Om arm mense in die rykste land ter wêreld te hê, is 'n keuse. Ons het die geld om dit op te los. Maar het ons die wil?
Ongelykheid en armoede is skielik warm onderwerpe, nie net in die Verenigde State nie, maar ook oor die hele wêreld. Sedert die vroeë 1980's, is daar in Amerika 'n groeiende onderklas. Terselfdertyd het 'n baie kleiner klas, nou die superrich genoem, sy rykdom gebou tot vlakke van weelde wat nie sedert Frankryk se Louis XVI gesien is nie. Ten spyte hiervan het die gevolglike ongelykheid meestal ongemerk geraak.
Toe die Groot Resessie van 2008 getref het en die verdeling tussen die rykes en die res van ons sterk in fokus was, het verskeie mense en groepe, insluitend die Bewegingsbeweging, begin om meer publiek aan te dring dat ons welvaart belas. Maar die armes help meestal meestal 'n gesprek oor die rand. Uiteindelik het die terme van openbare debat verander, omdat ongelykheid en armoede nou gereeld in die hoofstroom media en oor die politieke spektrum bespreek word, nie net deur arbeid, links, en deur ander wat 'n nuwe ekonomie voorstel nie.
Invoeging so 'n omstrede onderwerp in die hoofstroom diskoers is die Franse ekonoom Thomas Piketty. Sy 700-bladsy Tome, Kapitaal in die twintigste eeu, Geskok almal vanjaar toe dit gemaak Die New York Times bestseller lys en boekwinkels het hulself backordering n Ekonomie boek vir legioene van gretige lesers.
Piketty het uitnemende soektogte van belastingrekords van Groot-Brittanje, Frankryk en die Verenigde State gedoen, so ver terug as die laat 18-eeu in Frankryk. Met behulp van gesofistikeerde rekenaarmodellering en ontledings ontbreek die professor van die Parysse Skool vir Ekonomie 'n lang aanname dat looninkomste byna dieselfde koers as welvaart sal groei, en in plaas daarvan 'n dwingende saak maak dat die apparaat van kapitalisme groei welvaart vinniger as lone. Resultaat: Ongelykheid tussen die rykes en almal anders sal vinniger en vinniger groei; en sonder progressiewe belasting, sy data wys ons sal terugkeer na vlakke van ongelykheid nie gesien sedert Amerika se vergulde ouderdom.
Piketty, geen Marxistiese, sê 'n oplossing lê in 'n "confiscatory" belasting op rykdom: Belasting salarisse oor $ 500,000 by 80 persent wêreldwyd, en belasting welvaart by 15 persentasie wêreldwyd. Elke jaar.
Tensy ons die ongelykheidstendense van die afgelope 35-jare kan omkeer, sê Piketty die gevolglike sosiale chaos sal uiteindelik demokrasie vernietig. Ongelukkig sien Piketty nie veel kans dat alle nasies op Aarde terselfdertyd sy belastingplanne sal opstel nie.
Maar ten minste het gelei tot hy 'n wydverspreide bespreking. En gelukkig, ander is te grawe diep, nadenkend in dieselfde vrae, en hulle het 'n paar praktiese sowel as haalbare idees vir die omkeer van armoede en ongelykheid tendense.
Die Pulitiser-pryswenner, Hedrick Smith, het 'n pageturner genoem Wie het die Amerikaanse droom gesteel? Ten spyte van sy onverbiddelike titel, openbaar Smith die perps lank voordat jy die boek klaarmaak. Die vorige New York Times verslaggewer gebruik data en werklike verhale om 'n saak teen Amerikaanse uitvoerende hoofde en die politici wat hul aanbod doen, te bou.
