Foto’s: Staan opsy vir SimondiumDie nuwe Simondium Gilde is in die ou Drakenstein Koöperatiewe Kelder gevestig, Suid-Afrika se eerste koöperatiewe kelder wat in 1906 gestig is. Vandag huisves die kelder se oorspronklike staalwandsementkuipe verskeie klein ondernemings. Vir baie mense roep die woord “Simondium” beelde van die rustige, plattelandse lappie aarde tussen die R44, R45, die N1 en R310 op – ŉ katspoegie vanaf Franschhoek, Stellenbosch en Paarl. Dis egter deesdae ŉ toerismebestemming wat uit sy nate bars, maar sonder om sy plattelandse bekoring te verloor, skryf Maryke Roberts. Hoewel plase soos Babylonstoren en Boschendal die afgelope paar jaar reuseprojekte van stapel gestuur en baanbrekerswerk gedoen het om plaasgeskiedenis in ŉ moderne toerismeaanbieding te inkorporeer, is daar nou verskeie ander stopplekke wat jou vir dae kan besighou. Die Simondium NG Kerk hou tussen die bome wag. Babylonstoren is ŉ werkende plaas waar daar nie net vrugte, neute, groente en kruie geplant word nie, maar ook vleis verwerk word, vlugtige olies en wyn gemaak word en verskeie opsies vir eet beskikbaar is. Vir die paar uur wat besoekers te voet daar verwyl, kan jy ewenwel in die 1700’s in die Kaap geleef het, met ganse, eende, donkies, vrugbare wingerde, vrugteboorde en groentetuine wat die plaas voed. Karen Roos, voormalige ELLE DECOR-redakteur, en haar man, Koos Bekker, is die eienaars. Alles is keurig binne die ou Kaap-Hollandse boustyle beplan, verweef met ŉ tikkie moderne elegansie. Ons skiet vinnig by die proelokaal in vir ŉ proetjie van die Cap Classique, Sprankel, wat vir vier jaar op die gis was – een van die eerste wyne wat in 2011 op die plaas gemaak is. Gaste kan uit verskeie proeë kies. Een van my hoogtepunte as ons op die plaas kom kuier is die 3,5 hektaar tuin wat deur Patrice Taravella, Franse argitek, ontwerp is. Dis die hart van Babylonstoren en deur die Kompanjiestuin in Kaapstad geïnspireer wat vars vrugte en groente aan die skepe van die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie (VOC) voorsien het, omdat die Kaap die halfwegstasie tussen Europa en Asië was. Die reuke in die tuin wissel soos jy deur die verskillende afdelings stap en die rant om die tuin op pad na die Glaskas Restaurant is met suurlemoen-, lemmetjie- en nartjiebome omsoom wat almal vol in vrug hang. Die tuin het sy eie byekorwe, insekhotelle, verskeie voëlskuilings en oral is daar mense in klein inhamme besig om foto’s te neem, te ruik of aan blare en blomme te voel. Die reuke in Babylonstoren se tuin wissel soos jy deur die verskillende afdelings stap en die rant om die tuin op pad na die Glaskas Restaurant is met suurlemoen-, lemmetjie- en nartjiebome omsoom wat almal vol in vrug hang. By die Glaskas agter in die tuin is ŉ spannetjie met aarbeie, beet en wortels herplant doenig. Sommige kom in oulike hangmandjies, ander in netjiese rytjies waaruit sjefs uit die kombuis kan kom oes. “Julle ervaar nou al vier seisoene in een,” kondig ons kelner tussen die wyn, sop en hoofgereg aan. Eers lê die massiewe akkerbome om die pragtige Victoriaanse glashuis skeef in die wind; toe skyn die son voordat die reëndruppels met vet plowwe teen die ruite begin bars. Die kaggeltjie knetter en ŉ hoop suurlemoene uit die tuin sorg vir ŉ sitrussweempie wat alles opkikker. Die shiraz waarvan ek net ŉ glas bestel het, is die perfekte pasmaat vir my krakerige ciabatta met biltong en roomkaas en hope vars kruie wat met elke hap uitpeul. Ons loer gou by die Geurkamer in vir badsout met plaaskruie vir my bad vanaand voor ons na ons gastehuis ry. Daar is ŉ onverwagte kouefront in die Kaap. Die berge lê swaar onder die sneeu en temperature is ysig; moeilik om te glo na ŉ paar warm dae en bergwinde wat alles vaal en droog gewaai het. Soos ons ry, lees ek: “Die streek is na Pierre Simond