Hoe verander klimaatsverandering, migrasie en 'n dodelike siekte by skape ons begrip van pandemies? - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Foto deur Quang Nguyen Vinh van Pexels
'N Nuwe raamwerk vir patogeen-evolusie stel 'n wêreld bloot wat baie kwesbaarder is vir siekte-uitbrake as wat ons voorheen geglo het, maar dit openbaar ook nuwe insigte in hoe ons die volgende een kan verwag en versag.
. Duisende jare het 'n onbekende virus stil vertoef onder die wilde herkouers van Suid-Afrika. Die koedoe. Die kameelperde. Die Kaapse buffel. Die virus, versprei deur 'n soort bytende muggies genaamd Culicoides, het in harmonie met sy gashere geleef, en selde veroorsaak siektes, tot in die laat 18de eeu, toe boere suiwer merinoskape uit Europa begin invoer het. Skape is natuurlik ook herkouers, en kort voor lank - omdat dit kon - het die virus ingetrek. In teenstelling met hul eweknieë, het hierdie nuwelinge egter nie die kans gehad om weerstand te ontwikkel nie. Die Franse dierkundige François Levaillant het ook die siekte by beeste geïdentifiseer. Terwyl hy in die 1780's deur die Kaap de Goede Hoop vertrek, teken hy eers die kliniese simptome op van wat hy 'tongsiekte' of 'tong-sikte' in Suid-Afrikaanse Nederlands noem, en let op 'n 'wonderlike swelling van die tong wat dan hele mond en keel; en die dier is elke oomblik in gevaar om [sic] gekoek te word. "
Maar die wolagtige invoer was veral vatbaar. Die siekte het jaar na jaar, dekade op dekade, voortgeduur en elke somer in nuwe kuddes opgevlam. In 1905 het James Spreull, 'n regeringsveearts wat in Grahamstad, Suid-Afrika, gestasioneer is, die eerste groot studie gepubliseer oor wat herders toe 'bloutong' genoem het. Hy het meer voorgekom as die naamgenoot, en hy was 'n uitslag van ander simptome: wisselvallige en erge koors, skuim aan die mond, geswelde lippe, oormatige slym. Dikwels diarree. Voet letsels. Verligting. Sterftesyfers in kuddes het in sy verslag gewissel van minder as 5% tot 30%, maar 'die verlies vir die boer', het hy geskryf, '... hou nie soveel verband met die hoeveelheid skape wat vrek nie, verlies aan toestand wat 'n groot persentasie van die kudde ondergaan. "
Die veearts het geglo die siekte is 'eie aan Suid-Afrika', maar in 1943 het die virus in Ciprus losgebars. In 1956 het dit oor die Iberiese skiereiland gevee. In die middel van die sestigerjare het die Wêreldorganisasie vir Dieregesondheid (OIE) bloutong as 'n oordraagbare siekte "List A" geklassifiseer, uit vrees dat dit in Suid-Europa versprei. Daarna het dit versprei oor Suid-Europa en die Middellandse See, van die Griekse eilande tot minstens nege ander lande wat voorheen nie besmet was nie. Teen 1960 was meer as 'n miljoen skape dood deur hierdie uitbraak, en wetenskaplikes het die kolletjies begin verbind en die skuld vir klimaatsverandering gegee vir die uitbreiding van die reeks en die verspreidingstyd Culicoides imicola, die Afrotropiese muggie.
"Om midge-bevolkings op 'n nuwe plek, oor 'n groot waterliggaam te vestig, het u vervoer deur die wind en geskikte klimaat- en omgewingstoestande op die aankomsplek nodig," sê Anne Jones, 'n datawetenskaplike by IBM Research wat voorheen bestudeer het. "Gevolglik maak klimaatsverandering groter uitbreiding na verwarmende streke."
