Die finale konfederale oorgawe, 150 jaar gelede - GESKIEDENIS - Inligting - 2022
Die finale konfederale oorgawe, 150 jaar gelede
"Seil ho!" skree CSS Shenandoah se uitkyk toe hy 'n verre skip op die groot blou vlakte van die Stille Oseaan sien. Die vreesaanjaende Konfederale handelsaanvalle het maande lank op die see rondgeloop en op die skeepvaart van die Unie gejag. Aangesien Shenandoah op 2 Augustus 1865 sy jongste doelwit bereik het, het kaptein James Waddell se manne egter gou gesien dat die skip die Union Jack vlieg eerder as die Stars and Stripes. Waddell het Irvine Bulloch gestuur om die Britse bas Barracouta aan boord te gaan en te inspekteer, en na 'n halfuur keer die offisier met asker terug met verwoestende nuus.
Die burgeroorlog was verby. Die Konfederasie het verloor.
Aan boord van Barracouta het Bulloch koerante ontvang uit Kalifornië en Duitsland wat die onmiskenbare waarheid uitstuur. "Ons dapper generaals, die een na die ander, was gedwing om die leërs wat hulle so dikwels tot 'n oorwinning gelei het, oor te gee," het die matroos van Shenandoah, Cornelius Hunt, geskryf. 'Staat na staat is oorval en beset deur die ontelbare myriades van ons vyande. Ster vir ster het die sterrestelsel van ons vlag vervaag, en die Suidelike Konfederasie het opgehou bestaan. "
Aan boord van 'n skip sonder 'n land, het Shenandoah se ontstelde bemanning min tyd gehad om oor hul verlies te treur. Aangesien die Konfederasie maande lank ontbreek het, het Waddell geweet dat sy manne gearresteer en vervolg kan word vir seerowery, en hy het vir hulle gesê dat daar "niks meer te doen is as om ons persoonlike veiligheid te beveilig op die maklikste en doeltreffendste manier nie." " Die kaptein het beveel dat Shenandoah se wapens afgetakel en onder die dek gebêre word. Hy het die voorkoms van die skip vermom, selfs die romp geverf om soos 'n gewone handelsskip te lyk. Oor die besware van sy bemanning, beveel hy die skip om 'n uiters riskante reis halfpad om die wêreld te begin na die veiligste hawe waaraan hy kon dink - Liverpool, Engeland.
Die stad was waar Waddell se Brits-geboude knipper vasgemeer is toe die Konfederasie dit in die geheim in Oktober 1864 gekoop het. Die skip het oorspronklik Sea King genoem en die teebane na Bombay geseil totdat Waddell persoonlik toesig gehou het oor die omskakeling daarvan in 'n formidabele oorlogskip op die eiland Madeira. . Die herdoopte CSS Shenandoah het onmiddellik vragskepe begin terroriseer vanaf New England wat die Atlantiese Oseaan oorsteek. Dit het agt handelsvaartuie van die Unie gevang voordat hulle die Kaap de Goede Hoop na die Indiese Oseaan afgerond het.
'N Vaste propeller het Shenandoah gedwing om in Melbourne, Australië, aan te lê vir herstelwerk, maar na 'n verblyf van drie weke het die oorlogskip vertrek om die Yankee-walvisvlote wat die Beringsee aan die Alaskaanse kus oes, verwoesting te veroorsaak. Die aanvaller het eintlik sy grootste sukses behaal in die maande nadat die gewere van die burgeroorlog stil geword het ná Robert E. Lee se oorgawe in April 1865 in Appomattox. Net op 28 Junie het die Konfederale vaartuig op 10 walvisjagter beslag gelê. Die bemanning van Waddell het soveel gevangenes geneem dat hulle gedwing was om hulle in 'n tiental klein walvisbote agter die oorlogskip vas te sleep.
Nadat hy op 23 Junie op die skip Susan Abigail beslag gelê het, het Waddell koerante aan boord gekry wat die val van die Konfederale hoofstad Richmond, Virginia, en Lee se daaropvolgende kapitulasie berig. Die kaptein het egter besluit om 'n ander artikel vas te stel waarin die konfederale president Jefferson Davis die Suide smeek om die geveg voort te sit. Dit het Waddell gedoen totdat hy Barracouta teëgekom het, geleer het dat die burgeroorlog inderdaad verby was en die gewaagde stormloop van die oorlogskip van die noordelike Stille Oseaan na Liverpool begin het.
Nadat hy 38 skepe gevang of laat sink het, meer as 1 000 gevangenes in beslag geneem het en 1,6 miljoen dollar skade berokken het, was Shenandoah op die vlug. Om opsporing te vermy, beveel Waddell die Konfederale oorlogskip om land en besige seevaarte te vermy. Nadat hy deur ruwe seë op 'n epiese reis van 130 dae om die punt van Suid-Amerika geploeg het, het Shenandoah die oggend van 6 November 1865 die mond van die rivier die Mersey van Liverpool binnegegaan en sodoende die enigste Konfederale vaartuig geword wat die aardbol omseil het.
Shenandoah het die Stainless Banner opgehef, met die vierkantige strydvlag van die Konfederasie in die linker boonste hoek van 'n wit veld, en het die hawe ingevaar en langs HMS Donegal neergesit. Waddell het toe beveel dat die Konfederale vlag vir die laaste keer laat sak word en oorgegee word aan 'n kontingent Britse mariniers.
Na 'n paar dae se beraadslaging het die Britse regering vasgestel dat die Konfederale matrose geen oorlogsreëls oortree het nie en hulle onvoorwaardelik bevry het. CSS Shenandoah is egter na die Verenigde State oorgedra. Die oorlogskip het uiteindelik op 'n veiling aan die sultan van Zanzibar verkoop en El Majidi herdoop voordat dit in 1872 in die Indiese Oseaan gesink het.
Wat die oorgawe by Appomattox Court House 150 jaar gelede ons leer oor versoening
Die dagbreek is koud en grys. Vakbond soldate loop langs die klein grondpad, skraal van siektes, oorlogsverliese en die littekens van oorlog. Die 1ste afdeling van die 5de korps, Army of the Potomac, staan ​​rang op rang en let met aandag op die verre heuwel, waar hul vyande versamel is. Unie Brig. Genl Joshua L. Chamberlain beskryf hierdie oomblik - die oorgawe -seremonie onder leiding van die Konfederale genl John B. Gordon die oggend van 12 April 1865 in Appomattox Court House - in sy memoires, "The Passing of the Armyies:"
Ons ernstige oë kyk na die besige groepe op die teenoorgestelde hange, breek vir oulaas kamp, ​​haal hulle klein skuiltentjies af en vou dit so versigtig soos kosbare goed, en vorm dan stadig rye as vir onwelkome diens.
Hulle is vyande. Hulle het mekaar met elke atoom van hul gees beveg sedert 1861, vier jaar deurdrenk met bloed.
En nou beweeg hulle. Die skemer swerms smee vorentoe in grys marskolomme. Daar kom hulle, met die ou swaaiende roetestap en wiegende gevegsvlae. In die bakkie, die trotse Konfederale vaandrig-die groot veld wit met die kanton met 'n blou kruisblok op 'n veld rooi, die regimentele gevegsvlae met dieselfde rolskerm wat volg, so dik, deur uit te dun mans, dat die hele kolom met rooi gekroon is.
Die strydvlae het jare lank die vyandelike lyne gemerk; dit was doelwitte vir elke Unie -man met 'n geweer of kanon. In die woorde van Frank Haskell, 'n vakbeampte wat na Pickett se aanklag in Gettysburg gekyk het, was hulle 'verraad se pronklap'.
Aan die regterkant van ons lyn, het ons groepie onder ons vlae geklim, die rooi Maltese kruis op 'n veld wit, terwyl dit so dapper deur 'n veld meer bloedrooi as homself gedra word, en die mistieke betekenis daarvan nou oorheers.
Die strydvlag, hetsy Unie of Konfederasie, het 'n sterk betekenis vir die soldate wat daaronder geveg het. Regimentskleure was gewoonlik geskenke uit die stad waar die regiment vandaan kom. Om die kleure te verloor, was om die eer van die regiment en sy identiteit te verloor. In die rook en geraas van die geveg was die manne waarna mans gekyk het om te verseker dat hul regiment - hul identiteit - steeds daar is. En nou hang hierdie baniere oor 'n veld afwesig van stryd, maar dik van emosie.
Die weermag van Noord -Virginia lê sy wapen neer. Voor die Union -lyn was Chamberlain, sewe keer gewond, die held van Little Round Top. Na verwagting om te sterf as gevolg van 'n darmstoot deur die lies in Petersburg die vorige jaar, het Chamberlain ongelooflik herstel en was hy weer besig om sy troepe in die laaste veldtog te lei. Sy wonde was egter groot, en het hom in wese weer seksuele bevrediging met sy vrou ontneem. As iemand geregtig was om 'n vyand te voel, was dit Chamberlain.
Die betekenisvolle betekenis van hierdie geleentheid het my diep beïndruk. Ek het besluit om dit te merk met 'n teken van erkenning, wat niks anders as 'n wapengroet kan wees nie. Ek is deeglik bewus van die verantwoordelikheid en van die kritiek wat sou volg, soos die vervolg bewys het, niks van die aard kon my in die minste ontroer nie. Die handeling kan, indien nodig, verdedig word deur die suggestie dat so 'n saluut nie die rede was waarvoor die vlag van die Konfederasie gestaan ​​het nie, maar dat dit voor die vlag van die Unie sou daal.
Vandag gaan die Konfederale vlae regoor die land om. Die meeste staan ​​vir rassisme, onkunde, bitterheid en haat. Stel jou egter voor dat Amerikaners op hierdie oomblik uit die verlede Amerikaners in die gesig gestaar het.
My hoofrede was egter een waarvoor ek geen gesag gesoek het nie en ek nie om vergifnis gevra het nie. Voor ons in trotse vernedering het die gestalte van manlikheid gestaan: mans wat nie swoeg en swaarkry nie, of die dood of ramp, of hopeloosheid kon buig van hul vasbeslotenheid om nou voor ons te staan, maer, verslete en honger, maar regop en met oë wat gelyk in ons s'n kyk, wakker herinneringe wat ons verbind het as geen ander band nie - moes hierdie manlikheid nie weer so verwelkom word in 'n unie nie?
Daar is instruksies gegee en wanneer die hoof van elke afdelingskolom teenoor ons groep kom, klink ons ​​bugel onmiddellik, en ons hele lyn van regs na links, regiment vir regiment in opeenvolging, groet die soldaat uit die ordewapen " 8221 na die ou "carry " - die marsegroet. Gordon, aan die hoof van die kolom, ry met 'n swaar gees en neerslagtige gesig, vang die geluid van arms wat skuif, kyk op en neem die betekenis, wiel uitstekend, maak met homself en sy perd 'n opgehefde figuur, met diepgaande groete terwyl hy laat die punt van sy swaard tot by die skoen toe en dan na sy eie bevel, gee woord vir sy opeenvolgende brigades om ons verby te steek met dieselfde posisie van die handleiding, - eer antwoord eer. Van ons kant nie meer 'n basuingeluid nie, of 'n trommelrol nie 'n gejuig nie, nóg 'n woord of 'n gefluister van ydel glorie of 'n beweging van 'n mens wat weer by die orde staan, maar 'n ontsaglike stilte eerder en asemrowend, asof dit was die dood van die dooies!
Chamberlain was 'n professor in retoriek voor die burgeroorlog, en kan gevolglik breedvoerig wees. Alhoewel sy prosa pragtig is, verduister dit dikwels die basiese betekenis van 'n handeling. Wat hy kortliks gedoen het, was om die "marsegroet" te gee aan die Konfederate wat marsjeer om oor te gee. Dit was nie die 'huidige wapens' wat vir 'n hooggeplaaste offisier gelewer sou word nie, maar 'n informele groet onder soldate.
Hierdie daad, sou dit vandag gebeur, sou ondenkbaar wees. Die Rebel -vlag staan ​​vir verraad, slawerny en onmenslikheid in ons moderne kultuur. Maar ons sit vas in ons eie moderne kultuur en plaas ons nie in die skoene van hierdie manne wat mekaar drooggemaak het nie. Toe hulle na mekaar kyk oorkant die pad, sien hulle Amerikaners. Sommige seëvier sommige verslaan, maar Amerikaners nietemin.
Terwyl elke opeenvolgende afdeling ons eie verdoesel, stop dit, die manne kyk na ons toe oorkant die pad, twaalf voet verder dan versigtig "dress " hul lyn, elke kaptein pyn vir die goeie voorkoms van sy geselskap, verslete en half- verhonger soos hulle was. Die veld en personeel neem hul posisies in tussen die periodes van regimente -generaals agter hul bevele. Hulle maak bajonette reg, stapel arms dan, aarselend, verwyder kassette en lê dit neer. Laastens, met onwilligheid, met pynlike uitdrukking, vou hulle hul vlae saggies, verslete en geskeurde, bloedbevlekte, hartkleurige kleure neer, en lê neer terwyl hulle woedend uit die geledere jaag, knielend daaroor kniel en daaraan vasklou druk hulle met brandende trane teen hul lippe.
Terwyl die Konfederale soldate hul vlae neergelê het, het hulle hul identiteit as rebelle neergelê, as vegters het hulle hul verbinding met hul tuisdorpe en gemeenskappe neergelê. Die meeste het hul haat neergelê en na die Unie teruggekeer. Vir sommige was dit egter te veel, en hulle het die vlag in hul gedagtes laat brand, waar dit die rassistiese geweld van die heropbou -era sou aanwakker.
Dit is om hierdie rede dat die Konfederale vlag nie meer in Walmarts, op die hoofstad se gebou, gesien moet word of met trots in parades gewaai kan word nie. Dit kan nie 'n gewilde simbool van haatlike geweld wees nie. Waar dit moet hang, is in museums, argiewe en historiese uitstallings as 'n herinnering aan wat gebeur het toe ons land verdeel is en die twee kante nie meer met mekaar kon kommunikeer nie. Om die geheue van die Konfederasie heeltemal uit te wis, is om soortgelyke geleenthede weer onder 'n ander vlag terug te nooi.
As ons iets kan leer uit die eenvoudige daad van Chamberlain, is dit dat versoening met respek begin.
En slegs die Vlag van die Unie begroet die lug!
Die burgeroorlog se laaste oorgawe
Op 23 Junie 1865, 150 jaar gelede, het die laaste Konfederale generaal sy arms oorgegee in Doaksville, Oklahoma, naby Fort Towson. Konfederale brigadier-generaal Hoofstand Watie (sy Cherokee-naam was De-ga-ta-ga) was 'n Cherokee. Hy was bevelvoerder oor die Eerste Indiese Brigade van die Army of the Trans-Mississippi Confederate cavalry, 'n regiment bestaande uit Cherokee-, Seminole-, Creek-, Choctaw- en Chickasaw-manne, en hy was een van slegs twee Amerikaanse Indiërmanne wat in die geheel daardie rang behaal het Burgeroorlog. Die ander, Seneca Brigadier General Ely S. Parker (sy voornaam was Hasanoanda) van New York, het 'n heel ander oorgaweverhaal gehad: Parker, 'n hulpmiddel vir generaal Ulysses S. Grant, het die formele oorgawe opgestel vir generaal Robert E. Lee om by Appomattox te teken.
