Perde, koeie en hemelse wesens aan die begin van die beskawings - Geskiedenis Podcasts - 2021
As ek aan die Ariërs van die antieke tyd dink, dink ek aan Sentraal -Asië, die steppe, 'n perdekultuur wat hul taal, Sanskrit, in staat sou stel om, so te sê, weswaarts en suidwaarts te versprei om die basis te vorm van feitlik elke Europese en baie subkontinentale tale in die millennium voor Christus.
Die makmaak van die perd op die steppe was miskien die belangrikste dryfveer agter die verspreiding van Sanskrit na die weste. Vandag het beide Europa en 'n groot deel van Asië 'n ruiterkultuur behou en inderdaad, toe die Spanjaarde in Amerika kom, het hulle die perde saamgebring wat uiteindelik die ruggraat sou vorm van die kulture van sowel die indringers as die indringers. Die perdekultuur het egter nooit in die subkontinent aangekom nie, ondanks die feit dat Sanskrit dit gehad het, en die mense wie se taal dit die meeste daaraan verbonde was, veral Indië, in die moderne sin van die naam se gebruik.
Die inskripsie van Darius I die Grote (die Behistun-inskripsie) Die vroegste epigrafies getuigde verwysing na die woord arya kom voor in die Behistun-inskripsie uit die 6de eeu vC. Die arya van die inskripsie beteken niks anders as "Iraans" nie. ( CC BY-SA 3.0 )
As die Ariese krygers van die vlaktes van Asië die berge van die Hindoe -Kush sou oorsteek en die vlaktes van wat eendag Punjab te perd sou word, binnegedring het, sou die dier, die dier wat hulle op 'n tyd so duur gehou het, nie word hulle daarmee begrawe, bly dit 'n integrale deel van die Indiese kultuur vandag? Die taal bly. Die Vediese gode bly. Die Vediese tekste bly. Maar waar is die perde? Sou suksesvolle indringers so 'n voordeel laat vaar?
By aankoms op die subkontinent, lyk dit asof die Ariese stamme die koei aangeneem het as 'n dier om wie hul samelewing gebou sou word. Nie die perd nie. Die koei het goddelik geword en die werkperde het buffels geword, of olifante (wat ook as goddelik beskou word). Was dit die wesens wat vereer is deur die inheemse mense wie se grond oorval is? Was dit die geestelike kultuur van die oorwonne wat die siele van die oorwinnaars sou oorwin?
Eugène Delacroix se skildery van die Romeinse digter, Ovidius, in ballingskap onder die Skithiërs.
Hedendaagse beskawings regoor die wêreld
In die tyd dat die Ariërs suid en wes migreer, het ander gesofistikeerde kulture, wat die van die Ariërs self verduister het, in ander dele van die wêreld bestaan. In die Amerikas het die Maya -mense die uitspansel gekarteer, 'n gesofistikeerde kalender ontwikkel en buitengewone piramides gebou, blykbaar sonder die gebruik van die wiel. Ons leer hulle tempelkomplekse, net soos dié van die Inkas van die Andesgebiede, op sy beste met primitiewe tegnologie, en tog is die reusagtige blokke so presies geplaas dat selfs na honderde, soms duisende jare se verwering, 'n sigaretpapier kon nie 'n tuiste tussen hulle vind nie.
Die ware Ariërs: wie was hulle werklik en hoe is hul oorsprong beskadig?
Arkaim: Ariërs, gevorderde sterrekunde en onbekende geheime van 'n Russiese vesting
Cusco, Peru, muur met 'n presies gesnyde klip van 12 hoeke. ( CC BY 3.0 )
In Noord -Afrika het die Egiptenare 'n florerende kultuur geniet, miskien selfs agteruitgegaan toe die Ariërs in die noordwestelike grens van antieke Indië aangekom het. Ook hulle het 'n beskawing ontwikkel wat so gesofistikeerd was dat hulle ook hul hemelse omgewing akkuraat kon karteer en tyd by hul kalender kon hou. Min mense in die wêreld het nog nie van die piramides van Giza gehoor nie of kan nie 'n beeld van die Sfinx herken nie.
Die piramides van Giza en dié op die ander plekke wat noord tot suid langs die Nylvallei loop; Abusir, Saqqara, Dashur, Abu Rawash, Lisht en Meidum , die eerste ware piramides, was ook buitengewone ingenieurswerke; presisie gesnyde klippe sonder die tekens wat agtergelaat is deur die geklets van die vakman se beitels. Die bewaarders van die ou tradisies van die inheemse kultuur van Egipte dring daarop aan dat die klipblokke waaruit monumente en hul bybehore gebou is, met behulp van klank uit die rots gesny is en daarom so presies gesny word as wat ons vandag met 'n laser kan bereik. Klank- en ligtegnologie was beskikbaar vir en verstaan ​​deur die antieke beskawings.
Die getrapte piramide by Saqqara. ( CC BY-SA 3.0 )
Gelyktydig met die kultuur van die Nyl, was dié van die Eufraat; Sumer en Babilon, onderskeidelik ongeveer 4500 vC-1900 vC en 2300 vC-1000 nC. Behalwe die ooreenkomste in argitektuur en sterrekunde, is daar meer subtiele ooreenkomste; die hoë agting waarin die koei gehou is, 'n rysgebaseerde kultuur, 'n priesterlike kaste wat onderskei en meer hoog geag is as diegene wat uit die heersende klas gebore is en almal bestaan ​​in 'n klimaat en terrein wat baie verskil van die Noord-Afrikaanse en Arabiese woestyne wat ons weet hulle is vandag.
Afwesigheid van die perd
In geen van die bogenoemde beskawings speel die perd enigsins 'n belangrike rol nie. Van die honderde gode van Sumer en Babilon word die perdegodin Silili slegs een keer in die Epos van Gilgamesj genoem, opgeteken op die sesde tablet (reël 57), van die sewe waarop dit oorspronklik geskryf is, in Sumeriese spykerskrif, ongeveer 2000 vC. Die perd verskyn ook nie in die geestelike bewussyn van die vroeë Egiptenare nie, die perd is inderdaad eers daar ingebring tot 1600 v.C. toe die Griekssprekende Hyksos -mense hulle binnedring.
Die Harappan beskawing, van die Indusvallei, miskien die oudste van almal wat aan ons bekend is, wat tussen 4000 v.C. en 1500 v.C. floreer, toon geen tekens van perde tot ongeveer 2100 v.C., tot watter tydstip, 'n perdskelet gevind in 'n opgrawing, Surkotada, by Rapar Taluka, in die Kutch -distrik van Gujarat, is gedateer. Die terrein is in 1964 deur dr JP Joshi ontdek en verdere werk met sy kollega, dr Sharma, het meer geraamtes opgegrawe wat tussen 2100 vC en 1700 vC dateer. Hierdie datums val binne die tydsraamwerk dat dit deur geleerdes algemeen aanvaar word as die tydperk waartydens die Ariese migrasies begin het, wat 'n gevestigde kultuur op die rug van hul perde meebring.
Nodeloos om te sê dat ander artefakte herken word met die staar van die menslike oog, wat steeds meer lig werp op wie die Harappan's was, met wie hulle handel gedryf het, is beïnvloed deur wie hulle self beïnvloed het en miskien waar hulle vandaan kom, insluitend koper seëls wat byna identies is aan dié wat op Egiptiese tablette gevind word. Hoe het hul beskawing uit niks ontstaan ​​tot by die hoogtepunt, omstreeks 3000 v.C., teen watter tyd die bevolking die tegnies mees gesofistikeerde stad ter wêreld gebou het Mohenjodaro?
Opgegrawe ruïnes van Mohenjo-daro, met die Groot Bad op die voorgrond en die Boeddhistiese Stupa op die agtergrond. ( CC BY-SA 3.0 )
Sir John Marshall, die Britse gebore direkteur -generaal van die Archeological Survey of India tussen 1902 en 1928, was oortuig dat sy werk in die voormalige stede Harappa en Mahenjodaro het getoon dat die Indus-beskawing die datering van Sumer vooraf gedateer het en dat die Sumeriër uit die Harappan. Alhoewel die skrif wat deur die Indusvallei -beskawing gebruik is nog nie ontsyfer is nie, het die spykerskrif van die Sumeriërs, en vreemd genoeg, een van die artefakte wat ontbloot en verstaan ​​is, 'n teks, Temple Hymn 31, gedateer tot 2300 v.C., wat lui:
Hy wat hierdie mantra -klank voordra, Om
Ligte (met uitstraling)
Soos die vereenvoudigde vertaling lei, begin die mantra met lettergreep / klank (Om) en eindig met die woord wat die Sumeriërs gebruik het om lig, verligting, uitstraling te beskryf - ' sootiya '. Die Tamils ​​van Suid -Indië, wie se voortgesette kultuur en taal gelyktydig was met dié wat tot nou toe genoem is, het ook die woord gebruik 'Sootiya' om lig, verligting en glans te beteken. So begin dit met klank en eindig in lig. Hierdie verband tussen die Tamil-taal, die oudste van die Dravidiaanse (nie-Ariese) tale van die subkontinent en die bekende spykerskrif en hiërogliewe tale van die antieke wêreld, is miskien die mees onthullende van 'n gemeenskaplike kultuur wat vir die onvermydelike veranderings in tyd.
Bronstydperk Indus Valley Civilization: The Spirit of Saraswathi
Sogenaamde "Priest King" -beeld, Mohenjo-daro, laat volwassen Harappan-periode, National Museum, Karachi, Pakistan . ( CC BY-SA 1.0 )
Die idee dat die Egiptiese, Sumeriese en Babiloniese beskawings met mekaar verbind is, is nie nuut nie. Europeërs het al eeue lank bespiegel en veronderstel dat dit die logiese ontwikkeling was, deur die tyd, in daardie klein deel van die wêreld. Sommige ook dat die Indiër aanleiding gegee het tot die Egiptenaar. Die Egiptenare self het geglo dat hulle, of hul kultuur, hul oorsprong het in die land wat deur hulle as Pant bekend was, en wat deur geleerdes van die onderwerp geglo word, die westelike Malabar -kus van die suidelike Indiese skiereiland beteken. Dit strook met hul beskrywing van hul vaderland in elke detail van flora, fauna, aardrykskunde en klimaat.
As mense uit die suide van Indië Afrika gekoloniseer het, vermoedelik by die wat ons noem, 'die horing' van daardie wonderlike landmassa, dan sou hierdie mense Dravidiaanse mense gewees het, bewaarders van die kennis van hul ou voorouers, waarvan een vandag, vloei deur sy are, die oudste, nie-Afrikaanse DNA wat nog ontdek is.
In die tyd dat Brittanje herbevolk is deur migrante van die Europese vasteland waaraan dit nog geheg is, het pastorale mense hul vee bewei oor die gematigde savanne wat die uitgestrekte gebied beset het wat ons nou ken as die Sahara en tot in die Levant, Mesopotamië en die skiereiland Arabië (dit was destyds minder 'n skiereiland, soos mense, soos kontinentale plate!).
Hulle het hul lewens uitgebeeld in die kuns waarmee hulle die plekke waarin hulle gebly het, versier het. Driedimensionele figure wat eers deur die Europeërs geteken is tot in die Middeleeue. Vroeë Bisantynse uitbeeldings van Christus is in twee dimensies, en dit ontbreek beide diepte en gesofistikeerdheid van diegene wat in die millennia wat voorheen geëts en geskets het - kunstenaars wat elke spier en senings, hare en weefsel van die wesens so grafies vasgevang het hulle het hul ruimte gedeel met die feit dat hulle vandag, na die verloop van duisende jare en deur miljarde sandkorrels gestraal word, steeds so lewendig soos 'n foto is.
Egiptiese eerbied vir die koei
Diep begrawe onder geslagte van natuurlik opgehoopte sand, is onlangs in die Egiptiese woestyn ontbloot, altare wat elkeen op hul eie manier gemaak is. Drie van hulle. Elkeen is gebruik totdat dit oorgelaat is aan die immer vorderende en verdiepende woestyn, en deur die volgende en ander vervang, totdat dit uiteindelik verdrink en verlore geraak het onder die golwe van sand om op herontdekking te wag.
Die mees onlangs geplaasde klipaltaar staan ​​bekend as die 'koeiensteen' omdat dit duidelik ooreenstem met dieselfde dier en is doelbewus daar geplaas, voordat die eerste heerser op die Egiptiese koningslys verskyn, voor die aanbreek van die beskawing. Dit is ook duidelik uit moderne lugfoto's en rekenaarkaarte dat die Nyl 200 myl wes van sy huidige kanaal was, terwyl dit uit die Soedan na Egipte vloei, ver tot waar die hedendaagse sandduine gekoloniseer en gevestig het. .
Die koei het ook haar plek gevind onder die gode van die latere Egiptenare, die godin Plater is uitgebeeld as 'n koei, net soos Hathor; een van die oudste gode; beskou as die moeder van die son en die maan, die ooste en die weste; 'n godin van vrugbaarheid en vreugde, is sy uitgebeeld met 'n horingkoeikop.
'N Driebeeld wat die godin Hare Nome, die godin Hathor en die farao Mekaura uitbeeld. omstreeks 2548-2530 v.C. (CC BY 3.0) Beeldhouwerk van Hathor as 'n koei, met al haar simbole, die sonskyf, die kobra, sowel as haar halssnoer en kroon. ( CC BY-SA 2.5 )
Sedert die vroegste inskripsies van die ou koninkryk, omstreeks 3000 v.C., totdat 'n tempel ter ere van haar gebou is vanaf 237 v.C. (tydens die Ptolemaïese dinastie), is Hathor met groot liefde in die harte van die mense gehou , 'moeder' -godinne is, waar hulle ook al ter wêreld aanbid word. Sy dateer vooraf die gode waarvan ons meer vertroud is, Isis (met wie sy later geassosieer sou word), Osiris en Ra, inderdaad, sy het hulle gebaar, want dit was sy wat die oorspronklike krag was wat ons wêreld tot stand gebring het, net soos Indra, onder die Vediese gode voordat Vishnu, Shiva en hul gesinne in die Hindoe -panteon verplaas is.
Hathor, antieke Egiptiese godin. Hathor word in baie vorme uitgebeeld, meestal as 'n vrou met koeihorings en sonskyf. ( CC BY-SA 4.0 )/ Hathor in die vorm van 'n goddelike koei. Om die nek is 'n hathor-embleem en 'n sonskyf rus tussen die horings. ( CC BY-SA 4.0 ).
In haar inkarnasie as Heset sy verskyn as 'n wit koei en word geassosieer met die goddelike koei van die oer -tyd, Mehe-Heret wat die reën wat die rivier die Nyl veroorsaak het, gebring het en wie se naam vertaal word as 'groot vloed'. Die koei word ook in Egipte en Indië met lig verbind. In die voormalige beskawing was die vereniging met lig uit die hemel, en in laasgenoemde het die vroeë Hindoe -storievertellers die songod, Indra, as 'n koei geïdentifiseer, en die woord koei self kan ook 'n 'straal van verligting' beteken ', of lig. In Sumer en Babilon is sy geïdentifiseer Ninsumun, die moeder van die held van Gilgamesj, en wie se naam 'wilde koei' in Sumeries beteken.
Wydverspreide Pre-Ariese beskawings
In die sewende eeu nC skryf Saint Isidore van Sevilla in sy ensiklopedie van kennis: Etymologiae (IX, 2.128) van Ethiopiërs, dat 'hulle in die ou tyd van die Indusrivier af gekom het, hulle in Egipte tussen die Nyl en die see gevestig het'. Vanaf die Horing van Afrika versprei hulle oor die Nylvallei. Moderne taalwetenskaplike navorsers verstaan ​​dat die tale van hierdie deel van Afrika en almal wat in die noorde en weste gepraat word, Afro-Asiaties is, nie inheems aan die vasteland nie. Verder toon navorsing oor die genetika van Noord -Afrikaners dat dit wat Saint Isidore ongeveer 1400 jaar gelede geskryf het, gebaseer op die wysheid van ou vergete ou kroniekskrywers, nie so ver van die punt is nie.
Daar is bewyse wat daarop dui dat mense uit die Dravidiaanse voorraad in Oos -Afrika aangekom het, wat hul taal en kultuur meegebring het, wat elkeen mettertyd verander het, wat die antieke beskawings gegee het dat ons hul kultuur leer ken het. Dit was van die Afro-Asiatiese taalgroep wat die Semitiese tale ontwikkel het, die gesproke en geskrewe tale van vandag se Noord-Afrika en die Midde-Ooste, onder meer Arabies en Hebreeus.
