In Torremolinos aan die suidkus bly ons in n klein pension. Dis gele� aan die wandelgang wat van die koopgebied afkronkel tussen huise en stalletjies deur na die strand. Van ons stoepie kyk ons uit oor die te�ldakke na die see  die eerste aand hang die maan soos n groot silwer bal oor die water. Dis idillies. Maar in die middel van die nag skrik ons wakker van n rumoer onder ons venster.
So onthou ons Brian, wat hom agt jaar gelede hier gevestig het en sedertdien sy pension, hoofsaaklik vir gay mans, hier langs die kus bestuur. Hy vertel dat hulle werklik selde probleme ervaar, en toe ons noem van die vorige nag se stemme, meen hy dadelik dat dit dronk toeriste moes gewees het. Die mense wat om hulle woon, is vriendelik en aanvarend. In die plaaslike toeriste-inligtingskoerant word gayshows langs die kerkbasaar en die komediant by die British Bulldogs Bar geadverteer.
Ons besluit klubs en kroe� is nie vir ons nie en gaan drink n bier langs die strand. Miskien is Spanje eintlik net n paradys vir die gaytoeristebedryf en expats  ons kry geen gevoel vir gewone mense hier nie.
Ja, dis waar, verseker die bestuurder van die Deutsche Eiche ons. Di� kroeg/restaurant en hotel is bekend gemaak deur die groot Duitse rolprentregisseur Fassbinder. Hy vertel dat M�nchen een van die min Duitse stede is waar die gaygebied in die middestad gele� is  nie aan die buitewyke soos in Berlyn nie, en ook nie in die rooiligbuurt soos in Amsterdam nie.