'n Blonde bom deur Dihanna Taute: 'n resensie | LitNet
Yolanda Wessels Resensies 2017-05-17
'n Blonde bom
Dihanna Taute blom weer eens in die derde aflewering van haar reeks liefdestories vir tieners. Dié boorling van Welkom noem nou Namibië haar tuiste, waar sy haar lewe deel met haar man – 'n ingenieur – en haar vier kinders, een dogter en drie seuns.
Dihanna vertel skryf was nooit op haar agenda nie en sy het as tekenaar by stadsbeplanners gewerk. Dis hier waar sy baie begin lees het en sy besef het sy sal dit geniet om te skryf. Sy het altyd nadat sy 'n boek gelees het, die storie se einde na haar smaak verander. Dit het haar die idee gegee om self ook haar hand aan skryf te waag. Haar wye belangstellingsveld dra perfek by tot die skets van situasies en die hantering van verskillende struikelblokke wat oor die jong Lehandie se pad kom.
Sy skryf gemaklik en vloeiend en in 'n taal waarmee tieners kan identifiseer. Selfs volwassenes sal haar boeke geniet. Sy raak meestal kwessies aan waarmee tieners vandag gekonfronteer word en verweef soms haar eie ondervindings as tiener in die storielyn. Tieners dink so maklik die son gaan nooit weer skyn nie, maar Dihanna probeer vir lesers wys dat probleme nie die einde van die wêreld is nie.
Grotendeels is haar boeke fiksie, maar sy skryf baie realisties en mens identifiseer maklik met haar skrywes, ongeag ouderdom. Dis 'n gemaklike trant en alhoewel my ondervinding was dat die storie baie vinnig vorder en voor jy jou oë knip is die boek klaar, moet mens in gedagte hou dat dit vir 'n jong generasie geskryf is. Daarom is dit dalk beter dat die storie kort en kragtig is om die jeug wat moontlik minder lief is vir lees, te boei en sodoende 'n liefde vir lees te kweek.
In die eerste boek in dié reeks, Ek en Prins Donkerkuif, het sy juis van haar eie tienerervarings gebruik, want haar crush was 'n donkerkop! In die boek trek die graad 10 Lehandi van die platteland Pretoria toe nadat haar ouers huweliksprobleme ondervind. Haar aanpassing in 'n nuwe omgewing en skool bring vele kopsere en sy moet vrede maak dat om gewild te word om ook 'n kêrel te kan hê, is makliker gesê as gedaan.
In die tweede aflewering, Die Engelsman in my slaai, is Lehandi in graad 11 en moet sy weer eens trek ná haar ouers se egskeiding. Sy is hartseer omdat hul moet trek en verlang na haar kêrel, Drayke. Boonop is daar nou 'n Engelsman wat in Drayke se slaai kom krap. Haar pa en sy flooze verwag 'n nuwe baba en dis moeilik om 'n langafstandverhouding met Drayke, wat haar boodskappe ignoreer, vol te hou, al probeer sy hoe hard. Net soos die eerste boek, lees dit maklik en is dit gans te gou deurgelees.
In Dihanna se nuutste boek, 'n Blonde bom, is Lehandi 'n matriekleerling. Vriendskappe en verhoudings word op die proef gestel. Sy raak deel van 'n nuwe gesin, aangesien haar ma op trou staan, en is allesbehalwe erg oor die aanstaande man se dogter, Prissie die Vissie. Die eens nerdagtige Peyton slaan haar voete onder haar uit en krap haar hart deurmekaar.
Volwassenes kan beslis aanklank vind by die trilogie. Taute se gemaklike skryfstyl lees lekker en die humor is aansteeklik. Geen wonder sy is 'n gewilde skrywer en dat haar boeke van die winkelrakke vlieg nie. Weer eens is die storie in 'n japtrap deurgelees en was ek spyt dit is klaar. Al is ek lankal nie meer 'n hoërskoolmeisie nie, assosieer ek maklik met Lehandi se wroegings. Vir 'n jong meisie is daar soveel onsekerhede en beteken vriendskappe oneindig baie; g'n wonder dit speel deurlopend 'n belangrike rol nie. Die trilogie is beslis 'n aanwins vir enige meisie se boekrak!