Voor die oorlog het Stand Watie 'n omstrede lewe gelei. Hy is in 1806 in Georgië gebore en woon onder die Indiese nasies wat bekend gestaan ​​het as die 'Five Civilized Tribes' - die Cherokee, Seminole, Creek, Choctaw en Chickasaw. In die 1830's het president Andrew Jackson sy steun verklaar vir die blanke Suidlanders wat begin druk het op hierdie gemeenskappe om weswaarts uit Georgia, Noord -Carolina en Tennessee te verhuis na 'n huis in wat die Indiese Gebied genoem word - die moderne Oklahoma. Anders as baie van sy genote, het Watie eintlik geglo dat verhuising die stamme sou bevoordeel deur nuwe grond vir hul gemeenskappe te bekom, en as leier van Cherokee onderteken hy en drie ander Amerikaanse Indiese leiers die Verdrag van New Echota in 1835, 'n dokument wat voorsiening maak vir die verwydering van die vyf beskaafde stamme na die Indiese gebied.
Die gevolglike trek van 40 000 Amerikaanse Indiane oor die suide na die Indiese gebied het bekend geword as die Trail of Tears. Siekte, uitputting en hongersnood het hoogty gevier op die pad, en 4 000 Amerikaanse Indiane is op pad dood. In die nadraai van die trek is drie van die vier Cherokee -leiers wat die Verdrag van New Echota onderteken het, vermoor Watie was die enigste wat oorleef het.
Voor die burgeroorlog was Watie 'n slawehouer met aktief suidelike simpatie. Toe die suidelike state in 1860 en 1861 van die Unie begin afskei, het die meerderheid van die Cherokee -nasie gestem om die Konfederasie te ondersteun, in die hoop dat 'n nuwe suidelike regering meer geneig sou wees om hul territoriale aansprake te respekteer en die bepalings van enige verdragsooreenkomste na te kom . Vir hierdie doel het Watie 'n mag van 300 Cherokee ingesamel om vir die Konfederasie te veg. Sy Eerste Indiese Brigade het 'n aantal noemenswaardige oorwinnings behaal, waaronder die vang van 'n Unie -stoomboot op die Arkansasrivier en 'n toevoertrein van die Unie by die Slag van Cabin Creek. Maar Watie was weer 'n leier van 'n verdeelde Cherokee -volk. Diegene wat lojaliteit aan die Konfederasie verklaar het, het Watie gesteun, terwyl Unionist Cherokee uitmekaar gegaan het om 'n man met die naam John Ross te volg (sy Cherokee-naam was Koo-wi-s-gu-wi). Namate die oorlog voortgesit het, het Ross se saak volgelinge en steun gekry. (U kan 'n bietjie meer oor Ross uit die Library of Congress leer.)
Richmond, Virginia, die Konfederale hoofstad, het op 3 April 1865 aan die Unie -magte geval. Minder as 'n week later het brig. Genl Parker het die oorgawe voor generaal Robert E. Lee opgestel. Op 15 Junie 1865 het die Groot Raad van die Konfederale Indiërhoofde byeengekom om te verklaar dat dit ook tyd is dat die Konfederale Indiërs ook die wapen neerlê. Lt.genl E. Kirby Smith het die leër van Trans-Mississippi op 26 Mei oorgegee, maar brig. Genl Watie wou nie nederlaag erken nie. Met verloop van weke het die Konfederale Weermag afgeneem tot een enkele generaal en sy manne. Op 23 Junie aanvaar Watie uiteindelik dat die geveg verby is. Hy het oorgegee aan luitenant -kolonel Asa C. Matthews op Doaksville.
Watie het nog net 'n paar jaar gelewe. Hy is op 9 September 1871 in sy huis naby Honey Creek in die Indiese gebied oorlede.
Tory Altman het ook geblog oor Joodse Amerikaanse historiese voorwerpe en wat dit beteken om Amerikaans te wees. Lees hier meer oor die laaste oorgawe van die burgeroorlog Proloog Tydskrif artikel uit die Nasionale Argief.
Tyd vir toegewyde vlaggenote van die Konfederasie om oor te gee
Ja, die Konfederale strydvlag wat oor die terrein van die staat Capitol in Columbia, SC, wapper, moet afgehaal word en na 'n museum gestuur word. Die twee mees prominente Republikeinse leiers van die staat, goewerneur Nikki Haley en senator Lindsey Graham, het uiteindelik tot die reg van hierdie optrede gekom, aangespoor deur die dood van nege Afro-Amerikaners by 'n kerk in Charleston wat deur 'n 21-jarige doodgeskiet is. jaar oue wit oppergesagter.
Die Konfederale vlag is deur baie moorddadige rassiste uitdagend gewaai oor baie donker dekades dat dit lank gelede 'n onverbeterlike simbool geword het van alles wat met die ou suid verkeerd was.
Tog het ek 'n bietjie simpatie met diegene wat werklik deur die antagonisme verwar is met 'n banier wat vir hulle die dapperheid en opoffering van hul voorouers verteenwoordig. Dit is nie omdat my familie bande met die Konfederasie het nie. Inteendeel, my oupagrootjie veg in die leër van genl William Tecumseh Sherman op sy beroemde vernietigende opmars na die see. (Ek het die woede van 'n spotprenttekenaar -kollega van my - 'n trotse seun van Georgia - opgewek toe ek tydens 'n reis na Atlanta jare gelede 'n grap gemaak het dat die laaste keer dat een van my familielede in die stad was, gehelp het om die plek te verbrand My beperkte simpatie kom nie uit die familiegeskiedenis nie, maar uit die kinderjare.
Ek was van die vierde graad af 'n ywerige student van die burgeroorlog. Ek verslind boeke oor die konflik. Ek het ook 'n groot versameling speelgoed -burgeroorlogsoldate gehad wat ek op die vloer van ons gesin se sitkamer opgerig het om uitgebreide gevegte tussen die blou en grys figure weer op te stel. Miniatuur Konfederale vlae was eenvoudig deel van die aksie, en groter weergawes van die rebelvlag het my klein versameling nasionale vlae gevul. Eerlik gesê, as 'n beskutte wit kind wat grootgeword het in Seattle, ver van die werklikheid van die lewe in die Suide, het ek gedink dat die vlag van die Konfederasie koel was.
In onlangser jare het ek my eie seun en dogter op gedwonge optogte na die burgeroorlogse slagvelde en herontmoetings geneem. En natuurlik het ek elke uur na die uitputtende dokumentêr van Ken Burns oor die burgeroorlog gekyk toe dit die eerste keer op PBS verskyn het.Die verhale oor gewaagde en tragiese verlies, die uitgebreide maneuvers van groot leërs en die botsing van ideale wat deur groot figure soos Lincoln en Lee vergestalt word, bly my bekoor. Daar is altyd meer om te leer oor die oorlog wat Amerika uitmekaar geskeur het.
Met verloop van tyd is die belangrikste wat ek geleer het dat 'n groot deel van die storie tot onlangs nog verwaarloos is. Klassieke verhale oor die burgeroorlog noem natuurlik slawerny, maar die konflik word byna altyd as 'n Amerikaanse tragedie voorgehou, 'n duur stryd tussen broers waarin die twee partye as ewe heldhaftig en ewe regverdig in hul motiewe behandel is. As die berigte oor die burgeroorlog beperk is tot gebeure gedurende die vier jaar van die geveg, is dit nie moeilik om die verhaal so te skryf nie. Maar 'n groter begrip van wat voor die oorlog gekom het, en nog meer betekenisvol, wat daarna gebeur het, maak dit pynlik duidelik dat die een kant veg om 'n bose stelsel van onderdrukking te handhaaf.
Die weerstand van die Suide het nie by Appomattox geëindig nie. Deur ongrondwetlike wette en dodelike intimidasie het blanke Suid -Afrikaners suksesvol die meeste winste wat deur emansipasie uit slawerny behaal is, suksesvol teruggedruk en die politieke en ekonomiese aspirasies van swart Amerikaners vir nog 100 jaar onderdruk - en hulle het gereeld hierdie gruwelike dade gepleeg terwyl hulle die vlag wat die Konfederale soldate eens in die geveg gevoer het.
Soos ek gesê het, ek glo wel dat sommige Suid -Afrikaners opreg is in hul bewering dat hulle die Konfederale vlag nie as 'n simbool van wit oppergesag beskou nie. Ek glo hulle omdat hulle grootgemaak is met dieselfde geromantiseerde weergawe van die geskiedenis van die burgeroorlog as ek. Suidelike apologete het dekades lank die verhaal aangegryp, die glorie van 'n verlore saak gespeel en die onmiskenbare feit dat die oorsaak die verdediging van die slawestelsel was, afgemaak.
Nou, na 150 jaar, is dit tyd dat Suid -Afrikaners wat hulself in die valse geskiedenis ingegee het, oorgegee het aan die waarheid: Sedert 1865 het die suidelike strydvlag te verslap geraak deur die segregasie en gewelddadige rassiste wat dit as hul eie toegeëien het om dit toe te laat naby 'n regeringsgebou in Suid -Carolina gevlieg word of in wetgewende sale staan ​​(soos in Alabama's Statehouse) of deel uitmaak van 'n staatsvlag (soos in Mississippi).
Die Suide sal weer opstaan, maar dit sal nie die Ou Suid wees nie. Daar word 'n nuwe Suid gevorm deur swart en wit Suid -Afrikaners wat van mening is dat werk vir geregtigheid en gelykheid in die huidige tyd 'n ongetwyfeld meer waardige saak is as trou aan 'n ou vlag of gehoorsaamheid aan 'n verlede wat toegelaat moet word om te verdwyn.
Leeus se mans hou perde: rantsoene gaan na konfederale soldate
McLean -woning in Appomattox Court House, afgeneem in 1865 deur Timothy O 'Sullivan. / Wikimedia Commons
Kort nadat hulle die dorp binnegekom het, het die twee Konfederate 'n huiseienaar, Wilmer McLean, teëgekom wat 'n ongemeubileerde en ietwat vervalle huis aan hulle gewys het. Nadat hy meegedeel is dat dit nie so 'n belangrike geleentheid sou doen nie, het hy sy eie huis aangebied vir die oorgawe. Nadat hulle die huis gesien het, aanvaar hulle en stuur 'n boodskap terug na Lee.
Lee het omstreeks 13:00 die McLean -huis bereik. Saam met sy assistent-die-kamp luitenant-kolonel Charles Marshall en Babcock, wag hy op die aankoms van Grant in McLean se salon, die eerste kamer in die middelste gang aan die linkerkant. Grant het omstreeks 01:30 aangekom. Sy persoonlike personeel en generaals Phil Sheridan en Edward Ord was by hom. Grant en Lee het die ou leër bespreek en ontmoet tydens die Mexikaanse oorlog.
Grant het voorgestel dat die Konfederate, met die uitsondering van offisiere, hul wapens neerlê en na die ondertekening van paroles na hul huise terugkeer. Lee het met die voorwaardes saamgestem, en Grant het dit begin uitskryf.
Een kwessie wat Lee aan die orde gestel het voordat die bepalings gefinaliseer en onderteken is, was die kwessie van perde. Hy het daarop gewys dat die Konfederale kavalleriste en artilleriste in sy leër, anders as die Federale, hul eie perde besit. Grant het gesê dat hy dit nie by die ooreenkoms sou voeg nie, maar dat sy beamptes wat die paroles ontvang het, opdrag gegee het dat die mans hul diere huis toe moes neem. Lee het ook die onderwerp van rantsoene ter sprake gebring, aangesien sy mans etlike dae sonder rantsoene was. Grant het ingestem om 25 000 rantsoene aan die honger Konfederale soldate te verskaf. Die meeste rantsoene is verskaf uit konfederale voorrade wat deur Sheridan gevang is toe hy die vorige dag op rebel -treine by Appomattox -stasie beslag gelê het.
Lee en Grant het elk drie beamptes aangewys om seker te maak dat die voorwaardes van die oorgawe behoorlik uitgevoer is.
Grant en Lee het mekaar omstreeks 10 in die oggend van 10 April te perd ontmoet aan die oostelike rand van die stad. Daar is teenstrydige gegewens oor wat hulle bespreek het, maar daar word geglo dat drie dinge uit hierdie vergadering gekom het: elke Konfederale soldaat kry 'n gedrukte pas, onderteken deur sy offisiere, om te bewys dat hy 'n gevangene gevangene is, alle kavaleriste en artilleriste sou toegelaat om hul perde te behou en Konfederate wat deur die federale besette gebied moes gaan om huis toe te kom, het gratis vervoer op die Amerikaanse regering se spoorweë en vaartuie toegelaat.
Drukperse is opgerig om die paroles te druk, en die formele wapenoorgawe het op 12 April plaasgevind. Vir diegene wat tot die einde by Lee gebly het, was die oorlog verby. Dit is tyd dat hulle huis toe gaan. Lee het Appomattox verlaat en na Richmond gery om by sy vrou aan te sluit.
Die finale konfederale oorgawe, 150 jaar gelede - GESKIEDENIS
Daar is iets besonders aangrypend aan diegene wat hul lewens verloor in die laaste tyd van 'n konflik - sterftes wat kom as die soldate self weet dat die einde in sig is. In baie gevalle moes die tydsberekening van sulke sterftes dit nog moeiliker gemaak het vir diegene wat tuis was. Vandag, 150 jaar gelede, by die Slag van Sailor 's Creek, Virginia, is nog name bygevoeg tot die slagterrekening van die Burgeroorlog. Onder hulle was die Iere James McFadden en Thomas Brennan. Die omstandighede wat hierdie twee mans tot hul lot gelei het, kon nie anders gewees het as wat hulle gekies het om daar te wees nie; die ander het nie 'n keuse gekry nie. Elkeen van hulle verhale het elemente wat die hartseer van diegene wat hulle agtergelaat het, moes beklemtoon het.