Teen die tyd dat die Ariërs te perd in Indië aangekom het, is baie van die antieke wêreld se beskawings en die tale wat daar uitgedoof is, uitgedoof, hul kennis het verlore gegaan, en slegs deur belangstellende gedagtes moes daaroor gedebatteer word. Die Sanskrit wat hulle praat, het van toe af die taal geword wat die idees van die Hindoe -kulturele uitkyk sou uitdruk.
Het die wêreldbeskouing egter nog nooit 'n era geskep, verfyn, uitgevoer en ontwikkel oor die see na verre lande nie? Van Indonesië tot Indië en tot die landengte in Panama, die kultuur is samehangend en deurlopend in soveel fasette van die hoër denke wat nodig is in gevorderde beskawings, dat die perd miskien net nodig was om die karre te trek wat die spykers gedra het kis van enige teorie wat die idee van 'n Ariese oppergesag bevorder. Eurosentriese 'oorsprong van die beskawing'-teoretici het die kar gereeld voor die perd gesit, miskien is dit tyd om te heroorweeg of die perd in die metafoor hoort of nie?
Bo -prent: A. Pazyryk ruiter uit die Asiatiese steppe in 'n viltskildery uit 'n begrafnis omstreeks 300 v.C. ( Publieke domein ). Krishna met koei. (CC BY 2.0) Hathor as 'n koei, Papirus van Ani (Public Domain)
Deur Steven Keith
Die makmaak en geskiedenis van moderne perde
Die moderne mak perd (Equus caballus) is vandag versprei oor die hele wêreld en onder die mees uiteenlopende wesens op die planeet. In Noord -Amerika was die perd deel van die megafaunale uitwissings aan die einde van die Pleistoseen. Twee wilde subspesies het tot onlangs nog die Tarpan (Equus ferus ferus, oorlede omstreeks 1919) en Przewalski's Horse (Equus ferus przewalskii, waarvan daar 'n paar oor is).
Oor die geskiedenis van die perd, veral oor die tydsberekening van die makmaak van die perd, word nog gedebatteer, deels omdat die bewyse vir makmaakbaarheid self betwisbaar is. Anders as ander diere, is kriteria soos veranderinge in liggaamsmorfologie (perde is uiters uiteenlopend) of die ligging van 'n spesifieke perd buite sy "normale omvang" (perde is baie wydverspreid) nie nuttig om die vraag op te los nie.
Aarde / Prthivi
Die Vediese gesindheid teenoor die aarde spruit voort uit die mensdom se oorspronklike ervaring om aan die een kant 'n gas en aan die ander kant 'n nageslag van die aarde te wees. Sy beklee inderdaad 'n besondere plek onder die gode, omdat sy geprys is as goddelike moeder. Aanbidding aan die aarde was nie aanbidding van 'n afgod of wese as 'n absolute nie.Aanbidding het eerder die eerbied van die hoogste waarde in die hiërargie van die bestaan ​​behels, want "hierdie aarde is ongetwyfeld die eersgeborene van die wese".
Vir die Vedas was die aarde 'n voorwerp van aanbidding en nie van uitbuiting nie. Sy was ontsag en nie nuuskierig nie, en die ondersoek na die aarde was vermoedelik dieselfde as persoonlike introspeksie. Dit beteken natuurlik dat die skade aan die aarde as 'n masochistiese ondeugd beskou word. Miskien is dit die rede waarom die Vedas van die heel eerste omgewingsbewustes was, en al vroeg reeds verstandig gesê het:
"Moenie bome sny nie, want dit verwyder besoedeling." (Rig Veda 6:48:17)
"Moenie die lug steur nie en moenie die atmosfeer besoedel nie. (Yajur Veda 5:43)
"Moenie woude met tiere vernietig nie en moenie woude sonder tiere maak nie. Woude kan nie gered word sonder tiere nie en tiere kan nie sonder woude leef nie, want woude beskerm tiere en tiere beskerm woude." (Virat Parrva 5: 45-46).
'' N Mens moet die woning beskerm. (Rig Veda Samhita VI: 71: 3)
Die beroemde Hymne to the Earth word beskou as een van die mooiste gesange van die Vedas. Die aarde word hier eerder bhumi genoem as prthivi. Die gesang beeld die universele moeder uit, wat alle soorte goed voorsien.
Gesang aan die aarde
1. Hoë Waarheid, onwankelbare Orde, Toewyding,
Vuur en gebed en heilige ritueel
ondersteun die aarde, mag sy, die regerende Meesteres
van wat was en wat gaan word,
vir ons 'n onbeperkte domein versprei.
2. Ontrampel te midde van mense, die aarde,
versier met hoogtes en sagte hange en vlaktes,
dra plante en kruie met verskillende genesende kragte.
Mag sy vir ons wyd versprei en vir ons vreugde verskaf!
3. Op wie is die oseaan, rivier en alle waters,
op wie voedsel en ploegman se gewasse opgedis het,
op wie alles wat asemhaal en roer na die buiteland beweeg-
Aarde, mag sy ons die lang eerste konsep gee!
4. Aan die aarde behoort die vier rigtings van die ruimte.
Op haar groei kos op haar die ploegman swoeg.
Sy dra ook alles wat asemhaal en roer.
Aarde, mag sy ons genoeg beeste en kos gee!
5. Op wie die manne uit die ou tyd ver geloop het,
op wie die oorwinnende gode die demone geslaan het,
die tuiste van beeste, perde en voëls,
mag die aarde ons geluk en heerlikheid verseker!
6. Draer van alle dinge, skaars skatte skaars,
onderhouende moeder, die aarde die gouebors
wat die Heilige Universele Vuur dra,
wie se eggenoot Indra is-mag sy ons rykdom gee!
7. Eindelose aarde, vir wie die gode nooit slaap nie,
beskerm vir ewig met onwrikbare sorg,
mag sy vir ons die geliefde heuning uitstraal,
stort haar heerlikheid grootliks op ons af!
8. Die aarde, wat vroeër Water in die oseane was,
onderskei deur die geheime magte van die wyses,
wie se onsterflike hart, omring in die Waarheid,
bly hoog in die hoogste uitspansel,
mag sy vir ons heerlikheid en krag verkry,
volgens haar hoogste koninklike staat!
9. Op wie die vloeiende waters altyd dieselfde is,
kursus nag en dag sonder ophou of mislukking,
mag sy melk lewer, hierdie aarde van baie strome,
en stort ons ons heerlikheid grootliks af!
10. Mag die aarde, met die afmetings wat die Ashvins gemerk het,
oor wie se breedte die voet van Visnu gestap het,
vir wie Indra, die heer van die mag, van vyande bevry is,
stroom melk vir my, as 'n ma vir haar seun!
11. U heuwels, o aarde, u sneeubedekte bergtoppe,
julle woude, mag hulle ons vriendelikheid bewys!
Bruin, swart, rooi, veelsydig in kleur
en solied is hierdie uitgestrekte aarde, bewaak deur Indra.
Onoorwinlik, onoorwonne en ongedeerd,
Ek het by haar my woonplek gevestig.
12. Gee ons die lewenskragte wat kom,
O aarde, van diep in u liggaam,
jou sentrale punt, jou naeltjie suiwer ons heeltemal.
Die aarde is moeder ek is die seun van die aarde.
Die reëngewer is my vader, mag hy ons seën!
13. Die aarde waarop hulle die altaar omskryf,
waarop 'n groep werkers die offergawe berei,
waarop die hoë helder offerposte
word voor die begin van die offergawe vasgestel--
mag die aarde self toeneem, ons toeneem!
14. Daardie mens, o aarde, wat ons kwaad wil doen, wat ons beveg,
wat deur sy gedagtes of dodelike arms teenstaan,
oorhandig hom aan ons, en voorkom aksie.
15. Alle wesens, wat uit jou gebore is, beweeg op jou rond.
Jy dra alles wat twee bene het, drie of vier.
Aan u, o aarde, behoort die vyf menslike rasse,
die sterflinge op wie die opkomende son
werp die onsterflike glans van sy strale af.
16. Mag die wesens van die aarde, saam verenig,
laat die heuning van spraak vir my vloei!
Gee my hierdie seën, o aarde.
17. Moeder van plante en verwekster van alle dinge,
vaste verre aarde, gesaai deur hemelse wet,
vriendelik en aangenaam is sy. Mag ons ooit
woon op haar boesem, heen en weer!
18. As 'n groot woonplek, aarde, het u groot geword.
Groot is jou beweging, groot jou bewing, jou bewe.
Die almagtige Here beskerm u onophoudelik.
O aarde, gee ons om te skyn soos gebrande goud,
en laat geen vyand ons ooit sleg toewens nie!
19. Agni woon op die aarde, binne die plante.
Die Waters bevat Agni in die klippe is hy.
Agni bly diep in die harte van mans.
By beeste en perde is daar Agnis.
20. Agni brand en flits uit die hoogte van die hemel.
Aan die God Agni behoort alle lugruimtes,
Agni dit is wat sterflike mense ontbloot,
transportoffer, liefhebber van die verhelderde botter.
21. Mag sy wat met vuur beklee is, wie se knieë
word swart, gee my skerpsinnigheid
en gee my heerlikheid!
22. Mag die aarde waarop mense die gode aanbied
die opoffering en sierlike offergawes,
waar woon die menslike ras oor voeding
voldoen aan die vereistes van sy aard-
Mag hierdie groot aarde ons lewe en asem verseker,
wat ons toelaat om op ryp ouderdom te kom.
23. Gee my die reuk in oorvloed,
O Moeder Aarde, wat van u uitgaan
en uit jou plante en waters, die soet parfuum
dat alle hemelse wesens gewoonlik uitstraal,
24. Jou geur wat in die lotus ingekom het,
waarmee die onsterflike gode by die troue van die son-dogter
was oormatig, o aarde, in tye van die oer-
gee my die geur in oorvloed,
25. U geur wat aan mense kleef,
die goeie moed en die sjarme van vroue en mans,
dit wat by perde en by krygers voorkom,
wat in wilde diere en in die olifant is,
die glans wat skyn oor 'n meisie--
O aarde, steek ons ​​ook diep in die geur,
26. Die aarde bestaan ​​uit rots, uit klip, uit stof
Die aarde word kompak gehou, gekonsolideer.
Ek eerbiedig hierdie magtige Aarde, die goudbors!
27. Haar op wie die bome, here van die bos,
staan ​​vas, onwankelbaar, op elke plek,
hierdie langdurige aarde wat ons nou aanroep,
die gewer van allerhande lekkernye.
28. Of ons nou regop staan ​​of sit,
of ons stil bly of loop,
of ons met regtervoet of links loop,
mag ons nooit op die aarde struikel nie!
29. O suiwerende aarde, ek roep u aan!
O geduldige aarde, versterk deur Heilige Woord,
draer van voeding en krag, van voedsel en ghee--
O aarde, ons sou u met die nodige lof nader!
30. Mag die waters suiwer oor ons liggame vloei!
Dit wat besoedel-ek werp dit op ons vyande!
Ek reinig myself, o aarde, soos met 'n filter.
31. U streke, Aarde, na die ooste en na die noorde,
suid en wes, mag hulle my vriendelik ontvang,
wanneer ek op hul paaie reis. Nooit,
as ek op u oppervlak staan, mag ek wankel!
32. Steek ons ​​nie van voor of agter nie,
van bo of onder! Wees genadig, o aarde.
Laat ons nie rowers op ons pad teëkom nie.
Beperk die dodelike wapen!
33. So wyd 'n blik op jou soos my oog
kan skandeer, o aarde, met die vriendelike hulp van die son,
so wyd mag my sig nooit verdof word nie
in al die lang parade van jare wat kom!
34. Of, as ek op u rus, o aarde,
Ek draai op my regterkant of my linkerkant,
of, plat op my rug,
Ek ontmoet u druk van kop tot voet,
wees sag, aarde! Jy is die bank van almal!
35. Wat ek ook al van u uitgrawe, o aarde,
mag u 'n vinnige aanvulling hierop hê!
O reinigende, mag my strewe nooit
reik tot by u lewensbelangrike punte, u hart!
36. U sirkelseisoene, nagte wat opeenvolgende dae is,
u somer, o aarde, u spatreën, ons herfs,
jou winter- en ystydperk gee tot die lente toe-
mag elkeen vir ons sy melk produseer!
37. Hierdie reinigende aarde, wat bewe voor die slang,
wat die vure wat in die waters woon bewaak,
wat die god-beledigende demone beledig,
het vir haar maat Indra gekies, nie Vrtra nie,
gee haar oor aan die magtige, die kragtige.
38. Op haar word die platform en die skure van offergawe opgerig
op haar word die offerpaal grootgemaak.
Op haar die brahmane, kennisse van die rites,
sê hul gesange op, stem in hul melodieë.
Op haar het die priesters die offer gebring,
dat Indra Soma mag drink.
39. Op haar was daardie wyses van ouds, die Sewe Sieners
wat hierdie wêrelde gevorm het en die offerande gebring het
deur middel van heilige ritueel en kreatiewe vurigheid,
gesange gesing en kyk! die koeie het geboorte gekry!
40. Mag die aarde ons al die groot rykdom besorg
waarna ons smag! Mag Bhaga sy rol speel
en Indra gaan voorheen om die weg te wys!
41. May Earth, die verhoog waar sterflinge sing en speel
met verskillende geroepe en geluide wat weerklink
met oorlogskrete of slae van die trommel,
ry my vyande ver en ontslae te raak van alle teenstanders!
42. Die aarde is die bron van voedsel, van rys en gars
uit haar kom die vyf mansstamme.
Wees eerbetoon aan die aarde met reën, die vrou van die reëngever!
43. Haar kastele word deur die gode gebou, haar vlaktes
die arena waarin mans oorlog voer. Die matriks
van alle dinge is die aarde. Mag die Here van die lewe
beskik vir ons plesier oor al haar streke!
44. Mag die Godin Aarde, draer van menige skat
en van rykdom wat op verskillende verborge plekke gestoor is,
die groot deel van die rykdom, gee ons dit,
Benewens goud en edelstene, 'n spesiale deel van haar guns!
45. Mag die aarde wat die mensdom dra, elke verskillende groepering
handhaaf sy eie gebruike en spraak,
gee vir my duisend strome skatte op,
soos 'n rustige koei wat nooit die hand weerstaan ​​nie.
46. ​​Die slang en die skerpioen wat kwaai byt,
wat, verkoel deur die winter, traag weggesteek lê,
die wurm, alles wat in die reën woel-
mag dit, kruipend, ons nie bekruip nie! In plaas daarvan,
mag u ons die seën gee van alles wat gesond is!
47. Uit u ontelbare spore waarmee die mensdom kan reis,
jou paaie waarop waens en waens beweeg
jou paaie wat gebruik word deur die goeie en die slegte,
mag ons 'n weg kies wat vry is van vyande en rowers!
48. Sy dra in haar skoot die dwase en ook die wyse.
Sy dra die dood van die goddelose sowel as die goeie.
Sy leef in vriendelike samewerking met die vark,
bied haarself as heiligdom aan die wilde vark.
49. Die wesens van u woude, bewoners in die bos,
leeus, tiere, menseters wat rondloop,
hiëna en wolf, ongeluk wat rondloop,
duiwels man en vrou, jaag hulle ver!
50. Alle bose geeste, manlik en vroulik,
ry ver van ons af, o aarde, die wat gryp
en die wat verslind, alle vampiere en alle demone!
Ry elkeen na verre koninkryke!
51. Oor die aarde vlieg die gevleuelde tweevoet,
swane en valke, arende, voëls van alle soorte.
Op haar kom die wind storm, Matarishvan,
die stof oplig en die bome laat bewe
en sleep die vuur in met sy oorwinning.
52. Mag sy in wie die helder en ook die donker,
die dag en die nag, assosieer, alhoewel apart,
die verre aarde, soms deur reën vrugbaar gemaak,
vestig elkeen genadiglik in sy geliefde woning!
53. Hemel en aarde en die ruimte tussenin
het my in 'n wye uitgestrektheid geplaas!
Vuur, die son, die waters, die gode,
het aangesluit om my inspirasie te gee.
54. Kyk nou na my, oorwinnaar!
My naam is die hoogste op aarde.
Uitspraak in alle streke, ek onderwerp alles! Ek oorwin!
55. O Godin, op bevel van die gode,
jy het jouself ontvou en jou grootsheid onthul,
dan was jy deurdrenk met skoonheid en sjarme.
U het die vier streke van die wêreld gevorm en gevorm.
56. In dorp of bos, op al die plekke
waar die mens die mens ontmoet, op 'n mark of forum,
mag ons altyd sê wat vir u aangenaam is!
