140. Mens ontmoet God – een gewone dag langs die meer… – Bodemklippe
Gepubliseer op September 9, 2017 Januarie 14, 2019 deur Ansophie Joubert
Is daar iemand in jou lewe wie jy so bewonder dat jy die presiese dag en omstandighede van ontmoeting soos gister kan onthou? Mense vra dikwels hoe 'n man en vrou ontmoet het. Die storie word dan met lag en luister en tussenwerpsels vertel. Die gehoor is gefasineerd en tevrede met die storie wat in lewenslange toewyding eindig.
Dink net aan die massiewe historiese impak van 'n ontmoeting wat so beskryf word:
Andreas, die broer van Simon Petrus, was een van die twee wat dit van Johannes gehoor en Jesus gevolg het. Daarna het hy eers sy broer Simon gaan soek en vir hom gesê: "Ons het die Messias gekry!" Messias beteken Christus. Hy het hom na Jesus toe gebring. Jesus het stip na hom gekyk en gesê: "Jy is Simon seun van Johannes; jy sal Sefas genoem word." Sefas beteken dieselfde as Petrus. (Johannes 1:40-42)
Andreas is so ingenome met sy ontmoeting met Jesus dat hy onmiddellik sy broer betrek. Dit is 'n geweldige oomblik – hierdie ontmoeting van Jesus en Petrus. Dink aan hulle verhouding met die luuksheid van terugblik. Dit het alles begin een gewone dag langs die meer van Galilea in die middel van die wêreld.
Hierdie verse gebruik die terme Messias en Christus wat onderskeidelik die Hebreeus en Grieks vir die gesalfde koning van God is. Dit was algemene praktyk in die antieke wêreld om konings te salf.
Andreas word aangedui as Simon Petrus se broer en speel dwarsdeur die Evangelies 'n belangrike rol om mense bymekaar te bring. Hy het die seuntjie met die twee vissies en vyf brode na Jesus toe gebring vir die vermeerderingswonderwerk (Johannes 6:8-9). Hy is altyd bereid om die mindere plek in die groter storie in te neem. Hy het ook die soekende Grieke in Jesus se teenwoordigheid ingelei. Hy het die hart van 'n sendeling.
Andreas speel die hoofrol in die ontmoeting van Jesus en Petrus.
Jesus het stip na Petrus gekyk. Die woord wat vir kyk gebruik word, beteken eintlik 'n kyk soos 'n intense staar, 'n kyk tot diep in Petrus se hart. Hy gee Petrus 'n nuwe naam, net daar en dan. Jy sal Sefas genoem word, wat rots beteken.
Twee name was redelik algemeen in daardie dae. 'n Mens het dikwels 'n Aramese en 'n Griekse naam gehad, soos Thomas en Didimus (Grieks vir tweeling). Thabita was Aramees en Dorkas Grieks vir gemsbok. Petrus en Sefas was dieselfde naam in verskillende tale.
In die Ou Testament het 'n nuwe naam 'n nuwe lewe aangedui, 'n nuwe verhouding met die Here. Jakob het Israel geword in Genesis 33:28 en Abram het Abraham geword in Genesis 17:5. 'n Nuwe mens kort 'n nuwe naam.
Jesus sien met die visie van God in die lewe van 'n mens. Hy sien die betekenis en potensiaal van 'n mens in 'n oogopslag. Hy is deel van God se skepping van en plan met elke mens. Hy het die hele kragtige toekoms van daardie Galilese visserman in 'n oogopslag gesien.
Jesus sien dit in elke mens wie sy lewe oorgee aan God se plan. Hy het dit in Gideon en Dawid en talle ander geloofshelde gesien.
Dit is hoe ons na ander mense moet kyk. Dink aan die kragtige Jesus-woorde van visie en potensiaal oor ons kinders se lewens wanneer ons met Heilge Gees-gesalfde oë kyk.
In Matteus 16:13-20 is 'n ander gesprek van Jesus met Sy dissipels opgeteken. Jesus vra 'n maklike vraag: wie sê die mense is ek? Maklike antwoord gee die dissipels: sommige sê Elia, ander Moses, party Johannes die Doper of ander meen dat Jesus een of ander nuwe profeet is.
Jesus verklaar dat Petrus se insig wat in sy woorde uitkom die rots is waarop die kerk gebou word. Dit is nie Petrus self nie, maar sy insig wat die rotsfondament van die kerk is. Die kerk van Jesus is nie gebou op 'n mens nie.
