Het die Nazi's foto's geneem om Hitler so goed moontlik te laat lyk? - Inligting
Het die Nazi's foto's geneem om Hitler so goed moontlik te laat lyk?
Daar is mense aanlyn wat sweer dat hierdie foto's van Hitler met kinders, honde en dies meer werklik is en bedek is. https://donotlink.it/EXJq
Nou weet ek reeds dat Imperial Japan tydens die oorlog sensuur en foto's gebruik het. Ek wonder dus hoe erg dit met die Nazi's was?
Daar is 'n klein aantal foto's met Hitler wat gedokter is, maar die praktyk blyk nie so 'n algemene propagandataktiek te wees soos byvoorbeeld die opstel van gebeure, die beheer van wat mense gesien / gelees / gehoor het of soms nuus onderdruk nie. Dit blyk ook dat daar geen poging was om Hitler fisies beter te laat lyk nie.
Een voorbeeld van 'n waarskynlik gedokterde foto toon hoe Hitler in 'n skare patrioties die uitbreek van WWI juig. Die foto (die afskrifte hieronder is die eerste keer in 1932 gepubliseer) is geneem deur Heinrich Hoffmann, wat Hitler se amptelike fotograaf sou word en
beweer dat hy Hitler eers in 1929 op die foto ontdek het nadat die Nazi -leier die fotograaf se ateljee besoek het.
Bron: 'n Jong Hitler juig die begin van die Eerste Wêreldoorlog, 1914, aan
Bron: UC Santa Barbara, Hitler en die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog: 'n vervalste foto?
Daar is verskeie redes waarom hierdie foto waarskynlik vals is. Eerstens is dit uiters onwaarskynlik dat Hitler in hierdie tyd die tandeborselsnor gehad het. Hitler
gehoorsaam eers bevele toe hy sy snor in sy styf geknipte vorm vorm. Hy het die opdrag gekry om dit te doen sodat dit onder die asemhalingsmasker kan pas, ingevoer in reaksie op Britse mosterdgasaanvalle.
Hierdie aanvalle het eers in 1917 begin. Dit ook uit 'n artikel oor Skaars historiese foto's
Dit lyk asof die praktyk om snorre tot 'n "tandeborselvorm" te skeer tydens die oorlog ingestel is om mans gemakliker gasmaskers te dra; die mode was voor 1914 onbekend.
As die foto korrek is, het Hitler, byna alleen in Europa, 'n tandeborselsnor in 1914 gedra, 'n groot snor tydens die oorlog gegroei en daarna na die oorlog teruggekeer na 'n tandeborselstyl, waarvan niks baie waarskynlik lyk nie.
Hieronder is verskeie foto's van Hitler tydens WWI. Nie afdoende bewys nie, maar googling toon geen teken van 'n tandeborsel -snor op vroeë Hitler -foto's nie.
Bronne (van links na regs): 1914, 1915, 1916, 1916
'N Ander probleem met hierdie foto is dat daar geen negatiewe aspekte is nie, alhoewel dit daar is is negatiewe van ses ander foto's wat van hierdie skare geneem is, maar daar is wel
verskeie afdrukke daarvan [die beeld], wat Hitler se hangende voorkophare in verskillende posisies toon.
Daar is ook 'n besondere motief vir die publikasie van hierdie weergawe van die foto in 1932 as
Hitler se patriotisme was tydens die presidentsverkiesing van die Ryk onder skoot, omdat hy diens in die Oostenrykse weermag ontduik het.
Daar is 'n paar ander foto's met Hitler met 'n dokter. Een hiervan toon dat 'n kruis bo Hitler se kop verwyder is toe hy 'n kerk verlaat. 'N Ander een uit 1937 (hieronder getoon) is gedokter om Joseph Goebbels te verwyder (dit is onduidelik waarom dit gedoen is).
Bron: Scientific American: Goebbels gedokter uit Hitler se Nazi -prentjie. Aan die regterkant van Hitler is Leni Riefenstahl, regisseur van waarskynlik die doeltreffendste propagandafilm wat ooit gemaak is, Triumph des Willens (Triumph of the Will).
Die Nazi's het egter meestal ander taktieke aangewend om mense te laat glo wat hulle wou hê hulle moes glo. Die Wikipedia -artikels Propaganda in Nazi -Duitsland en temas in Nazi -propaganda bied redelike inligting hieroor. Daar is ook 'n boek van Aristoteles A. Kallis, Nazi Propaganda en die Tweede Wêreldoorlog; dit maak geen melding van doktersfoto's nie.
Foto's speel natuurlik 'n belangrike rol in Nazi -propaganda, maar dit was deur noukeurig te kies wat om te wys of nie. Byvoorbeeld, Heinrich Hoffmann
het talle geïllustreerde boeke met Hitler tydens die Derde Ryk gepubliseer.
'N Voorbeeld kan hier gesien word. Daar is niks besonders aan hierdie foto's van Der Fuhrer in den Bergen (Die fuhrer in die berge), 'n boekie wat gegee is aan mense wat aan 'n Nazi -liefdadigheidsorganisasie geskenk het, maar die meegaande prent bevat die propagandaboodskap:
Aangesien die berge ewig bly ondanks die verloop van millennia, sal die werk wat die Führer hier begin het, ook millennia lank in die geskiedenis van sy mense lewe.
Van die opgevoede geleenthede is die Neurenberg -saamtrekke die duidelikste, maar daar is nog een opgevoerde gebeurtenis wat die moeite werd is om te noem, aangesien dit demonstreer hoe die Nazi's het dit wat op foto's was, verval eerder as om die foto's self te behandel. Die onderstaande is van 'n Nazi -propagandafilm Der Führer schenkt den Juden eine Stadt (Die Führer gee 'n stad aan die Jode)
die enigste film wat die Nazi's in 'n operasionele konsentrasiekamp gemaak het. Die Duitse ministerie van propaganda vervaardig hierdie film van 1944 oor Theresienstadt, die 'model' -getto wat die Nazi's in 1941 in Terezin, 'n stad in die voormalige Tsjeggo -Slowakye, opgerig het.
Die hele ding is vervals:
Tuine is aangelê, huise geverf en kaserne opgeknap. Die Nazi's het sosiale en kulturele geleenthede vir die besoekende hooggeplaastes opgevoer. Toe die besoek klaar was, hervat die Duitsers deportasies van Theresienstadt, wat eers in Oktober 1944 geëindig het.
Daar is geen bewyse oor die dekkingskwessie wat in die skakel https://donotlink.it/EXJq genoem word nie. Foto's van Hitler met kinders, diere, ens. Word maklik op die internet gevind, hoewel dit waar is dat dit moeilik was om dit te vind voordat u gaan googleleer het (net soos baie ander dinge). Die skrywer van die dokument in u skakel is 'n Nazi -verontskuldiger wat op grond van 'n paar foto's waarop Hitler vir kinders glimlag, beweer (deur die Belgiese Nazi -medewerker Leon Degrelle) dat 'dit nie in sy [Hitler se] aard was om wreed te wees nie ". Reg…
Die antwoord blyk baie gereeld te wees: https://www.thelocal.de/20101014/30503
https://stream.org/a-doctored-photo-of-hitler-discovered-unraveling-hitlers-religious-deception/ https://www.dailymail.co.uk/news/article-4984364/How-Hitler- Mussolini-Lenin-gebruik-foto-redigering.html
Nazi -mediese eksperimente
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het 'n aantal Duitse dokters sonder hul toestemming pynlike en dikwels dodelike eksperimente op duisende gevangenes gedoen. Met inagneming van die onmenslike toestande, gebrek aan toestemming en twyfelagtige navorsingsstandaarde, verwerp moderne wetenskaplikes die gebruik van resultate uit eksperimente in die kampe oorweldigend.
Baie Duitse dokters en wetenskaplikes ondersteun idees oor rassehigiëne voordat die Nazi aan bewind gekom het. Vanaf 1933 het hulle die klem van die nuwe regime op biologie en oorerwing, die nuwe loopbaangeleenthede en die ekstra finansiering vir navorsing aangeneem.
Eksperimente fokus op drie onderwerpe: oorlewing van militêre personeel, toetsing van dwelms en behandelings en die bevordering van Nazi -rasse- en ideologiese doelwitte.
Na die oorlog is slegs 'n paar van die biomediese kundiges wat gehelp het om Nazi -rassehigiëne te implementeer en te legitimeer, ooit professioneel aangekla of gedissiplineer. Baie het hul loopbane voortgesit.
Die Poolse dokters wat die wetenskap gebruik het om die Nazi's te uitoorlê
Die jongman wou sy arm afsny. Miskien sou dit hom doodmaak. Of miskien sou dit sy lewe red — en sy gesin.
Dit was 1941. Die man was 35 jaar oud, en nadat hy maande lank dwangarbeid in 'n Duitse fabriek deurgemaak het, het hy pas goeie nuus ontvang: hy is 'n tydelike verlof van twee weke toegelaat.
Toe die man terugkeer na Pole, vind hy sy gesin arm en met min kos. Tevergeefs het hy probeer om skemas uit te dink oor hoe hy daarby kan bly. Niks voel haalbaar nie. As hy weier om terug te keer na die arbeidskamp, ​​sou die Gestapo hom waarskynlik arresteer en vermoor. As hy en sy gesin die bos in vlug, loop hulle die gevaar om gevange te neem - die Duitsers stuur hulle almal na 'n konsentrasiekamp. Selfs as hy die Nazi's ontwyk het, sou die polisie beslis iemand anders in sy uitgebreide familie vind om sy plek in te neem. Die man se enigste ontsnapping was deur 'n dokter. As 'n dokter 'n mediese verskoning kan gee, kan hy die fabriek verlaat.
Die man het daaraan gedink om sy arm af te kap. Dit kan hom weliswaar doodmaak - maar hy kan ook lewe en ontsnap as een van Hitler se slawe.
Sy dokter, ook 'n Pool, het 'n ander idee gehad. Hy rol die man se mou op, hou 'n spuit en steek die naald versigtig in sy spier. Die dokter het kalm verduidelik dat hy nie weet of die inspuiting iets sou doen nie - as dit uitslag, infeksie of erger sou veroorsaak - maar dit was die moeite werd om te probeer. Hy het die man huis toe gestuur met 'n tweeledige vermaning: Kom oor 'n paar dae terug en vertel nie vir 'n siel wat hier gebeur het nie.
Die man het bevele gevolg. By sy volgende afspraak het die dokter 'n bloedmonster geneem en die monster na oorlogstydprotokol na die land se Nazi-laboratorium gestuur om dit te toets.
Dae later het 'n rooi telegram teruggekeer: 'Die Weil-Felix-toets is positief.' Die jong man het positief getoets vir tifus.
Tifus was een van die dodelikste aansteeklike siektes wat 'n persoon kon opdoen, veral tydens oorlogstyd. Die Duitsers het baie moeite gedoen om dit uit hul fabrieke en dwangarbeidskampe te hou. En toe die owerhede te wete kom van die man se diagnose, beveel hy hom tuis in kwarantyn, waar hy sekerlik sou sterf.
Wat die Nazi's nie geweet het nie, was dat die man nie sterf nie. Hy het nie tifus gehad nie. Die diagnose was mediese rook en weerspieël die geheime inspuiting bevat 'n middel wat mediese toetse mislei het om 'n vals positief terug te keer.
'N Paar weke later nooi die ondernemende dokter, genaamd Stasiek Matulewicz, 'n mede -dokter, Eugene Lazowski, na sy laboratorium. Matulewicz het geweet dat sy vriend in die ontdekking sou belangstel. Min mense weet immers hoe om die dood te bedrieg, soos Eugene Slawomir Lazowski.
Meer as 'n jaar vroeër, Eugene Lazowski het gesien hoe Warskou brand. Hy het gesien hoe Duitsland Pole binneval, sien hoe die vroegste bomme van die Tweede Wêreldoorlog uit die wolke stort en die stad wat hy huis toe noem, laat verwoes. Lazowski, gebore uit toegewyde Katolieke ouers, het in Warskou grootgeword en het by die stad se Army Medical Cadet School ingegaan, wat op die gebied van 'n ou kasteel in die hartjie van die stad geleë was. Omtrent 26 jaar oud was Lazowski verloof aan 'n vrou ver bo sy stasie, 'n aspirant -laboratoriumtegnikus genaamd Murka Tolwinska. Hy beklee die rang van kadet-sersant en was slegs 'n paar toetse skaam vir sy mediese graad.
Die ruïnes van Warskou na 'n volgehoue ​​Duitse aanval. Keystone // Getty Images
Toe Pole beleër word, is Lazowski beveel om sy verloofde agter te laat. Hy is bevorder tot die rang van tweede luitenant. Hy is meegedeel dat die mediese skooltoetse kan wag: Hy was nou 'n militêre dokter. In September 1939 word hy na 'n hospitaal trein vol gewondes gestuur wat na die moderne Wit -Rusland moes gaan.
'Hospitaaltrein' is 'n ruim woordomskakeling. Meer as 500 pasiënte wat allerhande beserings opgedoen het, is in industriële vragmotors ingeprop met groot rooi kruise aan die buitekant geverf. Hierdie kruise was veronderstel om die mediese konvooi teen aanvalle te beskerm, maar Duitse vliegtuie het die trein in elk geval bederf. Nazi-masjiengeweerders het die kruise as bewegende bullsee beskou as uitnodigings vir teikenoefening.
Op 'n dag het die trein stilgehou en Lazowski is beveel om kos vir die gewondes te bekom. Hy waag 'n dorpie aan, net om terug te kom en die vragmotors vasgebrand en aan die brand gesteek. Sy verpleegster was dood. 'N Bloedige kous hang uit 'n nabygeleë boomtak, 'n voet wat binne -in geslinger word.
Lazowski het by 'n nuwe bataljon aangesluit en 'n tyd lank was die ergste wond wat hy aangetrek het 'n blister. Dit was totdat die Sowjetleër, wat by Duitsland se poging aangesluit het om Pole in te haal, vanuit die ooste ingeval het. Tussen hulle het die Sowjets en Nazi's Pole soos 'n klem gedruk. Die Rooi Leër het op die Pole losgebrand.
Lazowski het langs 'n swaar masjiengeweer gestaan ​​en magteloos toegekyk hoe 'n koeël die voorkop van die soldaat deurboor wat beskuldig is van die voer van die ammunisie. Die man verkrummel in bloed deurdrenkte vuil. Lazowski het oorgeneem totdat 'n soldaat hom verlig het en in die oorverdowende midde van die geweervuur ​​'n harsingskudding gevoel het stamp rammel sy borsbeen.
Hy ondersoek sy bors vir bloed. Dit was skoon. Toe kyk hy na sy kamera wat uit sy nek hang. 'N Gat in die lens kyk terug na hom.
Nabye oproepe het steeds gekom. 'N Week later bestraf 'n Sowjet-tweedekker 'n perd-ambulans waarin Lazowski was. Die vliegtuig het ook die rooi kruise geïgnoreer en die ambulans met 'n haelstorm van koeëls aangerand. Lazowski spring in 'n sloot en kyk hoe 'n bom tuimel.
Ure later het die Poolse troepe hom bewusteloos ontdek, in die grond vasgemaak en langs die rand van 'n bomkrater gelê.
In die bestek van twee maande sou beide die Sowjets en die Nazi's Lazowski gevange neem. Die Russe steek hom eerste vas. Nadat die bataljon van Lazowski oorgegee het, het die Sowjette die Poolse troepe in 'n oorvol vragmotor gepak. Met 'n gelukskoot het hulle nie daarin geslaag om die deure van Lazowski se bakkar suksesvol toe te maak nie en hy spring uit die trein wat vinnig jaag. Die Duitsers het hom middel Oktober gevange geneem en na 'n krygsgevangenekamp vervoer. Hy was slegs twee uur lank hul gevangene: Lazowski het die baksteenmuur van 10 voet van die kamp afgeskaal-'n vaardigheid wat hy as 'n verkenner geleer het-en ontsnap.
Lazowski skarrel na die suide van Pole en kyk na die stad Stalowa Wola, waar sy verloofde se ma woon. (Hy het 'n deel van die reis per fiets afgelê.) Teen die tyd dat hy Stalowa Wola bereik het, het Pole oorgegee en die strate was aan die Duitse "Algemene Regering".
Maar al waaraan Lazowski kon dink, was sy verloofde. Toe hy haar ma opspoor, vra hy: "Waar is Murka?"
Sy was daar. Sy het die beleg van Warskou oorleef, die stad ontsnap en by haar gesin gewoon. Toe hulle weer bymekaarkom, weier Murka tranerig om alles wat sy in Warskou gesien het, vir Lazowski te vertel. Hulle het eerder hul naderende huwelik bespreek.
Die seremonie sou daardie November in die nabygeleë dorp Rozwadów plaasvind. Aan die einde van 1940 sou dr. Lazowski, wat posisioneer by 'n kliniek van die Rooi Kruis, probeer om iets te bou wat lyk soos 'n normale lewe. In plaas daarvan sou die praktyk van hierdie saggeaarde dokter 'n nul word vir een van die slimste sameswerings van die Tweede Wêreldoorlog.
Rozwadów was 'n fluitjie-stop stad op die oewer van die Sanrivier. Voor die Duitse besetting was die streek 'n byekorf van Ortodokse stetels - Rozwadów se eie het 'n beskeie gemeenskap van ongeveer 2000 Joodse skoenmakers, vakmanne en timmermanne gevorm. Maar teen die tyd dat die Lazowskis hulle daar gevestig het, het die Joodse lewe in Rozwadów verdor.
Dr Eugene Lazowski se mede-samesweerder: Dr Stasiek Matulewicz saam met sy vrou. Alexandra Barbara Gerrard
Slegs 'n jaar tevore, op 22 Augustus 1939, het Adolf Hitler 'n toespraak gehou vir sy militêre bevelvoerders in sy Beierse huis The Berghof, waarin gevra word om die uitwissing van Pole en sy Jode.