Massmount, Fanad, Donegal, waar James McFadden getroud was. Interessant genoeg is hierdie kerk en begraafplaas ook die laaste rusplek van 'n aantal van my eie direkte voorouers. (Google)
James McFadden was van die Fanad -skiereiland in Donegal. Op 3 Desember 1850 is hy getroud met Anna Duffy in die skilderagtige landelike omgewing van Massmount Chapel. 'N Ruk later emigreer die egpaar na die Verenigde State, waar hulle tuisgaan onder 'n groot aantal ander Donegal -Iere in die stad Philadelphia, Pennsylvania. As die egpaar wel kinders gehad het, het niemand tot die volwassenheid oorleef nie. Toe die oorlog in 1861 aanbreek, was James 'n vroeë vrywilliger. Hy het op 21 April by Kompanie G van die 23ste Pennsylvania Infanterie, 'n eenheid van 3 maande, byeengekom. Toe hy die geleentheid kry om weer vir drie jaar diens by die regiment te kry, doen hy dit en word op 2 Augustus 'n privaat in Kompanie F. Die 23ste Pennsylvania was een van die kleurvol uniforme zouave -eenhede, en in die loop van die volgende drie jaar het James saam met hulle op slagvelde soos Seven Pines, Chantilly, Second Fredericksburg, Salem Church, Gettysburg en uiteindelik die Overland -veldtog opgeruk. Die Donegal -man is tydens die Slag van Cold Harbour in 1864 gewond, maar kon spoedig terugkeer na aktiewe diens. Die 23ste Pennsylvania het op 8 September 1864 bymekaargekom nadat sy diens voltooi is, maar James het nie saam met hulle huis toe gegaan nie. Hy het hom weer as 'n veteraan aangesluit, en saam met die ander mans wat dit gedoen het, is hy oorgeplaas om die res van sy termyn in die geledere van die 82ste Pennsylvania-infanterie te sien, en korporaal te word in Kompanjie E. (1)
In April 1865, toe die Federale Robert E. Lee 's se Konfederate agtervolg het na die val van Richmond, was die 82ste Pennsylvania deel van Horation G. Wright 's Sixth Corps. Op 6 April was hulle deel van 'n Union -geveg in die Hillsman Farm -sektor van die Sailor 's Creek -slagveld. Teenoor Rebels of Ewell 's Corps dwarsoor Little Sailor's Creek, sukkel hulle deur 'n 'diepe moeras ' en ' byna ondeurdringbare ondergroei en bos ' na die aanval, terwyl 'n erge flankerende vuur van die Konfederale lyne geneem is. Deur die front te verander, kon die 82ste die vyand betrek en hul rol speel in wat uiteindelik 'n groot oorwinning van die Unie sou wees. Hulle het egter groot verliese gely - 19 mans is dood en nog 80 gewond. James McFadden was onder hulle. Hy het byna vier jaar aanhoudende diens oorleef net om te val net toe die oorlog tot 'n einde kom. Sy verlies sou vir Anna terug in Philadelphia moeilik gewees het. Toe sy in 1888 met 'n navraag aan die pensioenburo skryf, het Mary opgemerk dat haar man ' het deur die hele oorlog gegaan en is tydens die oorgawe van Richmond vermoor. ' Dat hy so baie oorleef het, net om aan die einde geneem te word, was duidelik moeilik. (2)
Soldate van die 23ste Pennsylvania Infanterie speelkaarte (History of the Twenty Third Regiment)
Die omstandighede waarin Thomas Brennan hom op 6 April by Sailor 's Creek bevind het, was baie anders as sy landgenoot. Anders as James McFadden, weet ons nie waar Thomas in Ierland vandaan kom nie. Hy is op 13 Mei 1855 getroud met die Ierse emigrant Mary Grant in die St. Vincent de Paul Church in Minersville, Schuylkill County, Pennsylvania. Hulle het 'n aantal kinders gehad, John (gebore c. 1856), Thomas (gebore c. 1858), Margaret (gebore c. 1860) en Patrick (gebore c. 1863). Soos in 'n onlangse pos ondersoek is, was Schuylkill County die tuiste van 'n groot gemeenskap van Ierse steenkoolmyners wat nie bang was om die gesag van beide hul werkgewers en die regering tydens die oorlog te betwis nie. Schuylkill het oral in die noorde die sterkste weerstand teen die konsep gesien. Soos die meerderheid Iere in die omgewing, was Thomas 'n mynwerker. Die sensus van 1860 het gevind dat die destydse 30-jarige en sy 29-jarige vrou saam met hul kinders in die sterk Ierse Cass Township in Schuylkill woon. Die kans bestaan ​​dat Thomas net teen die ontwerp was, net soos baie van sy Ierse kollegas, selfs in sommige van die wydverspreide weerstand daarteen. (3)
Die owerhede het dit so moeilik gehad om 'n lys op te stel van die manne wat in aanmerking kom vir die konsep in die Schuylkill -distrik, dat amptenare uiteindelik deur troepe gestuur is om die betaalstaat van mynoperateurs in beslag te neem en die mynwerker se besonderhede te kry. Dit is onbekend of Thomas Brennan sy inligting gewillig gegee het of met geweld geneem het. Hoe dan ook, sy naam is in die konsep in Pottsville getrek en hy is op 19 Julie 1864 aangesluit by Kompanjie A van die 99ste Pennsylvania Infanterie. Op 6 April 1865 bevind die 99ste Pennsylvania, deel van Humphreys ' Second Corps, op elemente van Gordon 's se Konfederale Korps by die Lockett Farm -sektor van die Sailor 's Creek -slagveld. Gedurende die dag het hulle 'n reeks aanklagte teen die Konfederale skermutselinge gevoer. Hul brigade het tydens hul opmars meer as 1300 vyandelike troepe gevange geneem, ook artillerie en slagvelde geneem. Dit was die laaste dag waarop die 99ste Pennsylvania -infanterie tydens die Amerikaanse burgeroorlog mans sou verloor om te veg - en een van hulle was die steenkoolmyner Thomas Brennan. Mary Brennan het die res van haar lewe in Schuylkill County gewoon en daar gesterf op 18 April 1903. Haar man is in die laaste dae dood aan 'n konflik waarin hy moontlik min belê het. Het Mary 'n wrok gehad as gevolg daarvan? (4)
Die omstandighede wat James McFadden en Thomas Brennan na Sailor's Creek gelei het, was baie anders. Een was 'n vrywilliger uit die vroeë oorlog en het vir die hele vier jaar van die konflik vir die Unie geveg. Die ander is opgestel uit 'n gebied wat bekend is daarvoor en die anti-konsept-sentiment, en is aan die front beveel om die oorlog in die laaste maande te help vervolg. Die familie van albei sou rede gehad het om besorg te voel oor hul verlies so naby aan die einde van die sterwende. Hulle sou beslis nie alleen gewees het nie.
The Surrender of Ewell 's Corps at Sailor 's Creek deur Alfred Waud (Library of Congress)
*Geen van my werk oor pensioene sou moontlik gewees het sonder die buitengewone moeite wat tans in die Nasionale Argief gedoen word om hierdie materiaal te digitaliseer en dit aanlyn via Fold3 beskikbaar te stel nie. 'N Span van NARA wat deur vrywilligers ondersteun word, voeg konsekwent by tot hierdie skatkis met historiese inligting. Om meer te wete te kom oor hul werk, kan u na 'n video kyk deur hier te klik.
(1) James McFadden Widow 's Pension File, Survivors Association 1904: 22, 224 (2) Official Records: 949, James McFadden Widow 's Pension File (3) Thomas Brennan Widow 's Pension File, 1860 Federal Census (4) Kenny 1998: 91, Official Records: 783-4, Michael Brennan Widow 's Pension File
Verwysings en verdere lees
Thomas Brennan Weduwee se pensioenlêer WC64214.
James McFadden Widow 's Pension File WC71212.
Kenny, Kevin 1998. Maak sin van die Molly Maguires.
Amptelike rekords van die oorlog van die opstand, reeks 1, deel 46, deel 1. Verslag van kolonel Isaac C. Bassett, Tweede-en-tagtig Pennsylvania Infanterie.
Amptelike rekords van die oorlog van die opstand, reeks 1, deel 46, deel 1. Verslag van kolonel Russell B. Shepherd, First Maine Heavy Artillery, onder bevel van Eerste Brigade.
Lee gee oor! ... 150 jaar gelede
Op 9 April 1865 gee die Konfederale Generaal Robert E. Lee sy leër oor aan unie -generaal Ulysses Grant. Die gebeurtenis was die begin van die einde van die Amerikaanse burgeroorlog van vier jaar wat meer as 700 000 mense doodgemaak en die slawe bevry het.
Vandag neem Amerikaners kennis van die 150ste herdenking van generaal Lee se oorgawe. Baie beskou dit as een van die mees emosionele oomblikke in die Amerikaanse geskiedenis.
David Ward is 'n senior historikus by die Smithsonian Institution se National Portrait Gallery. Hy noem die oorgawe -toneel dramaties.
Een rede, sê hy, is omdat die persoonlikhede van Lee en Grant die twee kante van die oorlog gewys het.
Lee se kant, die suide, het baie groot plase ingesluit wat afhang van slawe -arbeid. Die suidelike plaaseienaars was dikwels ryk, beleefd en goed verbind in die samelewing. Alhoewel Lee nie ryk was nie, het hy aan 'n beroemde familie behoort.
'En hy het die geheel baie beliggaam seignioriale, aristokraties, vaderlik element in die Ou Suid, die slawe-besit state.
Daarteenoor het Grant se familie nie geld of sosiale invloed gehad nie. Maar hy, net soos die noorde, kon die hulpbronne wat hy gehad het, op 'n nuwe manier gebruik om sukses te behaal. Grant het Lee uiteindelik verslaan omdat Grant se weermag meer kos en voorraad gehad het.
Toe dit duidelik word dat Lee nie kan aanhou veg nie, het die twee generaals ooreengekom om in 'n huis in 'n stad in Virginia, Appomattox Courthouse, te vergader.
Historikus David Ward sê Lee het goed aangetrek by die vergadering aangekom. Grant het 'n vuil uniform gedra. Hulle voorkoms blyk ook hul verskille te toon. Maar, verduidelik mnr. Ward, generaal Grant het nie geweet dat die geveg sou eindig nie, en sy beste uniform was dus nie gereed nie.
Mnr. Ward noem die vergadering 'ongemaklik' of ongemaklik. Hy sê die mans het eers oor onbelangrike dinge gepraat omdat hulle nie geweet het wat om te doen nie.
"Grant herinner Lee daaraan dat hulle in die oorlog met Mexiko ontmoet het, en Lee, wat 'n veel langer man is, kyk Lee af na Grant en sê: 'Ek onthou jou glad nie.' Wat ek altyd dink Dit moet baie moeilik wees om 'n oorlog te verloor. En op daardie stadium dink ek aan Lee dat ek hom moet oorgee aan iemand wat hy nie werklik as sy gelyke beskou nie. "
Behalwe op daardie oomblik, sê mnr Ward dat die twee mans hulle beleefd gedra het. Lee herinner Grant daaraan dat hulle daar was om die voorwaardes van oorgawe te bespreek. Grant gaan sit en skryf dit vinnig in 'n brief.
Die meeste historici is dit eens dat die voorwaardes daar was vrygewig. Hulle het die suidelike soldate toegelaat om hul perde en persoonlike wapens te hou. Grant het ook aangebied om die suidelike troepe te voed.
Mnr. Ward wys op die voorwaardes wat slegs militêre aangeleenthede bespreek word. Hulle het Lee nie gedwing om in te stem tot politieke of sosiale veranderinge nie. Op hierdie manier, sê hy, het die toestande daarop gemik om die suide en noord makliker te maak om weer as een land te funksioneer.
'Dit is op hierdie oomblik dat die samelewing homself uitmekaar skeur, homself herskep en nou almal op een of ander manier herken, vorm of vorm, deur een of ander kompromie, ons moet nou alles weer bymekaarmaak.'
Toe Lee die gebou verlaat, het Grant inderdaad die Noordelike troepe verhinder om te juig. Hy het gesê dat die twee partye nie meer vyande is nie, en die beste manier om die vreugde van die noorde te toon, is nie om die nederlaag van die suide te vier nie.
Ek is Christopher Jones-Cruise.
Kelly Jean Kelly het hierdie verslag geskryf. Hai Do was die redakteur.
Saterdag, 16 Februarie 2013
Oorgawe van Fort Donelson, 151 jaar gelede
Vandag 151 jaar gelede het die Konfederale magte by Fort Donelson, aan die Cumberlandrivier in Tennessee, oorgegee aan brigadier -generaal Ulysses S. Grant. Aangesien een van die vyf gewildste plasings op hierdie blog my inskrywing is van 'n jaar gelede op die 150ste herdenking van Fort Donelson se oorgawe, wou ek die artikel vandag weer plaas, asook 'n paar foto's van Fort Donelson wat ek tydens my besoek geneem het daar verlede Maart. Soos altyd hou ek daarvan om die suide te besoek, en Tennessee is een van my gunsteling state in die land. Fort Donelson is 'n relatief klein terrein, maar dit is die moeite werd om te besoek.
Fort Donelson en die opkoms van Ulysses S. Grant: 150 jaar gelede
Vandag 150 jaar gelede was Ulysses S. Grant 'n brigadier -generaal op die punt van oorwinning of nederlaag. Op die middag van 15 Februarie 1862 galop hy oor ysige paaie om sy leër te red en sy kans om die Konfederale magte by Fort Donelson te vang. Na drie dae buite Fort Donelson langs die Cumberlandrivier in die noorde van Tennessee, het die krisistyd aangebreek, wat nie net die verloop van die oorlog in die Weste sou bepaal nie, maar Grant ook 'n loopbaan van onoortreflike sou begin. roem.
Op die middag van 6 Februarie, enkele ure nadat Fort Henry hom oorgegee het aan die vlagoffisier Andrew H. Foote 's Western Gunboat Flotilla aan die Tennessee -rivier, Ulysses Simpson Grant —born Hiram Ulysses Grant, en verander danksy 'n klerkfout tydens sy aanvaarding na West Point — onmiddellik beslag gelê op sy volgende stap. Hy het generaal -majoor Henry Halleck in St.Louis bedraad en hom meegedeel dat Grant en sy magte infanterie- en vlootgeweerbote teen 8 Februarie verder sou ry en Fort Donelson op die Cumberland, 12 myl oos van Fort Henry, sou neem. Hoewel sy doelwitte ambisieus was, het die noodsaaklikhede sy vordering vertraag.Foote se geweerbote is gedwing om terug te trek na Kaïro, Illinois, vir herstelwerk voordat hulle weer 'n aanval op 'n riviervesting gedoen het, soos die wat hulle op die 6de in Fort Henry onderneem het. Teen 12 Februarie, na dae van herkonfederasie van die Konfederale lyne, was Grant uiteindelik gereed om saam met sy geweerbote te trek. Die oggend het Grant die 12 myl oos na Donelson vertrek. Toe hy laat in die dag aankom, begin hy sy troepe om die ontsnappingsroetes vir die verdedigers van Donelson af te sluit. Grant het die afdeling van brigadier -generaal C.F. Smith, sy voormalige kommandant van kadette by West Point, aan die linkerkant van die Unie, met John McClernand wat sy afdeling strek om die Unie regs te dek, en vorm van die gebied rondom Indian Creek na die stad Dover en Lick Creek naby die Cumberland. Op die 13de was daar skermutselinge langs die lyne, maar nie veel meer nie. Die groot aksie word vir die 14de uitgestel.
Na 'n mislukte Konfederale opmars om die middag op die 14de, verskuif die aksie na die bruin waters van die Cumberland. Daar het die vlagoffisier Andrew Hull Foote, aan boord van die USS St. Louis, sy tweede aanval op die veldtog teen 'n riviervesting begin. Terwyl Foote by Fort Henry die voordeel gehad het om teen 'n vesting met laagliggende gewere te beweeg, waarvan 50% onder rivierwater was, was die gewere van Fort Donelson bo 100 voet hoog, wat die akkuraatheid en vermoëns van die federale in gevaar stel. geweerbote. Met die USS St. Louis, USS Pittsburg, USS Carondelet en USS Louisville wat voorlê, het Foote sy aanval om 15:00 begin. Foote het teen die vinnige strome van die Cumberland stroomop gestroom en veg teen die Konfederale kanonne en die rivier self. Hy is vanuit die St. Louis gesien met 'n bulhoorn wat die aanval op die geweerbote rig, sodat hulle saam kon vorder. Tog, ondanks sy beste pogings, het gebeure vir Andrew Foote vreeslik skeefgeloop. Die gewere van Fort Donelson was eenvoudig te veel vir sy geweerbote om te dra. Soos bevelvoerder Henry Walke van die USS Carondelet later onthou:
Die geveg was veral hartseer vir die mans in die Carondelet, toe een van die 12 artillerie -stukke binne -in die skip ontplof het en byna 2 dosyn mans doodgemaak en gewond is. Namate die geveg verskerp het, het die dek van die USS Carondelet so glad geword van die bloed van die bemanningslede dat sand neergelê is om die hoë prys wat die Konfederale gewere van Fort Donelson vereis het, op te vang.
