in die nag kom en uit die land kom wat hy nodig het. Die aarde is nie syne nie. Broer, maar sy vyand, en wanneer hy dit oorwin, beweeg hy op. Hy laat sy pa se graf agteroor en gee nie om nie. Sy vaders se grafte en sy geboortereg is vergete. Hy behandel sy moeder die aarde en sy broer die lug Soos dinge gekoop word, geplunder, verkoop soos skape en helder krale. Sy aptyt sal die aarde verteer en slegs woestyn agterlaat. "
In Afrika is die land, sy mense en die natuurlewe ook vervloek deur die Europese setlaars wat bewapen is met hul "heerskappy oor" houding. Aan albei kante van die Atlantiese Oseaan het die setlaars 'n obsessiewe behoefte aan die land gebring om die natuur te probeer onderdruk, tesame met ontkoppeling en onsensitiwiteit. Die witman se godsdienstige oortuigings (in teenstelling met die inheemse volke se oortuigings) het hom nie toegelaat om 'n deel van die omgewing te voel nie, maar eerder afgesien daarvan, aangesien dit as iets uitmaak wat hy beskou as "rykdom" wat gebruik word vir selfsugtige redes. Daar was nie een van die wederkerigheidseienskappe van stamverenigings na die natuur nie. Die kennis van die interafhanklikheid van die mens en die natuur het verlore geword vir die blanke man.
Die reis van hartseer tot genesing, tot vreugde
Die Wes-Afrikaanse sjamaan en geleerde Malidoma Patrice Somé het eenkeer geskryf: "As deel van die genesing wat ons almal verdien en almal nodig het, noem ons die natuurlike wêreld ... ons trane van hartseer verdryf vir die geweld wat aan die natuur gedoen is en vir die vervreemding en verliese wat ons in ons lewens ervaar het, sal die deure oopmaak vir genesing ... " [Malidoma Patrice Somé, die helende wysheid van Afrika]
Sorg kan dan vervang word deur vreugde, vreugde wat ons kan, as ons wil, weer voel as deel van ons almal. En wat 'n vreugde is dit werklik. Dit is 'n liefdevolle vreugde, 'n vreugde wat bestaan ​​uit om vry te voel en jouself te identifiseer, jou siel in alle dinge van skoonheid in die natuur. Wie kan jou vandag regtig vervolg omdat jy die aarde liefhet, omdat jy jouself liefhet, omdat jy verstaan ​​dat individue strome van die web van die lewe is, met almal wat 'n doel het?
In plaas daarvan om gevoelens van grondloosheid te laat deurdring, kan ons weer uitreik en weer verbind. Deur 'n teologie van die aarde te omhels skep ons 'n positiewe teenstelling tot die omgewingswaardes, of eerder 'n gebrek aan waardes wat al so lank gelede bestaan ​​het. Dit is die keerpunt. Die pad van heraansluiting lê voor ons.
Herverbinding met die natuur en met ons self
Hoe begin 'n mens weer aan te sluit? Hoe word 'n mens weer verbind as jy in 'n stad woon? Ek wil graag die volgende heraansluitingsoefening aanbied as 'n eerste stap in die algehele proses.
Eerstens hoef jy nie aan die begin van 'n leeu te staan ​​staan ​​om die aarde se verbindingsenergie te ervaar nie! U het waarskynlik al die verbindingsenergie in verskillende grade gevoel, miskien deur 'n pragtige sonsondergang, of die son op herfsblare of die skoonheid van sneeuvlokkies wat uit die lug val, te sien. Ons kan die verbinding met die aarde byna oral voel, want ons bestaan ​​op die goddelike - ons raak dit elke dag. Elke stap wat ons neem, verbind ons met die moeder aarde. Ons is deel daarvan en dit omring ons. Ons haal dit asem.
Elke dag moet ons onsself herinner:
Jy is nooit verlore of alleen nie, solank jy die verwantskap met alles wat dit is, kan eis. Jy is nie meer alleen as die rivier alleen is nie, of die berge is alleen of enigiets in die heelal, want jy is deel van die geheel. Elke dag kan jy uitkom en jouself in die hemel se refleksie ontmoet, of die dou lê op blomme blare of enige ander natuurlike ding. Hernu jouself in hierdie dinge, identifiseer jouself met hulle .... [Vivienne de Watteville, praat met die aarde]
Meditasie vir Besige Dorpe of Stede
Die volgende basiese meditasie oefening is veral vir diegene wat in besige dorpe of stede woon. Probeer om hierdie oefening een keer elke dag te doen. Dit neem 'n bietjie tyd, maar jy verdien elke dag 'n bietjie tyd. Dit sal makliker word met oefening.
1. As jy nie omring kan word met natuurlike klanke en besienswaardighede nie (byvoorbeeld 'n veld of 'n park), trek jou huis toe by jou huis. Dit is waarskynlik jou slaapkamer.
2. Indien moontlik, speel 'n ontspanningsband of CD en sit (op jou bed of op die vloer) in die posisie waar jy die meeste gemaklik voel.
3. Laat sak jou skouers en begin ontspan. Asem stadig en stadig in, hou jou asem vir twee sekondes, asem uit ('n bietjie meer diep as normaal). Probeer asemhaal deur hierdie oefening.
4. Laat spanning weg van jou af, eers van jou kop, dan van jou skouers af en afwaarts. Voel spanning wat jou verlaat elke keer as jy uitasem. Laat dit jou verlaat. Ervaar dit vir 'n paar minute, en dit laat jou ontspanne voel.
5. Voel kalmte in jou liggaam. Nog steeds jou gedagtes. Asem stadig en stadig in. Hou jou asem vir twee sekondes en asem uit. Voel die stilte, begin gegrond voel, geanker na die aarde. Voel, deur die swaarkry van jou ontspanne toestand, jou verbinding met die aarde, tot die goddelike natuur.
6. Ontspan, met spanning gedreineer, vertel jouself: Ek is met die goddelike. Ek is deel van die goddelike natuur. Ek is nie alleen nie, maar 'n deel van, op en omring deur die goddelike.
7. Herhaal hierdie woorde 'n paar keer. Hierdie oefening, soos alles anders in die lewe, word geleidelik duideliker met die praktyk.
Seastone, 'n afdruk van Ulysses Press.
Gareth Patterson, wat in Brittanje gebore is, maar in Afrika grootgeword het, het saam met leeus in wildreservate in Botswana, Kenia en Suid-Afrika gewerk. Oor die jare was Gareth betrokke by baie verskillende wildprojekte en veldtogte. Hy het leeus in die natuur bestudeer, die behoefte aan inheemse omgewingsbeweging bevorder, die sordige praktyk van "ingemaakte" leeujag in Suid-Afrika ondersoek en blootgestel. Hy is mede-stigter van die Lion Haven, Afrika se eerste natuurlike habitatreservaat vir weeskinders . Besoek sy webwerf by www.garethpatterson.com
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Genesing van Aardewonde deur uit te reik en weer met ons en die Aarde te verbind