Khirokitia (illustrasie) - Inligting - 2022
Khirokitia (soms gespel Choirokoitia Grieks: Χοιροκοιτία [çiɾociˈti.a] voorgestelde betekenis Vark-wieg • ςοίρος: vark, vark • κοιτίς: plek van herkoms, wieg, Turks: Hirokitya) is 'n argeologiese terrein op die eiland Ciprus wat uit die neolitiese tydperk dateer. Dit word sedert 1998 deur UNESCO as 'n wêrelderfenisgebied gelys.  Die terrein staan ​​bekend as een van die belangrikste en bes bewaarde prehistoriese terreine van die oostelike Middellandse See. Baie van die belangrikheid daarvan lê in die bewyse van 'n georganiseerde funksionele samelewing in die vorm van 'n kollektiewe nedersetting, met omliggende versterkings vir gemeenskaplike beskerming. Die neolitiese akeramiese tydperk word verteenwoordig deur hierdie nedersetting en ongeveer 20 ander soortgelyke nedersettings versprei oor die hele eiland. 
Choirokoitia of Khirokitia
Choirokoitia is 'n dorp in die Larnaka -provinsie, 2 km noord van Tochni, naby die Wêrelderfenisgebied van Choirokoitia. Choirokoitia is 33 km van die stad af.
By die aankoms in die dorp vind u 'n kafee en die Neolithic Settlement of Choirokoitia. Die besoeker het die geleentheid om deur die smal steengange van die dorp te loop en die vars lug en die skoonheid van die plek te geniet.
Foto: Ciprus Agritourism
Die naam van die dorp:
Daar is baie weergawes van hoe Choirokoitia sy naam gekry het.
Sommige hiervan is die volgende:
Volgens die Great Cypriot Encyclopaedia word gesê dat die naam van die dorp 'n saamgestelde woord is wat bestaan ​​uit die sintetiese & quotchiros (vark) & & quotkoiti (bed) & quot wat aandui dat varke in die omgewing grootgemaak is.
'N Tweede weergawe lui dat die naam van Choirokoitia vermoedelik oorspronklik Siderokitida is, dus 'n gebied waar yster was. 'N Derde weergawe dui aan dat die naam afkomstig is van die woord chirogitia, wat dui op die praktyk van palmkunde, terwyl 'n vierde weergawe lui dat die naam van die dorp afkomstig is van die oorspronklike naam Ierokotida, wat heilige ruimte beteken.
Volgens volksoorlewering kom die naam van die dorp van "Haire Kitia", wat deur die berugte en geheimsinnige Rheina van Ciprus aan 'n vriend van haar uit Kition gerig is.
Op ou kaarte is die dorpie egter gemerk as Cherochetica en as Chierochitia.
Foto: FOTO'S VAN CYPRUS
Volgens die Groot -Cypriotiese ensiklopedie is Choirokoitia gedurende die Frankiese bewindstydperk toegewys aan die Orde van Ridders en daarna aan die Orde van die Ioanniete, wat die gebied as 'n belangrike administratiewe vete bewaar het.
Die toring, die hoofgebou van die dorp, is in 1426 deur die Mamelouks vernietig. Die toring het later bekend gestaan ​​as Seraen.
Kerke in Choirokoitia:
As u in die dorp stap, sien u indrukwekkende kerke. Die kerk van Sint Jakob van Persië, wat geleë is op die plein van die vroeë 19de eeu en die kerk van Panagia Kambou wat wes van die dorp gebou is.
Neolitiese vestiging van Choirokoitia:
Die nedersetting Choirokoitia lê in die vallei van die Agios Minas -rivier, aan die voet van Troodos, 6 km van die see af. Hierdie nedersetting is in 1934 deur die argeoloog Porfirio Dikeo ontdek.
Die nedersetting Choirokoitia word beskou as een van die verteenwoordigendste van die Neolitiese tydperk. Met klein, sirkelvormige wonings, gebaseer op klippe en klei en bo -op. Die dakke was gemaak van takke en riete bedek met klei. Aanvanklik het argeoloë geglo dat die dakke gewel is, omdat sommige van die mure 'n effense helling na binne het. Later, met verdere opgrawings, is die ruïnes van 'n ineengestorte dak gevind, wat nie koepelvormig was nie, maar plat.
In die middel van die huis was daar 'n kaggel en 'n klein opening vir die rook om uit die vuur te kom. Die mure van die huise was bedek met fresco's, maar met verloop van tyd is dit vernietig. Die meeste van hulle het 'n tussenverdieping en 'n verhoogde drumpel, wat duidelik beskerm moet word teen oorstromings.