Ons sterkte is ons vinnigheid en ons brutaliteit. Genghis Khan het miljoene vroue en kinders bewustelik en met 'n vreugdevolle hart na hul dood gestuur. Die geskiedenis sien in hom slegs die grootste grondlegger van 'n staat ... Gevolglik het ek my sterfkopformasie gereed gemaak-vir die hede slegs in die Ooste-met bevele aan hulle om genadeloos en sonder deernis dood te stuur, mans, vroue, en kinders van Poolse afkoms en taal.
Ongeveer 'n maand na die inval het die Nazi's honderde Rozwadów se Jode gedwing om die San -rivier oor te steek. Baie kon nie swem nie. Baie het nie die verre oewer bereik nie.
Die Jode wat oorgebly het, is verban. Die dorpe van Rozwadów het in ghetto's verander. Poolse arbeiders in Stalowa Wola, die tuiste van 'n enorme staalfabriek, het begin met die bou van kanonne en wapens vir die Duitse weermag. Die arbeiders is meegedeel dat Pole opgehou het om te bestaan: almal in Rozwadów het geleef om die Ryk te dien.
Elders het Duitsland die wiele van sy ekonomie met slawe -arbeid gesmeer. Miljoene etniese Pole — wat die Nazi -party ook genoem het Untermenschen, of submense — is gedeporteer na Arbeitslager kampe en gedwing tot arbeid. Slawies, Roma, homoseksuele en Jode het hulle vergesel - wat dikwels na doodskampe versnel is. Mense het allerhande werk vir die oorlog gedoen: vliegtuie bymekaarmaak, militêre uniforms maak, wapens, ammunisie en myne smee, en later die komponente van die V2 -vuurpyl. Hulle slawerny het wins gemaak vir die Duitse regering en duisende private korporasies, waarvan baie vandag nog bedryf word (en waarvan sommige Amerikaans was). In totaal is ongeveer 1,5 miljoen tot 3 miljoen etniese Pole tot arbeid gedwing. Kinders was nie vrygestel nie. Moontlik is 200 000 Poolse kinders, sommige nie ouer as 10 nie, deur die Duitsers ontvoer.
Dwangarbeiders van Poolse afkoms moes 'n pers en geel "Zivilarbeiter" -kenteken dra met die letter P. Sjam2004, via Wikimedia Commons // CC BY-SA 3.0
"Byna elke dag in verskillende dele van die stad het hulle 'afrondings' gehou om mense vas te trek," onthou Lazowski. "Polisie en soldate het die aangewese gebiede omsingel en almal wat jonk en sterk was, gearresteer. Hierdie mense is as slawe -arbeid na Duitsland gestuur. Hulle het slegs diegene vrygestel wat werkpermitte gehad het en in diens was van Duitse goedgekeurde instellings. "
Onbekende getalle van hierdie gevangenes is doodgemaak. By een van die grootste en wreedste Arbeitslager komplekse, genaamd Mauthausen-Gusen, is die gevangenes (insluitend Poolse intellektuele en selfs verkennende troepe) gedwing om elke dag 12 uur in 'n steengroef te werk, met 110 pond granietblokke op 'n gladde en ongelyke trap van 186 trappe. Die trappe was stampvol. Elke keer as 'n gevangene in duie stort, het 'n domino -effek ontstaan. Kaskades van swaar rotse tuimel by die trappe af en vermorsel iemand wat ongelukkig genoeg is om onder te staan. Soms, as 'n gevangene die top van hierdie trappe bereik het, het die SS hom opdrag gegee om aan die rand van 'n krans te staan ​​wat 120 voet bo die steengroef uitstyg en spring. Gevangenes noem die afgrond "Die valskermspringer".
Op sy hoogtepunt sou slawe -arbeid byna 20 persent van Duitsland se arbeidsmag uitmaak.
Die Ryk het 'n belang daarin gehad om 'n paar etniese Pole uit slawekampe te hou.Die vaderland het voedsel nodig gehad, en op die platteland in Pole was die plek om die graan te verbou wat die mae van Duitsland vol sou hou. Plaaslike plase het van hul kant onbereikbare produksiekwotas gekry. Die Nazi's het ook die bedryf van Pole gekaap. En Lazowski, as 'n Poolse Katoliek, is ook vir Duitsland se diens ingeroep. Sy taak was om hierdie Poolse bediendes van die Ryk - veral diegene wat in die Stalowa Wola -staalwerke werk - gesond te hou.
Die dokter het sy werk in die geheim anders gesien: om sy mede -Pole te help om die besetting deur te leef sodat hulle die land wat hulle liefgehad het, kon herbou.
Lazynski se Rynekstraat -kliniek het op die stadsplein van Rozwadów gesit. Dit was besig. Die plaaslike staalwerke het arbeiders na sy kliniek gestuur, net soos die plaaslike klooster en die familie van 'n plaaslike prins (wat die dokter met 'koffie' gedrink het uit gedroogde geroosterde ertjies). Die inwoners was dankbaar dat daar nog 'n dokter in die stad was. Die meeste van hulle selfmedikasie, bestuur hoofpyn met 'n koppie bril en behandel tuberkulose met hondevet. Lazowski, met die hulp van Murka, wat as laboratoriumtegnikus gewerk het, sou enigiemand help wat by sy kliniek instap. 'Elkeen wat my te arm of te trots gevind het om die [Poolse Rooi Kruis] om hulp te vra, het ek in elk geval behandel,' het hy geskryf. Vir sy eerste huisoproep het die pasiënt se gesin met 'n lewende eend betaal.
Lazowki het dit as troeteldier gehou. Volgens sy kleinseun, Mark Gerrard, "het hy alle wesens gekoester, groot en klein." Trouens, hy sou 'n menagery met troeteldierhoenders, 'n gans, 'n stertlose Duitse herder wat hom op huisoproepe gevolg het, en 'n krimpvarkie met die naam Thumper wat in sy bed geslaap het, aanhou.
In die lente van 1941 het 'n vetterige man in 'n swaar skaapvel aangehad in Lazowski se Rooi Kruis -kantoor gestapel. Hy het soos 'n boer gelyk - soliede snor, lang stewels - maar wankel met selfvertroue. Hy stel homself voor as 'kaptein Kruk' en stel 'n vraag: wou die goeie dokter by The Resistance aansluit?
Teen 1941 was die weermag van Pole 'n herinnering. Die Duitsers en Sowjette het duisende Poolse denkers, politieke leiers en militêre offisiere vermoor. Na die besetting verdeel die land se gewapende verset in 'n morsige collage van ondergrondse militante organisasies: die Boerebataljonne, die Volkswag van WRN, die Konfederasie van die Nasie, die Unie van Gewapende Stryd, die Nasionale Weermag, die Kamp van Strydende Pole , die geheime Poolse leër, en meer.
Lede van die Poolse Huisleër, een van die vele militêre groepe wat die Poolse ondergrondse verset uitmaak. Roman Korab-Żebryk: Operacja Wileńska AK, PWN, Warszawa 1988, Wikimedia Commons // Public Domain
Kaptein Kruk was bevelvoerder van die Underground National Military Organization, of NOU. Lazowski het nie gehuiwer om aan te sluit nie. 'Destyds het ek nie omgegee oor die politiek van die organisasies waaraan ek behoort nie,' het hy in sy memoires geskryf Privaat oorlog. 'Al wat ek omgee, was om teen die Duitsers te veg.' Hy neem die kodenaam Leszcz, vermoedelik na 'n tipe vis.
Lazowski se primêre taak was om siekes ondergrondse soldate te help. Sy ander plig was egter net so gevaarlik as die quotidian: Gee die nuus deur. Die pers van Pole is vernietig-al die vooroorlogse koerante is gesluit-en die enigste leesstof wat beskikbaar was, was propaganda. As u 'n radio besit om na nuus van buite te luister, kan u doodgemaak word - maar iemand in die ondergrondse eiendom het 'n Philips -radio gehad, notas geneem oor stukkies toiletpapier en die berigte in die ondergrondse koerante gepubliseer. Soos 'n groep skoolseuns wat aantekeninge agter die onderwyser se rug gee, sal samesweerders een vir een nuus oor aktuele gebeure langs 'n ketting deurgee: Een persoon Leszcz, en hy het op sy beurt die volgende lid daarvan in kennis gestel.
Lazowski het nie geweet wie die metro bevat nie. 'Een van die basiese reëls van 'n sameswering is om so min as moontlik van u mede-samesweerders te weet,' het Lazowski geskryf. 'Hoe minder u weet, hoe minder kan u onthul in geval van arrestasie of marteling.' Maar een onbekende samesweerder, kodenaam Pliszka, 'n belangrike skakel geword. Lazowski het nooit gepraat nie Pliszka direk - hulle het altyd deur 'n derde party gekommunikeer - maar Pliszka het gehelp om noodhulp te organiseer vir gewonde soldate van die ondergrondse en selfs vir Lazowski 'n broodnodige verpleegster voorsien.
Sameswering het Lazowski senuweeagtig gemaak. Die Gestapo kon enige tyd sy huis binnedring - en hulle het dit gedoen. Eenkeer het 'n Duitse offisier op die deur gestamp en Lazowski op 'n vuurwapen gehou omdat hy nie sy gordyne ten volle getrek het tydens 'n onderbreking nie. As hy moes ontsnap, het hy 'n paar planke van sy heining in die agterplaas losgemaak.
In plaas van 'n ontsnappingsroete, het die gat 'n poort geword na Rozwadów se ghetto.
Die wet verbied Poolse dokters om Jode te behandel. Maar op 'n dag, toe Lazowski en Murka in hul agterplaas ontspan, klink 'n smekende stem uit die gat in die heining: 'Dokter, ons het u hulp nodig.' Lazowski stap deur die gat.
Lazowski sou uiteindelik 'n ou man ontmoet, 'n familie -aartsvader met 'n troebel baard en 'n swart, beneuse toon. Lazowski het hom behandel, en die man sou een van sy gereelde persone word. Die Joodse gemeenskap het 'n klandestiene roetine gebou: As iemand mediese hulp nodig het, het sy bure 'n lap naby die gat gehang om droog te word. Die ontsnappingsroete het mediese sorg vir die hele Joodse buurt oopgemaak.
Die simbool van die Poolse verset wat op 'n muur in die Duits-besette Pole geverf is. Jake van Manchester UK, via Wikimedia Commons // CC BY 2.0
Al hierdie aktiwiteite - om by die ondergrondse gebied aan te sluit, verbode nuus deur te gee, ondergrondse soldate te behandel en mediese sorg aan Jode te verleen - was met die dood strafbaar.
Daar was geen manier nie Lazowski kon kontak met die Ryk vermy. As 'n mediese dokter moes hy enige aansteeklike siektes wat hy by sy pasiënte sien, aanmeld. Sulke siektes kan die fabrieke verwoes en die produktiwiteit van Duitsland benadeel. Maar sy kliniek het nie die hulpbronne gehad om die nodige toetse vir sulke siektes uit te voer nie. In plaas daarvan moes hy bloedmonsters na 'n provinsiale laboratorium stuur, waar 'n Nazi -wetenskaplike die resultate ondersoek het. Die proses was frustrerend. Soms moes Lazowski meer as 'n week wag om 'n diagnose te bevestig.
Hy was nie die enigste wat deur die stelsel gepla is nie. 'N Vriend van hom van die mediese skool, Stasiek Matulewicz, het onlangs 'n werk as 'n dokter in die omgewing begin en woon in 'n dorpie ongeveer 6 kilometer van die rivier af. Iewers in 1941 reis Lazowski na die stad Zbydniów om die huis van sy vriend te besoek. Daar onthul Matulewicz sy geheim om saam met die Nazi's te werk. Matulewicz, wat ongeduldig was met wagdae vir 'n diagnose, het 'n laboratorium in sy agterplaas gebou en homself geleer om self bloedtoetse uit te voer.
Dit bevat die Weil-Felix-reaksie, die standaardmetode vir endemiese tifus.
'N Kwarteeu vroeër het twee dokters, Edward Weil en Arthur Felix, ontdek dat u tifus kan verifieer deur 'n pasiënt se bloedserum bloot te stel aan 'n bakteriesuspensie genaamd Proteus OX19. Al wat u hoef te doen is om hitte by te voeg. As die bloedserum klop, was die bloedtoets positief. Matulewicz het 'n voorraad van Proteus OX19 serum en 'n elektriese verwarmer gerig om die toets self uit te voer.
Lazowski was beïndruk. 'Die feit dat Matulewicz die Weil-Felix-toets in sy laboratorium kon uitvoer, was beduidend,' het hy geskryf. 'Dit het beteken dat ons binne 'n paar uur 'n tyfusdiagnose kon kry en hoef nie ses tot tien dae te wag vir die resultate van laboratoriums in Tarnobrzeg of Lublin nie.
Tydens hul besoek het Matulewicz vir Lazowski 'n vraag gevra: Wat dink jy sou gebeur as, in plaas van by te voeg Proteus OX19 na serummonsters, het u dit direk in 'n pasiënt ingespuit? Lazowski was nie seker nie. Matulewicz glimlag. Hy het dit al probeer.
Lazowski was stomgeslaan. 'Jy het ingespuit Proteus bakterieë in 'n man opskort sonder vrees vir infeksie? "
Matulewicz knik en vertel die verhaal van Lazowski oor die man wat sy arm wou afsny om van dwangarbeid te ontsnap. Hy verduidelik dat die pasiënt geen tekens van infeksie toon nie, selfs nie uitslag nie. Maar daar was 'n groter verrassing. 'Ses dae later het ek die pasiënt se bloed ondersoek,' het Matulewicz gesê.
Matulewicz glimlag. 'Die bloed het positief getoets vir Weil-Felix.'
Lazowski se gedagtes moes teen die nuus gejaag het: 'n Dokter wat in 'n houtskuur in die middel van 'n landelike stuk Pole gewerk het, het iets ontdek wat dekades ter waarde van dokters en wetenskaplikes in goed toegeruste laboratoriums nie opgemerk het nie. Hy was ook die eerste om te besef dat dit meer was as 'n mediese partytjie -truuk. Dit kan dosyne, moontlik honderde lewens, red! Soos hy later geskryf het, "het ek uiteindelik geweet wat my rol in hierdie oorlog sou wees."
'Ek sou nie met swaarde en gewere veg nie, maar met intelligensie en moed,' verduidelik hy in 'n 2004 -onderhoud met Amerikaanse mediese nuus.
Hy gaan vals tifus aan sy dorp gee.
Die dodelikste vyand in oorlog is waarskynlik nie koeëls of bajonette nie, maar bakterieë.
Tifus word veroorsaak deur Rickettsia prowazekii, 'n staafvormige bakterie vernoem na HT Ricketts en S. von Prowazek, twee wetenskaplikes wat tifus in die vroeë 20ste eeu bestudeer het en uiteindelik daardeur vermoor is. Dit word deur liggaamsluise gedra. Nadat hulle op menslike bloed gegooi het, dra die goggas die bakterieë oor deur die voedingsplek met hul ontlasting te besmet. Een keer Rickettsia die liggaam binnedring, vermeerder dit binne -in selle wat klein bloedvate voer.
Rillings, hoofpyn, dors, koors. Die eerste simptome kan soos die alledaagse griep lyk. Die enigste aanduiding dat iets ernstiger verkeerd is, is 'n sproetagtige uitslag wat gewoonlik op die bors of buik verskyn. Dit is wanneer slagoffers begin agteruitgaan. Pasiënte word skerp, geestelik ongerig, selfs dom. Sommige val in 'n koma, ander word prooi vir sekondêre infeksies. Nierversaking is algemeen. Gedurende oorlogstyd kan tot 40 persent van die tifuslagoffers sterf.
Tifus hou van oorlog, want luise floreer in oorvol, onhigiëniese ruimtes — treine, busse, huise, kampplekke, vlugtelingkampe. Die risiko is die ergste vir mense wat elke dag dieselfde klere dra, soos soldate gereeld doen. Dit is ook die ergste in die winter, wanneer mense saamkuier vir warmte en minder bad van koue.
Joseph M. Conlon, 'n vloot -entomoloog wat aan die Montana State University [PDF] skryf, gee 'n uiteensetting van al die maniere waarop tifus die leërs van die geskiedenis verswak het. Tydens die Dertigjarige Oorlog sterf ongeveer 350 000 mans in die geveg - maar ongeveer 10 miljoen sterf aan pes, hongersnood en tifus. Luise het Napoleon se veldtog in Rusland lamgelê en meer as 80 000 van sy soldate in een maand doodgemaak. (Uiteindelik het ongeveer die helfte van sy groot leër aan dysenterie en epidemiese tifus gesterf.) Tydens die Eerste Wêreldoorlog word gesê dat die siekte 25 miljoen mense geraak het, en daar is talle mense dood - waaronder Lazowski se eie oom.
Die Duitsers het geweet hoe gevaarlik tifus kan wees. 'Die immunologiese weerstand van die Duitsers was laer en die sterftesyfer was hoër ten opsigte van epidemiese tyfus as dié van Pole en Russe,' skryf Lazowski en Matulewicz Die American Society for Microbiological News in 1977. Oos -Europeërs het 'n groter weerstand teen tyfus gehad as Duitsers (die siekte het 'n intense geskiedenis in daardie lande gehad). Dit was 'n basiese beginsel van die Nazi -ideologie: 'n 'superieure ras' het die reg om 'n minderwaardige te vernietig. Die waarheid was dat Duitsers in hierdie geval minderwaardig was. 'N Goed geplaasde tifus-epidemie kan die Ryk lamlê.
Gevolglik durf die Nazi's nie naby iemand met tifus nie. Vir Lazowski was 'n valse tyfus -epidemie immuniteit, 'n manier om sy inwoners te help om aan die oorlog deel te neem. Elke buurman wat die siekte opgedoen het, sou veilig wees van deportasie, slawe -arbeid en teistering deur die Gestapo. En as daar volgens berig genoeg mense in die streek is, kan hele dorpe in kwarantyn geplaas word. Hy en Matulewicz kon vreedsame oases bou in die hartjie van die Duits-besette Pole.
Die twee dokters het 'n plan uitgemaak. Elke pasiënt wat hul praktyke besoek het en kla oor hoofpyn, uitslag of koors, sal met tyfus gediagnoseer word, ongeag die ware siekte. Hulle behandel die kwale in die geheim en gee die pasiënt dan 'n skoot Proteus OX19, wat hulle as 'proteïenstimulasieterapie' gemasker het.
