Die 50 belangrikste uitvindings (en ontdekkings) in kos en drank - Tradisionele resepte - 2021
Dit was natuurlik altyd daar in rotse, in die oseaan, in ons ... Ons vroeë voorouers moes die aangename tang van seewater opgemerk het, en miskien die manier waarop dit die dooie dinge wat daarin gedryf het, en op 'n stadium bewaar het. - minstens 8 000 jaar gelede, maar waarskynlik vroeër - het hulle uitgevind hoe om die sout te onttrek. Die volgende ding wat iemand weet, die southandel en soutbelasting verander die geskiedenis; ons het slaaie geëet en salarisse ingesamel; ons kos het langer gehou en beter gesmaak, en ons bloeddruk was deur die dak.
Die aarde is gevorm in vuur, soort van, maar nie die soort wat jy S'mores voor sou maak nie. Toe het dinge afgekoel en mense verskyn en genoeg suurstof ontwikkel om 'n ligter vlam te veroorsaak. Argeoloë het gevind dat die oorblyfsels van gaar kos byna twee miljoen jaar gelede dateer, maar dit sou moontlik opportunisties gewees het: "Hey Oog, bliksemende voël, ruik lekker, laat ons eet!" Ons voorouers het waarskynlik eers 400 000 jaar gelede eers agtergekom hoe om te begin vuur (en, hoop ons, stop), en ware kookkuns, met alles wat dit behels, het moontlik geword.
Die mes word beskou as die oudste menslike hulpmiddel. Natuurlik praat ons nie hier van vlekvrye staal Wüsthofs nie-meer soos stukke obsidiaan of vuursteen met sy kante skerp. Metaal begin omstreeks 2500 vC in die prentjie verskyn, en die ontwerp en kwaliteit van lemme wat in handvatsels vasgemaak is, word al hoe beter. Messe is dalk ons ​​oudste hulpmiddel, maar hulle bly ons belangrikste om voedsel eetbaar te maak, bruikbaar van veld of bos tot kombuis tot bord.
Hoe op aarde het mense sop geëet voordat lepels uitgevind is? Of roomys? Iets om aan te herkou. Lepels is in elk geval oud, maar nie so oud soos messe nie. Die eerstes was óf uitgeholde stukke hout, of miskien klein seeskulpe of moerrompies (groter was die eerste koppies). Die ou Egiptenare, Grieke en Romeine gebruik lepel uit die mode en versier, maar die moderne weergawe met tapse bakke en lang handvatsels verskyn eers in die middel van die 18de eeu. Vandag eet ons nie net nie, maar meet en roer met lepels, en dit is natuurlik ook noodsaaklik om Jell-O-bolle oor die kamer te gooi.
Sonder potte - en hul platter broers, panne - sou ons kookopsies redelik beperk wees. (Sal dit gebraai of gebraai word?) Dit moes ons prehistoriese voorvaders aangebreek het, want daar is argeologiese bewyse van vroeë pogings om kos te kook in bakke van klip, skilpaaie, klei, selfs hout wat behandel is om vlam te weerstaan. Vuurverharde klei- of erdehouers het meer as 15 000 jaar gelede die eerste keer verskyn. Metaalpotte verskyn kort nadat metaal dit gedoen het, en in die Middeleeue was kombuise tipies gevul met ysterpotte, ketels en ketels waarvan ons die basiese ontwerp vandag sou herken. Die volgende ding wat jy weet, was almal registreer vir daardie volledige stel Calphalon.
Fermentasie, in die sin van voedsel en drank, is eenvoudig die omskakeling van koolhidrate deur gis of bakterieë in alkohol en koolstofdioksied. Dit kom natuurlik voor: Laat vrugte lank genoeg in 'n bak, en moontlik sal die sap uitloop, gisselle in die lug ontmoet en begin gis, iets produseer wat tegnies wyn is, en waarskynlik baie soos goedkoop Chileense Merlot smaak. Die menslike truuk was om die proses te beheer en toe te pas op die vervaardiging en/of bewaring van allerhande goed - nie net wyn nie, bier, cider en mead, maar asyn, jogurt, kaas, 'n paar worsies, suurkool en kimchi, onder andere waarsonder die lewe nie die moeite werd sou wees nie.