Tussen 1945 en 1973 het Smith-aantekeninge, Amerikaanse arbeiders se produktiwiteit met 96-persentasie gegroei, en hulle is beloon met 'n 94-persentasieverhoging in hul lone. Tussen 1973 en 2011, jare wat 'n ineenstorting van die middelklas gely het, het die Amerikaanse werkers se produktiwiteit met 80 persentasie gegroei, maar diegene wat steeds meer produktiewe werknemers het, het slegs 'n toename in hul lone van 10 persentasie gehad. Miljoene wat daardie rykdom geskep het, is dus in armoede of tot sy afgrond gestoot, terwyl diegene wat 'n neomedieval ekonomiese stelsel het, oorgedra biljoene in winste, wat deur daardie arbeid gegenereer word, opwaarts vir hulself.
Gar Alperovitz is 'n professor in politieke ekonomie aan die Universiteit van Maryland. Soos Smith, Alperovitz vra 'n vraag met titel van sy boek: Wat moet ons dan doen? Om meer akkuraat te wees, het hy dit dalk genoem. "Hier is wat ons reeds doen" -om vars modelle te skep wat 'n nuwe ekonomie kan inspireer.
Wat Alperovitz se idees waardevol maak, is dat hy nie net 'n verskeidenheid alternatiewe opstel wat alreeds mense van armoede hou nie, maar oplossings wat ons ook kan bou om strategieë te skep wat mettertyd korporatiewe kapitalisme kan vervang.
En die vervanging van kapitalisme is nie meer verby nie. In 2013 is Alperovitz genooi om die Akademie van Bestuur, 'n groep hoofsaaklik van korporatiewe adviseurs en sakeskoolprofessore met 20,000-lede wêreldwyd, aan te spreek. "En die hele fokus van die vergadering was: Is kapitalisme oor? En, indien wel, waar is gaan ons? "Alperovitz het tydens 'n uitgebreide gesprek uitgewys. "Selfs hierdie mense is nou oop vir nuwe idees."
Smith maak 'n soortgelyke punt. Die Amerikaanse stelsel is nou so natuurlik gebreek dat selfs sommige korporatiewe leiers vra vir 'n "binnelandse Marshall Plan" om ons ekonomie te herstel. Uit hul denke en ander, stel hy 'n voorstel voor om die Amerikaanse Droom te herwin.
Begin, sê hy, deur 'n publiek-private vennootskap te skep om 5 miljoen nuwe werkgeleenthede te genereer wat infrastruktuur-brûe, snelweë en spoorkorridors herbou. Verhoog die regering se belegging in wetenskap en hoëtegnologie-navorsing om Amerikaanse innovasie te versterk en maak 'n vervaardigingsrenaissance aan.
Maak inkomstebelasting skoner, wat ongelykheid sal afneem, dan los die korporatiewe belasting struktuur sodat dit bevorder Amerikaanse werkgeleenthede en inkort uitkontraktering. Terselfdertyd, dwing Sjina om te lewe tot etiese handel beginsels, want dit sou genereer tot 4 miljoen werkgeleenthede VSA.
Ons kan die Pentagon-begroting met $ 1 triljoen sny - nie veel meer as 10 persent van die jaarlikse militêre besteding oor die volgende dekade nie, sê Smith en pomp die geld in hierdie binnelandse Marshall Plan. Ons moet ook miljoene huise nou "onder water" herfinansier en veiligheidsnetprogramme soos Social Security en Medicare versterk.
Die slegte nuus: Baie van hierdie nuwe Marshall-plan hang af van kongresaksie, waar sulke idees min kans het solank die huidige gridlock oorheers.
"Om Amerika se rigting te verander, sal nie maklik wees nie," sê Smith. "Dit sal net gebeur as daar 'n populistiese, voetsoolvlakopname is wat dit eis, soos die massabewegings van die 1960s en 1970s."
Ons politieke stelsel is so gebreek as ons ekonomiese stelsel. Maar Amerikaners kan mobiliseer om die verkiesingspolitiek te hervorm en die invloed van geld in verkiesings te verminder. En vir diegene wat ontevrede is met die regering, beveel Smith aan hulle te kyk hoe goed dit werk vir die gemobiliseerde en aktiewe finansiële superklas.
