Watter soort voorwerp is dit? - Inligting - 2022
Watter soort voorwerp is dit?
Ek is onseker of ek dit 'n vrug of 'n groente moet noem. Ek het dit op die pad in 'n woonbuurt gekry en besluit om dit op te tel voor 'n motor dit platdruk. (My aanvanklike raaiskoot was dus 'n muurbal.)
As 'n papaja, dus 'n vrug, moet wees, sal 'n uiteensetting van jou geografiese ligging nuttig wees om dit te bepaal.
Verskil tussen lewende en nie-lewende voorwerpe | Biologie
1. Elke plant of dier het 'n definitiewe vorm en grootte, wat binne verskillende perke by verskillende individue van dieselfde soort kan wissel.
2. Lewende liggaam bestaan ​​uit protoplasma wat die fisiese basis van lewe is. Die protoplasma van 'n lewende individu is gerangskik in die vorm van een of meer kompartemente — die selle — wat elk 'n strukturele sowel as 'n funksionele eenheid van die lewende liggaam is.
3. 'n Lewende liggaam is goed orgaan&sku. Dit bestaan ​​uit selle, weefsels en organe met werksverdeling om sy roetine lewensbelangrike aktiwiteite voort te sit.
4. Metaboliese veranderinge soos voeding, asemhaling, afskeiding van bruikbare stowwe en afskeiding van afvalprodukte vind voortdurend binne die lewende liggaam plaas as gevolg van die lewensbelangrike aktiwiteite van sy eie protoplasma. Lewe is die eksterne manifestasie van hierdie interne protoplasmiese veranderinge.
5. Die lewende liggaam is outomaties. Dit is 'n selfaanvullende en selfreinigende masjien. Voeding is die middel vir energie-inname van die lewende apparaat en res en shypirasie stel die energie vry wat vir ander aktiwiteite gebruik moet word. Dit reinig homself deur outomatiese uitskeiding van sy afvalprodukte.
6. Lewende liggaam neem in grootmaat toe deur intussusceptie, dit wil sê deur nuwe partikels tussen reeds bestaande partikels van protoplasma in te trou. Terwyl dit groei, gebruik die lewende liggaam ander stowwe as sy eie protoplasma.
7. Die lewende liggaam is sensitief en kan homself bewonderenswaardig aanpas by sy omgewing. Dit reageer op stimuli met 'n bepaalde doel.
8. 'n Lewende liggaam kan sy eie soort voortplant en sodoende sy ras voortbestaan.
9. 'n Lewende liggaam is ritmies. Daar is 'n ritme wat al die lewensbelangrike aktiwiteite reguleer. 'n Intense aktiwiteit deur 'n orgaan word gevolg deur 'n tydperk van pouse of rus.
10. 'n Lewende liggaam het 'n lewensiklus. Elke soort het 'n bepaalde tydsduur, aan die grens waarvan dit geneig is om oud te word en te sterf.
Verskil # nie-lewende voorwerpe:
1. Nie-lewende voorwerpe, soos massas wolke of versamelings water het nie 'n definitiewe grootte of enige presiese vorm van die liggaam nie.
2. Lewende protoplasma of selle word nie as komponentdele van die liggaam in nie-lewende voorwerpe aangetref nie.
3. Daar bestaan ​​nie so 'n organisasie in nie-lewende voorwerpe nie.
4. Geen van die metaboliese veranderinge mag opgespoor word in 'n nie-lewende voorwerp wat geen proto&shiplasma bevat nie en dus geen lewensbelangrike aktiwiteit het nie.
5. 'n Mensgemaakte masjien is nooit streng outomaties nie. Dit het geen aangebore mag om sy eie sake te bestuur nie en moet van tyd tot tyd deur die mens gereinig en aangevuur word.
6. Groei kan soms voorkom by nie-lewende voorwerpe deur aanwas of afsetting van deeltjies slegs op die buitenste oppervlak van die liggaam. Die toename in grootmaat vind plaas ten koste van stowwe wat chemies en skies identies is aan sy eie materiaal.
7. Ware sensitiwiteit is afwesig in nie-lewende voorwerpe die vrywillige vermoë om aan te pas by veranderinge in die omgewing is nul. Daar is ten minste geen doelgerigtheid in hul gedrag wanneer dit gestimuleer word nie.
8. Daar is geen krag in nie-lewende voorwerpe om sy eie soort voort te plant nie.
9. Daar is geen definitiewe ritme nie en periodieke aktiwiteit word as 'n reël nooit ontmoet nie.
10. Geen sikliese verskynsel word by nie-lewende voorwerpe waargeneem nie. Tydperk van duur is onbepaald en daar is nie veroudering of dood nie.
1. Saamgestelde mikroskoop
Verreweg die gewildste soort mikroskoop, gebruik die saamgestelde mikroskoop twee lense om tot 1000x of 2000x vergroting te bereik. Monsters is verlig en kan met 'n monokulêre of binokulêre oogstuk bekyk word.