Die vysel en stamper
Hierdie een-twee porsie voedselvoorbereiding-'n bak met metaal, klip, hout of keramiek waarin 'n stomp gereedskap pas-was 'n paar duisend jaar gelede bekend aan die Romeine en ook aan die Asteke (wat dit 'n molcajete genoem het) . Ander vroeë interpretasies is in Indië en Suidoos -Asië gebruik. In Europa was die mortier en stamper eerstens meestal 'n instrument waarmee aptekers medisinale kruie en speserye vermorsel en meng. Baie kulture gebruik dit nog steeds om blare en peule te verpulp vir kook, en natuurlik sal geen verstandige Italiaan daaraan dink om te maak nie pesto met enigiets anders.
Die vroegste vishoeke, gemaak van hout of been, dateer minstens 9 000 jaar terug. Die gebruik van metaal vir hake en later die massaproduksie daarvan het die basiese ontwerpe gestandaardiseer. Die meeste kommersiële visvang hang nie meer af van sulke rudimentêre tegnologie nie-alhoewel "lyngevang" 'n modewoord op restaurantkieslys geword het-maar die impak van die vishaak op die vermoë van mense om hulself te onderhou, kan nie onderskat word nie. (En wat van die spies, die pyl-en-boog, die geweer? Kan jy vra. Sekerlik, hulle het ons ook gehelp om ons honger te versag, maar in teenstelling met die vishaak, is dit ook konflikinstrumente, wat die gedrag vergemaklik. eerlik, amper die teenoorgestelde van die oes van aandete.)
Die Franse (oke, die Galliërs) het moontlik die eerste houtvate gemaak en uitgevind hoe om houtstawe te verhit en te buig en dit met tou en later metaalbande in 'n buikvorm te bind. Die Romeine het die idee aangeneem en vate vind 'n groot verbetering in vergelyking met die kleipotte en amfora wat hulle vir wyn, olie en ander stowwe gebruik het (dit was groter en stabieler en hoef nie met hars te word verseël nie). Vate blyk ideaal te wees vir die berging en versending van alles, van wyn en whisky tot piekels, olywe (en hul olie), haring en varkvleis.
Die Fruit Press
Om wyn uit druiwe, cider uit appels en olie uit olywe (onder andere) te haal, moet jy die vrugte baie hard vermorsel. Die eerste perse vir hierdie doeleindes was blykbaar balke met platforms aan die een kant waarop swaar klippe gelaai kon word. Die skroefpers, wat uit die derde of vierde eeu nC dateer, was 'n groot verbetering; dit kan deur die mens of dier gedraai word met baie minder energie as wat groot rotse nodig is. Vandag is natuurlik elektrisiteit betrokke - maar die basiese idee bly dieselfde.
Eetstokkies - wie se naam blykbaar afkomstig is van 'n Pidgin -Engelse term wat 'vinnig' beteken - het drie of vierduisend jaar gelede in China ontstaan ​​en daarna gewild geword in Azië. Dit is basies 'n tang wat die menslike hand as 'n skarnier gebruik en is dikwels gemaak van bamboes wat bestand is teen hitte. Om te weet hoe om eetstokkies reg te gebruik, word nou beskou as 'n elementêre vaardigheid onder nie-Asiatiese kosliefhebbers.
Inmaak (en blikopener)
In 1795 bied Napoleon "'n leër reis op sy maag" Bonaparte 'n kontantprys aan vir almal wat 'n manier kan vind om kos vir sy soldate in die veld te bewaar. Veertien jaar later het die sjef en banketbakker Nicolas Appert opgetree om die beloning te eis - nie met blikkies nie, maar met gesteriliseerde bottels. Werklike blikkies-so stewig dat hulle na bewering met 'n hamer en 'n beitel oopgemaak moes word (en met lood verseël word, wat geneig was om gereeld ingemaakte eters te vergiftig)-verskyn eers in 1818 in Engeland. Veertig jaar later verskyn Ezra Warner van Connecticut het die eerste metaalblikke -oopmaker gepatenteer. Gemorspos het in 1926 gekom.
As jy die water uit troebel water kook, bly net die troebel oor - en as jy die water versamel, het jy gedistilleerde water. Die Grieke het dit ongeveer 2000 jaar gelede begin doen. Arabiere in die negende eeu het die proses verfyn en die alembiese nog steeds uitgevind, waarvan die variasies tot vandag toe gebruik word, hoewel hoofsaaklik om parfuum te maak. 'N Geneesheer uit die 13de eeu en 'n alchemis met die naam Arnaud de Villeneuve, word gereeld erken dat hy agtergekom het dat as jy wyn gedistilleer het, al die lastige water afgekook het en die goeie dinge bereik het, dit waarskynlik feestyd sou wees. Brandewyn, whisky en (baie later) Grey Goose L'Orange verskyn daarna.
