Geskryf deur Luara Ferracioli
Foto deur Annie Spratt / Unsplonzen
Sommige mense is gelukkig genoeg om hul liefde vir 'n tydjie in die lewe sonder veel spanning en angs te bespeur. Hulle dink miskien aan lang ure wat hulle sonder bekommernis in die agterplaas speel, of om projekte en verhoudings aan te pak sonder angs of angs. Sulke teer herinneringe staan ​​dikwels in skrille kontras met die lewens wat baie mense as volwassenes lei, waar stres en angs blyk te oorheers.
Die feit dat baie in die volwassenheid sukkel om sorgeloos te wees, laat 'n aantal interessante vrae ontstaan ​​oor die verhouding tussen sorgeloosheid en die goeie lewe. Is sorgeloos 'n spesiale kinderjare? Is dit iets wat die lewe van 'n kind betekenis gee sonder om dieselfde te doen vir volwassenes? Of moet volwassenes meer sorgeloos wees en dus meer soos kinders wees, sodat hul lewens goed kan gaan? Die belangrikste is: as sorgsaamheid inderdaad 'n noodsaaklike voorwaarde is vir 'n goeie lewe, waarom is dit dan so?
As ouer van twee jong kinders, en iemand wat aan die familiefilosofie werk, het ek my aandag onlangs gevestig op die vraag wat dit beteken dat dit goed gaan met kinderjare. Ek dink aan die goedere van ouerliefde en opvoeding besef dat daar iets besonders daaraan is om sorgeloos te wees wat dit 'n noodsaaklike komponent van 'n goed-gevoede kinderjare maak. Maar wat volwassenes betref, het ek gevind dat sommige wonderlike, sinvolle lewens kan lei sonder om sorgeloos te wees.
Sulke asimmetrie tussen kinderjare en volwassenheid is die gevolg van kinders en volwassenes se verskillende soorte wesens. Anders as 'n volwassene, het 'n kind nie die gesag om die waardevolle goedere in haar lewe te onderskryf as daar positiewe emosies oor hierdie goed is nie. Dit beteken dat, as 'n kind spanning en angs ervaar, die sielkundige ruimte ontbreek wat nodig is vir positiewe emosies oor waardevolle projekte en verhoudings. Gevolglik sal die kind in 'n posisie wees waar sulke projekte en verhoudings nie as konstitusionele goedere tel nie.
Om te sien waarom kinders se lewens noodwendig verarm as hulle nie sorgeloos is nie, as dit nie by volwassenes geld nie, moet ons eers ons definisies duidelik stel: wie tel as kind, wat beteken sorgeloosheid, en wat beteken dit dat mense se lewens goed gaan? 'N Kind is 'n wese wat reeds praktiese redeneringsvaardighede begin ontwikkel het, maar dit nie so ontwikkel het dat sy van die regte en verantwoordelikhede van volwassenheid kan aanneem nie. Kinderjare is dan die lewensfase wat volg op die kinderskoene en eindig voor adolessensie. Ek verwys na sorgvryheid as 'n ingesteldheid om nie gespanne en angstig te voel nie, alhoewel daar oomblikke in die lewe van 'n persoon sal wees waar sulke negatiewe emosies teenwoordig is. 'N Sorgvrye persoon is dus iemand wat nie gereeld spanning en angs ervaar nie, beide as gevolg van haar sielkunde en haar persoonlike omstandighede.
Ten slotte, as ek nadink oor wat dit vir mense beteken om goeie lewens te lei, beaam ek die sogenaamde 'basterverklarings van welstand': 'n goeie lewe is waar iemand waardevolle projekte en verhoudings aangaan, en vind hulle aantreklik. Filosofie sal byvoorbeeld daartoe bydra dat ek 'n goeie lewe kan lei as dit waar is dat filosofie waardevol is (waar die waarde daarvan nie 'n funksie is van my houdings nie, maar eerder iets anders binne die filosofie) en as dit waar is dat ek filosofie as 'n beroep ondersteun. In 'n wêreld waar filosofie 'n diep verkeerde onderneming is, of waar ek liewer iets anders met my tyd wil doen, hou filosofie op om 'n bydrae te lewer om my goeie lewe te lei.
Soveel vir voorlopiges. Die vraag wat ons nou moet aanspreek, is: hoe sorgsaamheid is nodig vir 'n goeie kinderjare sonder dat dit ook nodig is vir 'n goeie volwassenheid?