57. Net soos 'n perd stof strooi, so is die aarde,
toe sy ontstaan ​​het, het die mense verstrooi-
Aarde, genadige leier en beskermer van die wêreld,
wat bome en plante stewig vasvat.
58. Die woorde wat ek spreek, is soet soos heuning!
My blikke ontmoet billike blikke in ruil daarvoor.
Ek is vinnig, vinnig en onstuimig!
Diegene wat op hul tande kners, verslaan ek heeltemal!
59. Vreedsaam en geurig, genadig om aan te raak,
mag die aarde, geswel van melk, haar borste oorloop,
gee my haar seën saam met haar melk!
60. Die Skepper van die wêreld het haar gesoek met offergawes
toe sy in die diepte van die see gehul was.
'N Vaartuig van blydskap, lank in die geheim gekoester,
die aarde is geopenbaar aan die mensdom uit hulle vreugde.
61. Oermoeder, verspreider van mans,
jy, verre aarde, vervul al ons begeertes.
Alles wat u ontbreek, mag die Here van die skepsels,
die Eersgeborene van Reg, voorsien u ten volle!
62. Mag u wonings, aarde, vry wees van siekte en vermorsing,
floreer vir ons! Deur 'n lang lewe, waaksaam,
mag ons altyd ons huldeblyk aan u bied!
63. O aarde, o moeder, beskik oor my lot
op 'n genadige manier dat ek op my gemak is.
Selfs vir Hindoes vandag is die aarde heilig as die manifestasie van die Goddelike Moeder. Sy is Bhumi Devi, die aardgodin. Een van die redes waarom Hindoes koeie eer, is dat die koei die energie en kwaliteite van die aarde verteenwoordig, onbaatsugtige omgee, deel en voed vir almal.
In die Vedas was daar baie nadenke oor die idee dat, hoewel mense van die aarde en 'n deel van die aarde is, dit lyk asof ons nie net van die aarde is nie, nie net van aardse wesens nie.
International Journal of Social Science & amp Interdissiplinary Research, Vol.1 Uitgawe 8, Augustus 2012, ISSN 2277 3630
Panikkar, Raimundo Vedic Experience: 'n bloemlesing van die heilige en geopenbaarde geskrifte van Hindoeïsme
Veeteelt is 'n belangrike opstap vir beskawings, wat toegang tot dierehulpbronne buite die middestad moontlik maak via weidings en kampe. Dit maak dit ook moontlik om al hierdie hulpbronne te oes. In Versamel storm, Perde word onthul met veeteelt in plaas daarvan om aan die begin van die spel sigbaar te wees, wat die navorsing van hierdie tegnologie so vroeg as moontlik nog meer noodsaaklik maak. Trouens, veeteelt moet meestal een van die twee beginkeuses van tegniese navorsing wees (saam met mynbou) - u moet dit prioritiseer as daar hulpbronne in die buurt is wat toeganklik is met een van die verbeterings wat dit ontsluit.
Dit lyk asof die makmaak van diere en die selektiewe teling van sommige om sekere eienskappe (veeteelt) te beklemtoon ongeveer dieselfde tyd as die ontwikkeling van die landbou plaasgevind het. Die hond word beskou as die vroegste mak dier, waarskynlik om te help met die jag van wild en om die kamp te beskerm. (Hulle het ook die sanitasie verbeter deur al die stukkies wat rondom die vuurput gegooi is, te eet.) Bewyse dui daarop dat honde eers in China getem en geteel is - eintlik glo genetici dat ongeveer 95% van die rasse vandag afkomstig is van slegs 'n paar algemene Chinese voorouers.
Intussen is bokke en skape ongeveer 10 000 v.C. in die Midde -Ooste mak gemaak. Vervolgens het mans beeste mak gemaak, waarskynlik ook in die Midde -Ooste volgens genetici. Dan, ongeveer 4000 vC, perde op die Eurasiese steppe. En toe volg baie van die res van die aarde se wesens. Mettertyd het die meeste mak diere so mak geword dat hulle nie alleen in die natuur kon oorleef nie. Diegene wat nie gematig was nie, is deur mans te perd gejag. met honde.
Om suksesvol mak te word, moet 'n tipe dier volgens Charles Darwin aan sekere kriteria voldoen. Dit behoort voedsel wat minder aantreklik is vir mense (gras of ongedierte of oorskiet) te kan inneem. Dit moet vinnig volwasse word, sodat dit vinnig bruikbaar word en dat dit herhaal kan word deur herhaalde geslagte teel. Die dier moet 'n aangename geaardheid hê (byt nie die hand wat hom voed nie). Dit moet nie maklik paniekerig raak nie. of as dit die geval is, moet dit geneig wees om saam met ander in sy soort te bly, wat dit vir mense of honde moontlik maak om die kudde te beskerm. Ten slotte is dit handig as die dier opgelei of mislei kan word om aan 'n mens te dink as sy pak of kudde -leier.
Sirius in okkultiese simboliek en geheime samelewings
Om te beweer dat Sirius 'belangrik' is vir Hermetiese bevele, is 'n growwe understatement. Die hondster is niks minder nie as die sentrale fokus van die leerstellings en simboliek van geheime samelewings. Die uiteindelike bewys hiervan: baie geheime genootskappe is eintlik vernoem na die ster.
In die Tarot
'Die sewentiende genommerde troef heet Les Étoiles, (Frans vir The Star), en beeld 'n jong meisie uit wat kniel met die een voet in die water en die ander op, en haar liggaam dui ietwat op die hakekors. Sy het twee ure, waarvan sy die inhoud op die land en die see gooi. Bo die meisie se kop is agt sterre, waarvan een buitengewoon groot en helder is. Graaf de Gébelin beskou die groot ster as Sothis of Sirius die ander sewe is die heilige planete van die ou mense. Hy glo dat die vroulike figuur Isis is wat die oorstromings van die Nyl veroorsaak het wat met die opkoms van die Dog Star gepaard gegaan het. Die ongedekte figuur van Isis kan baie duidelik aandui dat die natuur nie haar kledingstuk ontvang as die opkoms van die Nylwater die kiemlewe van plante en blomme vrystel nie. "
In die Vrymesselary
In vrymesselaarslosies staan ​​Sirius bekend as die 'Blazing Star', en 'n eenvoudige blik op die prominensie daarvan in die vrymesselaarsimboliek toon die grootste belang daarvan.Die vrymesselaarskrywer William Hutchinson het oor Sirius geskryf: "Dit is die eerste en mees verhewe voorwerp wat ons aandag in die lodge vereis." Net soos die lig van Sirius tydens die inisiasies die Groot Piramide binnedring, is dit simbolies in vrymesselaarslosies.
'Die antieke sterrekundiges het al die groot simbole van messelwerk in die sterre gesien. Sirius glinster in ons lodges as die Blazing Star. " [7. Albert Pike, sedes en dogma]
Sirius, die Blazing Star, in die middel van die Vrymesselaar -mosaïekpaadjie.
Die Blazing Star skyn oor lede van 'n vrymesselaarslosie
"(The Blazing Star) verteenwoordig oorspronklik SIRIUS, of die Dog-star, die voorloper van die oorstroming van die Nyl die God ANUBIS, metgesel van ISIS in haar soektog na die liggaam van OSIRIS, haar broer en man. Toe word dit die beeld van HORUS, die seun van OSIRIS, wat self ook gesimboliseer word deur die son, die outeur van die seisoene en die God van tyd Seun van ISIS, wat die universele natuur was, self die primitiewe saak, onuitputlike lewensbron , vonk van ongeskape vuur, universele saad van alle wesens. Dit was ook HERMES, die meester van leer, wie se naam in die Grieks die naam van die God Mercurius is. " [8. Ibid.]
In die Vrymesselary word geleer dat die Blazing Star 'n simbool is van godheid, van alomteenwoordigheid (die Skepper is oral teenwoordig) en van alwetendheid (die Skepper sien en weet alles). Sirius is dus die 'heilige plek' waarna alle vrymesselaars moet klim: Dit is die bron van goddelike krag en die bestemming van goddelike individue. Hierdie konsep word dikwels in vrymesselaarkuns voorgestel.
Vrymesselaarskuns wat Sirius, die Blazing Star, uitbeeld as die bestemming van die Mason se reis.
Om volmaaktheid te bereik, moet die ingewyde die dubbele aard van die wêreld (goed en kwaad manlik en vroulik swart en wit, ens.) Suksesvol verstaan ​​en internaliseer deur middel van alchemiese metamorfose. Hierdie konsep word simbolies verteenwoordig deur die vereniging van Osiris en Isis (die manlike en vroulike beginsels) om geboorte te skenk aan Horus, die ster-kind, die Christus-agtige figuur, die volmaakte man van die Vrymesselary-wat gelykgestel word aan die Blazing Star.
"Die son en die maan ... verteenwoordig die twee groot beginsels ... die mannetjie en die wyfie ... werp albei hul lig op hul nageslag, die brandende ster of Horus." [9. Ibid.]
Die Egiptiese hiëroglief wat Sirius voorstel, is esoteries geïnterpreteer as 'n voorstelling van hierdie kosmiese drie -eenheid.
Die hiëroglief wat Sirius voorstel, bevat drie elemente: 'n 'falliese' obelisk (wat Osiris voorstel), 'n 'baarmoederagtige' koepel (wat Isis voorstel) en 'n ster (wat Horus voorstel).
Hierdie konsep is so belangrik vir Vrymesselaars dat dit ingebed is in sommige van die belangrikste strukture ter wêreld.
Die Washington -monument, 'n Egiptiese obelisk wat die manlike beginsel verteenwoordig, is direk verbind met die koepel van die Capitol, wat die vroulike beginsel verteenwoordig. Saam produseer hulle Horus 'n onsigbare energie wat deur Sirius voorgestel word.
Soos deur Albert Pike hierbo gesê, word die Egiptiese god Horus en die ster Sirius dikwels geassosieer. In die vrymesselaarsimboliek word die oog van Horus (of die All-Seeing Eye) dikwels uitgebeeld omring deur die skitterende lig van Sirius.
'N Vrymesselaars -spoorbord wat die son bo die linker pilaar (wat die manlike voorstel) uitbeeld, die maan bo die regterpilaar (wat vroulik voorstel) en Sirius bo die middelste pilaar, wat die' volmaakte man 'of Horus, die seun van Isis en Osiris, voorstel. Let op die "Oog van Horus" op Sirius.
Die oog van Horus in 'n driehoek (wat godheid simboliseer) omring deur die gloed van Sirius, die brandende ster
Die All-Seeing Eye in die Blazing Star in vrymesselaarskuns.
Gegewe die simboliese korrelasie tussen die All-Seeing Eye en Sirius, word die volgende beeld vanselfsprekend.
Die lig agter die All-Seeing Eye op die Amerikaanse dollarrekening is nie van die son af nie, maar van Sirius. Die Groot Piramide van Giza is gebou in ooreenstemming met Sirius en word dus reg bo die piramide getoon. Miljoene burgers het dus 'n stralende huldeblyk aan Sirius.
Orde van die Eastern Star
Die simbool van die OES is 'n omgekeerde ster, soortgelyk aan die Blazing Star of Freemasonry.
Die Orde van die Oosterse Ster (OES), wat beskou word as die 'vroulike weergawe' van die Vrymesselary (hoewel mans kan aansluit), is direk vernoem na Sirius, die 'Ster wat uit die Ooste opstaan'. 'N' Algemene 'verduideliking van die oorsprong van die naam van die Orde beweer dat dit afkomstig is van die' Ster van die Ooste 'wat die Drie Magies na Jesus Christus gelei het. 'N Kykie na die okkultiese betekenis van die simboliek van die Orde, maak dit egter duidelik dat die OES 'n verwysing is na Sirius, die belangrikste ster van die Vrymesselary, sy moederorganisasie.
OES -kuns wat Sirius bo die Groot Piramide uitbeeld.
Madame Blavatsky, Alice Bailey en Theosofie
Helena Blavatsky en Alice Bailey, die twee hooffigure wat met die teosofie verband hou, het Sirius albei as 'n bron -esoteriese krag beskou. Blavatsky verklaar dat die ster Sirius 'n mistieke en direkte invloed op die hele lewende hemel uitoefen en verbind is met elke groot godsdiens uit die oudheid.
Alice Bailey beskou die Dog Star as die ware "Great White Lodge" en glo dat dit die tuiste van die "Spiritual Hierarchy" is. Om hierdie rede beskou sy Sirius as die 'ster van inwyding'.
'Dit is die groot inisiëringsster omdat ons hiërargie ('n uitdrukking van die tweede aspek van goddelikheid) onder toesig of geestelike magnetiese beheer van die hiërargie van Sirius is. Dit is die belangrikste beheersende invloede waardeur die kosmiese Christus werk op die Christus -beginsel in die sonnestelsel, op die planeet, in die mens en in die onderste vorme van lewensuitdrukking. Dit word esoteries die 'briljante ster van sensitiwiteit' genoem. [10. Alice Bailey, esoteriese astrologie]
Bailey beskou Sirius as 'n groot impak op die menslike lewe, anders as die meeste esoteriese skrywers.
'Al wat hier gedoen kan word in die hantering van hierdie diepgaande onderwerp, is om kortliks 'n opsomming te gee van 'n paar kosmiese invloede wat beslis ons aarde beïnvloed en resultate in die bewussyn van mense oral te bring, en wat tydens die inwydingsproses sekere bewerkstellig spesifieke verskynsels.
In die eerste plek is die energie of krag wat uit die son Sirius. As dit so uitgedruk kan word, bereik die denk- of verstandskrag in sy geheel die sonnestelsel vanuit 'n verre kosmiese sentrum via Sirius. Sirius tree op as die sender, of die fokuspunt, waarvandaan die invloede voortspruit wat selfbewussyn by die mens veroorsaak. " [11. Alice Bailey, Initiation, Human and Solar]
Aleister Crowley, die A.A. en Kenneth Grant
In 1907 begin Crowley sy eie okkultiese orde genaamd die A.A. - kort vir Argentium Astrum, wat vertaal kan word na 'The Order of the Silver Star'. Die 'Silver Star' was natuurlik 'n verwysing na Sirius. Selfs al sou Crowley byna altyd in bedekte terme na die hondster verwys, is sy hele magiese filosofie, van sy ontwikkeling as 'n jong Vrymesselaar tot sy laaste jare as hoof van die OTO, volledig in ooreenstemming met die Siriese invloed, wat is geïdentifiseer en uitgedruk deur ander skrywers van sy era. Sy beweerde kontak met sy Heilige Beskermengel wat later gelei het tot die kanalisering van 'Liber AL: The Book of the Law', is vermoedelik afkomstig van Sirius.
As Crowley kodewoorde gebruik het om Sirius te beskryf, het sy protégé Kenneth Grant eksplisiet en breedvoerig oor die hondster geskryf. Deur sy talle boeke beskryf hy Sirius dikwels as 'n kragtige sentrum van magiese magneetkrag. Sy oortuiging dat die ster die sentrale sleutel is om die raaisels van die Egiptiese en Tifoniese tradisies te ontsluit, het mettertyd versterk en 'n sentrale fokuspunt van sy navorsing geword. Een van Grant se belangrikste en omstrede tesis was sy ontdekking van die "Sirius/Set-stroom", wat 'n buite-aardse dimensie is wat Sirius, die aarde en Set verbind, die Egiptiese god van Chaos-wat later met Satan verbind is.
"Set is die inisieerder, die opener van die mens se bewussyn vir die strale van die Undying God wat deur Sirius getipeer word - die son in die suide." [12. Kenneth Grant, The Magical Revival]
"Sirius, of Set, was die oorspronklike" koplose een "-die lig van die onderste streek (die suide) wat (in Egipte) bekend was as 'n (die hond), vandaar Set-An (Satan), die Heer van die hel streke, die plek van hitte, wat later in morele sin as 'hel' geïnterpreteer word. [13. Ibid.]
Alhoewel elke okkultiese filosofie Sirius in 'n effens ander saak beskryf, word dit steeds konsekwent beskou as die "son agter die son", die ware bron van okkultiese krag. Dit word beskou as die wieg van menslike kennis en die geloof in die bestaan ​​van 'n sterk verband tussen die ster en die planeet Aarde blyk nooit verouderd te wees nie. Is daar 'n ware verband tussen Sirius en die aarde? Is die hondster 'n esoteriese simbool wat iets voorstel wat op geestelike gebied gebeur? Is dit albei? Een ding is seker, die kultus van Sirius is nie 'n ding van die verlede nie en leef vandag baie. 'N Diepgaande blik op ons populêre kultuur, wat sterk beïnvloed word deur okkultiese simboliek, onthul talle verwysings na Sirius.