Vurke was voorheen boerderygereedskap (dink vurk) en dan miskien kookgereedskap (kos sou nie op die spit gly as die spit twee tande in plaas van een gehad het nie). Kleiner vurke, om stukke vleis en ander kosse aan tafel te sit, was waarskynlik eers ten minste in die tiende eeu nC algemeen bekend, en het eers in 1400 of so standaard servies in Wes -Europa geword - manier daarna eetstokkies.
Dit lyk asof die vroegste restaurante - in teenstelling met herberge, plekke waar u onderweg sou stop en hoop dat daar 'n pot stoofpot op die vuur was - al in die negende of tiende eeu nC verskyn het, sowel in China as in die Islamitiese wêreld. Aan die ander kant, die woord 'restaurant', uit die Franse werkwoord restauranteur, wat beteken om te herstel (vermoedelik om u beter te laat voel), dateer uit Parys in 1782, waar dit geskep is deur 'n Paryse gastronoom met die naam Antoine Beauvilliers. Hy het die Grand Taverne de Londres in die Franse hoofstad geopen met 'n sjef wat uit die aristokrasie gestroop is en 'n spyskaart waarmee kliënte eintlik kon kies wat hulle wou eet ('n eienaardige gebruik wat sedertdien in baie byderwetse eetplekke verdwyn het). Hier op die foto: Die Franse wasgoed.
Gewig is 'n maatstaf van waarde op baie maniere. Elementêre weegskale is 5 000 jaar gelede in Suid -Asië gebruik. Lente weegskaal het eers in die middel van die 19de eeu algemeen gebruik geword, waarna dit onmiddellik onontbeerlik geword het op plase en onder meer in winkels. Akkurate elektroniese digitale weegskale is 'n kind van ons eie tyd, nie meer as 20 jaar oud nie. Alhoewel baie sjefs en huiskokke die presiese meting by die bereiding van voedsel uitskakel, is weegskaal noodsaaklik om vermoedelik ooglopende redes in die kommersiële voedselproduksie en in die bak (selfs tuis)-en is dit ook nodig vir die realisering van die meeste sogenaamde 'molekulêre' skeppings.
Andrew Meikle, 'n Skotse meulenaar, het die dorsmasjien in 1778 uitgevind as 'n manier om graan uit sy skil te verwyder; dit werk nie baie goed nie, maar hy het probeer en 'n paar jaar later het hy dit uiteindelik reggekry. Dorsers skei koring, ertjies, sojabone en ander kleingraan- en saadgewasse van elke soort van kaf en strooi, en is 'n belangrike komponent van die moderne landbou.
Kurk is die buitenste laag van Quercus suber, die kurk -eik, 'n boom wat wyd voorkom in Portugal (wat meer as die helfte van die wêreld se kurk produseer) en rondom die Middellandse See -wasbak. Hierdie buigsame, poreuse kuil skep 'n perfekte versperring tussen vloeistowwe en lug, en al in die 1700's begin kurk oliedoekte lappe vervang as 'n prop vir houers wyn en sterk drank. Die eerste kurkentrekker, wat ongeveer dieselfde tyd (gelukkig) aangekom het, is blykbaar geïnspireer deur die geweerwurm, 'n toestel wat ontwerp is om koeëls uit geweervate te haal. Na al die jare word kurk ten minste 'n bietjie uit die mode, want skroefdopbottels word al hoe gewilder, selfs vir premium wyne. Kurk-soled skoene, aan die ander kant, is die woede.
Die Etruskers het 3000 jaar gelede kliproller gebruik, en klei en houtsilinders word al eeue lank in verskillende dele van die wêreld gebruik om deeg plat te maak, korrels en kruie te verpletter en ander kulinêre take uit te voer. 'N Man met die naam J.W. Reed het in die laat 19de eeu die standaard moderne rolpen uitgevind, met die rol deurboor deur 'n sentrale staaf wat aan weerskante aan die handvatsels geheg was.