Jy kan saamgestelde mikroskope in een vorm van 'n ander in huise, wetenskaplaboratoriums en selfs hospitale vind. Vreemd genoeg was dit die werk van Robert Hooke met behulp van een van die eerste saamgestelde mikroskope wat die uitvinding van die eenvoudige mikroskoop geïnspireer het.
2. Konfokale mikroskoop
Met 'n hoër resolusie as 'n saamgestelde mikroskoop, maak 'n konfokale mikroskoop voorsiening vir 2D- of 3D-beelde van die onderwerp. 'N Skyfie met 'n gekleurde monster word in die mikroskoop geplaas. Die monster word dan met behulp van 'n laserlig geskandeer en verskyn met behulp van 'n dichromatiese spieël op 'n rekenaarmonitor.
Aangesien laserlig dieper as gewone lig binnedring, kan die gebruiker óf 'n baie gedetailleerde blik op ondeursigtige voorwerpe kry so ver as wat die laser kan binnedring, óf die binnekant van meer deurskynende voorwerpe. Hierdie tipe mikroskoop is nuttig in selbiologie, sowel as in verskillende mediese toepassings.
'N Hoë-energie, kort golflengte-lig word vir hierdie mikroskoop gebruik, wat die elektrone van sekere molekules opwind. Hierdie elektrone skuif kortliks na 'n hoër wentelbaan. Wanneer hulle terugsak, straal hulle 'n lae energie, lae golflengte (sigbare) lig uit.
Die hoeveelheid ruimtelike resolusie is beperk, maar die mikroskoop is kragtig genoeg om die teenwoordigheid van 'n enkele molekule op te spoor. Terwyl fluoressensie die eerste keer in 1852 deur sir George G. Stokes beskryf is, is die byna noodsaaklike gebruik daarvan in biologie en biomediese wetenskap eers in die 1930's ondersoek.
4. Skandeer-elektronmikroskoop (SEM)
'n Elektronmikroskoop gebruik elektrone in plaas van lig, wat 'n ongelooflike resolusie moontlik maak. Skandeerelektronmikroskope word uitsluitlik gebruik om die oppervlak van 'n voorwerp te sien.
Die voorwerp moet gedehidreer word, dan liggies bedek word met 'n hoogs geleidende materiaal soos goud of palladium. 'n Straal gefokusde elektrone word op 'n soortgelyke wyse as sonar van die monster af weerkaats.
Die gegewens word vertaal in 'n swart -en -wit beeld op 'n rekenaarskerm met 'n resolusie wat die gebruiker kies. Hierdie mikroskope het 'n wye reeks wetenskaplike gebruike in beide fisiese en mediese wetenskap.
Hierdie optiese mikroskoop gebruik 'n fisiese sonde om die monster te ondersoek. Die skandering word gedoen met behulp van 'n raster (reël vir reël) metode. As gevolg hiervan kan die skanderings 'n geruime tyd in beslag neem, maar rekenaarbeelde van hoë gehalte lewer.
Hierdie het 'n meer beperkte vergroting as elektronmikroskope, maar vereis nie 'n vakuum nie. Nog 'n groot voordeel is dat die monster gestimuleer kan word en die reaksies of reaksie waargeneem kan word, sowel as die monster se eienskappe.
In gebruik sedert 1986, word skandeersondemikroskope nie net op die gebied van biologie en chemie gewaardeer nie, maar ook fisika.
6. Eenvoudige mikroskoop
Soos die naam aandui, is dit die mees basiese tipe mikroskoop. Dit is in die 17de eeu deur Antony van Leeuwenhoek geskep en behels 'n enkele konvekse lens en monsterhouer.
In staat om 200x tot 300x te vergroot. Hierdie vorm van mikroskoop word deesdae selde gebruik.
7. Stereo mikroskoop
Daar word soms na verwys as 'n dissekteermikroskoop, hierdie tipe oorkom die behoefte aan skyfies, wat die gebruiker in staat stel om ondeursigtige voorwerpe te bestudeer. Alhoewel die vergroting slegs 300x is, kan gebruikers 3D -voorwerpe bekyk en selfs manipuleer.
Stereomikroskope word nie net vir biologiese en mediese wetenskap gebruik nie, maar kan ook gereeld op elektroniese gebiede soos stroombaanvervaardiging gevind word. Die instrument werk deur twee optiese paaie teen verskillende hoeke op te stel, wat 'n gedetailleerde oppervlakaansig van selfs lewende of lewelose voorwerpe moontlik maak.
8. Transmissie -elektronmikroskoop (TEM)
Die eweknie van die SEM, 'n transmissiemikroskoop gebruik ultradun monsters wat op 'n skyfie voorberei is. Sodra dit met 'n hoë geleidingsvermoë bedek is, word die monsterskyfie in 'n vakuum geskandeer.