Die dorpie Choirokoitia kruis 'n klipgedeelte van 185 meter lank, wat volgens argeoloë en geleerdes die hoofweg of die muur van die nedersetting is.
Beroepe: Volgens historiese bronne was die beroepe van die inwoners van Choirokoitia landbou en veeteelt. Hulle het hoofsaaklik graan verbou en skape, bokke en varke grootgemaak. Hulle het gereedskap gemaak van piroliet, kalksteen en bene wat hulle gedien het vir hul daaglikse aktiwiteite en die voorsiening van voedsel en water. Onder die ontdekkings van argeoloë is juwele, soos halssnoere, versier met klippe en beeldjies wat op klippe gestempel is, wat getuig dat die menslike vorm die oorheersende element vir die inwoners was.
Dit is die moeite werd om die natuurroete te besoek wat u by die dorpie Choirokoitia bereik, en dit is ongeveer 2 km lank. Hierdie pad verbind die dorp met die argeologiese terrein van Choirokoitia.
Op pad deur die dorpie kan u die skilderagtige karakter van die gemeenskap met die geplaveide strate en die tradisionele huise bewonder. Dit is die moeite werd om te noem dat daar iewers in die middel van die roete 'n grot is wat volgens oorlewering die inwoners dit as 'n skuiling gebruik het om hulle te beskerm teen seerowers en teen verskillende natuurrampe.
Khirokitia - Geskiedenis
Webbladnaam: Choirokoitia (oorspronklike naam was Khirokitia)
Plek: Ciprus [distrik Larnaca]
Jaar van inskrywing: 1998
Benoemingskriteria:(ii) Ciprus was tydens die prehistoriese tydperk belangrik in die uitruil van menslike waardes/kultuur van die Nabye Ooste na Europa. (iii) Die Choirokoitia-webwerf is baie goed bewaar en bevat baie belangrike wetenskaplike gegewens rakende die verspreiding van beskawings en kulture van Asië na Europa/die Middellandse See. (iv) Choirokoitia toon duidelik die begin van 'n voorstedelike en 8212-nedersetting in die Middellandse See en ander nabygeleë streke. Met ander woorde, dit is 'n goeie voorstelling van die Neolitiese era.
Totale aantal erfenisgebiede in Ciprus: 3 (almal kultureel)
Basiese inligting oor argeologiese terreine:
Werfgrootte: 1,5 ha
Tydsperiode: 7000-4000 vC.
Kulturele tydperk: Aceramic (Pre-Pottery) Proto-Neolithic en Ceramic (Pottery) Neolithic periodes
Kultuurgroep (e): Dit is waarskynlik gestig en bewoon deur mense uit Anatolië (wat die westelikste deel van Asië/die huidige Turkye is) of die Levant (dit is die oostelike Middellandse See/huidige Libanon, Sirië, Israel, Jordanië, Palestina en Ciprus ).
Choirokoitia is 'n neolitiese nedersetting aan die oostelike voetheuwels van die Troodosberge van Ciprus en 6 km van die Middellandse See af. Hierdie terrein is in 1934 ontdek deur 'n argeoloog met die naam Porphyros Dikaios, wat die opdrag gehad het om die gebied van 1936 tot 1946 op te grawe. Ander opgrawings in 1972 en 1976 het plaasgevind, en dan, van 1977 tot hede, Fransman Alain Le Brun van die "Centre National de la Recherche Scientifique " het oorgeneem. Choirokhoitia is waarskynlik die belangrikste en verteenwoordigendste Neolitiese terrein in Ciprus. Die ontdekking daarvan het gelei tot baie belangrike bevindings oor die vestiging en evolusie van 'n oorspronklike neolitiese beskawing.
