Waarom Big Business Beloftes van goedkoper pryse is net 'n bedrogspul
Geskryf deur Siena Chrisman, Burgerlike Eette
Hoe die Kongres beskerm word vir klein vleis en pluimveeproducer (en waarom moet jy sorg)
Soos die komediant, John Oliver, in sy baie gekyk het primer op netto neutraliteit, "As jy iets kwaad wil doen, sit dit binne iets vervelig." Big Ag ken hierdie strategie al jare, en miskien doen niemand dit beter as die vleispakke en pluimvee-maatskappye soos Tyson, Smithfield en handelsorganisasies soos die Amerikaanse Vleisinstituut en die Nasionale Hoenderraad.
Hulle het 'n voorsprong gekry omdat die stryd oor hul oorheersing van die mark plaasgevind het oor die Amerikaanse Departement van Landbou Graan Inspectors, Packers, and Stockyards Administration, bekend as GIPSA. Onder die dekmantel van 'n burokratiese klinkende naam en 'n duistere regeringsagentskap het vleismaatskappye stil gebly om aansienlike lobby-spiere te gebruik om een ​​van die belangrikste beleidshervormings vir vee- en pluimveeboere en -boere te vermoor - en daarom een ​​van die belangrikste beleidshervormings vir dié van ons wat omgee hoe ons vleis opgevoed word.
Groeiende krag van net 'n paar maatskappye
Die GIPSA-reëls-kom ons noem hulle "regverdige plaasreëls"Vir kort-voorgestel is terug in 2010 en ontwerp om die groeiende krag van net 'n paar korporasies in die toenemend gekonsolideerde vleisbedryf aan te spreek. Nasionaal slaan die top vier maatskappye in elke bedryf vier uit elke vyf beesvleisbeeste, twee uit drie varkies en drie uit vyf hoenders. Op plaaslike of streekvlak beheer een maatskappy dikwels 'n nog groter persentasie van die mark.
Tim Gibbons, van die Missouri Landelike Krisis Sentrum, sê konsolidasie het beteken dat die vleispakke groot winste rapporteer, terwyl die boere se deel van die kleinhandel dollar dramaties afgeneem het en verbruikers sien steeds voedselpryse wat by die kruidenierswinkel styg. "In Missouri voeg Gibbons duisende onafhanklike klein en Middelgrote familie-boere het uit die sak gegaan omdat hulle nie toegang tot 'n regverdige mark het nie. "As gevolg van die massiewe korporatiewe beheer van die mark, het ons 91 persent van die produsente van varkies in Missouri sedert 1985 verloor. Dis bo 20,000-boere en baie, baie werksgeleenthede in ons landelike gemeenskappe. "
Dit is nie veel beter op die verbruikerskant nie. Soos die Die Washington Post wys daarop, "Amerikaners het nog nooit so min opsies gehad om te besluit watter maatskappy hul vleis maak nie. "Aangesien 'n toenemende aantal plaaslike en nismarkte dit vir sommige verbruikers makliker maak om die bron van hul vleis te spoor, is die tendens in die res van die mark in die rigting van onstuimige konsolidasie. Net hierdie week het Tyson Foods, die tweede grootste vleisprodusent ter wêreld, 'n bod gesluit om die verwerkte voedselreus Hillshire Farms, die verkoopsman van Jimmy Dean en Sara Lee, oor te neem. Wanneer slegs 'n paar maatskappye die grootste deel van die mark beheer en hul vermoë gebruik om mededingers uit te hou of te koop, is verbruikerskeuse iets van 'n illusie, en vrae oor voedselveiligheid, antibiotika of ander bymiddels, dierewelsyn en selfs smaak kan wees moeilik om te antwoord.
Toe president Obama sy amp beklee het, het hy belowe om die probleem van oormatige korporatiewe mag in die veebedryf aan te spreek. Christopher Leonard, Skrywer van The Meat Racket: Die Geheime Oorname van Amerika se Voedselbesigheid, beskryf die oorspronklike pakket van voorgestelde reëls as 'n paar van die mees veeleisende antitrusthervormings sedert die Groot Depressie. Die reëls sou krag aan onafhanklike boere en boere terugbesorg het, wat hulle beskerm teen vergelding deur korporasies, waarborg billike en mededingende markpryse en selfs sodat hulle kan dagvaar as hulle 'n maatskappy voel, hulle ekonomiese skade veroorsaak het.
Vleispakke en handelsgroep het 'n klomp geld spandeer om die USDA te omseil
Maar volgens Leonard, wat die stryd in sy boek uiteensit, is die minister van Landbou, Tom Vilsack en sy span, "plat gevang. Hulle was nie bereid om te reageer op kritiek, om die reëls wat hulle voorgestel het te verdedig nie, of selfs om die belangrikheid van antitrusthandhawing in 'n hoogs gekonsentreerde bedryf te verwoord. "Die vleispakkers en handelsgroepe, aan die ander kant, het 'n klomp geld spandeer "-Meer $ 7.8 miljoen op lobbying in 2010-om die USDA te omseil deur na hul bondgenote in die Kongres te gaan om die regverdige plaasreëls te verslaan. "Hul boodskap was dat die reëls werk sou doodmaak, dat hulle 'n ekonomiese hindernis vir die vleisbedryf sou wees. Trouens, die reëls sou goed gewees het vir die mense wat vleis opgewek het, maar dit was nie die storie wat dit aan die Kongres gemaak het nie. "
Gevolglik is die finale boerdery reëls wat in 2011 vrygestel is, dramaties gestroop. Die oorblywende reëls is 'n skaduwee van hul voormalige belofte - maar hulle bevat nog steeds enkele belangrike beskerming vir kontrakpluimvee en varkprodusente, insluitend die voorafgaande kennisgewing wanneer 'n pluimvee maatskappy 'n lewering van nuwe voëls kanselleer, voorsorgmaatreëls om te verseker dat maatskappye nie eensydig produsente vereis nie. duur toerusting opgradering, en ander beledigende en anti-mededingende praktyke te maak.
