Nuuskommentaar: Gaan Afrika-spitsberaad globalisering hupstoot gee?Foto: www.sourcingjournalonline.com Terwyl die 27ste Afrika-spitsberaad wat gister in Kigali, Rwanda, begin het, in Suid-Afrika bitter min media-aandag geniet, word daar met sommige oë elders in die wêreld met groot aandag daarna gekyk. By dié geleentheid word Afrika se e-paspoorte bekend gestel, en van die AU se top-amptenare in Addis Abeba sal die eerste ontvangers hiervan wees. Vir die voorstanders van globalisering is dit ná die liederlike bloedneus weens Brexit, en die Skotte se nuwe stemmakery oor onafhanklikheid, soos balsem. Politieke wetenskaplikes wat globalisering as die noodwendige verloop van die toekoms beskou het, gryp met die e-paspoorte na grashalmpies. Die e-paspoorte sal aan die houers daarvan vrye, visumvrye toegang tot ander lidlande van die AU gee. Die voorstanders wys uitasem van opgewondenheid na die openingsboodskap dat die spitsberaad gemik is op “an integrated, prosperous and peaceful Africa, driven by its own citizens and representing a dynamic force in the global arena”. Die AU wys ook daarop dat die spesifieke doelwit van die e-paspoort “is facilitating free movement of persons, goods and services around the continent – in order to foster intra-Africa trade, integration and socio-economic development”. Skeptici, en die werklikheid in Afrika, vertel natuurlik ’n heeltemal ander storie. Die naweek het die Verenigde Nasies se veiligheidsraad tydens ’n byeenkoms beslis dat die geweld in Suid-Soedan tot ŉ einde moet kom. Na berig word, is 272 mense in die jongste gevegte in die Suid-Soedannese hoofstad, Juba, dood. Die gevegte woed tussen die magte van pres. Salva Kiir en die visepresident, Riek Machar. Tegnies geld daar ’n vredesverdrag tussen die twee, en nie een weet mooi hoe en hoekom die gevegte uitgebreek het nie. ’n Wye opvatting bestaan egter dat Kiir die vredesooreenkoms nie ernstig opneem nie. Die ironie is dat Suid-Soedan tot stand gekom het juis om onomkeerbare geweld in die heterogene Soedan te probeer hokslaan. Die AU het, soos in die geval van Eritrea, sy handves se bepaling oor die onskendbaarheid van koloniale grense eenkant geskuif – ’n bepaling wat maak dat Marokko nou al baie lank weens die anneksasie van Wes-Sahara nie deel van die AU is nie. Die realiteit is dat daar in die praktyk eerder enorme strome teen eenheid is. Afrika word lank reeds daarvan beskuldig dat dit sy eie groeipotensiaal ondermyn deur op bilaterale en multilaterale vlak versmorende grensbeheer as deel van handelsreëlings op mekaar toe te pas. Dis dikwels vir ’n land meer lonend om produkte na Europese lande, as na ’n buurland, uit te voer. Niemand kan mooi voorspel wat die sielkundige uitwerking van groter eenheid op minderheidsgroepe en volke wat nou deur koloniale grense verdeel word, sal wees nie. In Europa is gevind dat verskeie groepe, soos die Skotte, Vlaminge en Kataloniërs, na groter selfstandigheid begin beweeg het namate die Europese Unie die karakter van ’n staat begin aanneem het. Daar word gevoel dit is onnodig om nog deur ŉ regering soos die Britse, Spaanse of Belgiese regering te moet werk om by die Europese regering te moet inskakel. Maar gaan huidige Afrika-despote sonder meer toelaat dat groot dele van hul bevolking deur ’n oorhoofse verenigingsproses dros? Vir pro-globaliseringsondersteuners om verlore aansien vir globalisering in die jongste AU-verwikkelinge te soek, is soos om wors in ’n hondehok te soek. Hulle ken eenvoudig nie die harde werklikheid van Afrika nie.