Die nedersetting is beskerm deur 'n groot verdedigingsmuur (3 m hoog) aan die westelike grens en deur 'n rivier en die hange van die bergreeks aan die ander kante. Daar was gate en lang trappe wat meer veiligheid van vreemdelinge bied. Die huise was sirkelvormig met verskillende diameters, wat wissel van ongeveer 2-9 m. Hulle was gemaak van kalksteen, modder en gestampte aarde ('n mengsel wat ook as pisé bekend staan). Die buitekant bestaan ​​gewoonlik uit klip, terwyl die binnekant van klei, baksteen of pisé gemaak is. Die plat dakke was gemaak van boomtakke, strooi en riete, en daar was klei en modder bo -op. Belangriker nog, die voorwerpe wat gevind is binne hierdie huise bied 'n groot insig in die kultuur van hierdie neolitiese beskawing. Graanoes (en ander landbou) gereedskap is gevind, tesame met verbrande koring en lensies, wat daarop dui dat hierdie mense boere was. Daar is ook bene van skape, bokke en varke gevind, wat toon dat hierdie mense diere uit Klein -Asië na Ciprus gebring het en deelgeneem het aan die veeteelt. Verder is gevind dat diabase, 'n subvulkaniese gesteente kenmerkend van die Aceramic Neolithic era, potte en klipvate bevat, wat verder bewys lewer van die oorsprong van hierdie spesifieke beskawing. Die belangrikste bevindings was egter dié wat bewys lewer van uitgebreide godsdienstige gebruike. Eerstens het die mense van Choirokoitia unieke menslike begrafnisse gehad, wat bestaan ​​uit die begrawe van hul dooies onder die vloere van hul huise. Hulle het eers 'n put gegrawe en die lyk daarin geplaas, gewoonlik na die regterkant. Gebreekte potte is daarna in die graf geplaas. Daarna is 'n groot klip op die liggaam gesit om te voorkom dat die dooies weer lewendig word. Uiteindelik is die put gevul en sodoende die vloer van die huis herskep. 'N Ander rede om te glo dat hierdie mense geestelik was, is die ontdekking van antropomorfe beeldjies gemaak van klip en klei, wat moontlik as simbole/afgode van hul god (e) gebruik is.
Die argeologiese terrein van Choirokoitia is op baie maniere belangrik vir die wêrelderfenis. Soos voorheen gesê, is dit een van die belangrikste proto-neolitiese terreine in die Middellandse See. Omdat dit so goed bewaar is (en omdat die dorp baie lank beset was), toon dit duidelik die manier waarop 'n groep mense uit Asië na 'n Mediterreense eiland gekom het, hulle daar gevestig het, die kultuur daarvan na 'n nuwe gebied versprei het , en ontwikkel as 'n beskawing. Aangesien slegs 'n gedeelte van die terrein opgegrawe is, bied dit genoeg geleenthede vir meer studies in die toekoms.
Daar is tans geen bedreigings vir hierdie webwerf nie. Die webwerf word uitstekend bewaar, en amptenare is versigtig om veranderinge as gevolg van toerisme te voorkom.
Thomo 's Gat
Khirokitia is 'n neolitiese plek in Ciprus. Dit word tussen Limmasol en Lefkosia aangetref en is op 'n grootpad en goed gemerk.
Omstreeks 7000 v.C. (volgens koolstof-14-datering) het dorpsgemeenskappe oral in Ciprus verskyn. Daar word voorgestel dat hierdie gemeenskappe die gevolg was van 'n toestroming van immigrante rondom daardie tyd. Dit word verder ondersteun deur die bekendstelling van nuwe diere op ongeveer dieselfde tyd ook aan Ciprus. Ongeveer twintig neolitiese nedersettings is op Ciprus ontbloot en Khirokitia is een daarvan.
Die plek van Khirokitia is die eerste keer in 1934 deur P. Dikaios ontdek. Hy het ses ekspedisies na die plek gemaak tussen 1936 en 1946. Die verkenning van die terrein is in 1972 deur die Departement van Oudhede goedgekeur en twee kort operasies is uitgevoer. Verdere studie op die terrein is voorkom deur die Turkse inval in Ciprus in 1974. Maar toe dinge weer begin begin, is daar in 1976 'n verdere ondersoek gedoen om die totale oppervlakte van die terrein te bepaal (redelik uitgebreid) en om voor te berei op verdere verkennings . In 1977 word 'n Franse span geborg deur die CNRS (die Nasionale Wetenskaplike Sentrum) en die Algemene Departement van Kulturele, Wetenskaplike en Tegniese Betrekkinge van die Franse Ministerie van Buitelandse Sake.
Die dorpie self is aan die kant van 'n heuwel gebou en bevat 'n groot aantal sirkelvormige wonings wat in klip gebou is. Dit wissel in grootte van 2,3 tot 9,2 meter in deursnee (ekstern). 'N Pad of pad loop deur die dorp en 'n uitgebreide klipmuur is ook opgegrawe. 'N Aantal artefakte is ook van die terrein gevind. Dit is beslis 'n besoek werd.