Die stewige kookkuns het gebel Opera dell'arte del cucinare, gepubliseer in 1570 deur die Vatikaan-sjef Bartolomeo Scappi, toon 'n bord met 'n reeks ingeboude lemme vir die sny van voedsel (dit bevat ook die eerste gepubliseerde beeld van 'n vurk). Variasies op die instrument - vernoem, maar waarskynlik eers in die 20ste eeu, na a musikaal instrument, die mandolien - het daarna algemeen geword in Europese kombuise. Die eerste metaalmandoline is in die vroeë 20ste eeu in Frankryk uitgevind. Sommige sjefs spot dat hulle netjies met 'n skerp mes kan sny en sny. Maar hulle kan nie.
Die eerste tang was waarskynlik net twee losstaande stokke wat in die voorgeskiedenis gebruik is om warm kos op te tel. Iemand het êrens langs die pad agtergekom hoe om dit met 'n skarnier vas te maak, en teen ongeveer 3000 v.C. verskyn 'n metaaltang wat nie anders is as die wat ons nou gebruik nie. Tang van watter ontwerp ook al is vandag min of meer 'n noodsaaklike instrument in byna elke kombuis, professioneel of andersins.
Die oorspronklike perkament, deurskynend dun diervel wat as 'n medium vir skryfwerk voorberei is, is waarskynlik nooit in die kookkuns gebruik nie; dit sou gebrand het. Die perkament van die bakker of kok is moontlik geïnspireer deur die voorkoms en gevoel van die oorspronklike, maar is eintlik hittebestand, kleefvrye, silikoonbedekte papier, wat gebruik word om kos in te bak of as 'n weggooibare kleefvrye oppervlak . 'N Variasie, waspapier, uitgevind (vir nie-kulinêre doeleindes) deur die Franse fotograaf Gustave Le Gray in 1851, is handig om voor te berei, maar dit werk nie baie goed in die oond nie.
Messe gesny, maar om vaste voedsel (kaas, suurlemoenskil, rou groente, ens.) In repe of poeiers te maak, is 'n rasper die ding. Die eerste een, gemaak van tin en ontwerp om rotsharde kaas in iets eetbaars te maak, is in die 1540's in Frankryk uitgevind deur ene François Boullier. Daar is baie variasies, onder meer die vierkantige love-it-or-hate-it box rasper en die nuut-nuwerwetse Mikrovliegtuig. Laasgenoemde, gebaseer op die rasper van die timmerman, is in die negentigerjare uitgevind deur die Arkansas -gereedskapmaker Richard Grace.
Oonde wat met hout aangedryf word, dateer uit die geskiedenis, en hoewel ontwerpe deur die eeue dramaties verbeter het, was dit steeds die enigste kookopsie, selfs binnenshuis, in baie dele van die wêreld-waar daar geen gaslyne was nie-deur die middel van die 1900's. Die vroegste gebruik van die gasoond was egter tydens 'n dinee wat in 1802 deur die Morawiese apteker Zachaus Winzler aangebied is. In 1834 het die Britse uitvinder James Sharp begin met die verkoop van die eerste kommersiële gasoonde, en teen die 1920's het toestelle met termostate en bedek met emalje vir makliker skoonmaak was algemeen.
Die idee om voedsel, vaste of vloeibare, te verhit om die groei van skadelike bakterieë te belemmer, gaan al honderde jare terug en is heel moontlik eers in Japan of China uitgevind. Die Franse chemikus Louis Pasteur en sy fisioloog kollega Claude Bernard het 'n beheerde hittebehandeling, wat nie bedoel is om alle lewende dinge wat voedsel bevat, dood te maak nie, maar om die aantal moontlike problematiese mikroörganismes te beperk, ontwikkel om die wyn te stabiliseer. Dit word algemeen gebruik om nie net wyn en bier nie, maar suiwelprodukte, blikkieskos en selfs gebottelde water te behandel.
Ons probeer al eeue lank om kos en drank koud te hou (en dus te bederf) met dinge soos koue strome, ys of sneeu, en verdampingstegnieke. Yskaste, met gesofistikeerde isolasiestelsels, het in die vroeë 19de eeu gewild geraak, en kort daarna het verskeie verkoelingstelsels vir dampkompressie en gasabsorpsie gevolg. Die Duitse ingenieur Carl von Linde word dikwels toegeskryf aan die ontwikkeling van die eerste moderne yskas wat hy in 1877 gepatenteer het. Die eerste elektriese huiskoelkast is omstreeks 1915 verkoop, en teen 1920 was daar ongeveer 200 modelle op die mark. Verkoeling het die manier waarop voedsel verpak en gestuur word, verander, en natuurlik die manier waarop ons inkopies doen en eet.