Terwyl ons besig is om te mobiliseer om ons demokrasie te herstel, kan ons van onder af begin om "rykdom te demokrateer", soos beide Piketty en Alperovitz sê ons moet. Alperovitz plaas minder vertroue in top-down instellings as wat Smith (die onderskrif van Wat moet ons dan doen? is Reguit praat oor die volgende Amerikaanse revolusie ). Hy bied oplossings in die praktyk in Amerika aan wat albei beter alternatiewe vir die status quo bied. Hier is 'n steekproef:
Dit is nie net klein opstart en mede-opsies nie. Alperovitz wys op die maatskappy wat 48th op die Forbes Lys van die grootste Amerikaanse private maatskappye: Hy-Vee, 'n Midwestern supermarkketting wat tans meer as 69,000-werknemers en meer as $ 8 miljard in verkope het, word deur werknemers deur 'n winsdelingprogram besit. WL Gore & Associates, vervaardigers van Gore-Tex, is sedert 1974 deur sy werkers besit - tans meer as 10,000 in 30-lande wat jaarlikse inkomste van sowat $ 3 miljard genereer.
Reeds, sommige 11,000-maatskappye wat 10.3 miljoen mense in diens neem, onder sulke werknemersvoorraad-eiendomsplanne, met meer gereelde vorming.
Pioneer Human Services, in Seattle, is 'n handboek voorbeeld van hierdie model, 'n vorm van geoktrooieerde eienaarskap wat gebruik maak van die geld wat dit verdien, sowel as die ondernemings wat dit skep om breër sosiale doeleindes te bereik. Volgens Alperovitz kom 'n groot gedeelte van Pioneer se $ 67 miljoen jaarlikse begroting uit besighede wat dit geskep het. Die organisasie produseer duisende bewerkte dele vir Boeing, voorsien meer as 1,500-etes per dag vir hospitale en ander geriewe, en het byna 1,000-mense wat gewoonlik as ongeskik of werkloos geklassifiseer word. Pionier is maar een van baie sulke maatskaplike ondernemings wat goed doen en rykdom demokratiseer.
Alperovitz sê dat meer as 130 miljoen Amerikaners, meer as 40 persent van die bevolking, behoort aan een of meer mede-opsies. Nie net koskoöperasies nie, maar ook landboukoöperasies, elektriese koöperasies, versekeringskoöperasies, kleinhandelkoöperasies (soos REI) en mede-opsies vir kleinhandelaars (soos ACE Hardware), gesondheidsorgkoöperasies, ops, hoë-tegnologie-industrie-koöperasies, kunstenaarskoöperasies en kredietunies. Die Alliansie om krag te ontwikkel, in Wes-Massachusetts, het ontwikkel wat Alperovitz 'n $ 80 miljoen "gemeenskapsekonomie" van behuisingskoöperasies en ander gesamentlik beheerde besighede noem.
Byna 5,000 sulke organisasies werk nou in groter Amerikaanse stede. Dit inkubeer hoofsaaklik klein besighede en ontwikkel lae-inkomste behuising. In Newark, sê Alperovitz, die New Community Corporation het werk oor inwoners van 600, bestuur 2,000-wooneenhede en het $ 500 miljoen in bates opgebou. Winste uit sy besighede, wat 'n winkelsentrum insluit, help dag- en naskoolse programme en 'n verpleeginrigting.
Honderde hiervan bestaan ​​vandag, beide stedelik en landelik. Deur grond uit die spekulatiewe mark te neem en die eienaarskap te demokratiseer, voorkom sulke nie-winsgewende organisasies gentrifikasie en ondersteun lae- en matige-inkomste behuising met ontwikkelingswinste. Deur 2012, sê Alperovitz, het 255-landstrusts in 45-state en die Distrik van Columbia gewerk.