As u oor die dorpsgebied aan die kant van die heuwel kyk, is daar die grondgebiede van baie geboue. Smal gebiede tussen die geboue en die geboue wat blykbaar gebou is waar dit die maklikste was om die fondamente te lê. 'N Straat loop deur die middel van die dorp. Binne die gefotografeerde gebied is daar 'n aantal van die geboue wat hieronder beskryf word. Eenhede genommer XIX en XX is gedurende dieselfde tydperk gebou. Nommer XIX beset die terrein van 'n vroeëre gebou wat direk op ongerepte grond opgerig is. Eenheid XX hou moontlik verband met twee klein naburige geboue en is soortgelyk aan eenheid IX deurdat dit toegerus is met twee piere, wat soos in ander gevalle 'n platform moes ondersteun het.
Die oudste bewooningsfases van die dorp strek verder agter die muur. Onder die uitgegrawe eenhede daar (nommers XXVII, XXVIII en XXIX) vorm 'n gemeenskaplike groep, alhoewel hulle skaars sigbaar is. Elkeen van hulle het 'n aparte funksie; een was 'n wooneenheid, die tweede is moontlik as kookarea gebruik, aangesien 'n kaggel die sentrale ruimte inneem; die derde is gebruik vir industriële aktiwiteite, soos die maal maal, wat aangedui word deur die teenwoordigheid van 'n grinder geïnstalleer op 'n platform aan die basis waarvan 'n houer gevind is, moontlik vir die versameling van meel.
Landbou, veeteelt en jag het die nodige voedselbronne voorsien. Daar is bewyse vir die verbouing van koring en gars sowel as peulgewasse soos lensies en ertjies, terwyl skape, bokke en varke grootgemaak en braak gejag is.
In die opwaartse helling van die heuwel is die oorblyfsels van eenheid XLV met 'n muur van 2,10 meter dik van drie konsentriese klipkringe.
Die kromming na die binnekant van die boonste gedeelte van die muur van die naburige eenheid nr. XLVII, 'n verdraaiing wat veroorsaak word deur die druk van die aarde in die steil dele van die heuwel, word beskou as 'n aanduiding van die teenwoordigheid van 'n koepelvormige dak. Trouens, dakke was plat en nie koepelvormig nie, gemaak van takkies en modder, soos bewys deur die heropbou van 'n aantal ineengestorte oorblyfsels van die dak, wat oor die vloer gevind is in 'n eenheid wat deur 'n brand vernietig is. Die dakfragmente word nou in die Larnaka -museum uitgestal.
In beide eenhede XVII en XVIII is drie van die rykste grafte van die gebied ontdek. In ooreenstemming met die begrafnisgebruike van die tydperk, is die lyk in 'n put geplaas wat in die binnekant van die wooneenheid gegrawe is, maar dit is nie verlaat nie. Een, soms meer gebreekte klipvate is in elkeen van hierdie grafte neergelê. In twee van die begrafnisse is 'n hanger van skulp- en klipkrale om die nek van die oorledene gevind. In die meeste gevalle is geen grafgeskenke gegee nie en die lyk van die dooies was bedek met 'n swaar klip, soos gesien kan word in die rekonstruksie van so 'n graf in die Larnaka -museum.
Die eerste inwoners het 9 000 jaar gelede by Khirokitia (Choirokoitia) aangekom en hulle gevestig op hierdie heuwel wat uitkyk op 'n sytak van die rivier Maroni. Aanvanklik het die nedersetting slegs 'n deel van die heuwel beset en is dit natuurlik beskerm deur die platorand en kunsmatig deur die bou van 'n verdedigingsmuur. Die nedersetting het later buite hierdie grense na die westelike deel van die heuwel versprei.
Die basiese argitektoniese eenheid is 'n sirkelvormige struktuur met 'n plat dak. Die materiaal wat gebruik word, is klipblokke van ligkleurige kalksteen wat uit die omliggende gebied versamel is, en donkerkleurige klippe van die rivierbedding, pisè en songedroogde modderstene. 'N Bewoningseenheid of huis kan gedefinieer word as 'n samestelling van verskeie van hierdie eenhede rondom 'n ruimte sonder dak.
Een van die merkwaardigste konstruksies wat dateer uit die uitbreidingsperiode van die dorp in die weste, is eenheid IA. Die buitedeursnee is meer as 8 meter en twee massiewe klippilare ondersteun 'n platform. Daaglikse aktiwiteite het plaasgevind in die binneland of in die kleiner eenheid XIIA, 'n latere toevoeging, sowel as in 'n binnehof in die noorde wat met huishoudelike installasies voorsien is.
