Waar hy pas sy eerste potjie met Piet Smit geloop het, is hy nog woedend. Hy ruk geskok tot stilstand toe hy die meisie tussen sy handlangers sien staan.
Skok, wat op hóm oordra: Wat van sy hart af sprei, in sy bene af – óp na sy kop toe. Skok wat ‘n verlammende wete dra: Sy gaan alles kom verongeluk. Sy groot slag – lank beplan, fyn uitgewerk – voordat hy sy gisters finaal wegpak en nuut begin. ‘n Tipiese dom vroumens – wat maak sy hier! Hy kan stik.
Dan sweepklap hy na die ouer man terug: “En wat van die perd, Henk? Wat van soekgeselskappe￼? Dink jy nie hulle is al bekommerd oor haar daar by die vakansieoord nie?”
Dit voel of sy gaan val. Sy staan wiegend – oë toegeknyp en baklei teen die donkerte wat haar wil insluk.
Sy kan die naam van die fliek, of selfs veel van die storie, nie onthou nie. Net die aakligheid van ‘n vreesaanjaend ongeluk en ‘n brein wat in ‘n ysterliggaam oorgeplant word.
Op daardie oomblik steek daar ‘n effense windjie op en Gryskop se stem word tot by haar gedra: “Onthou die Chief gaan nie moord vat nie. Jy sal nie lose nie. Die ander ôk nie. Ek scheme: be off is die regte ding vir ons. Los – leave. Dis nou sad, maar kyk net die poor girltjie.”