Mense deel vermoedelik kookkuns so lank as wat hulle gekook het, en sulke inligting is eers in 1600 v.C. in Babilonië. Griekse en Romeinse gastronomes beskryf disse in detail, en die eerste werklike resepteboeke het die eerste keer in Engeland uit die 14de eeu verskyn. Resepte in die moderne sin is egter 'n redelik onlangse verskynsel wat gewild raak na die eerste publikasie van klassieke bundels soos "presiese metings, stap-vir-stap instruksies en tegnieke,Die kookboek van die Boston Cooking School"(1896) en die onvermydelike"Kookvreugde"(1931). In die moderne tyd, toe ons nie meer leer hoe om by Ouma se kant te kook nie, het resepte noodsaaklik geword; sommige mense kan nie roosterbrood sonder hulle maak nie.
Wetenskaplikes in die antieke tyd het verskillende metodes probeer om temperatuur te meet, en Galileo het omstreeks 1593 'n soort prototermometer ontwerp, maar die gekalibreerde kwiktermometer was die uitvinding van Daniel Fahrenheit in 1724. Termometers is moontlik eers in voedselvoorbereiding deur professionele lekkergoedmakers in in die 1800's, maar eers in die 20ste eeu het kleiner weergawes vir huiskombuise beskikbaar geword en die USDA het ons begin vertel om seker te maak dat die hoenderdy 165ºF bereik het.
'N Prototipe van die moderne voedseldehidrator is in 1795 in Frankryk uitgevind, maar die eerste kommersiële huismodelle is eers in 1920 verkoop. Ontwateringsmeganismes het baie toepassings in kommersiële voedselproduksie, maar op kleiner skaal is dit meestal deur oorlewingsbewoners, kampeerders, en rou-voedsel tot onlangs. Die afgelope tyd gebruik beide avant-garde sjefs en hul gepaardgaande nie-professionele wannabes dehidrators vir verskillende soorte 'molekulêre' onheil.
Extruders, wat sagte materiaal deur 'n matrijs druk, is eers in die laat 18de eeu deur metaalwerkers gebruik. Die vroegste toepassing van die toestelle op voedselproduksie kan in die 19de eeu tot pasta-vervaardigers teruggevoer word. Vandag is ekstrudere verantwoordelik vir die vervaardiging van nie net pasta in honderde vorms en groottes nie, maar ook alles van dropstokke tot kommersiële croissants tot Kibbles 'n Bits.
Nie een van die 50 belangrikste uitvindings in kos en drank nie? O ja? Probeer om daarsonder aan die werk te kom. U het natuurlik nie 'n koffiemasjien nodig om koffie te maak nie; sedert iemand die stimulerende effekte van koffiebone in die 15de eeu ontdek het, het mense bloot die grond met water gekook (dit is hoe koffie steeds in die Midde -Ooste gebrou word). Maar masjiene is soveel makliker om 06:30 die oggend. Die vroegste voorbeeld was moontlik die uurglasagtige vakuumbrouer wat in die middel van die 1800's ontwikkel is. Die elektriese perkolator is gepatenteer in 1889. Later het drupkoffiemasjiene, soos die beroemde, gekom Meneer Koffie (eers in 1972 vir huishoudelike gebruik verkoop), en espressomasjiene (die oorspronklike is in 1901 gepatenteer), onder andere koffietoevoerapparate.
Braai beteken om kos in olie of vet te kook en diepbraai beteken om dit in baie olie of vet te kook. Dit is duidelik moontlik om dit net met 'n pot en 'n vlam en 'n tang of 'n gaatjieslepel te doen, maar 'n besonder diep pot met 'n ingeboude mandjie en 'n manier om temperatuur te beheer, is natuurlik die beste werk. Anetsberger Brothers, 'n kombuistoerustingonderneming in New Hampshire, word erken dat hy in 1937 'n tafelblad-weergawe hiervan bekendgestel het. Ons eet sedertdien almal te veel gebraaide kos-maar wie kla?
Die induksie -fornuis
Verbasend genoeg is die elektriese reikwydte amper so oud soos sy gas-aangedrewe eweknie-maar dit het eers in die dertigerjare algemeen gebruik geword. Induksiekook, wat potte en panne direk deur 'n ossillerende magnetiese veld verhit, is op sy beurt byna net so oud soos sy elektriese eweknie - dit is die eerste keer in 1933 op die Wêreldtentoonstelling in Chicago gedemonstreer, maar het eers onlangs baie gewild geword. Dit word as veiliger beskou as ander gaarmaakmetodes (nie meer vuurpapier nie!) En is aansienlik meer energie -doeltreffend. Byna 85 persent van die energie wat dit produseer, word oorgedra na die kos wat gekook word, vergeleke met ongeveer 40 persent vir 'n gasreeks.
