INNIBLOM - Innibos
'n Groepuitstalling met Johan Myburg as kurator
Anders as vir bye en vlinders en suikerbekkies het blomme vir mense buiten bekoring geen visuele nut nie. Ons verlustig ons aan die skoonheid van blomme ten opsigte van kleur, vorm, harmonie, assimmetrie en wat nie al nie omdat dit vir ons mooi is. Nie omdat dit ons na stuifmeel of nektar lei nie. Blomme het nie vir ons betekenis nie; ons géé daaraan betekenis – persoonlike, kulturele en religieuse betekenis. Dink byvoorbeeld aan die wit lelie wat vir ons reinheid beteken en simbool geword het van die maagd Maria.
Dink maar aan die betekenisse wat in die verganklikheid van blomme ingelees is. Toe blomstudies in die 17de-eeuse Nederland 'n hoogtepunt bereik het – die tyd toe die Kompanjie se skepe van heinde en ver eksotiese plante en blombolle na die vaderland gebring het – was dit dié einste blomme wat moes herinner dat weelde eindelik moet swig voor verwelking; dat swier, soos blomme, nie vir altyd duur nie.
In die Victoriaanse tyd het blomme des te meer betekenis gekry en het floriografie tot stand gekom, die taal van blomme: rooi rose was die teken van liefde; donkerder rose spyt; pienk rose was die teken van geheime liefde.
In watter konteks en met watter doel ook al, deur die eeue – van die vroegste botaniese tekeninge tot eietydse kuns – is blomme een van die veelseggendste maniere om gevoel mee oor te dra. Moontlik om dié rede dat kunstenaars blomme skilder. "As jy 'n blom in die hand het en indringend daarna kyk," het Georgia O'Keeffe gesê, "is dit vir 'n oomblik jou wêreld."
In dié uitstalling is dit kunstenaars soos Elise Buitendag, René Eloff, Georgina Gatrix, Nigel Mullins, Linda Pretorius, Griet van der Meulen en Lientjie Wessels wat jou vir 'n oomblik dié wêreld bied.
Daarby gee Hester Schoeman van die Loerie-tak van die plaaslike VLU haar interpretasie van die kunswerke in ses blomrangskikkings.