Louis MacNeice - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Frederick Louis MacNeice (12 September 1907 - 3 September 1963) was 'n Britse en Ierse digter en dramaturg. Hy was deel van die generasie van "dertiger digters" wat W. H. Auden, Stephen Spender en C. Day Lewis insluit; die bynaam MacSpaunday as 'n groep genoem. Die publiek het gedurende sy leeftyd 'n groot waardering vir sy werk gehad, deels as gevolg van sy ontspanne, maar sosiaal en emosionele, bewuste styl. Nooit so openlik polities soos sommige van sy tydgenote nie, toon sy werk 'n menslike opposisie teen totalitarisme en 'n akute bewustheid van sy Ierse wortels. Sy werk is bekend en slim, maar intellektueel onderskei en ingelig deur 'n werklike tragiese sin. Hy hou 'n ironiese oog op die politiek van Ierland, maar sy liefde het altyd verstaan. Sy belangrikste werk is 'Autumn Journal', 'n meditasie oor München en die benadering van oorlog; maar hy is ook die skrywer van baie noemenswaardige kort gedigte.
MacNeice is in Belfast gebore, die jongste seun van John Frederick en Elizabeth Margaret MacNeice. Albei is oorspronklik van die weste van Ierland afkomstig. Lily MacNeice is in Desember 1914 oorlede na 'n reeks siektes, waaronder baarmoederkanker, depressie en tuberkulose. Sy broer William, wat Down-sindroom gehad het, is tydens sy terminale siekte in 'n inrigting in Skotland gaan woon. Kort nadat John MacNeice vroeg in 1917 met Georgina Greer getroud is, is Louis se suster Elizabeth aan boord gestuur by 'n voorbereidende skool in Sherborne, Engeland. Louis het haar later die jaar by Sherborne se voorbereidende skool aangesluit.
MacNeice was oor die algemeen gelukkig by Sherborne, waar hy liberale kunsopleiding ontvang het wat konsentreer op die klassieke en letterkunde. Hy was 'n entoesiastiese sportman, iets wat voortgeduur het toe hy in 1921 na die Marlborough College verhuis het nadat hy 'n klassieke beurs gewen het. Sy belangstelling in antieke letterkunde en beskawing het verdiep en uitgebrei om Egiptiese en Noorse mitologie in te sluit. Hy was 'n tydgenoot van John Betjeman en Anthony Blunt, vorm 'n lewenslange vriendskap met laasgenoemde en skryf gedigte en opstelle vir die skooltydskrifte. Aan die einde van sy skooltyd het MacNeice 'n studie met Blunt gedeel en ook sy estetiese smaak gedeel. In November 1925 word MacNeice 'n 'Postmastership' -beurs aan Merton College, Oxford toegeken, en hy vertrek in die somer van die daaropvolgende jaar na Marlborough.
Dit was in sy eerste jaar as student aan Oxford dat MacNeice die eerste keer W. H. Auden ontmoet het, wat homself die vorige jaar 'n reputasie verwerf het as die voorste digter van die Universiteit. Stephen Spender en Cecil Day-Lewis was al deel van die kring van Auden, maar MacNeice se naaste Oxford-vriende was John Hilton en Graham Shepard, wat saam met hom in Marlborough was. MacNeice gooi homself in die estetiese kultuur en publiseer gedigte in literêre tydskrifte Die Cherwell en Sir Galahad, reëlings vir Shelley en Marlowe vir kerslig verlig en saam met Hilton Parys besoek. In 1928 is hy bekendgestel aan die klassieke don John Beazley en sy stiefdogter Mary Ezra. MacNeice en Esra het verloof geraak; hulle gesinne het egter nie hul geluk gedeel nie. John MacNeice (nou 'n aartsdeacon van Connor en 'n paar jaar later 'n biskop) was verskrik om te ontdek dat sy seun aan 'n Jood verloof is, en die familie van Ezra het die versekering gevra dat William's Down-sindroom nie oorerflik was nie. Te midde van hierdie onrus, Blinde vuurwerke is uitgegee deur Gollancz, gewy aan "Giovanna" (Mary se volle naam was Giovanna Marie Thérèse Babette). In 1930 is die egpaar in die Oxford-kantoor getroud, en geen ouer ouers het die seremonie bygewoon nie. Hy het 'n eersteklas-graad in literae humaniores, en het reeds 'n aanstelling gekry as assistent-lektor in klassiekers aan die Universiteit van Birmingham.
