Het die Duitsers Engeland regeer? - Inligting - 2022
Het die Duitsers Engeland regeer?
Is dit waar dat:
Duitsers het Engeland lank regeer.
Hulle domineer Engels so baie dat die Engelse taal op die punt was om sy belangrikste belang onder die bevolking te verloor.
'N Engelse staatsman (ek het die naam vergeet) het 'n beleid opgestel om hul moedertaal, naamlik Engels, te laat herleef.
Hy (die genoemde staatsman) was suksesvol in sy ambisie en die Engelse taal is verjong.
Die tydperk waarvoor Britte deur Duitsers regeer is, het ongeveer 400 jaar gestrek.
Ek het hierdie paar jaar terug gelees. Ek onthou nie die akkurate verwysingsbesonderhede nie.
Verifieer en werk my op.
Die antwoord op al u vrae is nee.
Die naam "Engeland" kom van die Oud -Engelse naam Englaland, wat "Land of the Angles" beteken. Dit is opmerklik dat, in die konteks van taal, Ou Engels is 'n sinoniem vir Angelsaksies. (Die vroegste aangetekende gebruik van die term waarvan ek bewus is, is in die laat negende eeu se vertaling in Ou Engels van Bede's Ecclesiastical History of the English People, wat in die vroeë agtste eeu in Latyn geskryf is.)
Die eerste "koning van Engeland" was Ecgherht (Egbert), wat regeer het van 827 - 839. Sy eintlike Angelsaksiese titel was Bretwalda ("heerser van die Britte"), eerder as koning, maar dit het in die algemeen dieselfde beteken. Daar was voorheen geen entiteit met die naam 'Engeland' nie.
Egbert was byna seker afstammelinge van Germaanse indringers wat in die vroeë post-Romeinse tydperk aangekom het, maar waarskynlik ook van inheemse Roemeens-Britse volke. Die waarheid is dat ons nie die bewyse het om enigsins presies oor sy afkoms te wees nie. Teen hierdie stadium was die 'Engelse' mense in die algemeen waarskynlik 'n mengsel van hierdie mense. Nie Duits nie, nie Romano -Brits nie, maar - by gebrek aan 'n beter woord - "Engels".
Die antwoord op u eerste vraag is dus nee. Teen die tyd dat daar 'n 'Engeland' was, was die mense wat daar geheers het, nie meer 'Duitsers' nie.
Vir u tweede, derde en vierde vraag is die antwoord ook nee. As u op die Wikipedia -bladsy vir die geskiedenis van Engels kyk, sal u sien dat die Ou Engels (ook bekend as "Anglo Saxon" - sien hierbo) van Beowulf ontwikkel het tot die Middelengels van Chaucer, wat op sy beurt die vroeë moderne Engels van Shakespeare, wat uiteindelik moderne Engels geword het (en via Webster et al., Amerikaans).
Die taal was nooit verlore nie, en het dus nooit 'n staatsman nodig gehad om die saak daarvoor te beywer nie.
Vir vraag 5, sien vraag 1.
Die enigste ding waaraan ek nog kan dink, is die Danelaw, waar 'n deel van Engeland vir 'n tydperk van ongeveer 100 jaar deur Deense (Noorse) mense bestuur is, en waarheen hulle in groot getalle immigreer. Let daarop dat beide Noors en Engels Germaanse tale is (en ook nie "Duits" in die moderne sin is nie)
Ongeveer 60 jaar daarna het Cnut die Grote Engeland verower, maar hierdie keer het die Deense bewind net Cnut se leeftyd geduur. Na sy dood (en 'n bietjie opgewondenheid) verower die Normandiërs Engeland en maak die land se amptelike taal Norman Frans. Die gewone mense het nooit die taal aangeneem nie, en die Franse het daaroor neergesien, sodat dit ongeveer 350 jaar later stilweg ten gunste van Engels gelaat is.
Die Angelsakse: Feite & Inligting vir kinders
Die Angelsaksers was indringers, veral van Germaanse oorsprong, wat Engeland begin oorneem en beheer het vanaf 449 nC en eindig tydens die Normandiese verowering in 1066 nC. Die Angelsaksers het hoofsaaklik bestaan ​​uit die Engele, Sakse, Jute, Frise en Franken.
In die vroeë 5de eeu het die Romeinse Ryk geval, sodat troepe van die Britse Eilande teruggetrek is. Die Romeine het Brittanje verlaat met paaie, geboue, sommige vorme van Christendom en politieke wanorde. Inheemse stamme het geen eenheid gehad nie en was swak vir aanvalle deur ander stamme of buitestaanders.
Toe Roman Brittanje verlaat het, het die noordelike inwoners (Pikte en Skotte) van die eiland die mense in die suide begin aanval. Terselfdertyd het Engele, Sakse en Jutes Britse dorpe begin inval. Sommige suidelike dorpe kon nie die noordelike Pikke en Skotte verslaan nie, maar het die Angels, Sakse en Jutes bereik vir hulp.
Die Germaanse indringers het wel die Pikte en Skotte teruggehou, maar die Angelsakse het begin veg vir grond om hul eie koninkryke te vestig.
Die Angelsakse word hoofsaaklik oorweeg Germaans, en kom uit die gebiede van die vasteland van Europa, soos die moderne Duitsland en Denemarke.
Die Angles kom uit Denemarke. Hulle kom van Angulus, 'n distrik in Schlewswig. Hulle vestig hulle hoofsaaklik in Mercia, Northumbria en Anglia tydens Germaanse invalle van Engeland.
Die Sakse het uit Noord -Duitsland na Brittanje getrek. Vandag sal die gebied oorweeg word naby die Noordsee -kus wat strek oor Nederland, Duitsland en Denemarke.
Geskiedkundiges is onseker oor die oorsprong van die Jute, want daar is werklik geen rekord van die Jute op die vasteland van Europa nie. Hulle taal dui daarop dat hulle van die Jutland -skiereiland kom. Argeoloë meen egter dat hulle hul oorsprong het naby die Ryn in Noord -Frankiese gebiede. Die Jutes vestig hulle in Kent, die Isle of Wight en sommige van Hampshire toe hulle na Engeland migreer.
Die Frise kom uit streke naby die Ryn by Katwijk. Hulle kom hoofsaaklik uit die kusstreke van Nederland.
Wanneer het die Angelsakse bestaan?
Die Angelsaksers het hoofsaaklik tussen 410 en 1066 nC bestaan.
Wat is die verskil tussen die Angelsakse en die Vikings?
Daar is verskillende verskille tussen die Angelsakse en die Vikings, en die twee groepe mense het mekaar hardnekkig beveg vir die beheer van Brittanje.
Terwyl die Angelsaksiese vaderland hoofsaaklik in Nederland, Denemarke, België en Duitsland geleë was, kom The Vikings uit Skandinawië. Dit beteken dat die Vikings hul tuislande in Noorweë, Swede en sommige dele van Denemarke gehad het.
Britte het gedurende hierdie tydperk na die Vikings verwys as die "Noordmanne" omdat hulle hoofsaaklik uit noordelike tuislande gekom het.
Die Vikings word ook as heidene beskou, terwyl die Angelsakse 'n vorm van Christendom verder ontwikkel het. Vikings het op kloosters toegeslaan en dorpe aangeval.
Wat is die verskil tussen Sakse en die Normane?
Terwyl die Normandiërs uit Noord-Frankryk, spesifiek Normandië, gekom het om die Angelsakse en enige Viking-heerskappy omver te werp, was die Normandiërs oorspronklik Vikings uit gebiede van Skandinawië.
Die destydse Franse koning, Charles II, het grond aan 'n Vikinghoof (met die naam Rollo) grond gegee as teken van vrede tussen die Franse en die Vikings. Die Vikings in Normandië het hul Viking -gebruike verloor, op die grond in Normandië geboer, Christene geword en in die Franse samelewing opgeneem. Later, in 1066, begin die Normandies-Franse leër met die Normandiese verowering en verslaan die Angelsaksiese leër in Brittanje.
Die Normanders was Vikings wat die Franse kultuur aangeneem het en daarna gehelp het met die Normandiese verowering.
Huis van Hannover, Britse koningshuis van Duitse afkoms, afstammelinge van George Louis, keurvorst van Hannover, wat in 1714 as George I die Britse kroon opgevolg het. Die dinastie het ses monarge verskaf: George I (regeer 1714–27), George II (regeer 1727–60), George III (regeer 1760–1820), George IV (regeer 1820–30), William IV (regeer 1830–37) en Victoria (regeer 1837–1901). Dit is opgevolg deur die huis van Saxe-Coburg-Gotha, wat in 1917 die huis van Windsor hernoem is.
Na die Engelse Revolusie van 1688–89 het die Wet van Skikking van 1701 die Engelse kroon aan Protestante verseker. Dit het Anne (van die huis van Stuart) as erfgenaam veronderstel, en as sy nie 'n probleem gehad het nie, sou die kroon gaan na Sophia, die keiserin van Hannover (kleindogter van James I), en haar afstammelinge, wat in die normale tyd baie Rooms -Katolieke verbygaan. opvolgingslyn. Die electress het Anne met twee maande oorlede, en die kroon het gegaan aan Sophia se seun, George I. Die eerste twee Georges is veral deur baie Skotte as buitelanders beskou, en in 1715 en 1745 het die Stuart -eisers - James Edward, die Old Pretender, en Charles Edward, die Young Pretender, het tevergeefs probeer om die troon terug te kry. George III, gebore in Engeland, het wyer Britse erkenning verwerf.
Hanover ('n kieserskorps, wat in 1814 'n koninkryk geword het) is tot 1837 by die Britse kroon aangesluit. In daardie jaar het Victoria die Britse kroon geërf, maar deur die kontinentale salieke wet is sy as vrou van erfgenaam na Hannover belet, wat na William gegaan het IV se broer, Ernest Augustus, hertog van Cumberland.
Ontken u die Britse ryk se misdade? Nee, ons ignoreer hulle
Hier is een ding wat u vir die Holocaust -ontkenners kan sê: ten minste weet hulle wat hulle ontken. Om die leuens wat hulle vertel, te handhaaf, moet hulle ernstig vervals word. Om die koloniale gruweldade van Brittanje af te skaf, is sulke pogings nie nodig nie. Die meeste mense is blykbaar nie bewus daarvan dat iets ontken moet word nie.
Die verhaal van goedaardige imperialisme, wie se oorhoofse doel nie was om grond, arbeid en handelsware in beslag te neem nie, maar om die inboorlinge Engels te leer, tafelmaniere en boekhouding met dubbele inskrywings, is 'n mite wat deur die regse pers versigtig gepropageer is. Maar dit put sy krag uit 'n merkwaardige nasionale vermoë om ons verlede te airbrush en te verontagsaam.
Verlede week se onthullings dat die Britse regering stelselmatig die dokumente oor die mishandeling van sy koloniale onderdane vernietig het en dat die buitelandse kantoor dan gelieg het oor 'n geheime kas van lêers met minder onthullings, is volgens enige standaarde 'n groot verhaal. Maar die meeste van die Britse pers het dit geïgnoreer of op 'n voetnoot gestuur. Ek kon geen melding maak van die geheime argief op die webwerf van die Telegraph nie. Die enigste dekking van die Mail, sover ek kan vasstel, was 'n meningstuk van 'n historikus genaamd Lawrence James, wat die geleentheid gebruik het om aan te dring dat enige tekortkominge in die bestuur van die kolonies die gevolg was van 'n besprenkeling van wanpassings, onbevoegdes en boelies ", terwyl almal" toegewyd, lojaal en gedissiplineerd "was.
Die onderdrukking van bewyse van die Britse regering was skaars nodig. Selfs as die dokumentasie van groot misdade volop is, word dit nie ontken nie, maar word dit eenvoudig geïgnoreer. In 'n artikel vir die Daily Mail in 2010, byvoorbeeld, het die historikus Dominic Sandbrook aangekondig dat "Brittanje se ryk uitstaan ​​as 'n baken van verdraagsaamheid, ordentlikheid en die oppergesag van die reg ... Ook het Brittanje niks soos die verskriklike marteling in Franse Algerië gesien nie. . " Kon hy werklik nie bewus gewees het van die geskiedenis wat hy ontken nie?
Caroline Elkins, 'n professor aan Harvard, het byna 10 jaar lank die bewyse saamgestel in haar boek Britain's Gulag: the Brutal End of Empire in Kenya. Sy het haar navorsing begin met die oortuiging dat die Britse verslag oor die onderdrukking van die Kikuyu's Mau Mau -opstand in die 1950's grootliks akkuraat was. Toe ontdek sy dat die meeste dokumentasie vernietig is. Sy het deur die oorblywende argiewe gegaan en 600 uur onderhoude gevoer met Kikuyu -oorlewendes - rebelle en lojaliste - en Britse wagte, setlaars en amptenare. Haar boek is volledig en deeglik gedokumenteer. Dit het die Pulitzer -prys gewen. Maar wat Sandbrook, James en ander keiserlike verskonings betref, kon dit net sowel nooit geskryf gewees het nie.
Elkins onthul dat die Britte nie 80 000 Kikuyu aangehou het nie, soos die amptelike geskiedenis beweer, maar byna die hele bevolking van een en 'n half miljoen mense, in kampe en versterkte dorpe. Daar is duisende doodgeslaan of gesterf as gevolg van wanvoeding, tifus, tuberkulose en disenterie. In sommige kampe is byna al die kinders dood.
Die gevangenes is as slawe -arbeid gebruik. Bo die hekke was opbouende slagspreuke, soos 'Arbeid en vryheid' en 'Wie homself help, sal ook gehelp word'. Luidsprekers saai die volkslied en patriotiese vermanings uit. Mense wat na die reëls gehoorsaam is, is voor die ander doodgemaak. Die oorlewendes moes noodgedwonge massagrafte grawe wat vinnig gevul is. Tensy u 'n sterk maag het, raai ek u aan om die volgende paragraaf oor te slaan.
Ondervraging onder marteling was wydverspreid. Baie van die mans is anaal verkrag deur messe, gebreekte bottels, geweervate, slange en skerpioene te gebruik. 'N Gunsteling tegniek was om 'n man onderstebo te hou, sy kop in 'n emmer water, terwyl sand met 'n stok in sy rektum gestamp word. Vroue is deur die wagte bendeverkrag. Mense is deur honde aangerand en ge -electrocute. Die Britte het 'n spesiale hulpmiddel ontwerp wat hulle gebruik het om eers testikels te verpletter en dan af te haal. Hulle het 'n tang gebruik om vroue se borste te vermink. Hulle het die ore en vingers van die gevangenes afgesny en hul oë uitgesteek. Hulle het mense agter Land Rovers gesleep totdat hul liggame verbrokkel het. Mans is in doringdraad opgerol en om die kompleks geskop.
Elkins lewer baie bewyse om aan te toon dat die gruwels van die kampe op die hoogste vlak onderskryf is. Die goewerneur van Kenia, sir Evelyn Baring, het gereeld ingegryp om te verhoed dat die oortreders voor die gereg gebring word. Die koloniale sekretaris, Alan Lennox-Boyd, het herhaaldelik vir die Laerhuis gelieg. Dit is 'n groot, stelselmatige misdaad waarvoor daar geen afrekening was nie.
Maak nie saak nie. Selfs diegene wat erken dat iets gebeur het, skryf asof Elkins en haar werk nie bestaan ​​nie. In die Telegraph beweer Daniel Hannan dat net elf mense doodgeslaan is. Daarbenewens is "1 090 terroriste opgehang en 71 000 sonder behoorlike proses aangehou".
