Exéquias Deur Souza! Ou Souza! Dat ek nou is ... Blog Soropositivo.Org
Getuienis van MIV-positiewe mense vanaf 2000 tot 2021Familie
Maira, my ontleder, het soveel in die stelling hierbo gesien dat die skakels vandag ontrafel is; dit is selfs lagwekkend om te sien dat dit in werklikheid ek is!
Die ou man is weg ...
'N Glimp van 'n wonderlike alpiene meer
As ek dit nie hier sê nie, sou ek die waarheid mis. En die waarheid is dat ek nooit die redes vir my ouers se skeiding kon voltooi nie. Ek kan dit nie vasstel nie, want die lewende getuies is baie, baie ver van onpartydigheid. Maar ek is seker van een ding. Hierdie dame, op hierdie foto, met hierdie glimlag, HOU MY VADER met al haar begrip en haar hele hart. Ek het die teks geskryf en ontken niks daarin nie. Maar weet u, my pa was baie gaaf met enigiemand totdat daardie persoon hom weerspreek het. En hy was nie regtig 'n man van halwe woorde nie. Dona Josefa was daar byna 'n bietjie meer as 40 jaar en dit is 'n leeftyd vir baie. En die sprankel in sy oë sê alles!
Ses uur agter die Requiem Now, die begrafnisse
Sowat ses uur gelede hou ek een van die ses handvatsels van 'n kis vas. 'N Eenvoudige kis, want sy middele, my vader, was eenvoudig. Ek Ek het dit met my regterhand vasgehou, die een wat my gewoonlik help as ek my balans verloor (hartseer ironie), nadat u die suikerriet oorgedra het, na die linkerhand, wat min of geen nut het nie.
Die mense wat my die diepste ken, weet dat my verhouding met my pa nie goed was nie. In werklikheid was dit dekades lank 'n eindelose opeenvolging van wapenstilstand wat vervang is deur toenemend moeilike gevegte, moeilik in terme van woorde.
Die eerste benadering na die ontsnapping
Die eerste keer toe ek versoening gesoek het, was ek net minder as 20 jaar oud en het ek 'n kleindogter op my skoot gedra. Vivian.
My eersteling vir wie ek soveel drome gedroom het ... Vandag ontken sy my selfs die reg tot verdediging!
Hy was nie fiks nie, en ek het gedink: miskien in die toekoms ...
Die getelde tyd lyk vir my na 40 jaar
En so het ek in my lewe nog vier keer na hom gesoek, gemiddeld elke agt, nege jaar, en ek is nie lus vir leuens nie. Dit is oor die algemeen my openhartigheid en die onbeskofste manier van uitdrukking wat my vriende, bewonderaars en aan die ander kant van die skaal vyande en mense bring sonder die vermoë om die rede waarom en waarom te sien, te verstaan, en van tyd tot tyd is ek nie net lief nie dit maar dit haat dit ook.
'N Tydjie gelede het hy 'n ongeluk gehad, 'n val.
'N Val na die ouderdom van tagtig is 'n baie ernstige ongeluk en hy kan nie meer onafhanklik wees nie. En voor die herfs noem hy "wit" en leë koppe, soos Windows DLL wat nie die volgende instruksies het nie en die verwerker stop.
Ek het aan Alzheimer gedink.
Ek is nie 'n dokter nie, maar ek het so lank in hospitale gewoon dat ek op 'n manier geleer het om baie seine wat ek byvoorbeeld aan 'n verpleegster in die hospitaal São Camilo gestuur het, baie akkuraat op te spoor. Ek het 'n paar kamermaat se toesprake gehoor en gesien hoe 'n longembolie aan die gang is. Ek het al twee gehad, ek moet weet hoe dit gaan ... 😉
Vir ingeval het sy die spesialis gebel en minder as 20 minute later is die seun na die ICU oorgeplaas. Wat volgende gebeur het, sal ek nooit weet nie.
Ek het haastig gesien en gevoel, maar nie soveel nie
Maar ek het Alzheimer gesien en gevoel dat die tyd min was en as ek dit nie haat nie, kon ek dit ook nie vergewe nie, en as u vra om te vergewe, sal ek u vertel dat dit 'n wonderlike vraag is, want ja, hy het die lewe gegee aan ervarings wat my gedagtes verdraai in my nagmerries, wat ek glo nie uit hierdie lewe sal verdwyn nie.
