'N Manifes van 'n jong Amerikaner - Diverse
'N Manifes van 'n jong Amerikaner
Vandag het ek my skynheiligheid beëindig. Ek het vandag my aandele in multinasionale korporasies verkoop.
Ek het vandag 'n stap in die rigting van morele en eksistensiële gesonde verstand gedoen. Vandag het ek opgehou om 'n kwaadwillige, onmenslike en amorele krag te ondersteun.
Laat ek 'n oomblik terugstaan. Twee jaar gelede het ek 'n nuwe diploma aan die Ooskus-status in die Oos-Kus opgeneem, en ek werk in Japan, waar ek in 'n berggemeenskap gewoon het wat vinnig vervaag in 'n spookdorp met 'n steenkoolmyn.
Goed betaal, en sonder studielenings te danke aan my ywerige oupa, het ek iets te doen gehad met die gedeelte van my salaris wat nie kos en bier kos het nie. Die plaaslike bank het rentekoerse van ongeveer 0,001 persent betaal.
Waar kan ek my geld sit? Hoe kan u dit meer omskep? Waarom wou ek meer geld hê?
Dit was drie maklike vrae.
Ek wou meer geld hê, sodat ek die wêreld kon reis en my droom om 'n groot skrywer te word, sou kon verwen
Ek wou meer geld hê, sodat ek die wêreld kon deurreis en my droom om 'n groot skrywer te word, soos Hemingway in Parys, Spanje en Kuba sou woon, mooi meisies kon hengel en jag. Nie 'n slegte doel nie.
Ek is nie so slim nie, maar my opleiding het my 'n klein insig gegee oor hoe die wêreldekonomie funksioneer. Ek weet hoe om geld te verdien. Koop aandele.
Die tegniek om aandele te koop kom natuurlik ook by my. Dit was net soos om Fantasy Baseball te speel. Met 'n bietjie ondersoek en 'n klik van 'n muis, het ek die voorraad van groot mynmaatskappye gekoop wat hoofkwartier in die Verenigde State, Australië, China en Kanada het, maar het ook bedrywighede in lande soos Peru, Kambodja en Soedan.
Waarom het ek hierdie spesifieke aandele gekoop?
Omdat die koop van aandele in internasionale energie- en mynboukorporasies een van die vinnigste, betroubaarste maniere is vir ryk mense soos ek om nog meer ryk te word - dit was twee jaar gelede waar, en dit geld vandag nog meestal. Die elite van Sjanghai, Sydney, Manhattan en Moskou weet dit almal.
Ek het my aandeleportefeulje bestuur op dieselfde manier as wat ek my fantasie-baseball-span bestuur het, en ek het baie reisgeld verdien. Ek het genoeg gemaak om my fantasie te vervul en 'n lang vakansie te neem. Ek het my bestemming gekies op dieselfde manier as wat ek my aandele gekies het. Watter plek sal die beste waarde vir my gee?
Nog 'n maklike antwoord - gaan na die Suidoos-Asiatiese lande Thailand, Kambodja en Laos. In Suidoos-Asië kan 'n jong persoon soos ek minder kon leef as wat dit kos om 'n ateljeewoonstel in Tokio of Manhattan te huur.
En ek het dit baie geniet. Vir maande het ek vars mango-sap op tropiese strande gedrink en my voorraadportefeulje by internetkafees bestuur. Dit was wonderlik. Behalwe vir een ding.
In Kambodja was daar mense met geen bene wat hulself oor die sand gesleep het nie. Daar was klein metaalbomme in die bos wat wag om jou uit te slaan en dood te maak. Daar was meisies jonger as enigiemand in my Facebook-netwerk wat hul liggame in bordele verkoop het.
Daar was sakemanne, generaals en politici wat in die Lexus-SUV's met 'n militêre kenteken deur die verdorwe platteland gery het. Daar was luukse hotelle met teakbars vol toeriste soos ek, almal geniet 'n voorsmakie van eksotika.
Ek het elke dag in Kambodja onreg gesien, so ooglopend, so gevoelig en onmenslik dat dit my met 'n gevoel van skuld en woede gevul het.
Ek het dus gedoen wat my generasie die beste doen: ek het elders na vermaak gesoek.
Ek het die strand verlaat en met die busafstand na die provinsie Mondulkiri met die grens van Vietnam geneem. Daar het ek myself amper doodgemaak en Mekong Whisky gedrink en olifante deur die woud op die oewer gery wat ver en groen en suiwer gestrek het vir so ver as wat die oog kon sien. Ek het avonture gehad. Ek het gevoel soos die held in 'n Graham Greene-roman.