Toe die bloutongvirus 'n sprong maak van 'n mug bekend as Culicoides imicola, hier afgebeeld, na 'n midge inheems aan Europa, kon die siekte baie wyer versprei as wat voorheen voorspel is. Foto met dank aan Alan R Walker van Wikimedia, gelisensieer onder CC BY-SA 3.0
Maar toe dit die volgende somer Noord-Europa bereik en uiteindelik van Nederland na Suid-Skandinawië opmars, ontdek navorsers iets onverwags: die virus het ook na 'n inheemse muggie gespring, die siekte baie wyer versprei as wat enige van die klimaatmodelle kon voorspel. 'N Reeks verpligte inentingsprogramme in Europa het die verspreiding teen 2010 uiteindelik tot niet gemaak, maar net vyf jaar later het bloutong weer in Frankryk en later, Duitsland, Switserland en meer, opgekom. En namate die wêreld warmer word en meer geskikte habitat vir die virus skep, dui byna elke model daarop dat uitbrekings van bloutonge, wat al die afgelope twee dekades miljarde dollars skade aangerig het, waarskynlik in die jare se omvang, frekwensie en duur sal toeneem. om te kom.
Goedkoop, taai en groen: waarom is daar nie meer geboue wat van die aarde opgerig is nie?
"Die bloutongverhaal toon hoe maklik siektes kan ontstaan ​​uit 'n agtergrond van klimaatsverandering wat aangevul word deur geglobaliseerde handel en reis," sê Daniel Brooks, senior navorsingsgenoot van die Harold W. Manter Laboratory of Parasitology aan die Universiteit van Nebraska State Museum. 'Die planeet is 'n mynveld van evolusionêre ongelukke wat wag om te gebeur.'
Welkom by die ontluikende aansteeklike krisis.
'N perfekte storm
Bloutong. Afrika varkpes. Wes-Nyl. Dengue. Griep. Voëlgriep. Zika. Ebola. MERS. Kolera. Miltsiekte. Koringroes. Lyme-siekte. Malaria. Chagas. SARS. En nou, met 'n prys van minstens 9 biljoen dollar en byna 'n miljoen lewens, Covid-19. Die lys van opkomende aansteeklike siektes (EID's), wat alles van mense tot gewasse en vee teister, gaan voort. Ensovoorts. Ensovoorts. Sommige van hierdie siektes is splinternuut of voorheen onontdek; ander - soos bloutong - is herhaalde oortreders en vlam op in nuwe gashere of nuwe omgewings. Sommige is hoogs patogeen, ander minder. Baie sal jy herken, maar die meeste - tensy hulle jou persoonlik of jou geliefdes of die kos of water waarop jy vertrou, besmet het - sal jy nie.
In Julie 2019 het Brooks en twee ander parasitoloë, Eric Hoberg en Walter Boeger, gepubliseer Die Stockholm-paradigma: klimaatsverandering en opkomende siekte. Die boek bied 'n nuwe begrip van verhoudings tussen patogeen en gasheer wat ons huidige aanslag op EID's verklaar - wat Eörs Szathmáry, direkteur-generaal van die Sentrum vir Ekologiese Navorsing en lid van die Hongaarse Akademie vir Wetenskap, 'n 'onderwaardeerde gevolg' van die klimaatkrisis noem. .
EID's kos al jaarliks ​​ongeveer US $ 1 triljoen, volgens die outeurs, ongeag groot pandemies soos Covid-19, en dit word al hoe meer gereeld. 'Dit is so maklik,' sê Brooks. "Met hierdie kombinasie van klimaatsverandering en mense wat na die wilde lande en die wilde lande terugstoot, en dan wêreldwye reis en wêreldwye handel - oplewing, dit gaan regtig vinnig. "
Onafgehandelde Europese kernreaktors het kommer oor veiligheid
Gedurende die Aarde se geskiedenis, skryf die navorsers, word episodes van klimaatsverandering en omgewingsontwrigting grootliks geassosieer met opkomende siektes, wat organismes buite hul oorspronklike gebied versprei en nuwe patogene aan vatbare gashere bekendgestel het. Die terugtrekking van die laaste ystydperk het byvoorbeeld 'n groot deel van Alaska van 'n droë grasveld-ekosisteem na 'n struikagtige vleiland getransformeer en elande, mense en ander spesies noordwaarts gelok, waar hulle hulself onbewustelik aan 'n hele nuwe reeks patogene blootgestel het. In die sin verskil die mensgemaakte aardverwarming nie wesenlik nie. Woude word gelyk gemaak. Permafrost smelt. Historiese droogtes ontstaan. Maar toenemende globalisering en verstedeliking het hierdie effekte versterk deur nog meer spesies te verplaas en steeds meer paaie oop te maak om nuwe gashere te besmet - soos die merinoskape in Afrika - en ook nuwe vektore. Gedurende 'n normale jaar vervoer vliegtuie en vragskepe nou elke dag miljoene mense en talle spesies regoor die wêreld, wat patogene na nuwe en dikwels gasvrye gebiede vervoer. Die huidige vlaag aansteeklike siektes, met ander woorde, is nie 'n nuwe verskynsel nie. Maar aangespoor deur wat die outeurs 'n 'perfekte storm' van klimaatsverandering en globalisering noem, is dit waarskynlik erger as vorige aflewerings, en die eerste wat die moderne mens direk getuig.
