Saint John Cassian - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Saint John Cassian (ca. 360 - 433 C.E.) (Latyn: Jo (h) annes Eremita Cassianus, Joannus Cassianus, of Joannes Massiliensis) is 'n Christen-teoloog wat in die Westerse en Oosterse Kerke gevier word vir sy mistieke geskrifte. Hy is bekend as een van die "Skithiese monnike" en as een van die "Woestynvaders."
Hy is ongeveer 360 gebore, moontlik in die Oos-Romeinse Ryk. Of hy by die geboorte 'n Skithian was of nie,1 as 'n jong volwassene reis hy en 'n vriend na Palestina, waar hulle 'n hermitage naby Bethlehem binnegegaan het. Na 'n tydjie daarheen, het hulle na Egipte gereis, wat deur Christelike stryd gehuur is, en 'n aantal kloosterfondasies besoek. Later is Cassian na Konstantinopel, waar hy 'n dissipel en vriend van John Chrysostom, die patriarg van Konstantinopel, geword het en aan sy stryd met die keiserlike gesin deelgeneem het. Toe Chrysostom teologiese probleme ondervind, is die Latyns-sprekende Cassianus na Rome gestuur om sy saak voor pous Innocent I te pleit.
Dit was moontlik toe hy in Rome was, dat hy die uitnodiging aanvaar het om 'n Egiptiese klooster in die suide van Gallië, naby Marseille, te stig. Sy stigting, die abdij van St. Victor, 'n kompleks van kloosters vir sowel mans as vroue, was een van die eerste sulke institute in die weste, en het gedien as 'n model vir latere kloosterontwikkeling. Die abdij en geskrifte van Cassianus het St. Aangesien die heerskappy van Benedictus steeds deur die monnike van Benedictine, Cisterciënzer en Trappiste gebruik word, lei die gedagte aan John Cassian steeds die geestelike lewens van duisende mans en vroue in die Westerse Kerk.
John Cassian word vereer as 'n heilige in beide die Rooms-Katolieke Kerk en die Oosters-Ortodokse Kerke. Sy feesdag word tradisioneel op 29 Februarie gevier; Aangesien hierdie datum egter slegs een keer elke vierde jaar plaasvind, word amptelike kerkkalenders gereeld sy feestyd na 'n ander datum oorgedra. In die Roomse Kerk word sy fees nie meer in die universele kalender herdenk nie, maar die aartsbisdom van Marseilles en 'n paar kloosterordes hou sy gedenkteken op 23 Julie voort.
John Cassian het twee belangrike geestelike werke geskryf, die institute en die konferensies. Hierin het hy die wysheid van die woestynvaders van Egipte gekodifiseer en oorgedra. Hierdie boeke is geskryf op versoek van Castor, biskop van Apt. Die institute (Latyns: De institutis coenobiorum) die eksterne organisasie van kloostergemeenskappe te hanteer, terwyl die konferensies (Latyns: Collationes) handel oor "die opleiding van die innerlike mens en die volmaaktheid van die hart."
Sy derde boek, Oor die vleeswording van die Here, was 'n verdediging van die Ortodokse leer teen die standpunte van Nestorius, en is op versoek van die aartsdeacon van Rome, later Pous Leo die Grote, geskryf.
Sy boeke is in 'n eenvoudige, direkte styl in Latyn geskryf; hulle is vinnig in Grieks vertaal, vir die gebruik van Oosterse monnike, 'n ongewone eer.
Spiritualiteit van John Cassian
Die woestynmonnike van Egipte het 'n driestap-pad na mistiek gevolg. Die eerste vlak was die Purgatio waartydens die jong monnik deur gebed en asketiese praktyke gesukkel het om beheer oor 'die vlees' te verkry - spesifiek vraatsug, wellus en die begeerte na besittings. In hierdie periode moes die jong monnik verneem dat enige krag wat hy teen hierdie begeertes moes weerstaan, direk van die Heilige Gees kom. Aan die einde van die Purgatio'n periode wat baie jare duur, en die monnik het geleer om vreedsaam op die Here te vertrou vir al sy behoeftes. Terwyl die monnik hierdie periode van suiwering ondergaan het, het hy hom geïdentifiseer met die versoeking van Christus in die woestyn (Matteus 4: 1-11, Markus 1: 12-13, Lukas 4: 1-13).