Die muur bly in gebruik totdat die dorp buite die grense na die weste versprei het, tot op grond wat tot dan toe onbewoon was. Die nuwe gebied is ook omring deur 'n indrukwekkende muur wat meer as 60 meter lank opgespoor is.
Die ingang van die dorp was 'n ingewikkelde argitektoniese stelsel wat ontwerp is om die hoogteverskil van ongeveer 2 meter tussen die vlak waarop die dorpie gebou is en die onderkant buite te oorkom. Hierdie struktuur, uniek in beide Ciprus en die Nabye Ooste, bestaan ​​uit 'n aantal funksies wat die beheer van die gang of toegang tot die dorp verseker. Dit bestaan ​​uit 'n trap wat geïntegreer is in 'n vierhoekige struktuur van klippe met sorgvuldig gepleisterde oppervlaktes wat teen die buitekant van die omhulingsmuur rus. Die trap bestaan ​​uit drie trappies reghoekig met mekaar. Toegang word belemmer deur 'n tweede kenmerk, wat nog ondersoek word.
By die verbygaan van die eerste kontrolepunt, moes 'n besoeker wat toegang tot die dorp wou verkry, die eerste trappie klim, dan links draai om die tweede te klim en weer na regs te draai om die derde trap te klim. Toe hy bo was, moes hy weer regs draai en 'n paar meter loop voordat hy uiteindelik die dorp kon binnegaan, moontlik deur 'n paar trappe af te daal wat egter nie behoue ​​gebly het nie.
8 oudste huise ter wêreld
Vir 'n groot deel van die vroeë mensgeskiedenis was mense nomadiese jagtersversamelaars wat gereeld op soek was na kos. Groepe mense reis gereeld saam en vestig semi-permanente nedersettings terwyl hulle rondbeweeg. Daar is baie artefakte uit hierdie tydperk, maar bewyse van meer permanente nedersettings dateer uit ten minste 10 000 jaar gelede.
Daar is nuwer argeologiese bewyse dat gesofistikeerde gemeenskappe baie vroeër gevorm het. Ons kan nooit seker weet wanneer ons voorouers besluit het om eers langdurige gemeenskappe te stig nie, maar oorblyfsels van sommige van hierdie vroeë huise is wêreldwyd ontbloot.
Jaar gebou: c. 11de eeu nC
Nog steeds bewoon: Ja
Kirkjubøargarður, ook King's Farm genoem, word beskou as die oudste houthuis wat nog in die wêreld bewoon word. Die plaas is in die Faeröer geleë en tot vandag toe is dit die grootste plaas in die omgewing. Die huis was eers die biskoplike woning en kweekskool vir die Bisdom van die Faeröer.
Aangesien daar geen hout op die eiland is nie, is dit 'n baie waardevolle materiaal vir die inwoners. Volgens die legende was die hout wat gebruik is om die plaashuis te bou, drijfhout uit Noorweë. Vandag is die plaashuis 'n museum, maar die afstammelinge van die Patursson -gesin - wat die huis sedert 1550 bewoon het - versorg en bly steeds in die huis.
Jaar gebou: c.200 CE
Plek: Dover, Engeland
Nog steeds bewoon: Nee - ruïnes
Die ruïnes van wat nou die Roman Painted House genoem word, is die eerste keer in 1970 ontdek. Die huis, of mansio (hotel vir besoekende amptenare), is omstreeks 200 CE gebou. Dit bestaan ​​uit vyf kamers sowel as groot geverfde muurskilderye, waar die huis sy naam vandaan gekry het. Die muurskilderye is van die beste voorbeelde van Romeinse kuns in Brittanje en is die mees uitgebreide ooit in die omgewing.
'N Unieke kenmerk van die huis is die Dover Gems, wat die stelsel van hypocaust (sentrale verwarming) in die vloer onthul. Sedert die ontdekking daarvan het die huis behoue ​​gebly en dien dit as 'n belangrike toeriste -aantreklikheid in Dover.
6. Jarlshof Huise
Jaar gebou: ongeveer 800 v.C.
Plek: Shetland, Skotland
Foto bron: Aardrykskunde
Die argeologiese terrein van Jarshof is een van die bes bewaarde en merkwaardige terreine wat ooit in die Britse Eilande opgegrawe is. Die groot argeologiese terrein bevat oorblyfsels en uit verskillende tydperke, waaronder laat -neolitiese huise, 'n dorpie uit die Bronstydperk, 'n Viking -langhuis, 'n Middeleeuse plaasopstal en 'n brosjure en stuurhuise uit die Ystertydperk.