Verskil van 30 miljoen jaar
Volgens Guido Caniglia, wetenskaplike direkteur van die Konrad Lorenz Instituut vir Evolusie en Kognisie-navorsing, Die Stockholm-paradigma is 'een van die belangrikste werke op die kruising van evolusionêre biologie en volhoubaarheid wat nog ooit geskryf is'. Maar om die betekenis daarvan te verstaan, en hoe die deurbraak van die skrywers die pogings om die EID-krisis te beheer, kan hervorm, help dit om te verstaan ​​hoe die konsepte uiteindelik bymekaar gekom het.
Toe Brooks in die laat 1970's vir die eerste keer sy loopbaan as 'n jong parasitoloog begin, was die veld van 'filogenetiese sistematiek', wat van kardinale belang is vir hierdie nuwe begrip van patogeen-gasheer-verhoudings, nog steeds baie omstrede. Beskou filogenetika as geslagsregister op steroïede, 'n metode om die evolusiegeskiedenis van spesies te rekonstrueer met behulp van waarneembare voorvaderlike eienskappe om gemeenskaplike afkoms te openbaar.
'My eerste vrou is deels van my geskei omdat een van die ander postdokters gesê het:' Hierdie man gaan nooit werk kry om dit te doen nie. ' Dit was so kontroversieel, "sê Brooks. 'Maar dit was met behulp van die tegnieke wat my laat sien het dat parasiete rondbeweeg of van gasheer verander, en dit was nie veronderstel om dit te wees nie.'
Soos so baie voor hom, is hy opgelei om patogeen-gasheer-verhoudings as hoogs gespesialiseerde eenhede te beskou - so gespesialiseerd dat patogene nie sonder hul gelukkige mutasie van hul oorspronklike gashere kon afdwaal nie. So gespesialiseerd dat die evolusionêre geskiedenis - ook bekend as die filogenie - van die patogeen moet in teorie die gasheer weerspieël. Vandag nog, sê Hoberg, nou 'n adjunk-professor in die Museum of Southwestern Biology aan die Universiteit van New Mexico, die opvatting dat 'n 'magiese mutasie' nodig is vir patogene om nuwe gashere aan te neem, is algemeen. 'Dit is die paradigma wat al lank bestaan,' sê hy.
Alhoewel die algemene idee al sedert die laat 19de eeu bestaan, het Brooks eintlik die term "cospeciation" geskep terwyl hy op soek was na 'n bewys van die konsep as 'n Ph.D. student aan die Universiteit van Mississippi. Een van die grootste ironieë in Brooks se loopbaan is egter dat hy nou die grootste deel daarvan teruggetrek het van die hele idee; die Stockholm-paradigma is in sommige opsigte 'n selfweerleging. Nie lank nadat hy in 1980 'n professoraat aan die Universiteit van British Columbia aanvaar het nie, ontmoet Brooks Hoberg, 'n Ph.D. student aan die Universiteit van Washington wat later hoofkurator van die Amerikaanse nasionale parasietversameling sou word, 'n bewaarplek van meer as 20 miljoen parasietmonsters wat as verwysingsinstrument deur die Amerikaanse departement van landbou onderhou word. Destyds het Hoberg navorsing gedoen oor parasiete vir mariene voëls in die Noordpoolgebied, en toe hy probeer het om Brooks se filogenetiese metode vir die bepaling van kospeciasie te gebruik, het die hele stelsel gebreek, asof hy 'n vierkantige pen in 'n ronde gaatjie wou slaan. Een groep lintwurms was byvoorbeeld meer as 30 miljoen jaar ouer as die gasheervoël self, wat daarop dui dat die parasiet voorheen in 'n ander gasheer bestaan ​​het. Hoberg se data het uiteindelik 'n patroon van pas besmette gashere blootgelê ná periodes van klimaatsverandering.