Maar, het ek aangeneem, gebaseer op 'n toneel in 'n film dat 'alles is soos God wil'.
En ek het vir soveel mense gesê dat ek die dag begin vrees het dat dit na my toe gekom het, en as dit sou gebeur, sou ek dit kon voorskryf vir my die stoïese resep wat ek aan soveel gegee het as 'n ewige balsem, en ek het ongeveer 'n jaar gelede 85% van my handbewegings verloor en, as ek daarin geslaag het om dieselfde resep op stoïsisme toe te pas sonder om te murmureer.
Kyk, ontlugting murmureer nie, en as ek my vriende nie van my pyn kan vertel nie, en as ek dit nie kan openbaar aan die mense wat ek probeer help nie, sal dit beter wees om op te hou bestaan.
Hulle weet! Ek het selfs God daarvoor gevra.
Die onderdrukking van my bestaan.
Nie die afgelope 50 jaar nie. Ek praat van alles, vanaf daardie eerste asem, in daardie ontstellende houding vol ontstellende houding vol liefde
Ek het dit gesê langs 'n baie belangrike vriend wat die afgelope sewentien jaar nooit met my gepraat het nie! En sy het my vertel dat my versoek gevul was met selfsug, want volgens haar was ek te belangrik, altyd volgens haar, vir die heelal, en ek versterk dat dit altyd volgens haar is dat hy, die heelal (dit my vriend moet mal wees) kon nie meer sonder my klaarkom nie.
Die water uit daardie gebou
Ek het die watergehalte van daardie gebou altyd dubbelsinnig beskou.
Bestelling geplaas, diens diens geweier
'N Man gebore in die dertigerjare in die afgeleë binneland van São Paulo, 'n bietjie voor Franca, Pedregulho, kon die feit dat ek MIV gekry het, nie reg verstaan ​​nie.
Maar op daardie oomblik moes ek probeer.
Ek moes probeer en daarvoor het ek op die 'neutrale gebied' besluit.
In plaas daarvan om links te draai, volg ek nog twee blokke en regs draai, Ek het na my suster se huis gegaan.
Ek suig aan die nuus van die laaste nuus en minder as vyf minute dat sy by haar huis ingekom het, terwyl sy water geskink het om koffie te maak, het ek my mediese kaart oorhandig, wat my in die vervloekte dae ook 'n werk gekos het in die toekoms van hierdie verlede tyd, word hierdie vertelling so geskryf!
Verwysings- en opleidingsentrum - VIGS
Waarom, met die ses honderdduisend duiwels, moes dit tog so geskryf word. Hierdie ding, wat so aangebied word, het my werk laat verloor "
As ek dit soos Thanos gedoen het en 'n volmaan daaroor gegooi het, sou die effek steeds nie so vernietigend wees nie!
En ek het gesê: Jy het gelag!
-Dit is nie so nie ... en huil af.
Dit was nie die eerste keer dat ek iemand anders die hoop moes gee wat ek nie gehad het nie en beloftes gemaak het wat ek nie geweet het of ek kon nakom nie.
Dit gaan goed met my Sandra, ek sal goed wees, ek sal nie sterf nie.
Maar ek moet met die ou man praat en daar by sy huis, dit sal nie werk nie. Ek het nodig dat jy met hom doen wat ek jou aangedoen het! Gaan asseblief daarheen en wys hom die kaart. Sê vir hom dat ek hier is.
Ons het koffie gedrink en sy is weg. Ek het haar een blok laat gaan en agter haar aan gegaan.
Ek stop halfpad.
Neutrale gebied sal nie doen nie. Dit moes daar wees.
In die straat.
Ek het op 'n soort leer gesit wat bedoel was om gebruik te word deur die mense wat die huis besit het waar die leer gebou is, gebruik om in en uit die huis te kom en van daardie punt af die lyn te maak wat ek sou verdedig en wys.
Sun Tzu sê: As u nie wil veg nie, trek 'n streep en verdedig dit. Dat u opponent dit nie kan oorsteek nie.