Per ongeluk uitgevind toe die Amerikaanse ingenieur Percy L. Spencer van die Raytheon Company opgemerk het dat 'n sjokoladestafie in sy sak gesmelt het terwyl hy met radarbuise eksperimenteer (die eerste kos wat hy doelbewus op hierdie manier gekook het, was springmielies). die invloedrykste kombuisuitvinding van die 20ste eeu. Die Amana Corporation bemark die eerste tuis mikrogolwe in 1967; vandag beweer 75 persent van die Amerikaanse huishoudings dat die lewe sonder die dinge 'byna onmoontlik/redelik moeilik' sou wees.
Plastiekwrap is in 1933 vir die eerste keer per ongeluk deur die chemiese ingenieur DOW, Ralph Wiley, gesintetiseer. Alhoewel dit aanvanklik gebruik is om militêre toerusting in te pak, het die waarde daarvan as voedselbeskermer vinnig duidelik geword. Die voordeel? Dit bly byna alles. Die nadeel, ten minste vir gefrustreerde huiskokke? Dit bly ook by homself. Die belangrikste mededinger van plastiekwrap vir die verpakking van voedsel by die huis, aluminiumfoelie, was oorspronklik tinfoelie - en sommige mense noem nog steeds eersgenoemde op laasgenoemde se naam. Aluminiumfoelie is net na 1900 in Europa bekendgestel, en in teenstelling met sy voorganger, gee dit nie 'n metaalkleurigheid aan voedsel nie. In teenstelling met plastiek, is aluminiumfoelie bestand teen hitte, sodat dit in die oond gebruik kan word om die bodem van die pan te beskerm of om voedsel teen direkte hitte te voorkom.
Die drukkoker is 'n toestel wat die temperatuur verhoog waarteen water kook, en dateer uit die 17de eeu, toe die Franse fisikus Denis Papin 'n vroeë weergawe toon, wat hy 'stoomverteerder' noem, deur 'n fynproewermaaltyd vir die koninklike hof voor te berei . Massaproduksie het gewag tot net na die Tweede Wêreldoorlog, toe die toestel huismakers raakvat wat dit as 'n maklike manier beskou het om komplekse maaltye te kook. Dit word vandag soms as 'n bietjie outyds beskou, maar bly 'n maklike en brandstofdoeltreffende hulpmiddel om allerhande dinge te kook.
In 1911, toe 'n hotelier se klagte hoor dat die eiers wat hy by 'n plaaslike boer gekoop het, altyd stukkend kom, het die Kanadese koerantman Joseph Coyle 'n kartondoos met kuiltjies ontwerp om elke eier afsonderlik vas te hou en dit teen stampende British Columbia -paaie te sit. Die materiaal wat gebruik is, het verander, net soos die fyn punte van die ontwerp, maar die eierdoos bly die enigste veilige en goedkoop manier om die eiervormige brose van een plek na 'n ander oor te plaas.
Niemand weet wie die eerste keer ontdek het dat sekere stowwe, wanneer dit in voedsel ingeroer word, veroorsaak dat dit verdik en/of stabiliseer en/of "stol" nie, maar die tegniek is sedertdien toegepas op alle soorte voedsel, insluitend (maar skaars beperk tot) drank, sop, souse, roomys en ander nageregte, en Ferran Adrià's bolvormige olywe. Avant-garde sjefs soos Adrià en Wylie Dufresne, wat gereeld geelmiddels in hul kombuis gebruik, word dikwels daarvan beskuldig dat hulle met 'chemikalieë' kook-maar die meeste geleringsmiddels is natuurlike stowwe, waaronder karrageenaan, agar-agar en verskillende alginaat (almal afkomstig van seewier), en groente-gebaseerde sprinkaanboontjie en xantangom.