Alhoewel die oudste oorblyfsels aardewerk uit die Neolitiese era is, dateer die oudste huise uit die laat Bronstydperk, ongeveer 800 vC. Hierdie vroeë huise was 'n kompleks van byekorfhutte wat deur interne steunpunte geskei is. Omstreeks 200 vC is 'n nuwer nedersetting bo -op die ouer hutte gebou. Hierdie nuwer huise was ook sirkelvormig en van klip, maar was ruimer.
Jaar gebou: ongeveer 3100 v.C.
Plek: Vasteland, Orkney, Skotland
Die dorpie Skara Brae bestaan ​​uit tien steenstrukture uit die Neolitiese era wat goed bewaar is. Die dorp is begrawe deur 'n reuseheuwel wat die terrein onbedoeld in 'n uitstekende toestand gehou het. Die dorpie was ongeveer 600 jaar lank beset en het altyd uit ongeveer tien huise bestaan.
Een van die beste kenmerke van die terrein is die klipmeubels wat nog in die huise geleë is. Van die meubels bevat kaste, kaste, stoele en beddens. Benewens klipmeubels, het die mense wat by Skara Brae gewoon het, gereedskap, juweliersware, dobbelstene, gegroefde ware ('n unieke soort erdewerk) en ander ornamente van been, klippe en edelgesteentes gemaak.
4. Knap van Howar
Jaar gebou: c. 3700 v.C.
Plek: Eiland Papa Westray, Orkney, Skotland
Die Knap of Howar in Skotland word beskou as die oudste kliphuis wat nog in Noord -Europa staan. Die oorblyfsels van die huis is redelik goed bewaar en dateer uit tussen 3700-3500 vC. Die perseel, wat algemeen die plaas genoem word, bestaan ​​uit twee strukture wat met 'n gang verbind is. Die groter struktuur is ouer en was die belangrikste leefruimte, terwyl die tweede, kleiner struktuur waarskynlik as 'n werkswinkel/stoorarea gebruik is.
Op 'n stadium is die gang tussen die strukture doelbewus versper en die werkswinkel is laat vaar. Argeoloë het bewyse gevind wat toon dat die hoofhuis in gebruik gebly het nadat die gang geblokkeer is en meer as 900 jaar lank gebruik is.
Jaar gebou: omstreeks 7 000 v.C.
Plek: Republiek van Ciprus
Khirokitia is 'n neolitiese nedersetting op die eiland Ciprus, naby Griekeland. Die ruïnes is 'n reeks sirkelhuise wat eers omstreeks 7000 vC beset was. Hierdie vroeë huise is van moddersteen en klip gebou en het plat dakke. Argeoloë het ongeveer 20 huise op die terrein ontdek wat direk op die grond gebou is.
In en naby die huise is oorblyfsels van vuurherde, graanblare, ander huishoudelike en landboutoerusting, sowel as menslike oorskot gevind. Hoewel daar geen planne is om die oorspronklike terrein te herbou nie, het argeoloë in die omgewing vyf huise sowel as 'n gedeelte van die verdedigingsmuur van die nedersetting herhaal in 'n poging om besoekers te help om meer te verstaan ​​oor die ruïnes.
Jaar gebou: ongeveer 7 800 v.C.
Plek: Howick, Northumberland, Engeland
foto bron: Argeologiese Navorsingsdienste
Tot die onlangse ontdekking van die huis op die argeologiese terrein van Star Carr, was die Howick -huis die oudste Mesolitiese huis in die Verenigde Koninkryk. Die kaggels wat binne -in die hut geleë was, was radiokoolstof wat omstreeks 7800 vC gedateer is. Die perseel is die oudste nedersetting in die omgewing van Northumberland. Benewens die hut, is daar 'n begraafplaas wat uit vyf Bronstydperk -grafte bestaan.
Volgens argeoloë het die hulpbronne in die omgewing rondom die hut sy inwoners (steentydperkjagter-versamelaars) die hele jaar daar laat woon. In 2005 het 'n span argeoloë besluit om die hut te herbou - in 'n nabygeleë omgewing naby die oorspronklike terrein - vir die BBC -dokumentêre reeks "Coast".
Jaar gebou: c. 8500 v.C.