Die MacNeices het in 'n voormalige koetshuis op die terrein van 'n huis in Selly Park gewoon. Birmingham was 'n heel ander universiteit (en stad) as Oxford, MacNeice was nie 'n natuurlike dosent nie en hy het dit moeilik gevind om poësie te skryf. Hy het hom eerder tot 'n semi-outobiografiese roman gewend, Roundabout Way, wat in 1932 gepubliseer is onder die naam Louis Malone; omdat hy bang was dat 'n roman deur 'n akademikus nie gunstig hersien sal word nie.
Die plaaslike Klassieke Vereniging het George Augustus Auden, professor in openbare gesondheid en vader van W. H. Auden, ingesluit. Teen 1932 het MacNeice en Auden se Oxford-kennismaking 'n hegte vriendskap geword. Auden het baie Marxiste geken, en Blunt het teen hierdie tyd ook 'n kommunis geword, maar MacNeice (hoewel simpatiek van links) was altyd skepties oor maklike antwoorde en 'die leunstoelhervormer'. Die snare is onwaar geskryf in die tyd van die Nazi-Sowjet-verdrag, beskryf sy wens vir 'n verandering in die samelewing en selfs 'n rewolusie, maar ook sy intellektuele opposisie teen Marxisme en veral die glib-kommunisme wat deur baie van sy vriende aangeneem is.
MacNeice het weer poësie begin skryf, en in Januarie 1933 lei hy en Auden die eerste uitgawe van Geoffrey Grigson se tydskrif Nuwe vers. MacNeice het ook ongeveer hierdie tyd begin om gedigte aan T. S. Eliot te stuur, en hoewel Eliot nie gevoel het dat hulle Faber en Faber verdien het om 'n volume gedigte te publiseer nie, is verskeie in Eliot se tydskrif gepubliseer Die maatstaf. In 1934 verwelkom MacNeice en sy vrou 'n seun Daniel John. Kort daarna het Mary MacNeice haar man en seun agtergelaat. MacNeice het 'n verpleegster gehuur om sy seun te versorg terwyl hy gewerk het.
In September van daardie jaar reis MacNeice saam met Dodds na Dublin en ontmoet William Butler Yeats. Onsuksesvolle pogings tot toneelskryf en nog 'n roman is in September 1935 gevolg deur gedigte, die eerste van sy versamelings vir Faber en Faber. Vroeg in 1936 besoek Blunt en MacNeice Spanje kort na die verkiesing van die Popular Front-regering. Auden en MacNeice het in die somer van daardie jaar na Ysland gereis, wat tot gevolg gehad het Briewe van Ysland, 'n versameling gedigte, briewe (sommige in vers) en opstelle. In Oktober verlaat MacNeice Birmingham vir 'n dosentpos in die Grieks-afdeling aan die Bedford College for Women, deel van die Universiteit van Londen.
MacNeice verhuis saam met Daniel en sy verpleegster na Geoffrey Grigson se voormalige woonstel in Hampstead. Sy vertaling van Aeschylus s'n Agamemnon is laat in 1936 gepubliseer en vervaardig deur die Group Theatre (Londen). Kort daarna is sy egskeiding van Mary afgehandel. MacNeice het die Hebrides in 1937 besoek, wat gelei het tot 'n boek geskryf deur MacNeice, Ek het die kruis oorgesteek.
Augustus 1937 het die verskyning van Briewe van Ysland, en teen die einde van die jaar word 'n toneelstuk genoem Uit die prentjie is gepubliseer en vervaardig deur die Groepteater. In 1938 publiseer Faber en Faber 'n tweede versameling gedigte, Die Aarde dwing, gepubliseer deur die Oxford University Press Moderne poësie, en Nancy het weereens illustrasies bygedra tot 'n boek oor die Londense dieretuin, eenvoudig genoem dieretuin.
Die laaste maande van die jaar het hy begin werk Herfsjoernaal. Die gedig is teen Februarie 1939 voltooi en in Mei gepubliseer. Dit word algemeen gesien as die meesterstuk van MacNeice, wat sy gevoelens aanteken as die Spaanse burgeroorlog woed en die Verenigde Koninkryk op pad was na oorlog met Duitsland, asook sy persoonlike besorgdheid en besinning oor die afgelope dekade.
MacNeice het 'n kort lesingstoer deur verskillende Amerikaanse universiteite gemaak, met Mary en Charles Katzmann ontmoet en 'n lesing aangebied met W. H. Auden en Christopher Isherwood in New York. MacNeice het ook die skrywer Eleanor Clark in New York ontmoet en gereël om die volgende akademiese jaar sabbatsjaar deur te bring sodat hy by haar kan wees. 'N Lesingles aan die Cornell Universiteit is gereël, en in Desember 1939 vaar MacNeice na Amerika en laat sy seun in Ierland agter. Die reis na Cornell was 'n sukses, maar MacNeice verlang om terug te keer; hy was aan die einde van 1940 terug in Londen. Hy werk as vryskutjoernalis en wag op die publikasie van Plant en spook. Vroeg in 1941 is MacNeice in diens van die BBC.