Op hierdie punt is die illuminatio n aanvang geneem. Gedurende hierdie periode het die monnik die paaie geleer na heiligheid wat in die Evangelie geopenbaar is. Gedurende die illuminatio baie monnike het besoekers en studente ingeneem en die armes versorg soveel as wat hulle skaars hulpbronne toelaat. Hulle het sterk met Christus geïdentifiseer toe hy die Bergrede onderrig het, wat in Matteus hoofstukke 5, 6 en 7 vertel word. Die monnik het sy lewe van nederigheid in die Gees van God voortgesit; sy stoïsynse aanvaarding van lyding het hom dikwels die enigste man gemaak wat heldhaftige of moeilike verantwoordelikhede vir die plaaslike Christelike gemeenskap kon aanvaar. Baie monnike het gesterf en nooit die afgelope tyd verhuis nie.
Die laaste fase was die Unitio, 'n tydperk toe die siel van die monnik en die Gees van God in 'n eenheid verenig is, wat dikwels beskryf word as die huwelik van die Hooglied van Salomo (ook genoem Hooglied, of die Canticle of Canticles). Bejaarde monnike het dikwels in die diep woestyn of in afgeleë woude gevlug om die alleenheid en vrede te vind wat hierdie vlak van mistieke bewustheid geëis het. Hierin het die monnik geïdentifiseer met die getransfigureerde Christus, wat na sy opstanding dikwels vir sy dissipels verborge was.
Cassian word beskou as die oorsprong van die siening wat later bekend geword het as Semipelagianisme. Dit het die rol van vrye wil beklemtoon deurdat die eerste stappe van verlossing in die krag van die individu is, sonder die behoefte aan goddelike genade. Hy het gepoog om 'n "middelweg" tussen Pelagianisme te beskryf, wat geleer het dat die wil alleen voldoende was om 'n sondelose lewe te lei, en die siening van Augustinus van Hippo, wat die oorspronklike sonde en die absolute behoefte aan genade beklemtoon. Cassian het nie deelgeneem aan die kontroversie wat kort voor sy dood ontstaan ​​het nie; sy eerste teenstander, Prosper van Aquitaine, het hom as hoogmoedige man hoog geag en hom nie as die bron van die konflik genoem nie. Semipelagianisme is veroordeel deur die plaaslike Raad van Oranje in 529. Die sienings het weer gewild geword tydens die negentiende-eeuse herlewingsbeweging.
Die Semipelagiese sienings wat aan Cassian toegeskryf word, is in sy konferensies, in boek 3, die konferensie van abt Paphnutius; boek 5, die konferensie van Abbot Serapion; en veral in boek 13, die Derde Konferensie van Abt Chaeremon.
Effekte op latere denke
Die geestelike tradisies van John Cassian het 'n onmeetlike uitwerking op Wes-Europa gehad. Baie verskillende Westerse spiritualiteite, van die van St. Benedictus tot die van St. Ignatius van Loyola, is hul basiese idees aan John Cassianans verskuldig. In die besonder, die institute het 'n direkte invloed gehad op die organisasie van kloosters soos beskryf in die bewind van St. Benedictus; Benedictus het ook aanbeveel dat die keuses van die konferensies word gelees vir monnike onder sy heerskappy. Boonop het die kloosterinstellings wat Cassianus geïnspireer het, die leer en kultuur in die vroeë Middeleeue lewendig gehou, en was dit die enigste instellings wat siekes en armes versorg het. Sy werke word in die Philokalia (Grieks vir 'Liefde vir die mooi'), die Oosters-Ortodokse kompendium oor mistieke Christelike gebed.
Selfs moderne denkers word beskou as gevolg van John Cassian se denke, hoewel die heilige miskien nie sou verwag het nie; Michel Foucault was gefassineer deur die streng manier waarop Cassian die 'vlees' gedefinieer en gestry het. Miskien as gevolg van ondersoeke soos hierdie, geniet Cassian se denke en geskrifte 'n onlangse gewildheid selfs in nie-godsdienstige kringe.
↑ Onlangse vakkundigheid het die tradisie in twyfel gebring. Waarskynlik het dit ontstaan ​​uit die feit dat hy afkomstig is van die Romeinse provinsie Scythia Minor, waar die "Scythian Monks" -gemeenskap bestaan ​​het.
Casiday, A. M. Saint John Cassian op gebed. Cisterciënzer Publikasies, 2007. ISBN 9780728301665
Cunningham, Lawrence. Kort geskiedenis van die heiliges (Blackwell Kort geskiedenis van godsdiens) Blackwell Publishing Limited, 2004. ISBN 9781405114028
Luibheid, Colm. John Cassian: konferensies (Classics of Western Spiritualiteit) Paulist Press, 1985. ISBN 9780809126941