Dit stel die elektrone in staat om deur die voorwerp te gaan, terwyl die bundel deur die digter dele gereflekteer word. As gevolg hiervan maak die swart en wit beeld 'n hoë vergroting en resolusie moontlik.
Hierdie mikroskope is nuttig op 'n wye verskeidenheid terreine, van fisiese en biologiese wetenskap tot forensiese ondersoek. Dit is ook uiters nuttig in die ontwikkeling van nanotegnologie en metallurgiese analise.
Met behulp van ultraviolet lig wat deur 'n kwikboog of xenonbrander geproduseer word, kan UV -mikroskope twee keer die resolusie van sigbare ligmikroskope kry. Beelde word óf gefotografeer óf geskandeer met 'n digitale sensor om te verhoed dat die waarnemer se oë benadeel word.
Röntgenmikroskope word gebruik vir die waarneming van lewende selle en gebruik elektromagnetiese straling om hoogs gedetailleerde beelde te skep. Hierdie tipe mikroskoop is gewild in beide biologiese navorsing en metallurgie.
'N Bioloog verduidelik: Wat is lewe?
Alhoewel biologie die studie van lewe is, stem selfs bioloë nie saam oor wat 'lewe' eintlik is nie. Terwyl wetenskaplikes honderde maniere voorgestel het om dit te definieer, is geeneen wyd aanvaar nie. En vir die algemene publiek sal 'n woordeboek nie help nie, want definisies sal terme soos organismes of diere en plante - sinonieme of lewensvoorbeelde - gebruik wat jou in sirkels laat rondloop.
In plaas daarvan om die woord te definieer, sal handboeke die lewe beskryf met 'n lys van 'n halfdosyn kenmerke gebaseer op wat dit het of wat dit doen. Vir wat die lewe het, is 'n kenmerk die sel, 'n kompartement wat biochemiese prosesse bevat. Selle word gereeld gelys as gevolg van die invloedryke selteorie wat in 1837-1838 ontwikkel is, wat bepaal dat alle lewende dinge uit selle bestaan, en die sel is die basiese eenheid van lewe. Van eensellige bakterieë tot die triljoene selle waaruit 'n menslike liggaam bestaan, lyk dit of alle lewe kompartemente het.
'N Lys funksies sal ook noem wat die lewe doen - prosesse soos groei, voortplanting, aanpassingsvermoë en metabolisme (chemiese reaksies waarvan die energie die biologiese aktiwiteit dryf). Sulke sienings word geëggo deur kenners soos biochemikus Daniel Koshland, wat sy sewe pilare van die lewe as program, improvisasie, kompartementalisering, energie, wedergeboorte, aanpasbaarheid en afsondering gelys het.
Maar die lysbenadering word in die steek gelaat deur die feit dat dit maklik is om uitsonderings te vind wat nie elke blokkie op 'n kontrolelys met funksies merk nie. U sou nie ontken dat 'n muile - die hibriede nageslag van 'n perd en donkie - byvoorbeeld lewe nie, alhoewel muile gewoonlik steriel is, dus geen teken vir voortplanting nie.
Entiteite op die grens tussen lewende en nie-lewende ondermyn ook lyste. Virusse is die bekendste randgeval. Sommige wetenskaplikes beweer dat 'n virus nie lewend is nie, aangesien dit nie kan voortplant sonder om die replikasiemasjinerie van sy gasheersel te kaap nie, maar tog parasitiese bakterieë soos Rickettsia word as lewend beskou ten spyte daarvan dat hulle nie onafhanklik kan leef nie, so jy kan argumenteer dat alle parasiete nie sonder gashere kan lewe nie. Intussen lyk Mimivirus - 'n reuse -virus wat ontdek is in 'n amoeba wat groot genoeg is om onder 'n mikroskoop sigbaar te wees - soveel soos 'n sel dat dit aanvanklik 'n bakterie was. Mense skep ook randgevalle - ontwerperorganismes soos Synthia, wat min kenmerke het en nie buite 'n laboratorium sal oorleef nie - deur sintetiese biologie.
Is entiteite soos virusse werklik lewensvorme, of bloot lewensgetrou? Deur 'n lysdefinisie te gebruik, hang dit grootliks af van die kriteria wat u kies om in te sluit, wat meestal arbitrêr is. 'n Alternatiewe benadering is om die teorie te gebruik wat as 'n bepalende kenmerk van lewe beskou word: Charles Darwin se teorie van evolusie deur natuurlike seleksie, die proses wat lewe die vermoë gee om by sy omgewing aan te pas. Aanpasbaarheid word gedeel deur alle lewe op aarde, wat verklaar waarom NASA dit as basis gebruik het vir 'n definisie wat kan help om lewe op ander planete te identifiseer. In die vroeë 1990's het 'n adviespaneel vir NASA se astrobiologieprogram, wat biochemikus Gerald Joyce ingesluit het, met 'n werkende definisie vorendag gekom: Lewe is 'n selfonderhoudende chemiese sisteem wat tot Darwinistiese evolusie in staat is.