En daar het ek op hom gewag. Ek glo minder as drie minute dat hy nie in slaapklere na die strate gekom het nie omdat Dona Josefa hom gewaarsku het!
Die inhoud van die gesprek self was feitlik 'n paroksisma, en dit blyk iets te wees, is dat hy aan my toegegee het dat toe hy 'in die omgewing' is, daar op Rua José Paulino (ja, ek weet dit), daardie winkels daar op José Paulino Die beslissing van die geagte gekose goewerneur Laudo Natel weerspieël dat die staatspaleis, op Avenida Rio Branco, minder as vyftien minute loop van 'rua da lama', die 'boheemse gebied van die stad'.
Hierdie deel van die stad Sampa is ek van plan om in sommige video's te vertel, iets wat ek gesien, ontdek, geleer het en weet wat ek nie volledig sal kan vertel nie en in sekere gevalle sal stilbly, want stilte is 'n gebed!
Laat ons dan bid.
São Paulo das Antigas, reg, Beto?
Maar van die dinge wat hy my vertel het, was die opspraakwekkende verduideliking dat, nadat ek na die gebied gegaan het, 'lava op **'.
Ek het nie probeer verduidelik nie, en as die seun van 'n vis, 'n goudvis, Dona Josefa op die regte oomblik daar aankom, want chaos was op pad.
Die gesprek het nie aangehou nie, want ek het daarheen gegaan met die wete dat daar nie veel sou wees om te doen nie, en om die einde van die gesprek te beëindig, het hy gesê:
- "U het die huis verlaat omdat u wou"!
- "Ek is weg sodat ek nie in u hande sou sterf nie, met soveel slae"!
- "My pa het my met die skoffelhandgreep geslaan en ek is nie dood nie"!
Ek het in 'n atmosfeer verstaan ​​dat hy eenvoudig die bal wat hy ontvang, aangee.
Ek het hom in 'n paar woorde gesê.
Ou Souza (ou Souza is nou ek) Ek het nêrens om heen te gaan nie. Ek het geen werk of geld nie.
- "En dit is wat u wil hê, geld".
Ek het millennia na die grond en vloeke gekyk wat hierdie vuil ding genaamd geld geskep het, want dit was nie dit nie ...
Dona Josefa het tussenbeide getree:
- "Hy wil hê dat jy by die Seu Souza-familie moet wees".
Ek kan nie onthou hoe hierdie gesprek geëindig het nie, maar ek weet dat dit sleg geëindig het, want ek het net die lynverdediging laat vaar en, aangesien hy niks gesê het nie, is ek terug na Suzano se stasie, het die trein geneem en baie jare het verloop voordat ek dit gedoen het. soek weer sy hulp.
Verloor deur een, verloor duisend.
Nege jaar gelede het ek verneem dat hy my neefs gevra het om my te vind. Ek ken die naam van die lont wat hierdie projektiel afgevuur het, en ek hou dit anoniem vanweë respek vir die gesinsorde.
En hy het my gevind en dit was FANTASTIES
En ek onthou dat dit langer as twee maande geduur het totdat Mara hom weerspreek het en die koek mal geword het, want hy het Mara en my skoonma aangeval! Wie het 'n halfdosyn woorde met hom gewissel en beleefd, beleefd, 'n dame, het na sy woonplekke teruggekeer!
En laastens, ek het versoening opgegee, daar was byna 40 jaar van mislukte pogings en, Dr Valéria, selfs my veerkrag word eendag moeg en, Maira, ek het bitter nodig om met u te praat.
Wel, dit moet hier eindig, want ek weet, ek verveel jou dood.
Toe ek die film A Cabana gekyk het, is daar 'n oomblik wanneer 'A Sabedoria' daardie man en my vriende wat 'n pragtige konfrontasie konfronteer.
Daarmee het ek uiteindelik die groter betekenis verstaan ​​van hierdie resep vir heldhaftigheid of stoïsisme wat ek vir almal voorskryf en voorskryf.
ALLES IS HOE GOD WENS
Omdat ek geweet het dat hy nie gesond was nie en dat die sand aan die bokant van die uurglas al hoe dun was en dat die wiel net in een rigting draai, het ek hom gehaas.