Die vakuum seëlaar
As jy voedsel vars en veilig wil hou, is lug die vyand. Vakuum verseëlaars kry die lug uit. Industriële seëlaars was van onskatbare waarde tydens die Tweede Wêreldoorlog en het gehelp om voedsel te bewaar vir aflewering na Amerikaanse magte oorsee. Na die oorlog is die masjiene aangepas vir gebruik in kommersiële voedselproduksiefasiliteite, supermarkte en restaurante. Een algemene gebruik van vakuum verseëling vandag is in sous-vide (letterlik "onder vakuum") kookkuns. Hierdie tegniek is die eerste keer deur die natuurkundige Sir Benjamin Thompson in 1799 bedink, maar die idee het verdwyn tot in die middel van die 20ste eeu, toe wetenskaplikes dit ontwikkel het vir kommersiële voedselproduksie. Die Franse sjef George Pralus, wat saam met die sjefs Pierre en Michel Troisgro in hul drie-ster-restaurant in Roanne werk, het dit aan die wêreld van haute cuisine bekendgestel. Dit het sedertdien noodsaaklik geword vir die kombuise van sterre sjefs soos Ferran Adrià, Heston Blumenthal en Thomas Keller.
Die voedselbesparende poliëtileenpakket met sy beroemde "bultende seël", wat vernoem is na sy uitvinder, Earl Tupper, is die eerste keer in 1948 in Massachusetts verkoop. gebore. Tupperware bly so gewild dat sy naam ongetwyfeld tot groot ontsteltenis algemeen gebruik word vir enige algemene, herbruikbare houer vir plastiekvoedsel-waarsonder ons amper geen oorskot kan voorstel nie.
Die bain-marie, of dubbelkoker, is 'n lekker ding wat die raaiwerk uit die bereiding van temperamentele (dit wil sê maklik verbrande) stowwe soos melk of sjokolade verwyder. Die tradisionele apparaat, met 'n pan wat bo 'n pot kookwater hang, is eers ontwikkel deur middeleeuse alchemiste wat 'n sagte manier nodig gehad het om hul kosbare materiaal te smelt. Elektriese bain-maries laat temperatuurbeheer toe en innovasies van die afgelope dekade, soos die Roner-'n termiese sirkulator wat deur twee Katalaanse sjefs uitgevind is, Joan Roca en Nora Caner - laat kook by absoluut eenvormige en presies berekende temperature. Roners en soortgelyke toestelle is onder meer noodsaaklik in sous-vide-kookkuns.
Die Weber Grill
Die oorspronklike ketelrooster, die Weber, was die geesteskind van 'n amateur -agterplaas met die naam George Stephen, Sr., wat 'n manier gesoek het om die vuur te beheer waaroor hy graag gekook het. Hy werk vir 'n metaalwerk in Chicago, Weber Brothers, wie se onderneming insluit om metaalsfere saam te voeg om boeie vir die Great Lakes te maak. Waar ander boeie gesien het, het hy roosters gesien; hy het een van die eersgenoemde gevorm in iets wat baie soos die nou alomteenwoordige is Weber in 1952, en dit werk goed genoeg dat hy die onderneming (wat hy later gekoop het) oorweeg het om dit te vervaardig. Cookouts was sedertdien nie dieselfde nie.
Die wetenskaplike van DuPont, Roy Plunkett, het in 1938 met bevrore gasse wat met Freon verband hou, geëksperimenteer toe hy ontdek dat een van sy monsters in 'n wit, wasagtige stof vergroei het wat so glad is dat daar amper niks daaraan sou bly nie. Wetenskaplikes van die Manhattan -projek, wat die atoombom ontwikkel het, het gebruike daarvoor gevind. DuPont het begin met die vervaardiging van kookprodukte bedek met die stof, wat dit genoem het Teflon, na die Tweede Wêreldoorlog. Vandag is dit 'n seldsame kombuis wat nie ten minste met 'n paar kleefvrye panne, teflon of andersins, spog nie.
In 1922 het die eienaar van die elektriese onderneming, Stephen Poplawski, 'n patent vir die vervaardiging van melkskommels en moute gepatenteer - 'n houer met klein lemmetjies aan die onderkant, aangedryf deur 'n elektriese motor - en het later 'n variasie gekry wat vrugte en groente kan puree. Ingenieur Frederick Osius het die ontwerp van Poplawski verbeter en met die steun van die gewilde bandleier Fred Waring begin met die verkoop van die Waring Blender. In 1946 stel ene John Oster, wat die onderneming van Poplawski gekoop het, die Osterizer bekend, wat 'n noodsaaklike toerusting vir elke moderne kombuis geword het. Baie ander handelsmerke (insluitend die protean Vita-mengsel) gevolg, en selfs die voedselverwerker van die huis het die blender in ons kookkuns nie heeltemal vervang nie.
