Die bou van damme in geule het probleme opgelewer danksy die vinnig stromende water. Die sand en steen wat ’n dam moes vorm het net so weer weggespoel. Daarom moes daar ’n nuwe tegniek gebruik word: Die Foeniks Eenheids Sinkkuipe. ’n Sinkkuip is ’n hol beton blok wat presies langs mekaar in die waterstroom geplaas word. Op hierdie manier kan ’n paar sinkkuipe langs mekaar ’n dam vorm. Tydens die vervoer van die sinkkuipe word hulle tydelik deur hout planke afgesluit. By aankoms word die sinkkuip onder water gelaat en die houtplanke word verwyder. Op hierdie manier kom al die sinkkuipe langs mekaar te staan en hulle vorm deel van die algehele werk. In die eerste instansie het die damme ’n oop karakter gehad waardeur die gety ongehinderd sy gang kon gaan, via die hol sinkkuipe. Daarna is die sinkkuipe opgevul met sand en gruis. Die sinkkuipe is nog swaarder gemaak deur nog meer sand en stene en daarna is die skuiwe tussen die sinkkuipe toegemaak. Deur die skuiwe te laat sak word die seearms direk toegemaak en is die dam voltooi. Die Veersegatdam en dele van die Grevelingendam, Volkerakdam en Brouwersdam is op die manier voltooi.
Vir sommige dele van die damme het dit geblyk dat die sinkkuip metode nie die beste oplossing was nie. Daarom is daar ’n spraakmakende nuwe tegniek ontwikkel. Via ’n kabelbaan word groot beton blokke van ongeveer 1,5 ton elk in die see gestort. ‘n Gondel is gebou wat ongeveer 15 ton se materiaal kan dra. Met behulp van grypers kon die groot beton blokke onderaan die kabine van die kabelbaan gehang word. Nadat die blokke in die see gestort word, word die dam opgevul met sand, sodat die water nie meer weg kon stroom nie. Hierdie tegniek is gebruik om die Grevelingendam, Haringvlietdam en Brouwersdam te voltooi.
Die oorspronklike plan was om die Oosterskelde in te dam. Die soutwater wat agter die dam sou opgaar, sou stadig maar seker varswater word. Daar het egter al gou weerstand teen hierdie menselike ingreep gekom. Die unieke soutwater omgewing van die Oosterskelde sou slagoffer word van ekstra veiligheidsmaatreëls. In 1976 het daar ’n alternatief op tafel gekom: die Oosterskeldedam sou ’n kering word, waarvan die skuiwe net sou sluit by ekstreme weersomstandighede. Op hierdie manier sou die unieke soutwater omgewing, met sy mossel- en oesterteelt en sy hoog- en laaggety bly bestaan. Die stormvloedkering, met ’n totale lengte van 3 km, sou bestaan uit 65 voorgefabriseerde beton pilare waar 62 staal skuiwe tussen bevestig sal word. Die grond waar die kering eers op sou kom te staan, was te sag. Om die grond stewiger te maak, is ’n tal van maatreëls geneem. Kunsstof matte, gevul met gruis is byvoorbeeld geplaas daar waar die keringe te staan sou kom.
Mense het eers gedink dat die Deltawerke heeltemal voltooi is met die offisiële opening van die Oosterskeldekering. Die verbetering van die dyke langs die Nuwe Waterweg sou egter nie vir Rotterdam en sy omliggende gebiede genoeg beskerming bied nie. Daarom het Rykswaterstaat ’n kompetisie georganiseer vir die ontwerp van ’n nuwe stormvloedkering. Hierdie kering sou in die Nuwe Waterweg geplaas word. Omdat hierdie waterweg die hoofweg vorm na Rotterdam hawe, mog die nuwe kering nie die route van skepe blokkeer nie en net in uitsonderlike omstandighede moet die kering gesluit kan word. Die wenontwerp het bestaan uit 2 geboë deure van staal wat tot op die bodem gesak word op ’n drempel. Hierdie nuwe kering, die Maeslantkering, is die enigste kering ter wereld met sulke groot beweegbare dele. Die twee deure is elk 240 m lank. By normale weersomstandighede bly die twee deure heeltemaal oop, weggesteek in ’n dok langs die waterkant. Dit laat skepe toe om ongehinderd die hawe binne te vaar. As daar ’n stormvloed opkom, sal die deure toegemaak word. Die geboë vorm van die deure sorg daarvoor dat die kering die krag van die water op kan vang. Op Saterdag 10 Mei 1997 het die offisiële opening van die nuwe stormvloedkering in die Nuwe Waterweg by Hoek van Holland plaasgevind. Danksy hierdie kering word 1 miljoen mense beskerm teen die see.