Matteus 25:31-46 Hoe gebruik God my?
Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Nagmaal (Nagmaalsdiens) Matteus 25:31-46 Hoe gebruik God my?
| | Trefslae: 6416
Hoe gebruik God my?
Die evangelies leer ons dat Jesus, toe hy mens geword het, Hy eintlik deur baie min gesien is as die Seun van God, as God self.
Party het gesê dat hy eenvoudig te doodgewoon was om God te kon wees. Jesus het byvoorbeeld nie die godsdienstige klere van sy tyd gedra nie (die lang wit gewade van die priesters of Fariseërs nie) Verder was Jesus se naam 'n doodgewone naam. Baie ander het ook die naam Jesus gehad. Ook het Hy gekom van 'n doodgewone (eintlik agteraf) plek met die naam Nasaret (in Galilea van die heidene). En boonop was hy 'n vakman, 'n skrynwerker.
Daarom kan 'n mens eintlik verstaan as mense gesê het: hierdie man Jesus, God? Ek wonder darem. Inteendeel. Dat mense kan sê (en dat Hyself ook sê) dat Hy God is, gee aanstoot.
As Jesus in ons tyd geleef het, broers en susters, sou dit nie veel anders gewees het nie. As Hy vanoggend hier saam met ons in die erediens sou sit, sou ons Hom dalk ook nie herken het nie.
Hy sou in die eerste plek klere aangehad het soos al die manne onder ons, beslis nie 'n toga nie. Sy tuisdorp sou doodgewoon wees, kom ons sê maar Pofadder of Douglas of Fochville. Verder sou Hy 'n ambagsman wees, dalk 'n loodgieter, skrynwerker of elektrisiën. En sy naam sou 'n alledaagse naam wees, iets soos Johan, Koos of Eben.
En sê nou, broers en susters, so halfpad deur ons diens vanoggend sou Hy opstaan, hier by die tafel kom staan en sê: die Een van wie julle hier sing is Ek. Ek is die Seun van God! En een van die Nagmaalbroodjies neem en sê: hierdie brood is my liggaam, en hierdie wyn is my bloed. Wanneer julle Nagmaal vier, doen julle dit tot My eer!
Hoe sou ons reageer, broers en susters? Heel waarskynlik sou ons aanstoot neem. Ons dalk dinge sê soos: hoe kan iemand met die naam Eben uit Douglas beweer Hy is die Seun van God? Hy is dan 'n loodgieter. Hy was nie eers op universiteit of kweekskool nie. Hy is nie eers 'n dominee nie.
Sou ons Hom glo, broers en susters? Of sou ons so 'n bietjie skepties, so bietjie versigtig wees nie? Selfs geweldig aanstoot neem nie? Miskien sou ons selfs van die ouderlinge, hulle wat moet waak oor die suiwer verkondiging van die Woord (in 'n sekere sin die skrifgeleerdes, priesters en Fariseërs van Jesus se tyd), verwag om die orde in die erediens te handhaaf en hierdie man rustig te verwyder.
Die evangelies vertel ons dat dit in Jesus se tyd nie veel anders was nie. Baie was maar skepties oor Hom, en baie het sy optrede as godslasterlik gesien. Juis omdat Jesus eenvoudig nie ingepas in hulle idee van 'n Messias nie. Verkeerde agtergrond. Verkeerde stamboom. Verkeerde geboortedorp. Geen Messias sou tog van Nasaret kom nie. En omdat Hy nie ingepas het by hulle idee van 'n Messias nie het hulle, eerder as om hulle idees oor die Messias te verander, Hom eenkant toe gestoot.
Hulle het 'n koning, strydwaens en oorwinning verwag. Maar wat hulle gekry het was sandale en preke en 'n Galilese aksent. En so het hulle Hom misgekyk, so het hulle toegelaat dat die Seun van God, God self, by hulle verbygaan, so het hulle die geleentheid verbeur om met God self te kon praat. Ja, so het hulle Hom misgekyk.
Net soos sommige van ons, broers en susters, God ook elke dag in ons lewens miskyk. Want ons weet mos wie en wat is God. Ons weet mos hoe God handel en behoort te handel. Ons meen soms selfs dat ons Hom volledig ken. Die probleem is net, God is daarvoor bekend, meen ek, dat Hy ons dikwels verras.
Ons verwag van God om deur vrede te praat, maar dan praat Hy met ons deur pyn. Ons verwag van God om deur die kerk met ons te praat, maar dan praat Hy met ons deur die man op die straat, of deur die bedelaar op die hoek. Ons verwag van God om met ons te praat deur voorspoed en geluk, maar dan praat Hy met ons deur teëspoed en rampe.
Ook ons, broers en susters, moet daarom miskien ook maar ons vooropgesette idees van God eenkant toe skuif, en God toelaat om self aan ons te wys wie en wat Hy is. En wanneer ons dit doen, meen ek, wanneer ons God toelaat om aan ons te toon wie Hy werklik is, en wat Hy doen en kan doen, gaan daar 'n hele wêreld voor ons oop.
Hoe, sal u dadelik vra, hoe kan daar dan vir my 'n nuwe en totaal ander wêreld, 'n ander verstaan van God, oopgaan? Kom ek verduidelik dit met 'n heel menslike verhaal.
