Jousting - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Chanson is 'n sport wat bestaan ​​uit vegkompetisie, gewoonlik tussen twee ridders of ander ruiters, met 'n verskeidenheid wapens, veral lans. Jousts kan ook te voet kompetisies met slag-asse, swaarde en maces of ander wapens behels. 'N Ander vorm van skans is die kant van die ringe, waarin die galopende ruiter probeer om sy lans deur klein metaal- of houtringe in te steek.
Jousting het vermoedelik ontstaan ​​as 'n informele vriendelike kompetisie tussen ridders en is later as 'n voorspel tot die hoofbyeenkoms by die middeleeuse toernooie opgeneem. Die eerste opgeneemde toernooi is in 1066 opgevoer. Die georganiseerde jousting het egter eers in die dertiende eeu 'n wye populariteit gekry.
Die joust maak dit moontlik om individuele vaardighede te vertoon en het dikwels groot somme prysgeld aangebied. In Engeland was jousting die hoogtepunt van die kant van die toetredingsdag van koning Henry VIII, Elizabeth I en James I, en was dit ook deel van die feestelikhede tydens die huwelik van Charles I. Baie ridders het hul voorspoed in hierdie gebeurtenisse gemaak, terwyl ander hul rykdom of selfs hul lewens. Die bekendste van hierdie sterftes het ontstaan ​​toe 'n skerp sny van 'n teenstander se lans in 1559 deur die vizier en in die oog van Henry II van Frankryk gegaan het.
Bekend in die Middeleeuse romanse, het die sport tot die vroeë sewentiende eeu sy status as 'n gewilde Europese byeenkoms behou. Vandag is daar 'n beskeie herlewing by feeste, teaters en byeenkomste wat deur die International Jousting Association gereël is.
Jousting en die toernooi
'N Histories korrekte heroptrede van uitheiding in Taupo, Nieu-Seeland, 2006 Koning Arthur en koningin Guinevere kyk na 'n sprong van die erwe: "Sir Mador se spies breek aanmekaar, maar die ander se spies hou vas."
Toernooie gesentreer op die nabygeveg, 'n geveg waar die ridders in twee kante verdeel is en in 'n klag bymekaar gekom het, gevolg deur 'n algemene geveg. Chansonaan die ander kant is dit 'n geveg tussen twee ridders. Jousting was 'n onderdeel van die toernooi, maar was nie gewoonlik die belangrikste kenmerk daarvan nie, en het eerder dien as 'n voorspel op die dag van die hoofbyeenkoms. Aangesien daar egter individuele ridders met aansienlike roem was, het dit soms ridders van die hoofgebeurtenis afgelei. Graaf Philip van Vlaandere het byvoorbeeld in die 1160's 'n oefening gedoen om gewapen met sy afgevaardigde na die voorlopige gesellighede op te stel en dan uit te stel om by die algemene mêlée aan te sluit totdat die aanvanklike geveg verby was. In die twaalfde eeu is jousting af en toe in toernooie verbied weens die neiging om die hoofgebeurtenis af te lei.
Jousting het gedurende hierdie periode 'n gewilde wedstryd in romantiese verhale geword, waarvan die bekendste die verhale van die ridder van King Arthur was. Teen die vroeë dertiende eeu het jousting sy eie toegewyde kiesafdeling gehad. In die 1220's het buitegewone toernooie begin speel. Dit word 'Round Table' genoem, en dit was in wese 'n uitskakeling wat vir ridders en eekhorings gehou is, waarin die wenners van die voorlopige rondes na die volgende vlak sou oorgaan totdat slegs een kampioen oor was. Die eerste vermelding van 'n eksklusiewe aangename gebeurtenis was die Round Table wat in 1223 in Ciprus gehou is deur John d'Ibelin, Lord of Beirut. Die biograaf van William Marshal, 1ste graaf van Pembroke, het kort later opgemerk dat edelmanne in sy tyd meer geïnteresseerd was in jousting dan toernooi. Daar het ook ander vorme van spook ontstaan, soos gewapende gevegte sonder perde en kantelringe. Teen die veertiende eeu, met die afloop van die toernooi, het jousting die toonaangewende aristokratiese sportvermaak geword.
