Serotonien sindroom - tekens, simptome, oorsake, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Serotonien sindroom - Dit is 'n moontlike gevaarlike reaksie wat voorkom as gevolg van die verbruik van narkotiese middels of medisyne wat serotonergiese oordrag toeneem. So 'n reaksie word baie selde waargeneem, maar dit verminder nie sy sterflike gevaar nie. Dikwels kom dit voor as gevolg van die gebruik van antidepressante, as gevolg van vergiftiging of 'n kritiese reaksie op 'n kombinasie van medisinale of narkotiese middels wat geneem is.
Oorsake van serotoniensindroom
Moderne medisyne ontwikkel met spronge. Voorlopige maatskappye sukkel elke jaar om die talle dwelms van verskeie farmaseutiese groepe, insluitende antidepressante en ander psigo-middels, te verbeter. Vandag is die fokus op die ontwikkeling van psigotropiese middels wat gebruik word in die behandeling van depressiewe toestande, om agente te vind wat die werking van die serotonergiese stelsel positief beïnvloed, met ander woorde, die produksie van serotonien verhoog tydens die oordrag van impulse in selle. Met 'n onvoldoende mate van serotonien in neurone kom 'n depressiewe toestand voor.
As gevolg van die misbruik van antidepressante, kan 'n komplikasie wat gevaarlik is vir die pasiënt se lewe, bekend as serotonien sindroom, ontwikkel.
Wat is serotonien sindroom? Hierdie term word gebruik om te verwys na die reaksie van die liggaam, gegenereer deur die invloed van sekere medikasie en narkotiese stowwe, waarvan die komponente die konsentrasie van serotonien kan beïnvloed. Met ander woorde, serotonien sindroom is die sogenaamde serotonienvergiftiging, wat die meeste van die primêre prosesse wat in die selle van die liggaam voorkom, beïnvloed.
Die algemeenste beskrywing van sindroom kom voor as gevolg van monoamienoksidase-inhibeerders en / of as gevolg van die gebruik van derde-generasie antidepressante, naamlik selektiewe serotonien heropname inhibeerders. Die hoofrede vir die kern van die betrokke staat is 'n oormatige vlak van serotonien in die ruimte tussen die membrane van neurone (sinaptiese spleet) of in die oormatige opwekking van serotonienreseptore wat op die membraan van neurone geleë is.
Ook kan die oorweeg komplikasie aan die begin van die gebruik van die derde generasie antidepressante ontwikkel wanneer hul enkel dosis oorskry word. Daarbenewens was daar gevalle van serotonien sindroom wat die gebruik van antidepressante en drankhoudende drankies gelyktydig gebruik. Dikwels kan die reaksie plaasvind na die afskaffing van een antidepressant en die neem van 'n ander.
Benewens die genoteerde stowwe, 'n aantal ander farmakopee-groepe geneesmiddels, soos antivirale (byvoorbeeld Ritonavir) en antiemetika (Metoclopramide), middels vir migraine (Sumatriptan) en hoes (Dextromethorphan), dwelms gemik op gewigsverlies sibutramien).
Dus, die belangrikste en enigste faktor wat die voorkoms van die betrokke sindroom beïnvloed, is die gebruik van 'n stof wat die produksie van die "gelukshormoon" direk beïnvloed, dit is die sintese van serotonien. Van hieruit is dit moontlik om die hoofredes uit te spreek wat die beskadigde komplikasie veroorsaak, naamlik die negatiewe reaksie op die gekombineerde inname van sekere middels, dwelmvergiftiging, die ontspanningsgebruik van verdowingsmiddels en die individuele reaksie op die stof.
Tekens van serotoniensindroom
Hierdie sindroom word beskou as 'n nogal skaars verskynsel, maar terselfdertyd taamlik gevaarlik. Om sodoende die nodige mediese sorg betyds te ontvang, moet u die siekte korrek diagnoseer. Vir hierdie doel moet jy serotonien sindroom verstaan, wat dit is en ken die belangrikste manifestasies daarvan.