Brooks was aanvanklik skepties, gegewe sy opleiding, maar met die verloop van die jare het dit gelyk of sy eie navorsing Hoberg se bevindings versterk. In die middel-90's het Brooks aangemeld as 'n konsultant met 'n biodiversiteitsvoorraadprojek in Costa Rica, en elke voorheen gedokumenteerde parasiet wat hulle in hul navorsingsgebied gevind het, was oorspronklik in 'n ander gasheer.
'Almal,' sê hy botweg. 'Dit was dus presies dieselfde ding wat Eric in die Noordpoolgebied gevind het.'
Teen die einde van die negentigerjare was dit vir Brooks en Hoberg - indien nog nie die groter wetenskaplike gemeenskap nie - duidelik dat kosspesiasie die uitsondering was, nie die reël nie. Bewyse, sowel historiese as in reële tyd, het voorgestel dat gasheeroorskakeling alledaags was. En hoewel hulle nou vermoed dat episodes van klimaatsverandering verantwoordelik was vir die aanleiding van hierdie gebeure, kon nog nie een verklaar hoe die sprong na 'n nuwe gasheer werklik gebeur nie. Met ander woorde: Indien nie deur lukrake mutasie nie, hoe besmet patogene nuwe gashere, spring hulle, byvoorbeeld van Kaapse buffels tot merinoskape - of van vlermuise tot mense?
Uit in die helling
Gedurende die volgende 20 jaar het Brooks en sy mede-outeurs die Stockholm Paradigm (vernoem na die ligging van 'n reeks seminale werkswinkels), wat 'n sintese gemaak het van verskeie ekologiese konsepte, sowel oud as nuut, saamgestel, wat 'n ongemaklike, indien al hoe meer, verklaar. voor die hand liggende waarheid: Patogene is nie net in staat om aan te pas by verandering en nuwe gashere te ontgin nie, hulle is buitengewoon goed daarin. Ondanks die verwerping van die langdurige dogma, lyk dit asof die Stockholm-paradigma algemeen deur die wetenskaplike gemeenskap aanvaar is; resensies van die boek was grotendeels positief en Brooks sê hy het geen terugslag gekry nie. "Ek dink versigtig dat ons 'n impak gemaak het," sê hy.
Elke spesie het 'n aantal voorvaderlike eienskappe mee, en dieselfde eienskappe word deur ander verwante spesies geërf. Dit is gelukkig vir patogene, want hoewel hulle wel spesialiste is, spesialiseer hulle op die eienskap self, nie op die spesifieke gasheer nie. As 'n verre, maar verwante gasheer (sê maar merinoskape) skielik in die omgewing van 'n patogeen (byvoorbeeld Suid-Afrika) gedryf word, is die patogeen meer as daartoe in staat. In die geval van bloutong, wat 'n tussengasheer - 'n vektor - benodig vir oordrag, het die proses homself herhaal toe die virus 'n ander soort midge aangeneem het. Die patogeen het geen nuwe vermoë of willekeurige mutasie nodig om 'n ander vektor aan te neem nie. Al die nodige genetiese hulpbronne vir die patogeen om 'n nuwe tuiste te vind, was reeds in plek.