Konfederale soldate sowel as kanonniers het met afwagting gekyk hoe hul skulpe van die geweerbote van die Unie af klap en groot verwoesting saai. Een lid van die 49ste Tennessee onthou later die toneel duidelik:
Na 'n uur en 'n half van sulke wrede gevegte, is die vlagskip van Foote, die St. Louis, direk in die loodsehuis getref, Foote gewond, die stuurwiel gesloop en die skip beheer laat verloor en woedend stroomaf gedryf met die strome van die Cumberland. Met die skade aan die St. Louis, het die Unie -vloot afwaarts afgetree en hul stryd teen Fort Donelson laat vaar.
Daardie aand, toe die konfederale soldate veilig gevoel het dat hulle die vloot van die Unie teruggedryf het, was die konfederale generaals John Floyd, Gideon Pillow en Simon Bolivar Buckner minder seker van hul sukses. Ondanks die feit dat die Konfederale amptenare van 'n groot oorwinning bedraad was, het hierdie mans steeds besef dat hulle in wese deur Grant vasgepen is. Die volgende oggend, 15 Februarie 1862, sou 'n uitbreekaanval dus teen dagbreek begin word. Gideon Pillow sou die aanval teen die federale regter lei en die Forge Road oopmaak wat na Nashville en veiligheid lei. Buckner sou saam met die troepe van die Konfederale regs af volg en 'n wig voorsien om die ontsnappingspad oop te hou vir mans van Pillow om die fort te verlaat. Floyd, Pillow en Buckner het gehoop dat die plan hulle genoeg tyd sou gee om te ontsnap aan die naderende kake van nederlaag en oorgawe wat op hulle wag net buite hul verdedigingswerk.
Op die oggend van die 15de, terwyl die Konfederate in die fort hul uitbreekpoging voorberei het, ry Ulysses Grant noordwaarts om Foote aan boord van die St. Grant het nie 'n aanval verwag terwyl hy weg was nie, en het sy bevelvoerders dus beveel om nie aanstootlike bewegings te maak nie. Terwyl Grant 'n paar kilometer verder met Foote vergader het, te ver om die aksie by Donelson te hoor, het die Konfederale teenaanval met dagbreek met groot sukses begin. Teen die oggend is die federale lyne verskeur deur die aanval van Pillow 's, en teen die middag het die Konfederale aanval hul ontsnappingsroete oopgemaak. John McClernand, desperaat om hulp, het 'n boodskap gestuur aan die afgedankte bevelvoerder, Brigadier -generaal Lew Wallace, wat links gedoop is, aan sy linkerkant en smeek om versterkings. Ondanks die opdrag van Grant om geen aanstootlike bewegings te maak nie, het Wallace self opgetree en een van sy twee brigades na McClernand se hulp gestuur. Teen die tyd dat die Konfederale aanval sy hoogtepunt bereik het, het Wallace sy ander brigade, onder bevel van John Thayer, nader aan McClernand se lyne verskuif om die federale reg verder te versterk.
Terwyl McClernand en Wallace sukkel om die Konfederale aanslag te stop, het verwarring deur die Konfederale geledere begin vloei. Net toe Buckner se manne besig was om voor te berei om hul lyne te verlaat om die Konfederale deurbraak onverklaarbaar te versterk, beveel Pillow sy aanval te stop en stuur sy manne terug in die Fort Donelson -werke om hul voorrade en artilleriestukke wat hy gevoel het, op te haal nodig vir die verhuising na Nashville. Die vorige aand het duidelik 'n gat in die Konfederale plan gelaat, aangesien dit die dag nie deur elkeen van die Konfederale leiers goed verwoord of volledig verstaan ​​is nie. Gideon Pillow het geglo dat sy manne moes terugkeer na hul vroeëre lyne voordat hulle na Nashville Buckner oorgegaan het, en het sterk saamgestem, en glo dat so 'n stap die inisiatief wat pas aangegaan is, sou laat vaar. Toe Pillow en Buckner hul saak by John Floyd aanbring, het die bevelvoerder by Pillow aangesluit en sodoende Buckner se pleidooie om die offensief te handhaaf, weerlê. Hierdie besluit sou redelik duur wees vir die Konfederate by Donelson. Terwyl die Konfederate vertraag en aangevoer het, het die oënskynlik verslane Federals 'n geleentheid gevind.
In die laat oggendure, toe hy die St. Louis verlaat, word Grant deur 'n hulpverlener ontmoet, wit met vrees. Toe hy vinnig agterkom wat gebeur het, klim Grant op sy perd en ry na sy toue om 'n gevoel van orde terug te kry. Op hierdie noodlottige rit het Grant gered tot die redding van sy leër en teen alle kanse gery om die oorwinning uit die kake van die nederlaag te haal. Grant was 'n man wat baie gewoond was om sukses uit mislukking te vind, want hy het dit met sy eie persoonlike lewe gedoen. In die 1850's, nadat Grant uit die weermag bedank het weens aanklagte van alkoholisme, persoonlike eensaamheid en depressie, het Grant in baie moeilike tye beland. Op 'n stadium het hy geld geleen by die vriend en die voormalige klasgenoot van West Point, Simon Bolivar Buckner, die man teen wie hy nou worstel. In 1857 het Grant 'n goue horlosie vir 'n prys van $ 22 vir sy gesin voorsien. Nou, vyf jaar later, 'n brigadier -generaal in die leër van die Unie, het Grant gered, nie net van sy magte buite Fort Donelson nie, maar ook om sy militêre loopbaan te red en sy land in sy grootste uur te red van gevaar.
Toe hy op die toneel kom, ondersoek Grant die situasie en neem 'n verslag van wat gedoen moet word. Hy het eers met C.F. Smith aan die linkerkant van die Federale, en ry toe verder om Wallace en McClernand aan die chaotiese federale regterkant te ontmoet. In sy artikel oor Fort Donelson in die Battles and Leaders -reeks oor die burgeroorlog, het Brigadier -generaal Lew Wallace die toneel herinner:
Toe Grant Wallace en McClernand verlaat, ry hy terug na sy ou mentor C.F. Smith aan die Unie weg is. Met die korrekte veronderstelling dat die Konfederale teenaanval teen McClernand die konfederale magte verswak het wat die Unie se linkerkant in die gesig staar, het Grant beveel dat Smith 'n volledige aanval op die Konfederale werke sou doen. Smith het vinnig aan die werk gegaan om sy magte bymekaar te maak, en teen 14:00 was hy gereed om te vorder. Smith ry voor sy lyne op 'n pragtige wit perd en plaas sy hoed op die punt van sy swaard en beveel sy manne om hul bajonette vas te maak en nie hul gewere te bedek nie, en verseker dat die mans nie sal ophou skiet tydens hul aanklag teen die Konfederale werk. Smith het die mans aangespoor om alles aan die Unie te gee en uitgeroep: Kom aan, julle vrywilligers. Dit is jou kans. U het vrywilliglik gedood om vermoor te word uit liefde vir u land, en nou kan u wees! " Kort na 14:00 begin Smith met sy opmars, en tot op daardie tydstip het die grootste federale wapenprestasie in die Weste begin.
Terwyl die dapper Smith in die stryd ry, volg die tweede Iowa direk agter hom. As een van die leidende regimente, het die 2de Iowa besonder groot lyde gely, veral onder die vlagdraers. Toe hulle die regimentstandaard herhaaldelik sien val, stap 'n reeks dapper siele na vore om hul nasie -simbool omhoog te hou. Te midde van die teenaanval merk kleursersant Harry Doolittle, wat die dag vier keer gewond is, op dat die vlag 'n transendente betekenis kry:
Die vierde en laaste man wat die dag die vlag gehaal het, was die 19 -jarige korporaal Voltaire P. Twombley. Twombley jaag agter Smith aan en lei die federale opkoms van die Fort Donelson -werke. Bo -op die borstwering, het Twombley die Unie -vlag hoog gewaai toe sy broers in blou neerdaal in die buitenwerke van Fort Donelson, juig, skree, hardloop en ry die oorblywende Konfederale verdedigers terug. Deur die federale kleure stewig te plant bo -op die buitenwerke van Fort Donelson, verdien korporaal Twombley daardie dag die kongresmedalje van eer.
Die aand, toe die son sak op die met bloed bedekte velde rondom Fort Donelson, het die teenaanval van Grant gewerk. Smith het die buitenste verdediging van Donelson geneem en kan nou met artillerie in die vesting skiet. Aan die federale regterkant het Wallace en McClernand beduidende hoeveelhede van die grond wat die oggend verlore geraak het, teruggeneem. Binne -in die Konfederale fort het die Konfederale hoë bevel die skrif op die muur gesien. John Floyd, die bevelvoerder, het die bevel aan Gideon Pillow oorgedra en na Nashville gegaan om gevangenisstraf te vermy en die moontlikheid dat hy weens verraad weens sy pro-suidelike bedrywighede as oorlogsekretaris van 1857 tot 1860 verhoor word. bevel, wat oor die Cumberland vertrek in 'n klein skippie wat skaars groot genoeg is vir hom en sy stafhoof. Sodoende het Simon Bolivar Buckner, die man wat Ulysses S. Grant geld geleen het, nou 'n boodskap van 'n heel ander aard oorgedra.
Die volgende oggend het 'n party met 'n vlag van wapenstilstand die lyn van die Unie binnegekom wat deur C.F. Smith 's afdeling. Smith begelei die deel na die nabygeleë hoofkwartier van Grant, en verstaan ​​die belangrikheid van die geleentheid. By ontvangs van 'n boodskap van Buckner waarin hy vra watter oorgawe hy kan bied, en met die nuttige en streng advies van C.F. Smith, antwoord Grant op die enigste manier waarop hy weet hoe:
Genl. S.B. Buckner, Konfederale weermag
Die uwe van hierdie datum, met die voorstel van wapenstilstand en die aanstelling van kommissarisse om kapitaalvoorwaardes af te handel, is pas ontvang. Geen terme behalwe 'n onvoorwaardelike en onmiddellike oorgawe kan aanvaar word nie. Ek stel voor om onmiddellik verder te gaan met u werke.
Ek is, meneer, baie eerbiedig,
U gehoorsame dienskneg,
Amerikaanse Grant Brigadier General
Buckner reageer met frustrasie op Grant se terme en merk op dat sy posisie gedoem is om te val:
Hou op om te sê dat die burgeroorlog vandag 150 jaar gelede geëindig het, en dit het nie gebeur nie
Om een ​​of ander rede het almal gepraat oor hoe ons burgeroorlog vandag 150 jaar gelede geëindig het, vandag 9 April 2015. Maar dit is eenvoudig is nie waar nie, so hou op om dit te sê.
Alhoewel dit waar is dat generaal Robert E. Lee sy leër van Noord -Virginia aan die Amerikaanse generaal Hiram Ulysses Grant (wat die meeste Ulysses Simpson Grant noem) op 9 April 1865 oorgegee het, het die aksie die oorlog nie heeltemal beëindig nie. Dit het net die geveg daar in die noorde van Virginia beëindig. Dit het eenvoudig nie die werklike einde van die oorlog aangedui nie.
Die dag toe Lee oorgegee het, was daar nog 'n paar ander groot konfederale leërs in ander dele van die land wat nog in die gedeponeer is, en dit is nie eens die dosyne klein stropers, guerrillagroepe en onreëlmatige uitrustings wat byna van kus tot kus geveg het nie. Daar word ook nie melding gemaak van die talle vlootmagte wat in die wêreld se oseane vaar nie.
Dit is natuurlik ook waar dat Robert E Lee nominaal die generaal van al die suidelike vegmagte was, die dag toe hy hom aan Grant oorgegee het. CS se president Jefferson Davis het Lee op 31 Januarie 1865 tot bevelvoerder van alle CS -magte bevorder, maar dit was min of meer 'n papierbevordering, aangesien Lee geen manier gehad het om direk met die hele gewapende magte van die land te koördineer nie. Daardie soort nasionale koördinering was die langtermynplan, natuurlik, maar dit was 'n plan wat nooit ten volle besef is nie, aangesien die einde te vinnig gekom het. Lee se oorgawe was dus 'n uiters belangrike oomblik om die oorlog te beëindig, maar hy beheer nie die ander leërs in die veld ondanks sy verhewe titel.
In werklikheid het Lee, ondanks die promosie en die planne, geen effektiewe manier gehad om met die ander leërs in die veld te kommunikeer met genoegsame spoed om hul bewegings te beheer nie. U moet immers onthou dat dit die dag was waarop die telegraaf die enigste manier was om oor lang afstande te kommunikeer en u boodskap op 'n spoorlyn, 'n perd of 'n boot te lewer. Die vertragingstyd van kommunikasie het die direkte bevel oor magte oor duisende myl se gebied feitlik onmoontlik gemaak.
Selfs Lincoln, wat sy oorlog op baie maniere baie op sy eie haak gevoer het, kon net sy bevele stuur en dan sy vingers kruis en hoop dat dit uitgevoer is. Hy het geen manier gehad om seker te maak dat sy bevele uitgevoer word met opdrag en beheer ter plaatse nie.
Die oorgawe van Lee by Appomattox Court House was dus nie die einde van die oorlog nie. Daar was duisende ander CS -soldate wat nog in ander dele van die land geveg het, en dit sou weke duur voordat nuus berig het dat Lee oorgegee het.
Verder het die ander CS -generaals geen dwingende redes gehad om Lee se voorbeeld te volg en hul magte ook oor te gee nie. En 'n ander ding om te onthou is dat die CS -regering self nie saam met Lee oorgegee het nie. Wat al die ander CS -leërs betref, was Lee nie die laaste woord oor enigiets nie.
Ja, die bloedvergieting het 'n geruime tyd voortgeduur na Lee se oorgawe. Volgens 'n studie deur Darroch Greer, het gevegte tussen die noorde en die suide maande lank voortgeduur nadat Lee sy leër prysgegee het. Minstens 14 000 slagoffers is opgehef voordat die laaste geveg teen Julie 1865 geëindig het.
Uiteindelik het die Amerikaanse regering self nie die einde van die burgeroorlog tot 20 Augustus 1865 verklaar nie. Dit was vier maande nadat Abe Lincoln vermoor is en vier en 'n half maande nadat Lee oorgegee het!
So, hou net op om te sê dat die burgeroorlog 150 jaar gelede geëindig het tot vandag toe, 9 April 2015. Dit het net nie gebeur nie.