Eerste Horse Warriors
Die koms van perdry het die verloop van die menslike geskiedenis en die genetiese samestelling van die mensdom verander.
Die koms van perdry was 'n belangrike stap in die menslike geskiedenis. Maar wanneer en hoe het ons voorouers die eerste keer geleer om hierdie diere te bemeester? In 'n skouspelagtige avontuur ontsluit NOVA die raaisel op die uitgestrekte grasvlaktes van Kazakstan, waar wilde perde nog steeds vry rondloop, en nomadiese veewagters hul tradisionele lewenswyse volg. Navorsers ondersoek argeologie en genetika en toon bewyse van die eerste ruiters. Hulle ontdek ook krygers wat deur Europa gevee het, en blykbaar die voorouers van miljoene vandag te wees. (Eerste vertoning op 15 Mei 2019)
VERTELLER: Perde: kragtig, grasieus en donderend vinnig. Geen dier het 'n groter impak op die samelewing gemaak of mense meer vryheid en mobiliteit gegee as perde nie.
DAVID ANTHONY (Antropoloog) Die opwinding wat mense vandag nog kry as hulle met 'n hoë spoed perd ry, daar is niks soos dit nie. As u op die rug van 'n koei kom, is dit nie 'n wonderlike ervaring nie.
VERTELLER: Eeue voordat Egiptenare die piramides gebou het, het Eurasiese nomades die mag van perde ontsluit en dit gebruik om as koning te heers oor groot gebiede van die antieke wêreld. Maar hoe het hulle dit gedoen?
NIOBE THOMPSON (Antropoloog): (Vertaal): My naam is Niobe.
AUEZ (Kazakh herder): (Vertaal) En my naam is Auez.
VERTELLER: Volg die antropoloog Niobe Thompson, terwyl hy die laaste van die perdry -kulture van vandag besoek en argeologiese terreine en genetiese laboratoriums ondersoek, om die raaisels van die wêreld se eerste ruiters te ontsluit.
ESKE WILLERSLEV (Evolusionêre bioloog): Die perd het verander wat dit beteken om 'n mens te wees. Dit het die moontlikheid gebied om die wêreld te verken op 'n manier wat nog nooit tevore moontlik was nie.
VERTELLER: Maar perde kan ook skrik in die hand van wrede stropers en selfs pandemiese siektes veroorsaak. Tydreise terug na die tyd toe prehistoriese mense wilde perde begin vang het en hulle gery het soos 'n gety wat die verloop van die menslike geskiedenis vir ewig sou verander. Eerste Horse Warriors, op die oomblik, op NOVA.
Perde is magnete vir ons aandag. Hulle trek ons ​​in, en eis amper dat ons na hulle kyk. Vir die meeste mense vandag is net 'n perd 'n seldsame gesig, miskien slegs 'n paar keer per jaar, en kyk na wedrenne soos die Kentucky Derby. Maar nie so lank gelede nie, was perde oral, verweef in die weefsel van ons daaglikse bestaan, op die platteland en selfs in stede.
DAVID ANTHONY: Die stad New York het tienduisende perde gehad wat al die werk verrig wat vragmotors doen. En hulle doen ook al die werk wat taxi's vandag doen.
VERTELLER: Ons is nie meer afhanklik van perde nie, maar min diere was so belangrik vir die opkoms van die beskawing. Vir duisende jare was dit ons langafstandvoertuie, die spier en spoed wat ons nodig gehad het om die wêreld te bemeester. Maar hoe het hierdie unieke vennootskap ontstaan? Wie was die eerste mense wat die krag van perde ontsluit het? En wat het gebeur sodra hulle dit gedoen het?
Onlangse ontdekkings in argeologie en paleontologie, genetika en selfs taalkunde onthul die identiteit van die eerste ruiters ter wêreld, sowel as die buitengewone verhouding wat mense met perde gesmee het en hoe hierdie band die geskiedenis van die geskiedenis sou verander.
Perde het lank voor ons op die toneel verskyn, maar het, verbasend genoeg, niks gelyk aan die majestueuse wesens wat ons vandag sien nie. Vyf-en-vyftig miljoen jaar gelede is hulle klein en beweeg hulle soos rats honde. Hierdie "dagbreekperd" is baie geskik vir die tropiese woude wat destyds 'n groot deel van die aarde bedek het en tussen die digte blare leef en soek.
NIOBE THOMPSON: Dit het miljoene jare lank warm gebly, en in al die tyd het die dagbreekperd amper glad nie verander nie. En toe, ongeveer 15 miljoen jaar gelede, het die aarde begin afkoel.
VERTELLER: En wanneer dit gebeur, verander beboste streke, ver van die ewenaar, in oop vlaktes bedek met grasse. En hier ontwikkel die klein, hondagtige perd om roofdiere te vermy, wat glad, lank, gespierd en vinnig word. Alhoewel perde die eerste keer in Noord -Amerika verskyn, migreer hulle namate hulle groei, oor Beringia, die landbrug wat eens die vastelande verbind het.
Meer as 100 000 jaar gelede is troppe perde in Europa en Asië 'n ryk bron van vleis vir jagters uit die Steentydperk.
DAVID ANTHONY: Mense het perde gejag. Hulle is vleis op die hoef, hulle het nie skerp tande nie. Dit is nie soos om jaglee te jag nie, weet jy?
VERTELLER: En vroeë jagters weet hoe om trekkende perde te vind.
DAVID ANTHONY: Perde is relatief voorspelbare diere, en hulle is geneig om 'n gereelde stelsel van watergate en weidings te volg.
VERTELLER: By Solutré, in Sentraal -Frankryk, is daar bewyse dat ou jagters gereeld perde lok.
SANDRA OLSEN (Zooargeoloog): By Solutré het mense vir ongeveer 20 000 jaar wilde perde in 'n doodloopstraat gery en hulle dan met spiese doodgemaak vir kos.
VERTELLER: Hierdie stukkie aarde, opgegrawe by Solutré, is dig met perdebene en onthul net 'n klein fraksie van die tienduisende perde wat deur die eeue heen hier geslag is.
By die Chauvet -grot, in die suide van Frankryk, word die belangrikheid van die perd vir ons voorvaders uit die Steentydperk duidelik getoon.
NIOBE THOMPSON: As jy na hierdie wonderlike muur kyk, sien jy al die groot diere uit die Steentydperk -wêreld uitgebeeld. U het rendiere en mammoete, groot katte, maar dit lyk asof die perd die prominentste rol speel.
VERTELLER: Uit hul kuns glo baie kenners dat ou mense 'n geestelike verbinding met hierdie diere gemaak het.
Ten spyte van sulke eerbied, het prehistoriese mense moontlik te veel gejaagde perde. En teen ongeveer 10 000 v.C., toe 'n veranderende klimaat moontlik ook hul getalle uitgeput het, het perdekuddes in Europa skaars geword en heeltemal in die Amerikas verdwyn, waarna hulle nie sou terugkeer voordat Europese ontdekkingsreisigers hulle in skepe teruggevaar het nie.
Maar op die grasagtige steppelande van Sentraal -Eurasië floreer die afstammelinge van perde wat uit Amerika getrek het. En dit is hier dat baie kenners meen dat prehistoriese mense uiteindelik ontdek hoe om hulle te ry.
Die "steppe" verwys na hierdie lang grasvlakte, wat meer as 5000 myl strek, van die rand van die huidige Europa tot in Mongolië, in Asië. Dit is 'n moeilike omgewing: koud in die winter, warm in die somer en op baie plekke te droog vir die landbou. Maar jy kan diere wei. En hierdie Kazakse herders volg die voetspore van hul nomadiese voorouers, wat moontlik een van die eerste mense was wat perde gevang en gery het.
En Niobe het hierheen gekom om te sien wat hy van hulle kan leer.
NIOBE THOMPSON: Vrede vir julle.
AUEZ: (Vertaal) En vrede vir julle.
NIOBE THOMPSON: (Vertaal) My naam is Niobe.
AUEZ: (Vertaal) En my naam is Auez.
VERTELLER: Om skape, bokke en beeste groot te maak, is 'n robuuste, buitelugbestaan, maar perde maak dit makliker om te wei, veral as weidende diere na 'n nuwe weiding verskuif word. En Niobe slaan in.
Dit was beslis 'n groot verandering om wilde en versigtige steppediere te verander in die werkende perde wat ons vandag sien. Wie was die eerste mense wat wilde perde mak gemaak het? En hoe het hulle dit eintlik gedoen?
Vyf en vyftigduisend jaar gelede was die mense wat op hierdie plek in Kazakstan gewoon het, die eerste kultuur wat die perd bemeester het. Die terrein is 40 jaar gelede ontdek toe die Russiese argeoloog Victor Zaibert sirkels op aarde opgemerk het wat groot huise was, wat deel uitmaak van 'n steppe wat mense deur antropoloë die 'Botai' noem.
Voordat hulle hierdie dorpie bou, is die Botai streng nomadies, leef hulle van die land af, soek en jag en eet wat hulle kan kry. Maar dan vestig hulle hulself en verander hulle leefstyl. Deur die groot aantal perdebene wat op die terrein ontdek is, het hulle byna uitsluitlik perdevleis begin eet.
Maar is die eet van perde die enigste gebruik wat die Botai vir hierdie diere gehad het? Of kan hulle ook op hulle ry? Hierdie vraag het die akademiese gemeenskap al dekades lank gewikkel.
Antropoloë David Anthony en sy vrou, Dorcas Brown, hou al lank vol dat die Botai een van die eerste mense was wat perde gevang en gery het. En hulle het saamgevoeg wat volgens hulle oortuigende bewyse is deur te kyk na dramerke wat 'n ryding op hul tande kan maak.
NIOBE THOMPSON: 'N Bietjie is deel van die toom of teuels. Hulle kan van leer of metaal wees, en hulle kom in die perd se bek, net hier. Dus, as ek druk deur die leisels uitoefen, vertel die bietjie vir die perd wat ek wil hê hy moet doen.
VERTELLER: En David Anthony glo dat hy bewyse gevind het van 'n bietjie slytasie in die kake van Botai-perde.
DAVID ANTHONY: Daar is 'n gaping tussen die molêre ry en die snytande. En as jy 'n bietjie in die perd se bek steek, sit dit bo -op baie sensitiewe weefsel. En deur aan die eenkant aan die kant te trek, trek u die stukkie teen die tandvleis af, en die perd draai sy kop om die druk te vermy. As u aan die ander kant trek, trek die perd sy kop om die druk te vermy.En dit is hoe 'n wese so swak soos 'n mens 'n dier kan beheer wat die grootte van 'n perd is.
VERTELLER: Maar 'n perd wil nie 'n bietjie voortdurend op sy tandvleis hou nie.
DAVID ANTHONY: Die perd kan sy tong gebruik om die stukkie op te stoot en op hierdie tande te sit om dit uit die sagte weefsel te verwyder waar dit hulle nie meer kan seermaak nie. En dan in hierdie posisie, as die perd die stukkie baie stewig tussen die onderste tande en die boonste tande gryp, kan hy die stukkie van sy tong en tandvleis afhou. Ons het dus gesoek na slytasie aan die voorkant van die tand.
VERTELLER: Hulle het honderde monsters ondersoek, op soek na bewyse van bitslytasie ...
DORCAS BRUIN (Antropoloog): U kan sien dat dit stukkend is. Hy kou die hele stuk deur.
VERTELLER: ... en voel vol vertroue dat hulle dit gevind het.
DAVID ANTHONY: Dit is 'n tandstorting van die plek van Botai, wat 5000 jaar oud is. Dit is die tand van 'n moderne perd wat gebyt is, en albei het hier op die voorkant geslyt.
VERTELLER: Ten spyte van hierdie oënskynlike bewyse, het nie elke kenner geglo dat Anthony korrek was nie.
DAVID ANTHONY: Daar is mense wat nie geglo het dat die merke wat ons op die tande gesien het, 'n bietjie veroorsaak word nie, want hierdie eienskappe kan veroorsaak word deur natuurlike wanbesetting by perde.
VERTELLER: Behalwe dat die gegewens weerlê word, beweer ander kenners dat beelde van mense wat op perde of strydwaens ry eers ongeveer 2 000 v.C., of 1 500 jaar na die Botai, verskyn. As die Botai ruiters geword het, sou dit beslis in kuns uitgebeeld gewees het.
Is Anthony en Brown korrek oor die dra van tande as bewys van ry? Argeoloë wat in Botai Village grawe, het gehoop om ander bewyse te vind dat die Botai ruiters geword het.
Hulle weet die mense rook, kook en eet groot hoeveelhede perdevleis. En hulle het groot konsentrasies perdemis en gate uit heiningpale gevind, wat daarop dui dat die Botai perde in korrale hou, iets wat David Anthony glo sinvol is vir 'n kultuur wat van perde afhanklik geword het.
DAVID ANTHONY: Dit is makliker om 'n perd in 'n koraal dood te maak as om die perde op te spoor, uit te gaan na die plek waar jy hulle moet lok, hulle daar doodmaak en dit terug sleep na die nedersetting. Dit sou baie geriefliker wees as u net perde in 'n koraal gehad het, en u kon uitgaan en een kry as u 'n maaltyd wou hê.
VERTELLER: Behalwe dat dit as voedselkas dien, kan die korrels ook beteken dat die Botai perde teel en huisves, soos ander kulture met beeste, skape en bokke doen: om van hierdie diere te lewe vir melk, vleis, wol en ander produkte.
As die Botai om dieselfde redes perde huisves, sal dit natuurlik groter interaksie en vertroudheid meebring, wat dit makliker maak om te ry.
En die argeoloog Alan Outram het probeer om te bewys dat die Botai perde mak gemaak het deur op melk te fokus.
ALAN OUTRAM (Argeoloog): As mense baie vroeg beeste kon melk, dan mense wat van perdeprodukte geleef het, waarom sou hulle dan nie ook perde melk nie? En as u perdmelk, het u 'n rookpistool vir makmaak, want niemand gaan met u argumenteer dat mense agter wilde perde aanloop om hulle te melk nie.
VERTELLER: As die Botai mak perde gemelk het, het hierdie gebreekte pottebakke moontlik hul melk bevat. Dus bring Outram hulle na hierdie laboratorium aan die Universiteit van Bristol. Hy wil hê die chemikus Richard Evershed moet 'n proses gebruik wat 'isotopiese analise' genoem word ...
ALAN OUTRAM: Interessant om te weet wat die blip is wat u hier gevind het ...
VERTELLER: ... om te sien of hy nog reste melkvet kan vashou aan die erdewerk, selfs na 5 000 jaar begrawe in die grond.
RICHARD EVERSHED (Biogeochemikus): Die basis van wat ons doen, is om te kyk na die organiese verbindings, die vette wat in die muur van die pot opgeneem is. En eintlik is dit redelik moeilik om uit te haal. En ons moes 'n paar metodes ontwikkel om die struktuur werklik oop te maak.
VERTELLER: Aanvanklik is dit alles handwerk.
RICHARD EVERSHED: Ons boor die oppervlak van die pot af om 'n soort vars keramiekoppervlak te openbaar, en dan breek ons ​​letterlik 'n klein stukkie, ongeveer twee gram, af en sit dit in 'n stamper en vysel. En ons maal dit letterlik tot 'n poeier. Ons stamp dit tot 'n fyn poeier. En wat dit doen, is om die porieë in die pot oop te maak.
VERTELLER: Dit sal hopelik spore van spesifieke chemiese vingerafdrukke, wat isotope genoem word, vrystel van enige organiese stof wat die erdewerk een keer bevat het, insluitend melkvet.
Die poeier word dan vloeibaar gemaak en in hierdie masjien geplaas wat dit verhit en die chemiese handtekening van die gasdampe ontleed, om te sien of die handtekeninge ooreenstem met dié wat van perdevet afkomstig is.
RICHARD EVERSHED: So, dit is die resultate van die isotoopanalise. En u kan hierdie twee groot pieke sien. En dit is die vetsure wat ons vertel dat ons 'n dierlike vet het.
VERTELLER: 'N Goeie begin, maar bewyse van vet beteken nie noodwendig melkvet nie, dit kan karkasvet wees.
RICHARD EVERSHED: Ons kan nie sê as ons na hierdie pieke kyk presies watter tipe vet ons het nie.
VERTELLER: En aangesien die Botai perde eet ...
RICHARD EVERSHED: En as jy vleis in 'n pot kook, kry jy natuurlik baie vet as die vleis gaar word.
VERTELLER: Hulle gaan terug na die tekenbord en besef dat hulle 'n manier nodig het om melkvet van karkasvet duidelik te onderskei. En die beste manier om dit te doen, is om na die oorspronklike Botai -omgewing in Kazakstan te gaan en monsters van merriesmelk te versamel.