Toe die pasiënt teruggekeer het vir 'n ondersoek, sou die dokters 'n bloedmonster onttrek en dit na die Nazi -laboratoriums stuur. Die Duitsers sou die tyfus per ongeluk bevestig.
Die twee het besluit dat die vals epidemie sou begin by pasiënte wat afkomstig was uit die meer afgeleë beboste dorpe in die streek. As die winter insluip, sou die dokters die inspuitings verhoog en die siekte nader aan die dorpsentrums bring. Om enige vermoede te vermy, volg hulle die patroon van 'n ware tifus -epidemie, wat die inspuitings in die lente verminder. Die dokters sou vir niemand vertel nie: nie hul pasiënte nie, nie hul vrouens nie, en nie 'n siel in die ondergrondse nie. Almal - sowel die Nazi's as die inwoners - sou glo dat tifus die dorpe verwoes. Enige paniek oor die dorpe was 'n klein prys om vir vryheid te betaal.
Dr Stasiek Matulewicz en dr. Eugene Lazowski (trekklavier). Alexandra Barbara Gerrard
Iewers naby die herfs van 1941 het 'n elektrisiën met die naam Jósef Reft die kliniek van Lazowski besoek met klagtes van koors. Hy sluimer in en uit sy bewussyn, 'n simptoom wat Lazowski as longontsteking erken het. Hy het Reft -medisyne voorgeskryf wat sy ware siekte behandel het - en daarna ingespuit Proteus OX19. 'N Paar dae later was die bloedserummonster van Reft in 'n laboratorium ongeveer 20 kilometer ver in Tarnobrzeg.
Die rooi telegram kom: "Die Weil-Felix-reaksie is positief."
In die lente van 1942 het 'n Duitse militêre polisieman het Lazowski se kliniek besoek. Hy was lank, rooikop en geklee in volle uniform. Sy naam was Nowak. Hy het 'n geslagsiekte (waarskynlik gonorree) gehad, en hy wou weet hoeveel behandeling dit sou kos.
Lazowski het die soldaat groter gemaak. Dit was verbied om Duitse militante mediese hulp by Poolse dokters te kry, maar Lazowski was 'n hardnekkige moralis en het geglo dat 'n dokter verplig was om almal wat hulp nodig het-ten minste in hierdie geval, teen 'n prys te behandel.
'Normaalweg 20 zloties,' het Lazowski gesê. "Maar vir jou, 100."
Die dokterschutzpah verras Nowak. "Is jy nie bang om so met my te praat nie?"
Lazowski het nie 'n maat gemis nie. 'Is u nie bang om hulp by 'n Poolse dokter te soek nie?'
Nowak gaan sit. Die dokter het 'n IV -druppel Cibazol aangesluit, en die twee het begin gesels.
'As u net sou weet wat ek in September '39 doen, sou u my doodmaak,' het Nowak gesê. Tydens die beleg van Warskou het hy die Luftwaffe aanwysings gegee en vir hulle gesê watter geboue hulle moet bombardeer. Lazowski het geweet wat dit beteken. Hy het die rook oor skole en hospitale sien styg, en onthou hoe hy gesien het hoe 18 000 burgerlike siele uitgewis word. Hy het Nowak 'n 'varke' genoem. Die Nazi het nie gehuil nie.
Die tol van die Warskou beleg. Wikimedia Commons // Publieke domein
Toe die prosedure klaar was, het Lazowski die IV losgekoppel en Nowak het van die stoel af gegly en na buite geloop sonder om te betaal. 'Laat hom hel toe gaan,' mompel Lazowski vir sy verstokte verpleegster. Honderd zloties het nie vergelyk met sy ander bekommernisse nie.
Die winter is verby en die eerste tifus -epidemie is besig om af te neem. Dit was 'n sukses gewees. Die dokters het dorpe geteiken wat die Duitsers al huiwerig was om te besoek - beboste dorpe met guerrillamagte wat in die bos skuil - in die hoop dat die siekte hulle hoegenaamd nie sou afskrik nie. En wanneer die duo 'n werklike geval van tifus teëkom, stuur hulle die pasiënt na 'n ander dokter in die streek. Dit was soos 'n advertensiekema: dit het almal daaroor laat praat. Selfs die landdokter sou Lazowski eenkant toe trek en sy vrese uitspreek. 'Dit was goed,' het Lazowski geskryf. 'Ons wou hê hulle moet bekommerd wees.'
Maar die eerste epidemie moes eindig, en dit eindig op die ergste moontlike tyd. Maande vroeër het die Duitsers hul nie-aggressiewe ooreenkoms met die Sowjette verbreek en Rusland binnegeval. Die Sowjette het gereageer op aanvanklike swaar nederlae deur 'n verstommende 20 tot 30 miljoen mense in hul weermag op te stel. Die Sowjets het begin terugslaan. Intussen het weerstand ook in Rozwadów toegeneem. Ondergrondse militante het byna daagliks brûe, paaie, spoorlyne en treine gebombardeer. Boere wat graan na die Duitse front gestuur het, het vervalste papiere gesmokkel en proviand na honger inwoners. Saboteurs het die plaaslike staalwerke geteiken. Al hierdie aanvalle het die Duitse wapenproduksie in die streek met 30 persent lamgelê. Die Nazi -troepe het op hul hakke teruggekap en hul vrees en frustrasie na die Pole geneem.
Die boodskap het versprei dat Duitse troepe meer en meer Pole deporteer. In 'n maand alleen is na raming 30 000 mense bymekaargemaak. Die nuus hang waarskynlik swaar in die Lazowski -huis: Murka, wat pas swanger was, het nou byna daagliks kerk toe gegaan.
Lazowski het geweet dat die tyfus -uitbraak Rozwadów se enigste hoop was. Toe die herfs terugkom, spuit hy meer inwoners in Proteus OX19, maar intussen moes hy na Warskou reis om nog Weil-Felix-reagens en 'n vullis tifus-entstof te gaan haal. Hy was van plan om die waardevolste ondergrondse soldate van die streek in te ent vir ingeval daar 'n werklike epidemie sou ontstaan.
Dit was riskant genoeg om die weerstand te help - hy word gereeld deur agent Pliska gestuur om die gewondes aan te trek - maar om ondergrondse soldate in te ent was 'n ander saak. Poolse dokters is verbied om die tifus -entstof te besit of te gebruik. Maande vroeër het die Gestapo Poolse dokters by die State Hygiene Institute gemartel omdat hulle die medisyne opgegaar het. Lazowski het 'n sianiedpil in sy borssak begin dra.
'Ek was nie bang vir die dood nie', het hy geskryf. 'Maar marteling was 'n ander verhaal.' As hy gevang word, sou hy homself vergiftig.
Veral 'n span anonieme ondergrondse kontakte Pliszka, verseker dat dit nie nodig sou wees nie. 'Ek was baie nuuskierig om te weet wie Pliszka was maar bang om te vra, "het hy geskryf. Wie dit ook al was, hulle het uitstekend gevaar om wegkruipplekke vir gewonde soldate te vind. 'My respek vir hierdie onbekende mede-samesweerder het daagliks gegroei.'
Lazowski bedek sy rug deur twee stelle boeke te hou, een vir homself en een vir die Duitsers, ingeval ondersoekers ingaan om sy lêers te ondersoek. En op 'n dag het iemand onverwags sy kantoor binnegedring: beampte Nowak.
'Ein Mann, Ein Wort,' het die Nazi gesê. Dit is: 'N Man, 'n woord. Hy gee die dokter 100 zloties en stap uit.
Op 21 Julie 1942 het Lazowski trek sy gordyne af en kyk hoe 'n rooikopbeampte buite 'n pistool vasgryp. Dit was Nowak, en hy en 'n handjievol gewapende Duitse polisiebeamptes skree bevele. Dit het nie lank geneem voordat die dokter saamgevat het wat gebeur nie: die Jode van die dorp word op die stadsplein van Rozwadów afgerond.
Mans, vroue en kinders het buite gekuier en hul besittings aangegryp. Soldate steek geweervate in hul rug en stoot hulle na die stadsplein. Lazowski kyk hoe mense na die sypaadjie struikel en met vuurwapens behandel word.
Nowak het sy pistool in die lug gewaai. Aanvanklik het dit geblyk dat hy dit gebruik om mense te wys waarheen hulle moet gaan. Lazowski het vinnig besef dat hy die wapen in werklikheid gebruik vir sy doel: grys hare val oral waar Nowak kyk.
Die polisie het die oudstes sowel as die jonges geteiken. Hulle het gewere, pistole, die boude van hul gewere, hul eie hande gebruik. Op die stadsplein het 'n jong vrou wat 'n kinderwa gedruk het, probeer om by die skare in te skakel. Nowak opgemerk. Hy het die vrou aangekla, die stootwaentjie geskop en die baba genader nadat dit in die vuil geval het. Nowak lig sy voet en bring dit neer.
Murka val op haar knieë en begin bid. Lazowski het geskryf dat hy 'die gemaal in my eie kop voel'.
Met die uitsondering van die geblaf van bevele en die afvuur van koeëls, was daar min geraas. Byna geen gille of gehuil het uit die skare opgestaan ​​nie. Die mense lyk gevoelloos, getraumatiseer in kollektiewe verlamming. Hulle het nie baklei nie. Hulle wag rustig op die vragmotors wat hulle na die treinstasie sou vervoer.
Dit was eenrigting goederetreine. Lazowski herinner aan verhale oor bokswaens vol gesnyde geld - aandele, effekte en geldeenhede uit lande regoor Europa - wat die Jode, wat hul bestemming besef het, vernietig het "sodat die Duitsers nie voordeel kon trek nie."
Die dokter kyk vanuit die venster hoe die vragmotors uit die stadsplein trek en sy bure, sy pasiënte en sy vriende verdwyn.
Die geskiet van geweerskote het tot in die aand voortgeduur. Die polisie het 'n laaste keer deur Rozwadów se ou stad getrek en mense ontdek wat in kaste en onder meubels skuil. Lazowski het later gerugte gehoor dat sommige mense suksesvol die bos in gevlug het. Niemand weet hoeveel, indien enige, ontgaan het nie.
Toe die son ondergaan en die geluid van geweerskote ongereeld word, loer Lazowski in sy agterplaas. Aan die ander kant van die gat in sy heining sit sy buurman se huis leeg. Sy gunsteling gewone pasiënt - die bejaarde man met die lang baard - is geskiet terwyl hy in die bed gelê het.
Die sianiedkapsule in Lazowski se sak het nog nooit so swaar gevoel nie.
Die nagmerrie was altyd dieselfde. Die gestapo het hom aangehou en weerhou. Hulle het vir hom gesê dat hulle weet dat die tifus -epidemie 'n bedrogspul is. Hulle het geweet hy sit daaragter. Toe sit hulle saggies 'n metaalstaaf teen sy tempel. Uit die hoek van sy oog kom 'n hamer in sig.
Die middel van 1942 was 'n rustelose tyd vir dr. Lazowski. Nag na aand het hy skreeuend uit die bed geslinger. Die stilste geluide sou hom wakker maak.
Dit het hom ook nie gekeer om te voer wat hy sy 'private oorlog' noem nie.
Die winter het aangebreek. Lazowski en Matulewicz het voorberei om meer pasiënte mee te spuit Proteus OX19. Lazowski sou baie min skryf oor die besonderhede van die mense wat hy ingespuit het, maar ons weet wel dat rooi telegramme van die Nazi -toetsfasiliteit wat tyfus bevestig, ingegooi het. Elke positiewe resultaat, skryf hy, was 'n "epidemiologiese statistiek en is by die Duitsers geregistreer as 'n geval van 'n gevaarlik aansteeklike siekte. " Deur sneeuval het die landdokter weer sy kommer uitgespreek dat die epidemie die stad gaan verwoes.
Op 'n dag verskyn tekens in die dorpe met die mees poëtiese woorde in die Duitse taal: ACTHUNG, FLECKSFIEBER!
Aandag, Tifus! Die Duitsers het 'n gebied van ongeveer 'n dosyn dorpe as kwarantyn verklaar. 'Ons epidemie dek nou meer as 8000 mense,' het Lazowski geskryf.
Die benaming het 'relatiewe vryheid van onderdrukking' veroorsaak omdat 'die Duitsers geneig was om sulke gebiede te vermy en die bevolking relatief vry was van gruweldade', skryf Lazowski in ASM Nuus. Die epidemie het iets van 'n onderhandeling geword. Toe die 'goewerneur Oberleiter', wat 'n groot deel van die streek beheer het, persoonlik by Lazowski kla oor die gesondheid van die dorp, het die dokter dit gebruik om wenke te gee: miskien het hy voorgestel dat u u mense meer seep moet gee?
Joodse burgerlikes herstel padskade in Maart 1941. Die valse epidemie het duisende etniese Pole van sulke dwangarbeid gered.
Fox Photos/Hulton Archive // ​​Getty Images
Lazowski en Matulewicz was van plan om die uitbraak na die sentrum van Stalowa Wola uit te brei, maar hul eie sukses het hul vordering belemmer. Dr Richard Herbold, die Nazi -hoof van medisyne by die plaaslike staalwerke, het bekommerd geraak en die dokters vrae begin vra oor die epidemie.
Dit was moeilikheid. Tydens die oorlog het tifus elke dag honderde mense doodgemaak. Maar in die dorpe rondom Rozwadów was die sterftesyfer wonderbaarlik laag. 'Toe ek deur die pasiënte ondervra is, het ek altyd geantwoord dat ja, hulle het tifus, maar deur die genade van God het hulle 'n baie ligte geval gehad,' het Lazowski geskryf. Dit was onwaarskynlik dat die verduideliking Nazi -dokters sou kalmeer.
'Ons kon dit nie bekostig om die epidemie te versprei nie ... ingeval dr Herbold ons tyfuspasiënte persoonlik sou behandel en ontdek dat dit nie 'n tyfus is nie,' het hy geskryf. Die dokters het die epidemie beperk tot die buitedorpe.
Dit alles is bereik toe Lazowski 'n privaat oorlog van 'n ander aard teëgekom het. Sy vrou veg vir haar lewe.
Op 15 Desember 1942 het Murka 'n gesonde dogtertjie gebaar. Die baba was goed, maar 'n infeksie ná die geboorte het Murka bedlêend gelaat.
Drie weke lank glip Murka in en uit sy bewussyn, geteister deur koorsdrome van die Warskou -beleg. Murka se man draai haar in nat lakens toe en gaan sit langs haar. Hy het haar hartklop nagegaan, 'n koue kompres aangebring, medisyne gegee en kafeïen ingespuit. Niks daarvan het gewerk nie. Haar polsslag was 'n fluistering. "Die dood skuil op die agtergrond, nie in die vorm van 'n geraamte met 'n seis nie, maar in die vorm van kwik in 'n termometer wat bo die meetbare vlak klim," het Lazowski geskryf.
Die koors het aangehou. Murka word stom, haar arms gevlek met kneusplekke uit die IV. Vriende het die huis oorstroom om te help. Matulewicz het self die tyfus -epidemie voortgesit terwyl Lazowski "net geleef het om vir haar te sorg en haar lewe te probeer red". By die besoek van die priester neem Murka afskeid van haar vriende, haar ma en laastens haar man.
Op 'n stadium beduie sy vir hom om nader te kom. Hy buk vooroor en sit sy oor teen haar lippe. Met 'n brose stem, fluister sy: 'Ek is Pliszka."
Murka sou lewe. Later het Lazowski verneem dat sy vrou daagliks na die kerk gegaan het, nie net om te bid nie, maar ook om inligting van die ondergrondse kant af te haal. 'Ek het gevoel Murka was 'n beter samesweerder as ek, want sy het geweet dat ek dit was Leszcz en ek het nie geweet dat sy dit was nie Pliszka, "Het Laskowski geskryf.
Maar sy het nie geweet dat haar man twee reuse tifus -epidemies op die been gebring het nie en binnekort 'n derde sou begin.
Die somer van 1943 het gekom en gegaan. En daarmee saam het Laskowski se mede-samesweerder, dr. Matulewicz. Gedurende die twee jaar wat hy in die omgewing gewoon het, het Matulewicz baie voorbeelde van Duitse brutaliteit gesien. Eens het 'n buurman een van sy eie varke sonder 'n permit geslag. Binne enkele dae het die buurman se huis leeg gesit. (Die oortreding is strafbaar met die dood.) Die laaste strooi het waarskynlik gedurende die somer van 1943 gekom toe goewerneur Oberleiter 'n aanval op 'n nabygeleë landgoed tydens 'n huweliksviering beveel het. Een en twintig mense, insluitend kinders, is vermoor.
Dit blyk dat Matulewicz genoeg gesien het. Hy het die streek ontsnap. Sy vriend sou die epidemie alleen moes oprig.
Lazowski wankel nie. Soos gewoonlik het hy 'n paar aantekeninge oor die besonderhede van sy werk gelaat, maar die derde verhoog was blykbaar 'n sukses. 'Die voordele van die epidemie vir die plaaslike bevolking was enorm,' het hy geskryf, 'veral die lewering van die vereiste voedselkwotas.' Die Volksdeutsche (Pole met 'n Germaanse erfenis en uitgesproke Nazi -simpatie) het hul bestaan ​​gemaak deur kos aan Duitsers te lewer. Maar met soveel Pole in kwarantyn en sonder werk, het hul verraadlike winste gedaal.
Die Volksdeutsche het agterdogtig geword. Die grootste probleem van Lazowski het immers teruggekeer: niemand sterf nie. Die winter het die landdokter, Ludwig Rzucidlo, die kantoor van Lazowski besoek om 'n boodskap te lewer wat hy nie telefonies wou uitspreek nie: die Duitsers vermoed dat die tifus -epidemie 'n bedrogspul kan wees.
Die Duitsers het niks daarvan geweet nie Proteus OX19. Hulle vermoed eerder dat 'n plaaslike dokter bloed van 'n enkele tyfusbesmette pasiënt onttrek en dit onder veelvoudige proefbuise verdeel. Die Duitsers het besluit om 'n persoonlike inspeksie uit te voer: hulle wou Lazowski se pasiënte sien.
