"Daar is eintlik 'n wetenskap om hoekom stories saak maak. So wanneer ons 'n goeie verhaal as mense hoor, lig ons brein. Dit verlig ons stad van ons gedagtes," sê Contently se hoofredakteur Joe Lazauskas. "Dit maak ons ​​omgee. Dit bou verhoudings. En daarom is vertelling so 'n fundamentele deel van menswees sedert vroeë tye." Lazauskas definieer dan die vier sleutelelemente wat alle dwingende stories deel, van grotskilderye na die Bybel-selfs Star Wars. As jy hulle almal in 'n enkele verhaal kan inkorporeer, kan jy storievertelling bemeester.
Transkripsie: Daar is eintlik 'n wetenskap om hoekom stories saak maak. So wanneer ons 'n goeie verhaal as mense hoor, lig ons brein uit. Dit verlig die stad van ons gedagtes. Die neurale aktiwiteit in ons brein styg vyfvoudig en daarbenewens kry ons basies 'n dwelm. Dit word 'n empatiedrug genoem, nl. Oksitosien wat vrygestel word wanneer ons regtig goeie stories hoor. En hierdie kombinasie van al hierdie neurone wat vyf keer die kapasiteit afskiet, anders as ons 'n storie hoor, plus hierdie wonderlike dwelm wat in ons brein binnedring, laat ons goed voel, laat ons dinge onthou.
Dit maak ons ​​omgee. Dit bou verhoudings. En dit is waarom verhaalvertelling sedert die vroeë tye so 'n fundamentele deel was van menswees. Toe ons rondom kampvure gesit en wollerige mammoet gejaag het en probeer om stokke bymekaar te vryf en om uit te vind hoe om meer vuur te maak en stamme te bou, het ons nie geskrewe taal gehad nie. Maar die manier waarop ons geslaag het, het aan ons naasbestaandes gesê dat julle weet, "bly weg van die tiere daar en eet nie hierdie bessies nie," was deur stories. Omdat ons gesien het dat dit ons toegelaat het om inligting op te slaan en te onthou en op so 'n ander manier betower te word.
Dus is die eerste element van 'n goeie storievertelling verwant. En as jy terug dink na Star Wars, reg. Wat maak Star Wars so goed? Dit is nie noodwendig die tegnologie nie. Dit is nie net die wonderlike grafika nie. Die ding wat Star Wars so goed maak, is dat dit gebaseer is op nostalgie vir 1950s Americana. So as jy na die oorspronklike Star Wars kyk, lyk die ruimteskappe soos ou warmstawe uit die 50s. Baie van die mode roep die 1950s op. Baie van die skote roep die fliek van 1950s Americana op. En George Lucas was op hierdie manier obsessief met 1950s Americana. Dit het dus die gevoel van verhoudings gegee wat dit moontlik gemaak het dat kykers na hierdie bizarre, gekke alternatiewe heelal vervoer word, waar hierdie vreemde vreemdelinge dronk geword het en in 'n spasiebalk geveg het. Daar was 'n reuse Wookie wat 'n beste vriend van die man is. Maar hulle is gegrond op al die nostalgie van hul lewe wat hulle net gehad het in 'n era waar Amerikaans in die 1970s regtig nostalgies was aan die 1950s Americana en dit toegelaat het om te klik.
Dit hou eintlik verband met die tweede sleutel tot groot storievertelling, die groot element wat nuut is. So verhoudbaarheid is nie baie goed as dit alles vervelig is nie, dit is generies, dit is dieselfde ding wat ons alreeds gesien het, regs. Ons brein lig ook op wanneer ons iets sien wat nuut is. Dit was 'n oorlewingsmeganisme uit die prehistoriese tyd toe ons iets nuuts gesien het. Dit was 'n potensiële bedreiging vir ons lewens. Ons moes op hoë waarskuwing wees. Ons moes bedraad wees om dadelik aandag daaraan te gee. En sodra ons iets nuuts sien, lig ons brein op, die stad van ons brein word verlig. Dit gaan soos mal. Maar as iets te kort is, word dit verwarrend vir ons brein. As daar te veel nuwigheid is, word ons óf bang of oninteressant en ons brein begin afskakel en gaan oor in 'n oorlewingsmeganisme. So in die storievertelling onder die eerste twee elemente is daar hierdie goeie Venn-diagram tussen betroubaarheid en nuwigheid en daardie lekker plek waar dit relatabel genoeg is dat ons gemaklik voel om in daardie wêreld te vervoer. Maar dit is roman genoeg dat dit ons belangstelling hou, maar dit gaan nie te veel in enige rigting nie.
En die derde element van die storievertelling is spanning. Dit moet redelik voor die hand liggend wees, regs, op daardie spanning is iets wat 'n goeie storie saam dra. Soos Aristoteles gesê het, is die werk van verteller om 'n gaping te skep tussen wat moet wees en wat is, en gaan dan voort om die leser aan te trek deur die gaping tussen wat moet wees en wat is, en maak dit weer en weer oop tot daardie gaping is gesluit en die verhaal eindig. So in enige goeie storie het jy daardie konflik nodig. Jy benodig die spanning wat die leser of die kyker op hoë waarskuwing sal hou, altyd op die rand van hul sitplek. Hulle pla hulle dat hierdie spanninggaping gesluit moet word voordat dit weer en weer heropen word. En dit is wat ons laat boei.