Dit het hom laat dink om Jesus se hand te dwing en hom in konfrontasie met die Romeinse owerhede te bring. Dit sou 'n wonderwek forseer en so Judas se visie in werking bring. Sy eie ambisie en toekomsvisie het sy ore doof gemaak vir die waarskuwings van Jesus dat Hy wel in hegtenis geneem en doodgemaak gaan word (Matteus 16:21; Markus 9:31; 10:33). Judas het nie die tye onderskei nie. Hy wou Jesus "gebruik".
Hy het sy 30 stukke silwer (die prys van 'n slaaf op die mark) ontvang en die soldate na Getsemané gelei. Baie gou het Judas gesien dat dinge nie volgens sy plan verloop nie. Hy het Jesus se kalm oorgawe aan die soldate gesien en in verstomming aanskou hoe hulle hom na die hoë priester se huis neem. Later die nag na Hy heen en weer tussen Pontius Pilatus en Herodus gestuur is, was 'n aaklikge doodsvonnis die gevolg van die sogenaamde verhoor.
Na 'n hele drie jaar in Jesus se teenwoordigheid het hy nog nie besef met wie hy te doen het nie, die Christus, die gesalfde van God, die Een op wie die hele wêreld gewag het nie. Hy sterf alleen en ontnugterd.
Petrus en Johannes was baie braaf om Jesus te volg tot in die binnehof van die hoë priester se huis. Dit was nie 'n tyd om as vriend van die Nasarener gesien te word nie. Toe Petrus alle kennis van Jesus ontken en die haan kraai, het hy gevlug en bitterlik gehuil. Kan mens jou sy wroeging voorstel?
Petrus het egter tussen sy dissipel-broers gebly. Dit is waar jy hoort as dit met jou sleg gaan en jy geestelik stry.
Daar het hy gewag totdat hulle die goeie nuus oor die opstanding gekry het. Daar in die tuin het Jesus, Petrus spesiaal aan Maria genoem, omdat hy geweet het dat Petrus se hart vreeslik pyn.
In Johannes 1:43-51, ontmoet nog mense hulle God van aangesig tot aangesig.
Jesus verlaat die suide en beweeg noord na Galilea. Hy roep Filippus en laasgenoemde vind sy broer Nathaniël om die goeie nuus mee te deel. Nathaniël is skepties. Hy het heel moontlik by daardie tyd al gehoor van die man oor wie daar in Galilea gepraat word. Die dorpies daar om die meer het al hulle nuus gedeel. Niks goed kom uit Nasaret nie, het hulle gesê. Buitendien, het die profete voorspel dat die Messias in Bethlehem gebore sou word, het Nathaniël geredeneer. Natuurlik is dit net met dieper navorsing dat Jesus se geboorteplek perfek by die profesië inpas. Net iemand wat moeite doen en ondersoek instel sou dit geweet het.
Nathaniël kom van Kana af. Hy stry met Filippus. Laasgenoemde is wys. Hy sê: kom kyk. Argumente is goed en wel, maar dit vergelyk nie met die impak van die teenwoordigheid van Jesus self nie. Dit is ons rol ook. Ons kan met groot liefde en wysheid die argument vir Jesus voer, maar 'n uitnodiging tot 'n ontmoeting met Jesus maak die verskil.
Die openbaring van wie Jesus is, verander 'n mens, Dit gebeur dikwels meer deur getuienis as deur argumente.
Jesus komplimenteer Nathaniël met woorde wat elke Jood sou verstaan. Psalm 32:2 en Jesaja 53:9 sê dat geen onreg by sy mond sou uitkom nie.
Onder 'n vyeboom was vir 'n Jood die prentjie van rustigheid. Daar in die koelte kon mens mediteer en jou siel kalmeer. Jesus was bewus van die gemaal in Nathaniël se gedagtes. Hy was duidelik een van die oorblyfsel wat die verwagting op die Messias lewend gehou het.
Die belofte staan vir altyd, maak nie saak hoeveel jare ons wag nie. Moet nooit moeg word nie. God se tyd is perfek.
Jesus ken die uitroep van sy hart. Hy ken sy gebede. Hy kommunikeer met Nathaniël op 'n dieper vlak, spreek profeties in sy lewe en roer die groter visie om in sy hart op te vlam.
Nathaniël word nie in die ander Evangelies genoem nie. Johannes beskryf dit as 'n voorbeeld van 'n ontmoeting wat talle mense met Jesus gehad het. Dit illustreer die karakter van Jesus in sy verhouding met mense.
'n Ontmoeting met Jesus vervul al die onuitgesproke verlange en begeertes in 'n mens.
Nathaniël is 'n simbool van die mens wie se hart van alle vooroordeel en trots gereinig is en wie Jesus as die antwoord op die roep in sy binneste ervaar.
Posted in Afrikaans - Christen, Bybelstudie, UncategorizedTagged ontmoet God, openbaringskennis, verandering