Burgeroorlog se 150ste herdenking van die oorgawe van die Konfederale Generaal Robert E. Lee: Slag van Gettysburg
Die slagvelde van die burgeroorlog destyds en nou: Foto's onthul hoe die omgewing van die bloedigste konflikte in die Amerikaanse geskiedenis 150 jaar daarna lyk
Net meer as 150 jaar gelede het hulle dodelike gevegte en gruwelike episodes van konflik in die Amerikaanse geskiedenis aangebied
Foto's wat deur die nasionale argief vrygestel is, toon lyke wat voor kerke lê en soldate wat opgehang word
Duisende konfederate en uniesoldate het op hierdie plekke omgekom, en plekke lyk vandag opvallend dieselfde
Net meer as 150 jaar gelede het hulle 'n paar van die dodelikste gevegte en die gruwelikste episodes van konflik in die Amerikaanse geskiedenis aangebied.
Duisende konfederate en uniesoldate het op hierdie plekke omgekom, en meer nog die eeu na die bloedvergieting bly die herinneringe aan die burgeroorlog nog steeds bestaan.
Op die foto's wat deur die nasionale argief vrygestel is, word lyk hoe lyke voor kerke lê, soldate wat opgehang word en troepe voorberei op die geveg regoor die land.
Dit is vergelyk met beelde wat vandag op dieselfde plek geneem is, en baie plekke het dieselfde gebly.
Lyke by die Dunker Church in Antietam, Maryland, in September 1862. Die slag van Antietam was die bloedigste dag van die geveg in die Amerikaanse geskiedenis, met meer as 20 000 mense wat vermoor, gewond of as vermis verklaar is. Die kerk, wat deur 'n brand verwoes is, is in die 1960's herbou om die honderdjarige bestaan ​​van die gevegte te vier
'N Konfederale soldaat word op 10 November 1865 in 'n gevangenis langs die Amerikaanse Capitol -gebou gehang.
Die weermag se soldate staan ​​buite Price, Birch en Co, 'n slawehandelaar in Duke Street in Alexandria, Virginia. Vandag is die bord op die fasade verwyder, maar 'n gedenkplaat is voorin geplaas � �
Dunker Church in Antietam, Maryland, die toneel van 'n geveg wat 20 000 lewens geëis het, is deur 'n brand vernietig, maar is in die 1960's herbou om die honderdjarige bestaan ​​van die gevegte te vier.
Die landskap lyk vreeslik soortgelyk aan 'n foto wat in 1862 geneem is, toe liggame van soldate wat in die geveg dood is, op die grond opgestel is.
'N Gevangenis vir Konfederale soldate langs die Amerikaanse Capitol -gebou is al lank afgebreek, maar die koepel bo -op die gebou staan ​​nog steeds hoog op die agtergrond van waar die galg ooit gestaan ​​het.
Price, Birch en Co, 'n slawehandelaar in Duke Street in Alexandria, Virginia, is sedert die einde van die oorlog nie meer bedrywig nie, maar die gebou waarin dit gebou is, staan ​​steeds. Die enigste herinnering aan sy verlede is 'n gedenkplaat op die sypaadjie.
In 1863 lê lyke op die Devil's Den in Gettysburg, Pennsylvania. Fotograwe wat aan die kant van die geveg opgestel is, sal hulle vir foto's plaas.
Nou kan kinders klouter en daarop speel.
'N Gebou wat vernietig is deur 'n brand in Richmond, Virginia se' Burnt District ', is nou die tuiste van die viersterre The Berkley Hotel.
Die ingang van die begraafplaas by die Evergreen -begraafplaas in Gettysburg, Pennsylvania, in Julie 1863. Dit is byna 'n dekade voor die geveg op die omliggende terrein gebou wat 51 000 lewens geëis het. 'N Replika -kanon bly daar as erkenning vir konfrontasie � �
In 1863 lê lyke op die Devil's Den in Gettysburg, Pennsylvania, waar kinders vandag speel. Fotograwe gaan op die slagveld sit en hul liggame posisioneer vir foto's � �
Die kassie van die president in die Fords Theatre in Washington, DC, afgeneem ten tyde van die moord op Abraham Lincoln in 1865. Opvoerings word nog steeds in die lokaal opgevoer, terwyl baie toeriste die plek besoek waar die president neergeskiet is � �
Lede van die federale kavalerie galop oor 'n stroom in die Sudley Spring's Ford in Virginia in 1862 - die plek van die oorlog se eerste groot geveg
Federale generaal Samuel P Heintzelman en sy personeel by Arlington House in Virginia, omstreeks 1862.Dit was die tuiste van die Konfederale Generaal Robert E Lee vir ongeveer 30 jaar voor die begin van die oorlog. Hy verhuis daarna na Richmond � �
'N Gebou wat verwoes is in 'n brand in Richmond, Virginia, Burnt District, is nou die tuiste van die viersterre The Berkeley Hotel � �
� � Hierdie foto toon Fort Sumter in Suid -Carolina in April 1861 nadat dit deur konfederale troepe oorval is. Vandag is dit 'n museum wat toegewy is aan een van die vroegste gevegte van die konflik.
Burgeroorlog-herlewings kom bymekaar in Virginia vir die 150ste herdenking van die oorgawe van die Konfederale Generaal Robert E. Lee
Die oorgawe van die Konfederale genl Robert E. Lee Donderdag 150 jaar gelede aan die luitenant -generaal Ulysses S. Grant van Union, was 'n mylpaalgebeurtenis aan die einde van die burgeroorlog.
Donderdag se herdenking in Appomattox, Virginia, het 'n heropvoering van Lee se laaste botsing met Grant se troepe en die Konfederale oorgawe in 'n plaashuis in Virginia op 9 April 1865 ingesluit.
Voor die gevegsherstelling was die seuns van die Konfederale 11de Virginia 'n oënskynlik oulike klomp, terwyl diegene wat die troepe van die Unie uitbeeld, verskeie velde by die Appomattox Court House bymekaarkom te midde van die golwende plaas wat besaai is met netjiese baksteengeboue en wit stakingsheinings.
In April 1865 was die troepe egter nie so kalm nie. Lee se magte was in 'n toestand van toenemende wanorde in die ure voordat Lee formeel bedank het.
Amerikaanse burgeroorlog herontwerpers wat vroegoggend geklee is as kavalerieboor van die Unie in die Appomattox Court House National Historical Park
Konfederale troepe kom bymekaar voor die McLean-huis terwyl hulle voorberei op die geveg tydens 'n heropvoering van die Slag van Appomattox Courthouse
Dit is vandag die 150ste herdenking van die oorgawe van die Konfederale generaal Robert E. Lee aan die Army of Northern Virginia aan uniemagte onder bevel van generaal Ulysses S. Grant in die McLean House in Appomattox, Virginia
Lee se oorgawe in Appomattox, Virginia, was die begin van die einde van die Amerikaanse burgeroorlog in 1865
Amerikaanse burgeroorlog herontwerpers geklee as Konfederale kavallerie loop in formasie as deel van die heropvoering van die Slag van Appomattox Court House
Amerikaanse burgeroorlog het vroegoggend in die Appomattox Court House National Historical Park geklee as Union cavalerry drill.
Die herontwerpers van die burgeroorlog vier die 150ste herdenking van die einde van die oorlog
Vleuelige, honger suidelike soldate, baie rondlopers en op die vlug van federale magte, het alleen en in klein trosse begin moed opgee nog voor die amptelike oorgawe. Dae vroeër daardie maand het die Unie -weermag reeds in die Konfederale hoofstad Richmond, Virginia, geslaan.
Lee se magte, wat 'n ontsnappingsroete gesoek het, het die Appomattoxrivier oorgesteek terwyl hulle brûe gebrand het. Vakbondmagte 'het hulle sterk aangeval' in die ure voor die amptelike oorgawe, en Lee oortuig dat die geveg verby was.
In die laaste dae word daar gesê dat 'die pad kilometers ver gestrooi was met afgebreekte waens, saissels en alle soorte bagasie, 'n toneel wat selde deur Lee se leër gesien word'.
Maar in 2015 kon 'n stoïsme Chris Ferree sy opgewondenheid nie keer nie toe hy gevra is oor sy rol in die 150ste herdenking van Lee se oorgawe hier, wat die burgeroorlog 150 jaar gelede Donderdag effektief beëindig het.
'Dit is 'n wonderlike plek om te wees,' sê Ferree, 'n inwoner van Roanoke. "Ons is almal opgewonde om hier te wees."
Die Konfederale herontwerpers was 'n ragtag, 'n groep swaarwoljasse wat nie ooreenstem nie, 'n broek wat nie goed pas nie, en meer soorte hoede as 'n kwekery. Tientalle staan ​​langs 'n ruwe houtheining met hul muskiete gereed.
Amerikaanse burgeroorlog-re-enactors wat die Konfederale artillerie uitgebeeld het, het verskeie van hul kanonne tydens die heropvoering uitgebeeld
Dit lyk asof konfederale artillerie-re-enactors in drieë werk om elke kanon af te vuur. Hulle maak hul ore toe terwyl die kanonne waai
Re-enactors geklee as konfederale troepe vuur hul muskiete in rye van twee af terwyl meer mans agtermekaar kom ter voorbereiding om te skiet
Heropnames van Amerikaanse burgeroorlog wat optree as lede van die North Carolina 26th Infanterie, verlaat die slagveld sodra die heraanvaarding klaar is
Re-enactors wat optree as lede van die North Carolina 26th Infantry, dra hul wapens en vlag op hul skouers as hulle die slagveld verlaat
Amerikaanse burgeroorlog herontwerpers geklee as Unie-kavallerie vier nadat hulle die konfederale troepe verslaan het by 'n heropvoering van die geveg
Die magte van die Konfederale en Unie bots mekaar tydens 'n heropvoering van die Slag van Appomattox-stasie op Woensdag as deel van die 150ste herdenking van die oorgawe van die weermag van Noord-Virginia aan die magte van die Unie by Appomattox Court House, in Appomattox, Virginia
Die Unie en die suidelike herontwerpers het die nag in tente opgeslaap in die Appomattox Court House National Historical Park.
Die reuk van houtrook het die eerste van duisende besoekers begroet wat na verwagting die park sou besoek vir 'n paar dae se herdenkingsgeleenthede. Die uiteensetting van die troepe van die Unie in vorming kan op die velde gesien word terwyl besoekers die park nader.
Perry Miller van Salisbury, 'n re-enactor met die North Carolina 28ste uit Salisbury, verduidelik die strategie bondig: 'Ons probeer deur die Unie-lyne breek.'
Thomas Holbrook, 'n parkwagter wat geleen is van Gettysburg na Appomattox, het 'n vinnige inligtingsessie voor die geveg afgelê.
'Dit is deel van wat ek graag die wapenstilstand noem wat op 9 April onderteken is, toe genl Lee die leër van Noord -Virginia oorgegee het,' het hy gesê.
Op 'n plek waar histories akkurate modes volop was, val die Rufeners van Ohio op.
Niggies uit die huwelik, Kim en Mary Rufener stap versigtig deur geweekte gras en modderige paaie by Appomattox om hul hoepelrokke moddervry te hou. Die twee het ook kappies gedra terwyl hulle kyk hoe Union en Confederate reenactors bots.
Konfederale en vakbondherenigings bots mekaar terwyl hulle te perd met swaarde veg as deel van die Slag van Appomattox Court House
Konfederale en vakbond-herontwerpers geklee in klere vergelyk met wat 150 jaar gelede tydens die burgeroorlog gedra is
Terwyl verskeie mense te perd gery het, het hulle die geveg weer uitgevoer, aangesien rekords toon dat dit in April 1865 in Appomattox plaasgevind het
Re-enactors van die unie laai Konfederale troepe op perde tydens 'n heropvoering van die Slag van Appomattox-stasie op Woensdag
Konfederale herontwerpers kontroleer hul wapens tydens 'n heropvoering. Die re-enactors het die nag in tente in die Appomattox Court House National Park gekamp
Te midde van die honderde indien nie duisende wat langs 'n heining staan ​​nie, kyk hulle na 'n gevegshervorming, maar die twee vroue trek die aandag terwyl hulle vir foto's poseer.
'Dit versterk net die ervaring vir ons,' het Kim Rufener gesê te midde van die skrikwekkende bome van kanonvuur en die geknetter van snuitvuur. 'Dit maak dit meer lewendig. 'Dit is 'n belangrike deel van die geskiedenis wat ons moet onthou.'
'Ons het net pret,' het Mary bygevoeg.
Op die vraag of die reproduksie -uitrusting haar reise belemmer het, het Mary gesê: 'Wel, dit is modderig.' Sy lig beskeie die soom van haar hoepelrok en onthul veterswart stewels wat effens modderig was.
Mary se man Mark het by die twee 'n formele middelbaadjie en koetsmuts aangeheg. Hy eindig die voorkoms met 'n krap.
Die Rufeners was by ander herdenkingsgeleenthede vir die burgeroorlog, maar Appomattox was die eerste kostuums in tydperke. 'Dit is 'n groot probleem,' het Mary Rufener gesê en bygevoeg: 'Ons is nie by die 200ste nie.'
'N Konfederale re-enactor ry haar perd so vinnig terug na vriendelike lyne dat haar hoed, om haar nek vasgemaak, van haar kop afvlieg
Die historiese tolk Susan Bowser, van Kittanning, Pennsylvania, gooi water in 'n pan by die Union -kamp langs die McLean House tydens die voorbereiding vir die herdenking
Burgeroorlog se herlewer Steve Riggs, van Charleston, Suid-Carolina, met die 2de Virginia Kavalerie, laat besoekers sy perd, Jackson, troetel voor 'n heropvoering
Die historiese tolk Joe McShane, van Kittanning, Pennsylvania, wys Jeryl Callahan, regs, van Lynchburg, Virginia en ander 'n replika -geweer uit die burgeroorlog tydens die voorbereiding vir die herdenking
Hierdie prentjie, met die koop van die Library of Congress, toon 'n kunstenaar wat die oorgawe van die Konfederale Generaal Robert E. Lee aan die generaal van die Unie, Ulysses S. Grant, by Appomattox Court House op 9 April 1865 lewer.
Hierdie beeld van April 1865 wat deur die Library of Congress verskaf is, toon federale troepe voor die Appomattox Court House naby die tyd van die oorgawe van genl. Robert E. Lee
Slag van Gettysburg - beskou as die keerpunt van die Amerikaanse burgeroorlog. Die volgende dag, 4 Julie 1863, het die konfederale generaal Robert E. Lee se leër van Noord -Virginia teruggetrek en Gettysburg na Virginia verlaat, en beide kante het die koste van die bloedigste geveg van die oorlog getel. Op Gettysburg is meer as 27 000 Unie- en Konfederale soldate gewond, 'n verdere 7 800 man is op die slagveld dood. Die oorlog duur nog twee jaar, maar die gety het in die guns van die Noorde gedraai. Hier word beelde van die slagveld 150 jaar gelede-van die eerste oorlogsfotografie wat die Amerikaanse publiek ooit gesien het-versamel en tonele uit 'n massiewe heropname van die gebeure wat die afgelope paar dae plaasgevind het.