vernoem, ŉ Hugenote predikant wat teen die laat 1600’s die eerste kerk in die Simondium-omgewing gestig het. Die linkerkantse vleuel van die Lust Bistro & Bakery op Vrede en Lust was Simond se eerste huis.” Ek is skoon opgewonde, want dis ons baken: Die vyfster- Angala Boetiekhotel deel ŉ ingang met Vrede en Lust en ons draai in. Vars groente en vrugte uit Babylonstoren se tuin is binne minute op jou bord by die Glaskas Restaurant. Dit is ook een van die Franschhoek wyntrem se stilhouplekke en terwyl ons by die spoorlyn stop, hoor ek hoe die gids vir een van die toeriste dié stukkie geskiedenis vertel. As deel van ons verblyf het ons ŉ wynproebewys by Vrede en Lust. Hulle het ŉ indrukwekkende lys met bekroonde wyne; bykans elke bottel het al ŉ magdom pryse ingepalm. Ons ry teen die smal teerpadjie op wat lyk of dit teen die berge doodloop. Voor in die pad is ŉ trekker en sleepwa met drie mans in grys oorpakke. Snoeiskêre in die hand lê hulle skewelyf op die wingerdlote wat vars gesnoei is. Vrede en Lust se wingerde is in goeie hande. Die plaas dateer uit 1688, toe die Kaapse goewerneur die 66 hektaar plaas aan die Vlaamse handelaar, Jacque de Savoye, gegee het. Toe hy en sy vrou, Marie-Madeleine le Clerq in die Drakenstein arriveer, was daar net 23 Nederlandse vryburgers wat dit hul tuiste gemaak het. Die plaas Vrede en Lust het aan die voet van die tóé Napoleonsberg (vandag se Simonsberg) gelê en is nou met spierwit strooisuikersneeu besprinkel. Ons ry deur ŉ ingang hoog bo teen die berg langs ŉ dam met yslike waterlelies verby voordat ons parkeer. Die ontvangs by Angala is gul en warm. Die kaggeltjie brand gesellig en ons neem stelling met ŉ glas vonkelwyn voor hom in om ons koue hande te verwarm. Terwyl die bestuurder, Aubrey Blignaut, vertel waar al die geriewe soos die stoomkamer en sauna is en hoe laat ontbyt en aandete is, kan jy nie jou oë van die pragtige tuin wegskeur nie. Daar is selfs privaat jogasessies as jy sou wou. Buite is ŉ natuurlike swembad waar plante die water filtreer en suikerbekkies, kwikkies, Janfrederiks en olyflysters goggas in die fynbos jag. Kabbelende water in jou ore sus jou rustiger, terwyl die stoom bo-op die oulike warm swembadjie talm, voor die koue lug dit opslurp. Daar is verskeie swembaddens, maar dis net in die warm een waarin ek dié wegbreek my tone sal sit. Ons is skaars in ons kamer toe die hemelsluise ooptrek. Die kaggeltjie is gepak, die aansteker lê reg en ons krul op die groot sitkamerbanke met ons boeke op. Voor ons kamer bot jasmyn en ŉ pruimboom en agter waar die dam se water einde kry, hou die berge met hul spierwit sneeukoppe wag. “Die natuur is net so deurmekaar soos die mensdom,” brom my man. Ons waag dit ŉ bietjie later op die stoep en kyk na die fontein skuins voor die kamer. Twee sementpaddas sit in die lotusposisie weerskante van die kabbelende water met die laventelbosse wat liggies in die yswindjie roer. Voëls kom gereeld om te bad en muisvoëls stroop bekke vol babapienk bloeisels. ŉ Kolgans-ma met twee piepklein kuikens pik op die damwal in die verte. Die inheemse plantegroei lok meer as 40 verskillende voëlspesies. Ons is albei aandetes so versadig van die dag se heerlikhede dat ons vinnig daarna in die warm swembadjie gaan sit. Een aand gaan ons met ŉ bottel Vrede en Lust Jess 2018 – ŉ versnit van pinotage, shiraz en grenache – en die volgende aand met ŉ bottel Babel rooi versnit voor die kaggel in ons pajamas sit. Aandetes is in die hotel se knus sitkamer beskikbaar, maar ons is heel gelukkig met ŉ pak kaarte en leesboeke. Ontbyt is die eerste oggend voor die kaggel omdat dit nog een strook deur reën, en die tweede oggend op die stoep, nadat die weer vir ŉ wyle opgeklaar het. Daar is opgewondenheid in die lug, omdat almal gaan verken. Twee skoonheidsdeskundiges stap in die rigting van die kamer