Plek: Star Carr argeologiese terrein naby Scarborough, Noord -Yorkshire, Verenigde Koninkryk
Foto bron: The York Press
Die huis wat in 2010 op die argeologiese terrein van Star Carr gevind is, is nie net die oudste woning in die Verenigde Koninkryk nie, maar dit is waarskynlik die oudste huis ter wêreld wat tot dusver ontdek is. 'N Span argeoloë van die universiteite van Manchester en York het ook 'n houtplatform ontbloot, wat volgens hulle die oudste voorbeeld van timmerwerk in Europa is.
Volgens argeologiese navorsing is die oorblyfsels van die huis ongeveer 8500 vC gedateer. Die mense wat hier gewoon het, was jagter-versamelaars wat na die Britse eilande gekom het terwyl hulle nog verbind was met die vasteland van Europa.
Die terrein is in 1934 ontdek deur Porphyrios Dikaios, direkteur van die Ciprus Departement van Oudhede wat tussen 1934 en 1946 ses opgrawings uitgevoer het. Sy aanvanklike bevindings is in 1934 gepubliseer in The Journal of Hellenic Studies. Verdere opgrawings is toe in die vroeë 70 & #8217s, maar is onderbreek deur die Turkse inval op die eiland. 'N Franse sending onder leiding van Alain Le Brun hervat die opgrawing van die terrein in 1977. Dit is beset vanaf die 7de tot die 4de millennium v.C.
9 oudste ruïnes ter wêreld
Die vroegste tekens van beskawing het tydens die Neolitiese Revolusie na vore gekom toe mense begin wegbeweeg van jagter-versamelaarstyllewe na landbou en vestiging. Hierdie vroeë beskawings het permanente nedersettings begin vestig, en hoewel die meeste van hierdie strukture heeltemal vernietig is, het verskeie dit oorleef. Argeoloë het ruïnes van regoor die wêreld ontdek, baie van hulle dateer uit die Neolitiese era. Sommige van die ruïnes op hierdie lys dateer selfs uit die vroegste amptelike beskawings en gee nuwe insigte oor hoe die menslike samelewing ontwikkel het.
Jaar gebou: ongeveer 3600 v.C.
Plek: Ancash, Peru
Oorspronklike doel: Skikking met sirkelvormige plein
Sechin Bajo is vermoedelik die oudste mensgemaakte struktuur in die Amerikas. Die oudste dele van die ruïnes dateer uit ongeveer 3600 vC en maak deel uit van 'n groter argeologiese gebied wat bekend staan ​​as die Sechin-kompleks (Sechin Bajo, Sechin Alto, Cerro Sechin en Taukachi-Konkan).
In 2008 het argeoloë 'n sirkelvormige klipplein opgegrawe wat dateer uit 3500 vC en 'n nabygeleë fries uit 3600 vC. Beide die vondste is die oudste voorbeelde van monumentale argitektuur wat tot dusver in die Amerikas ontdek is - dit is ouer as enigiets wat by Norte Chico gevind word, wat beskou word as die oudste stedelike nedersetting van die Amerikas.
Jaar gebou: c.4500 BCE (Grand-Menhir) c.4200 BCE (Er-Grah Tumulus) en c.4000 BCE (Table-des-Marchand)
Plek: Locmariaquer, Bretagne, Frankryk
Oorspronklike doel: Dolmen (Neolitiese graf)
Locmariaquer is 'n neolitiese argeologiese terrein wat bestaan ​​uit twee groot klipgrafte en 'n menhir (staande klip). Al die strukture is iewers in die 5de millennium vC gebou, met die Grand-Menhir wat eers gebou is. Voordat die Grand-Menhir iewers omstreeks 4000 vC ineengestort het, was dit 'n enkele stuk graniet wat meer as 20 meter lank was en ongeveer 280 ton geweeg het.
Die Er-Grah tumulus is 'n paar meter van die Grand-Menhir af geleë en dateer uit ongeveer 4200 vC. Die tweede graf, die Table-des-Marchand, is omstreeks 4000 vC gebou en kry sy naam ("Tafel van handelaars") van die massiewe klipblad oor die dak van die binnekamer.
Jaar gebou: ongeveer 4500 v.C.
Plek: Eiland Guernsey, aan die kus van Normandië, Frankryk
Oorspronklike doel: Graf
Die monumentstrukture wat by die ruïnes van Les Fouaillages in Guernsey gevind is, dateer uit ongeveer 4500 vC, wat dit een van die oudste klipmonumente in Europa maak. Daar is argeologiese bewyse (vuursteenwerktuie) wat daarop dui dat die terrein die eerste keer omstreeks 6000 vC deur ou jagters gebruik is. Uiteindelik is die bos opgeruim en 'n begraafplaas gebou.
