In ons rusteloosheid word ons altyd in die versoeking gebring om op elke heuwel te klim en oor alle skyline te kom om uit te vind wat verder lê - maar namate u ouer en wyser word, is dit nie net vlaggenergie nie, maar wysheid wat u leer om van onder na berge te kyk, of klim miskien net 'n entjie daaroor.
Ons almal soek permanente geluk. Niemand het, as sy langtermyndoel, 'n ontwykende geluk nie. Meer as enigiets anders is wat ons van die lewe wil hê, ontsnap aan pyn en die bereiking van vreugde. Hoe dieper ons vreugde, hoe dieper word ons lewens ook.
Namate die pandemie afneem, sien ons almal daarna uit om iets terug te eis soos die lewe wat ons eens geken het. Maar kan een van die doeleindes van die pandemie wees om ons na 'n beter lewe te lei as die een wat ons geken het?
Steve Taylor, senior lektor in sielkunde, Universiteit Leeds Beckett
Op die ouderdom van 16, toe Tony Kofi 'n vakleerlingbouer in Nottingham was, het hy uit die derde verdieping van 'n gebou geval. Dit lyk asof die tyd baie afgeneem het, en hy sien 'n komplekse reeks beelde voor sy oë flits.
In die antieke Griekse epos "The Odyssey" beskryf Homeros se held, Odysseus, die wilde land van die Cyclops as 'n plek waar mense nie in die openbaar bymekaarkom nie, waar elkeen besluite neem vir sy eie gesin en 'niks vir een omgee nie nog een. "