Lazowski se nagmerries van marteling deur die Nazi's was nooit ver van hom af nie. Hy het geweet dat hy 'n plan nodig het. Bloedmonsters was nie 'n groot probleem nie - die nuwe toetse sal waarskynlik positief wees - maar die probleem is dat min mense in Rozwadów met 'tyfus' gediagnoseer is, fisiese tekens van die siekte toon. Enige ervare dokter sou sien dat hulle nie ernstig siek is nie.
Lazowski kyk na sy kaarte en lê lêers op oor die swakste van die pasiënte waarmee hy ingespuit is Proteus OX19. Hy beplan 'n groot toer na die ongeskiktheidsmense. Eerstens sou hy die Duitsers die ongesondste pasiënte in die stad wys, mense met tekens van tifus: koors, droë hoes, uitslag. (Een pasiënt het 'n vlek op sy voorkop van 'n koppie bril. Dit sou doen.) Hy sou ook 'n feesmaal hou. 'N Ouderling van die dorp sou 'n blaaskop oorlaai met kos en drank. Die ouderling sou daarop aandring dat almal vrolik was. Lazowski sou die inspekteurs in die ander rigting sleep en daarop aandring dat hulle pasiënte eers sien. Hopelik sou die sirene -oproep van die fees en die feestyd die Duitsers dwing om deur die ondersoek te kom.
Op 'n yskoue Februarie -dag in 1944 het 'n vragmotor Duitse soldate - 'n kolonel, twee kapteins, 'n offisier en twee onderoffisiere - in Rozwadów getrek. Die ouderling van die dorp het die manne gegroet en hulle genooi, soos beplan, om te eet. Die kolonel was tevrede. Hy het agtergebly en 'n handjievol mans in die koue gestuur om die ondersoeke te doen.
Lazowski het die Duitsers na die huise van die siekste mense in die dorp gelei. Hy het die Duitsers met gruwelverhale van luise besmet. Kom naby op eie risiko, hy het gesê. Die waarheid was dat die eerste 'tifus' -pasiënt op die toer slegs longontsteking gehad het. Die besoekende dokters het nooit opgemerk nie. Lazowski het hul paranoia tot so 'n toonhoogte gestook dat hulle te bang was om 'n fisiese ondersoek uit te voer. Hulle het 'n bloedmonster geneem en is daar weg.
Dieselfde geld vir die volgende pasiënt, en die volgende, en die volgende. Die winterkoue was so bytend, en die Duitsers se vrees vir tifus was so groot dat die groep net 'n paar besoeke geneem het om op te hou. Hulle het teruggekeer na die partytjie en gedrink. "Die huis was warm en almal het 'n vrolike tyd gehad," het Lazowski geskryf. Hulle het nie een keer 'n fisiese ondersoek gedoen nie. Al die toetse sou later positief vir tifus getoets word.
Na die ondersoek het Lazowski vir die eerste keer in maande lank deur die nag geslaap.
In Julie 1944 het artillerievuur dreun oorkant die Sanrivier. Die Sowjets het Pole ingedruk - Operasie Bagration, die grootste militêre konfrontasie in die geskiedenis, was aan die gang - en nou klop die Ystergordyn op Rozwadów. Die rand van die mes aan die voorkant van Duitsland loop langs die rivier, maar hul terugtog was op hande. Terwyl Rusland en Duitsland vuur uitgeruil het, het militêre voertuie stof op Rozwadów se paaie opgeskiet toe die Nazi's dit dieper in Pole ingehaal het.
'N Motorfiets het voor Lazowski se kliniek stil geraak. 'N Polisiebeampte het by die dokter ingekom.
"Dokter, hardloop!" skree hy. 'U is op die Gestapo -trefferlys. Hulle gaan jou uitskakel. " Hy verduidelik dat die Duitsers geweet het dat Lazowski gewonde lede van die metro gehelp het.
Lazowski het die nuus dat sy nagmerrie 'n werklikheid geword het, baie koel gekry. "Hoekom?" hy het gesê. 'Ek het lojaal as dokter gewerk.'
Nowak trek sy skouers op. "Doen wat jy wil." Hy haas hom by die deur uit.
'N Veld met verlate voertuie in Wit -Rusland nadat Duitse troepe hulle van die Sowjet -opmars teruggetrek het. Wikimedia Commons // Publieke domein
Murka was die eerste wat gereageer het. Sy het hul baba opgeraap, en saam het die gesin deur die gat in die heining gekom en gehardloop. Rakette skree bo -oor. Mobs het op pakhuise toegeslaan. Die dorp het in chaos verval. Om een ​​of ander rede klap rolle toiletpapier uit boomtakke. 'Die mense was nie meer bang vir die Duitsers nie, en die Duitsers was bang om op die skare te skiet,' skryf Lazowski. Die gesin het hul toevlug geneem by Murka se ma se huis in Stalowa Wola.
Hier het Murka gewelddadig siek geword. Haar asemhaling word vlak en haar maag word verhard tot staal. Lazowski herken haar simptome as 'n vreeslike tydige geval van peritonitis, 'n moontlik dodelike ontsteking van die buikmembraan. Sy het 'n operasie nodig gehad. Die naaste chirurg is egter in hegtenis geneem. Terwyl skulpe bo -oor gefluit het, het Lazowski sy vrou in 'n rolstoel vyf myl deur 'n aktiewe oorlogsgebied met 'n chirurg na die naaste hospitaal gestoot.
Die dokters plaas Murka in 'n aangename kamer op die tweede verdieping. Sonskyn stort deur die venster en steek 'n vaas blomme op 'n bedkassie op. Ontploffings dreun al hoe nader. Die egpaar was die enigste mense op die vloer en het toenemend in gevaar geraak en besluit om te verhuis. Lazowski het sy vrou opgetel, na die kelder van die hospitaal geneem en haar op 'n bedjie neergelê.
'N Oomblik later rammel die gebou, ligte verdwyn en stof reën uit die plafon.
Die laaste missiel van die geveg het die hospitaal getref en Murka se kamer vernietig. Toe Lazowski die puin later ondersoek, sien hy dat "die muur en die bed weg is".
In die komende dae het Murka se gesondheid verbeter. Die Duitsers het vir altyd teruggetrek. En vir die eerste keer in byna vyf jaar het die mense van Stalowa Wola gesien hoe die vlag van Pole oor hul vaderland wapper.
Kort daarna haal Lazowski die sianiedpil uit sy borssak en gooi dit in 'n stoof.
Toe Eugene Lazowski gebore is, sy pa het met die plaaslike priester gestry oor wat hy die pasgeborene moet noem. Lazowski wou sy seuntjie Slawomir noem. Die heilige sou dit nie toelaat nie: geen heilige, skel hy, het ooit die naam gehad nie. Mnr. Lazowski was buite homself.
"Hy sal die eerste wees!" hy het gesê.
Die priester het dit nie gekoop nie: "Ek twyfel daaraan."
In 'n snuffel vir die priester sou Lazowski die bynaam hê Slawek- kort vir Slawomir - vir die grootste deel van sy lewe. Dit was 'n naam wat geskik was vir 'n heilige. En vir die mense van Rozwadów verdien min mense die eer meer as die man wat drie jaar saamgesweer het om duisende van sy landgenote te red, terwyl hy die verhaal van sy sukses suksesvol vir sy vrou, sy pasiënte en sy vyande weggesteek het. Vir jare het Lazowski skaars daaroor gepraat.
Eugene Lazowski het diere liefgehad
Hy het Murka eers in 1958 die waarheid oor die epidemie vertel, toe hulle die kommunistiese regering verlaat het om na die Verenigde State te emigreer. (Lazowski het gehaat wat die kommuniste aan Pole gedoen het en het Roosevelt nooit vergewe dat hy met Stalin toegetree het nie.) Gedurende die volgende twee dekades het dr. Lazowski op 'n rustige manier voortgegaan om kwesbare lewens te red en vir die Illinois Children's Hospital-School gewerk. In 1981 het hy by die fakulteit van die Universiteit van Illinois in Chicago aangesluit, waar hy pediatrie gegee het.
In die sewentigerjare het hy weer kontak gemaak met Matulewicz, wat radiologie aan die Kinshasa Universiteit in Zaïre, Afrika geleer het. In 1975 het Lazowski 'n artikel geskryf oor hul sameswering vir die Poolse koerant in Londen, Orzel Bialy. Niemand het opgemerk nie. In die negentigerjare skryf hy 'n Pools-geheue met die titel Prywatna Wojna, of "Privaat oorlog." Die boek is in Pools gepubliseer, maar nie in Engels nie. Die enigste openbare Engelstalige weergawe van Lazowski se verhaal, vertaal deur sy dogter, Alexandra Barbara Gerrard, sit in die Special Collections & amp University Archives van die University of Illinois Library of Health Science in Chicago. Die grootste deel van hierdie verhaal is geneem uit die enkele, stringgebonde rekening.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog sterf byna 2 miljoen etniese Pole, baie van hulle in dwangarbeidskampe. Maar danksy die epidemie van dr. Lazowski en dr. Matulewicz het mense uit meer as 'n dosyn dorpe die deportasie ontwyk. Volgens sommige ramings het die twee dokters meer as 8000 mense oor drie jaar gered. As die getal waar is, was die dokters baie meer suksesvol as Oskar Schindler.
'Ek het net probeer om iets vir my mense te doen,' het Lazowski gesê Chicago Sun Times in 2001. "My beroep is om lewens te red en die dood te voorkom. Ek het vir die lewe baklei. " Soos sy kleinseun Mark Gerrard sê, sou Lazowski sê dat hy net sy deel doen: 'Hy het altyd daarop aangedring dat elkeen wat sy opleiding en kennis het, dit sou gedoen het. Dit het net gebeur dat hulle te midde van die oorlog op hierdie idee gekom het. "
In 1996 verloor Lazowski Murka. In haar afnemende dae het hy haar verpleegster geword. 'Hulle was die soort ou paartjie wat u sien en dink:' Ag, niemand kan so veel in mekaar wees in hul 70's nie, 'sê Gerrard. 'Maar hulle was. Hulle was hul hele lewe lank baie verlief. "
Vier jaar later keer Lazowski, toe 86, vir die eerste keer in meer as vyf dekades terug na Rozwadów. Stasiek Matulewicz het by hom aangesluit, en die inwoners het die twee dokters met 'n jubelende tuiskoms begroet. Sommige was nie bewus daarvan dat die tifus -epidemie wat hul stad verwoes het, vals was nie.
Op 'n oomblik sou 'n man Lazowski nader en hom bedank dat hy sy pa van tifus gered het. Lazowski glimlag en maak hom saggies reg.
Nazi -wetenskaplikes het moontlik Malaria -muskietoorlog geplant
Konsentrasiekamprekords dui daarop dat Nazi -wetenskaplikes offensiewe biologiese oorlogvoering bestudeer het.
Nazi -wetenskaplikes by die berugte konsentrasiekamp Dachau het moontlik beplan om aanstootlike biologiese oorlogvoering teen Duitsland se vyande van die Tweede Wêreldoorlog te gebruik. Nuutgevonde rekords dui daarop dat hulle planne beraam het om muskiete wat malaria dra, uit vliegtuie vry te stel. (Sien ook: "Malaria-bedlam in die bloed.")
Biologiese oorlogvoering, die ontketening van lewende organismes wat siektes dra en natuurlike gifstowwe op vyande, dateer uit die oudheid. In die Tweede Wêreldoorlog het geallieerde sowel as Japannese programme mikrobes ondersoek en vervaardig om as biologiese wapens gebruik te word. (Sien ook: "Tydlyn van die Tweede Wêreldoorlog.")
Die navorsingsprotokolle wat onlangs ontdek is uit die konsentrasiekamp Dachau, wat deur bioloog Klaus Reinhardt van die Duitse Universiteit van Tübingen in die Desember -uitgawe van die tydskrif Endeavour berig is, dui daarop dat Duitsland ook 'n aanstootlike biologiese navorsingsprogram het, soos lank vermoed word.
Hoewel Hitler tydens die oorlog bevele teen biologiese wapens uitgevaardig het, het kenners al dekades lank gedebatteer of sulke pogings in die verborge uithoeke van die Nazi -regime plaasgevind het. Die bemoeilikende pogings om die Nazi-sluier deur te steek, navorsing oor hoe om te verdedig teen biologiese wapens kan baie lyk-en soms lei tot pogings om dit te skep. Dit is die sentrale, gevaarlike paradoks van biologiese wapens.
Reinhardt stel voor dat die Nazi's wel 'n offensiewe biologiese oorlogvoering gedoen het onder die dekmantel van 'n konsentrasiekamp -entomologiese instituut onder leiding van inseknavorser Eduard May, wat in 1956 gesterf het. Reinhardt sê.
In die Endeavour-verslag noem Reinhardt die Duitse regering se argiefverslae wat in Mei geskryf is, waarin hy een muskietdraende muskietspesie die beste noem vir 'praktiese uitvoering' van lugafvalskemas. Navorsing wat by die instituut gedoen is om te toets hoe lank muskiete in 'n vliegtuig kan oorleef, het getoon dat malaria-draende Anopheles maculipennis baie langer oorleef het as ander soorte in 'n voedselgebrek.
'Die idee om malaria-belaaide muskiete te kweek en op mense te laat val, is nie baie goed gedokumenteer nie, behalwe deur die woorde' groeistasie 'en' perseel ',' het Reinhardt per e-pos gesê. "Die toerusting wat May byderhand gehad het, was eintlik nogal pateties."
Dit is onwaarskynlik dat die malariemuggies in Duitsland sal oorleef, gegewe die koue winters en die gebrek aan warm moerasse.
Gregory Koblentz van die George Mason -universiteit se nagraadse program vir bioverdediging bly onoortuigend van die aanstootlike aard van die Dachau -werk.
"Navorsing om die bedreiging van verskillende biologiese middels en vektore, soos May se navorsing oor muskiete en malaria, te bepaal, is veral moeilik om as offensief of verdedigend te beskryf," sê Koblentz. "Selfs al was May se voorneme aanstootlik, was dit baie voorlopig-baie stappe weg van die vervaardiging van 'n lewensvatbare biologiese wapen wat deur insekte gedra word."
Om te bewys dat Nazi -Duitsland biologiese oorlogvoering beplan het, is moeilik, erken Reinhardt, veral gegewe die chaos in Duitsland aan die einde van die oorlog.
'Terwyl die Nazi's vlug, die Geallieerdes oorneem en die VSA na die oorlog soortgelyke navorsing doen en 'n paar van die Nazi -navorsers in diens neem,' sê Reinhardt, 'is daar geen bewyse wat gebly het nie.
Die meeste historici het tot die gevolgtrekking gekom dat die navorsingsinstituut in Dachau, wat in opdrag van die SS -hoof Heinrich Himmler in 1942 gestig is, defensief van aard was. "'N Aanstootlike program is deur Hitler se interdik belet teen die ontwikkeling van [biologiese oorlogvoering]," skryf Erhard Geissler in 'n verslag van 1999.
Ander, soos die Yale-historikus Frank Snowden, het voorgestel dat Duitsland in 1943 so ver gegaan het om vleie in Italië suid van Rome te oorstroom en dan muskiete wat malaria dra, aan die streek bekend te stel. Hierdie verslae was gebaseer op geallieerde en Italiaanse rekords.
"Waarom het die SS 'n entomologiese instituut nodig gehad?" Vra Reinhardt in die studie. Die antwoord is luise. Aan die Oosfront het die tifusdraer sowel SS -personeel as hul gevangenes besmet.
Op Dachau, die terrein van die instituut, gebruik die SS gevangenes as slawe -arbeid vir wapens en chemiese maatskappye. Dit 'vereis 'n basiese oorlewingsyfer onder konsentrasiekampgevangenes', skryf Reinhardt, wat beteken het dat luise en rotte in die SS -kaserne, by die kampe en elders uitgeroei moet word.
Intussen het die Nazi -dokter Klaus Schilling kampgevangenes met malaria geënt, 'n daad waarvoor hy na die oorlog tereggestel is. Hy het baie malaria-dragende Anopheles-muskiete gehad vir eksperimente.
In 1942 stel May voor dat hy luise, malariamuskiete en huisvlieë bestudeer, alles insekdraende insekte. 'N Groot deel van die entomologiese navorsing in Dachau was daarop gemik om plae uit te wis, sê Reinhardt, maar sommige' was duidelik oorlogsverwant ', sluit hy af.
Kundiges van buite beskou die bevindings egter grotendeels as die voortsetting van die debat oor Nazi -planne vir biooorlog, en dit nie afhandel nie. Die UPMC -kenner van die Sentrum vir Gesondheidsveiligheid, Eric Toner, sê dat die Endeavour -studie 'n goeie idee is dat navorsing oor bioverdediging in Dachau plaasgevind het.
'Maar ek sien nie die' rokende geweer 'wat hierdie bewys bewys vir aanstootlike navorsing oor biowapens nie,' sê Toner. Die verdediging van aanvallende navorsing, sê hy, bly 'n moeilike vraag vir die geskiedenis om op te los.
DUITSE DOKTERS EN DIE FINALE OPLOSSING
Voor Auschwitz en die ander doodskampe het die Nazi's 'n beleid van direkte mediese moord ingestel - moord gereël binne mediese kanale, deur middel van mediese besluite, en uitgevoer deur dokters en hul assistente. Die Nazi's noem hierdie program ' ' genadedood. ' '
' ' Genadedood, ' ' beteken in sy Griekse afleiding ' ' goeie dood. ' ' was al lank 'n debat vir dokters, morele filosowe en die algemene publiek.
Die Nazi's het egter die term ' ' genadedood ' ' gebruik om massamoord te kamoefleer. Hoe die Nazi's dit kon doen, is duideliker gemaak deur onlangse historiese navorsing en deur onderhoude wat ek die afgelope dekade kon voer met Duitse dokters wat aan die moordprojek deelgeneem het.