Die vleis lobby was egter nie gelukkig met selfs hierdie verminderde reëls nie, en het daarin geslaag om hulle te kry van die Huisversie van die onlangse Plaaswetsontwerp. En toe die finale 2014-boerekening nie die taal ingesluit het om die reëls te versper nie, het handelsgroepe soos die Nasionale Cattlemen's Beef Association en National Chicken Council die wetgewers aangemoedig om die hele rekening- wat meer as twee jaar geneem het om 'n stemming te kry en befondsing ingesluit het vir 'n wanhopige noodhulp vir veeboere, die handelsgroepe se oënskynlike bestanddele.
Uiteindelik het die plaaswetsontwerp met die pluimvee reëls geslaag. Wat is 'n vleispakker om te doen? Aan die einde van Mei het 'n ander geleentheid geopen, in die gerieflike onder-die-radar landbou-kredietenproses. Die Huis Ag Kredietrekening, bespreek in die komitee verlede week, ingesluit Taal Dit sou albei die billike plaasreëls doodmaak wat in werking getree het en voorkom dat USDA aan verskeie addisionele boerbeskermingsreëls wat nog in limbo is, werk.
Sommige wetgewers het probeer om die reëls, soos verteenwoordiger, te red Marcy Kaptur (D-OH), wat 'n wysiging aangebied het om die anti-GIPSA-taal te staak. Sy het vleispakke en pluimveeversake geneem om 'n einde te maak aan die USDA se pogings om die "pro-boer, pro-verbruiker, pro-kompetisie" -reëls te implementeer.
Kaptur se amendement het in gebreke gebly, met die stemming van die komitee, om die regverdige plaasreëls neer te skryf.
Die Ag-bewilligingsrekening sal na verwagting in hierdie week in die volle Huis bespreek word. Op hierdie stadium kan meer wysigings aangebied word om die reëls te behou. Die Senaat-weergawe van die Plaaslike Wetsontwerp sê egter niks van die reëls nie, en tensy die Senaat die taal in die Huis-weergawe openlik verwerp, sal basiese boerebeskerming uitgeskakel word, insluitend ironies genoeg, die reg van onafhanklike veeboere om uit te spreek oor misbruik aan die Kongres of die USDA sonder vrees vir vergelding.
Die meeste wil Fair Markets. Terwyl Washington leun na die vleisbedryf.
In landelike Amerika, volgens Tim Gibbons, is "Billike plaasreëls 'n tweeledige kwessie - 'n nie-partydige kwessie. Die meeste mense hierheen roep op regverdige markte. "In Washington blyk dit dat die tweeledige steun hoofsaaklik na die vleisbedryf lei. Met hul spogspiere en die dekking van "vervelige" politieke prosesse hengel die vleispakke en pluimvee maatskappye wat baie boere en verbruikers "kwaad" sal oorweeg, om klein en middelgrote vleis- en pluimveeplaase van hul regte op 'n gelyke speelveld in vandag se mark.
Hierdie artikel het oorspronklik verskyn op Burgerlike Eette
Siena Chrisman is 'n skrywer en navorser gefokus op kommoditeitsboere en plaasbeleid. Sy was voorheen 'n organiseerder en skrywer vir WhyHunger en direkteur van die aanlyn Food Security Learning Centre, en is tans besig om te begin met Ware Melkverhale, 'n projek om stories agter die dekades lange suiwelkrisis te ontbloot. Sy is op rou melk op landelike Massachusetts grootgemaak en woon nou in Brooklyn.
The Meat Racket: Die Geheime Oorname van Amerika se Voedselbesigheid
deur Christopher Leonard.
In Die Vleisraam, ondersoekende verslaggewer, Christopher Leonard, lewer die allereerste weergawe van hoe 'n handjievol maatskappye die vleisvoorraad van die land aangegryp het. Hy wys hoe hulle 'n stelsel opgestel het wat boere op die randjie van bankrotskap plaas, hoë pryse aan verbruikers oplewer en die bedryf teruggee na die vorm wat dit in die 1900s gehad het voordat die vleismonopolieë gebreek is. Teen die begin van die een-en-twintigste eeu het die grootste kapitalistiese land in die wêreld 'n oligargie wat baie van die kos wat ons eet, beheer en 'n hoë-tegnologie-aandeelverdelingstelsel om dit moontlik te maak. Ons weet dat dit groot maatskappye neem om vleis na die Amerikaanse tafel te bring. Wat Die Vleisraam toon dat hierdie industriële stelsel op ons almal rig. In die sin het Leonard ons hartland se grootste skandaal blootgestel.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Waarom Big Business Beloftes van goedkoper pryse is net 'n bedrogspul
Boere dra die risiko om kos goedkoop te verkoop ...