Wilde Winde - INK - INK Wilde Winde - INK
datum Julie 2020 (38) Junie 2020 (152) Mei 2020 (42) April 2020 (29) Maart 2020 (133) Februarie 2020 (160) Januarie 2020 (131) Desember 2019 (158) November 2019 (86) Oktober 2019 (170) September 2019 (145) Augustus 2019 (99) Julie 2019 (151) Junie 2019 (226) Mei 2019 (140) April 2019 (198) Maart 2019 (127) Februarie 2019 (158) Januarie 2019 (221) Desember 2018 (190) November 2018 (105) Oktober 2018 (160) September 2018 (122) Augustus 2018 (223) Julie 2018 (236) Junie 2018 (142) Mei 2018 (123) April 2018 (131) Maart 2018 (305) Februarie 2018 (225) Januarie 2018 (268) Desember 2017 (332) November 2017 (249) Oktober 2017 (140) September 2017 (134) Augustus 2017 (170) Julie 2017 (184) Junie 2017 (120) Mei 2017 (135) April 2017 (165) Maart 2017 (179) Februarie 2017 (117) Januarie 2017 (157) Desember 2016 (99) November 2016 (102) Oktober 2016 (143) September 2016 (152) Augustus 2016 (315) Julie 2016 (191) Junie 2016 (192) Mei 2016 (226) April 2016 (342) Maart 2016 (155) Februarie 2016 (81)
Titel: Wilde Winde
Datum gepubliseer: 18 Augustus 2019 Aantal woorde: 626 274 Kere gelees ♥3
Hannah hou haar dogter deur die kamervenster dop. Anita was skaars by die huis toe hol sy al stalle toe en spring op Bles se rug. Nou waai haar blonde hare in die wind terwyl sy oopmond lag van pure lekkerkry. Anita is reeds 23, maar dit voel vir Hannah soos gister toe sy gebore is.
Hannah was reeds amper nege maande swanger en haar hospitaaltas was gepak, die babakamer was gereed en sy was liggaamlik en geestelik gereed vir die baba se koms. Terwyl sy vir haar kindjie wag moes die werk op die plaas egter normaalweg voorgaan. Sy was besig om middagete voor te berei toe Bernard haastig ingestorm kom.
“Hannah, vrou, jy sal middagete eers moet laat staan. Hier is ‘n storm oppad, ek moet daardie ooie en lammers in die skuur kry. As jy my eers met die bakkie tot by die buitenste veld kan neem sal dit baie help.”
Hannah het haar hande afgespoel, die sleutels afgehak en vir Bernard na buite gevolg.
“Liewe Here, laat dit tog reën… hou die wind weg van daardie wolke af…asseblief…” Bernard het sommer hardop en in die hardloop gebid.
Andries, Bernard se regterhand, was reeds besig om die skape aan te jaag.
“Basie, daardie ooi met die tweeling sukkel. Dalk moet ons hulle op die bakkie laai, hulle hou ons op…”
Met die ooi op die bak vasgemaak en die twee lammers in ‘n ou seil en kombers toegewikkel moes Hannah versigtig terug ry skuur toe. Aanvanklik was sy van plan om in die bakkie te bly sit en vir Bernard en Andries te wag, maar die ooi en lammers het onrustig begin raak. Sonder om die klap van die bak oop te maak het Hannah die ooi se pote los gewikkel voor sy uiteindelik die klap oopmaak en die ooi afjaag. Die lammers blêr agter hulle ma aan en met haar ronde pens het Hannah haar tot op die bak gewikkel. Gelukkig kon sy die punt van die seil beetkry en hulle nader trek. Met ‘n lam onder elke arm het sy die skuur binne gedrafstap. Die ooi en haar lammers is skaars herenig of Hannah kry ‘n geweldige steek in haar sy. Nog voor sy tot verhaal kon kom tref die volgende krampagtige pyn haar buik. Ten spyte van die koel lug het die sweet op haar voorkop uitgeslaan. Benoud het sy die skuurdeur agter haar toegemaak en in die bakkie geklim.
Teen die tyd dat Bernard uiteindelik by die huis aangekom het, was Hannah reeds gewa, skoon aangetrek en reg om te vertrek. Bernard het haar net een kyk gegee en spierwit geword.
“Vrou, ons is in die moeilikheid….” nogtans het hy haar tas by haar gevat en die voordeur vir haar oopgehou.
Hulle was skaars by die eerste hek toe die wind opsteek. Stof en tolbosse het die bakkie getref en Bernard kon skaars die grondpad voor hom sien. Nog voor hulle die teerpad kon haa,l het dit begin reën. Deur die wind aangedryf, het die reën die voorruit hard getref. Die ruitveërs het skaars ‘n verskil gemaak. Op die teerpad het dit nie veel beter gegaan nie. Water het reeds in strome oor die pad gevloei en die wind het steeds aan die bakkie geruk. Hannah se kontraksies het meer gereeld begin kom en Bernard het al hoe bleker geword.
Anita is binne ‘n halfuur, nadat hulle by die hospitaal aangekom het, gebore.
Skielik voel Hannah ‘n hand op haar skouer. Sy het nie vir Bernard hoor inkom nie. Met Bernard se arm om haar skouers staan hulle saam hulle rabbedoe dogter en bekyk.
“Ja nee ou vrou, die wilde winde waai nog al die tyd in haar siel.”
Kopiereg Lynne 2019
3 Lede, 1 400 gaste aanlyn