Notas van 'n rooi ligte distrik, Calcutta - Versamelings
Sangita Dey is deur diepe armoede uit haar dorpshuis verdryf. Of liewer, diepe armoede het haar kwesbaar gemaak. Sy is weggegee deur haar ma wat haar nie kon voed nie, en is as jong tiener getroud. Sangita het toe haar skoonma slaaf geword, gelaai met huiswerk en uitgehonger. Sangita se man het toegelaat dat sy broer haar molesteer, en hy het haar self mishandel. Sy het twee kinders agtereenvolgens gehad. Twee meisies.
Sangita se skoonouers het haar na Delhi geneem in die hoop om haar te verkoop. Maar niemand wou 'n tiener met twee babas koop nie. Hulle het teruggekeer huis toe en die mishandeling het vererger. Beatings is bygevoeg. Sangita het na Calcutta gevlug, waar sy op 'n treinstasieplatform gewoon het. Dit is waar sy die sekswerkers ontmoet het.
'Waarom het u nie na u gesin teruggekeer nie?' Ek het haar deur 'n tolk gevra.
Sangita huiwer nie in haar antwoord nie. 'My ma was alkoholis. Sy het my aan iemand anders gegee toe ek baie jonk was. Dit is my voogde wat my huwelik gereël het. Ek kon nie teruggaan nie. '
'Was jou moeder ook 'n sekswerker?'
'En jou vader? Kon hy jou nie gehelp het nie? '
'Ek ken my pa nie. Net sy naam: Harun. "
Haar nuwe vriende het haar na Bowbazar, 'n klein rooilig distrik naby Calcutta Medical College, geneem. Sy het daardie eerste aand byna $ 6 verdien, meer as wat sy ooit in haar lewe gehad het. In die omgewing huur sy 'n kamer waar sy saam met haar twee dogtertjies woon. Elke aand as sy kliënte daarheen bring, plaas sy haar twee meisies buite en sê vir die ouer een: "Hou vas aan jou suster en moenie toelaat dat iemand haar vat nie." Elke keer as sy uit haar kamer te voorskyn kom, vind sy dat Juma in die omgewing hang, haar arms styf om Jasmin, die baba, toegedraai en haar om haar bors omhels.
Sangita en haar meisies was nie meer honger nie en het drie tot vier truuks per nag teen drie dollar elk gedraai en slegs 'n paar sent betaal om te huur. Hulle het etlike jare so reggekry. Maar Juma het wild geword. Op vyfjarige ouderdom was sy onhanteerbaar, en haar suster Jasmin volg haar voorsprong. Sangita het vir hulle gevrees, vertel sy, terwyl ons een middag 'n paar uur lank gesels.
Nuwe lig begunstigde / foto: skrywer
En hoewel sy dit nie direk gesê het nie, het die manier waarop sy haar gesig gedraai het toe sy gesê het dat sy nou 'n seun het, wat by haar tuis gewoon het, my laat wonder of sy nie dalk ook deur hulle belas was nie. Toe 'n vriend haar voorstel aan Urmi Basu, die stigter van New Light, 'n NRO wat geslagsgelykheid in Indië nastreef en 'n volledige skuiling vir sekswerkers se kinders bied, het Sangita hulle gevra om haar twee meisies saam te neem.
Dit was amper sewe jaar gelede. Dit het goed gegaan vir Sangita, wat saam met my op die balkon gesit het oor die dik, besoedelde water wat in 'n kanaal in Kalighat, een van Calcutta se bloeiende rooi ligte distrikte, stagneer. En ek ken haar meisies. Ek woon in dieselfde huis as Juma, wat nou 'n helder, as stout 12-jarige is, skool toe gaan en danskompetisies saam met haar vriende in Soma Home, die koshuis vir dogters van sekswerkers, wat deur New Light besit word, opvoer. En Jasmin speel graag Angry Birds op my iPad as ek in die New Light-skuiling is waar sy voltyds woon, 'n ander een as haar suster. Wat Sangita betref, is sy getroud en werk sy as kantoor. Sy besoek haar dogters as sy kan. Maar sy het hulle nie huis toe geneem nie.
Vir die paar weke wat ek in Calcutta is, is ek te midde van sulke verhale. Ek woon by die 34 meisies wat by Soma Home beskut en ondersteun word. Om die meisies die voordeel van 'n normale Bengali-opvoeding te gee, woon hulle in 'n aangename, laer middelklasbuurt. Dit is 'n rustige omgewing met breë, leë strate omring met mango's, palms en struike. Pariah honde slaap ongestoord op die warm sypaadjie. In die vroeë oggendure kan ek duiwe hoor saamkuier, afgewissel met die hees geskreeu van die lapman en die groenteverkoper. Die skoonheidswinkel in die omgewing was my hare vir 4 dollar, en die verskaffer van die versnapering naby die metro sal 'n koerantvul vol vars springmielies vir 25 sent vul.
