Gelukkig is ek dit gespaar – die ergste waaraan ek gewoond moes raak, was ’n kantoor met vier of vyf werkstasies. Die mantra: ‘Jy is ’n ma, jy kan hoor-en-sien-vergaan hanteer!’ het my daardeur gekry. Twee maande voor aftrede, sit ek nou in ’n lieflike hoekkantoor – twee werkstasies, maar die ander een staan leeg. Ek kyk uit oor ‘n parkie, waar die werkloses in die sonnetjie lê en slaap en die hadidas gister se kitskosrommel vir oorskiet deursoek. As ’n wysneus my ewe verbaas vra: ‘Is jy NOG hier?’ antwoord ek: ‘Ja, ek kyk uit oor die park – die volgende stap is die park!’
In my persoonlike lewe was ek nie so gelukkig nie; ek het in die oopplan van ’n alleenloperlewe beland. Saans eet ek Kentucky – geroosterde broodjies – Roman’s – jogurt – vier aande op ’n ry dieselfde spyskaart as ek die dag sover kom om behoorlik kos te maak. Ek deel my bed met ’n warmwatersak en twee katte. Wat hoogtepunte behoort te wees – ’n troue, die doop van ’n kleinkind, ’n kuier by kinders wat ver weg woon – het altyd, onvermydelik, ’n ondertoon van skrynende eensaamheid.
Dis vir haar swaar om te sien hoe ontsteld die katte raak as hulle gevang is: “Hulle spring so op en af. Maar as die hok met ‘n kombersie toegegooi is, raak hulle kalmer. Dan laai ek hulle in die kar en sit Classic FM aan en ek vra heeltyd askiesie, askiesie en belowe alles sal reg wees. As jy uiteindelik so ‘n kat vrygelaat het en jy sien hoe word hy vetter en makker – dis ‘n wonderlike gevoel van hier het jy ‘n dier gehelp…Jy stap maar die tweede myl met die kat…”
M ken veeartse wat die katte vir haar teen kosprys steriliseer. Dan knip hulle die puntjie van die een oor af, sodat mense kan weet die kat is ‘reggemaak’. Dieselfde dag nog word die kat in sy habitat teruggesit – en dan word hierdie kat M se verantwoordelikheid. Die skraal, gedrewe vrou met die mooi blou oë en die sagte hart gun haarself geen rus nie. Dinsdae en Vrydae voer sy kolonies katte – in Sunnyside, Arcadia, die middestad, Centurion, by Weskoppies… Sy ken al die ander engele wat bereid is om hierdie werk te doen en sy snuffel mense uit wat klein katjies sosialiseer totdat daar ‘n huis vir hulle gevind word. (Op drie maande word klein katjies nie meer maklik mak gemaak nie, jy moet hulle so op twee maande by iemand geplaas kry, anders bly hulle wild.) Sy prys die sekuriteitswagte wat na die katte in hulle omgewing omsien; sy pleit met woonstelopsigters om haar tog toe te laat om die plankmaer katte kos te gee. In haar motorhuis gaar sy winskopies in katkos op, sy kook rys en meng dit met “pet’s mince” en een of twee blikkies katkos. Sy sê mens moet ook sorg vir verskeidenheid – “tot ‘n veldkat raak lekkerbekkig!”
Ons kon vandag net een katjie gevang kry – daar is drie – die allerliefste, mooiste wyfie-gemmerkatjie. Sy is laat vanmiddag teruggeneem na waar sy bly, met ‘n sagte bedjie en ‘n hele houer katkos. Ek weet M sal sorg dat die ander twee ook gesteriliseer word, want sy is ‘n verbete kampvegter vir hierdie diere. Sy is dalk ‘n onwaarskynlike engel, hierdie vrou met die vanghok en die blikkie vis, maar ‘n engel is sy gewis.