Konfederale burgeroorlog reenactors loods 'n aandaanval tydens 'n driedaagse herstelling van die Slag van Gettysburg op 29 Junie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania. Ongeveer 8 000 reenactors van die Blue Grey Alliance het deelgeneem aan geleenthede ter viering van die 150ste herdenking van die 1-3 Julie 1863 Slag van Gettysburg. Die konfederale generaal Robert E. Lee se leër van Noord -Virginia is in Gettysburg verslaan, beskou as die keerpunt in die Amerikaanse burgeroorlog. (John Moore/Getty Images)
Dooie perde omring die beskadigde Trostle House, resultate van die Slag van Gettysburg, in Julie 1863. Algemene vakbond -generaal Daniel Sickles gebruik die plaashuis as 'n hoofkwartier en Unie- en Konfederale troepe het tydens die hewige geveg tussen die plaasgeboue geveg. (Library of Congress) #
"A harvest of death", 'n beroemde toneel uit die nasleep van die Slag van Gettysburg, in Pennsylvania, in Julie 1863 (Timothy H. O'Sullivan/Library of Congress) #
Lede van die Verenigde State se sanitêre kommissie poseer buite die tent tydens die Slag van Gettysburg in Julie 1863 tydens die Amerikaanse Burgeroorlog. Die vroue en mans word nie geïdentifiseer nie. (AP Foto) #
Gettysburg, Pennsylvania. Ongeskik vir diens. Artillerie caisson en dooie muil op die slagveld. (Alexander Gardner/Library of Congress) #
Die "slagpen" aan die voet van Round Top, na die Slag van Gettysburg, in Pennsylvania in Julie 1863. (Alexander Gardner/Library of Congress) #
Amputasie in 'n Field -hospitaal, Gettysburg. (Library of Congress) #
Konfederale dooies versamel vir begrafnis aan die rand van die Rose -bos, 5 Julie 1863. (Alexander Gardner/Library of Congress) #
Drie "Johnnie Reb" -gevangenes, gevang te Gettysburg, in 1863. (Mathew Brady/Library of Congress) #
Fotograaf Timothy H. O'Sullivan het hierdie foto geneem, die helfte van 'n stereo -aansig van Alfred R. Waud, kunstenaar van Harper's Weekly, terwyl hy in Julie 1863 op die slagveld naby Gettysburg, Pennsylvania, skets. (Timothy H. O'Sullivan /Library of Congress) #
Bekende burgeroorlogfotograaf Mathew B. Brady vang die stad Gettysburg, Pennsylvania, vas met sy kamera kort na die driedaagse Slag van Gettysburg, 1-3 Julie, in 1863. Hospitaaltente kan regs in die veld gesien word. (AP Foto/Mathew B. Brady) #
John L. Burns, die "ou held van Gettysburg," met geweer en krukke, in Gettysburg, Pennsylvania, in 1863. Tydens die Slag van Gettysburg het Burns, 'n 70-jarige burger wat daar naby woon, sy vuurvliegmuskie en poeier gegryp horn en stap uit na die slagveld om saam met die troepe van die Unie aan te sluit. Die soldate het hom opgeneem, en Burns was 'n skerpskutter. Tydens 'n onttrekking is Burns verskeie kere gewond en op die veld gelos. hy het daarin geslaag om homself in veiligheid te bring, sy wonde is behandel en sy verhaal het hom kortliks tot die status van National Hero verhef. (Library of Congress) #
Maande na die geveg vergader skare in Gettysburg, Pennsylvania, op 19 November 1863, die dag van president Abraham Lincoln se toespraak. (Library of Congress) #
President Abraham Lincoln (middel, hoedloos), omring deur 'n skare tydens sy beroemde Gettysburg -toespraak, in Gettysburg, Pennsylvania, op 19 November 1863. (AP Photo/Library of Congress) #
(Links) Dooie perde lê weg langs die plaas Leister, wat tydens die Slag van Gettysburg op 7 Julie 1863 as die hoofkwartier van die Unie -generaal George Meade gebruik is. (Regs) Fietsryers ry langs die Taneytown -pad, verby die plaas Leister. 30 Junie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania, 150 jaar na die Slag van Gettysburg. (Alexander Gardner/Library of Congress, John Moore/Getty Images) #
Reenactors kyk na 'n demonstrasie van 'n geveg tydens voortgesette aktiwiteite ter herdenking van die 150ste herdenking van die Slag van Gettysburg, op Bushey Farm in Pennsylvania, op 29 Junie 2013. (AP Photo/Matt Rourke) #
'N Akteur wat 'n Konfederale soldaat speel, marsjeer voordat hy 'n heropvoering van The Battle of Little Roundtop tydens die Blue Grey Alliance -geleenthede op 30 Junie 2013 vier. (Reuters/Mark Makela) #
Reenactors van die burgeroorlog van die Unie stoot 'n aandaanval af as deel van 'n driedaagse herstelling van die Slag van Gettysburg op 29 Junie 2013. (John Moore/Getty Images) #
Konfederale burgeroorlog herontwerpers van Hood se Texas Brigade loods 'n aandaanval op troepe van die Unie as deel van 'n driedaagse Slag van Gettysburg-heropvoering op 29 Junie 2013. (John Moore/Getty Images) #
Opnames van die burgeroorlog van die Texas Brigade van Hood begin 'n aandaanval as deel van 'n driedaagse herstelling van die Slag van Gettysburg op 29 Junie 2013. (John Moore/Getty Images) #
Akteurs wat die Konfederale en Unie-troepe speel, lê "dood" na 'n heropvoering van The Battle of Little Roundtop tydens die 150ste herdenking van die Slag van Gettysburg, op 30 Junie 2013. (Reuters/Mark Makela) #
Geoff Roecker, van Brooklyn, New York, speel 'n lid van die Constitution Guard, en sit op die oggend van die laaste dag van die herontwikkeling van die Blue Grey Alliance op die 30ste herdenking van die Slag van Gettysburg op 30 Junie 2013 . (Reuters/Mark Makela) #
Konfederale burgeroorlog reenactors marsjeer vir 'n aandaanval op 29 Junie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania. (John Moore/Getty Images) #
Konfederale burgeroorlog reenactors vuur 'n kanon na posisies van die Unie voor Pickett's Charge op die laaste dag van 'n Slag om Gettysburg op 30 Junie 2013. Pickett se aanklag is vernoem na die Konfederale majoor-generaal George Pickett, wie se verdeling van rebelle troepe is in die aanval vernietig. (John Moore/Getty Images) #
Unie-burgeroorlog-reenactors vuur af tydens Pickett's Charge op die laaste dag van 'n herstelling van 'n Slag van Gettysburg op 30 Junie 2013. (John Moore/Getty Images) #
Akteurs wat die federale en konfederale troepe speel, verower Pickett's Charge by die finale van die Blue Grey Alliance, op 30 Junie 2013. (Reuters/Mark Makela) #
William H. Hincks, regs, beeld sy oupagrootjie, ontvanger van Medal of Honor, William Bliss Hincks uit, met 'n konfederale vlag van 'n kleurdraer uitgebeeld deur Skip Koontz, sentrum, van Sharpsburg Maryland, by 'n heropstelling van Pickett's Charge , op 30 Junie 2013. (AP Photo/Matt Rourke) #
Amerikaanse burgeroorlog-reenactors bots tydens Pickett's Charge op die laaste dag van 'n heropstelling van 'n Slag van Gettysburg op 30 Junie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania. (John Moore/Getty Images) #
Akteurs wat die federale en konfederale troepe speel, skud hand nadat hulle Pickett's Charge op 30 Junie 2013 herdenk het tydens die 150-jarige herdenking van die Slag van Gettysburg. (Reuters/Mark Makela) #
Tim Jenkins van Virginia kyk na die gevegsterrein Devil's Den van Little Round Top, tydens die 150ste herdenking van die Slag van Gettysburg, op 1 Julie 2013, in Gettysburg, Pennsylvania. (AP Foto/Matt Rourke) #
Oorblyfsels van burgeroorlogsoldate lê begrawe by die Soldiers 'National Cemetery op die 150ste herdenking van die historiese geveg op 1 Julie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania. Duisende burgeroorlogsoldate word op die terrein begrawe. Die unie en die konfederate leërs het na raming altesaam 51 000 slagoffers oor drie dae gely, die hoogste aantal van enige geveg in die vierjarige oorlog. (John Moore/Getty Images) #
Reenactors staan ​​naby liggies wat die grafte van Union -dode by Soldiers 'National Cemetery tydens die voortgesette aktiwiteite ter herdenking van die 150ste herdenking van die Slag van Gettysburg op 30 Junie 2013 merk. (AP Photo/Matt Rourke) #
'N Kanon staan ​​stil in die Gettysburg National Military Park op 28 Junie 2013 in Gettysburg, Pennsylvania. (John Moore/Getty Images)
Met die 150ste herdenking van die begin van die Amerikaanse burgeroorlog in April, bied hierdie ongelooflike gedetailleerde kaart 'n fassinerende insig in die omvang en presiese ligging van die land se massiewe slawe -bevolking.
Die Lincoln Coast-kaart van die Verenigde State van Amerika van die slawe-state, wat die verskillende konsentrasies van slawe in die suide illustreer, is gereeld geraadpleeg deur Abraham Lincoln.
Op Nuwejaarsdag 150 jaar gelede het Suid -Carolina reeds sy onafhanklikheid van die Verenigde State verklaar, en in 1861 sou nog tien state van die Unie afskei, die inhuldiging van Abraham Lincoln, die vorming van die Konfederale State van Amerika en die begin van die oorlog.
Gedetailleerd: op die kaart van 1860 word die slawe -bevolking van elke land duidelik uitgebeeld; hoe donkerder die skaduwee is, hoe hoër is die konsentrasie van slawerny
Historikus Susan Schulten het geskryf oor die 1860 -sensus en die kaart wat Amerikaanse slawerny in The New York Times toon.
Die kaart beeld die slawe -bevolking van elke land duidelik uit: hoe donkerder die skaduwee, hoe hoër is die konsentrasie van slawerny.
Die dokument was destyds gewild en is dwarsdeur die oorlog verkoop om geld in te samel vir siek en gewonde soldate.
Brutaal: Baie van die duisende slawe wat in Amerika gehou word, is deur hul eienaars gebrandmerk
Na 15 jaar van noukeurige herstel, sê wetenskaplikes dat hulle op die randjie is van die oplossing van wat die Konfederale duikboot HL Hunley gesink het - die eerste sub in die geskiedenis wat 'n vyandelike oorlogskip vernietig het.
Beskou as die stealth-wapen van die Konfederasie tydens die Burgeroorlog, het die handgeknelde Hunley in die winter 1864 die Unie-oorlogskip Housatonic laat sink en daarna verdwyn met al agt Konfederale matrose binne.
Die oorskot is in 1995 in waters van Suid -Carolina ontdek en vyf later is dit na 'n bewaringslaboratorium gebring.
Met ongeveer 70 persent van die romp wat van swaar roes skoongemaak is, sê Paul Mardikian, 'n senior konservator van die Hunley -projek, dat belangrike leidrade opgegrawe is, maar 'dit is nog te vroeg om daaroor te praat'.
Sorgvuldig: Konservators werk op 27 Januarie 2015 om die beskutting uit die romp van die Konfederale duikboot HL Hunley te verwyder.
Kodebrekers: Wetenskaplikes sê dat ongeveer 70 persent van die sand, slik en roes aan die buitekant van die substraat verwyder is - hulle hoop dat wanneer die hele romp onthul word, dit die leidrade sal gee waarom die Hunley gesink het
Hy het bygevoeg: 'Dit is soos om 'n Kersgeskenk na 15 jaar uit te pak. Ons wil dit al baie jare doen. Ons het 'n duikboot wat geïnkripteer is. Dit is soos 'n Enigma -masjien. '
Hy het gesê dat die leidrade noukeurig bestudeer sal word, aangesien wetenskaplikes uiteindelik die nag wat dekades gelede met die 40-voet duikboot gebeur het, saamvoeg.
Die smal, geheimsinnige 'torpedovis', gebou in Mobile, Alabama deur Horace Hunley uit gietyster en yster met 'n handskroef, het in 1863 in Charleston aangekom terwyl die stad deur die troepe en skepe van die Unie onder beleg was.
In die daaropvolgende maande het dit twee keer gesink na ongelukke in die see, en 13 bemanningslede, waaronder Horace Hunley, wat aan die stuur was, doodgemaak.
'Daar is historiese verwysings dat die lyke van een bemanning in stukke gesny moes word om dit uit die duikboot te verwyder,' het Mardikian gesê.
'Daar was forensiese bewyse toe hulle die bene (tussen 1993 en 2004 in 'n Konfederale begraafplaas onder 'n voetbalstadion in Charleston) gevind het dat dit waar was.'
Die Konfederale Vloot het die sub twee keer opgetrek, die lyke van die bemanning teruggekry en 'n winteraanval beplan. Uit 'n metaalspar op sy boog het die Hunley 'n torpedo van 135 pond in die romp van die skip geplant wat gebrand en gesink het.
Terugflits: hierdie foto van 15 Junie 2011 toon die Hunley voordat natuurbewaarders begin met die volgende ronde van wantroue
Voortgesette proses: Konservator Paul Mardikian werk daaraan om beskadiging uit die romp van die Hunley te verwyder, met behulp van gereedskap soortgelyk aan 'n tandarts
Doelgerig: die smal, hoogs geheime 'torpedovis', gebou in Mobile, Alabama deur Horace Hunley uit gietyster en yster met 'n handskroef, het in 1863 in Charleston aangekom terwyl die stad deur die troepe van die Unie onder beleg was. en skepe
Voor die botsing het 'n uitkykpunt op die Housatonic 'n bisarre vaartuig gesien wat net onder die oppervlak nader - met slegs die kegel toring sigbaar - en alarm gemaak.
Die Housatonic se kanonne kon nie genoeg laat sak word om op die vreemde vaartuig te skiet nie, sodat bemanningslede gewere en pistole gebruik het, maar dit was nie effektief nie.
Sommige historici sê dat die duikboot 'n missie van sy luik na troepe aan die wal gewys het voordat dit verdwyn het.
Kort nadat die sein afgevuur is, sak die subway ongeveer 6,4 kilometer van Charleston af.
Meer as 'n eeu later, in 1995, is die Hunley buite die Suid -Carolina ontdek. Dit is in 2000 grootgemaak en na 'n bewaringslaboratorium in Noord -Charleston gebring.
Mardikian het die lantern, wat argeoloë meer as 'n eeu later in die duikboot gevind het, in sy laboratorium.
Wetenskaplikes het tien ton sediment uit die duikboot verwyder, saam met die bene, skedels en selfs breinsake van die bemanningslede. Hulle het ook stof en persoonlike besittings van matrose gevind.
Gesigsrekonstruksies is gemaak van elke lid van die derde en laaste bemanning. Hulle word saam met ander artefakte in 'n museum naby die duikboot vertoon. In 'n nabygeleë kluis is 'n geboë goue muntstuk wat argeoloë ook in die duikboot gevind het.
Oorsprong van die naam: Nadat dit onthul is, het die sub twee keer gesink tydens see -proewe en 13 bemanningslede, waaronder Horace Hunley, wat aan die stuur was, doodgemaak - Die konfederate vloot het die liggame teruggekry en 'n winteraanval beplan met behulp van die vaartuig
Die USS Housatonic is in Februarie 1864 aan die kus van South Caroline deur die HL Hunley gesink
'N Rekenaar gegenereerde beeld van hoe die H.L. Hunley sou lyk met sy plofbare torpedo daaraan
'N Skema van die duikboot uit 1863 toon die rudimentêre stelsel van aandrywing via hefbome
Dit is deur die kaptein van die sub, luitenant George Dixon, vir geluk gedra nadat dit 'n koeël tydens die Slag van Shiloh in 1862 verhinder het om sy been in te kom.
