Iets van die vervreemdende, deels beklemmende, deels bevrydende aspek van hotelle en hotelkamers (onthou julle Stef Bos se lieflike song, “Hilton, Barcelona”?) het in die droedels neerslag gevind, lyk dit my. Dié beweging se riglyne (geen rekwisiete, klankbaanmusiek of spesiale beligting nie; slegs handkameras en buite-opnames ens.) het ’n nuutgevonde “artlessness” ten doel gehad en is om verstaanbare redes deur ’n groot stilis soos die Spaanse rolprentmaker Pedro Almodóvar verwerp. Toe sê hulle vir hom: Wie is u? -- dat ons antwoord kan gee aan die wat ons gestuur het. 6 Hy het dit ingestel as getuienis in Josef toe Hy uitgetrek het teen Egipteland. 'n Taal wat ek nie geken het nie, het ek gehoor: Gouws se resensie bevat talle aanhalings en stellings om sy opvatting van wat poësie sou wees uiteen te sit (“daardie ongevraagde rafels brute en ongeërg suiwer poësie” (sic!), “digterlike waansin”, en derglike), maar nêrens gee hy ‘n uiteensetting van byvoorbeeld “vernufspoësie” (waarbinne Van Coller se werk val) nie.