“Ek help myself deur ander te help”
JY LEES NOU “Ek help myself deur ander te help”
Agt jaar gelede het Christel Rohrs van Kaapstad haar uitmergelende huwelik beëindig en platsak die wêreld ingevaar. Nou’s sy terug – ’n heel mens
Dit het vir haar gevoel sy word versmoor in haar huwelik. Maar Christel Rohrs wou bewys dit kán werk. Sy het op 19 op hom verlief geraak. Hy was haar eerste kêrel en sy was idealisties oor die liefde. ’n Paar jaar later is sy getroud. Haar ouers en suster was gekant teen die huwelik. Toe begin dinge weliswaar verkeerd loop. Sy het haar aan familie en vriende begin onttrek en haar hele lewe aan haar man gewy in hul huis in Pietermaritzburg. Want sy het vas geglo die liefde sal alles oorwin. Sy het ook geglo die fout lê by haar. Sy kon nie uit die huwelik wegbreek nie. As Christen was sy boonop oortuig dat egskeiding sonde is. Haar oë het dowwer geword van die hartseer en haar lewe het soos ’n tronk gevoel . . . Die egskeiding, toe dit uiteindelik kom, was lank en pynlik. Tóé sou sy nooit kon dink dat sy eendag in staat sal wees om ánder te help wat soos sy ook platgeslaan is deur die lewe nie. Want ’n wonderlike reis het vir haar voorgelê - van die armes in die Himalaja tot die prostitute van Pattaja, Thailand. Hier het sy haarself weer ontdek. Vandag weet sy: Jy kan heling vind op vreemde plekke. Én ’n nuwe lewe.
’n Maand later is ek na Fort Lauderdale in Amerika om te gaan werk soek. My eerste werk was as ’n skoonmaker - hulle het dit ewe ’n hostess genoem - op ’n gemotoriseerde seiljag wat na die Bahamas en die Maagde-eilande gevaar het. Dit was die regte werk op die regte tyd. Daar was ’n bemanning van vyf en ons het goed oor die weg gekom. Ek het baie tyd gehad om te dink en om te huil. Dit het my tyd gegee om my pyn te verwerk. Ná ’n ruk het ek kontak met my eks-man gemaak. Ek wóú hê hy moet weet ek oorleef en ek is ’n ‘iemand’. Binne 15 maande het ek sowat $31 000 (sowat R310 000) gespaar.
Dit was tyd om aan te beweeg en myself en die wêreld te probeer verbeter. Ek en 11 vrywilligers is na Nepal. Ons is op ’n staptog van Pokhara deur piepklein dorpies in die Himalaja (wat nie per motor bereik kan word nie) met net die allernodigste in ons rugsakke. Ons het sowat 50 km per dag gestap - soggens van seweuur tot saans halfses. Dit was ongelooflik. Van die mense het nog nooit Westerlinge gesien nie en aan ons gevat, na ons gestaar en ons nie ’n oomblik met rus gelaat nie. Ons het vir hulle Engels geleer, liedjies gesing en met hulle gespeel.
Die siklus van ellende het begin breek. Ek het al meer gevoel my lewe het ’n doel. Dit was van kleintyd my begeerte om mense te help. Terwyl ek getroud was, kon ek nooit by sulke projekte betrokke raak nie. Ek het gevoel of ek blom. Ons het uiteindelik toilette gebou in ’n afgesonderde gehuggie - dit danksy die vaardighede van die inwoners wat die waterdruk hoog teen die Himalaja verstaan. Die vreugde op hul gesigte was iets om te aanskou. Ná twee maande se werk daar het YWAM besluit om ’n missie na Pattaja in Thailand te stuur om vroue te help om uit die kloue van prostitusie te ontsnap. In Augustus 2004 het ek by die Tamarsentrum, ’n gemeenskapsentrum waar YWAM gemeenskapswerk doen, in Pattaja begin werk.
Ek het by die prostitute gesien hoeveel krag het 'n glimlag