Die ruïnes is goed bewaar en is eers in 1976 ontdek toe die nabygeleë gebied aan die brand geraak het. Die vuur het granietblaaie geopenbaar in 'n spesifieke patroon wat uit 'n heuwel steek. Sedert die terrein die eerste keer opgegrawe is, is meer as 60 000 vondste ontdek en sommige daarvan word in die Guernsey -museum vertoon.
Oorspronklike doel: Kollektiewe Skikking
Khirokitia of Choirokoitia is een van die belangrikste neolitiese nedersettings in die oostelike Middellandse See, aangesien dit insig bied in die evolusie van die menslike samelewing in hierdie streek. Die dorp is al etlike millennia lank bewoon, vanaf ongeveer 7000 v.C. tot dit in 4000 v.C. Daar was 'n kort onderbreking van die nedersetting in die middel van 6000 vC, toe ander plekke in die streek ook skielik laat vaar is, en Khirokitia ongeveer 1000 jaar later hervestig is.
Argeoloë het bewyse van begrafnisgebruike en beeldjies onthul wat daarop dui dat die mense wat die dorp bewoon het, rituele en godsdienstige praktyke uitgevoer het. Ongeveer 20 huise is opgegrawe en rekonstruksies van vyf huise is op 'n nabygeleë terrein gebou as opvoedkundige hulpmiddels vir besoekers aan Khirokitia.
Jaar gebou: ongeveer 7500 v.C.
Plek: Konya Provinsie, Turkye
Oorspronklike doel: Dorp
Die antieke stad Çatalhöyük in die suidelike Anatolië -streek van Turkye is tussen 7500 en 5700 vC bewoon. Dit was 'n neolitiese nedersetting wat geheel en al bestaan ​​uit huishoudelike geboue, sonder duidelike tekens van openbare geboue. Die ruïnes word die 'heuningkoekstad' genoem vanweë die doolhofagtige uitleg van die huise.
Argeoloë het 18 verskillende geboue ontdek, elke laag verteenwoordig 'n ander era in die geskiedenis van die stad. Benewens huise, het navorsers verskeie artefakte gevind, waaronder muurskilderye, reliëfs, beeldhouwerke en die koppe van diere wat op mure gemonteer is. In 2012 is Çatalhöyük aangewys as 'n UNESCO -wêrelderfenisgebied.
4. Toring van Jerigo
Jaar gebou: ongeveer 8000 v.C.
Plek: Jerigo, Wesbank, Palestynse gebiede
Oorspronklike doel: Onbekend, moontlik versterking, 'n stelsel teen oorstromings, 'n rituele sentrum, 'n politieke simbool van territoriale aanspraak
Die toring van Jerigo is omstreeks 8000 vC ongeveer dieselfde tyd as die muur van Jerigo gebou. Terwyl die muur in 1907 die eerste keer ontbloot is, is die toring eers in 1952 gevind tydens opgrawings wat deur Kathleen Kenyon gedoen is.
Sedert die ontdekking daarvan het argeoloog probeer uitvind waarvoor die toring gebruik kon word. Verskeie voorstelle sluit in verdediging saam met die muur, 'n stelsel teen oorstromings, 'n rituele sentrum en 'n politieke simbool van gemeenskaplike mag. In 2011 het twee argeoloë van die Universiteit van Tel Aviv tot die gevolgtrekking gekom dat die toring 'n simbool van mag is en dat dit gebruik kan word om die gevare in die duisternis teen te werk.
3. Muur van Jerigo
Oorspronklike doel: Verdedigende stadsmure
Die muur van Jerigo is die oudste stadsmuur wat deur argeoloë ter wêreld ontbloot is. Die muur is omstreeks 8000 v.C. gebou ter beskerming of teen vloede. Die ruïnes is geleë by die argeologiese heuwel Tell es-Sultan in die stad Jerigo.
Angelokastro is 'n Bisantynse kasteel op die eiland Korfu. Dit is geleë op die top van die hoogste piek van die eiland en die kuslyn aan die noordwestelike kus naby Palaiokastritsa, en is gebou op 'n besonder steil en rotsagtige terrein. Dit staan ​​305 m op 'n steil krans bo die see en ondersoek die stad Korfu en die berge van die vasteland van Griekeland in die suidooste en 'n wye gebied van Korfu in die noordooste en noordweste.