MacNeice se werk vir die BBC het aanvanklik behels die skryf en vervaardiging van radioprogramme wat bedoel was om steun vir die VSA, en later Rusland, op te bou - kulturele programme wat die bande tussen die lande beklemtoon eerder as op propaganda. 'N Kritiese werk oor W. B. Yeats (waaraan hy sedert die dood van die digter in 1939 gewerk het) is ook vroeg in 1941 gepubliseer Plant en spook en Gedigte 1925-1940 ('n Amerikaanse bundel). Aan die einde van die jaar het MacNeice 'n verhouding met Hedli Anderson begin, en hulle is in Julie 1942 getroud, drie maande na die dood van sy vader. Brigid Corinna MacNeice (met haar tweede naam soos haar ouers, of as 'Bimba') is 'n jaar later gebore. Aan die einde van die oorlog het MacNeice meer as sestig skrifte vir die BBC en 'n verdere versameling gedigte geskryf, springplank. Die radio speel Christopher Columbus, vervaardig in 1942 en later as boek gepubliseer, met musiek deur William Walton, gelei deur Adrian Boult, en Laurence Olivier vertolk. 1943 se Hy het 'n datum gehad (losweg gebaseer op die lewe en dood van MacNeice se vriend Graham Shepard, maar ook semi-outobiografies) is ook gepubliseer, net soos Die Donker Toring (1946, weer met musiek deur Britten). Dylan Thomas het in hierdie periode opgetree in sommige van MacNeice se dramas, en die twee digters (albei swaar drinkers) het ook sosiale metgeselle geword.
In 1947 stuur die BBC MacNeice om verslag te doen oor Indiese onafhanklikheid en verdeling, en hy het voortgegaan om toneelstukke vir die korporasie te lewer, waaronder 'n ses-deel radio-aanpassing van Goethe's Faust in 1949. Die versameling van gedigte in 1948, Gat in die lug, ontmoet met 'n minder gunstige ontvangs as vorige boeke. In 1950 kry hy agtien maande verlof om direkteur van die Britse Instituut in Athene te word, bestuur deur die Britse Raad. Patrick Leigh Fermor was voorheen adjunkdirekteur van die Instituut, en hy en sy vrou het goeie vriende van die MacNeices geword. Tien brandoffers, gedigte wat in Griekeland geskryf is, is in 1951 deur die BBC uitgesaai en die volgende jaar gepubliseer. Die MacNeices het in Augustus 1951 na Engeland teruggekeer, en Dan (wat aan 'n Engelse kosskool was) het vroeg in 1952 na Amerika vertrek om by sy ma te bly om nasionale diens te vermy. Dan sou in 1953 na Engeland terugkeer, maar het na 'n regstryd met MacNeice permanent by sy ma gaan woon.
In 1953 het MacNeice geskryf Herfsopvolger, 'n lang outobiografiese gedig in terza rima, waarmee kritici ongunstig vergelyk het Herfsjoernaal. Die dood van Dylan Thomas het deurgedring deur die skryf van die gedig, en MacNeice het homself betrek by gedenktekens vir die digter en pogings om geld vir sy gesin in te samel. 1953 en 1954 het lesings en uitvoeringstoere deur die VSA gebring (man en vrou sou 'n aand van sang-, monoloog- en poësielesings aanbied), en vergaderings met John Berryman (op die terugkeerboot in 1953, en later in Londen) en Eleanor Clark ( nou getroud met Robert Penn Warren). MacNeice reis in 1955 na Egipte en Ghana in 1956 op lang opdragte vir die BBC. Nog 'n versameling gedigte, besoeke, is in 1957 gepubliseer, en die MacNeices het 'n vakansiehuis op die Isle of Wight gekoop van J. B. Priestley ('n kennismaking sedert MacNeice se aankoms in Londen twintig jaar tevore). Die huwelik het egter begin spanne raak. MacNeice drink toenemend swaar en het meer of minder ernstige sake met ander vroue gehad.