in 'n 2015 studie, het navorsers van UCLA 'n beeld van die cryo-elektronmikroskoop van 'n bloutongvirus geskep, wat hulle gehelp het om meer te leer oor hoe die virus gesonde selle infekteer. Foto met dank aan Dr. Zhou en die UCLA California NanoSystems Institute
Hierdie proses word 'ekologiese aanpassing' genoem, en dit werk onder die idee dat organismes nooit al hul potensiële hulpbronne benut nie. Die wikkelkamer tussen waar 'n patogeen tans bestaan ​​en waar dit kon bestaan ​​as die regte geleentheid - tussen die huidige gasheer en 'n groot verskeidenheid potensiële geleenthede - 'slordige fiksheidsruimte' genoem word. Terwyl die tradisionele parasitologie veronderstel dat elke patogeen vasgebind is aan sy spesifieke gasheer, dui die idee van 'slordige fiksheidsruimte' daarop dat patogene, ongeag hoe gespesialiseerd hulle ook al word, ten minste 'n klein mate van buigsaamheid besit, of 'n aangebore vermoë om hulpbronne te benut. buite hul huidige gasheer.
'Dit bied die mate van vryheid vir die stelsel om op verandering te reageer', sê Sal Agosta, 'n medeprofessor in fisiologiese ekologie aan die Virginia Commonwealth University, wat die term in 2008 geskep het. 'As dit net die oorlewing van die sterkste was, sou die spesies almal moet perfek aangepas wees vir 'n spesifieke stel voorwaardes, "sê Agosta. 'Maar wat gebeur as daardie toestande verander? Alles sterf. Maar alles gaan nie uit nie. " Organismes pas aan by 'n nuwe omgewing met die eienskappe wat hulle in die hand het.
En dit is al daardie slop - die geërfde vermoë om nuwe gashere te benut - wat uiteindelik 'n opkomende siekte-krisis moontlik maak. Wanneer episodes van omgewingsontwrigting spesies in nuwe gebiede indryf, kom hulle langs die pad nuwe hulpbronne teë. Twee van Brooks se kollegas aan die Universiteit van Stockholm, byvoorbeeld, ekoloë Sören Nylin en Niklas Janz, het getoon dat 'n sekere familie vlinders wat hul gasheerplant in 'n nuwe ekosisteem jaag, ander geskikte gasheerplante onderweg teëgekom het. Hierdie nuwe verhoudings versplinter uiteindelik, hulle spesialiseer en word geïsoleer van die res, totdat 'n ander eksterne versteuring hulle weer in die helling uitstoot. Patogene diversifiseer meer, met ander woorde as hulle blootgestel word aan 'n groter verskeidenheid gashere. Oor lang periodes wissel patogene tussen periodes van spesialisering en veralgemening, tussen isolasie en uitbreiding, in reaksie op omgewingsdruk soos klimaatsverandering.
"Ons glo nou dat daar nie iets soos generaliste en spesialiste is nie, want selfstandige naamwoorde kan nie ontwikkel nie," sê Brooks. 'Daar is net spesies wat veralgemeen of gespesialiseerd is in verhouding tot hoeveel van hul slordige fiksheidsruimte hulle beset. En dit is wat evolusie dryf. "
In 2015 het Sabrina Araujo, 'n fisikus aan die Federale Universiteit van Paraná in Brasilië, 'n model gebou om die Stockholm Paradigm te toets, veral die hipotese van ekologiese aanpassing in slordige fiksheidsruimte. In die begin, sê sy, was die resultate oorweldigend. Dit lyk asof die patroon weinig meer weerspieël as die natuurlike seleksie: die patogene wat die meeste by hul gasheer aangepas is, het die grootste kans op oorlewing. Maar gou het 'n tweede waarheid na vore gekom: die slegte patogene oorleef ook dikwels, en dit is daardie onvolmaaktheid wat hulle 'n groter geleentheid bied om nuwe gashere aan te neem. Deur middel van 'n verspringende proses kan selfs verwante gashere lewensvatbare opsies word, aangesien marginale, onvanpaste variante - of herkombinasies van bestaande genetiese materiaal - in die oorspronklike gasheer nuwe variante lewer in die volgende, ensovoorts.