Daardie sterk en gespierde man wat ek ontmoet, liefgehad het, liefgehad het, gevrees en verdeeldheid gehad het, het 'n skaduwee van homself geword en ek het nie 'n foto van hom gemaak nie, dit sou 'n groot wreedheid van my wees om te doen.
Ek het met Dona Josefa gesels, oor 'n paar bekommernisse met iemand anders gepraat en na hom gegaan.
God weet regtig wat hy doen, want toe ek sê:
Pa, wat gaan aan?
(Hierdie E daar? Is my handelsmerk, selfs in die dae van DJ: Hey ouens? Kom ons sidder ???)
Hy het my helder geantwoord en presies van sy gesondheidstoestand gepraat en wie regtig weet wat hy leef, ervaar en leer.
Ek gaan sit langs hom en Dona Josefa stap vriendelik weg.
Ouens, ek sal nie letterlik kan wees nie, selfs nie omdat ek nie geskryf het voordat ek soontoe gegaan het nie, aangesien ek nie gedink het voordat ek hier geskryf het nie.
Dikwels, as ek 'n teks begin, is alles wat ek daaroor weet, die teks, die laaste sin en as die woorde vorder, word ek meegevoer deur hulle, wat my vertel waarheen ek moet gaan, soos 'n breker die frase verskyn, Die een, wat my gelei het om te skryf, herlei, selfs sonder om die redes te ken waarom ek dit wou skryf.
Lyk oud, volgende:
Ons het lewenslank 'n graaf van meningsverskille gehad en daarom het ek 'n pad gekruis om te skroef. Maar ek het nou die dag teruggekyk en gesien dat, ja, hierdie dinge, sommige so verskriklik, die dinge was waardeur ek moes gaan. En nie jy nie.
Sy rol in dit alles was om my weer hierheen te bring, aarde toe, sodat ek dit alles kon deurgaan en pa sien. Ek verstaan ​​nog steeds nie die boodskap nie, want ja, alles is soos Hy wil en tot nou toe Hy het my nie verduidelik hoekom ek soveel mense aan die dood of die lewe moes afstaan ​​nie.
En hier tussen my en u, leser, weet ek nie wat erger sou wees as u aan lewe of dood verloor nie. 😉
So pa, ek weet dat u selfs bekommerd kan wees en verveeld sal wees met die manier waarop ek na dit alles kyk, en ek sê vir u dat dit met dankbaarheid is.
Goed of sleg, gelukkig en ongelukkig, met baie en 'n bietjie geld, en ek het baie dinge gesien en geleef.
En as dit waar is dat ek gehuil het, is dit ook waar dat ek geglimlag het en daarom in vrede verkeer, want ek bedank u vir die vriendelikheid dat u my na hierdie wêreld gebring het, en daar is geen probleme tussen ons nie. U kan gerus wees dat dit nie eers 'n geval van vergifnis is nie.
Dit is 'n geval van dankbaarheid. Baie dankie dat u my die kaartjie gegee het.
As dit presies so was, kan ek dit nie meer onthou nie, maar dit was die gees.
As u om een ​​of ander gekke rede aan my verskuldig is of hom wil help, bid ten minste vanaand vir hom 'n gebed, 'n gebed wat in my naam, Cláudio Souza, voor God vra om toegeeflikheid (genade) .
Dit sal jou nie seermaak nie.
En jy weet môre nooit nie.
Wel, ek weet dat hierdie teks steeds hersien gaan word, want dit het my suster al onderskryf.
Weet u, Velho, ek wil hê dat u moet weet, ja, dat ons gelyk is, en dat daar, ten minste sover ek kan sien, geen probleme tussen ons is nie, behalwe een:
Ek wou, ek wou regtig hierdie liedjie, wat hieronder volg, hoor en nie soos 'n leuenaar, 'n dief voel nie!
Jy weet, die waarheid is dat Velho Souza nou ek is! En onbedoeld laat ek 'n soortgelyke nalatenskap vir my, vir u kleindogters, agter, alhoewel die keuses nie deur my gemaak is nie.
Ja, u heimwee tref my al. presies soos die mandolien.
Maar daar was 'n onvergeeflike detail 🙂 Hy is begrawe met die Corithians T-hemp en dit kan ek nie onderskryf nie.