Elke jong meisie by Soma Home het al 'n lewe van tragedie geleef. Protima se ma is aan vigs oorlede. Juhi se ma is alkoholis, die gevolge van fetale alkoholsindroom blyk uit Juhi se gesig en haar probleme met studie. Kajol se ma het gesien hoe mans haar pragtige dogter opkyk toe sy sewe was en vrees vir haar veiligheid. Neha se ma en pa het haar genadeloos geslaan. 'N Paar, soos Monisha, het moeders wat onafhanklikheid handhaaf danksy mikrokredietlenings van New Light, en die begeerte om nie 'n dogter wat nou so goed opgelei is, te beskaam nie. Vir elke Monisha is daar 'n Rani of 'n Smrithi, met 'n ma wat verdwyn het in 'n ander distrik met 'n rooi lig, of wat nie haar dogter wil hê nie.
As u niks van die meisies se geskiedenis geweet het nie, sal hul intelligensie, uitbundigheid en talent u dalk oorreed, sou u in 'n meisieskamp ingeloop het. 'N Ietwat druk, lawaaierige kamp, ​​met skraal lakens op die beddens, meisies wat klere deel, barrettes, skoene, geen persoonlike besittings het om oor te praat nie en nooit briewe van die familie ontvang nie, maar andersins net dieselfde. Daar is die tienergroep wat drie keer per week saam met Razia, boksbeoordelaar, skeidsregter en afrigter van Indië se nasionale vrouespan, boks. Daar is die middelste meisies, wat kaarte en armbande vir mekaar maak soos 12-jariges op enige plek. Daar is laerskoolmeisies wat hul eie weergawe van Dancing with the Stars. Die skool is noodsaaklik, maaltye is voedsaam, reëls is duidelik. Almal help om die kok voor te berei. TV word slegs op naweke-aande toegelaat.
By Soma Home / Photo: Author
Terwyl ek by Soma Home woon, eet ons saam, maak ons ​​woordspeletjies met Bananagramme, deel ons stories. Soms help ek met lesse. Oor naweke neem ek die jong meisies na 'n park om te speel. Hulle kan ure swaai. Met die ouer meisies gaan ek na 'n Bollywood-fliek vir 'n aand van hoots, fluitjies en klap as Shahrukh Khan met die sterretjie van die oomblik verskyn. Sakke skyfies en liter Pepsi ondersteun ons deur die drie uur van vermaak.
Op 'n dag bied Puja, Shibani en Borsha aan om my 'n gunsteling Bengaalse hoenderresep te leer. In ruil daarvoor stem ek in om hulle te leer hoe om ratatouille te maak. As ek vir Puja die naam van die gereg sê, sê sy: "Ag, as ek probeer sê dat my tande uitval!" Daardie nag neem almal ons skepping. "Nie pittig genoeg nie," sê Madhobi. 'Herinner my aan pizza masala!' sê Shibani en bespeur die oregano, tiemie en roosmaryn wat in my Mediterreense gereg gemeng is.
Seëninge is 'n kwessie van perspektief, en die perspektief van weldoener en begunstigde kan verskil. Niemand by New Light neem vanselfsprekend dat 'n straatwandelaar bereid is om met haar kind afskeid te neem nie. Sommige moeders beskou dit as 'n belediging, nie 'n seën nie, alhoewel hulle weet dat hulle hul kind sal kan sien soos hulle wil, en haar wil huis toe bring. Om die grootste geloofwaardigheid te hê met die vroue wat hulle dien, het New Light doelbewus sy kantore te midde van die Kalighat-rooilig-distrik gevestig. Dit is een van Calcutta se ou woonbuurte, 'n plek van lae, verkrummelende geboue en beknopte bane wat met droë lakens en saris hang. Breër strate lui luidkeels van luiperds, blêrende musiek en horings.
Verskeie sekswerkers staan ​​by die ingang van die smal stegie waar die skuiling in die Nuwe Lig gehuisves word in die ruïnes van 'n verlate tempel. Ek kan hul beroep opspoor, want a) hulle staan ​​stil terwyl almal beweeg, en b) hul helder saris en lipstiffie is bedagsaam. Ek slaag hulle elke dag verby en weet dat hulle Nepalees is wat slagoffers van mensehandel is. Eers laat sak hulle hul koppe of draai weg as ek verbystap. Dan kyk hulle na my terwyl ek na hulle kyk. 'N Week van my kom en gaan, en hulle knik uiteindelik vir my. Ek het gereeld geword.
