Datum gepubliseer: 19 September 2019 Aantal woorde: 697 258 Kere gelees ♥1
Die bloedrooi granate glimlag in die emalje skottel. Ryp rooi, glas pitte waarin diamantjies skitter, wange wat wynrooi bloos. Die staanhorlosie se sekondewyser glip verby twaalf. Die lang gewigte en opwenkettings uit geelkoper. Die deuntjie speel, vier keer slaan die uurwerk ’n Koekoekhorlosie se deur vlieg op ; koekoek,-koekoek. Die horlosie in sy donker houtkas het ’n fyn klank wat effens weergalm. ’n Harp in ’n hoek, streling oor koper pype, ’n bas gong wat stadig brom. Elf horlosies sing saam. Tingeling lui die klokkie toe ’n hond binnekom. Hier kort net ’n kerkklok, dink sy.
Dit was juis die kerkklok wat haar laat besluit het om om te draai, weg te stap en die pad te neem. Gister, voor die kansel. Sy kon net nie. Hy is ’n wonderlike mens; goedhartig, liefdevol, ’n omgee mens – maar diep binne haar wese was daar nie die gevoel wat sy gehoop het nie. Liefde is ’n warm gevoel, soos die houtvloer onder haar voetsole, groenvye wat jou mond laat water, granate wat bloos.