'Die duikboot was 'n perfekte tydkapsule van alles daarbinne,' sê Ben Rennison, een van drie maritieme argeoloë oor die projek.
Byna 15 jaar lank sit die sub in 'n tenk vars water van 90 000 liter om sout uit sy ysterhuls te gooi.
In Mei verlede jaar was dit uiteindelik gereed om in 'n oplossing van natriumhidroksied gebad te word om die omhulsel los te maak.
Vier maande later het wetenskaplikes, met behulp van klein beitels en tandheelkundige gereedskap, met moeite begin om die laag te verwyder.
Die Hunley -projek is 'n vennootskap tussen die South Carolina Hunley Commission, Clemson University Restoration Institute, die Naval Historical Center en die Non -profit Friends of the Hunley.
Die nie -winsgewende groep het tot en met 2010 $ 22 miljoen vir die projek ingesamel en bestee, het 'n woordvoerder gesê.
Wetenskaplikes het gevind dat die vaartuig 'n meer gesofistikeerde ingenieurswese is as wat historici gedink het, sê Michael Drews, direkteur van Clemson se Warren Lasch Conservation Center.
'Dit het die ballasttenke voor en agter, die duikvliegtuie het 'n teenbalans gekry, die skroef was gehul,' het Drews gesê. 'Dit het net al die elemente wat die moderne duikbote het, bygewerk.'
Daar was vorige duikbote, het Drews gesê, maar die Hunley, wat ontwerp is om in die oop see te vaar en vir oorlogvoering gebou is, was destyds die nuutste tegnologie.
'Dixon se missie was om 'n vyandskip aan te val en te laat sink, en hy het,' het Drews gesê. 'Op daardie spesifieke tydstip was die ingesteldheid van vlootoorlogvoering basies dat groot skepe klein skepe sink.
'Skepies laat nie groot skepe sink nie. En die Hunley het dit onderstebo gedraai. '
Seunsoldate: die dapperheid van jong burgeroorlogsoldate voordat hulle gestuur is om die verskrikking van die geveg wat op aangrypende foto's vasgevang is, die hoof te bied
Die afgelope 150 jaar is die Amerikaanse verbeelding aangegryp deur die epiese stryd tussen die Konfederale Weermag van Noord -Virginia en die Union Army of the Potomac - Lincoln's Army. Gettysburg, die bloedigste slag van die oorlog, en Antietam, die bloedigste dag, is albei deur hierdie twee groot titane geveg. Die Army of the Potomac het gely en geslaag onder die bevel van goeie en slegte generaals - George B. McClellan. John Pous. Ambrose Burnside. Joseph Hooker. George G. Meade en uiteindelik Ulysses S. Grant. Die Army of the Potomac het tydens sy bestaan ​​baie strukturele veranderings ondergaan, en hierdie insiggewende dokumentêre DVD van 60 minute ontleed die verskillende uniforms, Casey se muskietoefening, kamplewe, kos, wapens en toerusting van die Eastern Theatre Union Army Army Soldiers of die Burgeroorlog - Abraham Lincoln se Army of the Potomac. Hierdie dokumentêre film ondersoek ook verskeie van die hardste gevegte en opvallendste infanterie -organisasies van die hele oorlog - The Iron Brigade, The Irish Brigade, The Vermont Brigade, The German Immigrants of the 11th Corps en The Pennsylvania Bucktails.
Drummer Boy: George Weeks van die 8ste Maine Infanterie. In 'n brief van 12 Oktober 1865 skryf George aan sy ma: 'Ek kom uiteindelik huis toe. . Ek het drie jaar gedien in die grootste weermag wat ooit geken is. ' Die opvallende jeug van die soldate wat in die oorlog tussen 1861 en 1865 geveg het, verraai die onskuld en idealisme wat baie van hulle as die Konfederale State van Amerika teëgekom het teen president Lincoln se Verenigde State van Amerika. Die elegante ambrotipe en kleurtipe beelde dateer uit die geboorte van oorlogsfotografie, versamel deur die juwelier Tom Liljenquist (60) en sy twee seuns in die afgelope 15 jaar. Die gesin het twee jaar gelede die beelde geskenk toe Brandon 19 en Jason 17 was, en die gesin was trots op die deeglikheid van hul navorsingsmetodes. En noem die versameling 'The Last Full Measure'. Die meerderheid van die beelde is van infanteriemanne en Unie -soldate, maar daar is ten minste 'n paar dosyne beelde van die Konfederale magte wat op 9 April 1865 in Appomattox oorgegee het.
'Het jy al ooit 'n foto gesien van 'n persoon wat jy geweet het jy nooit sal vergeet nie? Het 'n foto jou beïnvloed om jou mening oor 'n belangrike saak te verander? ' Jason en Brandon Liljenquist het begin met hul versameling van die burgeroorlog om die jongmanne van die konflik te herdenk
'Met verloop van tyd, toe ek en my broer Jason meer geleer het oor die burgeroorlog, het ons die betekenis van die woorde van Weeks verstaan. Ons het geleer dat die ideale wat 'n leër omhels, dit groot maak, nie sy militêre vaardigheid nie '
'Hulle was kampioene van demokrasie, 'n idee wat 'n groot deel van die wêreld na verwagting sou misluk. Die idee, die wonderlike eksperiment in selfbestuur, is waarvoor hulle gesterf het. Dit is wat hulle gered het: die Verenigde State van Amerika '
'Hierdie foto's is die afgelope vyftien jaar deur ons familie saamgestel, en is verkry uit 'n magdom bronne: winkels wat spesialiseer in historiese memorabilia, burgeroorlogskoue, fotografieprogramme, antieke sentrums, boedelveilings, eBay en ander versamelaars soos ons. Die samestelling van hierdie versameling was 'n liefdevolle taak vir ons hele gesin '
'Ons klasmaats, wat slegs bekend was met die generaals van die burgeroorlog in die handboeke, was verbaas om te sien hoeveel van die beelde soldate van hul ouderdom en jonger uitbeeld. Byna al ons vriende het 'n soldaat gewaar wat soos hulself, 'n broer of 'n vriend lyk. Die grootste verrassing vir almal was om foto's van Afro -Amerikaanse soldate te sien
'Ons klasmaats was nie bewus van die belangrike bydrae wat hierdie soldate tot die oorwinning van die Unie gelewer het nie. Almal het hierdie ervaring met die deel van kennis geniet. Ek was so bly om te verneem dat ons versameling gebruik kan word om ander se
'Ons het 'n manier voorgestel om ons eie versameling foto's as 'n burgeroorloggedenkteken te gebruik. Uit ons versameling kies ons 412 van die beste beelde van 360 uniesoldate (een vir elke duisend wat gesterf het) en 52 konfederate (een vir elke vyf duisend). Saam aangebied, het ons gehoop dat die foto's die omvang van die verlies van ons land van 620,000 lewens sou illustreer op 'n manier wat nog nooit in die geskiedenisboeke verskyn nie
'In die herfs het ons die Library of Congress genader met die idee vir ons gedenkteken. Ons het onmiddellik geweet dat ons die regte huis vir die versameling gevind het, en het opgewonde huis toe gegaan om dit met die hele gesin te bespreek '
'Dit was met groot plesier dat ons in Maart 2010 as 'n gesin besluit het om ons versameling burgeroorlogfoto's aan die Library of Congress te skenk. Ons is van plan om dit steeds by te voeg. En ons kan nie gelukkiger wees dat die versameling nou bewaar sal word sodat almal dit kan geniet en deel nie. 'As lewenslange inwoners van Virginia het ons alles van die burgeroorlog gehoor. As Virginiërs het ons sekerlik geweet wat die grootste leër is, 'het Brandon Liljenquist gesê. 'Toe die konfederale weermag ewe toegerus was, het hy altyd die Unie -leër oortref. 'Stonewall' Jackson se blitsige troepemaneuvers in die Shenandoah -vallei was bekend. ' Die twee seuns is egter geraak deur die handgeskrewe briewe van George Weeks, die tromspeler wat in 'n brief van 12 Oktober 1865 gesê het: 'Ek kom uiteindelik huis toe. Ek het drie jaar gedien in die grootste weermag wat ooit geken is. ' Deur die geskiedenis van die burgeroorlog en die konflik te ontwikkel, het die Liljenquist -seuns besef wat op die spel was. 'Ons het geleer dat die ideale wat 'n weermag omhels, dit groot maak, nie die militêre vaardigheid nie,' het Brandon gesê. 'Weke en sy medesoldate was die emansipators van 'n wedloop. Hulle was kampioene van demokrasie, 'n idee dat 'n groot deel van die wêreld sou misluk. 'Die idee, die wonderlike eksperiment in selfbestuur, is waarvoor hulle gesterf het. 'Dit is wat hulle gered het: die Verenigde State van Amerika. Ons het 'n nuwe respek vir Weke gekry. Hy en sy regiment het waarlik gedien in 'die grootste leër wat ooit geken is'.
'Dit was die jong manne wat die meeste geveg en gesterf het. In hul oë en die oë van hul geliefdes kon ek die volle omvang van menslike emosie sien. Dit was alles hier: die bravade, die vrees, die gereedheid, die moegheid, die trots en die angs '
'Die eensaamheid in hul lang, verre staar staar my oorweldig. Terwyl ek die beeld van Weke in my hand hou, merk ek dat hy verby sy fotograaf kyk, miskien na sy eie dood. Sy oë verskyn op 'n verre horison, 'n plek waar hy vrede en vertroosting gevind het '
Die 700 voorbeelde van vroeë fotografie toon die opvallende jeug van die seuns, van wie baie die oorlog nie oorleef het nie en deur die Liljenquist -gesin vir die nageslag aan die Library of Congress geskenk is.
'Geïnspireer deur die koerantpublikasie van portrette van Amerikaanse diensmanne en -vroue wat in Irak en Afghanistan gedood is, wou die Liljenquists 'n gedenkteken skep vir diegene wat aan weerskante van die burgeroorlog geveg het'
'Die uitstalling bevat vyf kaste met beelde van soldate van die Unie en een saak met portrette van Konfederate, waarvan foto's baie moeiliker is om te vind omdat daar baie minder tydens die oorlog gemaak is'
Gettysburg, Pennsylvania, VSA --- Dooie soldate lê op die slagveld by Gettysburg, waar 23,000 Unie-troepe en 25,000 Konfederale troepe tydens die burgeroorlog in Julie 1863 dood is. oor die versameling van hul enorme en indrukwekkende versameling. Op reis na gedenkwaardighede vertoon hulle saam met hul pa tot in Tennessee, 'n netwerk met handelaars en koop op eBay. Sommige foto's wat hulle gekoop het, kos honderde dollars, en sommige het die gesin duisende teruggekeer. Elke prent moes as mans met hulle praat, en elkeen moes die 'Wow' -faktor hê. 'Ons het gesoek na dwingende gesigte wat skynbaar mettertyd iets vir ons sê.' Die foto's wat die grootte van 'n volwasse man se palm is, is toegewy aan glas, 'n ambrotipe of op metaal, 'n tint.
Rose O'Neal Greenhow, 'Wild Rose', poseer saam met haar dogter in die ou Capitol -gevangenis in Washington, DC. Greenhow, 'n Konfederale spioen, gebruik haar sosiale bande in die Washington -omgewing om haar te help om inligting na die Suide oor te dra. Sy is in 1861 deur Allan Pinkerton aangekeer en het amper 'n jaar lank aangehou. Sy is vrygelaat, na Richmond, Virginia, gedeporteer en hartlik verwelkom deur die Suidlanders. Sy dien as diplomaat vir die Konfederasie, reis na Europa en trek voordeel uit 'n gewilde memoires wat sy in 1863 in Londen geskryf het. Haar skip het gestrand, en Greenhow verdrink tydens 'n ontsnappingspoging, nadat haar roeiboot omgeslaan het.
Skaars foto's van die burgeroorlog Vroue en kinders het hul mans soms na die oorlog gevolg, veral in die vroeë tydperk van die konflik. " (Die soldate) was in die kamp, ​​en die vroue en die kinders was daar
'N Soldaat se liggaam lê op 'n veld, vermoor deur 'n dop tydens die slag van Gettysburg. (Alexander Gardner/LOC) #
Francis C. Barlow betree die burgeroorlog as aangewese mans in die Unie -leër en beëindig dit as generaal. Barlow, wat verskeie kere gewond is, het die oorlog oorleef en later dien as die minister van buitelandse sake van New York en die staatsaanklaer van New York. (LOC) #
Vakbondgeneraal Herman Haupt, 'n siviele ingenieur, beweeg oor die Potomacrivier in 'n eenman-pontonboot wat hy uitgevind het vir verkenning en bruginspeksie in 'n beeld wat tussen 1860 en 1865 geneem is. Haupt, 'n 1835-gegradueerde van West Point, was hoof van konstruksie en vervoer van Amerikaanse militêre spoorweë tydens die oorlog. (AP Photo/Library of Congress, A.J. Russell) #
'N Eensame graf (onderste middel), naby Antietam, Maryland in September 1862. (Alexander Gardner/LOC) #
Frederick Douglass, ca. 1879. Gebore as 'n slaaf in Maryland, ontsnap Douglass as 'n jong man en word uiteindelik 'n invloedryke sosiale hervormer, 'n kragtige redenaar en 'n leier van die afskaffingsbeweging. (George K. Warren/NARA) #
'N Onbekende vakbond, afgeneem deur Mathew Brady. (Mathew Brady/NARA) #
Konfederale troepe gesien vanaf 'n afstand van 'n kilometer, aan die teenoorgestelde kant van 'n verwoeste brug in Fredericksburg, Virginia, deur die Unie -fotograaf Mathew Brady. (Mathew Brady/NARA) #
Generaal James Scott Negley van Pennsylvania. Aan die begin van die oorlog is hy aangestel as brigadier -generaal in die Pennsylvania Militia, en het hy troepe in verskeie gevegte beveel. Nadat sy afdeling skaars die ramp tydens die Slag van Chickamauga vrygespring het, is Negley van bevel onthef. Negley het verskeie administratiewe poste beklee en in Januarie 1865 uit die weermag getree. (LOC) #
Amputasie in 'n Field -hospitaal, Gettysburg. (LOC) #
'N Byna honger Unie-soldaat wat tronkstraf in die berugte Konfederale gevangenis in Andersonville, Georgia, oorleef het. (LOC) #
Verpleegster Anne Bell sorg vir gewonde soldate in 'n Union -hospitaal, ca. 1863. (U.S. Army Center of Military History) #
Robert Smalls is 'n slaaf in Suid -Carolina gebore. Tydens die Burgeroorlog het Smalls die CSS Planter, 'n gewapende Konfederale militêre vervoer, gestuur. Op 12 Mei 1862 besluit die Planter se drie wit offisiere om aan die wal te oornag. Ongeveer 03:00 het Smalls en sewe van die agt slawe -bemanningslede besluit om die Union -vaartuie wat die blokkade gevorm het, te hardloop, soos hulle vroeër beplan het. Smalls geklee in die kaptein se uniform en het 'n strooihoed soortgelyk aan dié van die wit kaptein. Die Planter het by 'n nabygeleë werf gestop om Smalls se familie en die familielede van ander bemanningslede op te haal, en toe vaar hulle in die rigting van die Union -linies, met 'n wit laken as vlag. Na die oorlog dien hy in die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers, wat Suid -Carolina verteenwoordig. (LOC) #
Konfederale generaal Stonewall Jackson. As 'n slim taktikus beskou, het Jackson in verskeie veldtogte gedien, maar tydens die Slag van Chancellorsville is hy per ongeluk deur sy eie troepe geskiet en 'n arm verloor deur amputasie. Hy sterf agt dae later aan komplikasies van longontsteking en word vinnig as 'n held in die Suide gevier. (LOC) #
Soldate van die VI Corps, Army of the Potomac, in loopgrawe voordat hulle Marye's Heights tydens die Tweede Slag van Fredericksburg tydens die Chancellorsville-veldtog, Virginia, Mei 1863, bestorm het. Hierdie foto (Library of Congress #B-157) word soms genoem as geneem by die beleg van 1864 van Petersburg, Virginia (LOC) #
DIE EERSTE FOTO'S VAN DIE GETTYSBURG -KAMPANJE
In 1866 publiseer die burgeroorlogfotograaf Alexander Gardner Gardner's Photographic Sketch Book of the War, 'n merkwaardige blik op die mees vernietigende oorlog op Amerikaanse grond 1. Die twee volumes van die Sketsboek bevat 100 belangrike foto's wat die voetspore van die oorlog visueel gevolg het vanaf die vlaktes van Manassas, na die bloedbevlekte velde voor Richmond in 1862, tot afgryse van die dooies in Gettysburg, en uiteindelik die oorgawe van generaal Robert E. Lee April 1865 in Appomattox.Gardner het 'n diepgaande beskrywing vir elke foto geskryf en elke prent geëtiketteer met die ligging, die geskatte datum waarop dit geneem is en die naam van die fotografiese kunstenaar wat die kameralens op die oorlogstoneel oopgemaak het. Vandag, die Sketsboek bly 'n belangrike bron in die visuele geskiedenis van die konflik en 'n kragtige herinnering aan die waansin van die 19de eeuse oorlog.