Hobart-ingenieur Herbert Johnson het in 1908 'n elektriese staanmenger van 80 liter ontwerp vir kommersiële bakkerye. Elf jaar later vorm Hobart hul KitchenAid afdeling om kleiner eenhede aan restaurante te bemark, al het hulle 65 pond geweeg en $ 189,50 gekos - byna net soveel as 'n Model T Ford destyds. Nog kleiner huismengers, wat in 1936 die eerste keer verkoop is, is standaardtoerusting vir almal wat gereeld bak.
Die belangrikste verskil tussen 'n blender en 'n voedselverwerker is dat laasgenoemde uitruilbare lemme het, sodat dit 'n magdom take kan uitvoer, behalwe om net te meng en te puree. Die eerste so 'n masjien was die Robot Coupe, wat in 1960 ontwerp is vir gebruik in professionele kombuise deur die toerustingverkoper Pierre Verdun. 'N Tuisversie, Le Magimix, verskyn in 1972, en die volgende jaar bring die uitvinder Carl Sontheimer dit na die Verenigde State en herdoop dit Cuisinart. Dit was stadig by die huiskokke, totdat dit deur kosberoemdes soos James Beard en Julia Child onderskryf is. Deesdae is dit moeilik om 'n kombuis voor te stel sonder 'n Cuisinart of een van sy klone.
Die uitdrukbare ketchupbottel is geskep deur Stanley Mason, 'n professionele uitvinder wat ook patente besit oor die noodsaaklikhede van die moderne lewe, soos onderbeugel-bh's, weggooidoeke en band-Aid-omhulsels (sy ondeurdagte poging om enkele porsies sardientjies te verpak) in plastiekverpakkings is minder goed ontvang). Die bottel was dekades lank 'n toebehore by restaurante en is in 1983 vir die eerste keer deur Heinz vir tuisgebruik vervaardig en het 'n bekende plek geword in baie kas- en yskasdeure. Dit het die afgelope paar jaar ook 'n heeltemal nuwe professionele lewe gevind as 'n manier om nuwerwets by te voeg klein kriewels van balsamiese glans, chipotle mayonnaise en ander frou-frou na restaurantborde.
Sekerlik, u kan spek op gister se papiere dreineer en kruie tussen lae kombuishanddoeke droogmaak en die gemorste tartaarsous met 'n spons of drie uitvee - maar hoekom? Om al die dinge en nog baie meer (en nog baie meer netjies) te doen, is papierhanddoeke oorspronklik in 1907 deur die Scott Paper Company uitgevind as weggooibare en dus sanitêre toilethanddoeke (hulle het vroeër die idee gekry dat weefsel op rolle en toiletpapier) en in die 1930's die eerste keer vir kombuisgebruik verkoop. Ons kan ons nie die kombuislewe sonder hulle voorstel nie.
"Kook" met vloeibare stikstof
Stikstof, wat in 1883 vir die eerste keer suksesvol deur Poolse fisici in vloeibare vorm omgeskakel is, het onmiddellike kulinêre gebruik gevind as 'n manier om te vries in Victoriaanse roomys. Meer as 'n eeu later het dit bekend geword vir die gebruik daarvan in die kombuis El Bulli in Spanje en ander moderne moderne restaurante en vir tientalle optredes Top sjef. Die vermoë van vloeibare stikstof om die vorm van alles dramaties te verander, van olywe tot eiergele tot foie gras, maak dit een van die flitsendste gereedskap van die kulinêre avant-garde.
Praat oor belangrik. Hoe het ons ooit ons Dr Pepper -blikkies sonder hierdie dinge oopgemaak? Die eerste voorbeeld is in 1962 getoets, gebaseer op 'n oortrek vir bottels, maar dit verskyn Schlitz blikke in 1963, en die konsep het gou sy weg gevind in die alledaagse lewe van almal wat selfs koeldrank of sous gedrink het-langs die weg het dit die noodsaaklikheid van die instrument met driehoekige koppe vermy wat sonder eerbied die kerksleutel genoem word. In 1975 kom 'n ontwerper van Reynolds Metals met 'n omgewingsvriendelike weergawe van die trek-oortjie wat aan die blikkie bly wat dit oopgemaak het. In onlangse jare het trekkaarte nie net op drankblikke verskyn nie, maar ook op houers met sop, boontjies, neute en Fancy Feast om maar 'n paar te noem.