Deelname aan die New Breed-kompetisie kan vir visuele kunstenaars ’n paspoort na ’n professionele loopbaan wees, selfs al is hulle nie onder die wenners nie.
Dit is finansieel waarskynlik net soveel werd soos die pryse wat vir die wenwerke op die spel is: R50 000 vir die wenner, R20 000 vir die naaswenner en R10 000 elk vir twee merietewenners en die publiek se keuse.
Elke staanplek het sy eie ablusieblok en die reservaat wemel van die voëls en kleinwild. Nata Lodge is ook puik. In die Nata Bird Sanctuary naby die lodge kyk ons van ’n dek af na die sonsondergang oor die Makgadikgadi-panne – wat ’n uitsig. Die volgende dag op pad na Kasane sien ons so baie olifante, ons kyk later nie eens meer op nie. Ons kom laatmiddag aan by Thebe River Safaris op die oewer van die Choberivier, net betyds vir ’n sonsondergangvaart in die nasionale park.
Die hoeveelheid diere wat jy sien, is oorweldigend: olifante, buffels en seekoeie by die honderde.Die volgende dag gaan ons op ’n wildrit in die park: Die paaie is oukei en dis net op die lusse na die rivier waar ’n mens net met ’n 4x4 kan ry. Ons X-Trail kom mooi reg totdat ek ’n rat mis en ons in die sand vasval. Gelukkig kom ’n Suid-Afrikaanse gesin in ’n Nissan Patrol tot ons redding.Ons word darem beloon met ’n leeu langs die pad, en ’n mooi mannetjiesluiperd, skaars ’n kilometer van die parkhek af.
Ons vaar Zambië binne op die Kazungula-pont. Aan die ander kant van die Zambesirivier kom gesels verskeie “agente” met ons – hulle belowe om te sorg dat ons wettig in Zambië is.
Ons is vooraf hierteen gewaarsku, maar op een of ander manier bedrieg een van die gladdebekke ons tog, en verduur ons meer as twee uur se “vertragings” en onnodige betalings. In Livingstone slaap ons by die luukse David Livingstone Safari Lodge en Spa. ’n Oudkollega van my het vir ons verblyf daar gereël. Die volgende oggend swem ons in die Devil’s Pool, ’n rotspoel reg op die rand van die Victoriawaterval. ’n Gids hou jou aan jou enkels vas terwyl jy sover as moontlik oor die waterval hang.
Ons is spyt ons kan nie langer by Kiambi bly nie – die personeel is wonderlik en dis ’n mooi deel van die land – maar die pad roep. Ons wou deur die Laer-Zambesi- nasionale park ry, maar ek het vooraf gelees die pad is onrybaar, en ons vat ’n ompad (op ’n teerpad met slaggate) en sluit uiteindelik aan by die Groot Oostelike Pad tussen Lusaka en Chipata.
Ons slaap die aand by die Protea Hotel in Chipata, ter voorbereiding vir ’n vroegoggend-aanslag op die grenspos.
Ons sluit die dag af met ’n besoek aan ’n paar plaaslike visarende, wat afvlieg en die droë vis gryp wat ons gids die lug in gooi. Ongelooflik! Op ons laaste aand in Malawi drink ons ’n bottel vonkelwyn wat ons spesiaal vir dié geleentheid gebêre het, en braai ’n groot kampango saam met Keith en Julie. Amy maak ’n appelkoos-en-suurlemoensous en Julie bak ’n pruim-en-appeltert in haar Land Rover se ingeboude oondjie.
Van die meer af kronkel ons met ’n bergpas op tot in die dorp Dedza op die grens met Mosambiek. Vanweë die politieke moeilikheid in die noorde sien ek daarteen op om Mosambiek binne te gaan.
Die 11de kontrolepunt is die laaste strooi: Ons het glo ’n “gevaarlike vrag” op ons dakrak en word aangesê om ’n boete van USD20 betaal en ’n vragnet in Harare te koop. Gmpf! Ons ry met ’n agterpad via Gutu van Harare af tot in Masvingo en verdwaal nadat ons ’n bordjie – “scenic drive to Kyle Dam” (nou die Mutirikwi-meer genoem) – gevolg het.
Uiteindelik ry ons oor die damwal tot by Kyle View Chalets. Dit was nie waar ons beplan het om te bly nie, maar ons was doodmoeg en kon nie ’n meter verder ry nie. Die kampterrein se ablusieblok was in aanbou, maar die ontvangsdame kom ons tegemoet en sê ons kan ’n chaletbadkamer gebruik.
Ons kamp op die gras voor die chalet en braai ’n vleisie in die se braaiplek.Die Zimbabwe-ruïnes is net suid van die Mutirikwimeer. Die volgende oggend is ons die eerste toeriste daar. Ons huur ’n gids – dis die beste USD9 wat ons die hele vakansie bestee het. Hy is ’n bron van kennis oor die geskiedenis en kultuur van Groter-Zimbabwe, en beantwoord al die moeilike politieke en sosiale vrae wat ons oor sy land het. ’n Regte gentleman.
Dit neem meer as vier uur van verwarring en burokratiese gesukkel om deur te kom. Vermy Beitbrug maar sover jy kan. Ons kry takeaways vir aandete en kom eers ná donker by die Harnham Guesthouse in die Soutpansberg aan. Ons roete na die noordelike deel van die Krugerwildtuin loop verby die Sunland-kremetart – een van Suid-Afrika se grootste bome, wat glo ouer as 1 000 jaar is. Ons slaap ’n nag by die Punda Maria-ruskamp en ry toe suid na Letaba.
Die park is kurkdroog, al is dit in die middel van die somer. En die droogte eis sy tol: Ons sien baie dooie diere en baie ander wat swaarkry. Daar is skaars water in die breë Letabarivier.
Ons slaap in ’n houthuis in die Malolotja- nasionale park en diep vir die eerste keer truie uit ons tasse op. Ons oorweeg dit om die volgende oggend tot by die Malolotjawaterval (sowat 100 m) te stap – die hoogste waterval in Swaziland – maar ons beddens is heeltemal te gemaklik en dis hoog tyd om ’n slag laat te slaap.
Die volgende dag hou ons al langs die Lesotho-grens tot op Ladybrand en verder tot by Graaff-Reinet, ons laaste slaapplek vir die vakansie. Ons eet gourmet-pizza by ’n restaurant genaamd Polka en bestel ’n bottel vonkelwyn, terwyl ’n elektriese storm oor die droë vlaktes woed.