Die grasse wat merries vandag eet, moet bestaan ​​uit elemente soos waterstof of suurstof wat soortgelyk is aan dié wat hul ou voorouers geëet het.
RICHARD EVERSHED: Dit is die skoolhoof van "jy is wat jy eet". U erf dus die isotoophandtekeninge van verskillende voedsel wat u eet.
VERTELLER: In die lente, as merries verpleeg, absorbeer hul melk verhoogde vlakke van 'n waterstofisotoop genaamd deuterium wat in water en grasse voorkom. En hierdie verhoging sal slegs in hul melkvet wees, nie in hul karkasvet nie.
As die span die moderne melkmonsters ontleed, vind hulle verhoogde deuteriumpieke wat perfek pas by dié van die Botai -aardewerk. Dit bevestig dat Alan Outram reg is: die Botai het makgemaakte perde gemelk.
ALAN OUTRAM: Ek dink nie iemand kan ernstig argumenteer dat u nie behoorlike beheer oor diere het as hulle gemelk word nie.
VERTELLER: Maar dit verg oefening om 'n perd te melk, soos Niobe ontdek.
NIOBE THOMPSON: Om 'n perd te melk, is om die perd te mislei. Wat gebeur, is dat iemand 'n vulletjie inbring, die veul suig die melk uit die spene, die melk val, en dan trek hulle die veul vinnig weg, en iemand jaag in en melk die perd. Sodra die merrie weet dat dit nie die veul is nie of iets vermoed, is iets anders, droog die melk op. Die merrie het gevoel dat ek nie regtig weet wat ek doen nie, en sodra ek 'n bietjie melk uitgehaal het, het die spene opgedroog. Hulle moes die veul terugbring.
Dit is regtig moeilik ... net 'n bietjie.
VERTELLER: Slegs perde wat aan 'n menslike aanraking gewoond was, sou die Botai toegelaat het om hulle te melk, te tem en te ry.
SANDRA OLSEN: En teen die tyd dat u al hierdie bewyse begin stapel, is die mense wat in sedentêre dorpe woon, die merries melk, die perdevleis eet, redelik duidelik dat u daar perde mak gemaak het. En om groot troppe mak perde bymekaar te maak, sou uiters moeilik wees sonder perderuiters om dit te kudde.
DAVID ANTHONY: As u mense wat vandag perde bestuur, vra: "Hoe kan u perdekuddes bestuur sonder om perd te ry?" hulle lag vir jou. Natuurlik moet jy te perd wees om troppe perde te bestuur.
VERTELLER: Ten spyte van hul twyfel, dui al die bewyse daarop dat Anthony en Brown korrek is. Die Botai ry perd. Maar hoe het die Botai groot, wilde diere oortuig om hulle op hul rug te laat klim?
DORCAS BRUIN: U kies die maklike diere. U sou dus 'n perd nader, en as hy weghardloop, het u dit nie gekry nie. Maar as u die perd nader en dit was 'n bietjie nuuskierig en geïnteresseerd, dan kon u met die perd begin en dan voortbou, van daar af 'n hele kudde bou.
O, ek dink die eerste ruiters was redelik vinnig besig om af te haal. Maar as hulle dit eers agtergekom het, waarom gaan jy dan nie lang afstande nie, veral op die steppe? U sal altyd wonder wat oor die volgende horison is. Ek dink dit is wat aangaan: hulle het gewonder wat verby die volgende horison was.
VERTELLER: Ry! Die Botai se prooi het hul metgesel geword. Om op hierdie magiese wese te ry, het gevoel dat dit 'n natuurwet oortree het. Nou kan die Botai meer diere oppas en handel dryf met verre kulture. Hulle perde prikkel hulle om die mees dominante krag op die steppe te word.
DAVID ANTHONY: U sou verwag dat die Botai -mense, met die voordeel van perdry, werklik sou floreer, en dit lyk asof hulle puik gevaar het. Hulle het hierdie groot konglomerasies van mense wat in hierdie groot nedersettings gewoon het, wat hulle wonderlik gevoed het. Maar na 3 000 v.C. hulle het amper verdwyn.
VERTELLER: Wat het geword van die Botai en hul perde? Argeoloë het min bewyse of selfs menslike oorskot in die dorp gevind wat hulle kan help om hul lot te verstaan. En dit is wat hierdie ontdekking deur Alan Outram se span so belangrik maak: 'n redelik ongeskonde Botai -skelet.
ALAN OUTRAM: Ek kan nie beklemtoon hoe skaars menslike oorskot op hierdie webwerf is nie.
VERTELLER: Hul hoop is dat hierdie bene D.N.A. wat genetici kan opspoor na latere bevolkings wat moontlik die Botai opgeneem het en hul erfgename geword het.
Herstel ou D.N.A. is uiters moeilik, maar die Deense genetikus Eske Willerslev het 'n wêreldwye reputasie gekry vir die vind en volgorde van die genome van ons oudste voorouers. En hy het na die dorpie Botai gekom om te sien of hierdie seldsame skelet lyk of dit 'n D.N.A. wat die verwoesting van tyd oorleef het.
ESKE WILLERSLEV: Hallo ouens.
So, jy het 'n mens gevind, nè?
ESKE WILLERSLEV: Maar jy het geen idee hoeveel van die skelet daar is nie?
ALAN OUTRAM: Ons nog nie. Daar is redelik baie beenfragmente rondom. Sommige van hulle is perdebene.
ESKE WILLERSLEV: Ja, ja.
VERTELLER: Eske is ongeduldig om monsters terug te kry na sy laboratorium, maar hy sal moet wag vir die noukeurige proses om breekbare bene van die verpakte aarde te ontdek, en dan op die beste te hoop.
ESKE WILLERSLEV: Ons kry D.N.A. uit baie eksemplare wat ons ses, sewe jaar gelede nie gedink het dat u iets daaruit kan haal nie, nè? En nou werk hulle. Dus, ek bedoel, dit is regtig moeilik om te voorspel of hierdie monster sal werk of nie. Maar ek is redelik optimisties.
As ons die kop skoongemaak het, kan ons die onderkaak verwyder om 'n tand te kry?
ALAN OUTRAM: Ek dink nie die onderkaak sal wegkom nie.
ESKE WILLERSLEV: Nie op sigself nie, nè?
VERTELLER: Eske wil 'n tand hê, want die D.N.A. binne word beskerm deur 'n buitenste laag emalje.
ESKE WILLERSLEV: Sjoe! Goed, dit is pragtig!
MAN: Hierdie is pragtig.
ESKE WILLERSLEV: Hierdie is pragtig.
MAN: Dit is fantasties, ja.
ESKE WILLERSLEV: Baie dankie.
VROU: Jy is baie welkom.
VERTELLER: En daar is iets anders.
ESKE WILLERSLEV: Ag, daar is 'n petrus daar, reg? Sjoe!
VERTELLER: Die petrous, 'n klein been wat deel is van die skedel naby die binne -oor, is 'n toevallige vonds.
ESKE WILLERSLEV: Dus, die petrous been is die digste been in die menslike liggaam. Daarom het die D.N.A. bewaring is beter as in ander dele van, kan u sê, die skeletmateriaal.
VERTELLER: Na maande se werk het Eske en sy span die genetiese handtekening van die Botai -dorpenaar geïdentifiseer. Hulle het verwag dat hulle spore van sy genoom in latere steppekulture sou vind, maar hulle kon dit ongelooflik nie vind nie.
ESKE WILLERSLEV: Die Botai -mense het, sover ons weet, geen direkte afstammelinge agtergelaat nie.
VERTELLER: Ten spyte van hul hulpbronne en 'n gevestigde gemeenskap, het die Botai op een of ander manier gesterf.
ESKE WILLERSLEV: Dit is 'n soort tragiese ironie dat hulle iets uiters uitdagends doen, hulle het die perd mak gemaak, waarskynlik een van die invloedrykste gebeurtenisse in die geskiedenis van die mens, maar hulle neem nie die wêreld oor met hierdie nuwe, groot mag wat hulle het nie. Ek bedoel, hulle word 'n doodloopstraat, reg? Hulle het geen impak nie.
VERTELLER: Soos dit blyk, weet ons meer oor die lot van Botai -perde as die Botai -mense.
Die Franse genetikus Ludovic Orlando het ook na die dorpie Botai gekom om bene vir D.N.A. monsterneming, in sy geval, van perdebene, nie van mense nie. As dit inderdaad die oorblyfsels is van die eerste makgemaakte perde ter wêreld, meen Orlando, is dit baie waarskynlik dat hul genetiese handtekening oorgedra het na alle mak perde wat vandag lewe.
Hy het monsters teruggeneem na sy laboratorium om te sien of sy teorie korrek is.
LUDOVIC ORLANDO (Molekulêre argeoloog): Ek het verwag dat die eerste populasie huishoudelike perde die bron was van alle moontlike huishoudelike perde wat vandag op die planeet leef.
VERTELLER: Maar toe hy die toetse aflê, kom die uitslae as 'n skok.
LUDOVIC ORLANDO: Ek het eintlik geen manier om uit te druk hoe verkeerd ek eintlik was nie.
VERTELLER: Toe Orlando die Botai -perdegenoom volgorde volg en die handtekening daarvan in moderne perde soek, kon hy dit nie vind nie, asof die Botai -perde, net soos hul meesters, verdwyn het. Maar dan, in 'n verrassende wending, vind hy hulle by die minste waarskynlike perde denkbaar.
LUDOVIC ORLANDO: Die groot verrassing is dat dit die Przewalski -perd is.
VERTELLER: Die Przewalski-perd: eeue lank was hierdie unieke perde die laaste en enigste wilde perde op aarde wat in 'n afgeleë gebied van Mongolië gewoon het. Soos dit blyk, is dit die genetiese afstammelinge van Botai -perde wat na die natuur teruggekeer het toe hul meesters verdwyn het. Hierdie laaste wilde perde is dus afstammelinge van die eerste mak perde, 'n lewende erfenis van hul Botai -meesters.
Alhoewel die Botai verdwyn, gryp 'n ander steppekultuur die mantel van "perdekonings" aan. Hulle word die Yamnaya genoem, groepe nomades wat aan die begin van die Bronstydperk op 'n gebied noord van die Swart en Kaspiese see rondgeswerf het. Teen ongeveer 3000 v.C. word hulle die grootste perdekultuur van die antieke wêreld.
DAVID ANTHONY: Die belangrikste ding met die Yamnaya -kultuur is dat dit die eerste kultuur was wat voordeel getrek het uit beide perdry en waens.
VERTELLER: Alhoewel die eerste waens swaar en ruig lyk, is dit 'n deurbraak-tegnologie. Met waens vol voedsel en voorrade, vergesel van kuddes met perde, kan die Yamnaya maklik na die beste weiveld beweeg. En in 'n japtrap ding die Yamnaya ander steppekulture mee.
DORCAS BRUIN: Die perde het hulle gehelp om hul kuddes te vergroot. En so kon hulle meer skape, meer beeste en meer vleis kry, en so het hulle ryker geword. Perdewagters kon almal uitklop.
VERTELLER: En as iemand die Yamnaya durf weerstaan, ook hier, gee die perd hulle letterlik die oorhand.
DAVID ANTHONY: Dit was 'n voordeel om na iemand op 'n perd te ry en die perd as 'n platform te gebruik. Die hoogtevoordeel is 'n werklike voordeel.
SANDRA OLSEN: Ek dink ons ​​vind dit moeilik om te dink hoe deeglik hulle ander bevolkings wat net daar sit, en ongelukkig baie, baie kwesbaar kan oorkom.
VERTELLER: Met verloop van tyd ontwikkel die Yamnaya en ander kulture wat hulle beïnvloed, wapens, soos strydbyle, wat dodelik op of van 'n perd is.
VLAMMENDE KAHL (Nationalmuseet, Denemarke): Hierdie strydbyl was 'n baie belangrike stuk. Die rand is nie skerp nie, dit is nie baie goed om hout te sny nie. Maar dit is baie effektief as dit gebruik word in die stryd om die skedels te breek. Regoor Europa vind ons eintlik skedels wat wel deur bylhoue gebreek is.
VERTELLER: Met hul perde, waens en wapens begin die Yamnaya en ander kulture waarmee hulle kombineer, al hoe verder van die sentrale steppe af beweeg, so ver oos as Mongolië en wes in die hart van Europa.
En David Anthony voer aan dat hierdie aggressiewe nomades byna elke bevolking wat hulle teëkom, oorheers, omdat baie mense Yamnaya begin praat.
DAVID ANTHONY: Taal is gekoppel aan mag of rykdom. Mense laat die taal wat hulle praat, aan en neem 'n nuwe taal aan, want daardie taal gee hulle voordele.
VERTELLER: Maar die Yamnaya het geen skriftelike rekord van hul taal gelaat nie, so hoe kon Anthony of iemand weet hoe hul taal daar uitsien of klink?
ANDREW BYRD (Taalkundige): (Vertaal uit Yamnaya) Hy vorm wesens van die lug en diere, wild en mak.
VERTELLER: Andrew Byrd glo hierdie woorde ...
ANDREW BYRD: (Vertaal uit Yamnaya) ... daaruit is perde gebore en koeie gebore.
VERTELLER: ... is naby aan diegene wat deur die Yamnaya gepraat word. Hy het die storie opgemaak.
ANDREW BYRD: (Vertaal uit Yamnaya) ... daaruit, bokke.
VERTELLER: ... maar kan die woorde terugvoer na die tyd toe hulle die eerste keer gepraat is, en dan die taal herstel waaruit hulle gekom het.
ANDREW BYRD: (Vertaal uit Yamnaya) Hy het wesens van die lug gevorm.
VERTELLER: Taalkundiges het lankal volgehou dat baie tale in Europa en Asië, insluitend antieke Grieks en Romeins, Romaanse tale, soos Frans en Spaans, Germaanse tale, insluitend Engels en die Skandinawiese tale, selfs Russies en Indies Sanskrit, almal afkomstig is van 'n gemeenskaplike taalbron.
ANDREW BYRD: As u na tale soos Engels en Latyn en Grieks, Sanskrit en Russies kyk, en u sien dat hierdie woorde baie, baie soos mekaar lyk. As u byvoorbeeld na die woord vir broer kyk: in Engels is dit 'broer' as u na antieke Rome spring, is dit 'frater', soos in ons woord broederskap as u na antieke Indië gaan, is dit 'bratar' en as u gaan na antieke Griekeland het u 'pratar'.
En u kan sien dat hierdie woorde so oorweldigend lyk: hulle het R's na 'n soort B- of P-agtige element dat hulle 'n T-ding in die middel van die woord het. Hulle eindig almal in R. En, en die feit dat al hierdie dinge op dieselfde manier lyk, kan nie toevallig wees nie, wat ons tot die enigste sinvolle gevolgtrekking bring, is om te sê dat dit alles uit 'n antieke taal geërf is.
VERTELLER: Taalkundiges noem hierdie brontaal 'Proto-Indo-Europees'. Hulle kan 'n woord soos 'is' opneem en die spelling en klankpatroon daarvan terugvind in vorige tale tot ongeveer toe die woord die eerste keer verskyn het. Hulle kan dit met baie woorde doen, soos 'vader', en die meeste kom oorspronklik uit die periode van Yamnaya -uitbreiding. En sommige woorde, soos 'wiel', skakel direk met die Yamnaya en verskyn eers nadat die Yamnaya oorheersend geword het.
DAVID ANTHONY: U kan vasstel dat die latere Indo-Europese tale almal uitgebrei het na 3500 v.C. omdat hulle die wiel- en wa -woordeskat het. En wiele en waens het nie bestaan ​​nie, hulle moes eers uitgevind word. Dit is baie soos die woord 'hardeskyf'. Dit verskyn in woordeboeke in 1978. En woordeboeke voor 1978 het nie die woord 'hardeskyf' in nie, want dit was nog nie uitgevind nie. En so moes Proto-Indo-Europees gepraat gewees het nadat wiele uitgevind is.
ANDREW BYRD: Daarom neem ons aan dat daar 'n voorvaderlike taal was, wat ons die Yamnaya kan noem, wat die bron van al hierdie tale was.
VERTELLER: Maar hoe het hierdie groepe nomades ander kulture so heeltemal oorweldig dat mense hul taal begin praat? Moet daar nie 'n aanduiding wees dat hulle oorwinnaars geword het nie?
JOHANNES KRAUSE (Argeoloog): Daar is baie min bewyse dat wat 4800 jaar gelede gebeur het, verband hou met geweld, dat daar 'n groot aantal krygers binnekom en net soos om almal te steek en dood te maak, want ons vind geen bewyse daarvoor nie.