Binne die visuele prag van sy bundels, die Sketsboek het byna ondenkbaar 'n paar geheime weggesteek. Ek het een van hulle ontdek. Die verhaal van die ontdekking strek oor meer as 25 jaar. Dit het betrekking op plaat 32, fotograaf Timothy O'Sullivan se siening van pontbrue op die Rappahannock, wat ongeveer anderhalf kilometer suid van Fredericksburg, Va., By Franklin's Crossing geneem is, vernoem na die Unie -generaal wat dit in Desember 1862 die eerste keer gevestig het. Alhoewel plaat 32 uit Mei 1863 gedateer is, het ek agtergekom dat Gardner die beeld verkeerd gedateer het. Dit is trouens in Junie 1863 geneem, en dit toon 'n breë panorama wat geneem is toe generaal John Sedgwick se 6de korps van die weermag van die Potomac aan die westekant van die Rappahannockrivier op soek was na generaal Robert E Lee se leër van Noord -Virginia. Terwyl O'Sullivan se lens die verre hoogtes van die Konfederasie agter die pontonbrue by Franklin's Crossing vasgevang het, het Lee se Eerste en Tweede Korps al noordwaarts marsjeer in 'n inval wat byna 'n maand later by Gettysburg sou eindig. Gardner, ongelooflik, het een van die eerste beelde van die Gettysburg -veldtog meer as die afgelope 140 jaar in sig gebly.
Terwyl hy die pontonbruggies oor die Rappahannockrivier naby Fredericksburg in Junie 1863 fotografeer, neem fotograaf Timothy O'Sullivan die spookagtige beelde van Unie -soldate wat deur die katrol beweeg na die oop vlakte anderkant (linker detail) en die verre Union artillerie -eenhede (regter detail) ) gereed om te reageer op enige konfederale bedreiging van Marye's Heights, ongeveer 'n kilometer verder as hul ligging.
Verskeie belangrike feite bevestig dat plaat 32 dateer tot begin Junie 1863, eerder as Mei. Eerstens dui die hoeveelheid blare op die bome op Junie eerder as op Mei. Ander beelde wat op hierdie webwerf geneem is en wat positief op Mei 1863 gedateer is, toon kaal en vroeg ontluikende bome, terwyl die bome in plaat 32 vol blare is. Tweedens, behalwe die eerste twee dae van Mei, toe pont brûe by die kruising gelê is as deel van die pogings van die Unie in die slag van Chancellorsville, was daar in Mei geen pontonbrue op daardie plek nie, toon my navorsing. Teen dagbreek op die oggend van 3 Mei 1863, het ingenieurs van die Unie die pontbrue van Franklin's Crossing verwyder en hulle sou eers in Junie 1863 na hierdie terrein terugkeer, toe hulle gebou is vir generaal Sedgwick se verkenning 2. Derdens, in die Western Reserve Historical Society, het ek 'n derde O'Sullivan -beeld van pontonbrue by Franklin's Crossing ontdek dieselfde dag as bord 32, en hierdie beeld is gedateer op 7 Junie 1863, vier dae nadat generaal Robert E Lee was het sy opmars noord na Gettysburg begin.
In plaat 31 van Gardner's Photographic Sketch Book of the War, wat onmiddellik sy beeld van die pontbrue voorafgegaan het, het O'Sullivan Battery D, Second United States Artillery uitgebeeld, wat een van die eenhede was op die oop oop vlakte wat in plaat 32 sigbaar was.
Verwyder die Konfederale Vlag - nou
Ons is nie gereed vir nog 'n pandemie nie
Manchin en Sinema staar nou die gewig van die geskiedenis in die gesig
Suid -Carolina se Verklaring is opgestel deur Christopher Memminger, wat destyds as 'n gematigde beskou is. Hy het die griewe van die Suide so goed verwoord dat hy in Montgomery gekies is om die voorlopige grondwet van die nuwe Konfederasie op te stel en dan as sekretaris van die tesourie te dien.
Dit was in Charleston, Suid -Carolina, dat die vurige afskeidingsbewaarder Edmund Ruffin die eerste skoot van die oorlog afgevuur het. En op 17 Junie 1865 - presies 150 jaar voor die aanvalle in Charleston - verneem Ruffin van die oorgawe van die Suide, het homself na bewering in 'n Konfederale vlag toegedraai en dan sy eie lewe geneem eerder as om 'n nederlaag te aanvaar. Diegene, soos Roof, wat nou 'n eie afskeidingsbanier wil hê, kan een by die Ruffin Flag Company bestel.
Na die oorgawe in 1865 is die Konfederale vlae gevou en weggesit. Dit is waarskynlik dat hulle by gedenktekens of begraafplase opgemerk is. Selfs nadat die hoopvolle dekade van heropbou plek gemaak het vir die gewelddadige onderdrukking van verlossing, was oop uitstallings van die vlag skaars. Daar was geen behoefte aan 'n banier om te weerstaan ​​dat Jim Crow onbetwis regeer nie.
Die vlag kruip stadig terug in die openbare lewe gedurende die daaropvolgende dekades, gegroet tydens veterane se reünies, bevorder deur die United Daughters of the Confederacy, selfs in die stryd gevoer deur eenhede uit die Suide. Teen die middel van die twintigste eeu is die vlae ook deur voetballiefhebbers gewaai en aan toeriste verkoop.
Maar as 'n politieke simbool is die vlag herleef toe die Noord -Demokrate begin druk het om 'n einde te maak aan die suidelike stelsel van rasse -onderdrukking. In 1948 het die Dixiecrats in opstand gekom teen president Harry Truman-wat die gewapende magte gedegregeer het en wetsontwerpe teen lynch ondersteun het. Die beweging het in Februarie 1948 in Mississippi begin, met duisende aktiviste wat "rebelleskreeu en die Konfederale vlag swaai", soos die Associated Press destyds berig het. Sommige het eintlik ou, motbolle vlae uit die katte verwyder, waar hulle tot dan toe stof bymekaargemaak het.
By die Demokratiese byeenkoms in Julie het nege suidelike state die senator van Georgië, Richard Russell, oor Truman gesteun en paradeer om die vloer agter 'n waaiende Konfederale vlag na die stamme van Dixie. Die Dixiecrats kom weer in Birmingham byeen en benoem die goewerneur van Suid -Carolina Strom Thurmond vir die presidentskap. Die verkope van Konfederale vlae, lank dood, het ontplof. Winkels kon dit nie in voorraad hou nie. Die strydvlag het die simbool van segregasie geword.
Die vlag het gou versprei. Dit wapper uit die radio-antennas van motors en motorfietse, handdoeke en snuisterye, en word aan weerskante van die Mason-Dixon-lyn uitgestal. Sommige het dit as 'n nuuskierigheid, 'n algemene simbool van rebellie teen gesag of as 'n simbool van streektrots vertoon. Die United Daughters of the Confederacy was verdeeld oor hoe om te reageer, sommige was bly om te sien hoe jongmense belangstelling toon, ander noem die verspreiding van vlae '' ontheiliging ''. Koerante het probeer om die gier te verduidelik, met verwysing na verduidelikings van voetballiefhebbers tot balle met 'n historiese tema.
Die swart pers het die verskynsels nie so verstommend gevind nie. 'In 'n groot mate', het die Chicago verdediger in 1951, "is die rebelle -gier 'n lelike reaksie op die merkwaardige vordering van ons groep." Dit was waar in die noorde, sowel as die suide.
Gedurende die volgende twee dekades is die vlag gewaai tydens Klan -byeenkomste, by vergaderings van die Wit Burgerraad en deur diegene wat gruwelike dade pleeg. En ondanks die toenemende omvang van sy betekenisse in die popkultuur, as 'n politieke simbool, het dit weinig onduidelikheid gebied.
Georgië het die gevegsvlag in 1956 in sy staatsvlag geplaas. Twee jaar later het Suid -Carolina dit 'n misdaad gemaak om die Konfederale vlag te ontheilig. En toe, op die eeufees van die dag toe South Carolina op Fort Sumter in 1961 losgebrand het, het dit die slagvlag bo sy Capitol gehys.
Dit was 'n simbool van erfenis - maar die erfenis was haatlik. Twee staatsafvaardigings, in Charleston ter viering van die eeufees van 1961, het hulself belet van die hotel waar die seremonie sou plaasvind omdat hulle swart lede insluit. President Kennedy moes 'n uitvoerende bevel uitreik om die herdenking na die Charleston Navy Base te verskuif. En toe die honderdjarige bestaan ​​eindig, het die vlag gebly en verklaar dat Suid -Carolina moontlik die oorlog sou verloor het, maar dat hy vasbeslote was om nie sy opposisie teen rassegelykheid oor te gee nie.
Maar die moed en opofferinge van die burgerregtebeweging het 'n huiwerige volk vorentoe gesleep. In 2000, na protesoptredes en boikotte, het die vlag bo -op die koepel afgekom, in plaas daarvan by 'n Konfederale gedenkteken op die terrein van die Capitol. Goewerneur Nikki Haley protesteer nou dat haar hande vasgebind is deur die wetgewing wat die kompromie aanneem, wat presies bepaal hoe dit vertoon moet word:
Hierdie vlag moet gewaai word op 'n vlagpaal op 'n punt aan die suidekant van die Konfederale Soldaatmonument, gesentreer op die monument, tien voet van die voet van die monument op 'n hoogte van dertig voet.
Hierdie geskiedenis word nie ernstig betwis nie. Dit is in wetenskaplike boeke, artikels en amptelike verslae gedokumenteer. Die vlag is geskep deur 'n leër wat ter dood van slawerny gedood is, herleef deur 'n beweging wat gedood het ter verdediging van segregasie, en nou pronk met 'n man wat nege onskuldiges vermoor het ter verdediging van blanke oppergesag.
My kollega Ta-Nehisi Coates het Donderdag 'n ondubbelsinnige oproep gemaak: 'Haal nou die Konfederale vlag af'. Ander het sy kreet opgeneem. Maar as dit nie 'n verrassing is om te sien dat die NAACP en ander burgerregtegroepe hul konstante opposisie hernu nie, of dat die Withuis die mening van president Obama herhaal dat dit 'in 'n museum hoort', versprei die opposisie teen die vlag na nuwe kwartiere, en sterker word. 'Verwyder die #ConfederateFlag by die SC Capitol,' het die voormalige Republikeinse benoemde Mitt Romney Saterdag getwiet en sy opposisie duideliker hernu as ooit tevore. 'Vir baie mense is dit 'n simbool van rassehaat. Verwyder dit nou om #Charleston -slagoffers te vereer. "
Verskeie Republikeinse 2016 -hoopvolles het ook gewig gelê. Die klem is daarop dat die besluit van die mense in die staat Palmetto uiteindelik aan die mense van die staat Palmetto is, en John Kasich, goewerneur van Ohio, het bygevoeg dat 'as ek 'n burger van Suid -Carolina was, dit sou wees om dit af te neem.' Jeb Bush noem sy eie rekord van die verwydering van die vlag bo -op die Florida -staatshuis as 'n model. (Nie al hul mededingers was dit eens dat sommige kandidate vir die hoogste amp in die Unie 'n staatsregteposisie ingeneem het oor die strydvlag van die Konfederasie nie, blykbaar sonder ironie.)
Daar is diegene wat steeds sou verkies om te glo dat die vlag die simbool is van 'n suiwer edele saak en 'n trotse erfenis, op een of ander manier verdraai en verdraai deur die Dylann -dakke van die wêreld. 'Dit is hy. nie die vlag nie, "protesteer senator Lindsey Graham, Suid -Carolina, wat Strom Thurmond in die senaat opgevolg het.
Maar hul getalle krimp. Russell Moore van die Southern Baptist Convention, 'n denominasie wat gebore is ter verdediging van die regte van slawehouers in 1845, lewer 'n merkwaardige pleidooi:
Die simbool is gebruik om die broers en susters van Jesus tot slaaf te maak, om dogtertjies in kerkgeboue te bombardeer, om die predikers van die evangelie en hulle gesinne te terroriseer met brandende kruise op die grasperke in die nag… .Die kruis en die Konfederale vlag kan nie saam bestaan ​​sonder dat die een die ander aan die brand steek .... Kom ons haal die vlag af.
Dit sal 'n tweederde meerderheid in die Suid-Carolina wetgewer verg om die oproep na te kom. Maar teen Saterdagaand het twee Republikeinse wetgewers na vore getree om hul steun vir so 'n stap aan te kondig.
Die Suid -Carolina van goewerneur Nikki Haley en burgemeester van Charleston, Joe Riley, is nie meer die Suid -Carolina van Christopher Memminger en afstigting ter verdediging van slawerny nie. Dit is nie meer die Suid -Carolina van Strom Thurmond nie en 'n massiewe weerstand teen desegregasie. Op hierdie sesjarige herdenking van die ontbinding van die Konfederasie is die vlag 'n opvallende anachronisme, 'n byeenkomspunt vir diegene wat woedend is teen vooruitgang wat hulle nie kan keer nie. Dit is hoe dit die vaandel geword het van Dylann Roof en terreur in die naam van wit oppergesag. Waarom vlieg dit dan nog op die Capitol -terrein?