Serotonien sindroom, in die eerste plek, is 'n komplikasie wat deur 'n spesifieke reaksie van die liggaam in die vorm van sekere simptome voorkom.
Die klassieke serotonien sindroom behels die triade van simptome verteenwoordig deur geestesversteurings, outonome veranderinge en neuromuskulêre versteurings. Die volgende is die simptome van serotonien sindroom wat in meer detail beskryf word.
Tekens van veranderinge in die psige verskyn in die eerste beurt en word gekenmerk deur 'n vinnige toename. So, byvoorbeeld, kan hulle hul debuut maak met 'n bietjie opgewondenheid, en eindig met hallusinasies tot koma.
Die teenwoordigheid van serotonien sindroom word aangedui deur die volgende manifestasies:
- effense emosionele opwinding;
- moegheid, slaperigheid;
- vreugde tot euforie, die begeerte om dringend iewers te hardloop, iets te doen;
- vrees, paniekerig raak, byvoorbeeld, 'n persoon kan haastig in die kamer rondstorm op soek na die gewenste uitgang;
- angs en euforie vervang mekaar;
verwarring, hallusinasies, waanstellings;
- soms swaar koma.
Vegetatiewe veranderinge is in die eerste beurt versteurings van die spysverteringstelsel:
- naarheid met gevolglike braking;
- epigastriese pyn met gas en diarree;
- ernstige hoofpyne;
- verhoogde respirasie en tagikardie;
- koors of kouekoors;
- oormatige sweet en skeur.
Kliniek van neuromuskulêre disfunksie met hierdie sindroom word gekenmerk deur 'n verskeidenheid manifestasies - van bewing van ledemate tot die mees ernstige aanvalle.
Simptome van serotonien sindroom word dikwels voorgestel deur drie manifestasies: veranderinge in die psige, hiperaktiwiteit van die ganglion senuweestelsel en versteurings wat met hiperaktiwiteit geassosieer word.
Die teenwoordigheid van serotonien sindroom in die differensiële diagnose duidelik die volgende simptome: bewing, uitgedruk in ritmiese ruk van die ledemate en romp, onwillekeurige spiersametrekkings aritmiese aard, gevoelloosheid, rotasie van die eyeballs (nystagmus), onverwagte rollende oë, verswakte koördinasie van bewegings, epileptiese aanvalle, onduidelike spraak .
Manifestasies van serotonien sindroom kom dikwels voor na dwelms of dwelms in die vroeë ure. By vyftig persent begin hierdie komplikasie na twee uur, teen vyf en twintig persent - op die eerste dag en oor die oorblywende vyf en twintig persent - binne die volgende twee dae.
Serotonien sindroom by pasiënte van die ouderdomsgroep kan na drie dae voorkom. Die beskadigde komplikasie het drie grade van erns.
'N Ligte graad word gemanifesteer deur 'n effense toename in hartklop, verhoogde sweet, en 'n effense bewing in die ledemate. Leerders is effens verwater, reflekse word effens verhef saam met normale liggaamstemperatuur. Natuurlik, met so 'n kliniek sal 'n persoon nie na die hospitaal toe hardloop nie. Hy mag ook nie die simptome wat hierbo beskryf word, assosieer met antidepressante nie. Daarom word die eerste graad dikwels deur pasiënte oor die hoof gesien.
Matige serotonien sindroom word gemanifesteer deur 'n beduidende toename in hartklop, verhoogde intestinale motiliteit, epigastriese pyn, verhoogde bloeddruk, koors, nystagmus, pupillêre dilatasie, motoriese en geestelike stimulasie, verhoogde reflekse en bewing ledemate.
Serotonien sindroom in die ernstige stadium is 'n ernstige bedreiging vir die menslike lewe. Dit word gemanifesteer deur die volgende kliniese manifestasies: verhoogde bloeddruk, hipertermie, erge takikardie, wanhoopstatus, disoriëntasie in tyd, ruimte en persoonlikheid met fel gekleurde emosionele hallusinasies, 'n skerp toename in spiertonus, oorvloedige sweet, benadeelde bewussyn. Ook ontstaan ​​stollingsversteurings, spierafbreking en metaboliese asidose voorkom. Verder word wanfunksionering van die niere en lewer opgemerk, multiorganiese mislukking ontstaan.