VERTELLER: Hoe het die taal en kultuur van Yamnaya versprei oor Europa en Asië? Is daar iets meer tasbaars as taal om hul dominante teenwoordigheid te verantwoord? Terug in Kopenhagen het Eske Willerslev lank oor die vraag gewonder: "Watter antieke kulture was die meeste verantwoordelik vir die afkoms van mense wat vandag lewe?"
ESKE WILLERSLEV: Ons geskiedenis, ver terug in die tyd, is eintlik nog steeds in ons gene geskryf. En dit beteken dat u die menslike geskiedenis kan volg deur die genoom van hierdie ou individue te ontleed.
VERTELLER: Hy was veral nuuskierig oor die Yamnaya. As hulle groot dele van Europa en Asië oorheers het, dan sou hul D.N.A. moes aan die toekomstige geslagte oorgedra het, tot op hede.
Sy span het begin met die opeenvolging van ou oorskot van regoor Eurasië en dit dan met 'n Yamnaya -genoom vergelyk om te sien hoe wyd die Yamnaya -gene versprei het. Hulle vergelyk hierdie gegewens dan met die genome van moderne bevolkings en plaas die resultate op wat P.C.A. erwe.
VAGHEESH NARASIMHAN (Bevolkingsgenetikus): P.C.A. is 'n manier om die verskille in genetiese afkoms tussen bevolkings baie eenvoudig en visueel te verstaan. Byvoorbeeld, jy sit 'n klomp mense uit Europa op 'n P.C.A. en jy sal sien dat die mense in Noord- en Suid -Europa skei. Die tweede ding wat u hieroor wil doen, is om ou bevolkings bo -op die moderne bevolkings te lê en te sien waar hulle lê.
VERTELLER: Hierdie twee erwe toon moderne bevolkingsgroepe as grys kolletjies in Europa en Sentraal -Asië. As ons die genome van mense wat 10 000 en 8 000 jaar gelede geleef het, bedek, sien ons byna geen oorvleueling nie, wat dui op min genetiese verband met mense wat vandag leef. Maar in hierdie plot, wat die ongeveer 5000 jaar oue Yamnaya-uitbreiding verteenwoordig, oorvleuel die kolletjies aansienlik, wat beteken dat miljoene mense van Europese en Asiatiese afkoms hul afkoms te danke het aan Yamnaya-nomades van die Eurasiese steppe.
VAGHEESH NARASIMHAN: Wat ons nie uit die argeologie verstaan ​​het nie, is die omvang van die beweging en die impak wat die Yamnaya op genetiese afkoms gehad het. Maar nou weet ons dat onderskeidelik tot 50 persent en 30 persent van die genetika van Europa en Suid -Asië afstam van dié van die Yamnaya. Die impak is dus groot, net soos enige genetiese afkoms wat ons het.
VERTELLER: En die Yamnaya sou nie so 'n massiewe en omvattende genetiese impak kon hê sonder hul perde en waens nie.
ESKE WILLERSLEV: Antropoloë, soos Anthony, het reg gehad dat die vroeë Bronstydperk gekenmerk word deur hierdie baie beduidende beweging van die Yamnaya -mense, op baie vinnig, baie vinnig perde, na Noordwes -Europa en Sentraal -Asië, en dit bring natuurlik die gene, die kultuur en die taal. Maar die meerderheid argeoloë, weet jy, het nie geglo dat dit die geval was nie.
VERTELLER: Vir Anthony en Brown was dit bevestiging: die Yamnaya was meesters in hul heelal.
DORCAS BRUIN: Ons was baie bly. Ons het geglimlag en gelag en gesê: "Ag, my god, ek kan nie glo dat dit so groot is nie. Maar ek was redelik seker dat hierdie ouens oral rondbeweeg.
VERTELLER: Maar 'n groot vraag het gebly. Dit blyk dat Yamnaya -getalle klein is in vergelyking met die grootte van die bevolkings wat hulle teëgekom het. Ondanks die voordeel wat hulle perde vir hulle gebied het, het Eske gewonder of daar ander faktore is wat die bevolking wat hulle oorheers, kan verswak.
ESKE WILLERSLEV: En eers het ons gedink dit is miskien 'n soort klimaatsveranderinge. En ons het deur die klimaatrekords gegaan, en ons kon niks dramaties sien nie. En dan was daar een van die argeoloë in die span wat gesê het: 'Wat van siektes?' Daarom het ons gedink: 'Wel, kom ons soek pestis'.
VERTELLER: "Yersinia pestis:" die plaag. Gedurende die Middeleeue het hierdie dodelike pandemie meer as die helfte van die bevolking van Europa gedood. As dit gedurende die Yamnaya -tye toegeslaan het, sou dit die plaaslike bevolking moontlik gedimineer het en 'n pad vir 'n Yamnaya -oorname kon oopmaak. Eske besluit om te kyk of hy spore van die pes kan vind in die bene van die Yamnaya en die mense wat hulle teëkom. Maar hy sou baie menslike monsters nodig hê om te toets.
Opmerklik, in Sint Petersburg, Rusland, het 'n taamlik unieke antropologie -museum presies wat hy nodig gehad het. Sommige van die museum se uitstallings het 'n gevoel van Ripley's Believe It or Not®, maar die ware skatte word bewaar, soos Niobe self uitvind.
NIOBE THOMPSON: As u op soek is na D.N.A. uit enige deel van die voormalige Sowjetunie, is dit die plek om te kom: die museum vir antropologie wat Peter die Grote meer as 300 jaar gelede gestig het, die Kunstkamera. Russiese argeoloë kom al eeue lank terug na hierdie stoorkamers met hul ontdekkings. En vandag is die versameling menslike oorblyfsels verstommend.
Daar is honderde skedels en skeletoorblyfsels uit verskillende tydperke en in Asië en Europa.
ESKE WILLERSLEV: Goed, dit is die laaste versameling.
VERTELLER: En Eske het die museum se argeoloog, Slava Moiseyev, oortuig om hom talle tande en bene te laat terugneem om in sy laboratorium te ontleed.
Die twee mans werk dae lank en sny monsters.
ESKE WILLERSLEV: Niks soos die reuk van vars been in die oggend nie.
VERTELLER: ... elke monster noukeurig dokumenteer en letterlik tande trek.
Moiseyev het een groep Yamnaya -monsters wat hy weet Eske sal wil hê.
SLAVA MOISEYEV (Antropoloog): Dit is nogal vreemde begrafnis, omdat mense meestal net enkele begrafnisse gehad het, en dit bestaan ​​uit sewe individue. Dit is nogal ongewoon.
ESKE WILLERSLEV: O, sjoe.
VERTELLER: Groepsgrafte het algemeen geword vir plaagslagoffers in die latere era, so hierdie monsters gaan bo-aan die stapel.
Uiteindelik bemaak die museum, net soos die Tandfe, vir Eske 'n goudmyn van monsters. En seker genoeg bevat baie genetiese bewyse van die plaag.
ESKE WILLERSLEV: Ons begin vertoon. En jy weet, bang, dit het net uitgespring, reg? Ek bedoel, so ons het fragmente daarvan gesien en toe sê ons: "sjoe! Dit is basies 'n bewys van pestis en plaagepidemies 3000 jaar voor enige geskrewe verslag, 'so dit was 'n wonderlike resultaat.
VERTELLER: Die bewyse toon dat die plaag begin in die steppe, moontlik in Yamnaya -gemeenskappe en insluitend die gesin van sewe, wat saam in 'n enkele graf begrawe is. So duidelik, op 'n stadium, ly die Yamnaya self vreeslik.
Maar diegene wat wel oorleef, ontwikkel waarskynlik immuniteit. En namate hulle hul reikwydte uitbrei, word hulle soos die Grim Reaper te perd en dra hulle plaagkieme saam.
JOHANNES KRAUSE: Die plaag versprei met daardie mense. Daardie mense bring eintlik die pes in die streke waarheen hulle verhuis.
VERTELLER: En waar mense geen vorige blootstelling het nie, oorleef slegs 'n paar. En wat met die oorlewendes gebeur, is 'n eeue oue verhaal.
DAVID ANTHONY: Die Yamnaya het werklik dodelike siektes meegebring. Dit kon verantwoordelik wees vir 'n groot deel van die bevolkingsvervanging. Daar is natuurlik ander maniere om 'n bevolking anders as siektes te vervang. U kan hulle direk doodmaak.
En dit lyk asof die oorlewing van mans baie minder was as die oorlewing van wyfies. U vind Yamnaya -stamme wat gereeld besig was met aanvalle, die dood van die mans en die neem van plaaslike vroue.
VERTELLER: En die vroue gebruik om Yamnaya -nageslag te produseer. Die antieke wêreld kan 'n baie onaangename plek wees.
ESKE WILLERSLEV: Toe ek met hierdie projek begin, het ek 'n baie romantiese siening van die hele saak gehad, en ek weet, ek het daarvan gedroom, weet u, ek het myself gedurende die Yamnaya -tyd geleef, nie waar nie? Ek het daardie opvatting verander. Ek is bly om nou te lewe.
VERTELLER: Die volle impak van die kultuur, taal en genetiese oorheersing van die Yamnaya sou eeue lank neem na ander kulture waarmee hulle gekombineer het.
VAGHEESH NARASIMHAN: Dit is 'n stadige rolproses. Dit is nie asof een groep mense net hul tasse pak en na Iberia of Engeland of Suid -Asië of Indië gaan of waarheen u ook al wil gaan nie. Maar hulle ontmoet groot groepe mense wat boer en jy weet wat hulle doen. En dan is daar 'n hibriede kultuur wat ontwikkel en 'n hibriede genetiese afkoms wat ontwikkel, en hierdie mense beweeg dan daarna na ander dele van die wêreld.
VERTELLER: Maar terug op die steppe, die Yamnaya gaan voort met hul nomadiese maniere en inspireer latere steppemense om perdry na 'n heel ander vlak te neem.
DAVID ANTHONY: As ons teruggaan na die steppe waar Yamnaya vandaan kom, was perde steeds uiters belangrik, en eintlik is 'n nuwe vorm van militêre voertuie waarskynlik deur die mense in die steppe uitgevind, omstreeks 2000 v.C.: die wa.
VERTELLERDie wa is die eerste hoëspoedvoertuig wat deur vinnige perde getrek word. En baie ou kulture begin dit in die geveg gebruik, veral op 'n gelyk grond, soos woestyne. Maar die belangrikste verwikkelinge kom wanneer die groot perdekavaleries van eers die Huns en daarna die Mongole oor die steppe begin donder.
Hierdie bekwame ruiters kon terselfdertyd ry en skiet en word die dodelikste militêre mag wat die wêreld nog ooit gesien het, wat in staat is om leërs en hele stede in Asië, Europa en die Middellandse See op hul knieë te bring. Alhoewel hierdie steppekrygers eeue na die Botai en Yamnaya ontstaan ​​het, gaan hul wortels terug na die eerste ruiters en hul bemeestering van perde.
SANDRA OLSEN: As jy net dink aan 'n paar van die groot keiserleiers in die geskiedenis, byvoorbeeld, Genghis Khan of Alexander die Grote, het baie van hulle hul ryk op die rug van perde gebou. En dit het natuurlik gelei tot die verspreiding van die beskawing en die verspreiding van allerhande tegnologieë, die sypad, verskillende handelsroetes. Alles hang af van perde.
VERTELLER: Die eerbied wat ou mense vir perde gehad het, wat eers in vroeë grotskilderye onthul is, sou duisende jare lank voortduur. Hierdie brons en goue sonwa, wat in Denemarke ontdek is, gee dit moontlik die beste uitdrukking en is een van die belangrikste simbole van die Bronstydperk. Hier is die perd die maat van die god en help om die son oor die hemel te trek.
FLEMMING KAHL: Ons kan wonder hoekom die perd die prominentste helpers van die son geword het, maar ek dink die rede is dat die perd selfs vandag nog die mees aristokratiese dier is wat u kan vind, 'n natuurlike keuse vir 'n goddelike wese, die 'n baie simbool van beweging.
ESKE WILLERSLEV: As u die eerste keer te perd ry en net die spoed en die afstand wat u kan aflê, kan voel, kan u die hele moontlikheid sien om kennis uit te ruil en die wêreld waarin u is te verstaan. Dit is 'n spelwisselaar, nie waar nie? Dit is 'n spelwisselaar in die menslike geskiedenis.
VERTELLER: Vir byna 6 000 jaar was perde die spesiale metgesel van die mens, ons ekstra spier, ons landvoertuie en simbole van krag.
NIOBE THOMPSON: Perde het ons die vryheid gegee om te beweeg, en daardie vryheid het die aard van die menslike lewe verander. Vir alles wat ons min mense ontbreek, het perdekrag daarvoor vergoed. Dit is moeilik om te dink waar ons sou wees, hoe ons wêreld sou lyk, sonder perde.
Robert M. Schoch, Ph.D. en Robert Bauval Binne tradisies (2017)
Die oorsprong van die Sfinx, saam met my vriend en kollega Robert Bauval, maak die saak, gebaseer op verskeie bewyse (insluitend geologiese en seismiese ontledings, astronomiese ontledings en interpretasies van antieke Egiptiese tekste), dat die oorsprong van die Groot Sfinx voorafgaan aan die einde van die laaste ystydperk (dit wil sê voor ongeveer 9700 v.C.). Ek is trots om by te voeg dat my vrou Katie die foto-insetsel ontwerp het en die boek se pragtige omslag saam ontwerp het. Die oorsprong van die Sfinx is te bestel op Amazon en Barnes & Noble, sowel as ander webwerwe, en is ook beskikbaar in Duitse en Poolse uitgawes.
'' 'N Kwarteeu lank het Schoch se ontleding van verwering in Giza en Bauval se argeoastronomiese ontdekkings die konsensus oor die prehistorie uitgedaag, nie net van Egipte nie, maar van die wêreld. Hierdie boek gee 'n kundige opsomming van hul saak en die triomfantelike regverdiging daarvan in die 12 000 jaar oue heiligdom van Göbekli Tepe. Die vraag is nie meer of dit reg is nie, maar waarheen argeologie hiervandaan moet gaan. " - Joscelyn Godwin, skrywer van Atlantis en die siklusse van tyd: profesieë, tradisies en okkultiese onthullings
Godin Ushas - Die Vediese godin van dageraad
Vedas word algemeen aanvaar as die oudste boeke van die mensdom. Vir die Hindoes is dit nie net gewone boeke nie, maar is dit ook die bron van alle kennis, hetsy van die materiële of die geestelike wêreld. Hulle is 4 in getal Rigveda, Yajurveda, Samaveda en Atharvaveda. Die Vediese god word in hierdie vier Vedas genoem. Die Vediese mense het talle gode aanbid. Op grond van die aanroeping wat binne die Vedas beskikbaar is, is die daaropvolgende Vediese gode en godinne noodsaaklik: Varuna, Indra, Vayu, Agni, Mitra, Adityas, Vashista, Bhaga, Rta, hemel, aarde, Manyu, Soma, Ushas, ​​Pusan, Surya, Vishnu ensovoorts.
Daar word na Ushas verwys as die Vediese godin van die sonsopkoms in Hindoe -dharma. In die Rigveda word die godin Ushas voortdurend geassosieer met die dagbreek. Sy bied die bestaan ​​van al die lewende wesens van die heelal en laat ons behoorlik asemhaal. Sy gee ook 'n gesonde verstand en 'n gesonde liggaam.
Ushas is die prominentste godin in die Vediese literatuur. Sy het egter haar eie identiteit, en die meeste mense beskou haar net so belangrik soos die drie belangrike manlike gode met die naam Agni, Soma en Indra. Ushas word in talle gesange van die Rigveda genoem. Veertig van die gesange word aan haar gewy, terwyl haar naam in verskillende ekstra gesange verskyn. Sy word in die Rig Veda beskryf as 'n jong vrou wat in 'n goue strydwa op haar rigting deur die lug gery het. Vanweë haar kleur word sy gereeld herken by die rooierige koeie. Albei word aan die begin van die tyd deur Indra uit die Vala -grot vrygelaat. Daar word gesê dat sy deur honderd perde getrek word.
Godin Usha word oor die algemeen verbind met lig en rykdom. Sy openbaar haarself met die daaglikse koms van die lig na die wêreld. Sy gee lig uit en word vergesel deur die son. Sy alleen lei die son en onthul haar uitnemendheid en vuur aan haar wêreld. Sy word vereer deur die aanbidders omdat hulle verdrukkende duisternis weggejaag het en bose geeste wegjaag. Sy sit al die dinge aan die gang en stuur ook mense af na die voltooiing van die dag. Sy dra nie net lig na die slapende mens nie, maar hoop, geluk, rykdom en al die goeie dinge. Sy het die magie om tegelyk na almal te kyk.