Vandag maak meer as 50 persentasie van stede groter as 100,000 munisipale aandelebeleggings in plaaslike besighede. Nou is dit die tyd, sê Alperovitz, om hierdie beleggings uit te brei na mede-opsig, ondernemings in die besit van werknemers, maatskaplike ondernemings en nie-winsgewende grondontwikkeling. "As jy ernstig gaan oor sistemiese verandering - nie net 'projekte' nie, moet jy uiteindelik oorweeg wat die regering doen," sê hy, "en hoe dit gebruik kan word om die visie en die model te bevorder. jy bevestig. "
Reeds vorms hiervan is van Cleveland na San Diego. Een van die eerste was Boston, wat in die 1976-gedenkwaardige historiese Fanueil Hall omskep is in Faneuil Hall Marketplace, 'n winkelsentrum in die sentrum met 49 winkels, 18 restaurante en kroeë, en 44-stootkaarte. In plaas daarvan om dinge na sy mede-onderneming vennoot, Rouse Company, te verruil, het die stad die eiendom onder munisipale eienaarskap gehou en wins in plaas van eiendomsbelasting van Rouse geneem. Die strategie verdien die stad 40 persent meer inkomste wat dit in belasting ingesamel het.
Nog 'n voorbeeld: Meer en meer stede is gebou-en-besit-hotelle en gebruik die winste om hul emaciated begrotings uit te brei. Dallas, Texas, wat nie bekend was vir linkse kollektivisme nie, het die $ 500 miljoen, 23-verhaal, 1001-kamer Omni Dallas Hotel in 2011 oopgemaak.
Omskep te groot-tot-misluk-banke
"Gebou van onder af, met verloop van tyd, is eintlik hoe jy stelsels transformeer."
Transformeer ook groot-tot-misluk-banke en ander private korporasies wat op insolvensie optree, in openbare nutsdienste. Die volgende keer dat Bank of America se riskante swendelary dreig om die wêreld se ekonomie te impliseer, sê Alperovitz dat ons die bank moet borg - en aanvaar die openbare eienaarskap van die korporasie. As die idee radikaal lyk, het dit ontstaan ​​uit die militante konserwatiewe ekonome van die Chicago School of Economics tydens die Groot Depressie.
"Elke bedryf moet effektief kompeterend of gesosialiseer word," het Harry C. Simon, een van die skool se eerbiedige denkers, geskryf. Simon en sewe van sy konserwatiewe kollegas het 'n "Chicago-plan" voorgestel wat vereis het dat openbare owerhede van die Federale Reserwebank, die nasionalisering van die skep van geld en private banke in hoogs beperkte spaar-en-leningsverenigings moet maak.
Of, in Alperovitz se 21-eeuse weergawe, "Neem hulle oor; verander hulle in openbare nutsdienste. "
Baie ander idees vir die demokratisering van welvaart bestaan ​​nou, wat almal klein kan begin en tot groot, selfs nasionale ondernemings wat goed betaalende werk bied, kan begin. Maar Alperovitz waarsku, "Wat nog nie gebeur het nie, is dat mense nie hierdie verandering strategies gesien het nie; hulle ontwikkel hoofsaaklik 'projekte' en ek dink die volgende vlak sal wees wanneer mense begin besef dat dit 'n kragtige strategie kan wees, nie net vir die bou van 'n beweging nie, maar eintlik vir die bou van politieke mag. "
Op die oomblik het korporasies "beslis die krag. Maar ek is 'n historikus; Ek dink in dekades, "sê hy," nie maande nie. Krag kom en gaan. Dit kan 20, selfs 50 jaar, duur, "voeg dit in die gesig van soveel geld en korporatiewe krag", is dit dalk nie moontlik om die stelsel te verander nie.
"Of," voeg hy na 'n volmaakte tydsonderbreking toe, "soos in die geval van die einde van apartheid; soos in die geval van die Amerikaanse Revolusie; soos in die geval van die Franse Revolusie; soos in die geval van die vroue-rewolusie; soos in die geval van die val van kommunisme-gebou van onder af, verloop van tyd, is eintlik hoe jy stelsels transformeer. "
Dekaan Paton het hierdie artikel geskryf vir Die Einde van armoede, die Fall 2014-uitgawe van JA! Magazine. Dekaan is uitvoerende redakteur van JA! Magazine.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Armoede is nie onvermydelik: wat ons nou kan doen om dinge om te draai