Ernstige behandelde sindroom kan tot koma lei. Dikwels lei dit tot die dood. Gelukkig is die kwaadaardige verloop van hierdie komplikasie redelik skaars.
Behandeling van serotonien sindroom
Vandag, om van serotoniese sindroom ontslae te raak, is ongelukkig nie spesiale terapeutiese maatreëls ontwikkel nie. Moderne medisyne het slegs algemene aanbevelings oor die behandeling van die betrokke komplikasie. In hierdie geval is al die aanbevelings gebaseer op die beskrywing van individuele gevalle.
Die primêre en belangrikste gebeurtenis in die behandeling van serotoniese sindroom is die afskaffing van alle serotonergiese middels. Hierdie stap in die meeste pasiënte lei tot 'n afname in kliniese manifestasies binne ses tot twaalf uur, en binne 'n dag tot hul volledige eliminasie.
Die tweede noodsaaklike stap is simptomatiese terapie en daaropvolgende individuele sorg. In meer ernstige toestande word die toediening van serotonienantagonistiese middels (bv. Ciproheptadien) beoefen. Ontgiftingsterapie en 'n aantal ander aktiwiteite wat gefokus is op die behoud van homeostase, is ook nodig.
Ten einde liggaamstemperatuur te verminder, word eksterne verkoeling en parasetamol gebruik. By temperature bo 40 ° C kom lewensbedreigend. Daarom is dit nodig om intensiewe verkoeling aan die buitekant toe te pas, die bekendstelling van spierverslappers wat daarop gemik is om die voorkoming van rhabdomyolise (vernietiging van spierselle) en DIC te voorkom. Om bloeddruk binne die normale omvang te behou, word in hipertensie direkte simpatomimetika (byvoorbeeld epinefrien of norepinefrien) in klein dosisse gebruik. Bensodiasepiene (lorazepam) kan gebruik word om spierstyfheid met serotonien sindroom te verlig.
By die behandeling van die betrokke siekte word dwelms soos Dantrolene ('n spierverslapper gebaseer op kalsiumkanaalblokkades), bromokriptien ('n dopamienreseptorstimulator) en Propranolol ('n nie-selektiewe beta-blokker) gekontraindifiseer as gevolg van verhoogde pasiëntsterfte.
As gevolg van die feit dat daar vandag geen doeltreffende metodes is wat toelaat dat een honderd persent serotonien sindroom bepaal word nie, is dit dikwels moeilik om voldoende behandeling voor te skryf. Daarom word dokters gedwing om te fokus op 'n aantal indirekte data. Een van die mees betroubare is twee skemas van kriteria vir die evaluering van serotoniese sindroom, maar hulle is nie ewe effektief nie.
Sternbach kriteria sluit die volgende items in:
- voorskrif van dwelms van die sogenaamde "risikogroep" wat onlangs plaasgevind het;
- antipsigotika is nie gebruik om die pasiënt te behandel of hul dosering is nie verhoog voor die aanval nie;
- aansteeklike siektes, tekens van dwelm oordosis, of 'n geskiedenis van onttrekking is afwesig;
- die teenwoordigheid van ten minste drie van die volgende simptome: roering, kouekoors, hiperrefleksie, diarree, koors, verwarring, myoklonus, sweet, verswakte koördinasie, bewing.
Gunther se kriteria bevat twee punte: die bevestigde feit van die gebruik van stowwe uit die risikogroep en die teenwoordigheid van een van die volgende simptome: induksie of spontane spierkontraksie of okulêre kloon, hipertermie, oormatige stimulasie, hiperrefleksie, bewing (indien daar geen patologie van die senuweestelsel in die geskiedenis is nie) .
In die meeste gevalle lei die oorweegde komplikasie nie tot volgehoue ​​verswakking in gesondheid nie, en die bestaande kliniese manifestasies met voldoende en tydige terapie slaag vir 'n paar dae sonder spore.