Henriëtta Gryffenberg se hoop, vrees en lewenslesse | SARIE
Henriëtta Gryffenberg se hoop, vrees en lewenslesse	deur Charis Labuschagne
om eendag my kop neer te lê en te voel ek het iemand se lewe aangeraak. My kinders, Emile (11) en Ben (8), leer my van die liefde. Hulle sien soms die slegste van jou, maar hulle vergewe so maklik en het jou onvoorwaardelik lief. Ek weet nie hoe maak mense sonder kinders sin uit die lewe nie – ek is seker hulle doen – maar my kinders is my saving grace, want ek voel ek doen iets van waarde omdat ek hulle grootmaak.
my jongste seun leer een van die dae lees. Hy sukkel nou al ’n ruk. As hy probeer lees en sy lyfie wieg so – amper asof hy senuweeagtige trekkings kry – dan dink ek: Doen enigiets aan my, trek my toonnaels uit, maar moet net nie dat my kind so sukkel nie.
vir kanker. Dit voel soos ’n siekte wat nie oorwin kan word nie – dit bly ’n sluimerende bedreiging vir jou lewe. Dit het meer te doen met my verganklikheid – dat jy so vinnig kan siek word en doodgaan. Ek worstel met die dood. Ek wonder wat die doel van die lewe is. My suster is drie jaar gelede oorlede. Ek mis haar, maar my lewe het aangegaan. Dit voel of alles nutteloos is as ons tog net doodgaan. Ek weet ek moet nog by die plek kom waar ek dit verstaan.