Nazi -geneeskundige moord bied beide die metode - die gaskamer - en baie van die personeel vir die doodskampe self. In Auschwitz het dokters byvoorbeeld gevangenes vir die dood gekies, toesig gehou oor die moorde in die gaskamers en besluit wanneer die slagoffers dood is.
Kortom, dokters het 'n deurslaggewende rol gespeel in die finale oplossing. Die volle betekenis van medies gerigte moord vir Nazi -teorie en gedrag kan nie begryp word nie, tensy ons verstaan ​​hoe Nazi -dokters die grens tussen genesing en moord vernietig het.
Die Nazi -beginsel van moord as 'n terapeutiese noodsaaklikheid blyk duidelik uit die woorde van die Auschwitz S.S. -dokter Fritz Klein. Klein is deur 'n gevangene gevra hoe hy die rookskoorstene van Auschwitz kan versoen met sy beweerde trou aan die dokter se Hippokratiese eed, wat die behoud van lewe vereis. ' ' Natuurlik is ek 'n dokter en wil ek die lewe behou, ' ' antwoord Klein. ' ' En uit respek vir die mens se lewe sou ek 'n gangrenous aanhangsel uit 'n siek liggaam verwyder. Die Jood is die gangrenous aanhangsel in die liggaam van die mensdom. ' '
DIE NAZIS het reguit mediese dood vermoor deur gebruik te maak van die eenvoudige konsep van ' ' life unworthy of life ' ' - lebensunwertes Leben. Alhoewel hierdie konsep voor die Nazi's was, is dit tot hul uiteindelike ras- en ' 'terapeutiese ' ' uiterste deur hulle gebring.
Van die vyf herkenbare stappe waardeur die Nazi's die vernietiging van die lewe wat nie waardig is nie, uitgevoer het, was dwangsterilisasie die eerste. Daarna is die moord op ' ' ' ' ' ' kinders in hospitale, en dan die dood van ' ' ' ' volwassenes - meestal by geesteshospitale versamel - in sentrums wat veral toegerus is met koolstofmonoksied. Dieselfde moordsentrums is daarna gebruik vir die moorde op ' ' verswakte ' ' gevangenes van konsentrasiekampe. Die laaste stap was massamoord, meestal op Jode, in die vernietigingskampe self.
Toe hy aan die bewind was - het Hitler die ampseed afgelê as kanselier van die Derde Ryk op 30 Januarie 1933 - het die Nazi -regime 'n vroeë sterilisasiewet ingestel met 'n verklaring dat Duitsland 'n ernstige gevaar van Volkstod in die gesig staar - ' ɽood van die mense, ' ' ' 'nation ' ' of ' 'race ' ' - en dat, om dit te bekamp, ​​streng en ingrypende maatreëls noodsaaklik was.
Verpligte sterilisasie van diegene wat as ' ' oorerflik siek ' ' genoem word, was deel van die Nazi -visie van rassuiwering. Niemand weet hoeveel mense gesteriliseer is nie, betroubare ramings wissel van 200 000 tot 350 000 mense.
Vir 'n dokter is daar 'n groot stap tussen die ligering van spermatiese toue, sny van die eileiers, selfs die verwydering van baarmoeder en die doodmaak of aanwys van eie pasiënte. Maar teen die tyd dat die Nazi's die bewind in Duitsland oorgeneem het, was 'n paar van die filosofiese grondslae vir hierdie oorgang reeds gelê.
Die deurslaggewende teoretiese werk was Die Freigabe der Vernichtung lebensunwerten Lebens, of ' 'The Permission to Destroy Life Unworthy of Life. ' ' Gepubliseer in 1920, is dit gesamentlik geskryf deur twee vooraanstaande Duitse professore, die regsgeleerde Karl Binding, afgetree na 40 jaar aan die Universiteit van Leipzig, en Alfred Hoche, professor in psigiatrie aan die Universiteit van Freiburg.
Hoche het in die boek aangevoer dat 'n beleid van moord deernisvol was en in ooreenstemming was met mediese etiek. Hy het verwys na situasies waarin dokters verplig was om die lewe te vernietig - byvoorbeeld om 'n swangerskap te onderbreek om die ma te red. Hy het verder beweer dat verskillende vorme van psigiatriese versteuring, breinskade en vertraging aandui dat die pasiënte reeds geestelik dood is. ' ' ' ' leeg doppe van mense ' ' - terme wat later in Nazi -Duitsland sou weerklink. Hoche het sulke mense doodgemaak en geskryf dat ' ' nie gelykgestel moet word aan ander vorme van moord nie.
Binding en Hoche blyk die profete te wees van direkte mediese doodmaak. Voordat die Nazi's die mag oorgeneem het, was sulke denke nie 'n meerderheidsopvatting in die Duitse psigiatrie en medisyne nie. Maar onder die Nazi's was daar toenemende bespreking in mediese en politieke kringe oor die legitimiteit van genade -moord, die Hoche -konsep van geestelik dooies en die enorme ekonomiese dreinering van die Duitse samelewing wat veroorsaak word deur die groot aantal gestremde Duitsers. 'N Wiskundehandboek van die tydperk het studente selfs gevra om te bereken hoeveel staatslenings aan pasgetroude paartjies toegestaan ​​kan word vir die geld wat die staat gekos het om te sorg vir die kreupeles, die misdadigers en die kranksinniges. ' &# x27
DIE MOORD VAN KINDERS - inderdaad die hele Nazi ' ' euthanasie ' ' - het eenvoudig begin met 'n petisie om die ' ' mercy kill ' ' toe te laat (Gnadentod, letterlik ' ' x27 ') van 'n baba met die naam Knauer, wat blind gebore is, met een been en 'n deel van die een arm ontbreek, en blykbaar 'n ' 'idiot. ' ' Die versoekskrif is deur die ouma van die baba gemaak ( sommige beweer dat dit die vader was), maar dit is duidelik aangemoedig deur die regime.
Aan die einde van 1938 of vroeg in 1939 beveel Hitler Karl Brandt, sy persoonlike dokter en naaste vertroueling, om na die kliniek aan die Universiteit van Leipzig te gaan waar die kind in die hospitaal opgeneem is, om daar met die dokters te konsulteer en vas te stel of die inligting oor die kind was akkuraat. As die feite oor die toestand van die kind korrek was, herinner Brandt in 1947 tydens die mediese verhoor in Neurenberg (een in die reeks Nazi-oorlogsmisdaadverhore wat uitsluitlik toegewy is aan die vervolging van mediese misdade), dan in Hitler se naam ' ' Ek moes die dokters in kennis stel. . . dat hulle genadedood kon uitvoer. ' ' Brandt was ook by magte om die dokters in Leipzig te vertel dat enige regsgedinge teen hulle op bevel van Hitler gestaak sou word.
Volgens Brandt het die dokters ooreengekom dat daar geen regverdiging was om die kind lewendig te hou nie. In sy herinnering aan die voorval tydens die mediese verhoor in Neurenberg, het hy bygevoeg dat dit in sommige omstandighede redelik natuurlik is dat dokters in so 'n geval genadedood doen sonder dat daar verder oor gesê moet word. ' '
By sy terugkeer na Berlyn, is Brandt deur Hitler, wat nie in die openbaar met die projek geïdentifiseer wou word nie, gemagtig om 'n kindermoordprogram op te stel met die hulp van Philip Bouhler, hoof van die kanselier van Hitler.
Ek het dit makliker gevind om met die jongste te begin.
Die kindermoordprogram het by pasgeborenes begin, en dan oorgegaan na kinders tot die ouderdomme van 3 en 4 en binnekort na ouer kinders. Die magtiging vir die moordprojek was aanvanklik mondeling, geheim en 'n baie beperkte omvang, en slegs 'die ernstigste gevalle', ' ' volgens Karl Brandt se getuienis in Neurenberg. Dit het later los, uitgebreid en bekend geraak onder 'n groter en groter kring van dokters en amptenare.
In 1939 het 'n klein groepie dokters en amptenare van die Kanselary gesprekke gevoer om 'n struktuur vir die projek op te stel. 'N Groep mediese konsultante wat bekend is dat hulle 'n positiewe houding teenoor die projek het, is onder hul aantal administrateurs, kinderartse en psigiaters.
Daar is besluit dat die program in die geheim deur die Kanselarium bestuur sou word, hoewel die gesondheidsafdeling van die Ministerie van Binnelandse Sake van die Ryk sou help om dit te administreer. Vir hierdie doel is 'n organisasie gestig: die Rykskomitee vir die Wetenskaplike Registrasie van Ernstige en Aangebore Siektes. Die naam was bedoel om die gevoel van 'n formidabele medies-wetenskaplike raad oor te dra, hoewel sy leier, Hans Hefelmann, 'n graad in landbou-ekonomie gehad het.
Die indruk van mediese geregtigheid word behou in 'n vertroulike richtlijn wat op 18 Augustus 1939 deur die minister van binnelandse sake, Wilhelm F. Frick, aan die hoofde van nie-Pruisiese staatsregerings gestuur is. Die richtlijn beveel die vroegste moontlike registrasie van alle kinders jonger as 3 jaar in wie ' ' ernstige oorerflike siektes ' ' ' ' vermoed is ' ' op die lys van siektes was idioot en mongolisme (veral as dit verband hou met blindheid en doofheid), mikrocefalie, hidrocefalie, verlamming en spastiese toestande en misvormings van alle soorte, maar veral van die ledemate, kop en ruggraat. Die registrasie was nodig vir die verduideliking van wetenskaplike vrae op die gebied van aangebore misvorming en verstandelike gestremdheid. ' '
Vroedvroue moes hierdie verslae doen ten tyde van 'n kind se geboorte, en dokters moes alle gestremde kinders tot en met die ouderdom van 3 rapporteer. klinieke en sale is in kennis gestel dat die verslae - wat die vorm van vraelyste van die Ministerie van Gesondheid van die Ryk aangeneem het - vereis word.
Teen Junie 1940 is die vraelyste uitgebrei om nie net 'n spesifieke siekte of toestand van 'n kind te bevat nie, maar ook besonderhede oor familiegeskiedenis - insluitend oorerflike siektes en alkohol-, nikotien- of dwelmmisbruik -. Die hersiene verslae vereis ook 'n meer gedetailleerde evaluering van die toestand van die kind deur 'n geneesheer, wat dui op verbeterings, lewensverwagting, voorafgaande institusionele waarneming en behandeling, besonderhede van liggaamlike en geestelike ontwikkeling en beskrywings van stuiptrekkings en verwante verskynsels.
Die werklike moord is uitgevoer in kinderinstellings waarvan bekend was dat hoofde en prominente dokters polities betroubaar en positief teenoor die doelwitte van die Rykskomitee was. Hierdie moordsentrums is grootliks na verwys as ' ' Reich Committee Institutions, ' ' ' 'Kinder se spesialiteitsinstellings ' ' of selfs ' ' Terapeutiese herstelinstellings. ' ' Dokters , het administrateurs en Ryk -amptenare voortgegaan asof die kinders die seëninge van die mediese wetenskap sou ontvang.
Daar bestaan ​​natuurlik nie sulke afsonderlike instellings nie. Die kinders wat vir die dood gemerk is, word gewoonlik versprei onder gewone pediatriese pasiënte in kinderhospitale.
DIE VERFALING was duidelik bedoel om die kinders, hul gesinne en die algemene publiek te mislei. Maar deur die Nazi se omkering van genesing en moord letterlik uit te druk, het die bedrog ook die sielkundige behoeftes van die moordenaars gedien. 'N Dokter kan vir 'n ouer sê dat dit moontlik nodig is om 'n chirurgiese operasie uit te voer wat moontlik 'n ongunstige resultaat kan hê, of hy kan verduidelik dat die gewone terapie wat tot dusver gebruik is, nie meer kan help nie & #x27 ' hul kind, wat buitengewone terapeutiese maatreëls nodig het. ' '
Die struktuur van die kindermoordprogram het ook individuele verantwoordelikheid versprei. In die hele volgorde - van die aanmelding van gevalle deur vroedvroue en dokters, tot die toesig oor die verslagdoening deur hoofde van instellings, tot die koördinering van die verslae deur amptenare van die Ministerie van Gesondheid, tot die verskyning van kinders by die instelling van die Rykskomitee vir moord - daar was geen enkele deelnemer nodig om persoonlik verantwoordelik te voel vir die moord op 'n ander mens nie. Elke deelnemer kon net soos 'n klein ratjie in 'n groot, amptelik mediese masjien voel.
Voordat hulle vermoor word, word kinders gewoonlik 'n paar weke in die instelling gehou om die indruk te gee dat hulle 'n vorm van mediese terapie moet ondergaan. Die moord is gewoonlik gereël deur die direkteur van die instelling of deur 'n dokter wat onder hom werk. Die bevel om 'n kind te vermoor, word gereeld deur insinuasie gelewer, eerder as 'n spesifieke opdrag.
Moord word gewoonlik gedoen met tablette Luminal - 'n barbituraat - opgelos in tee of 'n ander vloeistof. Luminal word herhaaldelik oor twee of drie dae aan 'n kind gegee, totdat die kind aanhoudend slaap en dan sterf.
Vir kinders wat sukkel om te drink, is Luminal soms ingespuit. As die Luminal die kind nie vinnig genoeg doodgemaak het nie, sou die kind 'n morfien-skopolamien inspuiting kry. 'N Gewone siekte, soos longontsteking, sou as die oorsaak van die dood gelys word. Daar was 'n kern van waarheid in die leuen, aangesien die onmiddellike oorsaak van dood as gevolg van 'n oordosis van 'n geneesmiddel soos Luminal dikwels longontsteking was.
Vanaf die aanvang van die program in 1939 het die kriteria vir die moord op kinders voortdurend uitgebrei en het dit verskeie geringe gestremdhede ingesluit. Die program het 'n hoogtepunt bereik met die moord op jongmense wat as jeugmisdadigers aangewys is.
Joodse kinders kan in die net geplaas word bloot omdat hulle Joods was.By Heyer, een van die kinderinstellings, is 'n spesiale afdeling gestig vir klein Joodse-Ariese halfrasse. ' '
Alhoewel Hitler amptelik beveel het dat die algemene ' ' euthanasie ' ' -projek in 1941 beëindig moet word, deels as gevolg van openbare kritiek deur sommige Duitse geestelikes, het die moord op kinders voortgegaan. Dit het inderdaad waarskynlik toegeneem, maar is op 'n meer lukrake manier uitgevoer. Skattings gebaseer op verskillende proefmateriaal en ander bewyse dui aan dat 5 000 kinders tussen 1939 en 1945 vermoor is, maar die totaal was waarskynlik baie hoër.
OM DIE projek van kinders tot volwassenes uit te brei, beteken dat amptelike beleid vir mediese doodmaak gemaak moet word. Hitler het hierdie beleid uitgespreek in sy ' ɿuhrer -dekreet, ' ' wat in Oktober 1939 uitgereik is, slegs twee maande na die bevel om die registrasie van babas vir die kind ' ' euthanasie ' ' -projek.
Die Fuhrer -dekreet, 'n persoonlike opdrag van Hitler wat die reg gehad het, was kortliks, maar Karl Brandt en Philip Bouhler, hoof van die Rykskanselier, het die verantwoordelikheid om die gesag van dokters uit te brei, by die naam aangewys , tot die einde dat pasiënte volgens die beste beskikbare menslike oordeel oor hul gesondheidstoestand as ongeneeslik beskou kan word, 'n genadedood.
Die kamoefleerorganisasie wat vir die projek vir moord op volwassenes geskep is, was die Reich Work Group of Sanitariums and Nursing Homes. Dit werk vanaf die Rykskanselier in Berlyn, op Tiergarten 4. Die projek het dus die kodenaam van ' 'T4 gekry. ' '
Vraelyste vir die T4 -projek is opgestel deur 'n klein groepie psigiaters en administrateurs. Die vraelyste is met die hulp van die ministerie van gesondheid nie net aan psigiatriese instellings versprei nie, maar na alle hospitale en huise vir chroniese pasiënte. Die beperkte ruimte op die vraelyste vir biografiese en simptomatiese inligting, sowel as die dekbrief wat daarmee saamgestuur is, het die indruk gewek dat die regering 'n statistiese opname vir administratiewe en moontlik wetenskaplike doeleindes doen. Maar die sinistere waarheid word gesuggereer deur die groot klem in die vraelyste op die behoefte aan 'n akkurate beskrywing van die pasiënt se werksvermoë.
Van die begin af was die T4 -aanmeldingsproses toevallig. Dokters en administrateurs moes die vorms vinnig terugstuur, een institusionele dokter moes binne twee weke 1500 vraelyste invul. Vroeë verwarring oor die doel van die vorms het sommige dokters die erns van hul pasiënte laat oordryf, in die oortuiging dat hulle hulle beskerm teen 'n plan om hulle van instellings te bevry om hulle te laat werk.
Vier of vyf afskrifte van elke vraelys is in die ministerie van binnelandse sake van die Ryk gemaak. Drie van die kopieë is gestuur na 'n trio mediese ' ' ' ' ' (Gutachter), wat die verslae onafhanklik hersien het om 'n ' ' deskundige evaluering ' ' van elke pasiënt te lewer. Die ander afskrifte is bewaar en gebruik as rekords voor en nadat die pasiënt doodgemaak is, word die oorspronklike gewoonlik in die sentrale lêers by die T4 -hoofkwartier in Berlyn gebêre.
In 'n dik, swart raam in die onderste linkerhoek van die vorms, sou elkeen van die ' '-kundiges ' ' 'n ' 'x ' ' in rooi potlood skryf, wat die dood beteken ' & #x27-' ' in blou potlood, wat die lewe beteken of ' '? ' ' soms vergesel van die opmerking ' 'werker. ' '
In elk geval, die evaluerings deur die deskundiges was selfs meer kwik en oppervlakkig as dié van die dokters en administrateurs wat aanvanklik die vraelyste ingevul het. Elke kenner het ten minste 100 vraelyste op 'n slag gestuur. Gedurende een tydperk van 17 dae moes een van die deskundiges 2 109 evaluerings voltooi.