Die veertiende eeu Kronieke van Froissart bevat baie besonderhede rakende skelms gedurende die Middeleeue. Dit vertel dat daar selfs 'n oorlog ingestel is vir 'n samespanning tussen die twee kante. Ander fasette van die tradisie wat in hierdie bron genoem word, sluit in:
Die verwagting dat geen deelnemers vermoor sou word nie
Die gebruik van aanwesiges
Ronde wat bestaan ​​uit drie ontmoetings met verskillende wapens
Jousts word gestop toe die risiko van dood groot was
Finansiële voordele vir toppresteerders
Kantelwerk was een vorm, maar nie die enigste soort skelm nie
Gedragsstandaarde word as eervol beskou
Die verband tussen romantiese liefdes en skelms
Veld en toerusting
Ridder op 'n Renaissance-skou in Texas
Die lyste en wapens
Die lyste, of lys veld, vorm die aflopende arena waarin 'n toernooi of soortgelyke toernooi gehou is. In die laat Middeleeue is kastele en paleise aangevul met 'n spesiale doelgebou tiltyards as 'n lokaal vir toernooie.
Die vaardighede en tegnieke wat gebruik word om te snoei, is eers in die geveg gebruik, aangesien ridders wat gemonteer is, hul vyande met wapens sou laai om hulle te probeer doodmaak of uitskakel. Die primêre gebruik van die uittrek-lans was om die ander een te ontheilig deur hom met die einde van die lans te slaan terwyl hy vinnig na hom toe ry. Dit staan ​​bekend as 'kantelwerk'. Ander wapens is gebruik vir die versiering, insluitende maces, oggendsterre, verskillende paalwapens, swaarde en dolk.
Lansrus ingebou in 1565 plaatwapens. Jousting helm, laat vyftiende eeu. Illustrasie deur Albrecht Dürer.
Jousting was gewild vanaf die Middeleeue tot in die vroeë 1600's, waartydens die wapenrusting aansienlik ontwikkel het. In die vroeë tydskrifte was die wapenrusting 'n kettingpos met 'n soliede swaar helm, bekend as 'n 'groot roer' en 'n skild. Teen 1400 het ridders volle pakke wapenrusting gedra, 'n 'harnas' genoem. 'N Volle harnas het ekstra stukke ingesluit wat spesifiek vir die gebruik van jousting gebruik is, sodat 'n ligte gevegskleed versterk kon word met swaarder "bout-aan" -beskermingsplate op die cuirass (borskas) en helm. Spesiale arm- en skouerstukke, wat beweeglikheid verleen vir ekstra beskerming, is ook bygevoeg.
Spesiale trekhelms is soms met smal oogsplete gebruik, sodat die draer net kon uitkyk deur vorentoe te leun. As die draer opstaan ​​net voor die lans, dan sal die oë heeltemal beskerm word. Sommige latere pakke het 'n klein skild aan die linkerkant van die pantser ingebou. In sommige gevalle was dit springbelaai om in stukke te vlieg as dit behoorlik deur die teenstander se lans getref is.
Lanse en ander wapens
Lanse is dikwels versier met strepe of die kleure van die wapen van 'n ridder. Hulle was gewoonlik van soliede eikehout en 'n beduidende staking was nodig om hulle te verbrysel. Hulle is egter opsetlik stomp gehou en sou gewoonlik nie die staal binnedring nie. Die harnas wat deur die ridders gedra is, is aan die binnekant met dik lap gevoer om die houe van die lans af te versag. In moderne tye word roosterwerk gereeld vir skou- of demonstrasiedoeleindes gedoen, en die lans is gewoonlik van ligte hout en word voorberei sodat dit maklik breek.
Gebroke lansetjies kom algemeen voor in moderne strepe. Op die foto is lugfragmente van albei lansies sigbaar.
Aangesien die doel van tradisionele jousts was om 'n mens se teenstander te ontheilig, was lansies gewoonlik die keuse van die wapen, hoewel ander spiese en ander paalwapens ook soms gebruik is, sowel as maces, oggendsterre, swaarde en selfs dolk. Dit kom egter meer voor by josters wat gevegte sonder perde behels het. Dit is geensins seker dat swaarde vir die grootste deel van die geskiedenis van die toernooi afgestomp is nie, maar dit lyk asof dit teen die middel van die dertiende eeu verander het in ontmoetings met mekaar. Die wapenstatuut van Edward I van Engeland van 1292 bepaal dat stomp messe en swaarde in toernooie gebruik moet word, wat daarop dui dat stomp wapens nie voorheen in die algemeen gebruik is nie.
Die twee soorte perde wat gereeld gebruik word, was laaiers en destriers. Laaiers was perde van medium gewig wat geteel en opgelei is vir behendigheid en uithouvermoë, terwyl afstammelinge swaar perde was. Dit was groter en stadiger, maar nuttig om verwoestende krag aan die ruiter se lans te gee, aangesien die gewig ongeveer twee keer soveel was as 'n tradisionele ryperd. Die perde is opgelei vir 'ambling', 'n tempo wat ontwerp is om voldoende spoed en gevolglike krag te gee, terwyl hulle die ruiter genoeg stabiliteit gee om te fokus en met die lans te mik.
