Goeie geselskap en ’n koppie warm tee‘n Illustrasie uit die boek “Big Panda and Tiny Dragon”. (Foto: Verskaf) In Big Panda and Tiny Dragon, die wonderlike boek deur James Norbury, vra die pandabeer vir die klein drakie op sy rug: “Wat is belangriker – die reis of die bestemming?” En Tiny Dragon antwoord sonder aarseling: “Die geselskap.” Die twee maats se reis deur die seisoene verloop nie soos wat hulle beplan het nie. Hulle raak die pad lelik byster maar ontdek op hierdie manier pragtige goed wat hulle asems wegslaan – dinge en ervarings wat hulle nooit sou beleef het as hulle nie verdwaal het nie. Die reisigers se vriendskap verdiep ook soos hulle belangrike lewenslesse langs die pad leer – een daarvan hoe om net in die oomblik te leef. Die wyshede en spitsvondige opmerkings deur die beer en die drakie bons van vroegoggend af in my kop rond. Dalk omdat dit so ŉ grys Kaapse wintersdag is en Opbeuring ŉ welkome gas vir tee sal wees. My bepeinsinge is egter nie net die gevolg van die dreigende onweerswolke wat aan die saampak is nie. Ek dink aan soveel mense se vrese oor die dag van môre weens Die Virus se donker dans met ons brose lewens. Tensy jou bankbalans baie stewig is, jou toekomsvooruitsigte steeds skitter én jy en jou mense nog tot dusver gelukkig genoeg was om Covid-19 te kon vryspring, lê daardie fronskepe tussen ons oë dieper as vantevore. Norbury se twee geliefde karakters het egter ook hiervoor ŉ bietjie salf: “Vlinders sukkel op hulle meeste net voordat hulle te voorskyn kom.” Dis egter daardie opmerking aan die begin van my storie oor die gesélskap wat vanoggend soos ŉ snoesige warmwatersak op my bors lê. Die geselskap. En dis iets wat selfs nie Covid met sy seekatarms van ons kan wegneem nie. Ja, ons skram steeds weg van bear hugs en sien ons hartsmense heelwat minder, maar hulle is dáár. Ek kry so ŉ warm, vreedsame gevoel wanneer ek dink aan die omgeemense in my lewe en is dankbaar vir elke gesprek en teks. Ons is soos Big Panda en Tiny Dragon almal op die oomblik effens verdwaal, maar ons is saam in hierdie ding en selfs met net ons oë wat sigbaar is en selfs van agter die horde rekenaar- en ander skerms kán ons mekaar help. Deur uit te reik, deur net te vra “Hoe gaan dit met jou?” én dit te bedoel. (Soos Tiny Dragon ook vir Big Panda sê: “Jy’s ŉ goeie luisteraar.” En die swart-en-wit beer antwoord ewe rustig: “Om te luister het my nog nooit in die moeilikheid gebring nie.”) Delta en wie-weet-wat volgende gaan nog vir lank lang skaduwees gooi wat ons uithouvermoë gaan beproef en lewenslus tot ŉ mate sal demp. Wetenskaplikes sê in die Science-tydskrif baie gaan oor die volgende vyf jaar van die omvang van inentings afhang. Hulle voeg egter in dieselfde asem by: “Ons weet egter nie hoe doeltreffend die entstof uiteindelik gaan wees nie. Gaan dit 100% effektief wees soos die polio-entstof, of eerder nader aan die griepinspuiting wat tussen 10% en 60% weerstand bied? Die meeste wetenskaplikes verwag ŉ matige beskermingskoers.” Die einde is dus nog nie in sig nie, maar ek dink die feite moet maar eers later vir hulleself praat. Vir nou glo ek dis beter om op die wyshede van my fiktiewe muses ag te slaan. Tiny Dragon sê in ŉ stadium vir Big Panda: “Ek gee op.” “Dis oukei,” sê Big Panda. “Ons probeer môre weer.” En ons doen wat hulle twee gedoen het toe die pad vreemd en verlate begin lyk het: ons stop wanneer ons moeg is, kyk op na die sterre en drink ŉ koppie warm tee.