Nadat ek die hoekwerkers gegroet het, stap ek by die klam gang af, verby vrouens wat op die randsteen sit, langs vensterlose vertrekke, die breedte van 'n smal bed, om die karige honde wat vullis neus, en die spat van 'n emmer wat teen die muur bad, vermy. Ek stap oor 'n gebruikte kondoom wat langs 'n ligte blomkoolstam lê. 'N Vet vrou stoot een enorme bors terug onder haar skraal sari. In 'n nou binnehof krap hoenders onder die toubed waar 'n liggaam in 'n rooi kombers lê, niks sigbaar nie, behalwe 'n kop van die grys hare. 'N Paar mense sit saam en praat hard. Ek maak my stap vinnig, nie seker of dit 'n standaard Bengali-geselsie is of 'n voorspel tot 'n geveg is nie.
Vyftienhonderd vroue verkoop hulself vir seks in Kalighat. Dit is nie die grootste rooilig-distrik van Calcutta nie. Een distrik is waar 'n man 'n meisie van tien of twaalf gaan soek. Die meeste van die meisies daar is verhandel, verkoop vir 'n sak rys of in 'n dorpsstraat ontvoer. 'N Ander een is bekend vir sy pragtige jong vroue. Hulle verdien so 'n goeie inkomste op straat dat hulle hul kinders na privaatskool, spesiale uniforms, kleurgekoordineerde barrettes en al kan stuur. En in elke rooi ligarea vind jy meisies wat die familieonderneming volg, wat deur hul ma opgelei is om te doen wat sy altyd gedoen het. Hulle leer die handel vroeg.
Kalighat binnehof / Foto: Skrywer
Terwyl ek loop, haal ek die koel reek in wat uit 'n oop drein waai met 'n donker swart slyk, terwyl dit bots met die warm stank wat by die verste ent van die kanaal af vloei. Hier is al die geure van die lewe, 'n tikkie skerp rook van 'n klein koolbrasier gemeng met die ammoniak van urine wat gedurende die nag neergesit is, kardemom van stomende chai vermeng met die syerige soetheid van gekookte rys en die byt van 'n handvol rissies in 'n pot dal.
Deur 'n gemeenskaplike binnehuis van 8 × 8, teen 'n smal, geteëlde trap op, en ek is op die dakterras wat die New Light crèche en kantore huisves. Vir die kinders van Kalighat is dit 'n toevlugsoord van gelag en lesse, van gereelde maaltye, middagslapies, vriendskap en drukkies. Die skuiling is skoon, voorspelbaar en gedissiplineerd; alles wat in die kalmende stegies hieronder voorkom, is nie.
Ek stop altyd bo-aan die trappe om rustig saam met Priti te gaan kuier, 'n verwarde strokie van 'n vrou met 'n misvormde hand. Sy woon in 'n 6 × 8-kamer saam met haar ou moeder en haar alkoholis. Op 'n dag as ek aankom, trek sy stadig, versigtig 'n breë tandekam deur haar ma se staalgrys hare. Terwyl sy my sien, draai sy haar arms om haar ma en wys haar ken in afgryse na haar man. Hy slaap, kruisbeen, gly teen die muur, met een arm na 'n vuil plastiekwaterbottel gevul met 'n ambervloeistof. Ek sien dat haar regteroog bloedrooi is. Ons hurk 'n paar minute in haar deur terwyl sy diep in my oë staar, met haar tandlose mond in verontwaardiging en pyn. Ek omhels haar versigtig. Sy voel so broos soos 'n babavoël. Sy streel haar wange van haar ma en bring haar draai met die draai na haar eie.
Voordat ek Calcutta verlaat, spandeer ek 'n paar uur saam met Harini, 'n sekswerker, wie se dogter Tanisha al tien in Soma Home woon. Die klein bed van Harini neem die grootste deel van haar huis in een kamer op. Die kamer is onberispelik, met 'n pienk katoenverspreiding op die bed en plakkate van Salman Khan, Hrithik Roshan en ander Bollywood-honks op die mure. In klein muurkaste van glas sien ek dat bottels naellak soos speelgoedoldate opgerig is, terwyl die skooltoekennings van Tanisha agterop ingesteek is. Terwyl ons praat kruisbeen op haar bed, hou ek die naellak op. Daardie helder kleure is aanloklik. En afleidend.
Ek begin met verrassing die getal bottels tel. As ek 42 word, kan ek myself nie help nie. 'Waar het jy soveel naellak gekry?' Ek vra.
'Een van my kêrels het 'n salon!' Harini sê. Nadat ons chai gedeel het en ons in stilte gepraat het, kyk ons ​​albei na die rakke en dink ons ​​daaraan. Dit is tyd om ons naels te doen, sy skilder myne, ek skilder hare. Ek kies borrelgom pienk. Sy kies grasgroen. Meisies sal meisies wees.
[Opmerking van die redakteur: Die name van individue in hierdie verhaal is verander om hul privaatheid te beskerm.]
Kyk die video: UNREAL Kolkata biryani + Bengali sweet masters. Delicious Indian street food tour in Kolkata, INDIA