Ons erken Sokrates die insig dat 'die onondersoekte lewe nie die moeite werd is om te lewe nie' en dat om 'jouself te ken' die weg na ware wysheid is. Maar is daar 'n regte en verkeerde manier om sulke selfrefleksie te bewerkstellig?
Eenvoudige herkou - die proses om jou bekommernisse in jou kop te kelder - is nie die antwoord nie. Dit sal waarskynlik daartoe lei dat u in die rommel van u eie gedagtes vasval en onderdomp in die emosies wat u op die spel kan lei. sekerlik, navorsing het getoon dat mense wat geneig is tot herkou, ook onder druk verkeer as gevolg van verswakte besluitneming, en dat hulle 'n aansienlike verhoogde risiko vir depressie het.
In plaas daarvan dui die wetenskaplike navorsing daarop dat u 'n ou retoriese metode moet gebruik wat deur Julius Caesar bevoordeel word en wat 'illeisme' genoem word - of u moet in die derde persoon oor jouself praat (die term is in 1809 bedink deur die digter Samuel Taylor Coleridge uit die Latyn Ille wat 'hy, dit' beteken. As ek byvoorbeeld 'n argument oorweeg wat ek met 'n vriend gehad het, sou ek miskien begin om stilweg by myself te dink: 'David voel gefrustreerd dat ...' Die idee is dat hierdie klein perspektiefverandering jou emosionele mis kan opruim, wat jy om verby jou vooroordele te kyk.
'N Groot deel van die navorsing het reeds getoon dat hierdie soort denke van derde persone besluitneming tydelik kan verbeter. Nou 'n Preprint at PsyArxiv vind dat dit ook langtermynvoordele vir denke en emosionele regulering kan meebring. Volgens die navorsers is dit 'die eerste bewys dat wysheidsverwante kognitiewe en affektiewe prosesse in die daaglikse lewe opgelei kan word en hoe om dit te doen'.
Die bevindinge is die breinkind van die sielkundige Igor Grossmann aan die Universiteit van Waterloo in Kanada, wie se werk aan die sielkunde van wysheid een van die inspirasies was vir my onlangse boek oor intelligensie en hoe ons wyser besluite kan neem.
Die doel van Grossmann is om 'n sterk eksperimentele grondslag vir die studie van wysheid, wat vir wetenskaplike ondersoek al lank as te duister beskou is. In een van sy vroeëre eksperimente het hy vasgestel dat dit moontlik is om wyse redenasies te meet en dat mense se tellings, net soos met IK, tel. Dit het hy gedoen deur deelnemers te vra om hardop 'n persoonlike of politieke dilemma te bespreek, wat hy dan op verskillende elemente van denke behaal het wat lank beskou is as belangrik vir wysheid, insluitend: intellektuele nederigheid; die perspektief van ander te neem; onsekerheid te erken; en die vermoë te hê om na 'n kompromie te soek. Grossmann gevind dat hierdie slim-redenasie-tellings baie beter was as intelligensietoetse om emosionele welstand en tevredenheid van die verhouding te voorspel - en dit ondersteun die idee dat wysheid, soos gedefinieer deur hierdie eienskappe, 'n unieke konstruksie vorm wat bepaal hoe ons die lewensuitdagings navigeer.
Grossmann het, saam met Ethan Kross aan die Universiteit van Michigan in die Verenigde State, ook gesoek na maniere om hierdie tellings te verbeter - met enkele treffende eksperimente wat die krag van illeisme demonstreer. In 'n reeks laboratoriums eksperimente, het hulle gevind dat mense geneig is om nederiger te wees, en leesbaarder om ander perspektiewe in ag te neem as hulle gevra word om probleme by die derde persoon te beskryf.
Stel u voor dat u byvoorbeeld met u maat stry. As u 'n derdepersoonsperspektief aanneem, kan dit u help om hul standpunt te erken of om die grense van u begrip van die probleem te aanvaar. Of stel jou voor dat jy dit oorweeg om werk te skuif. As u die distansieperspektief in ag neem, kan dit u help om die voordele en die risiko's van die verhuising meer ontevrede op te weeg.
TSy vroeëre navorsing het egter slegs korttermyn-ingrype behels - wat beteken dat dit baie onduidelik was of wyser redenasie 'n langdurige gewoonte sou word met gereelde praktyk by illeisme.