Die 'bekwame' in die definisie van NASA is die sleutel, want dit beteken dat astrobioloë nie hoef te kyk en wag totdat die buitenaardse lewe ontwikkel nie, maar bestudeer die chemie daarvan. Op Aarde word die instruksies vir die bou en bedryf van 'n organisme in gene gekodeer, gedra op 'n molekule soos DNS, waarvan die inligting gekopieer en van een generasie na die volgende geërf word. Op 'n ander wêreld met vloeibare water sou u na genetiese materiaal soek wat, net soos DNA, 'n spesiale struktuur het wat evolusie kan ondersteun.
Die opsporing van vreemdelinge is egter 'n moeiliker taak as om monsters te versamel, soos geïllustreer deur die Viking -missie. In 1977 het NASA landers op Mars geplaas en 'n verskeidenheid eksperimente uitgevoer om tekens van lewe in die Mars -grond te probeer opspoor. Die resultate was onoortuigend: terwyl sommige toetse positiewe resultate gelewer het vir die produkte van chemiese reaksies wat metabolisme kan aandui, was ander negatief vir koolstofgebaseerde organiese molekules. Dekades later is astrobioloë nog steeds beperk tot indirekte soeke na lewe, na biosignature - voorwerpe, stowwe of patrone wat deur 'n biologiese middel vervaardig kon word.
Aangesien wetenskaplikes wat na die lewe soek, goed is met handtekeninge, sê sommige dat ons dit nie doen nie behoefte 'n definisie. Volgens filosoof Carlos Mariscal en bioloog W Ford Doolittle ontstaan ​​die probleem met die definisie van lewe deur verkeerd te dink oor die aard daarvan. Hulle strategie is om te soek na entiteite wat lyk soos dele van die lewe en om te dink aan al die lewe op aarde as 'n individu. Daardie oplossing kan astrobioloë pas, maar dit sal nie mense bevredig wat wil weet of iets vreemds, soos 'n virus, lewe of nie.
'n Groot uitdaging vir beide die opsporing en definisie van lewe is dat ons tot dusver net een voorbeeld in die Heelal teëgekom het: aardse lewe. Dit is die 'N = 1 probleem'. As ons nie eers kan saamstem oor die onderskeid tussen lewende en nie-lewende dinge nie, hoe kan ons verwag om vreemde vorme van lewe te herken?
Dis die lewe, maar nie soos ons dit ken nie
Aangesien die wetenskap geen afdoende bewys van buiteruimtes gelewer het nie, moet ons ons tot wetenskapfiksie wend, en min reekse het sulke moontlikhede beter ondersoek as Star Trek: Die volgende generasie. Die reise van die sterreskip Onderneming en "sy voortgesette missie om vreemde nuwe wêrelde te verken en nuwe lewe en nuwe beskawings te soek" het ons alles gegee van die godagtige wese Q tot 'n groot Kristalyne Entiteit wat lewende materie omskakel na energie ('n soort metabolisme). Miskien is die interessantste, namate navorsers nader kom aan die skep van 'n kunsmatige intelligensie wat slimmer is as 'n persoon, is daar Data-'n Android-speler wat 'n menslike gevoel moes bewys, maar nie voortgebring het voordat hy sy eie dogter gebou het nie. Sou 'n god wat buite die tyd bestaan, 'n kristal in 'n ruimteskip of 'n robot-AI as 'lewend' beskou word?
Leef data van 'Star Trek: The Next Generation' lewendig?
'Wat is die lewe?' is nie bloot 'n vraag vir biologie nie, maar filosofie. En die antwoord word bemoeilik deur die feit dat navorsers uit verskillende velde verskillende menings het oor wat hulle meen in 'n definisie behoort te wees. Die filosoof Edouard Machery het die probleem bespreek en dit as 'n Venn-diagram voorgestel met sirkels vir drie groepe-evolusionêre bioloë, astrobioloë en kunsmatige lewensnavorsers-met behulp van hipotetiese kenmerke waarop hulle sou konvergeer (sommige bioloë dink dat virusse lewendig is terwyl ander glo dat die sel is noodsaaklik, dus as dit aanvaar word dat lede saamstem, is dit omstrede). Machery het beweer dat geen kriteria binne die oorvleueling van al drie sirkels kan val nie, en tot die gevolgtrekking gekom dat "die projek om lewe te definieer óf onmoontlik óf sinneloos is."
Alhoewel filosowe die probleem sonder gevolge kan omseil, is die gevolgtrekking dat dit nutteloos is om die lewe te definieer, onbevredigend en frustrerend vir gewone mense (en ook vir mense soos ek, wat omgee vir die openbare begrip van wetenskap). Ongeag of navorsers ooit 'n konsensus bereik oor 'n wetenskaplike definisie, het ons steeds 'n volksdefinisie nodig vir praktiese doeleindes -- 'n sin om die konsep van lewe te verduidelik wat die gemiddelde mens kan verstaan.