Die kenners het geen ondersoeke gedoen nie en het geen toegang tot die mediese geskiedenis nie; hulle het besluite geneem slegs op grond van die vraelyste. Hulle af en toe meningsverskille het slegs te doen gehad met definisies en beleid. Die druk was altyd om 'n pasiënt se dood te beveel. By sy verhoor in 1946 herinner Friedrich Mennecke, een van die kenners, die implisiete opdrag dat 'n mens nie klein moet wees nie. . . maar in plaas daarvan, liberaal ' ' in die lewer van 'n ' ' positiewe oordeel. ' '
T RANSPORT AR-rangskikkings vir pasiënte wat vir die dood gemerk is, was 'n karikatuur van die psigiatriese oordragproses. Die organisasie wat vir hierdie funksie geskep is, die Common Welfare Ambulance Service Ltd., het ' 'vervoerlyste ' ' na die hospitale gestuur waarvandaan hulle pasiënte moes afhaal. Dit het ook aan die hospitale opdrag gegee dat pasiënte vergesel moet word van hul geskiedenis, persoonlike besittings en 'n lys van waardevolle items wat vir hulle gehou word. Boonop verbied dit die oordrag van pasiënte wie se lewens in gevaar gestel word deur langdurige vervoer -'n bewys van mediese behoorlikheid om die ongemaklikheid van 'n pasiënt wat onderweg sterf, te voorkom.
SS -personeel beman die busse, en vermom hulle gereeld as dokters, verpleegsters of mediese assistente deur wit uniforms of wit jasse aan te trek. Verslae van ' ' mans met wit jasse en S.S. stewels ' ' het baie van die ' ' euthanasie ' ' projek kenmerk.
Om pasiënte vir die publiek weg te steek, was busvensters bedek met donker verf, vaste gordyne of blindings. Die mediese personeel van die instellings waaruit pasiënte geneem is, sowel as die pasiënte self, is natuurlik nie die bestemming van die busse ingelig nie.
Ses hoofmoordsentrums is tussen Januarie 1940 en Januarie 1941 gestig. Die sentrums is tipies omgeboude geesteshospitale of verpleeginrigtings, hoewel een van hulle 'n gevangenis was. Almal was in geïsoleerde gebiede en het hoë mure. Sommige was oorspronklik as kastele gebou.
Aanvanklik is pasiënte direk na die moordsentrums geneem. Hierdie praktyk is uiteindelik gestaak en pasiënte is vir kort periodes by ' ' waarnemingsinstansies ' ' of ' ' & oorgangsinstellings ' ' gehou - dikwels groot staatshospitale naby die moordsentrums - voordat hulle na hul sterftes. Die waarnemingsinstellings bied 'n aura van mediese legitimiteit, 'n oënskynlike ondersoek na foute. Trouens, daar is geen werklike ondersoeke of waarnemings gedoen nie.
Die burokratiese mistifikasie is bevorder deur briewe wat aan die families gestuur is. Eerstens is hulle in kennis gestel van 'n pasiënt se oordrag van die psigiatriese instelling of hospitaal weens belangrike oorlogsmaatreëls. met die aankondiging van sy of haar ' 'safe ' ' aankoms, het hierdie kennisgewing die gesinne ook in kennis gestel van die onmoontlikheid van besoeke of navrae as gevolg van ' 'Rykverdedigingsredes ' ' en ' ' oor die oorlog. ' ' Gesinslede is egter meegedeel dat hulle onmiddellik in kennis gestel sou word van veranderinge in 'n pasiënt se toestand of in die besoekbeleid. Die tweede brief is onderteken met 'n vals naam, óf die moorddokter óf die hoof van die moordsentrum.
'N Derde brief, weer onder 'n vals naam gestuur deur die ' ɼondolence Letter Department, het die familie in kennis gestel van die dood van die pasiënt.
Die dood het gewoonlik plaasgevind binne 24 uur nadat 'n pasiënt by die moordsentrum aangekom het. Ingevolge T4 -beleid moes 'n dokter die werklike moord uitvoer, in ooreenstemming met die leuse van Viktor Brack, hoof van die kanseliersdepartement II, wat verantwoordelik was vir die T4 -program: ' ' Die spuit hoort in die hand van 'n geneesheer. ' ' 'n Spuit was die uitsondering dat dit gewoonlik 'n kwessie was om 'n gaskraan oop te maak.
OOR DIE ' ' genadedood ' ' projek het senior dokters as konsultante en kundiges gedien, beleid gemaak en besluite geneem. Jonger dokters het die grootste deel van die moord gedoen.
By Brandenburg, een van die moordsentrums, was dr. Irmfried Eberl byvoorbeeld 29 jaar oud toe hy leer hoe om die gasmeganisme te gebruik. Die man wat later aangestel is om hom by te staan, dr. Aquilin Ullrich, was maar 26.
In 'n 1961 -ondersoek na die T4 -program, getuig Ullrich dat sy pligte skaars mediese kennis vereis. Hy en Eberl (wat later die kommandant van Treblinka geword het, die enigste dokter wat eintlik die hoof van 'n doodskamp was) het nie net 'n oppervlakkige inspeksie gedoen van die naakte pasiënte in die gaskamer se voorkamer nie. Hy het daarna besef dat die teenwoordigheid van die dokter op daardie oomblik gebruik is om geestesongesteldes te kalmeer en die moordproses te kamoefleer.
Elke sterftesertifikaat moes vervals word. Mediese geloofwaardigheid was die belangrikste faktor in die toeskrywing van 'n valse oorsaak van dood: die siekte moes in ooreenstemming wees met die pasiënt se fisiese en geestelike toestand, 'n siekte wat hy of sy kon opgedoen het. Aangewese doodsoorsake sluit in aansteeklike siektes, longontsteking en siektes van die hart, longe, brein en ander belangrike organe. Die vaardigheid in hierdie vervalsingsproses was 'n belangrike deel van die mediese ervaring van die moorddokters. Om hulle te help, het dokters skriftelike riglyne gekry wat spesifiseer watter besonderhede nodig is vir konsekwentheid.
Een van hierdie riglyne het byvoorbeeld gefokus op septisemie (bakterieë in die bloedstroom) as oorsaak van dood, dit verwys na bakteriële infeksie van die vel as 'n moontlike bron van die siekte, en 'n lys van die volgorde van simptome en die terapie wat genoem moet word. Die dokument bevat addisionele nuttige wenke, onder meer die feit dat onrein geestespasiënte dikwels kook, wat die infeksie veroorsaak. ' ' Dit is die beste om vier dae te bereken vir die basiese siekte en vyf dae vir die gevolglike sepsis, en die gids lees. Die diagnose, het bygevoeg, ' ', mag nie gebruik word by pasiënte wat noukeurig skoon is nie. ' '
Die burokrasie van misleiding strek tot die as van verasde pasiënte. Gesinne is meegedeel dat vinnige verassing om openbare gesondheidsredes nodig was, veral tydens oorlogstyd. 'N Bykomende richtlijn het lyke verbied om individueel veras te word. Een van die leiers van die T4 -program, Gerhard Bohne, getuig in sy 1959 in Duitsland dat hy heftig beswaar aangeteken het om redes van vroomheid, en dat die beleid uitgevoer is. Hy beweer dat hy die administrateur wat vir die bevel verantwoordelik was gesê het: ' ' Selfs as die Duitse volk jou alles vergewe, sal hulle jou dit nooit vergewe nie. ' '
EK het noodwendig gebreke in die burokrasie van misleiding gehad. 'N Gesin sal twee ure ontvang, of daar word vir hom gesê dat 'n pasiënt, wie se bylae vroeër verwyder is, aan blindedermontsteking gesterf het.
Werknemers van die moordsentrums drink baie by plaaslike kroeë en onthul soms elemente van hul werk. Soms is prosedures vir die oordrag van pasiënte uitgevoer waar dit gesien kon word - selfs soms op 'n stadsmark - sodat plaaslike mense die geweld kon sien wat op weerbarstige slagoffers gebruik word.
En daar was natuurlik direkte sensoriese bewyse van die moord wat geen burokratiese bedrog kon uitskakel nie. Daar word gesê dat die swaar rook van die verassingsgebou elke dag oor Hadamar sigbaar is, en 'n verslag van 1939 aan die Ministerie van Justisie van Justisie gelees.
Nazi -owerhede was bewus van hierdie burokratiese toesig wat 'n amptenaar van die plaaslike party versoek het om meer sensitiwiteit ' ' van T4 -amptenare tydens die uitvoering van die moordprogram. Maar die ' ' foute ' ' was deels 'n produk van die regime se eie innerlike konflikte en teenstrydighede oor die geheimhouding daarvan. Ondanks die uitgebreide bedekking wat op elke vlak bestaan ​​het en die belofte van ewige geheimhouding wat deur alle betrokkenes by die moordprojek geneem is, kon buitestaanders verskeie van die moordsentrums besoek en by tye die moord op pasiënte.
VIR DIE BEGIN van die T4-operasie is Joodse pasiënte as 'n groep apart beskou. Onder T4 hoef Joodse gevangenes van Duitse instellings nie aan die gewone kriteria vir mediese moord te voldoen nie. Joodse psigiatriese pasiënte was uniek onder alle Nazi -slagoffers deurdat hulle beide 'gevaarlike gene' in 'n individuele mediese sin en 'x27' x 'rasse -gif' in 'n kollektiewe etniese sin kan beliggaam.
Vir Jode, geen spesiale konsultasies of besprekings nie. . . was nodig, ' ' volgens dokumente wat deur Wes -Duitse owerhede opgestel is vir die verhoor van die T4 mediese direkteur Werner Heyde in 1961. Die totale uitwissing van hierdie groep asielgevangenes was die logiese gevolg van die radikale oplossing van die Joodse probleem. ' '
Die stelselmatige ' ' ' ' Duitse Jode onder T4 het in April 1940 begin, met 'n afkondiging van die Ministerie van Binnelandse Sake dat alle Joodse pasiënte binne drie weke geregistreer sou word. In Junie het die eerste Jode gepeuter: 200 mans, vroue en kinders is dood in die Brandenburg-fasiliteit wat hulle in ses busse van die verstandelike instelling Berlin-Buch na die moordsentrum vervoer het. Daar was meer moorde in Julie. Op 30 Augustus het 'n ander opdrag van die ministerie van binnelandse sake gelas dat Jode in spesifieke instellings geskei moet word. Die richtlijn verduidelik dat werknemers en familielede van Ariese pasiënte gekla het dat hulle by Jode behandel en gehuisves is.
In die herfs van 1940 het die Nazi's begin om Joodse pasiënte na die besette Pole te vervoer, as deel van die beleid om alle Jode uit Duitsland te verwyder. In Desember is aangekondig dat Joodse pasiënte na 'n privaat Joodse instelling vir verstandelik gestremde kinders in Bendorf, in die Rynland, oorgeplaas sou word.
Vanuit Bendorf is Joodse pasiënte óf na T4 -moordsentrums gestuur, óf begin in die lente van 1942 na kanale wat na die doodskampe lei. In laasgenoemde geval is hulle na Pole vervoer, in treine met 60 tot 70 pasiënte wat in elke vragmotor verseël is, het die treine ook gewone Joodse burgers vervoer.
Sodra die Joodse pasiënte in die treine gehaas is, het die skyn van mediese behandeling geëindig. Die treine het in Lublin aangekom, waar Poolse Jode gekonsentreer is, en waar eiendom wat van Jode gekonfiskeer is, met slawe -arbeid verwerk is.
Die T4 -kantoor het 'n kamoeflering spesifiek vir Joodse pasiënte opgestel. Op skryfbehoeftes met briefhoofde en#x27 ɼholm Insane Asylum, is daar kondolensie- en sterftebewyse gestuur. Koeriers het die pos na Chelm (die Poolse spelling) naby Lublin geneem, waar die briewe met die regte posstempel gestuur is. Sover vasgestel kan word, was die ' ɼholm Insane Asylum ' ' 'n fiksie. Toe Duitsland Rusland in Junie 1941 binnedring, het Einsatzgruppen -troepe onder Reinhardt Heydrich hospitaalpasiënte sowel as Jode, sigeuners en kommunistiese funksionarisse gelikwideer. Verslae uit die veld noem die behoefte aan beddens vir beseerde soldate. Maar hulle noem ook die Duitse siening dat dit lewens is wat nie lewens werd is nie.
Die sielkundige trauma wat die Einsatzgruppen -troepe opgedoen het, het daartoe gelei dat die Nazi -owerhede hul vertroue op skietery as 'n moordmetode verminder het. Plofstof is probeer - byvoorbeeld in Rusland, in September 1941, toe geestespasiënte opgeblaas is. Maar hierdie metode was ondoeltreffend en vereis te veel opruiming. Gassing, die moordmetode wat ontwikkel is vir volwasse T4 -pasiënte, was duidelik die voorkeur. Koolstofmonoksied is gebruik -eers in houers en dan, na verdere tegnologiese innovasie, uit die uitlaat van bakkies.
In Oktober 1941 besluit Viktor Brack, hoof van die afdeling Kanselarium II, en Adolf Eichmann, die Rykse deskundige oor Joodse aangeleenthede, om die bakkies te gebruik om alle Jode dood te maak. x27 Drie bakkies is geïnstalleer by die eerste suiwer uitwissingskamp wat deur die Duitsers in Chelmno (Kulmhof) opgerig is, in die huidige noord-sentrale Pole, wat in Desember 1941 oopgemaak is. van oorlogs- en sielkundige pasiënte, maar veral Jode.
In 'n replika van die T4 -prosedure is slagoffers aangesê om te stort terwyl hul klere ontsmet word. SS -offisiere het wit jasse gedra en stetoskope gedra. Gevangenes het hul waardevolle besittings laat registreer, gevolg deur 'n bordjie met 'x27' x27 'tot by die bad' 'n oprit en in die bakkie. Toe daar geen geraas meer uit die bakkie hoorbaar is nie, is dit na die nabygeleë bosse gery waar Joodse kommando's die lyke in massagrafte afgelaai het. As gevolg van skadelike gasse is 'n krematorium later geïnstalleer.
Chelmno, op herwonne Duitse gebied, was die eerste van die uitwissingskampe. Dit is opgevolg deur Belzec, Sobibor en Treblinka, wat almal nog meer lyk soos doodsentrums in hul gebruik van stilstaande gaskamers en T4 -personeel.
Die ' ' -genadedood ' ' -program het die sterfkampe vooraf ingestel, nie net in metode en personeel nie, maar om genesing en moord om te keer in die naam van biologiese suiwering.
AANGESIEN dat daar geraam is dat 350 Duitse dokters betrokke was by spesifieke kriminele dade, kan die syfer, soos een vroeë waarnemer onthou het, nie meer as die ' 'tip van die ysberg wees nie. ' ' 'n Paar dokters, het op verskillende maniere die Nazi -projekte weerstaan, maar Duitse dokters as beroep het hulself aan die regime gebied.
Gedurende my navorsing het ek die indruk gekry dat hierdie betrokkenheid van dokters onder die Duitsers sowel as onder oorlewendes en geleerdes regoor die wêreld die mees skandelike van alle Nazi -gedrag was. Dit is geen wonder dat dit nog steeds spook in die Duitse medisyne nie en dat dit eers onlangs deur hedendaagse Duitse dokters gekonfronteer is. Tog moet dit gekonfronteer word, en nie net deur dokters nie. Hierdie visie van moord in die naam van genesing was die kern van die Nazi -massamoord. Meer nog, dit lyk asof so 'n kwaadaardige visie deel is van feitlik alle uitdrukkings van volksmoord.
Nazi -genadedood, in werklikheid, bied 'n sleutel tot 'n begrip van volksmoord as inklusiewe moord op die slagoffergroep om 'n mens self te genees. Aangesien die siekte wat u wil uitskakel, uiteindelik die dood self is, kan die genesende proses eindeloos wees. Daardie moorddadige genesing moet oral bestry, onderbreek, voorkom word.
Te midde van die versameling boewe, sikofante, moordenaars met klipoog en onbevoegde bevoegdhede wat uit die oorlogstydse leierskap van Nazi-Duitsland bestaan ​​het, val Joseph Goebbels op. Eerstens, hy was werklik intelligent en hy het 'n doktorsgraad in romantiese letterkunde behaal voordat hy Hitler se propagandahoof geword het. Vir 'n ander een het hy verstaan ​​dat sy bediening meer moes doen as om net die boodskappe van Hitler se ideologie terug te slaan.
Goebbels het geweet dat hy met 'n toenemend oorlogmoeë Duitse publiek moet skakel en met die geallieerde soldate wie se moraal hy wou ondermyn. Hierdie vasberade besluit om die werklikheid te hanteer, nie fantasie nie, het hom na 'n paar nuuskierige akkommodasies gelei. Nie een was egter so vreemd soos sy pogings om die gevaarlike aantreklikhede van dansmusiek vir Hitler te benut nie. Dit was 'n poging wat direk gelei het tot die oprigting van die oksimoron in vier-maat vorm: 'n Nazi-goedgekeurde, deur die staat geborgde hot jazz-band bekend as Charlie and His Orchestra.
Teen die laat dertigerjare was swing en jazz verreweg die gewildste musiek van die dag, vir dans en luister. Maar die Nazi's het hulle, afkomstig van die Verenigde State, met 'n minimale bydrae van Ariese musikante, gehaat. Die amptelike partylyn was dat hierdie vorms entartete musiek (" musiek voortbring "), en dat hul geïmproviseerde onderbrekings en stampende ritmes die Duitse suiwerheid en dissipline ondermyn. In openbare toesprake stel die Nazi's dit harder as dit. Volgens Goebbels was jazz nie meer as 'n oerwoudmusiek nie. "
Gedurende die oorlogsjare was dit die Duitse beleid om die musiek te onderdruk, of dit ten minste te tem. Dit het 'n paar merkwaardige verordeninge tot gevolg gehad, waaronder die bepalings van 'n verbod wat deur 'n Nazi afgekondig is gauleiter in Bohemen en onthou (getrou, hy verseker ons dat hulle hulself diep in my gedagtes gegraveer het) deur die Tsjeggiese dissident Josef Skvorecky in die inleiding tot sy roman Die Bass Saxofoon. Hulle is die moeite werd om volledig aan te haal:
1. Stukke in foxtrot-ritme (sogenaamde swing) mag nie 20% van die repertoire van ligte orkeste en dansorkeste oorskry nie.