"Destyds het ek geglo dat hierdie werk nooit aangehaal sou word nie, maar soos Dan voorspel het, is dit nou my werk wat die meeste aangehaal word," sê Araujo. Trouens, Anthony Fauci, direkteur van die Nasionale Instituut vir Allergie en Infeksiesiektes (NIAID) en 'n leier in die Taakspan Coronavirus van die Withuis, en David Morens, senior wetenskaplike adviseur by NIAID, het onlangs Araujo se model aangehaal om te verduidelik hoe Covid-19 moontlik van wilde vlermuise na voedseldiere in nat markte in Wuhan, China, beweeg het.
'Ek het dit duideliker begin sien en het 'n bietjie bang geword oor wat ons modelle sê,' sê Araujo. 'Dit beteken dat 'n patogeen nie 'n nuwe mutasie nodig het nie' om 'n ander gasheer te besmet.
Dit beteken ook dat patogene gereed is vir verandering, en dat die siekte nog 'n simptoom is - indien indirek - van 'n opwarmende planeet.
Of soos Brooks dit gestel het: 'Ons is diep in die kak, en ons het nie regtig die opsie om dit te ignoreer nie.'
Antisipeer en versag
Vir Brooks en sy kollegas is die Covid-19-pandemie nog 'n daaglikse herinnering daaraan dat openbare beleid - steeds feitlik uitsluitlik op inentings en ander reaksionêre maatreëls staatmaak - óf nie ingehaal het nie, óf nie luister nie, óf nie wil nie. . Omdat die Stockholm Paradigm 'n wêreld blootstel wat baie meer kwesbaar is vir siekte-uitbrake as wat ons voorheen geglo het - 'n wêreld wat vinnig nuwe patogene aan nuwe gashere bekendstel, maar dit openbaar ook nuwe insigte in hoe ons die volgende een kan verwag en versag.
"Paradigmaverskuiwings is nie maklik nie. My landgenoot [Ignaz] ​​Semmelweis het gek geraak omdat sy kollegas nie waardeer wat die was van hande teen besmetting kan doen nie, "sê Szathmáry en praat oor die 19de eeuse Hongaarse dokter. 'Bestaande raamwerke konsentreer op spesifieke aspekte, soos virusse en geneesmiddels. Maar in epidemiologie sal voorkoming beter wees as 'n kuur. '
Die skrywers van Die Stockholm-paradigma 'n bloudruk opgestel op grond van hul bevindinge om die EID-krisis proaktief te bestry. Hulle noem dit die DAMA-protokol (dokumenteer, beoordeel, monitor, handel), en dit is bedoel as 'n sambreelbeleid om die voorraad- en toesigprogramme wat alreeds deur die Centers for Disease Control & Prevention, die Wêreldgesondheidsorganisasie en die Verenigde Nasies bedryf word, te stroomlê. Die National Institutes of Health het onlangs die stigting van 'n nuwe US ​​$ 82 miljoen-inisiatief vir EID-navorsing aangekondig wat 'baie ooreenstem met DAMA', het Hoberg in 'n e-pos geskryf. Maar in die algemeen skryf hy: 'die meeste benaderings ... het gefokus op geïdentifiseerde brandpunte van diversiteit met die verwagting dat hierdie brandpunte relatief staties is en in die toekoms die bronne vir patogene sal wees. Dit hou nie rekening met die ingewikkeldheid in die biosfeer nie, veral nie al die prosesse wat verband hou met die uitbreiding van die reeks wat deur klimaats- en omgewingsverandering gedryf word nie. "
Navorsers kan die verspreiding van opkomende siektes skaars verwag as hulle nie weet watter patogene bestaan ​​nie, en tot dusver, is volgens Brooks, Hoberg en Boeger, minder as 10% van die wêreld se patogene geïdentifiseer. Die DAMA-protokol beklemtoon 'n robuuste voorraadprojek wat spesifiek gerig is op parke, stede, weivelde, gewasland - oral waar mense, vee en wilde diere kan oorvleuel, en waar 'n nuwe patogeen 'n siekte kan veroorsaak. Binne hierdie gebiede is die protokol gerig op reservoirgashere - bosluise, knaagdiere, vlermuise en meer - waarvan bekend is dat hulle patogene bevat sonder nadelige gevolge. Dit is die slegte patogene in daardie gashere, sê hulle - die seldsame variante wat skaars aan die kantlyn vasklou - wat waarskynlik direk na mense, gewasse of vee spring, waar dit beter of indirek deur 'n trapsteen kan pas. meganisme soos in Wuhan, waar Covid-19 waarskynlik van asimptomatiese vlermuise na niksvermoedende mense via ander voedseldiere beweeg het.