Die Britte het nie lyke gedoen nie, en die meeste slagoffers is in ongemerkte grafte begrawe. Maar dit is duidelik dat tienduisende, moontlik honderde duisende, van Kikuyu in die kampe en tydens die afrondings gesterf het. Die van Hannan is een van die mees blatante voorbeelde van revisionisme wat ek nog ooit teëgekom het.
Sonder om te verduidelik wat dit beteken, gee Lawrence James toe dat soms 'harde maatreëls' toegepas is, maar hy beweer dat 'terwyl die Mau Mau die Kikuyu terroriseer, die veeartse in die koloniale diens stamme leer hoe om met plae te gaan'. Die diefstal van die Kikuyu se grond en vee, die hongersnood en moorde, die wydverspreide steun onder die Kikuyu vir die poging van die Mau Mau om hul land en vryheid terug te eis: verdwyn alles in die niet. Beide mans beweer dat die Britse regering opgetree het om misbruik te stop sodra dit aan die lig gekom het.
Wat ek merkwaardig vind, is nie dat hulle sulke dinge skryf nie, maar dat hierdie verdraaiings byna onbetwisbaar bly. Die mites van die ryk is so gevestig dat dit lyk asof ons teenverhale verhale uitvee, selfs al word dit vertel. Namate bewyse uit die vervaardigde Indiese hongersnood van die 1870's en die behandeling van ander kolonies ophoop, word die Britse imperialisme nie beter en in sommige gevalle selfs erger as die imperialisme wat deur ander nasies beoefen word. Tog bly die mite van die beskawingsmissie ongetwyfeld bewyse.
Lord Haw-Haw: Die verhaal van William Joyce
Op 3 Januarie 1946 is een van die berugste mans in Brittanje ter ruste gelê. William Joyce, beter bekend onder die Britse publiek as 'Lord Haw-Haw', verraai sy land deur anti-Britse propaganda namens Nazi-Duitsland uit te saai. Terwyl Joyce tydens die oorlog relatiewe veiligheid in Duitsland geniet het, bevind hy hom gou aan die einde van 'n tou van 'n hangman nadat die oorlog tot 'n einde gekom het. Wat het daartoe gelei dat hy tydens die Tweede Wêreldoorlog een van die mees herkenbare Axis -omroepers geword het? Wat het Joyce, 'n man van Anglo-Ierse afkoms, gedryf om 'n draaijas te word en gewillig met die Nazi's saam te werk?
Om die verhaal van William Joyce ten volle te verstaan, moet sy vroeë lewe onthul word. Joyce is op 26 April 1906 in New York gebore aan Britse ouers. Sy pa, Michael Francis Joyce, was 'n genaturaliseerde Amerikaanse burger van Ierse afkoms, en sy ma, Gertrude Emily Brooke, was uit 'n Anglo-Ierse familie. Joyce se tyd in die Verenigde State was egter van korte duur. Sy gesin verhuis na Galway, Ierland toe William drie jaar oud was, en Joyce word daar groot. In 1921, tydens die Ierse Onafhanklikheidsoorlog, is hy deur die Britse leër gewerf as koerier en is hy amper vermoor deur die IRA op pad huis toe van die skool. Uit vrees vir Joyce se veiligheid het die weermagoffisier wat hom gewerf het, kaptein Patrick William Keating, hom uit die land gestuur na Worcestershire.
Joyce het sy opleiding in Engeland voortgesit en uiteindelik by die Birkbeck College ingeskryf. Tydens sy studies het Joyce verheug geraak oor fascisme. Na 'n vergadering vir die konserwatiewe party -kandidaat Jack Lazarus, is Joyce deur kommuniste aangeval en 'n skeermes oor die regterkant van sy gesig gekry. Die aanval het 'n permanente litteken van sy oorlel tot by sy mondhoek gelaat. Hierdie gebeurtenis het Joyce se haat vir kommunisme en sy toewyding aan die fascistiese beweging bevestig.
Na sy besering het William Joyce in die geledere van fascistiese organisasies in Brittanje gestyg. Hy het in 1932 by Oswald Mosley se British Union of Fascists aangesluit en hom as 'n briljante spreker onderskei. Uiteindelik is Joyce egter afgedank deur Mosley na die 1937 -verkiesing in die London County Council. Woedend het hy van die BUF afgeskei om sy eie politieke party, die National Socialist League, te stig. Die NSL was baie meer antisemities as die BUF, en wou die Duitse Nazisme in die Britse samelewing integreer om 'n nuwe vorm van Britse fascisme te skep. Teen 1939 het die ander leiers van die NSL egter die pogings van Joyce gekant en besluit om die organisasie op Duitse Nazisme te modelleer. Verbitterd wend Joyce hom tot alkoholisme en ontbind die National Socialist League, wat 'n noodlottige besluit was.
Onmiddellik na die ontbinding van die NSL reis William Joyce saam met sy tweede vrou, Margaret, einde Augustus 1939 na Duitsland. Die grondslag vir sy vertrek is egter 'n jaar tevore gemaak. Joyce het 'n Britse paspoort in 1938 verkry deur valslik te beweer dat hy 'n Britse onderdaan was toe hy eintlik 'n Amerikaanse burger was. Joyce reis daarna na Berlyn, waar hy na 'n kort uitsending -oudisie deur Joseph Goebbels se Reich Ministry of Propaganda gewerf is en sy eie radioprogram 'Germany Calling' kry. Goebbels het buitelandse fasciste nodig gehad om Nazi -propaganda na geallieerde lande, veral Brittanje en Amerika, te versprei, en Joyce was die ideale kandidaat.
Na sy aankoms in Duitsland het Joyce dadelik aan die werk gespring. Sy aanvanklike uitsendings was daarop gemik om wantroue by die Britse publiek teenoor hul regering aan te wakker.Joyce het die Britse volk probeer oortuig dat die Britse werkersklas onderdruk word deur 'n afskuwelike alliansie tussen die middelklas en Joodse sakemanne van die hoër klas, wat beheer oor die regering gehad het. Boonop gebruik Joyce 'n segment genaamd "Schmidt en Smith" om sy propaganda oor te dra. 'N Duitse kollega van Joyce neem die rol van Schmidt aan, terwyl Joyce Smith, 'n Engelsman, uitbeeld. Die twee sou dan in gesprek tree oor Brittanje, met Joyce wat sy vorige patroon van vernedering en aanval van die Britse regering, mense en lewenswyse voortsit. Tydens een uitsending het Joyce uitgeroep:
Die hele stelsel van Engelse sogenaamde demokrasie is 'n bedrogspul. Dit is 'n uitgebreide stelsel van geloof, waaronder u die illusie kan hê dat u u eie regering kies, maar wat in werklikheid eenvoudig verseker dat dieselfde bevoorregte klas, dieselfde ryk mense, Engeland onder verskillende name sal regeer ... die nasie word beheer ... deur groot ondernemings ... koeranteienaars, opportunistiese staatsmanne ... mans soos Churchill ... Camrose en Rothermere. "
Danksy Joyce se bytende retoriek, het die Britse gehoor dat "Germany Calling" kwaliteit vermaak was. Joyce se dramatiese, vurige redenasie was baie meer vermaaklik as die somber, droë programmering van die BBC, en sy program het 'n treffer geword. Hy het die Britse pers in 1939 die naam van "Lord Haw-Haw" gekry as gevolg van "die spotterende karakter van sy toespraak". Teen 1940 is geskat dat "Germany Calling" ses miljoen gewone luisteraars en 18 miljoen af ​​en toe luisteraars in die Verenigde Koninkryk het. Joseph Goebbels was baie bly oor Joyce se uitsendings. Hy skryf in sy dagboek: 'Ek vertel die Führer oor die sukses van Lord Haw-Haw, wat regtig verstommend is.'
Ter erkenning van sy sukses het Joyce 'n salarisverhoging gekry en is hy bevorder tot hoofkommentator van die English Language Service. Terwyl die uitsendings van Lord Haw-Haw gefokus het op die ondermyning van die Britse vertroue in hul regering gedurende die eerste jaar van die oorlog, het dinge verander toe Nazi-Duitsland Denemarke, Noorweë en Frankryk binnegeval het in April en Mei 1940. Joyce se propaganda word nog gewelddadiger. Dit beklemtoon die militêre mag van Duitsland, bedreig Brittanje met inval en spoor die land aan om oor te gee. Uiteindelik het Britse burgers Joyce se uitsendings nie as vermaaklikheid beskou nie, maar as wettige bedreigings vir Brittanje en die Geallieerdes.
Ondanks Lord Haw-Haw se beste pogings, het sy brandende propaganda slegs 'n minimale impak op die Britse moraal tydens die Tweede Wêreldoorlog gehad. Luisteraars het moeg geraak vir Joyce se konstante minagting vir en sarkasme oor Brittanje en het sy propaganda minder ernstig opgeneem. Joyce het gedurende die hele oorlog voortgegaan met die uitsaai vanuit Duitsland en van Berlyn na ander stede en dorpe verhuis om geallieerde bombardemente te vermy. Uiteindelik vestig hy hom in Hamburg, waar hy tot Mei 1945 bly. Joyce is op 28 Mei deur Britse magte gevange geneem, na Engeland vervoer en verhoor. Joyce is skuldig bevind aan hoogverraad en ter dood veroordeel op 19 September 1945. Die hof het aangevoer dat Joyce sy trou aan Groot -Brittanje skuld, aangesien Joyce tussen 10 September 1939 en 2 Julie 1940 'n Britse paspoort besit het. Aangesien Joyce Nazi -Duitsland ook gedurende daardie tyd gedien het, het die hof tot die gevolgtrekking gekom dat hy sy land verraai het en daarom hoogverraad gepleeg het. Nadat hy skuldig bevind is, is Joyce na die Wandsworth -gevangenis geneem en op 3 Januarie 1946 opgehang.
Arrestasie van William Joyce deur Britse offisiere in Flensburg, Duitsland, op 29 Mei 1945. Hy is tydens die arrestasie geskiet.
Die verhaal van William Joyce bestaan ​​uit teenstrydighede. Joyce moes sy identiteit as 'n Brit, 'n Ier, 'n Engelsman en 'n Amerikaner versoen weens sy tydelike opvoeding. Sy soeke na betekenis het hom tot fascisme gelei, wat die struktuur vir die res van sy lewe uiteengesit het. Ironies genoeg het Joyce se aanvaarding van fascisme tot sy ondergang gelei. Sy beheptheid met die Nazi -ideologie het hom verblind vir die feit dat hy sy landgenote en sy identiteit verraai het, en gevolglik het hy die uiteindelike prys betaal.
Wilhelm is op 27 Januarie 1859 - in die kroonprinspaleis - in Berlyn gebore aan Victoria, prinses Royal, die oudste dogter van die Britse koningin Victoria en prins Frederik Willem van Pruise (die toekomstige Frederik III). Ten tyde van sy geboorte was sy kleinkind, Frederik Willem IV, koning van Pruise. Frederick William IV is permanent ongeskik gelaat deur 'n reeks beroertes, en sy jonger broer Wilhelm het as regent opgetree. Wilhelm was die eerste kleinkind van sy grootouers (koningin Victoria en prins Albert), maar belangriker nog, hy was die eerste seun van die kroonprins van Pruise. By die dood van Frederik Willem IV in Januarie 1861 word Wilhelm se grootvader aan vaderskant (die oudste Wilhelm) koning, en die tweejarige Wilhelm word tweede in die erfopvolging na Pruise. Na 1871 word Wilhelm ook tweede in die ry van die nuutgeskepte Duitse Ryk, wat volgens die grondwet van die Duitse Ryk deur die Pruisiese koning beheer is. Ten tyde van sy geboorte was hy ook sesde in die opvolging van die Britse troon, na sy ooms en sy moeder.
'N Traumatiese stuitgeboorte het Erb se verlamming tot gevolg gehad, wat hom met 'n verdorde linkerarm ongeveer 15 sentimeter korter as sy regter gelaat het. Hy het met 'n sukses probeer om hierdie talle foto's te verberg wat wys hoe hy 'n paar wit handskoene in sy linkerhand hou om die arm langer te laat lyk. In ander hou hy sy linkerhand met sy regterhand, sy kreupelarm op 'n swaard vas, of hou hy 'n kierie om die illusie te gee van 'n nuttige ledemaat wat op 'n waardige hoek gestel is. Geskiedkundiges het voorgestel dat hierdie gestremdheid sy emosionele ontwikkeling beïnvloed.  
In 1863 is Wilhelm na Engeland geneem om teenwoordig te wees by die troue van sy oom Bertie (later koning Edward VII) en prinses Alexandra van Denemarke. Wilhelm het die seremonie in 'n Highland -kostuum bygewoon, kompleet met 'n klein speelding. Tydens die seremonie het die vierjarige onrustig geraak. Sy agtienjarige oom, prins Alfred, wat daarvan aangekla is dat hy hom dopgehou het, het gesê hy moet stil wees, maar Wilhelm het sy skets geteken en Alfred gedreig. Toe Alfred hom met geweld probeer onderwerp het, het Wilhelm hom aan die been gebyt. Sy ouma, koningin Victoria, het gemis dat sy die vriendinne vir haar sien Wilhelm bly ''n slim, liewe, goeie kindjie, die gunsteling van my geliefde Vicky'. 
Sy ma, Vicky, was versot op sy beskadigde arm, wat haarself blameer vir die kind se gestremdheid en dring daarop aan dat hy 'n goeie ruiter word. Die gedagte dat hy, as troonopvolger, nie moet kan ry nie, was vir haar ondraaglik. Rylesse het begin toe Wilhelm agt was en vir Wilhelm 'n kwessie van uithouvermoë was. Keer op keer word die huilende prins op sy perd gesit en verplig om deur die pas te gaan. Hy het keer op keer geval, maar ondanks sy trane was hy weer op sy rug gesit. Na weke hiervan kon hy uiteindelik sy balans handhaaf. 
Wilhelm, van ses jaar oud, is onderrig en sterk beïnvloed deur die 39-jarige onderwyser Georg Ernst Hinzpeter.  "Hinzpeter", het hy later geskryf, "was regtig 'n goeie kêrel. Of hy die regte leraar vir my was, durf ek nie besluit nie. Die pyniging wat my in hierdie ponyrit aangedoen is, moet aan my ma toegeskryf word. " 
As tiener is hy opgevoed in Kassel aan die Friedrichsgymnasium. In Januarie 1877 het Wilhelm die hoërskool voltooi en op sy agtiende verjaardag 'n geskenk ontvang van sy ouma, koningin Victoria, die Orde van die Kouseband. Na Kassel het hy vier termyne aan die Universiteit van Bonn bestudeer en studeer regte en politiek. Hy het lid geword van die eksklusiewe Korps Borussia Bonn.  Wilhelm beskik oor 'n vinnige intelligensie, maar dit word dikwels oorskadu deur 'n kranksinnige humeur.
As deel van die koninklike huis van Hohenzollern, is Wilhelm van jongs af blootgestel aan die militêre samelewing van die Pruisiese aristokrasie. Dit het 'n groot impak op hom gehad, en op volwassenheid word Wilhelm selde uit uniform aangetref. Die hiper-manlike militêre kultuur van Pruise in hierdie tydperk het baie gedoen om sy politieke ideale en persoonlike verhoudings op te stel.
Kroonprins Frederick is deur sy seun met 'n diep gevoel van liefde en respek beskou. Sy vader se status as 'n held van die verenigingsoorloë was grootliks verantwoordelik vir die jong Wilhelm se gesindheid, en die omstandighede waarin hy 'n noue emosionele kontak tussen vader en seun opgebou het, is nie aangemoedig nie. Toe hy later in aanraking kom met die politieke teenstanders van die kroonprins, het Wilhelm meer ambivalente gevoelens teenoor sy vader aangeneem, en die invloed van Wilhelm se moeder opgemerk oor 'n figuur wat manlik onafhanklik en sterk moes gewees het. Wilhelm verafgod ook sy oupa, Wilhelm I, en hy was instrumenteel in latere pogings om 'n kultus van die eerste Duitse keiser te bevorder as 'Wilhelm die Grote'.  Hy het egter 'n verre verhouding met sy ma gehad.
Wilhelm weerstaan ​​pogings van sy ouers, veral sy ma, om hom op te voed in 'n gees van Britse liberalisme. In plaas daarvan stem hy in met die ondersteuning van sy tutors vir outokratiese heerskappy en word hy geleidelik deeglik 'Pruisianiseerd' onder hul invloed. Hy het dus van sy ouers vervreem geraak en hulle vermoed dat hulle Brittanje se belange eerste stel. Die Duitse keiser, Wilhelm I, kyk toe hoe sy kleinseun, hoofsaaklik gelei deur die kroonprinses Victoria, tot manlikheid groei. Toe Wilhelm een-en-twintig was, besluit die keiser dat dit tyd is dat sy kleinseun die militêre fase van sy voorbereiding op die troon moet begin. Hy is aangestel as luitenant by die Eerste Regiment van Voetwagte, gestasioneer te Potsdam. "In die wagte," het Wilhelm gesê, "ek het regtig my familie, my vriende, my belange gevind - alles wat ek tot op daardie tydstip gehad het, moes sonder klaarkom." As 'n seuntjie en 'n student was sy manier beleefd en aangenaam as 'n offisier. 
Op baie maniere was Wilhelm 'n slagoffer van sy erfenis en van Otto von Bismarck se bewerings. Toe Wilhelm in die vroeë twintigerjare was, het Bismarck probeer om hom van sy ouers (wat Bismarck en sy beleid gekant het) te skei met 'n mate van sukses. Bismarck was van plan om die jong prins as 'n wapen teen sy ouers te gebruik om sy eie politieke oorheersing te behou. Wilhelm ontwikkel dus 'n disfunksionele verhouding met sy ouers, maar veral met sy Engelse ma. By 'n uitbarsting in April 1889 het Wilhelm woedend geïmpliseer dat ''n Engelse dokter my pa vermoor het, en 'n Engelse dokter my arm kreupel - wat my moeder se skuld is', wat geen Duitse dokters toegelaat het om na haar of haar naaste gesin te kyk nie. 
As 'n jong man het Wilhelm verlief geraak op een van sy eerste neefs, moeder, prinses Elisabeth van Hesse-Darmstadt. Sy het hom van die hand gewys en sou mettertyd in die Russiese keiserlike gesin trou. In 1880 het Wilhelm verloof geraak met Augusta Victoria van Sleeswyk-Holstein, bekend as "Dona". Die egpaar trou op 27 Februarie 1881 en bly veertig jaar getroud tot haar dood in 1921. Oor 'n tydperk van tien jaar, tussen 1882 en 1892, sou Augusta Victoria vir Wilhelm sewe kinders, ses seuns en 'n dogter baar. 
Vanaf 1884 het Bismarck begin pleit dat Kaiser Wilhelm sy kleinseun op diplomatieke missies stuur, 'n voorreg wat die kroonprins geweier is. Daardie jaar is prins Wilhelm na die hof van tsaar Alexander III van Rusland in St. Petersburg gestuur om die ouderdomseremonie van die sestienjarige Tsarevitsj Nicholas by te woon. Wilhelm se gedrag het hom min by die tsaar geskenk. Twee jaar later het Kaiser Wilhelm I prins Wilhelm op reis geneem om keiser Franz Joseph I van Oostenryk-Hongarye te ontmoet. In 1886, ook danksy Herbert von Bismarck, die seun van die kanselier, het prins Wilhelm twee keer per week by die ministerie van buitelandse sake begin oplei. Een voorreg is aan prins Wilhelm ontneem: om Duitsland te verteenwoordig by sy ouma aan moederskant, koningin Victoria, tydens die Golden Jubilee -vieringe in Londen in 1887. [ aanhaling nodig ]
Kaiser Wilhelm I sterf op 9 Maart 1888 in Berlyn, en prins Wilhelm se vader bestyg die troon as Frederik III. Hy het reeds aan 'n ongeneeslike keelkanker gely en het al 99 dae van sy bewind die siekte bestry voordat hy gesterf het. Op 15 Junie van dieselfde jaar volg sy 29-jarige seun hom op as die Duitse keiser en koning van Pruise. 
Alhoewel hy in sy jeug 'n groot bewonderaar van Otto von Bismarck was, het Wilhelm se kenmerkende ongeduld hom spoedig in konflik gebring met die "Ysterkanselier", die dominante figuur in die grondslag van sy ryk. Die nuwe keiser het Bismarck se noukeurige buitelandse beleid gekant, en verkies om sterk en vinnig uit te brei om Duitsland se "plek in die son" te beskerm. Boonop het die jong keiser op die troon gekom, vasberade om te regeer sowel as om te regeer, anders as sy oupa. Terwyl die brief van die keiserlike grondwet die keiser uitvoerende mag gehad het, was Wilhelm I tevrede om die daaglikse administrasie aan Bismarck oor te laat. Vroeë konflikte tussen Wilhelm II en sy kanselier het die verhouding tussen die twee mans gou vergiftig. Bismarck het geglo dat Wilhelm 'n liggewig is wat oorheers kan word, en hy toon skaars respek vir die beleid van Wilhelm aan die einde van die 1880's. Die finale skeiding tussen monarg en staatsman het plaasgevind kort na 'n poging van Bismarck om vroeg in 1890 'n verreikende anti-sosialistiese wet te implementeer. 
Die onstuimige jong Kaiser verwerp Bismarck se "vreedsame buitelandse beleid" en beplan eerder saam met senior generaals om te werk "ten gunste van 'n aggressieoorlog". Bismarck het aan 'n hulpverlener gesê: "Die jongman wil oorlog met Rusland hê, en sou sy swaard dadelik wou trek. Ek sal nie 'n party wees nie."  Nadat Bismarck 'n volstrekte meerderheid in die Reichstag behaal het ten gunste van sy beleid, het hy besluit om die anti-sosialistiese wette permanent te maak. Syne Kartell, het die meerderheid van die saamgevoegde Konserwatiewe Party en die National Liberal Party voorgestaan ​​om die wette permanent te maak, met een uitsondering: die polisiemag om sosialistiese opstokers uit hul huise te verdryf. Die Kartell oor hierdie kwessie verdeel en niks is aangeneem nie.
Namate die debat voortduur, het Wilhelm meer en meer geïnteresseerd geraak in sosiale probleme, veral die behandeling van mynwerkers wat in 1889 gestaak het. Hy het Bismarck gereeld in die raad onderbreek om duidelik te maak waar hy staan ​​oor sosiale beleid. met die beleid van Wilhelm en gewerk om dit te omseil. Bismarck, onder druk van die jong keiser en ondermyn deur sy ambisieuse adviseurs, het geweier om saam met Wilhelm 'n proklamasie oor die beskerming van werkers te onderteken, soos vereis deur die Duitse Grondwet.
Die laaste breek kom toe Bismarck gesoek het na 'n nuwe parlementêre meerderheid, met sy Kartell uit die mag gestem weens die fiasko van die anti-sosialistiese wetsontwerp. Die oorblywende magte in die Reichstag was die Katolieke Sentrumparty en die Konserwatiewe Party. Bismarck wou 'n nuwe blok saam met die Senterparty vorm en nooi Ludwig Windthorst, die parlementêre leier van die party, uit om 'n koalisie te bespreek. Wilhelm was woedend om te hoor van Windthorst se besoek.  In 'n parlementêre staat is die regeringshoof afhanklik van die vertroue van die parlementêre meerderheid en het hy die reg om koalisies te vorm om sy beleid 'n meerderheid te verseker, maar in Duitsland moes die kanselier afhang van die vertroue van die keiser, en Wilhelm het geglo dat die keiser die reg het om ingelig te word voor sy predikantsvergadering. Na 'n hewige rusie op die landgoed van Bismarck oor die keiserlike gesag, storm Wilhelm uit. Bismarck, wat vir die eerste keer in 'n situasie gedwing is wat hy nie tot sy voordeel kon gebruik nie, het 'n blitsige bedankingsbrief geskryf waarin hy die inmenging van Wilhelm in buitelandse en binnelandse beleid ontken, wat eers na Bismarck se dood gepubliseer is. 
Bismarck het belangrike wetgewing oor sosiale sekerheid geborg, maar teen 1889–1990 het hy ontnugter geraak oor die gesindheid van werkers. Hy was veral gekant teen loonverhogings, verbeterde werksomstandighede en die regulering van arbeidsverhoudinge. Boonop het die Kartell, die veranderende politieke koalisie wat Bismarck sedert 1867 kon bewerkstellig, het 'n werkende meerderheid in die Reichstag verloor. By die opening van die Reichstag op 6 Mei 1890 het die Kaiser verklaar dat die mees dringende kwessie was die verdere uitbreiding van die wetsontwerp oor die beskerming van die arbeider.  In 1891 het die Reichstag die Wet op Arbeidsbeskerming goedgekeur, wat die werksomstandighede verbeter, vroue en kinders beskerm en arbeidsverhoudinge gereguleer het.
Bismarck het in 1890, op 75-jarige ouderdom, op aandrang van Wilhelm II bedank om as kanselier van Duitsland en minister-president van Pruise opgevolg te word deur Leo von Caprivi, wat op sy beurt vervang is deur Chlodwig, prins van Hohenlohe-Schillingsfürst, in 1894. Na die ontslag van Hohenlohe in 1900, stel Wilhelm die man aan wat hy as "sy eie Bismarck" beskou het, Bernhard von Bülow. [ aanhaling nodig ]
In die buitelandse beleid het Bismarck 'n brose balans van belange tussen Duitsland, Frankryk en Rusland bereik - vrede was op hande en Bismarck het probeer om dit so te hou ondanks die toenemende gewilde sentiment teen Brittanje (oor kolonies) en veral teen Rusland. Met die ontslag van Bismarck, het die Russe nou 'n omkering van die beleid in Berlyn verwag, sodat hulle vinnig met Frankryk ooreengekom het, en die proses begin het wat teen 1914 Duitsland grootliks geïsoleer het. 
By die aanstelling van Caprivi en daarna Hohenlohe, begin Wilhelm met wat in die geskiedenis bekend staan ​​as 'die Nuwe Kursus', waarin hy hoop om 'n beslissende invloed op die regering van die ryk uit te oefen. [ aanhaling nodig ] Daar is debat onder historici [ volgens wie? ] oor die presiese mate waarin Wilhelm in hierdie era daarin geslaag het om 'persoonlike heerskappy' te implementeer, maar wat duidelik is, is die baie uiteenlopende dinamika wat daar tussen die Kroon en sy hoof politieke dienaar (die Kanselier) in die "Wilhelmine Era" bestaan ​​het. [ oorspronklike navorsing? ] Hierdie kanseliers was senior staatsamptenare en nie gesoute politikus-staatsmanne soos Bismarck nie. [ neutraliteit word betwis] Wilhelm wou die opkoms van 'n ander Ysterkanselier, wat hy uiteindelik verafgekeer het as '' 'n lafaardige ou moordenaar '', verhinder wat geen predikant toegelaat het om die keiser te sien nie, behalwe in sy teenwoordigheid, en 'n wurggreep oor effektiewe politieke mag behou het. [ aanhaling nodig ] By sy afgedwonge uittrede en tot sy sterfdag het Bismarck 'n bitter kritikus van die beleid van Wilhelm geword, maar sonder die steun van die opper arbiter van alle politieke aanstellings (die keiser) was die kans min dat Bismarck 'n beslissende invloed op die beleid sou uitoefen.
Bismarck het daarin geslaag om die 'Bismarck -mite' te skep, die siening (wat volgens sommige bevestig word deur daaropvolgende gebeure) dat Wilhelm II se afdanking van die ysterkanselier die kans wat Duitsland op 'n stabiele en effektiewe regering gehad het, effektief vernietig het. In hierdie siening word die "New Course" van Wilhelm veel meer gekenmerk as die Duitse staatsskip wat buite beheer is en uiteindelik deur 'n reeks krisisse gelei het tot die bloedbad van die Eerste en Tweede Wêreldoorloë.
In die vroeë twintigste eeu het Wilhelm begin konsentreer op sy werklike agenda: die oprigting van 'n Duitse vloot wat die van Brittanje sou wedywer en Duitsland in staat stel om homself tot 'n wêreldmoondheid te verklaar. Hy het sy militêre leiers beveel om die boek van admiraal Alfred Thayer Mahan te lees, Die invloed van seemag op die geskiedenisen het ure lank sketse geteken van die skepe wat hy wou laat bou. Bülow en Bethmann Hollweg, sy lojale kanseliers, het na binnelandse sake omgesien, terwyl Wilhelm begin alarm maak het in die kanseliers van Europa met sy toenemend eksentrieke sienings oor buitelandse sake.
Promotor van kunste en wetenskappe
Wilhelm het die kunste en wetenskappe, sowel as openbare onderwys en maatskaplike welsyn, entoesiasties bevorder. Hy het die Kaiser Wilhelm Society geborg vir die bevordering van wetenskaplike navorsing; dit is befonds deur welgestelde privaat skenkers en deur die staat en bestaan ​​uit 'n aantal navorsingsinstitute in beide suiwer en toegepaste wetenskappe. Die Pruisiese Akademie van Wetenskappe kon die druk van die Kaiser nie vermy nie en verloor 'n deel van sy outonomie toe hy gedwing was om nuwe programme in ingenieurswese op te neem en nuwe genootskappe in ingenieurswetenskappe toe te ken as gevolg van 'n geskenk van die Kaiser in 1900. [21 ]
Wilhelm ondersteun die moderniseerders terwyl hulle probeer om die Pruisiese stelsel van sekondêre onderwys te hervorm, wat streng tradisioneel, elitisties, polities outoritêr en onveranderd was deur die vordering in die natuurwetenskappe. As oorerflike beskermer van die Orde van Sint Johannes, het hy die pogings van die Christelike orde om Duitse geneeskunde aan die voorpunt van die moderne mediese praktyk aan te moedig, bemoedig deur middel van sy stelsel van hospitale, verpleegsuster- en verpleegskole en verpleeginrigtings in die hele Duitse Ryk. Wilhelm het selfs na 1918 as beskermer van die orde voortgegaan, aangesien die pos in wese aan die hoof van die huis van Hohenzollern geheg was.  
Geskiedkundiges beklemtoon gereeld die rol van Wilhelm se persoonlikheid in die vorming van sy bewind. Thomas Nipperdey kom dus tot die gevolgtrekking dat hy:
begaafd, met 'n vinnige begrip, soms briljant, met 'n voorliefde vir die moderne, tegnologie, industrie, wetenskap, maar tegelyk oppervlakkig, haastig, rusteloos, nie in staat om te ontspan nie, sonder dieper erns, sonder enige begeerte na harde werk of dryfkrag om dinge tot die einde deur te sien, sonder 'n gevoel van nugterheid, vir balans en grense, of selfs vir die werklikheid en werklike probleme, onbeheerbaar en byna nie in staat om uit ervaring te leer nie, desperaat vir applous en sukses, 'het Bismarck gesê vroeg in sy lewe wou hy elke dag sy verjaardag hê-romanties, sentimenteel en teatraal, onseker en arrogant, met 'n immens oordrewe selfvertroue en begeerte om te pronk, 'n jeugdige kadet, wat nooit die toon van die offisiere aangeneem het nie 'deur sy stem gemors, en wou onbeskaamd die rol van die opperste krygsheer speel, vol paniekerige vrees vir 'n eentonige lewe sonder afwykings, en tog doelloos, patologies in sy haat teen sy Engelse moeder. 
Historikus David Fromkin verklaar dat Wilhelm 'n liefde -haat -verhouding met Brittanje gehad het.  Volgens Fromkin "Van die begin af was die half-Duitse kant van hom in oorlog met die half-Engelse kant. Hy was wild jaloers op die Britte, wou Britte wees, wou beter wees om Britte te wees as die Britte was terselfdertyd besig om hulle te haat en hulle te kwaad omdat hy nooit ten volle deur hulle aanvaar kon word nie ". 
Langer et al. (1968) beklemtoon die negatiewe internasionale gevolge van Wilhelm se wisselvallige persoonlikheid: "Hy het geglo in krag en die 'voortbestaan ​​van die sterkste' in die binnelandse sowel as die buitelandse politiek. diepe onsekerheid deur onstuimigheid en harde praatjies. Hy het gereeld in depressies en histeries verval. William se persoonlike onstabiliteit word weerspieël in wankelrigte in die beleid. Sy optrede, tuis sowel as in die buiteland, het leiding ontbreek, en daarom was hy dikwels verward of woedend. nie net daaroor om spesifieke doelwitte te bereik nie, soos met Bismarck die geval was, maar ook met die bevestiging van sy wil. -die eeu ". 
Verhoudings met buitelandse familielede
As kleinkind van koningin Victoria was Wilhelm 'n eerste neef van die toekomstige koning George V van die Verenigde Koninkryk, sowel as van koningin Marie van Roemenië, Maud van Noorweë, Victoria Eugenie van Spanje en die keiserin Alexandra van Rusland. In 1889 trou Wilhelm se jonger suster, Sophia, met die toekomstige koning Konstantyn I van Griekeland. Wilhelm was woedend oor sy suster se bekering na Grieks -Ortodoksie na haar huwelik, en hy het haar probeer verbied om Duitsland binne te gaan.
Wilhelm se mees omstrede verhoudings was met sy Britse verhoudings. Hy was lus vir die aanvaarding van sy ouma, koningin Victoria, en van die res van haar gesin.  Ondanks die feit dat sy ouma hom met beleefdheid en takt behandel het, het sy ander familielede hom arrogant en onaangenaam gevind, en hulle het hom grotendeels ontken.  Hy het 'n besonder slegte verhouding gehad met sy oom Bertie, die prins van Wallis (later koning Edward VII). Tussen 1888 en 1901 was Wilhelm kwaad vir sy oom, self 'n blote erfgenaam van die Britse troon, en behandel Wilhelm nie as keiser van Duitsland nie, maar bloot as 'n ander neef.  Op sy beurt het Wilhelm sy oom, na wie hy die 'ou pou' genoem het, gereeld uitgeskuif en heers oor sy posisie as keiser.  Begin in die 1890's het Wilhelm besoek afgelê aan Engeland vir die Cowes Week op die Isle of Wight en het hy gereeld teen sy oom deelgeneem in die seiljagwedrenne. Edward se vrou, die Deense gebore Alexandra, eers as prinses van Wallis en later as koningin, was ook mal oor Wilhelm, en het nooit vergeet van die Pruisiese beslaglegging van Sleeswyk-Holstein uit Denemarke in die 1860's nie, en was ook geïrriteerd oor die behandeling van Wilhelm van sy moeder.  Ondanks sy swak verhouding met sy Engelse familielede, toe hy nuus ontvang dat koningin Victoria in Osborne House sterf in Januarie 1901, reis Wilhelm na Engeland en lê by haar bed toe sy sterf, en hy bly vir die begrafnis. Hy was ook teenwoordig by die begrafnis van koning Edward VII in 1910.
In 1913 het Wilhelm 'n weelderige troue in Berlyn vir sy enigste dogter, Victoria Louise, aangebied. Onder die gaste by die troue was sy neefs tsaar Nikolaas II van Rusland en koning George V, en George se vrou, koningin Mary.
Die Duitse buitelandse beleid onder Wilhelm II het 'n aantal groot probleme ondervind. Die duidelikste was miskien dat Wilhelm 'n ongeduldige man was, subjektief in sy reaksies en sterk geraak is deur sentiment en impuls. Hy was persoonlik swak toegerus om die Duitse buitelandse beleid op 'n rasionele weg te stuur. Dit word nou algemeen erken dat die verskillende skouspelagtige dade wat Wilhelm op internasionale gebied uitgevoer het, deels deur die Duitse buitelandse beleidselite aangemoedig is. [ volgens wie? ] Daar was 'n aantal berugte voorbeelde, soos die Kruger -telegram van 1896 waarin Wilhelm president Paul Kruger van die Transvaalse Republiek gelukgewens het met die onderdrukking van die Britse Jameson -aanval, en sodoende die Britse publieke opinie vervreem het.
Die Britse openbare mening was in die eerste twaalf jaar op die troon redelik gunstig teenoor die Kaiser, maar dit het in die laat 1890's versuur. Tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy die sentrale doelwit geword van Britse anti-Duitse propaganda en die verpersoonliking van 'n gehate vyand. 
Wilhelm bedink en versprei die vrees vir 'n geel gevaar wat ander Europese heersers probeer interesseer in die gevare wat hulle in die gesig staar deur China binne te val, maar min ander leiers het daaraan aandag gegee.  [ verduideliking nodig ] Wilhelm het die Japannese oorwinning in die Russies-Japannese oorlog gebruik om die wes te probeer aanwakker vir die geel gevaar wat 'n herlewende Japan in die gesig staar, wat volgens Wilhelm sou aansluit by China om die weste te oorskry. Onder Wilhelm het Duitsland belê in die versterking van sy kolonies in Afrika en die Stille Oseaan, maar min het winsgewend geword en almal het verlore gegaan tydens die Eerste Wêreldoorlog. In Suidwes -Afrika (nou Namibië) het 'n inheemse opstand teen die Duitse bewind gelei tot die volksmoord in Herero en Namaqua, hoewel Wilhelm uiteindelik beveel het dat dit stopgesit word.
Een van die min kere toe Wilhelm in persoonlike diplomasie geslaag het, was toe hy in 1900 die huwelik van aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk met gravin Sophie Chotek ondersteun, teen die wense van keiser Franz Joseph I van Oostenryk. 
'N Huishoudelike triomf vir Wilhelm was toe sy dogter Victoria Louise in 1913 met die hertog van Brunswick trou, dit het gehelp om die skeuring tussen die huis van Hannover en die huis van Hohenzollern wat die anneksasie van Hanover in 1866 gevolg het, te genees. 
Politieke besoeke aan die Ottomaanse Ryk
Tydens sy eerste besoek aan Istanbul in 1889 verseker Wilhelm die verkoop van gewere in Duits aan die Ottomaanse leër.  Later het hy sy tweede politieke besoek aan die Ottomaanse Ryk as gas van Sultan Abdülhamid II gehad. Die Kaiser het op 16 Oktober 1898 met Istanbul na Ottoman Eyalets begin, waarna hy op 25 Oktober per seiljag na Haifa gegaan het. Na 'n besoek aan Jerusalem en Bethlehem is die Kaiser terug na Jaffa om na Beiroet te gaan, waar hy die trein verby Aley en Zahlé neem om Damaskus op 7 November te bereik.  Tydens die besoek aan die Mausoleum van Saladin die volgende dag het die Kaiser 'n toespraak gehou:
In die lig van al die hoflikhede wat ons hier ontvang het, voel ek dat ek u in my naam sowel as die van die keiserin vir hulle moet bedank vir die hartlike ontvangs wat ons in al die dorpe en stede wat ons aangeraak het, ontvang het, en veral vir die wonderlike verwelkoming wat ons deur hierdie stad Damaskus ontvang het. Diepe sultan Saladin, 'n ridder sans peur et sans reproche, wat diep geraak is deur hierdie indrukwekkende skouspel, en ook deur die bewussyn om op die plek te staan ​​waar een van die mees ridderlike heersers van alle tye swaai, wat sy teëstanders dikwels die regte leer met die opvatting van ridderskap, gryp ek met vreugde die geleentheid aan om dankie te sê, veral aan die sultan Abdul Hamid vir sy gasvryheid. Mag die Sultan verseker wees, en ook die driehonderd miljoen Mohammedane wat oor die hele wêreld versprei is en hul kalief in hom eerbiedig, dat die Duitse keiser ten alle tye hul vriend sal wees en bly.
Op 10 November het Wilhelm vir Baalbek gaan kuier voordat hy op 12 November na Beiroet gegaan het om op sy skip terug te gaan huis toe.  Tydens sy tweede besoek het Wilhelm 'n belofte aan Duitse maatskappye verseker om die spoorlyn Berlyn -Bagdad te bou,  en die Duitse fontein in Istanbul laat bou om sy reis te herdenk.
Sy derde besoek was op 15 Oktober 1917 as die gas van Sultan Mehmed V.
Hun speech van 1900
Die Boxer Rebellion, 'n anti-westerse opstand in China, is in 1900 neergelê deur 'n internasionale mag van Britse, Franse, Russiese, Oostenrykse, Italiaanse, Amerikaanse, Japannese en Duitse troepe. Die Duitsers het egter enige aansien wat hulle vir hul deelname kon behaal, verbeur deur eers daar aan te kom nadat die Britse en Japannese magte Peking, die plek van die hewigste gevegte, ingeneem het. Boonop is die swak indruk wat die Duitse troepe se laat aankoms gelaat het, vererger deur die keiser se ondeurdagte afskeidsrede waarin hy hulle beveel het om in die gees van die Hunnen genadeloos in die geveg te wees.  Wilhelm lewer hierdie toespraak in Bremerhaven op 27 Julie 1900, en spreek Duitse troepe toe wat vertrek om die Bokseropstand in China te onderdruk. Die toespraak was deurdrenk met Wilhelm se vurige en chauvinistiese retoriek en het duidelik sy visie op Duitse keiserlike mag uitgedruk. Daar was twee weergawes van die toespraak. Die ministerie van buitelandse sake het 'n geredigeerde weergawe uitgereik en seker gemaak dat 'n besonder aansteeklike paragraaf wat hulle as diplomaties verleentheid beskou het, weggelaat word.  Die geredigeerde weergawe was die volgende:
Groot oorsese take het die nuwe Duitse Ryk te beurt geval, take wat veel groter was as wat baie van my landgenote verwag het. Die Duitse Ryk het vanweë sy karakter die plig om sy burgers by te staan ​​as hulle in vreemde lande teëgekom word. Die take wat die ou Romeinse Ryk van die Duitse nasie nie kon uitvoer nie, kan die nuwe Duitse Ryk vervul. Die middel wat dit moontlik maak, is ons leër.
Dit is opgebou tydens dertig jaar van getroue, vreedsame arbeid volgens die beginsels van my geseënde oupa. Ook u het u opleiding volgens hierdie beginsels ontvang, en deur dit voor die vyand op die proef te stel, moet u sien of hulle hul waarde in u bewys het. U kamerade in die vloot het reeds hierdie toets geslaag; hulle het getoon dat u beginsels van u opleiding goed is, en ek is ook trots op die lof wat u kamerade daar van buitelandse leiers verdien het. Dit is aan u om hulle na te volg.
'N Groot taak wag op u: u moet wraak neem op die ernstige onreg wat gedoen is. Die Chinese het die wet van die nasies omgekeer; hulle het die heiligheid van die gesant, die pligte van gasvryheid, bespot op 'n manier wat ongehoord is in die wêreldgeskiedenis. Dit is nog meer verregaande dat hierdie misdaad gepleeg is deur 'n nasie wat trots is op sy ou kultuur. Toon die ou Pruisiese deug. Stel u voor as Christene in die blymoedige volharding van lyding. Mag eer en glorie u baniere en arms volg. Gee 'n voorbeeld van manlikheid en dissipline aan die hele wêreld.
U weet goed dat u teen 'n slinkse, dapper, goed bewapende en wrede vyand sal veg. As u hom teëkom, weet dit: geen kwart sal gegee word nie. Gevangenes sal nie geneem word nie. Oefen u arms so dat duisende jare lank geen Chinees dit sal waag om kruisoog na 'n Duitser te kyk nie. Handhaaf dissipline. Mag die seën van God met u wees, die gebede van 'n hele nasie en my goeie wense gaan saam met u elkeen. Maak die weg na die beskawing eens en vir altyd oop! Nou kan jy vertrek! Vaarwel, kamerade!  
Die amptelike weergawe het die volgende gedeelte weggelaat waarvan die toespraak sy naam ontleen:
As u die vyand teëkom, word hy verslaan! Geen kwart sal gegee word nie! Gevangenes sal nie geneem word nie! Wie in u hande val, word verbeur. Net soos 'n duisend jaar gelede die Huns onder hulle koning Attila 'n naam gemaak het, een wat hulle selfs vandag nog magtig laat lyk in die geskiedenis en legende, mag die naam Duits op so 'n manier deur u bevestig word in China dat geen Chinese ooit waag dit weer om 'n Duitser gekruisoog te kyk.  
Die term "Hun" het later die gunsteling van die geallieerde anti-Duitse oorlogspropaganda geword tydens die Eerste Wêreldoorlog. 
In die jare 1906–09 het joernalis Maximilian Harden onthullings gepubliseer van homoseksuele aktiwiteite waarby predikante, hofdienaars, weermagoffisiere en Wilhelm se naaste vriend en raadgewer,  Prins Philipp zu Eulenberg, betrokke was.  Dit het gelei tot 'n opeenvolging van skandale, verhore en selfmoorde. Harden het, soos sommige in die hoër klasse van die militêre en buitelandse kantoor, gegrief oor Eulenberg se goedkeuring van die Anglo-Franse entente, en ook oor sy aanmoediging van Wilhelm om persoonlik te regeer. Die skandaal het daartoe gelei dat Wilhelm 'n senuwee -ineenstorting opgedoen het en dat Eulenberg en ander van sy kring uit die hof verwyder is.  Die opvatting dat Wilhelm 'n diep onderdrukte homoseksueel was, word toenemend deur geleerdes gesteun: beslis het hy nooit sy gevoelens vir Eulenberg eens geword nie.  Geskiedkundiges het die Eulenberg -skandaal gekoppel aan 'n fundamentele verskuiwing in die Duitse beleid wat sy militêre aggressiwiteit verhoog het en uiteindelik tot die Eerste Wêreldoorlog bygedra het. 
Een van Wilhelm se diplomatieke foute het gelei tot die Marokkaanse krisis van 1905, toe hy op 31 Maart 1905 'n skouspelagtige besoek aan Tanger in Marokko gemaak het. Hy het met verteenwoordigers van Sultan Abdelaziz van Marokko vergader.  Die Kaiser het die stad op die rug van 'n wit perd getoer. Die Kaiser het verklaar dat hy die soewereiniteit van die Sultan kom ondersteun het - 'n verklaring wat neerkom op 'n uitdagende uitdaging vir die Franse invloed in Marokko. Die sultan het daarna 'n stel regeringshervormings wat deur Frans voorgestel is, verwerp en groot wêreldmoondhede uitgenooi na 'n konferensie wat hom sou adviseer oor die nodige hervormings.
Die teenwoordigheid van die Kaiser word beskou as 'n bewering van Duitse belange in Marokko, in teenstelling met dié van Frankryk. In sy toespraak het hy selfs opmerkings gemaak ten gunste van Marokkaanse onafhanklikheid, en dit het gelei tot wrywing met Frankryk, wat sy koloniale belange in Marokko uitgebrei het, en tot die Algeciras -konferensie, wat grotendeels gedien het om Duitsland in Europa verder te isoleer. 
Daily Telegraph affêre
Die skadelikste persoonlike fout van Wilhelm het hom baie van sy aansien en mag gekos en het 'n baie groter impak in Duitsland as in die buiteland.  Die Daily Telegraph Affair van 1908 behels die publikasie in Duitsland van 'n onderhoud met 'n Britse dagblad wat wilde verklarings en diplomaties skadelike opmerkings bevat. Wilhelm het die onderhoud as 'n geleentheid beskou om sy sienings en idees oor Anglo-Duitse vriendskap te bevorder, maar as gevolg van sy emosionele uitbarstings in die loop van die onderhoud, het hy uiteindelik nie net die Britte, maar ook die Franse, Russe verder vervreem nie. en Japannees. Hy het onder meer geïmpliseer dat die Duitsers niks vir die Britte omgee dat die Franse en die Russe probeer het om Duitsland aan te moedig om in te gryp in die Tweede Boereoorlog nie en dat die Duitse vlootopbou teen die Japannese, nie Brittanje, gerig was nie. 'N Onvergeetlike aanhaling uit die onderhoud was: "You English are mad, mad, mad as March hares."  Die effek in Duitsland was redelik beduidend, met ernstige oproepe om sy abdikasie. Wilhelm het 'n baie lae profiel gehou vir baie maande na die Daily Telegraph fiasko, maar het later sy wraak geëis deur die bedanking van die kanselier, prins Bülow, te dwing wat die keiser aan openbare minagting oorgelaat het deur die transkripsie nie voor die Duitse publikasie te laat redigeer nie.   Die Daily Telegraph krisis het Wilhelm se voorheen ongekende selfvertroue diep gewond, en hy het spoedig 'n ernstige depressie opgedoen waaruit hy nooit volkome herstel het nie. Hy verloor baie van die invloed wat hy voorheen in die binnelandse en buitelandse beleid uitgeoefen het. 
Niks wat Wilhelm op die internasionale arena gedoen het, was van groter invloed as sy besluit om 'n beleid van massiewe vlootbou te voer nie. 'N Kragtige vloot was die troeteldierprojek van Wilhelm. Hy het die liefde van die Britse koninklike vloot van sy ma geërf, wat destyds die grootste ter wêreld was. Hy het eenkeer aan sy oom, die prins van Wallis, vertrou dat sy droom was om 'n "eie vloot eendag" te hê. Die frustrasie van Wilhelm oor die swak vertoning van sy vloot tydens die Fleet Review by sy ouma, koningin Victoria se diamantjubileumvieringe, tesame met sy onvermoë om Duitse invloed in Suid -Afrika uit te oefen na die versending van die Kruger -telegram, het daartoe gelei dat Wilhelm definitiewe stappe gedoen het in die rigting van die bou van 'n vloot teen die van sy Britse neefs. Wilhelm het 'n beroep gedoen op die dinamiese vlootoffisier Alfred von Tirpitz, wat hy in 1897 as hoof van die keiserlike vlootkantoor aangestel het. 
Die nuwe admiraal het bedink wat bekend gestaan ​​het as die 'Risikotheorie' of die Tirpitz -plan, waardeur Duitsland Brittanje kon dwing om aan die Duitse eise in die internasionale arena toe te tree deur die bedreiging van 'n kragtige slagvlot wat in die Noordsee konsentreer .  Tirpitz geniet die volle steun van Wilhelm in sy voorspraak vir opeenvolgende vlootrekeninge van 1897 en 1900, waardeur die Duitse vloot opgebou is om te stry met dié van die Britse Ryk. Uitbreiding van die vloot ingevolge die vlootwette het uiteindelik in 1914 tot ernstige finansiële spanning in Duitsland gelei, want teen 1906 het Wilhelm sy vloot toegewy aan die bou van die veel groter, duurder dreadnought -tipe slagskip. 
In 1889 herorganiseer Wilhelm die hoogste vlak beheer oor die vloot deur 'n vlootkabinet te skep (Marine-Kabinett) gelykstaande aan die Duitse keiserlike militêre kabinet wat voorheen in dieselfde hoedanigheid vir sowel die weermag as die vloot funksioneer het. Die hoof van die vlootkabinet was verantwoordelik vir promosies, aanstellings, administrasie en die uitreiking van bevele aan vlootmagte. Kaptein Gustav von Senden-Bibran is aangestel as die eerste hoof en het so gebly tot 1906. Die bestaande keiserlike admiraliteit is afgeskaf en sy verantwoordelikhede is tussen twee organisasies verdeel. 'N Nuwe posisie is geskep, gelykstaande aan die opperbevelvoerder van die weermag: die opperhoof van die opperbevel van die admiraliteit, of Oberkommando der Marine, was verantwoordelik vir die ontplooiing van skepe, strategie en taktiek. Vise-admiraal Max von der Goltz is in 1889 aangestel en bly in diens tot 1895. Die bou en onderhoud van skepe en die verkryging van voorrade was die verantwoordelikheid van die staatsekretaris van die Keiserlike Vlootkantoor (Reichsmarineamt), verantwoordelik vir die keiserlike kanselier en advies aan die Reichstag oor vlootaangeleenthede. Die eerste aangestelde was admiraal Karl Eduard Heusner, kort daarna deur admiraal Friedrich von Hollmann van 1890 tot 1897. Elkeen van hierdie drie departementshoofde het afsonderlik by Wilhelm verslag gedoen. 
Benewens die uitbreiding van die vloot, is die Kiel -kanaal in 1895 geopen, wat vinniger bewegings tussen die Noordsee en die Oossee moontlik gemaak het.
Geskiedkundiges voer tipies aan dat Wilhelm tydens die oorlog grootliks beperk was tot seremoniële pligte - daar was ontelbare parades om te hersien en eerbewyse toe te ken. "Die man wat in vrede geglo het dat hy almagtig was, het in die oorlog 'n 'skadu -Kaiser' geword, buite sig, verwaarloos en na die kantlyn gedelegeer." 
Die Sarajevo -krisis
Wilhelm was 'n vriend van aartshertog Franz Ferdinand van Oostenryk, en hy was diep geskok oor sy sluipmoord op 28 Junie 1914. Wilhelm het aangebied om Oostenryk-Hongarye te ondersteun om die Swart Hand, die geheime organisasie wat die moord beplan het, te verpletter en selfs die gebruik van geweld deur Oostenryk teen die waargenome bron van die beweging - Serwië (dit word dikwels 'die leë tjek' genoem). Hy wou in Berlyn bly totdat die krisis opgelos is, maar sy hofdienaars het hom in plaas daarvan oorreed om op 6 Julie 1914 op sy jaarlikse vaart deur die Noordsee te gaan. Oostenryk-Hongaarse ultimatum is aan Serwië gelewer, hy haas hom terug na Berlyn. Hy het Berlyn op 28 Julie bereik, 'n afskrif van die Serwiese antwoord gelees en daarop geskryf:
'N Briljante oplossing - en in skaars 48 uur! Dit is meer as wat verwag kon word. 'N Groot morele oorwinning vir Wene, maar daarmee val elke voorwendsel vir oorlog op die grond, en dit is beter dat [die ambassadeur] Giesl rustig in Belgrado gebly het. Op hierdie dokument moes ek nooit bevele vir mobilisering gegee het nie. 
Oostenryk-Hongaarse ministers en generaals was onbekend aan die keiser, en het reeds die 83-jarige Franz Joseph I van Oostenryk oortuig om 'n oorlogsverklaring teen Serwië te onderteken. As 'n direkte gevolg het Rusland begin met 'n algemene mobilisering om Oostenryk aan te val ter verdediging van Serwië.
Op die nag van 30 Julie, toe hy 'n dokument oorhandig waarin verklaar word dat Rusland nie sy mobilisering sou kanselleer nie, het Wilhelm 'n lang kommentaar geskryf met die volgende opmerkings:
. Want ek het geen twyfel meer dat Engeland, Rusland en Frankryk onderling ooreengekom het nie-wetende dat ons verdragsverpligtinge ons dwing om Oostenrijk te ondersteun-om die Oostenrijks-Servische konflik te gebruiken as 'n voorwendsel om 'n oorlog van vernietiging teen ons te voer. Ons dilemma om geloof te behou by die ou en eerbare keiser is uitgebuit om 'n situasie te skep wat Engeland die verskoning gee om ons te vernietig met 'n valse geregtigheid onder die voorwendsel dat sy Frankryk help en die bekende in stand hou Magsbalans in Europa, m.a.w., speel alle Europese state af vir haar eie voordeel teen ons. 
Meer onlangse Britse skrywers verklaar dat Wilhelm II werklik verklaar het: "Meedoënloosheid en swakheid sal die mees skrikwekkende oorlog van die wêreld begin, met die doel om Duitsland te vernietig. Omdat daar geen twyfel meer bestaan ​​nie, het Engeland, Frankryk en Rusland saam 'n sameswering gesmee. om 'n vernietigingsoorlog teen ons te voer. " 
Toe dit duidelik word dat Duitsland 'n oorlog op twee fronte sou beleef en dat Brittanje die oorlog sou binnegaan as Duitsland Frankryk deur neutrale België aanval, het die paniekbevange Wilhelm probeer om die hoofaanval teen Rusland te herlei. Toe Helmuth von Moltke (die jonger) (wat die ou plan van 1905 gekies het, gemaak deur generaal von Schlieffen vir die moontlikheid van Duitse oorlog op twee fronte) hom vertel dat dit onmoontlik is, het Wilhelm gesê: 'U oom sou my gegee het 'n ander antwoord! "  Na berig word, het Wilhelm ook gesê: "Om te dink dat George en Nicky my vals moes gespeel het! As my ouma gelewe het, sou sy dit nooit toegelaat het nie."  In die oorspronklike Schlieffen -plan sou Duitsland eers die (veronderstelde) swakker vyand aanval, wat Frankryk beteken. Die plan veronderstel dat dit lank sal duur voordat Rusland gereed is vir oorlog. Dit was maklik vir Pruise in die Frans-Pruisiese Oorlog in 1870 om Frankryk te verslaan. By die grens tussen Frankryk en Duitsland in 1914 kon 'n aanval op hierdie meer suidelike deel van Frankryk deur die Franse vesting langs die grens gestuit word. Wilhelm II het egter 'n inval in Nederland gestop.
Wilhelm se rol in oorlogstyd was 'n krag van steeds afnemende mag, aangesien hy toenemend pryse en erepligte hanteer het. Die hoë bevel het sy strategie voortgesit, selfs al was dit duidelik dat die Schlieffen -plan misluk het. Teen 1916 het die Ryk effektief 'n militêre diktatuur geword onder beheer van veldmaarskalk Paul von Hindenburg en generaal Erich Ludendorff.  Wilhelm word steeds meer afgesny van die werklikheid en die politieke besluitnemingsproses, en wankel tussen nederlaag en drome van oorwinning, afhangende van die lot van sy leërs. Nietemin het Wilhelm steeds die uiteindelike gesag behou in aangeleenthede oor politieke aanstelling, en eers nadat sy toestemming verkry is, kon groot veranderinge aan die hoë bevel aangebring word. Wilhelm was ten gunste van die afdanking van Helmuth von Moltke die Jongere in September 1914 en sy plaasvervanger deur Erich von Falkenhayn. In 1917 besluit Hindenburg en Ludendorff dat Bethman-Hollweg nie meer vir hulle as kanselier aanvaarbaar is nie en het 'n beroep op die keiser gedoen om iemand anders aan te stel. Op die vraag wie hulle sou aanvaar, beveel Ludendorff Georg Michaelis aan, 'n nie -eenheid wat hy skaars ken. Ten spyte hiervan aanvaar die keiser die voorstel. Toe hy in Julie 1917 hoor dat sy neef George V die naam van die Britse koningshuis na Windsor verander het,  het Wilhelm opgemerk dat hy van plan was om Shakespeare se toneelstuk te sien Die vrolike vroue van Saxe-Coburg-Gotha.  Die steun van die Kaiser het in Oktober - November 1918 heeltemal ineengestort in die weermag, in die burgerlike regering en in die Duitse publieke opinie, aangesien president Woodrow Wilson duidelik gemaak het dat die Kaiser nie meer 'n party in vredesonderhandelinge kon wees nie.   In daardie jaar het Wilhelm ook siek geword tydens die wêreldwye uitbraak van die Spaanse griep, hoewel hy dit oorleef het. 
Wilhelm was in die hoofkwartier van die keiserlike leër in Spa, België, toe die opstande in Berlyn en ander sentrums hom laat in 1918 verras het. Mynslag in die geledere van sy geliefde Kaiserliche Marine, die keiserlike vloot, het hom diep geskok. Na die uitbreek van die Duitse Rewolusie kon Wilhelm nie besluit of hy wou abdikeer nie. Tot op daardie stadium aanvaar hy dat hy waarskynlik die keiserlike kroon sal moet prysgee, maar steeds hoop om die Pruisiese koningskap te behou. Dit was egter onmoontlik onder die keiserlike grondwet. Wilhelm het gedink hy regeer as keiser in 'n persoonlike unie met Pruise. In werklikheid het die grondwet die ryk gedefinieer as 'n konfederasie van state onder die permanente presidentskap van Pruise. Die keiserlike kroon was dus vasgemaak aan die Pruisiese kroon, wat beteken dat Wilhelm nie die een kroon kon verloën sonder om die ander te verloën nie.
Wilhelm se hoop om ten minste een van sy krone te behou, is as onrealisties geopenbaar toe kanselier prins Max van Baden op 9 November 1918 kondig dat Wilhelm op beide November titels afsweer in die hoop om die monargie te behou te midde van groeiende revolusionêre onrus. was gedwing om later dieselfde dag te bedank, toe dit duidelik geword het dat slegs Friedrich Ebert, leier van die SPD, effektief beheer kon uitoefen. Later die dag het een van Ebert se staatsekretarisse (ministers), sosiaal -demokraat Philipp Scheidemann, Duitsland tot republiek uitgeroep.
Wilhelm het toestemming tot die abdikasie gegee eers nadat Ludendorff se plaasvervanger, generaal Wilhelm Groener, hom meegedeel het dat die offisiere en manne van die weermag in goeie orde onder Hindenburg se bevel sou terugtrek, maar beslis nie sou veg vir die troon van Wilhelm op die tuisfront nie. Die laaste en sterkste steun van die monargie is verbreek, en uiteindelik was selfs Hindenburg, self 'n lewenslange monargis, verplig om die keiser te adviseer om die kroon prys te gee.  [a] Voorheen het Bismarck voorspel: "Jena kom twintig jaar na die dood van Frederik die Grote, die ongeluk kom twintig jaar na my vertrek as dit so aangaan." 
Op 10 November het Wilhelm per trein die grens oorgesteek en in ballingskap gegaan in Nederland, wat gedurende die oorlog neutraal gebly het.  By die sluiting van die Verdrag van Versailles vroeg in 1919 het artikel 227 uitdruklik voorsiening gemaak vir die vervolging van Wilhelm "vir 'n hoogste oortreding van die internasionale moraliteit en die heiligheid van verdrae", maar die Nederlandse regering het geweier om hom uit te lewer, ondanks appèlle van die Geallieerdes. Koning George V het geskryf dat hy sy neef as "die grootste misdadiger in die geskiedenis" beskou, maar dat hy die voorstel van premier David Lloyd George teëgestaan ​​het om "die keiser op te hang".
Daar is egter berig dat daar min ywer in Brittanje was om te vervolg. Op 1 Januarie 1920 is in amptelike kringe in Londen verklaar dat Groot -Brittanje "die weiering van Holland om die voormalige keiser vir verhoor af te lê, verwelkom", en daar is gesinspeel dat dit via diplomatieke kanale aan die Nederlandse regering oorgedra is.
'Die straf van die voormalige keiser en ander Duitse oorlogsmisdadigers maak Groot -Brittanje min kommer, is gesê. As 'n kwessie van vorm, sou die Britse en Franse regerings egter van Holland verwag het vir die uitlewering van die voormalige keiser. Daar word gesê dat Holland weier op grond van grondwetlike bepalings wat die saak dek, en dan word die aangeleentheid laat vaar. Die versoek om uitlewering sal nie gebaseer wees op opregte begeerte van Britse amptenare om die keiser voor te lê nie, volgens gesaghebbende inligting, maar word as noodsaaklike formaliteit beskou om die gesig te red van politici wat beloof het om te sien dat Wilhelm gestraf word vir sy misdade. " 
President Woodrow Wilson van die Verenigde State was gekant teen uitlewering en het aangevoer dat die vervolging van Wilhelm die internasionale orde sal destabiliseer en die vrede sal verloor. 
Wilhelm vestig hom eers in Amerongen, waar hy op 28 November 'n laat verklaring van abdikasie van beide die Pruisiese en keiserlike trone uitgereik het, en sodoende die Hohenzollerns se heerskappy van 500 jaar oor Pruise formeel beëindig. Aangesien hy die realiteit aanvaar het dat hy albei sy krone ten goede verloor het, het hy sy regte op "die troon van Pruise en op die Duitse keizerlijke troon daaraan verbonde" prysgegee. Hy het ook sy soldate en amptenare in sowel Pruise as die ryk vrygelaat uit hul eed van lojaliteit aan hom.  Hy koop 'n landhuis in die gemeente Doorn, bekend as Huis Doorn, en verhuis op 15 Mei 1920.  Dit sou sy huis vir die res van sy lewe wees.  Die Weimarrepubliek het Wilhelm toegelaat om drie-en-twintig spoorwaens met meubels, sewe-en-twintig pakkies van allerhande soorte, een met 'n motor en 'n ander boot, uit die New Palace in Potsdam te verwyder. 
Lewe in ballingskap
In 1922 publiseer Wilhelm die eerste bundel van sy memoires  - 'n baie skraal bundel wat daarop aangedring het dat hy nie skuldig was aan die aanvang van die Groot Oorlog nie, en sy optrede gedurende sy heerskappy verdedig het, veral op die gebied van buitelandse beleid. Gedurende die oorblywende twintig jaar van sy lewe het hy gaste onthaal (dikwels staande) en hom op hoogte gehou van gebeure in Europa. Hy het 'n baard gegroei en sy beroemde snor laat sak, met 'n styl wat baie ooreenstem met dié van sy neefs, koning George V en tsaar Nicholas II. Hy het ook die Nederlandse taal geleer. Wilhelm het 'n voorliefde vir argeologie ontwikkel terwyl hy in die Corfu Achilleion woon, en opgrawe op die terrein van die Tempel van Artemis in Corfu, 'n passie wat hy in sy ballingskap behou het. Hy het die voormalige Griekse woning van keiserin Elisabeth gekoop na haar moord in 1898. Hy het ook planne vir groot geboue en slagskepe geskets toe hy verveeld was. In ballingskap was een van Wilhelm se grootste passies jag, en hy het duisende diere, diere sowel as voëls, doodgemaak. Baie van sy tyd is daaraan bestee om hout te kap en duisende bome is tydens sy verblyf by Doorn afgekap. 
Wilhelm II word beskou as die rykste man in Duitsland voor 1914. Na sy abdikasie het hy aansienlike rykdom behou. Daar is berig dat minstens 60 spoorwaens nodig was om sy meubels, kuns, porselein en silwer uit Duitsland na Nederland te vervoer. Die keiser het aansienlike kontantreserwes en verskeie paleise behou.  Na 1945 is die woude, plase, fabrieke en paleise van die Hohenzollerns in Oos-Duitsland onteien en duisende kunswerke is opgeneem in museums in staatsbesit.
Standpunte oor Nazisme
In die vroeë 1930's het Wilhelm blykbaar gehoop dat die suksesse van die Duitse Nazi -party belangstelling in 'n herstel van die monargie sou stimuleer, met sy oudste kleinseun as die vierde keiser. Sy tweede vrou, Hermine, het aktief 'n petisie namens haar man versoek. Adolf Hitler, self 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog, het net soos ander leidende Nazi's egter niks anders as minagting gevoel vir die man wat hulle vir Duitsland se grootste nederlaag blameer het nie, en die versoekskrifte is geïgnoreer. Alhoewel hy by ten minste een keer Hermann Göring by Doorn gasheer was, het Wilhelm Hitler begin wantrou. Toe hy hoor van die moord op die vrou van die voormalige kanselier Schleicher, het hy gesê: "Ons het opgehou om onder die oppergesag van die reg te leef en almal moet voorbereid wees op die moontlikheid dat die Nazi's hul pad sal binnedring en teen die muur sal sit!" 
Wilhelm was ook ontsteld tydens die Kristallnacht van 9–10 November 1938 en sê: "Ek het my standpunte nou duidelik aan Auwi [August Wilhelm, Wilhelm se vierde seun] in die teenwoordigheid van sy broers duidelik gemaak. Hy het die moed gehad om te sê dat hy dit eens het die Joodse pogroms en verstaan ​​waarom dit ontstaan ​​het. Toe ek hom vertel dat enige ordentlike man hierdie optrede as gangsterismes sou beskryf, het hy totaal onverskillig gelyk. Hy is heeltemal verlore vir ons familie ".  Wilhelm verklaar ook: "Vir die eerste keer skaam ek my om 'n Duitser te wees." 
"Daar is 'n man alleen, sonder familie, sonder kinders, sonder God. Hy bou legioene, maar bou nie 'n nasie nie. 'N Nasie word geskep deur gesinne, 'n godsdiens, tradisies: dit bestaan ​​uit die harte van moeders , die wysheid van vaders, die vreugde en die uitbundigheid van kinders. Vir 'n paar maande was ek geneig om in Nasionaal -Sosialisme te glo. Ek het dit as 'n noodsaaklike koors beskou. 'n keer, van die wysste en mees uitstaande Duitsers. Maar hierdie een vir een het hy ontslae geraak of selfs doodgemaak. , sonder om vir hulle heerlikheid of gevaar te bring, maar van ons Duitsland, wat 'n nasie was van digters en musikante, van kunstenaars en soldate, het hy 'n nasie gemaak van histeries en kluisenaars, verswelg in 'n skare en gelei deur duisend leuenaars of fanatici . " - Wilhelm oor Hitler, Desember 1938. 
Na die Duitse oorwinning oor Pole in September 1939 skryf Wilhelm se adjudant, generaal von Dommes [de], namens hom aan Hitler en verklaar dat die huis van Hohenzollern 'lojaal' bly en merk op dat nege Pruisiese prinses (een seun en agt kleinkinders) was aan die voorkant gestig en het tot die gevolgtrekking gekom "vanweë die spesiale omstandighede wat 'n verblyf in 'n neutrale vreemde land vereis, moet sy majesteit persoonlik weier om die voorgemelde kommentaar te lewer.Die keiser het my dus aangekla van kommunikasie. " Wilhelm bewonder die sukses wat Hitler in die eerste maande van die Tweede Wêreldoorlog kon behaal, en stuur persoonlik 'n gelukwensende telegram toe Nederland hom in Mei 1940 oorgee: 'My Fuhrer, ek wens u geluk en hoop dat die Duitse monargie onder u wonderlike leiding heeltemal herstel sal word.' Hitler was na bewering ontsteld en verbaas en het aan Linge, sy valet, gesê: 'Wat 'n idioot!'  In 'n ander telegram aan die val van Parys 'n maand later aan Hitler, het Wilhelm gesê: 'Geluk, julle het gewen my troepe. "In 'n brief aan sy dogter Victoria Louise, hertogin van Brunswick, skryf hy triomfantlik:" So is die verderflike Entente Cordiale van oom Edward VII tot niet gemaak. " Tog, na die Duitse verowering van Nederland in 1940, het die verouderende Wilhelm heeltemal uit die openbare lewe getree. In Mei 1940, toe Hitler Nederland binnedring, het Wilhelm 'n aanbod van Churchill van die hand gewys asiel in Brittanje, verkies om by Huis Doorn te bly. 
Anti-Engeland, antisemitiese en anti-Vrymesselaars standpunte
Gedurende sy laaste jaar by Doorn het Wilhelm geglo dat Duitsland die land van monargie en dus van Christus is, en dat Engeland die land van liberalisme en dus van Satan en die Antichris was.  Hy het aangevoer dat die Engelse heersende klasse "Vrymesselaars deeglik deur Juda besmet was".  Wilhelm beweer dat die "Britse mense moet wees bevry van Antichris Juda. Ons moet Juda uit Engeland verdryf net soos hy uit die vasteland verjaag is. "
Hy het geglo dat die Vrymesselaars en Jode die twee wêreldoorloë veroorsaak het, met die oog op 'n wêreld Joodse ryk met Britse en Amerikaanse goud, maar dat "Juda se plan in stukke geslaan is en hulle self uit die Europese vasteland gevee het!"  Kontinentale Europa was nou, het Wilhelm geskryf, "konsolideer en sluit hom af van Britse invloede na die uitskakeling van die Britte en die Jode!" Die eindresultaat sou 'n 'VSA van Europa' wees.  In 'n brief van 1940 aan sy suster prinses Margaret, skryf Wilhelm: "Die hand van God skep 'n nuwe wêreld en verrig wonderwerke. Ons word die VSA van Europa onder Duitse leiding, 'n verenigde Europese vasteland." Hy het bygevoeg: "Die Jode word [uit hul] skandelike posisies verdryf in alle lande, wat hulle eeue lank tot vyandigheid gedryf het." 
Ook in 1940 kom wat sy ma se 100ste verjaardag sou wees, waarop hy ironies genoeg aan 'n vriend geskryf het "Vandag is die 100ste verjaardag van my ma! wonderlike werk vir die welstand van ons Duitse volk. Niemand van die nuwe generasie weet iets van haar nie. " 
Daar is 'n aantal uitstekende oorsigte wat fokus op verskillende aspekte van die Duitse kolonialisme. Speitkamp 2005 is 'n verkorte, maklik leesbare algemene inleiding, terwyl Conrad 2012 gebaseer is op 'n opgedateerde transnasionale geskiedenisbenadering. Stoecker 1987 verteenwoordig die voormalige DDR -skool om Duitse imperialisme te bestudeer. Forster, et al. 1988 konsentreer op die beginjare van koloniale verdeling, en van Laak 2005 is 'n kort algemene studie van tweehonderd jaar van Duitse imperialisme. Gann en Duignan 1977 handel oor die Duitse personeel in Duitsland se Afrika -kolonies. Steinmetz 2007 bied 'n vergelykende studie van drie Duitse kolonies aan, en Ames, et al. 2005 bied 'n versameling opstelle oor alle aspekte van die Duitse kolonialisme.
Ames, Eric, Marcia Klotz en Lora Wildenthal, red. Duitse koloniale aanvalle. Lincoln: University of Nebraska Press, 2005.
Bied 'n wye reeks studies oor die Duitse kolonialisme en sy nalatenskap. Sommige essays fokus op die tydperk van Duitsland se formele koloniale ryk in Afrika en die Stille Oseaan, terwyl ander die postkoloniale era van Duitsland ondersoek, wat die Weimar -republiek en Nazi -Duitsland insluit en die koloniale revanchisme daarvan. Die interdissiplinêre bundel bevat opstelle op die gebied van musiekwetenskap, godsdienswetenskap, film en toerisme, sowel as literêre analise en geskiedenis.
Conrad, Sebastian. Duitse kolonialisme: 'n kort geskiedenis. Cambridge, VK: Cambridge University Press, 2012.
Bied 'n bygewerkte sintese van Duitsland se koloniale ondernemings in Afrika, Asië en die Stille Oseaan en plaas dit in 'n kulturele en transnasionale raamwerk. Dit bevat uitstekende illustrasies en kaarte, sowel as 'n geannoteerde kritiese bibliografie.
Forster, Stig, Wolfgang Mommsen en Ronald Robinson, red. Bismarck, Europa en Afrika: Die Berlynse Afrika -konferensie 1884–1885 en die aanvang van verdeling. Oxford: Oxford University Press, 1988.
'N Omvattende verslag van die Berlynse Afrika -konferensie van 1884 en 1885 en 'n studie van die motiewe agter die verdeling van Afrika. Dit bevat opstelle oor die verskillende onderhandelaars, ekonomiese belange, sowel as missionêre aspirasies.
Gann, L., en Peter Duignan. Die Heersers van Duits -Afrika, 1884-1914. Stanford, CA: Stanford University Press, 1977.
Alhoewel hierdie studie 'n bietjie verouderd is, is dit steeds die moeite werd om te lees. Dit fokus op die militêre en administratiewe personeel van Duitsland in Afrika en ondersoek hul prestasie, opvoedkundige en klasagtergrond, ideologie, voortgesette bande met die vaderland en daaropvolgende loopbane.
Speitkamp, ​​Winfried. Deutsche Kolonialgeschichte. Stuttgart: Reclam, 2005.
'N Kort oorsig van die Duitse koloniale geskiedenis wat nuttig is vir studente en 'n algemene leserspubliek.
Steinmetz, George. Die duiwels se handskrif: voorkolonialiteit en die Duitse koloniale staat in Qingdao, Samoa en Suidwes -Afrika. Chicago: University of Chicago Press, 2007.
Bied 'n seldsame vergelykende studie van drie Duitse kolonies en argumenteer vir die heterogeniteit van die Duitse koloniale praktyk en beleid. Die skrywer poog om hierdie verskille in Duitsland se voorkoloniale etnografiese diskoers en in die drie-rigting intra-elite-stryd van die imperiale Duitsland te verduidelik.
Stoecker, Helmut, red. Duitse imperialisme in Afrika: van die begin tot die Tweede Wêreldoorlog. Londen: Hurst, 1987.
Verteenwoordiger van die Oos -Duitse geleerdheid oor die Afrikaanse geskiedenis in die algemeen, veral die koloniale geskiedenis.
van Laak, Dirk. Über alles in der Welt: Deutscher Imperialismus im 19. und 20. Jahrhundert. München: Beck, 2005.
'N Kort studie van die oorsprong en impak van die Duitse imperialisme in die 19de en 20ste eeu, wat die skrywer as deel van die globaliseringsproses beskou.
Gebruikers sonder 'n intekening kan nie die volledige inhoud op hierdie bladsy sien nie. Teken in of teken aan.
9600 v.C. Die laaste ystydperk eindig en die land word gekoloniseer deur jagter-versamelaars
2500 v.C. Toevloei van setlaars vanaf oostelike en westelike kusroetes
54 vC Julius Caesar val Brittanje binne en verslaan die Britse stamhoof Cassivellaunus
410 nC Ineenstorting van die Romeinse bewind in Brittanje, wat neerdaal in die chaos van 'n mislukte staat
400-500 nC Groot toestroming van hoeke en Sakse
600-700 nC Angelsaksiese heerskappy in groot dele van Brittanje-Walliese koninkryke het suksesvol weerstaan
865 nC Grootskaalse inval deur Deense Vikings
1066 nC Normandiese inval
Luister Vrydag na professor Peter Donnelly op die Science Weekly -podcast vir meer inligting oor die studie van Peoples of the British Isles
Hierdie artikel is op 23 Maart 2015 gewysig om 'n verwysing na 'n kompliment eerder as 'n kompliment te korrigeer.
Sien byvoorbeeld oor die Verenigde State, David Wyman, Papiermure. Amerika en die vlugtelingkrisis, 1938-1941, Amherst: University of Massachusetts Press (1968) en Henry L. Feingold, The Politics of Rescue: The Roosevelt Administration and the Holocaust, 1938-1945, New Brunswick, New Jersey: Tutgers University Press (1970) oor Nederland, Bob Moore, Vlugtelinge uit Nazi-Duitsland in Nederland, 1933-1940, Dordrecht Boston Lancaster: Nijhoff (1986) oor Frankryk, Vicki Caron, Onrustige asiel: Frankryk en die Joodse vlugtelingkrisis, 1933-1942, Stanford: Stanford University Press (1999) oor Kanada sien Irving Abella en Harold Troper, Niemand is te veel nie: Kanada en die Jode van Europa 1933-1948, Toronto: Lester en Orpen Dennys (1982) oor Australië sien Michael Blakeney, Australië en die Joodse vlugtelinge, 1933-1948, Sydney: Croom Helm (1985), op Brasilië sien, Jeffrey Lesser, Verwelkoming van die ongewenste, Berkeley Los Angeles London: University of California Press (1995) en oor Indië, Anil Bhatti en Johannes H. Voigt (reds.), Joodse ballingskap in Indië 1933-1945, Nieu -Delhi: Max Mueller Bhavan (1999). Terug na (1)
Londen: Allen & Unwin (1936). Terug na (2)
Londen: The Cresset Press (1956). Terug na (3)
Londen: Libris (1988, die eerste keer uitgegee deur Penguin Books, 1940). Terug na (4)
Londen: Frank Cass (1997). Terug na (5)
Sien Peter en Leni Gillman, 'Collar the Lot': hoe Groot -Brittanje sy vlugtelinge in die oorlog ingehou en verdryf het, Londen: Quartet Books (1980) Ronald Stent, 'N Bespatterde bladsy? Die internering van 'His Majesty's Most Loyal Enemy Aliens' , Londen: Deutsch (1980) David Cesarani en Tony Kushner, Die internering van vreemdelinge in die twintigste eeu in Brittanje, Londen: Frank Cass (1993). Terug na (6)
Londen: Frank Cass (2de uitgawe, 1994, die eerste keer gepubliseer, 1973). Terug na (7)
Londen: Barrie en Jenkins (1975). Terug na (8)
Londen: Edward Arnold (1979). Terug na (9)
Londen: Macmillan (1978). Terug na (10)
Londen: Leicester University Press (2de uitgawe, 1999, eerste keer gepubliseer deur Oxford University Press, 1979). Terug na (11)
Manchester: Manchester University Press (1989). Terug na (12)
Leamington Spa (1984). Terug na (13)
Geredigeer deur Werner Mosse, Tübingen: J.C.B. Mohr (Paul Siebeck), (1991). Terug na (14)
Louise London, 'British Immigration Control Procedures and Jewish Refugees, 1933-1939' in Ibid., Pp. 485-517. Terug na (15)
Londen: Macmillan (1984). Terug na (16)
Londen: Weidenfeld en Nicolson (1998). Terug na (17)
Oxford: Blackwell (1994). Terug na (18)
Londen: Routledge (1997). Terug na (19)
Louise Anne London, 'British Immigration Control Procedures and Jewish Refugees, 1933-1942' Ongepubliseerde Ph.D. Proefskrif, Universiteit van Londen (1992). Haar voorheen gepubliseerde artikels bevat die een wat reeds aangehaal is uit Tweede kans (sien voetnoot 15 hierbo) 'British Government Policy and Jewish Refugees 1933-45', Patterns of Prejudice vol.23, no.4 (1989) pp26-43, 'Jewish Refugees , Anglo-Joodse en Britse regeringsbeleid, 1930-1940 'in David Cesarani, Die maak van modernAnglo-Jood, Oxford: Basil Blackwell (1990) pp163-190, 'British Reactions to the Jewish Flight from Europe' in Peter Catterall en Catherine Morris (red.), Brittanje en die bedreiging vir stabiliteit in Europa 1918-45, Leicester: Leicester University Press (1993) pp.57-73 'Refugee Agencies and Their Work, 1933-39', The Journal of Holocaust Education vol.4, no.1 (Summer, 1995) pp.3-17 'Whitehall and the Refugees: The 1930s and the 1990s ', Patterns of Prejudice vol.34 no.3 (2000) pp.17-26. Terug na (20)
Sien byvoorbeeld Martin Gilbert, Auschwitz en die bondgenote, Londen: Mandaryns (1991) Tony Kushner, The Holocaust and the Liberal Imagination, idem. , 'The British and the Shoah', Patterns of Prejudice vol.23, no.3 (Autumn 1989) pp.3-16, idem., 'The Impact of the Holocaust on British Society and Culture', Contemporary Record vol.5 no.2 (herfs 1991) pp. 349-375 David Cesarani, Brittanje en die Holocaust, Londen: Holocaust Educational Trust (1998), idem, Justice Delayed London: Heinemann (1992). Terug na (21)
Dit is veral nou waar, aangesien albei hierdie akademici aan die Universiteit van Southampton gebaseer is, waar daar 'n lang tradisie bestaan ​​om die Anglo-Joodse geskiedenis te bestudeer. Die Universiteit beskik ook oor die Parkes-biblioteek, 'n groeiende argiefversameling oor Anglo-Joodheid en gereelde seminare word gehou oor die Joodse geskiedenis.
Die enigste werklike ondersoek is uitgevoer deur Tony Kushner in sy artikel, 'Holocaust Survivors in Britain: An Overview and Research Agenda', The Journal of Holocaust Education, deel 4, no.2, (Winter 1995) pp.147- 66, en in sy boek met Katherine Knox, Vlugtelinge in 'n tydperk van volksmoord, Londen: Frank Cass (1999), hoewel dit ook as 'n bysaak in David Cesarani genoem word, Justisie vertraag. Terug na (23)
Vir die EVW -skema, sien Diana Kay en Robert Miles, Vlugtelinge of trekarbeiders ?, Londen: Routledge (1992) J.A. Tannahill, EuropeesVrywilligerWerkers in Brittanje, Manchester, Manchester University Press (1958) en David Cesarani, Justisie vertraag. Terug na (24)
Dit is baie meer die argument wat Kay en Miles, Ibid., Terugvoer na (25)
Roger Kershaw en Mark Pearsall, Immigrante en vreemdelinge. 'N Gids vir bronne oor immigrasie en burgerskap in die Verenigde Koninkryk, Kew: Public Record Office (2000) bl. 19. Terug na (26)
Privaat inligting. Terug na (27)
Aangehaal in Michael Marrus, Die ongewenste: Europese vlugtelinge in dieTwintigsteEeu, New York Oxford: Oxford University Press (1985) p. 185. Terug na (28)
Die skrywer aanvaar die resensie graag en sal nie verder reageer nie.
Waarom het die Britse monargie oorleef?
Hoe het die koninklikes van Brittanje oorleef, terwyl die meeste in Europa geval het? Terwyl die koninklike familie bespiegelings oor die beweerde optrede van prins Andrew verswak, kyk ons ​​weer na hierdie artikel van Nigel Saul uit 2006 oor die uitdagings waarmee die monargie deur die geskiedenis te kampe gehad het en waarom die Britse instelling vandag bly ...
Gepubliseer: 18 November 2019 om 13:05
Die duursaamheid van die Engelse monargie is een van die kenmerke wat die meeste opgemerk word. Van al die groot keiserlike monargieë van Europa voor 1914 oorleef die Britte alleen. Die geskiedenis van die Britse monargie was nie sonder wisselvallighede nie. Dit is tydelik verplaas in die algemene krisis van die middel van die 17de eeu. In die huidige koningin se heerskappy is kritiek uitgespreek op die junior lede van die koninklike familie. Maar nie sedert die rewolusie van 1688 het die persoon van die koning of die instelling 'n ernstige uitdaging gekry nie. In die moderne Engeland was daar nog nooit 'n magtige rewolusie soos Frankryk na 1789 nie. Die monargie bly deel van die Britse politieke lewe.
Daar is baie redes aangevoer vir sy duursaamheid. Victoria se lang bewind het baie gedoen om die identifikasie van die monargie met die aspirasies van die mense te versterk. Daarvoor het die omgang van die koninklike lewe onder George III baie gedoen om die instelling aan te beveel by die nuwe middelklas wat deur die Industriële Revolusie geskep is. Die monargie het deur die jare 'n merkwaardige vermoë getoon om aan te pas by die uitdagings van die moderne tyd en daarop te reageer. Tog was die lotgevalle daarvan in baie opsigte beslis voor die begin van die moderne tydperk. Lank voor 1832 is die monargie hervorm as 'n grondwetlike en lank voor die 18de eeu was sy magte deur die wet beperk. Op baie maniere was die belangrikste tydperk vir die bepaling van die toekomstige verloop van die Britse monargie (soos dit sou word) die laat Middeleeue. In die eeue van 1215 tot 1500 is die fondamente gelê van 'n staat waarin koning, here en gemeentes almal saamgewerk het vir die algemene belang. Die skakels wat toe tussen "kop" en "lede" van die politieke liggaam gevorm is, het op lang termyn tot politieke stabiliteit bygedra.
Hoe het Magna Carta die monargie verander?
Die gebeurtenis in die Middeleeue wat die grootste betekenis vir die lot van die monargie gehad het, was die aanvaarding van koning John van Magna Carta in 1215. Johannes se onderwerping aan die baronne dui op die bereidwilligheid van die monargie om die beperking van die wet te aanvaar. Tot en met Johannes se bewind het die gesag van die kroon weinig beperkings geken as die praktiese. Die koningin van Angevin, magtig en roofsugtig, was volgens die wil van die koning die regering. Die koning het die wet uitgevoer en toegepas, maar kon dit ook, wanneer dit hom pas, oorheers. Magna Carta het dit vir altyd verander. Voortaan moes die koning die beginsels van goeie regering wat in die Handves neergelê is, erken. Koning John het weliswaar min voorneme gehad om langer by die Handves te hou as wat nodig was om die opposisie af te koop. Die omstandighede van die minderheid van sy seun Henry III sou die handves egter permanent maak. Wat die minderheidsregering onder William Marshal gedoen het, was om die handves oor te neem, afgesny van die mees omstrede klousules, en dit weer onder die gesag van die nuwe koning uit te gee. Op hierdie manier het dit, soos dit so dikwels beskryf word, die eerste Engelse statuut geword.
Die uitwerking daarvan was om die monargie onder geskrewe wet te plaas. Soos die legis bekend as Bracton in die 1230's sou sê, is die koning onder God en onder die wet. Elders in Europa was daar geen presiese ekwivalent van hierdie verhouding tussen koning en regsstruktuur nie. Konings kon, en het, handveste van vryhede aan hul onderdane uitreik. In die meeste gevalle was hierdie dokumente egter streeks- en lokaal van aard. Die koning is in geen geval deur die wet beperk in sy omgang met al sy onderdane nie. Dit is veral opmerklik dat daar geen ekwivalent aan Magna Carta in Frankryk was nie. In die deur die Kapenaars heersende koninkryk het die koning die wet gemaak en ook bo dit gestaan. In Engeland, daarenteen, was koninklike gesag ingebed in die weefsel van die politieke samelewing. Die onderdane van die koning het die versekering gehad dat hulle weet dat hy aan dieselfde reëls gebind is as hulle self. Gereeldheid van die regsprosedure is verseker.
Vir die onderdane van die koning het Magna Carta 'n toetssteen van goeie regering gelewer. Op sigself het die Handves egter nie die groei van beperkte monargie teweeggebring nie. Die Engelse monargie was kragtig, selfgeldend en ambisieus. Aan die einde van die 13de eeu sou Edward I niks gee aan sy tydgenoot, Philip IV van Frankryk, in die omvang, diepte en intensiteit van sy regering nie. In die latere jare van Edward, na 1300, was die tekens dat dit die Engelse monargie was wat die kenmerke van outokrasie sou ontwikkel. Honderd jaar later is die rolle egter omgekeer. Dit was die Franse monargie wat geklee was in die eiesoortigheid van absolutisme, terwyl sy Engelse eweknie die gewoonte het om met sy onderdane te onderhandel. Wat die verandering teweeggebring het, was die verskillende manier waarop oorlog met die twee nasionale polisies reageer.
Die oorloë van die laat middeleeue, veral die konflik wat later die honderdjarige oorlog genoem sou word, het ongekende eise aan beide kante van die Kanaal vir mannekrag en geld geskep. Teen die vroeë 14de eeu was dit nie meer moontlik vir 'n koning soos Edward I of Edward II om die koste van oorlogvoering te dek slegs uit sy gewone inkomste nie - feodale voorvalle, die wins van geregtigheid en die inkomste uit die koninklike lande. 'N Stelsel van openbare finansies moes ontwikkel word.In sowel Engeland as Frankryk bestaan ​​die instellings vir finansiële administrasie reeds. Beide het 'n sentrale skatkamer waarin belasting betaal kon word en 'n staatskas wat die verantwoordbaarheid van amptenare sou verseker, terwyl daar plaaslik 'n netwerk van amptenare was waarop staatgemaak kon word om nasionale hulpbronne in te vorder en te bestee. Wat nodig was om dit aan te vul, was 'n hele aantal idees om die regeerder te regverdig wat finansiële eise aan sy onderdane stel.
Wanneer het die ander monargieë van Europa geval?
Charles X (Bourbon) abdikeer 1830
Louis Philippe (Orleans) abdikeer 1848
Napoleon III (Bonaparte) abdikeer 1870
Wilhelm II abdikeer 1918
Nikolaas II het 1917 geabdikeer
Michael I abdikeer 1947 en die monargie word afgeskaf
Petrus II verdryf in 1941 en die monargie word daarna afgeskaf
Die monargie word in 1946 afgeskaf en Simeon II gaan in ballingskap
Die monargie wat tydens 'n referendum in 1946 verwerp is, gaan koning Humberto in ballingskap
Sultan Mohammed VI word in 1922 afgesit
Koning Konstantyn vlug, 1967 word die monargie daarna afgeskaf
Alfonso XIII abdikeer die monargie wat in 1931 herstel is na Franco se dood in 1975
Wat was die 'gemeenskap van die koninkryk'?
In Engeland het so 'n liggaam in die laat 13de en 14de eeu ontwikkel. In die konsep van die "gemeenskap van die koninkryk" het denkers 'n manier gevind om heerser bymekaar te bring en in onderlinge verpligting te heers. Die koning was verplig om vir die gemeenskaplike wins voorsiening te maak, terwyl sy onderdane wederkerig verplig was om hom in die plig by te staan. In die geval van 'n bedreiging vir die gemeenskaplike wins - wat toenemend met oorlog geïdentifiseer word - kon die koning die finansiële hulp van sy onderdane eis, waarvoor die toestemming van 'n verteenwoordigende vergadering nodig was aangesien die gevaar die hele koninkryk raak . Hierdie vergadering sou 'parlement' word. Die toekenning van belasting het plaasgevind in die raamwerk van die noodsaaklike leerstuk van die Romeinse reg. Dit beteken dat sodra 'n noodsaaklikheid - 'n bedreiging vir die koninkryk - erken is, 'n volledige weiering van belasting nie toegelaat kan word nie, kan slegs onderhandel word oor die grootte van die toelae. Namate die eise van die koning in regelmatigheid en intensiteit toegeneem het, kon die parlement en, veral die laerhuis daarbinne, die krag van die beursies gebruik om hul posisie te versterk. Die kroon is moontlik die simbool van die koninkryk, maar tog was dit die parlement wat as die institusionele uitdrukking van die koninkryk verskyn het, wat die eise van die heerser in die algemene belang beoordeel. Deur die ontwikkeling van 'n leerstuk oor nasionale verteenwoordiging, het diegene wat in die parlement verkies is, die mag gekry om te spreek vir diegene wat hulle verteenwoordig het. Kiesers en uitverkorenes was saamgebind.
In Frankryk was die eise vir oorlogsfinansiering nie minder gereeld of intens nie, en die idees van die teoretici was nie minder ontwikkel nie, maar tog was die institusionele middele vir die verkryging van toestemming tot openbare belasting heelwat minder gesofistikeerd. Daar was nie 'n onbevoegde nasionale vergadering in die rigting van die Engelse parlement nie. Die Boedel -generaal, 'n liggaam wat slegs onreëlmatig vergader het, kan toestemming verleen dat belasting aan die koning toegestaan ​​word as die toekenning plaaslik effektief sou wees, maar die koning sou ook met plaaslike vergaderings moes onderhandel. Omdat die Franse staat die struktuur van ouer streeksidentiteite in sy dop behou het, was die onderhandelingsproses op plaaslike vlak die belangrikste. Teen die 15de eeu is gevind dat hierdie onstuimige en ondoeltreffende struktuur nie in staat was om op die behoeftes van die oomblik te reageer nie. Aangesien die koninkryk bedreig word met verowering deur die Engelse, begin Charles VII (1422–61) sonder toestemming belasting invorder. Met verwysing na die algemene gevaar as sy regverdiging, het hy homself as die verpersoonliking van die Franse identiteit voorgehou, en beweer dat hy lojaliteit was wat in die verlede gereeld in streeksgebiede gesien is. Die boedels en gemeentes van die koninkryk het hom geen weerstand gebied nie. Jaloers ter verdediging van plaaslike vryhede, het hulle dit moeilik gevind, indien nie onmoontlik nie, om saam te werk om koninklike selfgeldigheid te weerstaan. Aangesien daar geen leer van openbare verteenwoordiging was nie, het hulle ook nie die direkte bande met diegene wat hulle beweer het, ontbreek nie, wat die Engelse parlement so effektief gemaak het.
Teen die laat 15de en 16de eeu het die Franse koning in alle opsigte sonder volks toestemming regeer. Op die kort termyn kan gesê word dat dit die monargie sterker gemaak het. Op lang termyn het dit egter bygedra tot sy swakheid en uiteindelik tot die ondergang daarvan. In die tyd van groot ontevredenheid, soos in die laat 18de eeu, was daar geen geredelik beskikbare meganisme waarmee die onderdane van die koning regstelling kon soek nie. Die enigste oplossing was om die monargie heeltemal te verwyder.
10 belangrike monarge in die geskiedenis van Brittanje
Stephen het die kroon aangegryp by Henry I se dood in 1135 en die Anglo-Normandiese wêreld in 'n 15-jarige burgeroorlog gedompel, "toe die heiliges slaap". Sy mededinger was Henry se dogter, Matilda, weduwee van die Duitse keiser. Die oplossing van die oorlog was dat Matilda se seun koning sou word - die toekomstige Hendrik II. So begin die Angevin -lyn.
John se slegte reputasie het alle pogings tot rehabilitasie weerstaan. Hy was glad, wreed en wispelturig. Teen 1215 het sy bewind 'n massiewe opstand veroorsaak wat gelei het tot die totstandkoming van Magna Carta. Teen die tyd van sy dood is die stryd tussen die twee partye hernu. Slegs sy dood het die land van langdurige burgeroorlog gered. Wat sou gebeur het as hy gelewe het? Sou hy die eerste koning na die verowering geword het wat afgedank is?
Die bewind van John se seun, Henry III, het uitgeloop op 'n krisis, omwenteling en burgeroorlog. Daar is egter meer teen hom gesondig as om te sondig, maar hy was eintlik 'n goedbedoelde man, wie se grootste skuld onnodige vrygewigheid teenoor sy vriende was. In Simon de Montfort het hy voor 'n onverbiddelike en eiegeregtige opponent te staan ​​gekom. De Montfort is in 1265 in Evesham vermoor, en die bewind eindig in vrede.
Ongetwyfeld die mees rampspoedige monarg van Engeland, het hy nege maande lank koning geword en van kleins af tot kranksinnig gegaan, sonder veel tussenin. Hy is in 1461 afgedank deur die Yorkist Edward IV, wat aanspraak gemaak het op 'n hoër legitimiteit. Uitdagings aan konings in die Roses of the Roses het die vorm van uitdagings in hul titel aangeneem, nie uitdagings vir die instelling van die monargie nie.
'N Nabye mededinger van John vir die lof van Engeland se ergste koning. Sy nederlaag en dood by Bosworth het 'n gepaste beskuldiging van sy bewind gebied. Die beslaglegging van Richard op die kroon het die magtige Yorkistiese establishment verdeel. Op hierdie manier het Henry Tudor genoeg krag gekry om self 'n bod vir die kroon te maak. Die afwesigheid van aanneemlike alternatiewe eisers na 1485 het Henry gehelp om politieke stabiliteit te herstel.
Karel I (1625–49)
Die burgeroorlog was die ernstigste krisis van die monargie sedert die Normandiese verowering. Die gevolg was die teregstelling van Charles en die afskaffing van die monargie. Hy was 'n arm koning, maar het 'n goeie martelaar geword, met kerke wat aan hom opgedra is. Paradoksaal genoeg het die daaropvolgende jare van Interregnum die gewilde aptyt vir monargie getoon. Cromwell is gevra om die kroon te aanvaar, maar het geweier. As hy dit aanvaar het, sou Engeland waarskynlik twee koninklike koninkryke gehad het, soos Frankryk met die Bourbons en Bonapartes sou hê.
Karel II (1660-85)
Die 'vrolike monarg' was gelukkig in sy reputasie. In werklikheid was hy dubbelsinnig, met neigings na absolutisme in die Franse styl. Sy erfgenaam was sy Katolieke broer James, op wie se opvolging hy aangedring het. James is ná drie jaar afgedank. Die totstandkoming van twee medeheersers-die dogter van James en haar man, William van Oranje-het 'n fineer van dinastiese legitimiteit gebied.
Uitspattig en selfgenoegsaam, het George groot skuld bymekaargemaak en die belastingbetaler gevra om dit af te betaal. As prinsregent was hy 'n dekade lank koning-in-wag. Hy het die grootste deel van sy regering as 'n paranoïese kluisenaar deurgebring. Bewus van sy monsteragtige figuur, skuil hy vir die openbare blik in die lodges van Windsor Great Park. Die monargie kon sy eksentrisiteite egter oorleef - tydens die bewind van George was die koning weinig meer as 'n boegbeeld.
Die abdikasiekrisis, die grootste krisis in die 20ste eeu van die Britse monargie, het eintlik 'n baie ou vraag laat ontstaan: moes die koning in ooreenstemming met sy eie wil regeer, of eerder op advies van sy ministers? Edward wou met mev Simpson trou, maar sy ministers het egter anders gedink. In Engeland was die vraag wat die monarg moes doen, jare tevore afgehandel: hy moes die advies van sy ministers volg. Edward moes dus gaan.
Die kwessies wat in die huidige bewind aan die orde kom, is in 'n sekere sin ook baie oud. Eerstens is daar die voor die hand liggende vraag hoe die koning-in-wag in die verlede nuttig gehou moet word; ongeduld het wrok en onstabiliteit veroorsaak. Tweedens is daar die probleem van die manewales van jonger lede van die koninklike familie. Vroeër het monarge broers en susters nuttig gehou in die bevel van leërs of die bestuur van die Ryk - sulke opsies is nie meer beskikbaar nie. Maar die kombinasie van die huidige koningin van ervaring, waardigheid en goeie verstand het nog altyd die dag gered.
Monargieë en die belastinglas
Die baie verskillende finansiële geskiedenis van die Engelse en Franse monargieë het 'n ander verband met ons tema. In Frankryk was die voorkoms van direkte koninklike belasting baie smaller as in Engeland. Een van die mees gekoesterde voorregte van die Franse adel was vrystelling van belasting wat die hoër klasse nie die stert (die grondbelasting), die fouage (die haardbelasting) of die gabelle (die soutbelasting) betaal het nie. Gevolglik het die grootste deel van die belastinglas op die armes geval. Die oorsprong van edele vrystelling was te vinde in die Middeleeuse konsep van die drie boedels: diegene wat geveg het, die ridders diegene wat gebid het, die geestelikes en diegene wat gewerk het, die algemene. Die ridders - die adel - het volgehou dat hulle nie ook gevra moet word om daarvoor te betaal nie, aangesien hulle besig was met die taak om te veg (dit wil sê nasionale verdediging). In die 13de en 14de eeu was die monargie te afhanklik van edele steun om weerstand te bied, en dus is edele vrystelling verleen.
In Engeland, daarenteen, was die adel altyd by die belastingnet ingesluit; dit was 'n teken van die mag van die Engelse monargie dat dit die voorkoms van belasting universeel kon maak. Die gevolg van die Franse adel se vrystelling van belasting was dat hulle geen belangstelling gehad het om koninklike eise te weerstaan ​​nie, want hulle het altyd geweet dat dit die laer bevele was wat sou betaal. Teen die 16de eeu was die Franse koninklike regering toenemend roofsugtig, wat die laer ordes met steeds swaarder impos belas het. As gevolg hiervan het die laer orde gegrief geraak en die Franse samelewing was gepolariseer tussen 'n verarmde meerderheid en 'n bevoorregte aristokrasie wat in noue verbintenis met die monargie gebind was. Terselfdertyd het die monargie dit steeds moeiliker gevind om sy belastinguitgawes te dek. Die oorlogskoste het vinnig gestyg. Onder Louis XIV het die militêre begroting gestyg van 54 miljoen lewers in 1687 tot 103 miljoen twee jaar later en 138 miljoen in 1692. Toe die rykste min regstreeks bygedra het en die armes in armoede beland het, was daar geen vooruitsig om inkomste te verhoog nie 'n ooreenstemmende koers. Die monargie was dus op pad na bankrotskap. Dit was 'n finansiële ondergang wat die rewolusie in 1789 aan die gang gesit het.
'N Newe -effek van die staking van fiskale verligting vir die Franse adel was die behoefte om vas te stel presies uit wie die adel bestaan. Dit was belangrik dat sodanige vrystellings beperk sou word as belastingvrystellings toegestaan ​​word. So het dit gekom dat die adel die karakter van 'n wettig gedefinieerde kaste verkry het. Adelstanders moes aantoon dat hulle 'n edele lewenstyl het, edele familielede gehad het, wapens in die koninklike leër gedra het en geen handel of ambag beoefen het wat onverenigbaar was met adel (dérogeance). Sodra hierdie eienskappe bewys is, sal hulle verheerlikingsbriewe ontvang en word hulle lede van 'n elite wie se voorregte oorerflik was. Dit het beteken dat al sy seuns ook edel sou wees as 'n man van 'n edele besitting was. In Frankryk loop die adel in die bloed, Frankryk het 'n edelheid.
Engelse ondernemende adel
In Engeland was die konsep van adel baie anders, selfs al was die lewenstyl soortgelyk. Sonder belastingvrystelling was daar geen behoefte aan adel om wettig omskryf te word nie. Diegene met rykdom kan reken op die uiteindelike verhoging tot die eweknie, diegene wat dit nie sou hê nie, sou hul lot uitsluit, sou wees om mee te ding vir die verkiesing tot die onderste parlementêre huis. Hierdie verskil in opvattings oor adel het 'n veel groter verskil tussen die sosiale strukture van die lande veroorsaak. Die samelewing in die vroeë moderne Frankryk is in groter mate op rang en voorreg gestig as in Engeland. In Frankryk is rang gekoester, diegene met rang vermy alles wat dérogeance kan veroorsaak. Dit het daartoe gelei dat edele ondernemings in die handel of nywerheid ontmoedig is.
In Engeland, daarenteen, was die adel en die heerskappy deur hierdie beperkings onbelemmerd. Hulle het hulself getoon en gewillig om in onderneming te werk. In die noordelike Midlands in die 16de eeu was beide die Willoughbys en die Cavendishes aktief in die ontginning van die steenkoolnate op hul landgoedere. Engeland se meer oop en vloeibare sosiale struktuur was dus 'n belangrike faktor in die skepping van 'n samehangende en polities stabiele samelewing. Noord van die Kanaal het geboorte en sosiale status geen belemmering vir toegang tot die hoogste geledere opgelewer nie. Die bekwaamste kon, en het wel, bo uitgestyg. Boonop was die Engelse samelewing nie net meer oop nie, dit was ook meer geïntegreerd. In die gemeenskap van die koninkryk is 'kop' en 'lede' verbind in 'n verhouding van wedersydse afhanklikheid. Die heffing van belasting, gegrond op algemene toestemming, erken die verpligtinge teenoor mekaar van koning en volk. Die totstandkoming van 'n breë, goed geïntegreerde samelewing in die laat Middeleeue het baie daartoe bygedra dat Engeland sy kenmerkende politieke karakter gegee het.
Die toets van 'n suksesvolle monargie is of dit die periodieke bewind van onvoldoende of onbevoegde monarge kan oorleef. Engeland, of later Brittanje, het 'n deel van hopelose monarge gehad (al is dit minder as byvoorbeeld Rusland). Stephen, Henry VI, Charles I, George IV het op verskillende maniere probleme opgelewer. In die huidige koningin se bewind het die huweliksprobleme van junior koninklikes spanning veroorsaak. The House of Windsor het soms sepie -erwe vervaardig bo die wildste verbeeldings van enige TV -vervaardiger. Tog is die Britse monargie steeds die stabielste en suksesvolste ter wêreld.
Die huidige sterkte van die monargie is baie te danke aan die prestasies van monarge van die vorige eeu. Koning George VI het die aansien van die monargie suksesvol herstel na die abdikasiekrisis van 1936, terwyl koningin Elizabeth II meer onlangs in haar lang bewind buitengewone aanvoeling getoon het. Die langtermynredes vir die sukses van ons monargie gaan egter baie verder terug. As Brittanje vandag die uitstaande voorbeeld is van 'n suksesvolle konstitusionele monargie, is dit grootliks te wyte aan sosiale patrone wat 'n half millennium gelede gevestig is.
Nigel Saul is voorheen 'n professor in die middeleeuse geskiedenis, Royal Holloway, Universiteit van Londen en nou emeritus -professor. Hy is die skrywer van The Three Richards: Richard I, Richard II, Richard III (Hambledon en Londen, 2005)