2. In hierdie sogenaamde jazz-tipe repertoire moet voorkeur gegee word aan komposisies in 'n hoofsang en lirieke wat lewensvreugde uitdruk eerder as Joods somber lirieke
3. Wat tempo betref, moet lewendige komposisies ook voorkeur geniet bo stadige komposisies (sogenaamde blues), maar die tempo mag nie 'n sekere mate van allegro oorskry nie, in ooreenstemming met die Ariese dissipline en matigheid. Negroid-oormatige tempo (sogenaamde hot jazz) of solo-optredes (sogenaamde break) sal in geen geval geduld word nie
4. Sogenaamde jazz-komposisies kan hoogstens 10% sinchronisasie bevat, die res moet bestaan ​​uit 'n natuurlike legato-beweging sonder die histeriese ritmiese omkerings wat kenmerkend is van die barbaarse rasse en lei tot donker instinkte wat vir die Duitse volk vreemd is (sogenaamde riffs)
5. Die gebruik van instrumente wat vreemd is aan die Duitse gees (sogenaamde koebelle, flexatone, kwaste, ens.) En alle dempe wat die edele geluid van blaas- en koperblaasinstrumente in 'n Joods-Vrymesselaar-omslag verander, is streng verbode. genoem wa-wa, hoed, ens.)
6. Ook sogenaamde trommelpause langer as 'n halwe maat in vierkwartslag is verbode (behalwe in gestileerde militêre optogte)
7. Die kontrabas moet slegs met die boog gespeel word in sogenaamde jazz-komposisies
8. Dit is verbode om aan die snare te slaan, aangesien dit die instrument beskadig en die Ariese musikaliteit nadelig maak as 'n sogenaamde pizzicato-effek absoluut wenslik is vir die karakter van die komposisie. op die sordine, wat voortaan verbode is
9. Musikante word eweneens verbied om vokale improvisasies te maak (sogenaamde scat)
10. Alle ligte orkeste en dansorkeste word aangeraai om die gebruik van saxofone van alle toonsoorte te beperk en die viool-tjello, altviool of moontlik 'n geskikte volksinstrument daarvoor te vervang.
Die buiteblad van 'n museumgids uit 1938 wat gepubliseer is, val saam met 'n uitstalling oor " afgemaakte kuns " georganiseer deur dr. Hans Ziegler. Die uitstalling was verdeel in sewe afdelings, wat elkeen 'n ander artistieke vorm aangeval het. Igor Stravinsky en Paul Hindemith het afdelings vir hulself. (Publieke domein)
Dit is moontlik om die Nazi's se vrees vir jazz op te spoor en terug te swaai tot by die radikale nagklubs van Weimar Duitsland (opset vir die musiekblyspel Kabaret), wat Goebbels in sy dagboek beskryf het as "a Babilon van die sonde. " Maar die Ryksminister Horst Bergmeier en Rainer Lotz merk ook op dat die nasionale sosialisme wat die musiek getoonset het, nie was wat die meeste luisteraars wou hê om hul radiostelle aan te skakel nie, en toe die oorlogsjare die Duitse moraal inboor en bomme op Duitse stede reën. , het hy kompromieë begin maak wat voor 1939 ondenkbaar sou gewees het.
Daar was steeds onwilligheid om die regte Amerikaanse swing en jazz op die tuisfront te laat hoor. Dr. Fritz Pauli van die Duitse staatsradio skets die kriteria vir 'n model dansgroep wat Glen Miller vreemd sou lyk: twaalf viole, vier altviole, koper, bas, tromme en#8211 en 'n siter. Goebbels het verder besluit dat jazz heeltemal uit die luggolwe verban moet word, en dat alle radiodansprogramme voorafgegaan word deur 'n neutrale optog of ouverture. "
Agter die skerms het Hitler se propaganda -hoof egter 'n komplot uitgedink: musiek wat as geskik beskou word vir ordentlike Duitsers, sou ingespan word om die Nazi -oorlogspoging te help dryf. Hier was Goebbels catspaw 'n jazzfanatikus genaamd Lutz "Stumpie " Templin, 'n goeie tenorsaksofonis wat voor die oorlog een van die beste Duitse swingorkeste gelei het.
Templin was 'n onomwonde karakter, geen Nazi self nie; hy het nietemin ten volle gebruik gemaak van die geleenthede wat onder die regime van Hitler ontstaan ​​het. Reeds in 1935 het die Joodse leier, James Kok, die kern van die Lutz Templin -orkes geword, om sy opname -kontrak met Deutsche Grammophon te bewerkstellig. Teen die herfs van 1939 was die reputasie van Templin as saxofoon en sy bande met die Nazi's sterk genoeg dat die Propaganda -ministerie hom kon wend toe hy besluit het om musikale propaganda na Britse troepe te begin.
Die polities buigsame jazzsaksofonis Lutz Templin verskaf die musikale en organisatoriese spier vir Charlie and His Orchestra. (Publieke domein)
William Joyce, die berugte Lord Haw Haw, en 'n Iers-Amerikaner wat by Goebbels in diens was om propaganda na Brittanje uit te saai, en Norman Baillie-Stewart, nog 'n fascistiese draagjas wie se hoof aanspraak maak op roem, loer in die skadu van die nuwe inisiatief was die laaste Engelsman wat in die Tower of London opgesluit was. Hulle het idees, en miskien 'n paar lirieke, aan 'n voormalige staatsamptenaar genaamd Karl Schwedler verskaf, die man wat aangestel is om die jazz -musikante aan te pak wat die band van Templin gevorm het.
Schwedler was 'n merkwaardige karakter, 'n kanselier en 'n verkleurmannetjie wat geskik was om te floreer in die kykglaswêreld van Nazi-Duitsland. Hy is gebore as die seun van 'n loodgieter in Duisberg in 1902, en hy was 'n foutlose Engelssprekende wat 'n onverwagse talent vir diefstal onthul het terwyl hy vir die Amerikaanse afdeling van die departement van uitsaaiwese, Kultur-R. Hy was goed genoeg in sy werk om vrystelling te kry van militêre diens op grond van die feit dat hy belangrike oorlogswerk doen en om die beskerming van Goebbels self te geniet.
Dit lyk asof Schwedler idees bo sy stasie ontwikkel het. Volgens Baillie-Stewart het hy op 'n vinger van sy linkerhand 'n massiewe seëlring gegraveer met 'n valse wapen, soms het hy selfs die Old Etonian-das gedra totdat ek die feit genoem het. " Vir baie van die oorlog, het hy 'n playboy-lewe geleef in Berlyn, geklee in syhemde met SS-monogram en het hy wyd gereis, dikwels na Switserland, met die voorwendsel om die nuutste plate en nuwe idees op te tel. Dit het hom toegang gegee tot smokkelgoed (sykouse, drank, seep, sjokolade, sigarette, en Baillie-Stewart onthou), wat saam met 'n maklike sjarme gekombineer het en sy bevoorregte posisie in 'n toenemend korrupte Derde Ryk amper ontoelaatbaar gemaak het.
Karl " Schwedler, 'n werknemer van die Duitse ministerie van Buitelandse Sake, het ontdek dat hy 'n talent het om te kroon en het die oorlogsjare die hoof van die Nazi's gemaak en die vreemdste propaganda -inisiatief: Charlie and His Orchestra. (Fotograaf onbekend)
Die Templin -orkes, wat Charlie en sy orkes hernoem het ter ere van sy nuwe sanger, het in Januarie 1940 begin uitsaai as deel van 'n propaganda -program bekend as "Political Cabaret. " Mike Zwerin en Michael H. Kater berig albei dat die inspirasie vir die orkes kom van die Duitse vegter -aas Werner "Vati " M ölders, 'n ywerige jazzliefhebber wat na bewering sou luister na BBC -dansprogramme toe hy die kanaal oorsteek om in die Slag van Brittanje te veg. Hitler het 'n swak plek vir vlieëniers gehad, " Zwerin, " toe M öleerders gekla het oor die onwankelbare musiek op Duitse radio, het Hitler met Goebbels daaroor gepraat.#8221 Waar of nie, Schwedler dans stylings het die uitgangspunt geword vir gehore wat gou na die swaarhandige propaganda-skets luister wat die musiek opgebreek het. Maar Joyce en Baillie-Stewart was te slim om die kans om meer boodskappe in die musiek te meng, te mis. Met "Charlie 's " hulp, het hulle begin om die standaarde wat die jazzmanne gespeel het, te herskryf.
Musikaal was die orkes van Schwedler ' beter as enigiets anders wat in Nazi -Duitsland aangebied word, hoewel dit amper nie die standaard van die beste Amerikaanse of Britse orkeste was nie. Dit bevat Primo Angeli, 'n virtuose pianis, en af ​​en toe warm trommelpause verskaf deur Fritz "Freddie " Brocksieper, wat bekend was dat hy 'n Griekse moeder gehad het, maar wat die feit verberg het dat hy ook 'n kwart Jood was. (Brocksieper, vir baie jare die beste jazz-tromspeler in Duitsland, was 'n toegewyde van Gene Krupa tot die mate, sê Michael Kater, dat hy bekend was vir sy buitengewone geraas. ") repertoire bestaan ​​meestal uit dansstandaarde, gemeng met ongeveer 15 persent jazz. Maar dit is onwaar, sê Bermeier en Lotz, dat dit baie jazz bevat. Sulke musiek word selfs vir propaganda-uitsendings as die bleek beskou, en in elk geval het selfs die in Amerika gebore propaganda-baas Edward Vieth Sittler toegegee dat ons hierdie dekadente 'hot ' jazz as 'well ' 8217 as negers en Jode. "
Een van die min opnames van 78 rpm wat Charlie en His Orchestra gemaak het. Die meeste is deur geallieerde krygsgevangenes verpletter. (Publieke domein)
Baie van die snitte wat deur Charlie en sy orkes uitgevoer is, was weergawes van liedjies uit die nuutste Hollywood -rolprente en Broadway -musiekblyspele, en ondanks die pogings van Schwedler in Switserland sou dit blyk dat baie van hierdie musiek via Nazi -luisterstasies gekom het en van daar af grof getranskribeer is . Die Tsjeggiese trekklavier Kamil Behounek onthou dat hierdie praktyk probleme veroorsaak. Die spore is op 'n kort- of mediumgolf opgetel, het hy gesê, en baie van die gedeeltes was byna onmoontlik om te hoor as gevolg van die atmosfeer of vervaag. U moes dus met baie verbeelding uithelp. "
Namate die oorlog aangegaan het, en meer en meer Duitsers by die gewapende magte aangewys is, het die samestelling van die orkes van Charlie verander en 'n meerderheid spelers uit België, Frankryk en Italië ingesluit. Die musikante moes noodgedwonge verdubbel, soggens lewendige propaganda-swaaierangskikkings uitvoer en dan gedurende die middae hergroepeer in 'n ander ateljee om teen die herfs van 1943 goedgekeurde nommers vir huishoudelike verbruik te speel, namate die bombardement op Berlyn toeneem, word hulle gedwing om na Stuttgart te verhuis en hulself tot lewendige uitsendings te beperk. " Ons was vyf dae per week aan diens, en Otto baskitaar "Titte " Tittmann sou onthou. Ons het gedoen vir die Anglo-Amerikaanse gebied, plus Suid-Amerika en Suid-Afrika. "
Tog is hoë standaarde op die een of ander manier gehandhaaf. Behounek, wat in Mei 1943 aangestel is as verwerker, was aangenaam verras om 'n volledig professionele opset te ontdek:
Ek het gewonder by watter soort orkesgroep ek gaan werk. Maar bestellings is bestellings. Ek het die aand na Berlyn gekom. In die donker kon ek die verwoeste geboue uitmaak wat getuig van die verwoestende lugaanvalle. Die volgende oggend is ek na die groot uitsaaisentrum op die Masurenallee …. Ek het soos Alice in Wonderland gevoel. Hier was hierdie groot dansorkes met drie trompette, drie trombone, vier saxes, 'n vol ritmegroep. En hulle het dit geswaai! En hoe! Hulle speel nuutste treffers uit Amerika! Lutz Templin het die beste musikante van regoor Europa vir sy orkes saamgestel.
Lede van Charlie and His Orchestra oefen in 1942. Hulle was toe 'n matrasfabriek. (Fotograaf onbekend)
Vir die meeste musikante erken Brocksieper na die oorlog dat samewerking met die Nazi -oorlogsmasjien eenvoudig die minste van twee euwels was. Die alternatief was om te veg, of in die geval van Behounek, om as dwangarbeid in 'n wapensfabriek te werk ("My maats het doppe gevul —Ek het musiek gemaak. Ek sien nie dat dit nog erger is nie. ") Brocksieper het diensplig vermy deur 'n medisyne te sluk wat so 'n ernstige braking veroorsaak het dat 'n vermoedelike maagseer by hom gediagnoseer is. Dit sou beslis vir baie van die musikante gevaarlik gewees het om die beskerming van Charlie en sy orkes te vermy. homoseksuele en kommuniste nie presies die soort mense waarmee die Nazi's gewoonlik wou kaart speel nie. "
Soos "Charlie, " Schwedler — wat ten minste voorgestel het as 'n oortuigende Nazi -lirieke wat gewoonlik 'n vaste patroon volg. Die eerste vers van elke lied sou onaangeraak bly, miskien in die hoop om luisteraars te lok. Maar die res van die lirieke sou wild in Nazi -propaganda ingaan en spog met die Ariese oppergesag. Die belangrikste temas van Charlie was bekend: Duitsland was besig om die oorlog te wen en Churchill was 'n dronk grootman wat snags in die kelders weggekruip het om Duitse bomme te vermy ("Die Duitsers maak my mal/ek het gedink ek het 'n brein/maar hulle het neergeskiet my vliegtuie "). Roosevelt was eweneens 'n marionet van internasionale bankkartelle, en die hele Geallieerde oorlogspoging was in diens van die Jode. Die liedjies van Schwedler en#8217 het meestal wrede antisemitisme afgewissel met pogings om sy gehoor te oortuig dat die Nazi -oorwinning onvermydelik was. Toe Cole Porter se klassieke "Jy ' die beste is, het Charlie 's behandel, verskyn die hersiene lirieke as "You 're is die top/You 're is a German flyer/You 're the top/You 're masjiengeweervuur/Jy is 'n U-boot-kerel/Met baie pep/Jy is groot, " en die lirieke vir "I 've got a Pocketful of Dreams " geword "I 'm gaan red die wêreld vir Wall Street/Gaan ook vir Rusland veg/Ek veg#8217 vir demokrasie/Ek veg vir die Jood. "
Wat die groot treffer " Little Sir Echo betref, teen die tyd dat Schwedler daarmee klaar was, was dit onherkenbaar:
Arme meneer Churchill, hoe gaan dit met u?
Hallo … Hallo …
U beroemde konvooie kom nie deur nie#8232
Duitse U -bote maak jou seer …
Jy is 'n goeie kêrel, maar jy behoort nou te weet
Dat u nooit hierdie oorlog kan wen nie.
Daar is meestal min bewyse dat Charlie en sy orkes iets soos die impak op die geallieerde moreel gehad het waarop Goebbels gehoop het. Schwedler praat dalk perfek Engels, maar hy het nooit Britse en Amerikaanse ironie en understatement begryp nie, en hoewel sy orkes tussen 1941 en 1943 tot 270 snitte opgeneem het, en hulle rekords aan krygsgevangenekampe versprei is, is hulle oor die algemeen deur die krygsgevangenes verpletter. na 'n verkennende luister.
Schwedler by die mikrofoon met trompettist Charly Tabor en 'n onbekende sanger. Let op die gebruik van 'n verbode trompetstom wat deur die Nazi's gehaat is omdat dit geneig was om 'n Joodse-Vrymesselaarse juwel op te lewer. " (Fotograaf onbekend)
Tog was Charlie en sy orkes vir Goebbels se propagandamasjien so belangrik dat die orkes amper tot aan die einde van die oorlog onderhou is. Dit lyk asof die laaste uitsendings vroeg in April 1945 gemaak is, net 'n maand voor die einde van die konflik in Europa en 'n paar dae voordat die Amerikaanse weermag die Rynland ingeneem het en Reichssender Stuttgart uit die lug gegaan, opgeblaas deur 'n terugtrekkende losbandigheid van die SS.
Nie dat die hooflede van die orkes lank buite aksie was nie. Die vraag na dansmusiek was net so sterk onder Amerikaanse besetting, en teen die herfs van 1945 werk Lutz Templin vir die Amerikaanse weermag en reis hy gereeld in die suide van Duitsland. Hy ontwikkel later sy eie musiekuitgewersbedryf in Hamburg en werk in A & ampR vir Polydor. Fritz Brocksieper het die laaste paar weke van die oorlog op 'n plaas naby T übingen weggekruip. Hy hervat spoedig sy stil loopbaan as die beste tromspeler van Duitsland en bly rekord tot met sy dood in 1990, ironies genoeg as gevolg van 'n gebarste maagseer.
Wat Karl Schwedler, die verkleurmannetjie betref, het hy hom ná 1945 net so aanpasbaar bewys as tydens die oorlog. Ou bekendes het gevind dat hy as 'n croupier in die casino by die Europa Pavilion in Wes -Berlyn werk, toe, in 1960, en ondanks sy onopgeloste Nazi -verlede, emigreer "Charlie " met sy vrou en kinders na die Verenigde State. Dit is nie bekend of hy ooit daar opgetree het nie.