Die lewe is dalk 'n vae konsep, maar dit beteken nie dat die betekenis daarvan vaag moet wees nie. Soos die berekeningsbioloog Eugene Koonin daarop gewys het, is die definisie van lewe nie wetenskaplik nie, want dit is onmoontlik om te weerlê, aangesien ons altyd 'n entiteit kan vind wat aan alle kriteria voldoen, maar 'duidelik' nie lewendig is nie, of wat sekere kenmerke ontbreek, maar 'natuurlik' 'n lewe is -vorm, en dus is daar 'n soort intuïtiewe begrip van die lewende toestand wat enige definisie vervang [. ] dit lyk asof ons dit 'weet wanneer ons dit sien'." Koonin het gefokus op die vraag of 'n definisie biologiese insigte kan bied (soos die identifisering van nuwe lewensvorme), maar noem 'n ander gebied waar die definisie van lewe nuttig kan wees: "beter onderrig van die grondbeginsels van biologie."
So, hoe kry ons 'n definisie wat biologie leer? Dit is deels 'n oefening in semantiek. Eerstens moet 'n gewilde definisie tegniese jargon vermy en alledaagse taal gebruik. Volgende het ons 'n beginpunt nodig. Sedert Aristoteles die lewe omstreeks 350 vC vir die eerste keer probeer definieer het, het denkers oënskynlik eindelose filosofiese besprekings gehad. In 2011 het biofisikus Edward Trifonov probeer om die dooie punt te breek deur 123 definisies te vergelyk om konsensus te vind, woorde in groepe te groepeer en diegene wat die meeste gebruik word te tel. gereeld om 'n minimale of bondige definisie te gee: Die lewe is selfreproduksie met variasies.
Die 'variasies' in Trifonov se definisie is mutante, die gevolg van mutasies (foute in kopiëring) wat tydens voortplanting plaasvind, wat die variëteit in 'n bevolking skep wat 'oorlewing van die sterkste' individue moontlik maak deur evolusie deur natuurlike seleksie. Terwyl Trifonov se konsensus en NASA se werksdefinisie nie dieselfde woorde gebruik nie, is dit twee kante van dieselfde munt en deel hulle 'n sentrale konsep: die lewe kan aanpas by sy omgewing.
Darwinistiese evolusie is die manier waarop dit lewe soos ons dit ken pas aan. Maar wat van dinge wat alternatiewe meganismes van aanpassing kan gebruik? Aangesien 'n eng definisie randgevalle sal uitsluit en as wyd ons 'n wye reeks potensiële lewensvorme sal insluit, laat ons gewilde definisie Trifonov se insluiting van 'selfreproduksie' (wat voorsiening maak vir onsterflike KI's wat nie hoef te herhaal nie) en ook NASA se vereiste vir 'n 'chemiese stelsel' (wat voorsiening maak vir organismes wat nie gene op 'n DNA-agtige molekule dra nie). 'N' Omgewing 'impliseer 'n habitat of ekosisteem, nie net die omgewing nie, wat 'n robot wat sy liggaam aanpas om 'n terrein en virtuele voorwerpe wat deur 'n digitale domein navigeer, uit te skakel.
Laastens het ons 'n woord nodig vir die 'ding' wat ons as lewend beskryf. Wetenskaplikes en filosowe gebruik 'entiteit' sonder om te erken dat, net soos 'n woordeboek 'organisme' eintlik 'n sinoniem vir 'lewe' is (kan jy dink aan 'n 'entiteit' wat nie 'n lewensvorm impliseer nie? ) Hierdie effense logiese sirkelvormigheid is miskien nie ideaal nie, maar ek kan nie aan 'n beter opsie dink nie. 'N Entiteit is 'n selfstandige ding, wat beteken dat die woord op watter vlak ook al kan werk-of dit nou 'n individuele organisme, 'n AI of alle lewe op 'n planeet is.
Enige definisie behoort nodig en voldoende te wees, maar dit is belangrik om eers te identifiseer vir wie. Omdat hierdie artikel op 'n algemene gehoor (nie-wetenskaplikes) gemik is, is die doel 'n volksdefinisie. So wat is die lewe? Hier is 'n voorstel:
Die lewe is 'n entiteit met die vermoë om aan te pas by sy omgewing.
Alhoewel ek dink dat my 'populêre definisie' intuïtief sinvol is, kan dit steeds aansluit by die honderde wetenskaplike voorstelle wat dit nie kon aanvaar nie. Anders as woordeboekdefinisies, is dit ten minste nie verkeerd nie, maar net die tyd sal leer of mense dink dit is eintlik reg.
Dit verwys na 'n optiese instrument wat 'n lens of 'n rangskikking van lense gebruik om 'n voorwerp te vergroot. Hulle help ook om verskillende organismes te sien. Verder help die lig van 'n mikroskoop om mikroörganismes te sien.
