Met die verskyning van (1891-1970) se Amsterdamse proefskrif oor (1922) kom daar, ná Preller se herwaardering van Melt Brink en sy oordeel oor , die eerste grondige kritiek waarin suiwer estetiese maatstawe konsekwent deurgevoer word. In die eerste druk van sy dissertasie kom hy met 'n herwaardering van die Afrikaanse prosa aan die hand van Tagtigermaatstawe en spreek hy negatiewe oordele uit oor die werk van Von Wielligh, De Waal en Langenhoven. Hierdie uitsprake lei tot 'n sterk reaksie in deur C.J. Langenhoven, wat vir die res van sy skrywersloopbaan 'n groot minagting vir die kritici het en weier dat sy boeke geresenseer word. Ook deur letterkundiges soos Kamp, Besselaar, S.P.E. Boshoff, Pienaar, J.R.L. van Bruggen en veral F.E.J. Malherbe word Schoonees daarvan beskuldig dat hy nie die kultuurhistoriese agtergronde betrek nie, die eise van die Tagtigers eensydig toepas en in sy waarde-oordele nie altyd reg laat geskied aan die beste werke, soos dié van Langenhoven en Jochem van Bruggen, nie. By herhaling was Schoonees verplig om sy standpunt duidelik te formuleer en in 1928 word die polemiek tussen hom en Malherbe in nog heftiger voortgesit. Alhoewel Schoonees die estetiese ideaal die eerste keer uitvoerig ná Preller gestel het, later - in bundels soos (1929), (1940), (1948) en (1950) - van die eerste literêr-kritiese essays in Afrikaans skryf en sy analises van die prosa voortsit en saam met J.R.L. van Bruggen die eerste (1925) skryf - is dit jammer dat hy in die tweede en derde drukke van sy (1927 en 1939)sy kritiek ingrypend versag het en met sy verdere byvoeging verskeie minderwaardige werke, soos D.F. Malherbe se romans, goedkeurend bespreek en stilisties bevredigend gevind het. Daardeur het hy 'n rigting aangemoedig wat nie bevorderlik was vir die ontwikkeling van die Afrikaanse prosa nie. Uit sy opstelle stel D.J. Opperman 'n keur onder die titel (1962) saam.