Om dit uit te vind, het die jongste navorsingspan van Grossmann byna 300-deelnemers gevra om 'n uitdagende sosiale situasie te beskryf, terwyl twee onafhanklike sielkundiges hulle beoordeel het oor die verskillende aspekte van wyse redenering (intellektuele nederigheid, ens.). Die deelnemers moes dan vier weke lank 'n dagboek hou. Hulle moes elke dag 'n situasie beskryf wat hulle pas beleef het, soos 'n meningsverskil met 'n kollega of slegte nuus. Die helfte is in die eerste persoon gevra om dit te doen, terwyl die ander aangemoedig word om hul proewe vanuit 'n derdepersoonsperspektief te beskryf. Aan die einde van die studie het al die deelnemers die toets vir wyse redenering herhaal.
Grossmann se resultate was presies soos hy gehoop het. Alhoewel die deelnemers aan die kontrole geen algemene verandering in hul wyse van verstandelike redenasies getoon het nie, het diegene wat illeisme gebruik, hul intellektuele nederigheid, perspektiefvermoë en die vermoë om 'n kompromie te vind verbeter.
'N Verdere stadium van die studie het voorgestel dat hierdie nuutgevonde wysheid ook lei tot groter emosionele regulering en stabiliteit. Nadat hulle die intervensie van vier weke in die dagboek voltooi het, moes die deelnemers voorspel hoe hul gevoelens van vertroue, frustrasie of woede oor 'n nabye familielid of vriend gedurende die volgende maand kan verander - dan, nadat die maand op was, het hulle terugvoering gegee hoe dinge eintlik verloop het.
In ooreenstemming met ander werk aan 'affektiewe voorspelling', het die mense in die beheertoestand hul positiewe emosies oorskat en die intensiteit van hul negatiewe emosies deur die loop van die maand onderskat. In teenstelling hiermee was diegene wat 'n derdepersoonsdagboek gehou het, meer akkuraat. 'N Nadere blik het aan die lig gebring dat hul negatiewe gevoelens in die geheel meer gedemp is, en daarom was hul rooskleurige voorspellings meer akkuraat. Dit blyk dat hulle verstandige redenasies hulle in staat gestel het om beter maniere te vind om te hanteer.
Ek vind hierdie emosie- en verhoudingseffekte veral fassinerend, as ek die feit beskou dat illeisme as infantiel beskou word. Dink maar aan Elmo in die TV-program vir kinders Sesamstraat, of die intens irriterende Jimmy in die sitkom Seinfeld - skaars modelle van gesofistikeerde denke. Alternatiewelik kan dit gesien word as die teken van 'n narsissistiese persoonlikheid - die teenoorgestelde van persoonlike wysheid. Per slot van rekening het Coleridge geglo dat dit 'n lus was om 'n mens se eie egoïsme te bedek: dink net aan die kritici van die Amerikaanse president wat daarop wys dat Donald Trump gereeld na homself verwys as die derde persoon. Dit is duidelik dat politici illeisme vir suiwer retoriese doeleindes gebruik, maar as dit op ware besinning toegepas word, blyk dit 'n kragtige instrument te wees vir wyser redenering.
Soos die navorsers daarop gewys het, sou dit opwindend wees om te sien of die voordele van toepassing is op ander vorme van besluitneming buiten die meer persoonlike dilemmas wat in die studie van Grossmann ondersoek is. Daar is rede om te dink dat hulle dit wel kan doen. vorige eksperimente het byvoorbeeld getoon dat herkouers lei tot erger keuses in poker (vandaar dat kundige spelers streef na 'n losstaande, emosioneel gedistansieerde houding), en dat 'n groter emosionele bewustheid en regulering kan verbeter prestasie op die aandelemark.
Intussen bewys Grossmann se werk steeds dat die onderwerp van wysheid 'n streng eksperimentele studie werd is - met potensiële voordele vir ons almal. Dit is opvallend moeilik om algemene intelligensie deur breinopleiding te verhoog, maar hierdie resultate dui daarop dat wyser beredenering en beter besluitneming onder almal se mag is.
David Robson is 'n wetenskaplike joernalis wat spesialiseer in die uiterste van die menslike brein, liggaam en gedrag. Sy eerste boek is 'n skrywer vir die BBC Die intelligensie-lokval: waarom slim mense dom dinge doen en hoe hulle wyse besluite neem (2019). Hy woon in Londen.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Waarom u met die derde persoon met u praat, maak u wyser