Die antieke Vediese tradisie het Ushas beskou as die voorbode van lig, bewustheid, aktiwiteit. Mense het tyd in die vorm van dag en nag geskei. Die hele skepping rus in die nag en die hele skepping is bedags bedrywig. Die transformasie wat vandag vanaf die nag plaasvind, is die kenmerk van Ushas. Sy is ook baie gewild as die pionier van die dag. Terwyl sy die son lei om sy blik op die aarde te gooi. Openbaar dus sy ontsaglike krag en warmte aan die wesens van die wêreld. Sy word dus beskou as die lig, of die aanbreek van die menslike bewussyn.
Dogter van Dyaus Pita
Ushas word beskou as die dogter van Dyaus Pita, Vader van die hemel. Sy is die ouer suster van Ratri, the Night. As Ushas opstaan, is die nag donker en diep, en die lug begin haar versier. Ushas se suster Ratri is die kosmiese energie van die nag, wie se duisternis ons bewussyn verswelg. En dwing 'n rus toe wat genees en herleef deur 'n tydelike winterslaap van gees en sintuie. Ushas volg Ratri net so seker as die lente op die winter, in 'n onfeilbare ritme genaamd 'Rta' in Sanskrit. Ushas is die kosmiese energie wat onmiddellik aan die begin van elke aardse dag voorafgaan. Ushas steel saggies in die atmosfeer van die aarde, net voor haar meisie Surya, Sun, wat die lug met goudoranje helderheid deurdring.
Ushas word op haar eie beskou as 'n goddelikheid. Sy word beskou as 'n hemelse Yogini, 'n vorm van godin, wat as geestelik beskou word. Ushas is ook 'n vroulike godheid wat die adel uit die diepste dieptes van die menslike siel stimuleer. Sy is die krag wat selfs die gode tot aksie dryf.As die moeder van die Ashwins word sy ook aanbid as die Shakti. Sy het die krag wat mense kan genees en seën met geweldige kennis en genade.
U is die aktiveerder van al die lewende wesens. Almal word beheer deur u groot oppermag.
Gedurende die dagbreek word verskillende pujas in die tempels uitgevoer. Slegs deur u genade aanbid mense die god in die dagbreek en kry hulle voordele.
U is verbind met verskillende Vediese gode. Deur u te aanbid, kan ons ook hulle seëninge bereik.
U gee die voordele van verskillende rituele.
Deur u te aanbid, word al die Trivedi's tevrede.
U genees die verskillende siektes van die mense.
U beheer die gees en liggaam van elke lewende wese. Deur u te aanbid, sal ons goeie gedagtes in ons gedagtes kry, en slegte gedagtes sal permanent uit ons gedagtes verwyder word.
Nadat ons van hierdie wêreld af weggegaan het, laat ons vriendelik die pad van die hemel betree.
Sy is geprys deur Sri Aurobindo en sy word aanbid tydens die fees van Chhath Puja in Indië en Nepal. Sy kan in die oggend aanbid word deur haar name te sing en deur tot haar te bid in die vorm van Adi Shakti. As u die lig vang net voor die son, vroeg in die oggend, moet u haar groet. Haar naam is Ushas, Die Godin of Dawn.
1. Die wieg van die beskawing
81:1.1 (900.3) Ongeveer vyf-en-dertigduisend jaar na die dae van Adam was die wieg van die beskawing in Suidwes-Asië, wat strek vanaf die Nyl-vallei ooswaarts en effens na die noorde oor Noord-Arabië, deur Mesopotamië en tot in Turkestan. En klimaat was die deurslaggewende faktor in die totstandkoming van die beskawing in daardie gebied.
81:1.2 (900.4) Dit was die groot klimaats- en geologiese veranderinge in Noord -Afrika en Wes -Asië wat die vroeë migrasies van die Adamiete beëindig het, wat hulle uit Europa uitgesluit het deur die uitgebreide Middellandse See en die migrasiestroom noord en oos na Turkestan gelei het. Teen die tyd dat hierdie landhoogtes en gepaardgaande klimaatsveranderinge voltooi is, ongeveer 15 000 v.C., het die beskawing tot 'n wêreldwye dooiepunt gekom, behalwe die kulturele fermente en biologiese reservate van die Andiete wat nog steeds deur berge in die ooste in Asië beperk is en deur die uitbreiding van woude in Europa in die weste.
81:1.3 (900.5) Klimatiese evolusie is nou op die punt om te bereik wat alle ander pogings nie kon doen nie, dit wil sê om die Eurasiese mens te dwing om op te hou jag vir die meer gevorderde roepings van herdery en boerdery. Evolusie kan stadig wees, maar dit is baie effektief.
81:1.4 (900.6) Aangesien slawe in die algemeen by die vroeëre landbouers in diens was, is die boer voorheen deur sowel die jagter as die veewagter neergesien. Dit word eeue lank as verstandelik beskou om die grond te bewerk, daarom is die idee dat grondswoeg 'n vloek is, terwyl dit die grootste seën is. Selfs in die dae van Kain en Abel is die offerandes van die herderslewe in groter agting as die aanbiedinge van die landbou.
81:1.5 (900.7) Die mens het gewoonlik oorgegaan tot 'n boer van 'n jagter deur oorgang deur die tydperk van die veewagter, en dit was ook waar onder die Andiete, maar die evolusionêre dwang van klimaatsnoodsaaklikheid sou veroorsaak dat hele stamme direk van jagters na suksesvolle boere oorgegaan het. Maar hierdie verskynsel van onmiddellike oorgang van jag na landbou kom slegs voor in die streke waar daar 'n hoë rasmengsel met die viooltjie was.
81:1.6 (901.1) Die evolusionêre mense (veral die Chinese) het vroeg geleer om saad te plant en gewasse te kweek deur die ontkieming van saad wat per ongeluk bevochtig is, of wat in die graf as voedsel vir die ontslape gestap is, waar te neem. Maar in die suidweste van Asië, langs die vrugbare rivierbodems en aangrensende vlaktes, het die Andiete die verbeterde landboutegnieke uitgevoer wat van hul voorouers geërf is, wat boerdery en tuinmaak die belangrikste aktiwiteite binne die grense van die tweede tuin gemaak het.
81:1.7 (901.2) Vir duisende jare het die afstammelinge van Adam koring en gars verbou, soos verbeter in die tuin, in die hooglande van die boonste grens van Mesopotamië. Die afstammelinge van Adam en Adamson het mekaar ontmoet, verhandel en sosiaal gemeng.
81:1.8 (901.3) Dit was hierdie afgedwonge veranderinge in lewensomstandighede wat veroorsaak het dat so 'n groot deel van die mensdom omnivore geword het in die dieet. En die kombinasie van die koring-, rys- en groente -dieet met die vleis van die kuddes was 'n groot stap vorentoe in die gesondheid en krag van hierdie ou mense.
15 Antieke Keltiese gode en godinne waarvan u moet weet
Wat die ou Kelte betref, gaan die omvang nie eintlik oor 'n enkele groep mense wat 'n spesifieke streek of koninkryk oorheers het nie. In plaas daarvan praat ons oor 'n uitgestrekte en gevarieerde kultuur wat sy teenwoordigheid al van die Iberiese skiereiland (Spanje en Portugal) en Ierland tot by die grense van Ligurië in Italië en die boonste Donau laat voel het. Dit is genoeg om te sê dat hul mitologie hierdie veelvuldige omvang eerder weerspieël het, met verskillende stamme, hoofde en selfs later koninkryke wat hul eie stel folklore en panteons het. Dit wat ons ken as die Keltiese mitologie (en wat ons as Keltiese gode en godinne ken) is in wese geleen uit 'n lapwerk van mondelinge tradisies en plaaslike verhale wat in die voor-Christelike Gallië (Frankryk), Iberia, Brittanje en Ierland bedink is.
Verder het hierdie plaaslike Keltiese gode hul verwante en gepaardgaande gode in ander Keltiese kulture, met die gepaste voorbeeld van Lugus - soos hy in Gallië bekend gestaan ​​het, en Lugh - soos hy in Ierland bekend gestaan ​​het. Vir hierdie doel het ons in hierdie artikel hoofsaaklik gefokus op die antieke Keltiese gode en godinne van Ierland en Gallië, met eersgenoemde die kenmerkende mitiese verhaal wat deels deur die Middeleeuse Ierse literatuur bewaar is. Dus, sonder meer, laat ons kyk na 15 antieke Keltiese gode en godinne waarvan u moet weet.
1) Ana of Danu/Dana - Die oergodin van die natuur
Ana (ook bekend as Anu , Dana , Danu, en Annan ) moontlik die oorspronklike omvang beliggaam, met haar bynaam wat haar beskryf as 'n moedergodin. So word die Keltiese godin, wat dikwels as 'n pragtige en volwasse vrou uitgebeeld word, geassosieer met die natuur en die geestelike essensie van die natuur, terwyl dit ook die kontrasterende (maar tog sikliese) aspekte van voorspoed, wysheid, dood en wedergeboorte verteenwoordig.
Die rol van Ana word baie uitgespreek in die Ierse mitologie, waarna gereeld na haar verwys word Anu , Danu of Dana , en word beskou as die goddelike moeder van die Tuatha Dé Danann ('Mense van Dana')-die bonatuurlike ras (of stam) van Keltiese gode wat moontlik een van die belangrikste panteons van die voor-Christelike Gaeliese Ierland gevorm het. Vir die doel was haar kultiese sentrum waarskynlik in Munster, terwyl twee heuwels in County Kerry nog steeds bekend staan ​​as Van Chich Anann ('The Paps of Anu'). Die godin Don in die Walliese mitologie is ook dikwels geassosieer met haar matrone Ierse eweknie. Wat die historiese kant van sake betref, is Ana (of haar verwante gode), ondanks haar relatiewe onopvallendheid in folkloriese verwysings, nie net in Ierland nie, maar ook in Brittanje en Gallië onder die groot Keltiese gode gereken.
2) Dagda - die vrolike hoof van gode
Bron: Heroes of Camelot Wikia
Aangesien ons in die eerste inskrywing ingegaan het op die Gaeliese panteon, het die belangrikste vader-figuur-godheid binne die omvang van die Ierse Keltiese gode betrekking gehad op die Dagda ( 'N Dagda - 'die Goeie God'). Eerbaar as die leier van die Tuatha Dé Danann stam van gode, word hy gewoonlik verbind met vrugbaarheid, landbou, weer en manlike krag, terwyl hy ook die aspekte van magie, wysheid, kennis en Druidry beliggaam. Hierdie fasette verklaar wel sy naam en eerbied onder die Keltiese druïdes. Baie van die aspekte dra ook opvallende ooreenkomste met die goddelike kenmerke van Odin , die hoofman van die Æsir stam van ou Noorse gode.
Die Dagda, wat sy aard as vaderfiguur onder die Keltiese gode versterk het (veral in die Gaeliese Ierland), word dikwels voorgestel as 'n rustieke tuniek (wat skaars sy agterkant bedek het) met 'n mollige ou wat 'n indrukwekkende towerstaf/-klub dra ( lorg mór ) wat nege mense met 'n enkele slag kon doodmaak en tog die dooies tot lewe kan bring. Vreemd genoeg het die Keltiese god ook 'n groot towerketel gedra ( coire ansic ) wat bodemloos was - en vergesel was van 'n humle lepel wat by twee mense pas, wat verwys na sy krag van oorvloed en voorliefde vir kos. En ten spyte van sy oënskynlik fisieke eienskappe, het die Dagda talle liefhebbers geneem, waaronder Morrigan - die Keltiese godin van oorlog en lot (later bespreek).
3) Aengus (Angus) /Aonghus - Die jeugdige God van liefde
Illustrasie deur Beatrice Elvery in Violet Russell's Heroes of the Dawn (1914). Bron: Wikimedia Commons
Die seun van die Dagda en riviergodin Bionn , Aengus (of Aonghus ) - wat 'ware krag' beteken, was die Keltiese godheid van liefde, jeug en selfs poëtiese inspirasie. In die mitiese verhaal, om sy onwettige verhouding en gevolglike swangerskap van Bionn , die Dagda (wat die leier van die Keltiese gode was en die weer op 'n magiese wyse kon beheer) het die son vir nege maande laat stilstaan, wat daartoe gelei het dat Aengus binne 'n enkele dag gebore is. In elk geval, Aengus blyk 'n lewendige man te wees met 'n sjarmante (indien ietwat grillerige) karakter wat altyd vier voëls om sy kop laat sweef en tjirp.
Daar word gesê dat Aengus in Newgrange woon, nadat hy sy pa mislei het Dagda om hom die besit van die Brú na Bóinne - die geestelike woning van die hoofman van die Tuatha Dé Danann . Maar sy status in die ou Ierland as beskermheer van jong geliefdes was gedra deur sy eie liefde vir Caer Ibormeith , 'n meisie wat in 'n droom deur die god gesien is. Aengus kon haar dan vind en trou nadat hy sy muse onmiddellik herken het as een van die swane (sedert Caer elke ander jaar in 'n swaan verander). Wat die historiese kant van sake betref, Aengus, met sy bynaam Mac Óg ('Jong seun'), is moontlik verbind met Maponos , een van die Keltiese gode van die jeug, vereer in antieke Brittanje en Gallië.
4) Lugus / Lugh - Die moedige krygsgod
Kunswerk deur Mickie Mueller Studio
Alhoewel Lugos of Lugus (soos in Gallië bekend) selde in inskripsies genoem word, of sy verwante Lugh Lámhfhada (Lugh van die langarm) in Gaelies Iers en Lleu Llaw Gyffes (Lleu of the Skillful Hand) in Wallies, was 'n belangrike god onder die Keltiese gode en godinne. Lugus of Lugh, wat dikwels as die skitterende songod vereer word, word ook beskou as 'n oorweldigende (en dikwels jeugdige) kryger wat verantwoordelik was vir die doodmaak Balor -die eenogige hoof van die Formorii , die ou teëstanders van die Tuatha Dé Danann .
Die heroïese daad wat bereik word deur 'n presiese slingervel in Die van Balor oog het die opkoms van die Tuatha Dé Danann as die dominante godestam in Ierland (oor die Formorii , wat met donkerder eienskappe uitgebeeld is) . Interessant genoeg, ondanks die feit dat hy die kampioen van die Tuath Dé , in die narratiewe sin, het Lugh self afgestam van die eenoog (of een-ledemaat) Formorii , met Balor sy oupa aan moederskant was.
Ook bekend as die Samildánach (Vaardig in alle kunste), Lugh (of Lug ) word ook geassosieer met donderstorms, kraaie en selfs lynks. En wat sy status as een van die vooraanstaande Keltiese gode betaam, word hy dikwels uitgebeeld met sy wapenrusting, helm en onoorwinlike spies Gae Assail. In die mitiese verhaal word Lugh beskou as die goddelike vader van Cú Chulainn , die bekendste van Ierse helde, wie se karakter en prestasies ooreenstem met beide Grieks Herakles (Hercules) en Persies Rostam .
Wat die geskiedenis betref, as gevolg van die Romeinse kulturele eienskap van interpretasie van Romana, Lugus is moontlik beskou as die Galliese ekwivalent van die Romeinse god Kwik -en as sodanig het die ou nedersetting Lugdunum (moderne Lyon) sy pleknaam afgelei van die Keltiese god-wat 'fort van Lugus' beteken. Interessant genoeg is die term 'kabouter' moontlik ook afgelei van Luchorpain of 'little stop Lugh' - 'n algemene term wat vir die fee in die Gaelies gebruik word.
5) Mórrígan - Die geheimsinnige godin van die noodlot
Bron: Katie Wood
Mórrígan of Morrigan (ook bekend as Morrígu ) word beskou as 'n geheimsinnige en taamlik onheilspellende vroulike godheid onder die Ierse Keltiese gode en godinne, wat verband hou met oorlog en lot. In die moderne Iers, haar naam Mór-Ríoghain vertaal grofweg na die 'fantoomkoningin'. In die mitiese vertelling pas Morrigan by hierdie kriptiese bynaam en was in staat om te verander (wat gewoonlik verander het in 'n kraai - die badb) en ondergang voorspel, terwyl mans ook tot 'n oorlogsgierigheid aangewakker word. Aan die ander kant, in teenstelling met hierdie oënskynlik chaotiese en 'oorlogsvernuwende' eienskappe, is Morrigan moontlik ook vereer as 'n Keltiese godin van soewereiniteit wat as die simboliese bewaarder van die land en sy mense opgetree het.
