1461 en verder - Geskiedenis Tydlyne - 2021
1461 en verder
Frankryk van 1461 tot 1515 het begin met die opkoms van absolute heerskappy wat voortgegaan het na die bewind van Francis I, Henry II, en 'n terugslag van die adel gesien het wat probeer het om hul verlore mag in die Franse godsdiensoorloë wat uiteindelik met die regering van Henry IV wat ironies genoeg as 'n absolute monargie regeer het.
Die konings in hierdie era was: Louis XI (1461 tot 1483)
Charles VIII (1483 tot 1498)
Louis XII (1498 tot 1515)
Die saad van absolute monargie is gesaai in die regeringstyd van hierdie drie konings. Absolutisme is die oortuiging dat u as koning die reg het om te doen soos u wil sonder dat u gesag deur ander uitgedaag word. Dit word gemeng met die geloof in die goddelike regte van monarge wat verklaar het dat die koning koning was as gevolg van God se wil en dat as 'n koning iets doen, dit was omdat God dit wou doen, en omdat God die optrede van die koning onfeilbaar was. hierdie aksies moes in die naam van God uitgevoer word. Om dit nie te doen nie, is gelykstaande aan dwaalleer. Daar was diegene in Frankryk (die senior aristokrasie) wat bereid was om hierdie idees te ondersteun toe hulle geweet het dat enige optrede deur die koning geen invloed op hulle sou hê nie, veral nie as hierdie finansiële aksies was nie. Hierdie era sien egter verskeie kere dat die senior magnate gevoel het dat hul posisie bedreig word en daarvolgens reageer word. Hierdie dreigemente was altyd van korte duur omdat beide 'kante' die ander een nodig gehad het, en die monarg kon altyd terugval op 'n beroep op die mense om die woord van God te ondersteun. In basiese terme was daar baie meer algemene mense wat baie godsdienstig was as senior adel.
Natuurlike onrus het niemand die doel gedien nie, aangesien dit tot 'n burgeroorlog kon lei wat 'n verwoestende uitwerking op die Franse samelewing sou hê. Dit het die doel van die koning en die adel om 'n positiewe verhouding te hê, gedien en die Valois-konings het 'n beleid aanvaar om die adel oor beleidsaangeleenthede te raadpleeg. Dit het die adel laat voel asof hulle 'n belang het in beleidmaking, en dit dien ook om beide kante 'n gemeenskaplike doel te gee - die grootsheid van Frankryk. Die algemene mening in hierdie tyd was dat 'n Frankryk onder leiding van 'n sterk koning voordelig sou wees vir veral die adel, omdat hulle 'n winsgewende ekspansionistiese buitelandse beleid kon voer. Die algemene teiken op hierdie tydstip was Italië.
Die state in Noord-Italië word gesien as 'n strategiese en finansiële entiteit wat beide Spanje en Frankryk wil hê. Charles VIII het geen groot aanmoediging van die adel nodig gehad nie, want hy was 'n warmkop wie se binnelandse beleid oorskadu is deur sy begeerte om grootheid in die buiteland te bewerkstellig, en dit het hy probeer bereik in die Italiaanse oorloë. Lodewyk XII is ook deur Italië betower, maar sy binnelandse beleid was relatief anders as dié van sy voorgangers, aangesien hy regtig omgee vir sy mense. Terwyl baie konings uit baie lande geld by armes verkry het as dit nodig was, het Louis belasting verminder toe hy die geleentheid gehad het om dit te doen. Dit was dan ook ongewoon, aangesien dit byna 'n tradisie was wat deur die eeue heen voortgegaan het dat die rykes nie belasting betaal het nie, die kerk as entiteit nie belasting betaal het nie, maar die armes wel. Dat Louis XII hierop betwis het, verklaar waarskynlik waarom hy die titel "Vader van sy volk" van die Franse volk ontvang het.
In hierdie era is daar ook botsings tussen die Katolieke Kerk en die kroon gesien. Die posisie van die koning hierin was moeilik. Daar is van hom Katoliek verwag om die katolieke kerk in sy koninkryk te handhaaf. Maar wat as daar gesien word dat die mag van die Katolieke Kerk die mag van die kroon inbreuk maak? Waar sou die lojaliteit van die monarg dan wees? Na Rome of na Parys? Die Valois-konings was baie eksplisiet in hul oortuigings - hulle wou Frankryk voor Rome hê. Daar was nooit 'n geestelike uitdaging aan die mag van die pous nie, maar sy politieke mag word altyd in Frankryk uitgedaag en verminder. Die botsing het reeds in 1438 met Charles VII begin en uiteindelik geëindig met die Concordat van Bologna onder Francis I. Die konings moes wel versigtig beweeg, aangesien die Franse mense almal behalwe geïndoktrineer was om in die mag van die Katolieke Kerk te glo verteenwoordig deur die pous. Sodoende kon die pous 'n beroep op die mense van 'n land doen om die land van 'n ketter koning te bevry. Dit is opmerklik dat die eerste kruistog in Frankryk verklaar is, wat daartoe gelei het dat baie Franse daarby aangesluit het, aangesien die pous verklaar het dat iemand wat op die kruistog doodgemaak is, 'n plek in die hemel sou kry. Die greep wat die kerk oor die onopgevoede gebied gehad het, was dus potensieel massief en die agterlikste en konserwatiewe gelowiges was geneig om in die landelike gebiede te wees, en Frankryk het groot uitgestrekte landbougrond gehad.