Die omvang is van verskillende tipes. Hierdie is:
Dit is 'n instrument wat twee lense het (stel van twee lense) hierdie lense is objektiewe en okulêr. Verder gebruik hulle sigbare lig as 'n bron van verligting.
Hierdie mikroskope het 'n toestel wat lig uit die verligter versprei. Boonop doen dit dit om die monster wit teen die swart agtergrond te laat lyk.
Dit is 'n omvang wat in plaas van lig 'n elektronstroom gebruik om 'n beeld te produseer. Boonop verbeter hierdie mikroskoop die beelde van virusse, proteïene, lipiede, ribosome en selfs klein molekules.
Hierdie bestek gebruik ultraviolet lig om monsters wat fluoresseer te verlig. Boonop word meestal 'n fluoresserende teenliggaam of kleurstof op die besigtigde monster bygevoeg.
5. Kontras/Fase -mikroskoop
Hierdie omvang gebruik 'n spesiale kondensor wat die ondersoek van strukture binne die selle moontlik maak. Hulle gebruik ook 'n saamgestelde lig. Verder maak hierdie mikroskope voordeel van verskillende brekingsindekse vir die ondersoek van lewende organismes.
Boonop is die finale beeld wat deur hierdie mikroskope vervaardig word, 'n kombinasie van lig
Gebruik van mikroskoop
Hulle word op verskillende terreine vir verskillende doeleindes gebruik. Sommige van hul gebruike is weefselanalise, die ondersoek van forensiese bewyse, om die gesondheid van die ekosisteem te bepaal, die bestudering van die rol van proteïen binne die sel, en die studie van atoomstruktuur.
Onderdele van mikroskoop
Dit is agter in die mikroskoop en ondersteun die oogmerke en oog. Dit is ook die deel wat ons gebruik om dit te dra of op te lig.
Dit is die onderkant van die omvang. Boonop huisves dit die ligbron, en die agterkant van die basis dien as handvatsel om die omvang te dra.
Ons gebruik dit om die posisie van objektiewe lense aan te pas. Dit moet ook gedoen word, met in gedagte dat die doel nie die skyfie moet raak nie. Boonop moet dit stopgesit word as die voorwerp heeltemal sigbaar is deur die oog.
4. Fyn fokusknop
Ons gebruik dit om die monster in perfekte fokus te bring sodra die monster deur die kursusfokusknop sigbaar is. Fokus ook stadig om kontak tussen die objektief en die monster te vermy.
Dit is die ligbron van die mikroskoop.
6. Numeriese Diafragma of Objektieflens
Dit word in 'n saamgestelde omvang gevind en is die lens wat die naaste aan die monster is.
Dit is die lens naaste aan die kyker in 'n saamgestelde ligmikroskoop.
8. Olie onderdompeling Lens
Dit is 'n 100x (100 keer) objektiewe lens. Hierdie lens is ook klein om hoë resolusie en vergroting te bereik. Verder, as gevolg van sy grootte, is dit belangrik dat die lens soveel lig as moontlik kry.
Boonop elimineer die breking van lig deur onderdompeling van die lens in olie; dit gebeur omdat die glas en olie byna dieselfde brekingsindeks het. Mees opmerklik, op hierdie manier word die lig gemaksimeer en gee dit die duidelikste beeld. Boonop word die oliedompellens sonder olie gebruik, dan sal die vervaardigde beeld onduidelik word en 'n swak resolusie hê.
Vraag oor mikroskoop opgelos
Vraag. Watter van die vloei is nie 'n algemene deel van 'n mikroskoop nie?
B. Olie dompellens
C. Okulêre lens
Antwoord. Die korrekte antwoord is opsie B, want dit is deel van 'n saamgestelde mikroskoop.
Funksionele studies van die ventrale visuele stroom
Deur 'n dun mikro -elektrode in die brein te plaas, is dit moontlik om die elektriese aktiwiteit van enkele neurone te monitor. Hierdie tegniek vorm die basis vir ongeveer vier dekades se studies oor die reaksies van neurone in verskillende dele van die korteks op die aanbieding van visuele stimuli. As dit deur die visuele hiërargie styg, toon neurone langer vertragings tot visuele aanbieding, groter ontvanklike veldgroottes en meer komplekse kenmerkvoorkeure [29, 46, 47].