Morrigan word dikwels geassosieer met ander oorlogsugtige Keltiese gode soos Macha , Badb , en Nemain , en soms word sy voorgestel as 'n saamgestelde figuur van die drie -eenheid (wat ook gesamentlik uitgebeeld word as 'n groep pragtige vroue wat die vermoë het om te verander in kalm kraaie oor slagvelde). En oor die mitiese vertelling gepraat, was Morrigan romanties verbind met die voormelde Dagda (en het probeer om die hoof van die gode aan te gaan Samhain ).
Gevolglik het sy hom op magiese wyse gehelp teen die oorlog met die Formorii. Aan die ander kant word 'n ontluikende sinistere aspek van Morrigan aan die lig gebring wanneer sy triomfeer op die skouer van die sterwende held Cú Chulainn - nadat die held die godin onwetend gewond het in haar gevormde vorm. In wese word haar karakterisering en profetiese magte dikwels geassosieer met die voorgevoelens van 'n gewelddadige dood van 'n vegter, wat 'n skakel suggereer met die folkloriese Banshees - afgelei van boontjie sidhe ('Vrou van die feetjies').
6) Brigid - Die 'drievoudige' godin van genesing
In teenstelling met die broeiende aspekte van Morrigan , Brigid, in Ierland voor die Christendom, word beskou as die Keltiese godin van genesing, lenteseisoen en selfs smede. In die mitiese verhaal is sy die dogter van die Dagda en dus 'n lid van die Tuatha Dé Danann . Vreemd genoeg, in Lebor Gabála Érenn ( The Book of the Taking of Ireland - gedigtebundel wat in die 11de eeu nC saamgestel is), word genoem dat sy 'n hele paar mak diere het, wat wissel van osse, die koning van varke, tot skape - en hierdie beeste roep as 'n waarskuwing vir die godin.
Behalwe die vertelling, is dit die geskiedenis van Brigid as een van die belangrikste Keltiese gode in Ierland wat baie liefhebbers fassineer. Vir die doel, deur die tradisie van die Indo-Europese dagbreekgodin voort te sit, is Brigid moontlik soms vereer in haar drie aspekte-die geneser, die digter en die smid. In wese was sy moontlik 'n drievoudige god (die samestelling van drie entiteite). Verder spruit haar uitnemendheid (in ten minste Ierland) uit die moontlikheid dat voor-Christelike Brigid in die Middeleeue met die Katolieke Saint Brigid van Kildare gesinkretiseer is. Hierdie ongelooflike vorm van sinkretisme dui aan hoe die vroeë Middeleeuse Christelike monnike hul rol gespeel het by die aanpassing aan die veranderende godsdienstige landskap van die koninkryk deur 'n paar van die ouer inheemse 'heidense' elemente te behou.
7) Belenus - Die opwekkende songod
Een van die oudste en mees aanbidste Keltiese gode - wat in kontinentale Europa, Brittanje en Ierland vereer is, Belenus (ook bekend as Belenos , Bel , en Beli Mawr ) was die tipiese songod in die Keltiese mitologie. Belenus, bekend onder sy bynaam 'Fair Shining One', was ook verbonde aan die perd en die wiel-en hulle komposiete was geneig om hom uit te beeld as die bruisende songod wat heerlik in sy perdewa oor die lug ry. Ander voorstellings stel Belenus voor dat hy net op sy perd gery het terwyl hy donderweer gegooi het en die wiel as sy skild gebruik het.
Gegewe sy uitnemendheid in die ou tyd, is dit nie 'n verrassing dat die Romein hom met een van hul eie sinkretiese Grieks-Romeinse gode geïdentifiseer het nie- Apollo , die argetipe van die jeugdige god van lig. Met verloop van tyd word Belenus dus ook geassosieer met die genesings- en regeneratiewe aspekte van Apollo , met genesende heiligdomme wat toegewy is aan die dubbele entiteite wat in Wes-Europa voorkom, insluitend die een in Sainte-Sabine in Bourgondië en selfs ander so ver as Inveresk in Skotland.
Die kultus van Belenus was in sommige dele van die kontinent so sterk dat die god as die beskermgod van Aquileia (die ou Romeinse stad aan die hoof van die Adriatiese See) sowel as die nasionale god van Noricum (bestaande uit dele van die huidige Oostenryk en Slowenië). Selfs in ons moderne konteks, is die erfenis van Belenus (of Bel ) oorleef deur die voortgesette fees van Beltane ('Fires of Bel') wat oorspronklik gevier is om die genesende kragte van die lenteson aan te dui. Interessant genoeg kom die bekende Walliese naam 'Llywelyn' ook van twee Keltiese songode, aangesien dit afkomstig is van Lugubelinos - die saamgestelde van Lugus (of Lleu in Wallies) en Belenos (of Belyn in Wallies).
8) Toutatis - Die beskermgod van Galliërs
Vanuit die Gaeliese omvang gaan ons oor na die ou Gallië en hul Keltiese gode. Vir hierdie doel, in ons moderne konteks, word Toutatis beroemd gemaak deur die Asterix strokiesprente 'By Toutatis!'. En hoewel daar nie veel bekend is oor die mitologiese omvang nie, is Toutatis (of Teutate ) was waarskynlik 'n baie belangrike Keltiese godheid, met sy naam wat grofweg vertaal is na 'God van die mense'. In wese is hy moontlik beskou as 'n deurslaggewende voogentiteit wat die rol van die stambeskermer aangeneem het, en dus sy ingeskrewe naam ( TOT - soos hierbo afgebeeld) is gevind in 'n hele paar ou artefakte in beide Romeins-Brittanje en Gallië.
Die Romeinse digter Lucan in die eerste eeu noem Teutates as een van die drie belangrikste Keltiese gode (saam met Esus en Taranis), terwyl deur die bogenoemde eienskap van interpretasie van Romana, Toutatis was die ekwivalent van albei Mars en Kwik . Aan die makabere kant van die sake noem latere Romeinse kommentators hoe slagoffers in die god se naam geoffer is deur hul kop in 'n vat onbekende vloeistof (moontlik bier) te steek. Interessant genoeg het Toutatis moontlik ook sy Ierse eweknie in die vorm van Tuathal Techtmar , die legendariese veroweraar van Ierland - wie se naam oorspronklik verwys na die gelyknamige godheid Teuto-valos ('Heerser van mense').
9) Camulos - The God of War
Camulos het hom as 'n Keltiese vegter voorgestel. Kunswerk deur Trollskog-Studio (DeviantArt)
In plaas daarvan dat dit tot die Keltiese gode gereken word, was Camulos moontlik eerder 'n Romano-Keltiese godheid, wat dikwels verband hou met Mars (of Grieks Ares ), en word dus beskou as 'n oorlogsgod. Sy oorsprong lê egter as die stamgod van die Remi, 'n Belgiese stam wat die noordoostelike Gallië oorheers het (bestaande uit hedendaagse België en dele van beide Nederland en Duitsland).
In elk geval word Camulos beskou as een van die belangrike ou Keltiese gode (of Romano-Keltiese gode) in Brittanje, te oordeel na sy naam op verskeie plekke in die streek, waaronder Camulodunum, die ou Romeinse naam vir Colchester in Essex, Engeland. En hoewel hy aanvanklik net aanbid is op klippe waar kranse van eikebome geplaas is, het die karakters later uitgebeeld dat Camulos horings van ram op sy kop het.
10) Taranis - The God of Thunder
'N Klein beeldjie van Taranis in Le Chatelet, Gourzon, (Haute-Marne), Frankryk. Bron: Balkan Kelte (skakel)
Alhoewel dit algemeen bekend was as een van die belangrikste gode van Gallië gedurende die Romeinse tyd, het die oorsprong van Taranis waarskynlik teruggekeer na baie ouer (en antieke) Keltiese tradisies. Soos ons vroeër genoem het, het Taranis volgens Lucan 'n drie groep Keltiese gode gevorm (saam met Toutatis en Esus), en as sodanig word hy as die god van donderweer beskou, en sodoende duidelike vergelykings met Romein getrek Jupiter (en Grieks Zeus). Selfs in die visuele skaal is die god met 'n weerligstraal uitgebeeld, wat meer ooreenstem met Zeus. Letterlik, aan die ander kant, is Taranis egter ook uitgebeeld met 'n sonwiel - een van die mees algemene simbole wat op Keltiese artefakte voorkom, wat daarop dui dat hy uitstaande is in die verwante panteon.
Verder word Taranis met vuur verbind, of dit nou die vuur van die lug of die vuur van die lug is. Dit het gelei tot 'n paar ontstellende bewerings deur ander Romeinse skrywers, waaronder die van Strabo en Julius Caesar, wat beskryf het dat offeroffers verbrand is in 'wicker man' -konstrukte om die godheid te paai. In elk geval, interessant genoeg, is die naam Taranis (soos genoem deur Lucan) ongetuig as dit kom by historiese inskripsies, alhoewel verwante vorme soos Tanarus en Taranucno- is deur argeoloë geïdentifiseer. En as ons oor argeologie praat, het die kultus van Taranis waarskynlik klein wieletjies gedra en vereer, bekend as Rouelles wat die sonvorm simboliseer.
11) Cernunnos - The Lord of the Wild Things
Ongetwyfeld die mees visueel indrukwekkendste en nogal belangrike van die ou Keltiese gode, is Cernunnos eintlik die konvensionele naam wat aan die god 'Horned One' gegee word. As die horingsgod van die Keltiese politeïsme word Cernunnos dikwels geassosieer met diere, woude, vrugbaarheid en selfs rykdom. Sy uitbeelding weerspieël sulke eienskappe, met die opvallende geweier van die hert op sy kop en die poëtiese bynaam soos die 'Lord of the Wild Things'.
Wat die geskiedenis betref, is daar slegs enkele bewyse vir die volle naam Cernunnos, en dit kom uit die Pilaar van die Bootmanne in ongeveer 14 nC deur die Galliese matrose uitgekerf. Die pilaar word beskou as een van die belangrikste verligting van die Gallo-Romeinse godsdiens en toon ook ander Romeinse gode soos Jupiter en Vulcan .
Dit is egter baie interessant dat die visuele voorstellings van die horinggod (as een van die Keltiese gode) eeue later sulke inskripsies en name voorafgaan. Een van die gepaste voorbeelde het betrekking op 'n menslike figuur wat in 'n sewende-vierde eeu vC gedateer is met rotstekeninge in Cisalpine-Gallië en ander verwante horingsfigure wat deur die Celtiberiërs aanbid is, gebaseer in die huidige Spanje en Portugal. En die bekendste uitbeelding van Cernunnos kan gevind word op die Gundestrup-ketel (ongeveer 1ste eeu vC).
12) Ogmios / Ogma - Die God van welsprekendheid
Kunswerk deur Yuri Leitch. Bron: FineArtAmerica
In die meeste antieke mitiese vertellings kom ons selde goddelike entiteite teë wat uitsluitlik met taal verband hou. Ogmios, as een van die antieke Keltiese gode, is teen hierdie 'tendens', aangesien hy bloot as die god van welsprekendheid beskou is. 2de -eeuse Helleniseerde Siriese satirikus en retorikus Lucian van Samosata noem hoe Ogmios soos die ouer weergawe van Hercules in voorkoms, met draers van leeusvelle en draagstokke en boë. Ogmios doen dit egter beter met die 'bling' -faktor deur lang kettings (gemaak van amber en goud) aan sy tong (in sy glimlaggende mond) vas te hou wat hom met sy groep volgelinge verbind. In wese verteenwoordig die visuele omvang simbolies hoe die Keltiese god die mag van welsprekendheid en oortuiging het om sy volgelinge aan hom te bind.
Ogmios se latere Ierse ekwivalent Ogma speel ook 'n deurslaggewende rol in die Gaeliese mites. Beskou as die seun van Dagda , en dus 'n lid van die Tuatha Dé Danann , Ogma word beskou as die uitvinder van Ogham - die vroegste skryfstelsel in Ierland. Gegewe die bynaam van die 'Lord of Knowledge', word Ogam ook uitgebeeld as 'n bekwame kryger wat die Fomoriaanse koning gaan doodmaak het Indech en eis 'n magiese swaard wat sy heldedade kan vertel. In 'n ander weergawe sterf hy saam met sy vyand Indech in enkelgeveg.
13) Grannus - The God of Hot Springs
Steenfassia van die Romeins-Britse heiligdom van 'Minerva Aquae Sulis' by Bath met die praghoof van Apollo Grannus. Bron: Atlantiese godsdiens
In 'n ander fassinerende voorbeeld van Gallo-Romeinse sinkretisme, word Grannus beskou as een van die (oorspronklik) Keltiese genesingsgode, wat later verband hou met Apollo en word dikwels vereer as 'n saamgestelde god van Apollo-Grannus in die Romeinse wêreld. Vir hierdie doel was Grannus tipies gekoppel aan die warmwaterbronne en word dit dikwels aanbid saam met Sirona - 'n Keltiese godin van genesing.
Dit was nie verbasend dat sy kultusentrums dikwels gefokus was op gebiede met termiese en minerale bronne, waarvan die bekendste een betrekking het op Aquae Granni, wat later as Aken bekend gestaan ​​het - die koninklike sentrum van die latere Karolingiese Ryk onder Karel die Grote. En daar moet op gelet word dat Grannus ook as 'n songod beskou word, wat sy kragte simbolies verbind het met die van die genesende strale van die son.
14) Epona - Die Beskermingsgodin van Perde
Rhiannon. Bron: Sacred Wicca
Behalwe sinkretisme, was daar ook enigste Keltiese gode wat in die panteon van die ou Gallo-Romeinse godsdiens en selfs Rome self aanbid is. Epona behoort tot die seldsame tweede kategorie. Beskou as die vroulike godheid en beskermer van perde, esels en muile (etimologies is die woord 'Epona' afgelei van Proto-Kelties * ekwos - Die Keltiese godin word moontlik ook met vrugbaarheid geassosieer - gegewe die visuele aanwysings van patera, hoornophoping en veulens in sommige van haar bestaande beeldhouwerke. En as ons van afbeeldings praat, is die meeste opskrifte van Epona (gevind deur argeoloë) in Latyn (in teenstelling met Kelties), wat daarop dui dat sy gewild is in die Romeinse wêreld.
Met haar aspek as die beskermer van perde, is Epona eintlik bevoordeel en vereer deur die hulpkavalleriste van die Romeinse Ryk, veral die beroemde keiserlike perdewagte ( Equites Singulares Augusti ), wat die eweknieë van die kavalerie van die Praetorian Guards was. Wat die ander Keltiese kulture betref, is daar in die akademiese kringe aangevoer dat Epona moontlik die Walliese mitiese/folkloriese karakter van Rhiannon - die hardnekkige dame van die ander wêreld.
15) Eriu/Eire - Die godin van 'Ierland'
Kunswerk deur Jim Fitzpatrick
Word beskou as een van die Keltiese gode onder die Tuatha Dé Danann , Eriu (moderne Iers - Eire) het die onderskeid dat 'n hele volk na haar vernoem is. Vir die doel kom die term Ierland van Eriu (soos die koninkryk in die 'ou tyd' bekend gestaan ​​het), en dus haar moderne naam Eire is aangepas om aan te pas by die huidige uitspraak van Ierland. Eriu dien in wese as die moderne verpersoonliking van Ierland.
Wat die mitologiese kant van sake betref, het Eriu in baie opsigte die nalatenskap van die Tuatha Dé Danann nadat hulle deur die Milesiërs . In die verwante verhaal, toe die Milesians Ierland vanuit Galicië binnedring, het Eriu en haar twee susters Banba en Fotla gaan uit en groet die nuwelinge. Met vergunning het die Milesians belowe om die land na haar te vernoem. Maar ongelukkig vir die Tuatha Dé Danann , het hulle slegs die ondergronds gekry om in te woon deur die seëvierende Milesiërs - en hierdie koninkryk (onder die Sidhe heuwels) word beskou as die deurgang na die Keltiese ander wêreld. Laasgenoemde is verbind met die bonatuurlike, mistieke wêreld waar feetjies en gode gewoon het.
Voorgestelde prentjie – Cú Chulainn 'The Hound of Ulster' in die stryd. Skildery deur Joseph Christian Leyendecker.
Boekverwysing - The Encyclopedia of Mythology (onder redaksie van Arthur Cotterell)
En as ons geen beeld, kunswerk of foto toegeskryf het nie, vra ons vooraf om verskoning. Laat ons dit weet via die 'Kontak ons' -skakel, wat bo die boonste balk en onder in die bladsy verskyn.