Op 'n duidelike dag ry ek deur die bos met 'n 24-jarige Engelsman met die naam Jack Highwood, een van slegs 'n paar buitelanders wat in Mondulkiri woon. Jack bedryf twee projekte: 'n kroeg genaamd die middel van êrens en 'n NRO wat gesonde naasbestaan ​​tussen mense en olifante bevorder.
'Dit is jammer daarvoor,' sê Jack treurig en reik na sy sigaretaansteker.
"Wat bedoel jy?" Ek het gevra.
"BHP Billiton het die regte op hierdie hele woud gekoop," het hy gesê. 'Dit word skoon gestroop.'
BHP Billiton is een van die aandele wat ek in Japan gekoop het. BHP Billiton het my meer as $ 12.000 gegee. As ek die letters à ¢ €˜BHP 'sien, kry ek 'n sagte, warm, trotse gevoel. Ek het probeer om na die blink kant te kyk.
'Miskien kan u 'n soort vennootskap met hulle uitwerk,' stel ek voor. 'Kry geld vir u NRO.'
Jack hou vir 'n slaggat en kyk sywaarts na my. 'Miskien is daar iets goeds waarvoor hulle staan,' het hy gesê. 'Maar daar is nie.'
Dieper in die wete het ek geweet dat wat Jack gesê het, waar is. Maar in plaas daarvan om my BHP-voorraad te verkoop, het ek meer gekoop en na Laos gegaan.
Laos… pragtige Laos. Laos was sekerlik die paradys. In Laos het ek tropiese vrugte geëet en in ongerepte watervalle gespeel. Ek het deur goue tempels rondgeloop en koue bier by die Mekongrivier gedrink. Maar ek het ook 'n sekere spanning gevoel. Ek het vrees en desperate paranoia gevoel. Ek het rook geruik.
Die rook was maklik om te verklaar. Laos het aan die brand geslaan. Dit was die droë seisoen, en die bergwoude brand dag en nag. Die waasige lug het gesorg vir skouspelagtige sonsondergange.
Maar daar was moeiliker om rekenskap te gee van die spanning, want die inwoners van Laos kon nie gasvryer en vriendeliker gewees het nie. Ek het monnike en boere ontmoet en erge jong studente. Ek het geen vyandigheid gevoel nie - net die vae en ontstellende paranoia.
Op 'n dag het ek verneem dat my vader, toe my vader op my ouderdom, 'n leërkaptein in Viëtnam, miljoene ton bomme en dodelike chemiese wapens op vliegtuie op Laos na vore getree het. Hulle het 500 pond hoë plofstof vir elke man, vrou, kind en baba in die land laat val. Hulle het probeer om Laos na die Steentydperk te bombardeer, en dit het dit amper gedoen. Baie oorlewendes het in grotte gewoon.
Ek het gewonder hoekom.
Die antwoord was dat die Amerikaners senuweeagtig was. Hulle het al die miljoene ton bomme op monnike en moeders en rysboere wat in bamboeshutte woon, laat val omdat hulle bang was dat hulle hulle miskien nie sou kon beheer nie. Vir jare het hulle die bombardement van die Amerikaanse volk geheim gehou.
Nou weet ek watter mense die besluit geneem het om Laos en Kambodja te bombardeer. Ek het 'n paar van hulle ontmoet. Ek het aan tafel gesit en brood gebreek saam met die voormalige minister van verdediging en president van die Wêreldbank, Robert McNamara, wat besluite geneem het wat direk verantwoordelik is vir die dood van miljoene onskuldiges, groot ekologiese vernietiging en die hopelose, krimpende armoede van hele nasies.
En die ding wat ek nie kon kry nie, die ding wat ek nie kon verstaan ​​nie, was dit:
Robert McNamara is 'n goeie man. Hy stap graag in Colorado. Hy is diep intelligent en opreg. Toe die student die dag toe ek middagete by hom aangesluit het, aan McNamara vra hoe dit voel om een ​​van die grootste moordenaars van die twintigste eeu te wees, het ek gedink die vraag is onvanpas en wreed. Vir die rekord het mnr. McNamara geantwoord deur te sê: 'Ek dink nie ek is nie.'
Hoe kan opregte burgers soos Robert McNamara verantwoordelik wees vir die uiters onmenslike apokalips van dodelike donder op Laos? Hoe kan goeie mense verantwoordelik wees vir sulke euwels?
Ek het nie die antwoord op hierdie vraag gehad nie, so ek het aandele gekoop in 'n maatskappy genaamd Goldcorp en na Thailand vertrek.