MacNeice is bekroon met die CBE in die 1958 New Year's Honours-lys. 'N Suid-Afrikaanse reis in 1959 word gevolg deur die begin van sy laaste verhouding met die aktrise Mary Wimbush, wat sedert die veertigerjare in sy toneelstukke opgetree het. Hedli het MacNeice gevra om die familiehuis aan die einde van 1960 te verlaat. Begin 1961, sonkeerpunte gepubliseer is, en in die middel van die jaar het MacNeice 'n halftydse werknemer by die BBC geword, wat hom ses maande per jaar aan sy eie projekte laat werk het. Teen hierdie tyd het hy "geleef aan alkohol" en baie min geëet, maar steeds geskryf (insluitend 'n opdrag oor astrologie, wat hy as 'hackwerk' beskou het). In Augustus 1963 het hy in Yorkshire gaan hol om klankeffekte te versamel vir sy finale radiospel, Persone van Porlock. Hy is in 'n storm op die heidene vasgevang en het nie sy nat klere uitgeruil voordat hy tuis was in Hertfordshire nie. Brongitis het ontwikkel tot virale longontsteking, en hy is op 27 Augustus in die hospitaal opgeneem, waar hy ses dae later op 3 September 1963 sterf. Hy is begrawe in die Carrowdore-kerkhof in County Down, saam met sy moeder. Sy laaste gedigboek, The Burning Perch, is enkele dae na sy begrafnis gepubliseer - W. H. Auden, wat tydens die gedenkdiens van MacNeice voorgelees het, het die gedigte van sy laaste twee jaar as 'van sy allerbeste' beskryf.
Louis MacNeice was deel van die generasie van "dertiger digters" wat W. H. Auden, Stephen Spender en C. Day Lewis insluit; die bynaam MacSpaunday as 'n groep genoem. Die publiek het gedurende sy leeftyd 'n groot waardering vir sy werk gehad, deels as gevolg van sy ontspanne, maar sosiaal en emosionele, bewuste styl. MacNeice was nooit so openlik (of simplisties) polities soos sommige van sy tydgenote nie. Sy werk onthul 'n menslike opposisie teen totalitarisme, sowel as 'n akute bewustheid van sy Ierse wortels.
Sy werk is bekend en slim, maar intellektueel onderskei en ingelig deur 'n werklike tragiese sin. Hy hou 'n ironiese oog op die politiek van Ierland, maar sy liefde word altyd verstaan. Sy belangrikste werk is Herfsjoernaal, 'n meditasie oor München en die benadering van oorlog, maar hy is ook die skrywer van baie noemenswaardige kort gedigte.
Blinde vuurwerke (1929, veral deur MacNeice beskou as jeugdiges en uitgesluit vanaf 1949 Versamelde gedigte)
Briewe van Ysland (1937, met W. H. Auden, poësie en prosa)
Die Aarde dwing (1938)
Die laaste sloot (1940)
Plant en spook (1941)
Gat in die lug (1948)
Versamelde gedigte, 1925-1948 (1949)
Tien brandoffers (1952)
Geselekteerde gedigte (1964, onder redaksie van W. H. Auden)
Versamelde gedigte (1966, onder redaksie van E. R. Dodds)
Geselekteerde gedigte (1988, onder redaksie van Michael Longley)
Die Agamemnon van Aeschylus (1936)
Uit die prentjie (1937)
"Hy het 'n datum gehad" (1944, radio, nie apart gepubliseer nie)
The Dark Tower en ander radio-skrifte (1947)
Goethe se Faust (1949, gepubliseer 1951)
Die Mad Islands 1962 en die administrateur 1961 (1964, radio)
Persone van Porlock 1963 en ander toneelstukke vir radio (1969)
Een vir die graf: 'n moderne moraliteitstoneelstuk 1958 (1968)
Geselekteerde toneelstukke van Louis MacNeice, ed. Alan Heuser en Peter McDonald (1993)
MacNeice het ook verskeie toneelstukke geskryf wat nooit vervaardig is nie, en baie vir die BBC wat nooit gepubliseer is nie.
Die Sixpence wat weggerol het (1956, vir kinders)
Ek het die kruis oorgesteek (1938, reis)
Moderne poësie: 'n persoonlike opstel (1938, kritiek)
Die snare is onwaar (1941, gepubliseer 1965, outobiografie)
Ontmoet die Amerikaanse leër (1943)
Verskeie Gelykenisse (1965, kritiek)
Geselekteerde prosa van Louis MacNeice, ed. Alan Heuser (1990)
MacNeice, Louis, en Michael Longley. Geselekteerde gedigte. Londen: Faber, 1988. ISBN 9780571152704
MacNeice, Louis. Die snare is onwaar 'n Onvoltooide outobiografie. Londen: Faber en Faber, 1982. ISBN 9780571118328
Smith, Elton Edward. Louis MacNeice. Twayne se Engelse skrywersreeks, 99. New York: Twayne Publisher, 1970. OCLC 9428
Alle skakels is op 26 Julie 2018 opgespoor.
Kyk die video: Louis MacNeice speaks about, and recites, Bagpipe Music (Julie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Louis MacNeice