Kompeterende perde het hul koppe beskerm deur 'n chanfron, 'n ysterskild vir beskerming teen andersins dodelike lans treffers. Ander vorme van toerusting op die perd was langhalsspore wat die ruiter in staat stel om die perd met verlengde bene te beheer, 'n saal met 'n hoë rug om die hefboom tydens die lading of wanneer hy geslaan word, sowel as beugels vir die nodige hefboom om te lewer waai met die lans.
Tydens 'n toernooitoernooi is die perde in hul tente versorg. Grroms het kaparisse gedra, 'n soort sierlap met die heraldiese tekens van die eienaar.
Die hedendaagse gejaag
Kantel met 'n lans op 'n Renaissance Fair.
Die teatervormige verskeidenheid van die sportsoorte in aandeteaters en Renaissance-feeste is die mees algemene vorm van aangenaamheid in die kontemporêre era. Dit word gereeld noukeurig geoefen vir dramatiese effek. Sommige Renaissance-skoue het mededingende jousts, kantelringe of ander kompetisies, waar die uitslag nie vooraf bepaal word nie.
As 'n mededingende sport, word die moderne jousting-vereniging lewend gehou deur die International Jousting Association, wat streng riglyne het vir die kwaliteit en egtheid van die wapenrusting van die jousters en die gebruik van breekbare lanswenke vir veiligheid ontwikkel het. Tussen die IJA-reëls volg 'n puntestelsel waar punte gegee word vir die breek van 'n lans se punt op die ridder se skild. Geen punte word gegee vir die afneem van 'n teenstander nie. IJA-sanksies het ook wapenvaardighede waar die ruiters hul ruitery en wapenhanteringsvaardighede vertoon met spiese en spiese. Baie IJA-toernooie bevat ook 'n gemonteerde bultjie met ten volle gepantserde ruiters wat opgestopte kolfblaaie gebruik in plaas van swaarde vir veiligheid. Hierdie IJA-geleenthede is nooit teatraal gebaseer nie, en bied die publiek die kans om lewende geskiedenis te waarneem, in teenstelling met die Renaissance Fair-tipe vermaaklikheidsvermaak.
Die vorm van kanteling wat bekend staan ​​as tentknope is die enigste vorm van skuiling wat amptelik deur die Internasionale Federasie vir Ruitersport erken word. Dit behels die gebruik van 'n lans of 'n swaard om 'n klein houtgronddoel te slaan en weg te voer. Die naam "tentpenne" is afgelei van die kavalerietaktiek om verwarring in vyandelike kampe te veroorsaak deur in die kampe te galop en die tente inmekaar te stort deur die tentpenne-ankers op te trek met 'n goedgeplaasde lanspits. Die oorsprong van die sportsoort dateer waarskynlik uit die Middeleeuse Indië, toe perderuiters hulle probeer het om olifantkavallerye te bekamp deur die olifante met lansetjies op hul uiters sensitiewe toonnaels te slaan.
Die Italiaanse stad Foligno hou ook 'n jaarlikse toernooi, die Giostra della Quintana, wat dateer uit die 1613. Die Italiaanse stad Arezzo hou 'n jaarlikse toernooi wat dateer uit die Kruistogte. Jousters mik na 'n vierkantige teiken wat geheg is aan 'n houtbeeld van 'n Saracen-koning, wie se teenoorgestelde arm 'n kat-o-drie-sterte bevat. Die ruiters slaan die teiken met lense met kryt-punt en tel punte vir akkuraatheid, maar moet ook die kat-o-drie-sterte verswyg nadat hulle die teiken bereik het. Ring jousting is die amptelike staatsport van Maryland, die eerste amptelike sportsoort van enige Amerikaanse staat. In Port Republic, Maryland, word die jaarlikse Calvert County Jousting-toernooi elke Augustus op die terrein van die historiese Christ Episcopal Church gehou.
Clephan, R. Coltman. Die Meieval Toernooi. New York: Dover Publications, 1995. ISBN 9780486286204.
Gravett, Christopher en Angus McBride. Ridders by die toernooi. Oxford: Osprey Publishing, 1999. ISBN 9781855329379.
Sterk, Roy. The Cult of Elizabeth: Elizabethaanse portretkuns en pageantry. New York: Thames en Hudson, 1977. ISBN 0500232636.
Jong, Alan. Tudor- en Jacobiaanse toernooie. Dobbs Ferrey, MY: Sheridan House, 1987. ISBN 0911378758.