Die baanbrekerstudies van Hubel en Wiesel het getoon dat (i) individuele neurone in V1 'n plek in die visuele veld het wat 'n maksimum reaksie uitlok ('n ontvanklike veld genoem), (ii) hierdie ontvanklike veld verander glad oor die ruimte en vorm 'n retinotopiese kaart van die visuele omgewing en (iii) individuele V1 neurone reageer veral op die aanbieding van 'n staaf van 'n spesifieke oriëntasie binne hul reseptiewe veld . Hubel en Wiesel het 'n eenvoudige model voorgestel wat die reaksies van sulke oriëntasie-afgestemde selle kan verduidelik: hierdie reaksiepatroon kan ontstaan ​​deur die reaksies van sentrale laterale geniculate nucleus (LGN) selle te kombineer wat aangrensende en oorvleuelende ontvanklike velde het en in lyn is met die oriëntasie van die V1 -neuronvoorkeure. V1 is verreweg die mees bestudeerde deel van visuele korteks. Tog word Hubel en Wiesel se model nie ten volle aanvaar of weerlê nie en verskeie skrywers het beweer dat ons nog nie die reaksies van V1-neurone ten volle verstaan ​​nie . Tog het die eenvoudige model van Hubel en Wiesel baie berekeningsmodelle van visuele korteks geïnspireer. Vir die doeleindes van die berekeningspogings wat hieronder bespreek word, modelleer baie skrywers die reaksies van V1 eenvoudige neurone deur 'n georiënteerde Gabor-filter te gebruik. Dit is buite die omvang van hierdie artikel om die veelvuldige en meer gesofistikeerde modelle van V1-antwoorde te bespreek (sien bv. [49-52] onder vele ander). Hierdie artikel bespreek ook nie die baie belangrike tydelike aspekte van die reaksies van V1 -neurone en hul bewegingsrigtingselektiwiteit of kleurvoorkeure nie.
In vergelyking met V1 is baie minder werk gedoen om die reaksies van neurone in V2, V4 en hoër visuele gebiede te karakteriseer en te modelleer. Om die idees uit te brei oor hoe oriëntasie-selektiwiteit uit LGN-reaksies kan ontstaan, het verskeie ondersoekers voorgestel dat neurone in V2 sensitief is vir hoeke (in sy eenvoudigste vorm, twee kruisende georiënteerde stawe) [53, 54]. V2 -neurone reageer ook op illusoriese grense . Op die vlak van V4 is daar neurone wat blykbaar baie meer komplekse vorms soos spirale en kontoerpatrone verkies [56-59].
Elektrofisiologiese opnames in IT-korteks het enkele neurone aan die lig gebring wat selektief reageer op komplekse voorwerpe, insluitend gesigte sowel as ander stimuli [47, 60-63]. Een van die merkwaardige aspekte van die IT-reaksies is dat hulle hoë selektiwiteit toon terwyl hulle terselfdertyd robuustheid vir baie stimulustransformasies behou. In die besonder, IT-neuronale reaksies toon invariansie tot skaal- en posisieveranderinge [6, 61, 64-66], robuustheid vir oogbewegings , invariansie van die tipe leidraad wat die vorm definieer , rotasie  en ander transformasies. Daarom is IT ideaal geposisioneer om baie van die fundamentele uitdagings in visuele voorwerpherkenning op te los wat in die Inleiding bespreek is.
Min is bekend oor die aktiwiteit van individuele neurone in die menslike brein . Enkele eenheid opnames in menslike epileptiese pasiënte het aan die lig gebring dat neurone in die mediale temporale lob ook 'n merkwaardige mate van selektiwiteit en invariansie tot objektransformasies toon [69-72]. Dit bly onduidelik of hierdie response nodig is vir visuele objekherkenning of eerder 'n belangrike stap uitmaak in die transformasie van eksplisiete voorstellings in visuele herinneringe.
Ondanks die uitgebreide werk van etlike dekades se navorsing oor die reaksies van IT -neurone, het ons nog steeds nie 'n duidelike beginselbegrip van die tipe funksies wat IT -neurone verkies nie (gelykstaande aan oriëntasievoorkeure in primêre visuele korteks). Verskeie ondersoekers het probeer om van die reaksies van 'n IT-neuron op komplekse voorwerpe te begin en die voorkeure geleidelik in verskillende voorwerpdeelvoorkeure te ontbind [73-76].
Twee ander bewyse dui op die sleutelrol van IT in objekherkenning. Eerstens kan elektriese stimulasie van netwerke van neurone in IT -korteks die prestasie van 'n aap in erkenningstake bevoordeel . Tweedens het funksionele beeldbewyse van mense gebiede aan die lig gebring wat vermoedelik verband hou met die makak aap inferior temporale korteks wat reageer op die aanbieding van komplekse visuele stimuli (sien bv. [78, 79]).
Wys/versteek woorde om te weet
Aksie potensiaal: 'n klein elektriese gebeurtenis; dit is hoe inligting van neuron na neuron oorgedra word.
Dermis: die binneste laag vel onder die epidermis, saamgestel uit bindweefsel, bloed en sweetkliere. Dit bevat die senuwees wat aanraak- en pyninligting verwerk.
Epidermis: die buitenste laag selle wat 'n organisme bedek.
Millimeter: 'n lengte-eenheid wat een duisendste die grootte van 'n meter is, en een tiende van 'n sentimeter.
