Met die publikasie van die boek Voëlvry is die stormagtige tydperk van die tagtigerjare weer in die nuus. In die beriggewing rondom die verskyning van die boek is daar tot dusver nie verwys na die ander komponente wat 'n rol gespeel het in die stryd teen apartheid en die demokratiseringsproses nie. Die rol van onder meer kabarette, dramas, literêre tydskrifte en alternatiewe uitgewersisteme het ook 'n bydrae gelewer tot die proses van die demokratisering van Afrikaanse musiek – en moontlik die Afrikaanse samelewing.
Dit was ook 'n teenreaksie teen die vertalings van treffers uit die oorsese musiekmark en die min oorspronklike Afrikaanse musiek wat in die 1970's geskryf is – soos veral gesien in die musiek en vertonings van Bles Bridges. As teenvoeter het die musiek-en-liriek-beweging aan die einde van die sewentigs en die begin van die tagtigs 'n groot bydrae gelewer om Afrikaanse musiek te bevry. Hulle het probeer om gehalte­musiek in Afrikaans te skep met lirieke waarvoor die Afrikaanssprekende nie skaam hoef te gewees het nie. Van die kunstenaars was mense soos Anton Goosen, Laurika Rauch, Mynie Grové en Clarabelle van Niekerk. Hieruit het die "alternatiewe" kunstenaars, soos Koos Kombuis, Johannes Kerkorrel en Bernoldus Niemand, as protes teen die sogenaamde luisterliedjie ontstaan. Hulle wou deur middel van rockmusiek kritiek teen die Suid-Afrikaanse sosiopolitieke werklikheid uitspreek.
Max du Preez verwys in die Voorwoord tot Voëlvry na die ontstaan van die onafhanklike koerant Vrye Weekblad. Hy skryf: