Nog ‘n dag van skool, saam met daai idiote wat dink hulle is so goed. Ag, asseblief. Hulle het nie ‘n cooking clue wat in die wêreld aangaan nie. Hulle is meer gepla oor wie vry vir wie.
Dawie het vir my gevra of ek hom kan help met sy huiswerk. Hy vra my gereeld, al het hy nie hulp nodig nie. Ek dink hy wil net ‘n verskoning hê om met my te praat. Hy’s seker die enigste ander persoon in daai hele skool met ‘n klein bietjie intelligensie. Natuurlik sal ek met hom wil uitgaan. Ek dink hy wag om vir my te vra vir die Matriekafskeid. Dit sal die perfekte eerste date wees. En ek wéét hy gaan my vra.
Ek is amper klaar met hierdie Naruto fanart. Ek dink nie eers hulle weet wat Naruto is nie. Hulle weet nie eers die verskil tussen anime en cartoons nie. Hello! Anime is Japanees, en is nie net vir klein kindertjies nie. Maar hulle is te onnosel om dit voor te verduidelik.
En die mense hou van die storie wat ek op die website gesit het. As my onderwysers maar net ook daarvan gehou het. ‘Verhalende opstel’ met ‘n onderwerp, dan kry ek vyftig persent daarvoor! Regtig? Wel, ten minste die res van die wêreld hou daarvan.
Ek dog hy hou van mý. Ek meen, hy vra my gereeld om hom te help, en dan gesels ons lekker. Die websites sê om dit nie duidelik te maak jy hou van hom nie. Wie soek nou iemand wat desperaat is? Maar Tína! Sy is ‘n klein tert wat soos ‘n verlore hondjie lyk as sy nie ‘n ou het nie!
Jy grap. Hoe kan die battery dood wees?! Natuurlik, laat jou in die steek wanneer dit die nodigste is! Wat kan ek doen? Ek het die internet nodig. Ek het die ménse op die internet nodig! Hulle’s al wat ek het.
Die monoloog is geskryf deur Deolinda de Bruin. Deolinda is 'n Skryfkunsstudent aan die Noordwes-Universiteit (Potchefstroomkampus) 2014.
Fanie Viljoen, saam met Francois Bloemhof, het vanjaar se Sanlamprys vir jeuglektuur gewen. Sy boek Breinbliksem is reeds besig om opslae te maak. Tydens Aardklop het Herman Eloff bietjie met Fanie gechat oor sy werk, sy passie vir skryf en wat hy vir die toekoms beplan.
Want ek moet. Die stories kom na jou toe en jy moet hulle gaan skryf. Later begin hulle jou mal maak. Orals waar jy kyk sien jy stories. As jy nie skryf nie sal jy van jou kop af raak.
Om vir tieners te skryf en oor hulle goed te praat, is nie maklik nie. Hoe kry jy dit reg om in 'n tiener se mindset in te kom?
Ek luister hoe tieners praat, veral as ek tussen hulle is. Ek het ook jong vriende, wat my baie help. Tieners praat Afrikaans op 'n baie kreatiewe manier. Ek luister ook na hulle musiek, soos Limp Bizkit. Dit help jou ook om jonk te bly. Ek is nou wel 35, maar binne my voel ek nie so oud nie. Ouderdom is all in the mind.
Beslis. Die hoofkarakter (Burns) in Breinbliksem het 'n klomp issues. Maar ek het probeer om nie vir die lesers 'n lewensles te vertel nie. Aan die einde van die boek is daar nie 'n maklike oplossing vir Burns se probleme nie. Ek het gevoel dat jong mense se probleme baie kompleks is, en dat daar nie altyd 'n antwoord is nie. Ek wou nie vir die lesers preek nie. Ek wou ook nie valse hoop gee nie.
Jong skrywers moet net gaan sit en begin skryf. Maak nie saak of hul werk gepubliseer gaan word of nie. Jy kry vreeslik baie teleurstellings en terugslae. Ek het 'n hele klomp nee-dankie-briewe in my kas gehad wat ek die ander dag eers ontslae van geraak het. Die geleentheid vir publikasie is maar min, maar skrywers moet nie opgee nie. Kortverhale is die perfekte leerskool. Daar kan jy nog foute reg maak. As jy eers 'n hele boek geskryf het, is dit baie moeiliker.
Jy moet bereid wees om advise te vat. As mense wat skryf vir jou raad gee, kan jy dit maar gebruik. Gebruik jou eie oordeel, en maak van hul advise gebruik om jou stories te verbeter. Daar is op hierdie stadium baie min Afrikaanse jeugverhale,so die mark is oop vir jong skrywers.
Breinbliksem is jou eerste jeugroman. Agter in die boek vertel jy van die jong outjie met die ketting om sy nek, wat jou half inspire het om die boek te skryf. Vertel bietjie meer daarvan.
Ja, maar daardie tyd het ek nie geweet dat hy dalk 'n karakter in die boek sou wees nie. Ek dink skrywers sien goed en bêre dit in hul agterkop. Dan eendag kom hierdie goed bymekaar en word dit 'n storie. Dan begin die outjie in jou kop met jou praat en so begin jou storie.
O, ja. Met Breinbliksem het ek geweet dat daar 'n twist sou wees, maar ek nie geweet wat nie. Leon van Nierop het eenkeer op 'n skryfskool gesê elke goeie storie moet 'n twist hê, soos in die film The Crying Game. Als wat vooraf gebeur in die boek, dra by tot die onverwagse twist.
Die karakters begin met jou praat. Ek het vooraf probeer beplan aan my storielyn vir Breinbliksem, maar ek het myself vasgeskryf. Burns het sy eie storie begin vertel en hy wou nie in die rigting gaan wat ek wou gaan nie. Jou karakter praat en jou moet tik. Burns is die anti-held, hy skok jou en dan begin jy hom jammer kry. Mense vind sy storie nogal sad.
Ek het nog net een vir die tieners geskryf. Ek het nog 'n hele paar idees. Op die stadium het ek meer kinderboeke wat gepubliseer word. Dit is dalk te vroeg om te sê. Ek geniet dit om vir albei te skryf. Met kinderboeke kan jy die grense rek, veral met fantasie en dit geniet ek nogal.