Skrywersintensie en genetiese agtergrondinligting kan dus nie die vernaamste aanduiding van die soort siklus wees nie. Eerder moet dit gaan om die graad van koherensie tussen die verhale. Hoewel Die dag toe ek my hare losgemaak het byvoorbeeld eers op ’n later stadium in die skryfproses tot siklus ontwikkel het (vgl. Brümmer aangehaal in Swanepoel 2008:12), vertoon dit ’n baie sterk mate van koherensie en kan dit eerder as ’n saamgestelde siklus beskou word.
Ingram se definisie van die kortverhaalsiklus, met sy sterk fokus op skrywersintensie en leeservaring, laat ’n duidelike gaping in die omskrywing van ’n genre waarin outonomie en koherensie tussen verskillende teksgedeeltes die belangrikste kenmerk is. Dit wil dus voorkom of ’n teksgerigte benadering tot hierdie genre tot ’n meer bruikbare omskrywing kan lei.
Ferguson (2003) noem in hierdie verband dat beide die skrywer en die leser ’n belangrike rol speel: die skrywer moet die teks bewustelik op een of ander wyse kodeer en die leser moet in staat wees om die generiese kodes – en dus die skakeling tussen koherensie en outonomie – raak te sien en te dekodeer. Wat met skrywers- en lesersgerigte benaderings agterweë gelaat word, is die tekstuele kenmerke wat die skrywer inbou en wat die leser moet kan herken om die betrokke versameling tekste as ’n kortverhaalsiklus te kan ervaar.