Gewoonlik teen die einde van Maart het die vis in die riwwe verdwyn - seker om te gaan vermeerder vir die volgende seisoen. Dit was tyd vir die vissers om hul skuite hoog teen die wal uit te sleep en die seëns en ander gereedskap te bêre. April tot Junie was snoektyd en daar is ywerig voorberei vir hierdie snoekvangseisoen.
Hierdie blinders is vlakkerige plekke en as die see `n effense skop in het, rol daar hoë deinings onder jou deur. Hulle was, en is seker nog, so hoog dat as jy in die "straat" is, jy geen skuit kan sien nie, maar gelukkig breek hulle darem nie.
Omdat snoek so glad is, word dit stewig onder die blad ingeswaai wanneer dit aan boord is. Die duim word in die een oog gedruk en die ander vingers om die keel. Dan word die hoek uitgehaal en terug in die see gegooi. Die snoek is dan met `n snoekkierie op die kop doodgeslaan.
Die ou vissers was van geloof dat `n snoek pap sal word as dit nie behoorlik doodgeslaan is nie. Hy moet gevolglik nie lê en spartel in die boot nie. Deesdae breek hulle die snoek se nek deur net sy kop agteroor te knak.
Saans is die anker by die lêplek afgegooi en die skuit wal toe gestryk, waar die agterstewe aan `n paal op die wal vasgemaal is. Die paal is `n "starenpost" genoem. Verspreide rotse het hierdie lêplekke beskut. Daar was dus geen branders wat kon lol nie. Nou is die snoek bewerk deur dit in mootjies te kap of te vlek.
Die skipper was gewoonlik die mootjiekapper en het die snoek in mootjies van vier tot ses gekap. Die binnegoed is uitgehaal en die mootjies aan weerskante tot op die graat gekloof. Growwe sout is in die snitte gedruk en dan in tenks of balies gepak.
Terwyl die snoek bewerk is, het die kosmaker aandete voorberei, asook kos vir die volgende dag. Hierdie "kos" wat gemaak is, het bestaan uit gebraaide snoek, gebakte snoekkuit en gekookte koppe vir die sop.
Na die snoekvangseisoen moes die mootjies ook bewerk word. Dan is daar sterk pekel gemaak en die mootjies is in die pekel gepak. Wanneer `n stertmootjie in die pekel gedryf het, was die sterkte net reg.
Die mootjies moes altyd onder die pekel wees al het dit later geel geword. Die mootjies is per stuk verkoop en het tot vir `n jaar lank goed gehou. Hierdie mootjies was regtig sout. Sout, maar vra maar vir die Weskussers, dit was destyds net die ding om smoorvis van te maak.
Hierdie goeie ou tyd het ook verbygegaan, want Dwarskersbos het net soos Velddrif en Laaiplek verander na `n toevlugsoorg vir moeë stadsbewoners wat na die rustighied en mooi natuur van die Weskus soek. Kyk maar na die pragtige Port Owen aan die Bergrivier.