'N Ander element van die algemene wysheid is dat ons nooit kan voorspel wanneer 'n nuwe siekte sal ontstaan ​​nie. Dit is gebaseer op die aanname dat 'n ewekansige mutasie moet ontstaan ​​wat toevallig na 'n nuwe gasheer kan spring, 'sê Brooks. "Die DAMA-protokol is gebaseer op die erkenning dat ons 'n enorme hoeveelheid kan voorspel omdat skakelaars gebaseer is op die bestaande biologie."
Terwyl hierdie ekologiese grensgebiede ondersoek word, moet navorsers oefen wat Brooks 'filogenetiese triage' noem, en die evolusionêre geskiedenis van 'n patogeen gebruik om die potensiaal vir siektes te bepaal. Spesies waarvan bekend is dat hulle siektes in ander gebiede versprei, of diegene met naasbestaandes wat siektes versprei, moet vooropgestel word. Navorsers moet dan hierdie patogene monitor vir veranderinge in geografiese omvang, gasheerreeks en transmissiedinamika. En ten slotte moet al hierdie inligting vinnig in openbare beleid vertaal word. Die laaste stap is volgens hulle van kritieke belang en te dikwels afgeskeep. Navorsers in China, byvoorbeeld, eers gewaarsku van 'n potensieel oordraagbare koronavirus by vlermuise meer as 15 jaar gelede, maar die inligting is nooit vertaal in openbare beleid wat die verspreiding van Covid-19 sou kon voorkom nie.
'Hulle het reeds geweet daar is 'n koronavirus in vlermuise. Hulle het geweet daar is mense wat seropositief is. En so begin jy die kolletjies verbind vir hoe mense blootgestel word, "sê Hoberg. 'Jy probeer die paaie afbreek. U probeer die potensiaal vir oordrag stop. '
'N Waarskuwing oor die boog geskiet
Al is die DAMA-protokol ten volle gerealiseer, is EID's hier om te bly. Die kenners meen die doel is nie om die opkoms van siektes te voorkom nie, maar om die slag te demp. So lank as wat klimaatsverandering die biosfeer aanwakker, sal patogene voortgaan om te beweeg, en selfs nadat weerstand ontwikkel, sal hulle voortduur as die sogenaamde "patogeenbesoedeling" in ander spesies, terwyl hulle wag om weer toe te slaan. Russiese owerhede is byvoorbeeld nou waarskuwing teen marmotjag nadat verskeie nuwe gevalle van builepes, wat die wêreld meer as ses eeue gelede die eerste keer geteister het, in Mongolië opgeduik het. En Covid-19, sê die skrywers, kan deur mense, of meer waarskynlik ons ​​troeteldiere, na die natuur terugkeer, net om weer uit te kom nadat ons uiteindelik die oorwinning verklaar het. Dit is waarom Brooks gevra het vir die ondersoek na vatbare nie-menslike reservoirs vir Covid-19 kort nadat die pandemie plaasgevind het, waarom Hoberg moedig om potensiële nuwe herkouers vir bloutong te toets en waarom die skrywers Die Stockholm-paradigma daarop aandring dat die jag na potensiële siekteveroorsakende organismes pro-aktief moet wees en voortduur in 'n biosfeer wat dubbeld deur klimaatsverandering en globalisering geanimeer word.
"So verskriklik soos die ekonomiese gevolge van Covid-19 word, dit was bloot 'n waarskuwingskoot oor die boog," sê Brooks. "Die les van Covid het op sigself minder te doen met die siekte as met die erkenning dat ons enorme, kragtige, wêreldwye, tegnologiese wêreld buitengewoon broos is."
Nota van die redakteur: Hierdie verhaal is vervaardig in samewerking met die Voedsel- en omgewingsverslaggewingsnetwerk, 'n nie-winsgewende ondersoekende nuusorganisasie