Advies: Die Krim - sui generis - verslaggewer van die EU
Advies: Die Krim - sui generis
Die vloek van die EU oor die Krim-referendum dra beslis nie by tot 'n effektiewe krisisoplossing in die Oekraïne nie: die situasie op die terrein ontwikkel baie vinniger as die stadige burokratiese tempo van die instellings - die stemming vandag (16 Maart) sal plaasvind sonder hul seën.
Die sogenaamde sanksies wat Rusland moet instel, het die Kremlin nie genoegsaam beïndruk om dit in 'n retraite te druk nie. Eerstens, omdat dit die voorreg van die VN is, waar Rusland sy veto in die Veiligheidsraad het, is die debat oor die EU in werklikheid die beperkende maatreëls. Tweedens gaan die grootste Russiese uitvoer na gas en olie - die goedere wat onmoontlik is om te verwerp in die hoogs politieke stryd oor die Oekraïne.
As Europa 'n besluit neem om met Lenin handel te dryf en ekonomiese belange bo ideologieë te stel - die konsep wat die Europese politiek gedurende die era van die kommunisme oorheers het - is dit hoogs onwaarskynlik dat dit die samewerking met Poetin se kapitalistiese Rusland sou verwerp. Tot dusver het die dreigemente van die EU 'n geweldige impak gehad op kommuniste en nasionaliste wat sanksies toegejuig het as bewys van hul aanspraak dat Rusland deur vyande omring word. Geen goeie nuus vir diegene wat gehoop het op toenadering tussen Oos en Wes nie.
As ons kyk na die opkoms van nasionalistiese ywer in Rusland, 'n mens herinner aan die "botsing van beskawings" voorspel deur die Amerikaanse politieke filosoof Samuel Huntington op die ineenstorting van die USSR: kultuur vervang ideologie, soos die Krim leun die rigting van Rusland te danke aan die magnetiese krag van hul gemeenskaplike identiteit.
Langs kulturele kan mens ook die Krim-situasie in 'n wetlike raamwerk waarneem, met verwysing na Kosovo sui generis - die presedent 'van sy eie soort' wat 'n breë poort na die skepping van nuwe staatsentiteite geopen het. Die prosesse in 'n wêreldwye rigting wys in hierdie rigting: as daar na die Tweede Wêreldoorlog ongeveer 80 state was, is dit nou meer as 200, en die proses sal waarskynlik nie daar stop nie.
As ons egter die politieke teorie oor die geboorte van state opsy laat, en terugkeer na die aarde na die Krim-referendum, is daar 'n klein marge om te dobbel oor die keuse wat gemaak sal word - na die uitbreek van geweld in Maidan Square, wat vinnig versprei het oor die hele Oekraïne sal die meerderheid Krim gretig wees om by outoritêre, maar stabiele Rusland aan te sluit. Die opsie om met Molotov-cocktails vir die Europese perspektief te veg, is verleidelik vir slegs 'n paar ...
Maar geweld is nie die enigste rede wat die Krim van die EU-integrasie ontmoedig nie. In die jare ná sy onafhanklikheid het die stryd om die Oekraïne-identiteit die ellendige weg van veg teen die Russiese kultuur as die grootste bedreiging ingeneem. Sodra die nuwe Oekraïense leierskap aan bewind gekom het, het dit die Russiese taal onmiddellik van sy streekstatus gestroop, wat vertroue vernietig het.
Met die aanstelling van sewe oligarge in die nuwe regering, is die negatiewe beeld van die regime voltooi: die volk was van mening dat dit bloot die volgende handeling was in die voortgaande stryd na die oligarge se stryd om mag vir hul eie beswil in die Oranje Revolusie - die berugte stryd wat Oekraïne as 'n 'gebrekkige demokrasie' bestempel het.
Die anathema van die EU teenoor president Yanukovych laat ongemaklike vrae ontstaan: as hy so sterk korrup is, waarom is hy so lank deur die EU-leiers voorgehou vir sy ondertekening van die Assosiasie-ooreenkoms? Veroordeling van die afgesette president smag aan sy beskuldigdes - waarom het hulle nie voorheen die gebreke van Yanoukovych erken nie?
Die close-up oor die Oekraïense politieke dooiepunt aan die vooraand van die geweld in Maidan Square het nie gunstig bygedra tot die beeld van die EU-leiers nie, omdat hulle die hele Unie tot samewerking met 'n politikus wat hulle nou as 'n verklaring uitdruk, gedruk het. 'n skelm.
In hierdie algemene atmosfeer van verwarring, en twyfel oor die bevoegdhede van die EU-leierskap, lyk die nuus oor die hervormingspakket van € 11 miljard vir die nuwe leiers van Oekraïne twyfelagtig in die oë van Europese belastingbetalers. Met 'n leër van 25 miljoen werkloses, lyk die vrygewigheid van die EU teenoor derde partye onvanpas: waar eindig solidariteit en begin opoffering?
Die Europese jeugfonds ter ondersteuning van werkloses (€ 6 miljard) is met groot moeite en baie debat gestig, terwyl byna dubbel hierdie bedrag vinnig aan 'n regering van sewe oligarge voorsien is, wat waarskynlik hul eie finansiële middele kon verenig om hul eie te red moederland.
Uiteraard is die topdiplomaat van die EU, barones Ashton, opreg in haar begeerte om van die EU 'n wêreldspeler te maak, deur sy invloed te versprei en sy waardes te bevorder, maar met 'n salaris wat die beste van die Amerikaanse president Obama is, is sy steeds in staat om met EU-burgers te assosieer, veral die 25 miljoen van hulle wat werkloos is?
Groot ryke het gefloreer en vervaag op die grondgebied van Europa, wat ons uitgedaag het met die oorerflike kwessie van sy grense, wat die hedendaagse leiers versoek het wat herinner aan die glorie van hul voorvaders om te vergroot. Maar, in teenstelling met die wêreld, is die hedendaagse Europa verenig met demokratiese beginsels om die welstand van die burgers te bevorder. As die verspreiding van EU-waardes oorneem ten koste van die nalatigheid van die behoeftes van sy eie bevolking, sal die huidige Unie die foute van die ambisies van die verlede herhaal: om sy hulpbronne te veel te strek, sal Europa uitgeput, gebroke en magteloos vind.
Met die negatiewe referendum in Frankryk, Nederland en Ierland oor die toekoms van Europa, is daar 'n drang vir die EU om na sy eie burgers om te sien voordat die belastingbetalers van die EU belas word met die Oekraïne se staatskuld van € 30 miljard. Eerste dinge eerste!
Verwante onderwerpe:25 miljoen werklosesAnna van DenskyGewildefull-beeldKosovo ConnectivityMolotov-cocktailsoranje RevolusieSamuel Huntingtonnuwe leiers Oekraïne se