vir masserings. Die rokie draai bo by die kamer se skoorsteen uit en die ontbytskinkborde van kamerdiens kom terug. Dis mos nou ontspan! Die Franschhoek wyntrem stop op verskeie plase in die Simondium-omgewing en gee jou ŉ blaaskansie van die ontdek en proe. Die naaste wat ons aan masseer gekom het, was die strelende warm buitestortwater wat ons skouers masseer het terwyl ons oor die sneeuberge uitkyk. Dit was egter ons keuse, want ons het miere; altyd bang ons mis iets. Die nuwe Simondium Gilde is in die ou Drakenstein Koöperatiewe Kelder gehuisves – Suid-Afrika se eerste koöperatiewe kelder – wat in 1906 gestig is. Vandag huisves die kelder se oorspronklike staalwandsementkuipe verskeie klein ondernemings, waaronder Painted Wolf Wines, wat in September hul deure geopen het. Jeremy en Emma Borg, eienaars en wynmaker, het ŉ passie vir die Afrika-wildehond (Lycaon pictus), en ŉ gedeelte van al hul verkope gaan aan die Endangered Wildlife Trust se wildehondprojek. Met minder as 5 500 van dié diere in die wêreld oor en minder as 450 in Suid-Afrika, is ŉ mens dankbaar dat mense soos die Borgs omgee en help. Hul wynetikette spog nie net met pragtige kunswerke van dié diere nie. Van hul wyne is selfs na die honde vernoem en een, die Lightning Sauvignon Blanc, na die bekendste wildehond in die Kruger Nasionale Park. Dié wyn is ook onlangs by die gesogte Belgiese Concours Mondial du Sauvignon met ŉ goue medalje bekroon. Emma vertel dis met hul troue in Chobe Nasionale Park in Botswana, 26 jaar gelede, wat hulle besluit het om eendag by een of ander bewaringsprojek betrokke te wees. Jeremy se passie was nog altyd wynmaak en na verskeie draaie by ander wynkelders stig hulle toe in 2006 Painted Wolf Wines. Vandag is daar skaars genoeg plek vir al die plakkers op hul bekroonde wyne en drie wynreekse, The Den, The Pack en Lycaon Pictus, bied iets vir elke sak én smaak. Van die hoogtepunte waaroor hulle omtrent breëbors kan wees, sluit onder meer in: Die Old Mutual Trophy Wine Show se prys vir die suksesvolste produsent van 2018; die Black Pack Roussanne 2019 wat by die National Wine Challenge 2021 uitgeblink het, en die Pictus VI wat dubbelgoud by die Six Nations Wine Challenge in 2019 ingepalm het. Dis nou behalwe al die sterre in Platter’s (wyngids), lofprysings deur Tim Atkin, Britse wynmeester, en top 100-insluitings. Van die wyne word vanuit piepklein wingerdblokkies regoor die Kaapse wynlande gemaak en sommige jare is dit omtrent ŉ gestoei om druiwe te kry as al die ander groot name ook vir ŉ lorrievrag of drie toustaan. Jeremy skrik ook nie vir ŉ uitdaging nie en maak klein hoeveelhede rare wyne soos die Roussanne, Grenache, Viognier of Chenin Blanc van klein blokkies ou beskermde wingerde. Fanglasstic is ŉ glaskuns familiebesigheid waar jy jou eie glasprodukte kan beskilder, versier en dit dan in die oond laat bak. Daar is oulike geskenke en veelkleurige bordjies, bakkies en kersblakers vir jou huis. Dis ook in die omskepte Simondium Gilde-gebou. Hul nuwe proelokaal se bruin mure, koper lampskerms, gevlekte vloere en aardse dekor laat my sommer na die vlaktes verlang waar die wildehonde baljaar. Die klein proelokaal mag nuut wees, maar hier gebeur groot dinge. Jeremy bied gereeld eksklusiewe, intieme wynproeë aan waar wyne van verskeie oesjare met mekaar vergelyk word; daar is kos-en-wyn pasmaatgeleenthede en die klein privaat proelokaaltjie in een van die kuipe kan vir ŉ groep vriende bespreek word. Ons proe verskeie wyne uit die drie reekse en dis moeilik om aan die einde te besluit watter saam huis toe moet gaan. Die Lycaon Old Vine Chenin Blanc 2019 staan kop en skouers bo die ander uit. Lycaon Grenache 2019 en die Syrah 2018 met sy indrukwekkende pikswart etiket beïndruk ook. Keuses, keuses, keuses! ŉ Deur of wat verder is die Stillman distilleerdery