Dit het my ook weereens daarvan bewus gemaak dat die natuurwetenskappe nie gladweg, ongestoord en eweredig sy gang gaan nie, “soos strome kalm en breed” soos die psalm (of gesang?) sê, maar met rukke en stote, twee stappies vorentoe en een agteruit soos Lenin geskryf het. Hiervolgens moet die ideologieë en strukture van die moderne tydvak, bv. die Christelike beskawing met sy Christelike gesinne, Christelike onderwys en vryemarkstelsel, aan ‘n dekonstruksieproses onderwerp en afgetakel word. Hoe kan angs, wat op die veronderstelling berus dat iets of iemand met jou kwade bedoelings het, ooit politiek korrek wees? word implisiet gevra. Dan reik my hand en hart uit nie na die Klaagliedere van Jeremia nie, nie na die hoë skoonheid van N.P. van Wyk Louw nie, nie na die lieflike smartlikhede van Fernando Pessoa nie, maar na W.O. Kühne se Huppelkind. Hulle sal tesame met die dinamiese en vitale vertalings deur Leon de Kock, veerkragtig bly en die donkerduurtes deurlééf op die ligte danstrant van die die pen se skeppingsdrif. Met hierdie versameling én vertaling, maar ook met Johann de Lange se insiggewende inleidingsopstel, van Vos se gedigte, is ‘n dinamiese lewensduur verseker.