Die onkunde van die bose
Toe ek Thailand toe kom, het ek soveel geld in aandele gesit, en daar was nie veel oor in my reisfonds nie. In plaas daarvan om my kosbare voorraad af te los, is ek na 'n plaas waar ek naby gratis kon woon.
Die lewe op hierdie plaas was vreemd eenvoudig. Kos het uit die tuin gekom en was heerlik. Son kom uit die lug en was warm. Water het van die rivier af gekom en is bedek met onsigbare gif - kankerverwekkende plaagdoders wat deur multinasionale korporasies geproduseer is en deur die ton na lande soos Thailand gestuur word.
Die vreemdste was dat alhoewel ek byna geen geld spandeer het terwyl ek op die plaas gewoon het nie, maar net meer as bottelwater gekoop het, ek nog nooit gelukkiger was nie. Ek het met my hande in die aarde gewerk. Ek het lekker en diep geslaap. My kos het heerlik gesmaak en my liggaam gesond gemaak. Ek het elke dag met 'n sonsopkoms begin. Teen sononder luister ek na musiek terwyl sterre in die pers lug flikker.
Maar ek het steeds nie my voorraad verkoop nie.
Ek het tot vandag toe nog nie besluit om my voorraad te verkoop toe ek deur die goue herfsheuwels van Vermont ry en na 'n ou man se stem luister nie - hard en dapper en duidelik: 'Sing 'n treuriger lied van vryheid', het hy gesing. 'Stadig sak soos die son.'
Langs my op die passasiersitplek was 'n pragtige jong vrou met die naam Becky, waarvan ek begin hou (hoewel ek haar nog nie so gesê het nie).
En ek moet nadink - wat as ek eendag met iemand wonderlik soos Becky trou? Wat as ons kinders het? Watter wêreld - watter waarheid - wil ek hê dat my kinders moet weet?
Kennis en moraliteit
As 'n welgestelde Amerikaner soos ek 'n aandeel koop, of in 'n onderlinge fonds belê, het daardie aksie êrens in die wêreld 'n baie ernstige uitwerking. Die impak is te gereeld sigbaar, en is heeltemal geskei van morele gevolge.
Die gaping tussen optrede en gevolg is die sentrale probleem van die wêreldwye markgebaseerde ekonomie. Daar is geen ruimte vir morele oordeel in 'n stelsel wat net wins beloon nie.
Die sleutel is aktiewe, bemagtigde bewustheid. Dink aan waar u geld gaan, en presies wat u ondersteun.
Net soos Robert McNamara en die manne wat Laos verbrand het, nooit, nooit kon nie, bamboeshutte en Boeddhistiese tempels met die hand kon opsteek, so sou Amerikaanse aandeelhouers ook terugtrek van die werklike skade wat inherent is - maar onsigbaar - in hul sorgvuldig bestuurde voorraadportefeuljes.
As tonne bomme en opbrengskoerse abstrakte getalle word, verloor ons die eienskappe wat ons morele wesens maak. Ons word onmenslik.
Die verfrissende nuus is dat ons die potensiaal het om ons moraliteit te herwin. Net soos ons geld kwaad kan doen, waterstelsels vergiftig, inheemse mense verplaas en die woude wat hierdie planeet se longe is vernietig, kan geld wat met sorg en aandag belê word, 'n krag tot voordeel wees.
Doen ook die moeite om die morele implikasies van u optrede te oorweeg as u in 'n aandeel, 'n fonds belê, of selfs 'n nuwe paar skoene gaan inkopies doen.
Dit is 'n opwindende tyd om te leef. Die moontlikhede is eindeloos. Ons het meer vryheid as enige geslag voor ons, maar dat vryheid gevaarlik en vernietigend is sonder morele bewustheid. Ons moet nie voor onkunde, vrees en hebsug swig nie.
Ons karakter word gedefinieer deur die keuses wat ons maak. Uiteindelik kan die lot van die planeet afhang van ons vermoë om ons empatie oor oseane uit te brei, om met kennis op te tree, en die belangrikste, om met liefde op te tree.
BNT bydraende redakteur Tim Patterson reis met 'n slaapsak en 'n kleintent vas aan die agterkant van sy voufiets. Sy artikels en reisgidse het verskyn in The San Francisco Chronicle, Get Lost Magazine, Tales Of Asia en Traverse Magazine. Kyk na sy persoonlike webwerf Rucksack Wanderer.
Hoe kan menslike moraliteit op wêreldkwessies toegepas word? Hier is 'n paar artikels wat ons 'n idee gee: 'Die reis begin met 'n enkele stap' en 'Waarom die BBP weinig sê oor outentieke geluk'