waar die stemming lekker lewendig en jonk is en verskeie proeë van jenewer, brandewyn en rum geniet kan word. Aan die einde van die proe kan jy selfs een spiritus uit oulike klein akkerhoutvaatjies tap en in jou eie bottel verseël. My man besluit om dié proe te doen, net omdat dit so uniek is. Stillman behoort aan Craig en Tina Hunter wat die distilleerdery in 2018 geopen het. Austin Jefferies is die kroegman, verkoopsman, toergids, opwasser en suurlemoensnyer. Die plek is gewild en mense sit oral buite rond terwyl hulle proe en kuier. Austin is onverstoord, vriendelik en ingelig. Ek sien wel hoe sy voet ritmies saam met die musiek tik en besef dat hy die gegons geniet. Die drie soorte jenewer – Graphite, Dusk en Aulden – met verskillende Barker & Quin tonikums is almal ewe verfrissend en verskil in geur en smaak. Daar is ander jenewer te proe en ook in allerhande skemerkelkies, maar dis koud en Angala se saligheid wag. Laatmiddag hang die reën soos ŉ sluier teen die berg se rug af – die teken om gastehuis toe te gaan en ŉ kaggelvuur te maak. By die ruit flits Ayrshire-koeie verby wat stadig agtermekaar in ŉ ry stap om gemelk te word; rustig, uiers wat ritmies swaai terwyl hulle herkou. Die loomte van die middag kom met die aanskoue hiervan in jou kuite sit. Om smiddae by die gastehuis te kom – die aandluggie al lekkend om jou enkels, die kaggel in jou kamer wat reeds gepak is en die kussings wat vet gepof staan – bied so ŉ warm gevoel om jou hart. Amper asof daar ŉ enorme teddiebeer langs jou kom staan waarteen jy effens leun terwyl hy sê: “Alles gaan oukei wees. Iemand kyk uit vir jou.” Die Himalaja soutlamp met sy gesondheidsvoordele op die eetkamertafeltjie gooi ŉ ligte pienk gloed oor die mat en koffietafel terwyl die vlamme in die kaggel dans. Die reën sus gaste aan die slaap en die voëlgesang en Nespresso op die stoep berei jou vir die volgende dag voor. Op pad huis toe volg ons Aubrey se aanbeveling en gaan kuier by Plaisir de Merle, wat onlangs nuwe eienaars gekry het. Michael en Rose Jordaan, wat ook Bartinney buite Stellenbosch besit, het die landgoed gekoop. Dis verbasend hoe daar op die eiendom gewoeker is. Die ou proelokaal word in akkommodasie omskep; ŉ bergfietssentrum is opgerig en die parkeerarea is vol motors met fietse agterop. ŉ Naweekmark sorg vir allerhande lekkerbekkighede, vars blomme en selfs dekoritems. Die bierbrouery in die omskepte Simondium Gilde, waar die oopgebreekte wynkuipe nog duidelik sigbaar is. Dis in die mooie proelokaal neffens die mark waar jou mond oophang. Die ou Kaap-Hollandse geboue spog binne met fluweel, kandelare, persiese matte, orgideë en sagte beligting. Die ou historiese mure is plek-plek oopgekap om hulde aan horingoue boumetodes te bring en musiek kom tiekiedraai om jou enkels. Mense koop kou- en drinkgoed by die mark, speel allerhande speletjies op die gras, lê op piekniekkomberse en kyk na die wolke. Binne by die kaggel doen mense een van verskeie wyn- en jenewer-proeë. Basil van Reenen kyk na ons en neem die proeë waar. Ons doen die drie verskillende jenewer waarvoor Rose self die fynbos op die plaas oes en dan distilleer, en dan doen ons ook die ouer oesjare wynproe. ŉ Propvol vleis- en kaasbord rond die prentjie perfek af. Wat ŉ paar minute by die mark sou wees, word ŉ drie uur lange kuier voor die kaggel. Dis skaars 72 uur later toe ons huiswaarts keer, maar die wegbreek, vars lug, heerlike kos en wyn was net wat die dokter voorgeskryf het. Met die volgende besoek kan die buitelewe ontgin word, maar vir nou was laatslaap, kaggel, rooiwyn en lees wat ons nodig gehad het. Stillman distilleerdery waar verskeie proeë van gin, brandewyn en rum geniet kan word. Austin Jefferies is die kroegman, verkoopsman, toergids, opwasser en suurlemoensnyer. Foto’s deur Clifford Roberts, verskaf en Babylonstoren.