Daar was eendag 'n man wie se lewe baie ongelukkig was. Hy het oud geword, sy dae was bewolk en sy nagte lank. Nie dat hy ongelukkig wou wees nie, maar hy was, want met verloop van die jare het sy lewe verander. Sy kinders was nou almal groot en uit die huis. Sy buurt het verander, die stad waarin hy gebly het, het onvriendeliker en gevaarliker geword. Hy het gevoel hy is alleen, dit was hy en net hy. Hy was doodeenvoudig ongelukkig.
Toe besluit hy om sy dominee te gaan vra wat verkeerd is. En sy vraag aan hom was: `Is ek ongelukkig omdat ek een of ander sonde gedoen het?' `Ja', is die antwoord wat hy gekry het, `jy het gesondig, die sonde van onkunde. Want een van jou bure is die Messias, maar Hy is vermom, en jy het Hom nooit raakgesien nie'.
Die ou man is verslae daar weg. `Een van my bure die Messias, dit kan tog nie wees nie'. Maar tog het hy begin wonder wie dit kon wees. Tom die slagter? Nee, hy is te lui. Maria, my niggie in dieselfde straat as ek? Nee, sy is te hooghartig en te vol van haarself. Abraham die koerantseun? Nee wat, hy is te gedienstig. Dalk my vrou? Nee, sy kla te veel oor die dinge wat ek behoort te doen en nie doen nie. Die man was heeltemal verward. Want almal wat hy ken het gebreke. Maar een is die Messias, het die dominee gesê. En daarom het hy weer begin soek.
En in sy soektog het hy dinge begin raaksien wat hy vantevore misgekyk het. Die winkelier het dikwels ouer dames se inkopies vir hulle na hulle motors toe gedra. Dalk is Hy die Messias. Die verkeersbeampte op die hoek het altyd 'n glimlag gehad vir die kinders. Kon dit hy wees? En die jong paartjie wat langsaan ingetrek het. Hulle is so goed vir hulle kat en die ander bure. Dalk is een van hulle die Messias.
En so, broers en susters, met verloop van tyd het hy een na die ander ding begin raaksien wat hy vroeër misgekyk het, en so stelselmatig het sy gevoel oor sy situasie begin verander. Daar was meer wip in sy stap en sy oë het weer begin blink. Hy was al hoe meer vriendeliker. As ander mense met hom gepraat het, het hy aandagtig geluister. Per slot van rekening, hy het dalk na die Messias geluister. As iemand hulp nodig gehad het, het hy onmiddellik, sonder om te wag vir 'n versoek, gehelp. Per slot van rekening was dit dalk die Messias wat hulp nodig gehad het.
Die verandering in sy lewe was so beduidend dat iemand hom eendag gevra het waarom hy so gelukkig was. `Ek weet nie', het hy geantwoord, `al wat ek weet is dat dinge verander het toe ek na God begin soek het.
En is dit nie merkwaardig nie, broers en susters? Die ou man het Jesus gesien omdat hy nie geweet het hoe hy lyk nie. Die mense in Jesus se tyd het Hom misgekyk omdat hulle gedink het hulle weet hoe Hy lyk.
Hoe lyk dit in ons lewens en in ons omgewing, broers en susters? Waar en hoe soek ons na God? Soek ons God in die dinge wat ons wil hê hy vir ons moet gee, en as ons dit nie kry nie, dan vind ons Hom sogenaamd nie? Miskien moet ons maar weer hoor: ons verwagtinge van God en dit wat God is, is nie altyd dieselfde nie. As ons dit verstaan, meen ek, sal ons makliker vrede maak met omstandighede wat ons graag anders wil hê.
Maar daar is egter 'n ander vraag wat ek meen nog belangriker is: hoe tree ons op in ons elke daagse lewe? So dat ander wat na God soek, God kan vind, of so dat hulle wat ons lewenspad kruis, God nooit vind nie. Let wel: ek sê nie dat ons God is nie. Wat ek sê is wat die gelese gedeelte vanoggend vir ons sê: vir sover ons dit nie aan een van die geringstes gedoen het nie, het ons dit ook nie aan God gedoen nie.
Of anders gesê: waar ons nie opgetree het soos Jesus sou nie, het ons nie God aan die wêreld sigbaar gemaak nie, juis omdat hulle niks van God by ons sien nie? Maar die teendeel is natuurlik ook moontlik: ons kan, omdat ons God se mense is, kragdadig met woord en daad sou kon leef dat ander iets van die Messias in ons sien. Juis wanneer hulle dit nie verwag nie. Wanneer ons hulle verras met byvoorbeeld liefde, belangstelling en ondersteuning.
Wat sê hierdie tafel vanoggend? Nie net dat Jesus vir ons gesterf het nie. Nie net dat ons verlossing vir ons hier uitgebeeld word nie. Nie net dat deur die brood en wyn daar vir ons vergifnis kom nie.
Wanneer ons net hierdie dinge in God se tafel raaksien, is ons eintlik selfsugtig. Want dan gaan dit alleen oor wat ek hier ontvang. Dit wat God hier vir my gee.
Maar omdat God gee, moet ons ook gee. Al reken ons dat ons maar net doodgewoon is. Al meen ons dat ons herkoms is nie reg nie. Al meen ons dat ons agtergrond verkeerd is. Dat ons 'n verkeerde stamboom het. En 'n sogenaamd minder belangrike werk. Ja, al is ons naam maar net Johan, Koos, Marie of Eben.
Ons is God se mense. En God gebruik sy mense dat ander mense kan sien hoe goed hy vir sy mense is. Laat ons God toe, broers en susters, om ons as sy mens so te gebruik?