Senuweestelsel: orgaanstelsel gemaak van 'n netwerk van gespesialiseerde selle genoem neurone wat die aksies van 'n dier koördineer en seine na en van verskillende dele van die liggaam oordra. meer
Ontvanger: 'n molekule op die oppervlak van 'n sel wat op spesifieke molekules reageer en chemiese seine ontvang wat deur ander selle gestuur word.
Stimulus: 'n sein wat 'n reaksie van 'n organisme kan aktiveer of opgewonde maak. Voedsel, klanke en ander snellers wat spesifieke gedrag of sensoriese ervarings veroorsaak, is stimuli.
Gunnar en ander hoop om meer van die onderliggende biologie agter die herlaai te openbaar.
Hierdie studie maak ook die deur oop vir ander beheermaatreëls wat die biologie van sprinkane self verander.
Dit verwag van vroue en mans om baie anders op te tree, van geboorte af, bloot op grond van hul biologie.
Nou het navorsers 'n nuwe leermetode voorgestel wat nouer gekoppel is aan biologie, wat volgens hulle ons kan help om die ongeëwenaarde doeltreffendheid van die brein te benader.
Een van die belangrikste aanspraakmakers is CRISPR, die vinnig gevorderde gene-redigeringstegnologie wat 'n omwenteling in sintetiese biologie en behandeling van geneties gekoppelde siektes veroorsaak.
Vir sy onvermoeide aanslag op evolusionêre biologie en die afskaling van die godheid om binne die wetenskap te pas, gee ek Meyer die tweede plek.
Komplementariteit, aangesien konserwatiewe Katolieke die term gebruik, is egter meer as biologie.
"Op die lang termyn is ek meer bekommerd oor biologie," het hy aan The Telegraph gesê.
In wese argumenteer hy dat daar funksionele afwykings in ontwikkelingsbiologie is.
Mense begin besef dat depressie verband hou met biologie, want wie sou so 'n uiterlik begaafde lewe prysgee?
Sy ruggraat moet die studie van biologie wees en die inhoud daarvan moet die uitdorsing van die brandende vrae van ons dag wees.
'Plantkunde is die tak van die biologie wat die plantlewe behandel' het dieselfde fout.
'Biologie' word nie so goed verstaan ​​as 'plantkunde' nie, alhoewel dit 'n meer algemene term is.
Hieruit volg dat biologie die grondslag eerder as die huis is, as ons so 'n kru figuur mag gebruik.
Dit is tyd om die idee wat biologie in detail voorskryf, te laat vaar hoe ons die samelewing sal bestuur.
Konveksie beskryf hitte-oordrag tussen 'n oppervlak en 'n vloeistof of gas in beweging. Soos die vloeistof of gas vinniger beweeg, neem die konvektiewe hitte-oordrag toe. Twee soorte konveksie is natuurlike konveksie en gedwonge konveksie. In natuurlike konveksie is vloeistofbeweging die gevolg van die warm atome in die vloeistof, waar die warm atome opwaarts beweeg na die koeler atome in die lug - die vloeistof beweeg onder die invloed van swaartekrag. Voorbeelde hiervan sluit in die stygende wolke van sigaretrook, of hitte van die enjinkap van 'n motor wat opwaarts styg. In gedwonge konveksie word die vloeistof gedwing om deur 'n waaier of pomp of 'n ander eksterne bron oor die oppervlak te beweeg.
CytoHubba: identifisering van hub-voorwerpe en subnetwerke uit komplekse interaksie
Agtergrond: Netwerk is 'n nuttige manier om baie soorte biologiese data aan te bied, insluitend proteïen-proteïeninteraksies, geenregulasies, sellulêre paaie en seintransduksies. Ons kan nodes meet aan hul netwerkkenmerke om die belangrikheid daarvan in die netwerk af te lei, en dit kan ons help om die sentrale elemente van biologiese netwerke te identifiseer.
Resultate: Ons stel 'n nuwe Cytoscape -inprop cytoHubba bekend om nodes in 'n netwerk te rangskik volgens hul netwerkfunksies. CytoHubba provides 11 topological analysis methods including Degree, Edge Percolated Component, Maximum Neighborhood Component, Density of Maximum Neighborhood Component, Maximal Clique Centrality and six centralities (Bottleneck, EcCentricity, Closeness, Radiality, Betweenness, and Stress) based on shortest paths. Among the eleven methods, the new proposed method, MCC, has a better performance on the precision of predicting essential proteins from the yeast PPI network.
Gevolgtrekkings: CytoHubba provide a user-friendly interface to explore important nodes in biological networks. It computes all eleven methods in one stop shopping way. Besides, researchers are able to combine cytoHubba with and other plugins into a novel analysis scheme. The network and sub-networks caught by this topological analysis strategy will lead to new insights on essential regulatory networks and protein drug targets for experimental biologists. According to cytoscape plugin download statistics, the accumulated number of cytoHubba is around 6,700 times since 2010.