Ldit begin by volwassenes. Anders as kinders, kan volwassenes waardevolle projekte en verhoudings in hul lewens waardeer, selfs as daar nie positiewe emosies is nie. Dit is omdat volwassenes soorte wesens is wat baie aspekte van hul lewens kan onderskryf, bloot as gevolg van hoe goed hulle inpas in hul algehele opvatting van hoe 'n waardige lewe daar uitsien. 'N Neurotiese skrywer wat briljante romans skryf ondanks die feit dat die proses pynlik is, kan die projek om te skryf onder spanning en angs onderskryf omdat sy weet dat hierdie negatiewe emosies die werk dieper maak as wat dit anders sou wees. 'N Breinchirurg wat die ergste soorte kankers gebruik, weet dat die belange van haar werk te hoog is vir haar om die lewe op 'n sorgelose manier te benader. Sy is bereid om sorgeloosheid te verhandel vir 'n lewensduur van medisyne.
In werklikheid kan ons die lewens van volwassenes wat nie sorgeloos is nie, positief evalueer, juis omdat ons weet dat 'n volwassene se meer ingewikkelde evalueringsvermoë (bv. Vir selfrefleksie; om morele kennis op te doen, 'n voldoende tydsin te handhaaf; erkenbare koste, risiko's en geleenthede verbonde aan sekere aksies, ens.) laat haar toe om waardevolle projekte en verhoudings te onderskryf, selfs al ontbreek positiewe emosies.
Dieselfde is nie waar vir kinders nie. Alhoewel hulle ook die waardevolle projekte en verhoudings in hul lewens moet onderskryf om sodoende te kan kwalifiseer as bydraes om goed te kan leef, ontstaan ​​'n bevestiging in hul geval wanneer kinders positiewe emosies ervaar teenoor sulke projekte en verhoudings. Kinders het bloot nie die nodige evalueringsvermoë om waardevolle projekte en verhoudings te kan onderskryf bloot as gevolg van hoe goed hulle in 'n algehele lewensplan inpas nie.
'N Kind wat 'n paar uur per dag vrywillig aan 'n familielid met demensie sorg, kan nie so 'n projek outeurlik onderskryf as sy dit stresvol vind nie. Anders as die skrywer of die dokter wat kan terugstap om te evalueer hoe stresvolle projekte pas by haar algemene opvatting van 'n goeie lewe en dit dan op 'n gesaghebbende manier kan onderskryf, is die evalueringsvermoë van 'n kind nie voldoende volwasse nie en ontwikkel om dieselfde te doen. Sy kan dus nie sulke sorgverpligtinge beoordeel op grond van voldoende selfkennis, realistiese gevoel van mededingende opsies, voldoende vlak van morele kennis en voldoende begrip van die koste, risiko's en geleenthede wat daaraan verbonde is nie. Daarom kan sy, as dit sê, onredelik gewig gee om haar gesin aangenaam te maak, of om 'n fout te maak oor wat moraliteit vereis. Sy het miskien geen begrip vir die geleentheidskoste wat daaraan verbonde is nie, en sal nie waardeer dat die tyd om hierdie familielid te versorg kosbare tyd neem om iets anders te doen wat waardevol en aangenaam is nie. Sulke foute kan nie vermy word nie, maar 'n direkte resultaat van die soort dier wat 'n kind is - 'n wese wat nog nie in staat is om voort te gaan met stresvolle en angswekkende projekte nie omdat sy gesaghebbende redes in hul guns kan lewer.
Die vraag ontstaan ​​nou: is dit moontlik vir 'n kind om oor die algemeen nie sorgeloos te wees nie en tog positiewe emosies ervaar teenoor waardevolle projekte en verhoudings? Werk deur sielkundiges soos Ed Diener, professor emeritus aan die Universiteit van Illinois, dui daarop dat positiewe en negatiewe emosies op geen gegewe tydstip onafhanklik van mekaar is nie. Dit beteken dat hierdie emosies geneig is om mekaar te onderdruk, en dat hoe meer spanning en angs 'n kind voel, hoe minder geestelike ruimte sal sy hê vir die ontwikkeling van positiewe emosies teenoor waardevolle projekte en verhoudings. Daarom ontbreek 'n kind wat nie sorgeloos is nie, die geestelike ruimte wat nodig is vir die genot van al die goeie dinge in haar lewe.
As ons wil hê dat kinders speeltyd, opvoeding, vriendskappe en gesinsverhoudings moet onderskryf deur vreugde, plesier, vermaak en plesier teenoor hulle te laat voel - en so goeie lewens as kinders te lei, sal ons beter die voorwaardes skep vir kinders om nie net toegang tot sulke goedere, maar ook om sorgeloos te wees. Dit vereis op sy beurt regerings wat van jongs af bereid is om geestesgesondheid ernstig op te neem en beleid te skep wat sorgvuldigheid in die middelpunt plaas van wat dit vir 'n kinderjare beteken om goed te vaar.
Luara Ferracioli is 'n senior lektor in politieke filosofie aan die Universiteit van Sydney. Sy is besig om 'n boek oor die etiek van immigrasie te voltooi.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Ouerskap > Vir 'n kind is sorgeloos 'n intrinsieke lewe