Adam Cathcart. Musiek en politiek in Hitler se Duitsland. " Madison Historical Review 3 (2006) Tim Crook. Internasionale radiojoernalistiek: geskiedenis, teorie en praktyk. Londen: Routledge, 1998 Brenda Dixon Gottschild. Waltzing in the Dark: African American Vaudeville and Race Politics in the Swing Era. New York: Palgrave, 2000 Roger Hillman. Ontwykende tellings: Duitse rolprente, musiek en ideologie. Bloomington: Indiana University Press, 2005 John Bush Jones. Die liedjies wat die oorlog beveg het: Populêre musiek en die tuisfront, 1939-1945. Libanon: Brandeis University Press, 2006 Michael Kater. Verskillende trommelaars: Jazz in die kultuur van Nazi -Duitsland. Oxford: Oxford University Press, 1992 Horst Heinz Lange. Jazz in Deutschland: die Deutsche Jazz-Chronik tot 1960. Hildesheim: Georg Olms, 1996 Martin L ücke. Jazz im Totalitarismus: Einer Komparative Analyze des Politisch Motivierten Umgangs with dem Jazz W ährend des Zeit des Nationalsocialismus und der Stalinismus. M ünster: Lit Verlag, 2004 David Snowball. " Beherende ontaard musiek: jazz in die Derde Ryk. " In Michael Budds (red). Jazz en die Duitsers: opstelle oor die invloed van "Hot " Amerikaanse idiome oor 20ste eeuse Duitse musiek. Maesteg: Pendragon Press, 2002 Michael Zwerin. La Tristesse de Saint Louis: Swaai onder die Nazi's. Londen: Kwartet, 1988.
Propaganda in Nazi -Duitsland
Propaganda in Nazi -Duitsland is na 'n nuwe en gereeld perverse vlak geneem. Hitler was baie bewus van die waarde van goeie propaganda en hy het Joseph Goebbels as hoof van propaganda aangestel.
Propaganda is die kuns om te oorreed - om ander te oortuig dat u 'kant van die storie' korrek is. Propaganda kan die vorm aanneem om ander te oortuig dat u militêre mag te groot is om uitgedaag te word dat u politieke mag in 'n land te groot of gewild is om uit te daag, ens. In Nazi -Duitsland was dr Joseph Goebbels verantwoordelik vir propaganda. Die amptelike titel van Goebbels was minister van propaganda en nasionale verligting.
As Minister van Verligting het Goebbels twee hooftake gehad:
om te verseker dat niemand in Duitsland iets kan lees of sien wat die Nazi -party vyandig of skadelik is nie.
om te verseker dat die standpunte van die Nazi's op die mees oortuigende manier uitgespreek word.
Om sukses te verseker, moes Goebbels saam met die SS en Gestapo en Albert Speer werk. Eersgenoemde het gejag op diegene wat artikels wat lasterlik was vir die Nazi's en Hitler, kon opspoor terwyl Speer Goebbels gehelp het met publieke uitstallings van propaganda.
Om te verseker dat almal op die regte manier dink, het Goebbels in 1933 die Reichskamer van Koophandel op die been gebring. Hierdie organisasie handel oor letterkunde, kuns, musiek, radio, film, koerante, ens. lid van die Rykskamer wees. Die Nazi -party het besluit of u die regte geloofsbriewe het om lid te wees. Enige persoon wat nie toegelaat is nie, mag geen werk laat publiseer of opvoer nie. Ongehoorsaamheid het ernstige strawwe meegebring. As gevolg van hierdie beleid het Nazi -Duitsland 'n stelsel van sensuur ingestel. U kon net lees, sien en hoor wat die Nazi's wou hê dat u moes lees, sien en hoor. Op hierdie manier, as u geglo het wat u meegedeel het, het die Nazi -leiers logies aangeneem dat die opposisie teen hul heerskappy baie klein sou wees en slegs beoefen sou word deur diegene op die uiterste wat maklik sou wees.
Hitler het aan bewind gekom in Januarie 1933. Teen Mei 1933 het die Nazi -party sterk genoeg gevoel om in die openbaar aan te toon waarheen hulle oortuigings op pad was toe Goebbels die eerste van die berugte boekverbrandingsafdelings organiseer. Boeke wat nie by die Nazi -ideaal pas nie, is in die openbaar verbrand - getroue Nazi's het biblioteke bestook om die 'aanstootlike' boeke te verwyder. 'Waar 'n mens boeke verbrand, brand 'n mens uiteindelik', sê die skrywer Brecht.
Dieselfde benadering is in films gebruik. Die Nazi's het filmproduksie beheer. Films wat aan die publiek bekend gemaak is, konsentreer op sekere kwessies: die Jode, die grootheid van Hitler, die lewenswyse vir 'n ware Nazi, veral kinders, en toe die Tweede Wêreldoorlog nader kom, hoe sleg Duitsers wat in lande in Oos -Europa gewoon het, behandel is. Leni Riefenstahl het die vrye hand gekry om Nazi -propagandafilms te vervaardig. Sy was 'n jong filmprodusent en het Hitler beïndruk met haar vermoë. Dit was Riefenstahl wat 'Triumph of Will' gemaak het - ondanks die inhoud daarvan beskou as een van die grootste propagandafilms.
Wat in die bioskope gesien is, is beheer. 'Hitlerjunge Quex' is gemaak in 1933. Hierdie film vertel die verhaal van 'n seuntjie wat in 'n kommunistiese gesin in Duitsland grootgemaak is, wat van hierdie agtergrond af weggebreek het, by die Hitler -jeug aangesluit het en deur die kommuniste in Duitsland vermoor is. "Die ewige Jood" was 'n film wat die Jode verneder het - die Jode in Europa vergelyk met 'n klomp rotte, siektes versprei, ens. Een film wat die mag van die Duitse vloot gevier het, is nie vertoon nie, want dit wys 'n dronk Duitse matroos. Die bioskope was egter nie vol ernstige films met 'n politieke boodskap nie. Goebbels het beveel dat baie komedies gemaak moet word om Duitsland 'n 'ligter' voorkoms te gee.
Om te verseker dat almal Hitler kon hoor praat, het Goebbels die verkoop van goedkoop radio's gereël. dit is die 'People's Receiver' genoem en dit kos slegs 76 punte. 'N Kleiner weergawe kos slegs 35 punte. Goebbels het geglo dat as mense toesprake sou hou, die mense hom moes kon hoor. Luidsprekers is in die strate geplaas sodat mense geen toesprake deur die Fuhrer kon vermy nie. Kafees en ander sulke eiendomme is deur Hitler beveel om in openbare toesprake te speel.
Goebbels en sy vaardigheid om propaganda te bemeester, word die beste onthou vir sy vertonings in Neurenberg. Hier het hy en Speer saamtrekke gereël wat bedoel was om aan die wêreld die mag van die Nazi -nasie te wys. Elke jaar in Augustus is groot byeenkomste in Neurenberg gehou. Arenas vir 400 000 mense is gebou. Op die beroemde nagvertonings het 150 soekligte die hoofarena omring en vertikaal in die naghemel verlig. Hulle lig kon meer as 100 kilometer ver gesien word in wat 'n Britse politikus, sir Neville Henderson, 'n 'katedraal van lig' noem.
Deel van die "Cathedral of Light" van die Neurenberg -stadion
Waarom is soveel moeite met propaganda gedoen?
Op geen tydstip tot 1933, het die Nazi -party 'n meerderheid van die stemme by verkiesings gekry. Hulle was moontlik die grootste politieke party in 1933, maar hulle het nie 'n meerderheid steun onder die mense gehad nie. Daarom moes diegene wat die Nazi's ondersteun het, ingelig word oor hoe korrek hul keuse was, met die klem op die sterkte van die party en die leierskap. Diegene wat die Nazi -party gekant was, moes oortuig wees dat dit sinloos was om met hul opposisie voort te gaan. Die feit dat Goebbels soveel mag gehad het, is 'n aanduiding van hoe belangrik Hitler gedink het dit is om te verseker dat die mense oorwin of geïntimideer word om Nazi -bewind te aanvaar.
10. Eva Braun het twee keer tevore selfmoord probeer
Op 20 April 1945 pleeg Eva Braun selfmoord met Adolf Hitler slegs veertig uur nadat hulle getroud is en 'n troue ontbyt geniet het. Dit het tegnies Eva Braun van Adolf Hitler se laaste vrou geword. Eva het 'n sianiedkapsule geneem, terwyl Adolf homself in die kop geskiet het. Hulle liggame is selfs saam gebrand. As jy hoor van Adolf Hitler se selfmoord, word Eva dikwels vergeet. Die interessante ding is dat Eva Braun twee keer voorheen probeer het om selfmoord te pleeg. In 1932 het sy haarself met haar pa se geweer in die bors geskiet, hoewel dit nie noodlottig was nie. In 1935 het hy 'n oordosis van slaappille geneem. Selfmoordpoging was dalk net haar ding.
Die Nazi -teel- en kindermoordprogram waarvan u waarskynlik nooit geweet het nie
Deur Erin Blakemore
Dit klink soos die distopiese fantasie: vroue word aangemoedig om kinders te baar om aan 'n totalitêre regime oor te gee. Maar vir duisende Europeërs, waaronder die ABBA-sanger Anni-Frid Lyngstad, is so 'n program nie denkbeeldig nie-dit is die verhaal van hul lewens. Lyngstad en ongeveer 20 000 ander is die Lebensborn, oorlewendes van 'n Nazi -teelprogram wat ontwerp is om rasse "suiwer" kinders vir die Derde Ryk te skep.
Tussen 1935 en 1945 moedig die geheime program rasse "geskikte" vroue aan om kinders vir die Ryk te baar en beskermde babas wat gedink word as voorbeeld van Nazi -Duitsland se Ariese ideale. Die Lebensborn -program, wat as 'bron van lewe' vertaal is, behels geheime geboortegeriewe, verborge identiteite en diefstal van honderde duisende kinders.
Die program het sy oorsprong in die Eerste Wêreldoorlog, wat die manlike bevolking van Duitsland verwoes het en bygedra het tot 'n skerp afname in die land se geboortesyfers, wat tussen 1920 en 1932 met 43 persent gedaal het. Dit was 'n probleem vir Adolf Hitler en sy Nazi -party, wat gekom het in 1933 aan die bewind met planne om 'n nuwe wêreldorde in te lui, waarin Nordiese en Germaanse "Ariërs" - wat hulle as die beste van die rasse beskou het - met reg die hoogste sou wees. Om die visie van Hitler op 'n heeltemal Ariese Europa uit te voer, sou die Nazi's die genetiese tekort van die land moes aanspreek.
Die SS -hoof, Heinrich Himmler, was oortuig dat aborsie die hoofrede was vir die dalende geboortesyfer, en in 1935 besluit hy om terug te val. Hy het besluit om aborsies van ras "suiwer" kinders minder aantreklik te maak deur 'n alternatief vir hul moeders te bied. Vroue wat kan bewys dat hul ongebore kind pas by die nazi -rasse -suiwerheidstandaarde, kan die kind in geheime, gemaklike geriewe baar.
Maar daar was 'n vangs: sodra die babas gebore is, moes hulle aan die SS afgestaan ​​word. Die SS sou hulle dan opvoed, hulle in die Nazi -ideologie indoktrineer en dit aan elite -gesinne gee om op te voed.
Aanvanklik het Himmler die SS en die Duitse weermag aangemoedig om kinders te hê met Ariese vroue binne en buite die huwelik, maar namate die oorlog vorder, het dit 'n mandaat geword. Toe ongevalle die Duitse manlike bevolking verder verwoes het, het Himmler sy offisiere beveel om te trou en voort te plant. Vroue in besette lande is ook aangemoedig om kinders met Duitse soldate te hê.
Namate dit ooswaarts beweeg het, brei die Derde Ryk die Lebensborn -program uit tot groot ontvoering. Kinders wat vermoedelik ras -suiwer was, is van hul ouers geneem en tydelik in Lebensborn -huise geplaas voordat hulle deur Duitse gesinne aangeneem is. Net in Pole is tussen 100 000 en 200 000 kinders ontvoer, diegene wat rasse -suiwerheidstoetse in Duitsland gedruip het, is na weeshuise gestuur of summier tereggestel.
Op sy hoogtepunt bevat die Lebensborn -program tientalle geboortesentrums in Duitsland en die lande wat dit beset het. Hierdie huise is gemaklik gemeubileer met die besittings van gedeporteerde Jode, en is stilweg geadverteer as plekke waar ongetroude moeders aan sosiale verdwyning kon ontsnap, wat 'n blink toekoms vir hul kinders verseker. In besette gebiede was hulle ook 'n plek om te ontsnap aan die woede van die plaaslike bevolking wat hongersnood en onderdrukking ondervind het deur die Duitsers en die spesiale voorregte verleen het aan vroue wat swanger is met 'wenslike' kinders.
Dit is nog onduidelik presies hoeveel kinders in Lebensborn -huise gebore is, en die huidige ramings wissel tot 20 000. Hierdie getal sal egter nooit volledig bekend wees nie as gevolg van geheimhouding van moeders, onvolledige en vernietigde rekords en nuwe name aan kinders wat in Nazi -gesinne geplaas is.
Wat duidelik is, is die trauma van kinders wat deel was van die program. Na die oorlog het Lebensborn sosiale verstotelinge geword binne en buite Duitsland. Destyds word ongetroude, ongetroude moeders as sosiale misbruik beskou, en in besette lande word diegene wat seksuele verhoudings met Duitse soldate gehad het, as verraaiers beskou.
Neem byvoorbeeld Anni-Frid Lyngstad, wat in 1945 gebore is nadat haar Noorse ma 'n verhouding met 'n Nazi-sersant gehad het. Alhoewel Lyngstad haar ma se van gekry het, is sy gebrandmerk as Tyskerbarnas, of Duitse kind, en haar ma het 'n uitgeworpene geword. Die gesin emigreer later na Swede, waar Lyngstad eensaam en geïsoleer grootgeword het.
Toe sy 22 was, het sy deelgeneem en 'n Sweedse talentwedstryd gewen teen die tyd dat ABBA ontstaan ​​het, het sy verskeie nommer een treffers gehad. Na haar tyd by ABBA, een van die mees herkenbare en topverkoper-popgroepe in die geskiedenis, het Lyngstad 'n prinses geword deur 'n huwelik.
Ander Lebensborn was nie so gelukkig nie. Soos Die voogKate Connolly se, Lyngstad se sukses sou byna ondenkbaar gewees het as sy in Noorweë gebly het. Opvoedings- en werksgeleenthede was skaars vir Lebensborn, die regering het baie kinders na verskillende lande gestuur in 'n poging om daarvan ontslae te raak, en baie het in kinderhuise beland nadat hul moeders na konsentrasiekampe gestuur is. Die Noorse Lebensborn beweer ook dat hulle in geheime militêre proewe met dwelms soos meskalien en LSD gebruik is, maar hierdie bewerings is nog nooit amptelik erken nie.
In 2002 het Noorweë ongeveer $ 31 000 aan Lebensborn aangebied om die regering se behandeling van kinders reg te stel, maar die land het nog nooit amptelik om verskoning gevra nie. Geen ander land het aangebied om slagoffers wat skaamte en trauma verduur het, te vergoed nie.
Diegene wat weet dat hulle Lebensborn is, staar 'n harde afrekening in die wete dat hul vaders - en moontlik hul moeders - toegewyde Nazi's is. Maar miskien is die mees gruwelike deel van die program die feit dat soveel mense wat ontvoer of aangeneem is onder die Lebensborn -ideologie, nooit hul ware identiteit sal ken nie. Die Nazi's het nooit daarin geslaag om 'n Ariese superras te skep nie, maar hul soeke na rasse -volmaaktheid het ironies genoeg 'n geslag van die kinders wat hulle beweer het gekoester, beskadig.
Kyk: Hier is wat u moet weet oor Antifa
Brief: teregstelling van Jode
Rykskommissaris vir Ostland
Aan: Minister van die Ryk vir die besette oostelike gebiede
RE: Teregstelling van Jode
. . . Sal u my asseblief in kennis stel of u navraag van 31. Oktober geïnterpreteer moet word as 'n opdrag om alle Jode in Ostland te likwideer? Moet dit gedoen word, ongeag ouderdom, geslag en ekonomiese vereistes (byvoorbeeld die vraag van Wehrmacht na geskoolde werkers in die wapensbedryf)? Die reiniging van die Jode in Oosland is natuurlik 'n baie belangrike taak, maar die oplossing daarvan moet in ooreenstemming wees met die vereistes van oorlogsproduksie. . .
Brief: Die Joodse vraag
18. Desember 1941
Ryksminister vir die besette oostelike gebiede
Aan: Reichskommissar vir Ostland
RE: Joodse vraag
Die Joodse vraag is vermoedelik intussen verduidelik deur middel van mondelinge bespreking. Ekonomiese oorwegings moet in beginsel nie in ag geneem word by die oplossing van die probleem nie. Daar word verder versoek dat enige vrae wat direk ontstaan, direk met die hoër SS en polisieleier besleg word.
Aan: Hoër SS en polisieleier
. . . Ek versoek ten sterkste dat die likwidasie van Jode wat as bekwame werkers in bewapensaanlegte en herstelwerkswinkels van die Wehrmacht werk en wat tans nie deur plaaslike personeel vervang kan word nie, voorkom word. . .
. . . Daar moet so vinnig as moontlik voorsiening gemaak word vir die opleiding van geskikte plaaslike personeel as geskoolde werkers. . .
Algemene kommissaris vir Wit -Rusland
Ek wil u persoonlik 'n amptelike opdrag vra vir die gedrag van die burgerlike administrasie teenoor die Jode wat uit Duitsland na Wit -Rusland gedeporteer is. Onder hierdie Jode is mans wat aan die Front geveg het en die Ysterkruis, Eerste en Tweede Klas, oorlogsgestremdes, half Ariërs, selfs driekwart Ariërs het. . .
. . .Hierdie Jode sal waarskynlik in die komende weke vries of van die honger doodgaan.
. . Op eie verantwoordelikheid sal ek die SD geen instruksies gee oor die behandeling van hierdie mense nie. . .
Ek is beslis 'n harde man en bereid om die Joodse vraag op te los, maar mense wat uit ons eie kulturele sfeer kom, is net nie dieselfde as die wrede hordes op hierdie plek nie. Moet die Litouwers en Letts, wat self deur die bevolking hier verwerp word, die slagting doen? Ek kon dit nie doen nie. Ek smeek u om duidelike voorskrifte [in hierdie aangeleentheid] te gee, met inagneming van die goeie naam van ons Ryk en ons Party, sodat die nodige stappe op die menslikste manier gedoen kan word.