In die provinsies is koninklike mag uitgebrei ten koste van die edele mag deur die gebruik van koninklike offisiere wie se plig dit was om die mag van die sentrale regering te handhaaf. Hierdie mans is geroep ballis of senechaux. Ironies genoeg sou hierdie mans hul eie provinsiale magsbasis vorm, en 'n aantal van hierdie posisies sou in die hande van die groot edele gesinne val. Die Italiaanse Oorloë het van die meer de-stabiliserende edeles uit Frankryk verwyder en hul energie opgeneem. Daar was ook 'n kans dat sulke edeles in die geveg gedood sou word, en sodoende 'n probleem verwyder, maar sonder om die kroon te berokken.
Die Parlement de Paris was die hoogste regterlike hof van Frankryk en omdat dit sake van die edele sowel as die kerklike toesig onttrek het, het dit hul mag verswak en die mag van die kroon versterk solank albei 'n harmonieuse verhouding gehad het. Die parlement kon die mag van die koning op 'n wettige grondslag versterk, en dit word dus nie aanbeveel dat 'n koning so 'n magtige liggaam moes aanneem nie, veral omdat hierdie liggaam gevul was met hoogs opgeleide manne wat kundig was in die reg van die land. Let daarop dat die ou gevestigde adel op hierdie tydstip nie altyd opgelei is nie en dat hulle leef uit die veronderstelling dat hul lewenstyl sou voortgaan ongeag - daarom het hulle die vooruitgang van die 'nuwe bloed'-adel as 'n bedreiging vir hulle gesien, aangesien baie van laasgenoemde groepe was opgelei en was gereeld lede van die streeksparlementsgebiede wat in Aix, Rouen, Dijon, Tolouse, Bordeaux en Grenoble bestaan ​​het. Sommige het selfs in die Parlement de Paris gesit. Die hoofdoel van die parlementsgebruike was om 'n koninklike edik te registreer, en toe hulle dit doen, word hulle bindend vir die mense van Frankryk. As die parlemente om watter rede ook al weier om 'n edik te registreer, kan 'n koning 'n regspleging verleen wat dit sou dwing. Dit is selde gedoen omdat dit 'n duidelike bron van konflik was. As die parlemente gegrief voel, kan hulle die aanstootlike edik aanneem, maar dit wel in Latyn doen, wat die tradisionele manier was om hul meningsverskil met 'n koninklike edik uit te spreek, maar dit te laat slaag sonder om die koning te beledig.
Die kroon probeer voortdurend om die mag van die senior adellike families te bevry. Die vernaamste teenstanders van die Valois-konings was die Anjou, Bourbon en Orleans families. Een manier om die krag van die "ou bloed" -families te verwater, was om 'n nuwe adelklas te skep - die 'nuwe bloed' - wat in teorie hul nuwe status aan die koning verskuldig sou wees en daarom aan hom lojaal sou wees. Op papier was dit 'n gesonde teorie, maar dit kon wankel oor die begeerte van die nuwe adel om die lewenstyl van die ou adel te kopieer in 'n poging om hul status te verbeter.
Die konings het op die Koninklike Raad vertrou om advies te doen, en hierdie raadgewende liggaam is geleidelik bevry van die oorheersing van die ou families en gevul met 'koningsmanne'. Die adel en die kerk (alhoewel u nie die twee kan skei as u die mag van die senior geestelikes beoordeel wat in alle opsigte senior adel was omdat hulle aartsbiskoppe was nie), kon die konings onder druk plaas. deur die State-Generaal as protesliggaam te gebruik. Die Valois-konings het dit egter reggekry deur dit minder en minder te noem en op die Royal Council te vertrou vir advies.
Reeds in 1439 het die adel die koning die reg gegee om 'n staande leër te onderhou en die land op te hef Taillewat 'n belasting was om vir die leër te betaal. Terwyl die parlement in Engeland probeer het om die koning te beheer deur die gebruik van die beursie, het die Generaal-State nie so 'n mag oor die Valois-konings gehad nie. Nadat 'n staande leër bestaan ​​het, kon dit gebruik word as die koning die voorneme was om dit te doen - maar hy het 'n koning nodig gehad wat bereid was om groot bedrae geld in hierdie leër te belê en die ooglopende toename in die omvang daarvan, indien moontlik deur die senior adel wat enige potensieel destabiliserende situasie kan vererger. Die logika het bepaal dat binne Frankryk 'n koninklike staande leër byna uitsluitlik gebruik sou word teen onderdane wat te hoog en magtig geword het.
Die adel kon baie gedoen het om sy eie krag te ondermyn. Deur geen belasting te betaal nie, het hulle weinig aandag aan die koninklike fiskale beleid gegee. Dit lyk ook asof elke adellike familie slegs in hul eie territoriale basis belang gestel het, in teenstelling met edele krag regdeur die koninkryk.
In werklikheid is die ondermyning van een groot familie deur die kroon gewoonlik goed ontvang deur ander adellike gesinne, omdat hulle dit gesien het as 'n geleentheid om hul eie familie-eis in die gebied voor te berei wat eens deur die gesin wat deur die kroon veroordeel is, beheer is. In teorie kan die hele land op 'n landgoedvergadering verteenwoordig word. Daar was drie landgoedere in Frankryk: die senior adel, die kerk en die mense.
Wettiglik kon die Estates-General byeenkom ('n reg wat in 1439 daaraan verleen is), maar dit het selde gedoen, en dit het die skuld gekry vir die groot omvang van Frankryk en die geweldige probleme wat ondervind sou word as een georganiseer sou word.