Nóg 'n skok vir die kerk | Maroela Media
Die media berig oor 'n bekende teoloog wat 'n tweede boek geskryf het, waarin hy openbaar dat hy nie meer in God of die hemel glo nie.
Dr. Ben du Toit het met sy eerste boek opslae gemaak, waarin hy bepaalde geloofswaarhede afgesweer het. Hy is oor sy standpunte aangekla, maar deur die kerk se ondersoekliggaam onskuldig bevind. Nou is hy weer aangekla. Hy het egter aangedui dat hy as lidmaat sal bedank, klaarblyklik om die onaangenaamheid van nóg 'n kerklike ondersoek te ontduik. Dit is begryplik dat die pers hieroor sou berig, maar wat is die uitwerking op lidmate van die kerk? Hoe moet ons hieroor oordeel?
Enkele kort opmerkings is nodig:
Die boek en verklarings is hoegenaamd nie aardskuddend nie. In die loop van honderde jare, sedert Psalm 14:1, het 'n skare van mense ongeloof oor die bestaan van God uitgespreek. Ons lees van Demas wat Paulus verlaat en die teenswoordige wêreld liefgekry het (2 Tim. 4:10). Die geskiedenis van die filosofie meld ook die name van formidabele filosowe wat van dieselfde ongeloof getuig het. Name soos Descartes, Kant, Heidegger en Sartre (om net 'n paar te noem) het die wêreld se denke beïnvloed. Postmodernisme het vanweë die relativerende aard van die filosofie waarskynlik die grootste skade aangerig.
In kerklike kringe was daar die rebelse teologie van die Anglikaanse Biskop John A.T. Robinson wat in die sewentigerjare van die vorige eeu boeke soos But That I Can't Believe! en Honest to God geskryf het. In die geledere van die NG Kerk het prof. Julian Muller die eerste keer die uitdrukking "postteïsties" gebruik. Die tweede boek van dr. Ben du Toit is dus regtig niks nuut nie.
Die hele konteks laat egter 'n aantal dringende vrae ontstaan. Waarom het dr. Du Toit en ander, wat lank reeds met hierdie ongeloof (nie twyfel nie) rondgeloop het, nie die eerbare weg gevolg om te bedank nie? Hoe het dit gebeur dat 'n ondersoekkommissie van die Kerk destyds vir dr. Du Toit op 'n klag van leerdwalings onskuldig bevind het? Hoe was dit moontlik dat dr. Du Toit 'n geruime tyd in so 'n vername sleutelpos in die NG Kerk kon dien?
Die antwoord op hierdie en talle ander vrae moet na die algemene sinode se besluit van 'n paar jaar gelede terugherlei word: die sinode het besluit om onder die beginsel van diversiteit kerk te wees. Dié besluit is juis geneem om steeds vir lidmate en teoloë met afwykende geloofsoortuigings plek in die kerk te ruim. Die besluit was daarom teologies en selfs juridies ultra vires. Nadat die besluit sonder veel teenstand van sinodegangers aanvaar is, het ek 'n voorstel ingedien dat die besluit net kan geld mits dit nie met die kerk se belydenis teenstrydig is nie. Hierdie voorstel is sonder teenstem aanvaar, maar ek twyfel of dit ooit genotuleer was. Dit spreek ook vanself dat my voorstel nooit in werking gestel is nie, want die diversiteit het van krag tot krag in die liberale teologie gegaan tot waar dit vandag is. Talle besluite wat by die algemene sinode geneem is, is bewys daarvan.
Wat nou hiervandaan verder? Hoe lank moet lidmate nog in hierdie soort leerdwalings en verwarring voortleef? Die kerkleiers van die NG Kerk pleit dat die kerk nie moet skeur nie. Daar word naarstiglik gekeer dat gemeentes en sinodes nie moet doleer (afskei van die algemene sinode) nie.
Ek kan nie anders nie as om te vra of daar regtig 'n ander opsie oor is. Die Skrif vermaan ons om nie met leerdwalings te doen te hê nie (Galasiërs 1:8). Artikel 29 van die Nederlandse Geloofsbelydenis identifiseer die suiwer verkondiging van die Woord as 'n vereiste om suiwer en ware kerk te wees. Hoe lank nog sal hierdie teenstand teen God se Woord en die kerk se belydenis geduld word?
In 1998 het die fakulteit teologie van die Universiteit van die Vrystaat 'n boek uitgegee met die titel: Is die NG Kerk nog die NG Kerk? Dosente het hierin 'n bydrae gelewer. In my bydrae onder die titel
"Kla jou moeder aan" (na aanleiding van Hosea 2:1), het ek 'n aantal gevaartekens geïdentifiseer wat die kerk se identiteit ernstig bedreig. Soos verwag, is ek hieroor vriendelik vermaan.
'n Paar jaar later het ek enkele gevaartekens in 'n Vrystaatse sinode geopper. Daar was soveel reaksie dat ek versoek is om om verskoning te vra. Die bedoeling is nie om my as profeet of martelaar te teken nie. Dit, en waarskuwings uit ander geledere, is eenvoudig geïgnoreer.
Het die NG Kerk nou by 'n spreekwoordelike rubikon gekom? Dit is nie duidelik hoe my geestelike moeder hieruit gaan kom nie. Kan ek dan kwalik geneem word as ek treur? In 'n skerp aanval op my vra iemand of ek my eie kerk wil stig. Nee, natuurlik nie. Martin Luther het nie uit die kerk bedank nie. Hy wou die kerk reformeer. Die vraag is egter: Is 'n reformasie in die kerk nog moontlik?
As jy nie in God of die hemel meer wil glo nie, sterkte. Jy weet wat is die gevolge van jou keuse. Moet die kerk nou ophou bestaan want een prof val uit? Asseblief, niemand is SO belangrik nie.. Buitendien om 'n teoloog te wees en om werklik God te ken en te leef is verskillende goed.. So ook met ENIGE godsdiens wat jy afsweer. Daar is gevolge vir jou keuses. As jy daarmee kan saamleef, mooi so.
Sou dit regtig nie as aardskuddende nuus bestempel nie, en nee ek glo regtig nie die kerk sal daaroor "skeur" nie…
Skeur maar, my geloof het ek en selfs as daar geen kerk meer is nie, bly ek glo.
Meneer ongelowige ek sal maar net vir jou bid dat die Heilige Gees jou sal aanraak en jy soos Paulus in Damaskus ervaring sal hê. Mag Jesus jou red uit jou penarie, want Hy wil nie hê dat jou siel verlore moet gaan nie. Jy is ook belangrik vir Hom!!!!
Net nog 'n teken van die tye. God se woord waarsku dat mense sal begin wegdwaal. Maar dié wat aanhou glo sal in die hiernamaals in die teenwoordigheid van Jesus woon. Daar sal nie baie van ons wees nie. Hoop ek sien jou daar!
Ek het sk gewaarsku dat in Christus se tyd was die " Farriseërs " gesien as die Kerk of Geestekike Leiers.