Die woestyn en die verouderde godheid - Diverse
Die woestyn en die verouderde godheid
Mary Sojourner en haar seun stap die woestyn in.
MY VOLWASSENE SEUN het eens saam met my in 'n een-kamer-hut op 'n Mojave-woestynmesa gewoon. Hy is skrywer en musikant. Hy het in LA gewoon en as minimum ekstra gewerk. My seun het nege jaar lank gehang, maar toe sy verhuurder die huur verhuur en die huis huur
Die prys van gas het toegeneem, sy bankrekening het nêrens heen te gaan nie, maar daal.
Ons het mekaar in 500 vierkante voet beweeg. Ons het rondbeweeg wat kan en nie gesien kan word nie. Een nag stap ons die woestyn uit. Ek het hom na die ruïnes geneem van wat moontlik 'n smelter en 'n huis met vier kamers kon gewees het. 'N Klipput is nog daar. Kinders het dit met dooie takke, draad en blikkies gevul. Ek het gedink aan hoe die woestyn alles vreet.
Verder op die grondpad draai ons na die ooste. Die son het gepoleerde koper oor die berge agter ons gebrand. Die lig op die berge vorentoe het warm roos opgevlam en daarna afgekoel tot ultraviolet *. Ons stap op die smal grondpad, verby 'n pragtige versameling leë plastiek sigaretaanstekers wat gloei van smarag en geel en bloedrooi.
Ons het dit albei op dieselfde tyd gesien:
'n sittende Boeddha-standbeeld op 'n blok
'n persoon toegedraai in 'n grys mantel
'n verlore siel.
Ons het in die rigting van die Boeddha beweeg. Ek was bang. Ek onthou dat ek eenkeer alleen geloop het, die grys vorm gesien het en my hart gevoel het. My vrees was vir 'n mens, van 'n man wat sowel onvoorspelbaar as onbekend was, 'n man wat my kon seermaak - of wat beseer sou word deur my vrees dat hy gevaarlik was. Ek was in 'n was totdat ek rustig geword het.
Ek en my seun het trae stappe gedoen. Stadiger. Die figuur was stil, sy rug reguit, sy konsentrasie absoluut. Op ongeveer 20 voet het die Boeddha in die stam van 'n tak afgekap van 'n neergedrukte Joshua-boom opgeslaan. Ons stap terug en stap weer in die rigting van die Boeddha. Dit het weer 'n boom geword.
Wanneer 'n Tibetaanse Boeddhis 'n natuurlike vorm vind wat lyk soos die visage of liggaam van 'n god / dess, glo die Boeddhis dat die rots, die boom, die bubbelbad of die smeltende ys 'n verouderde god is. Geen kanon is nodig nie. Geen seremonie nie. Net lig en tyd.
'N Paar dae later stap ek alleen uit. Ek het die Joshua gegroet, my gesig teen die koel hout gedruk, en toe in die sand op die basis gesit. By die laaste lig sien ek 'n flikkering van iets wit in die bas. 'N Delikate ruggraat, elke werwels ongeskonde, lê in 'n diep kraak. Die ruggraat was nie langer as die eerste twee gewrigte van my pinkie nie. Dit was nie dikker as die katoensnoer wat die monnike om die nek bind van iemand wat gelukkig genoeg was om aan 'n bemagtiging deel te neem nie.
Ek het aan die ruggraat geraak. Ek wou dit hê, maar ek onthou Dine en Tibetaanse Boeddhistiese sandskilderye, die fyn moeilike werk; en aan die einde van die seremonie het die beelde weer van oorsprong gekom. Ek verbeel my die kraak in die bas sonder die komeetkurwe van die ruggraat. Ek het geweet dit was nie my voorreg nie, maar dit is tyd om die bene weg te neem.
'N Week later klim ek en my seun teen 'n basstal-helling af en rus uit, kyk uit oor die skemer woestyn. Ek het 'n harde rots onder my hande gevoel, my asem gehaal toe ek by die balansstelsel ingetrek het en myself opgetrek het. Ons het op rotse gesit. 'N Voël jag insekte op die helling onder. Dit lig, skrik en skarrel om ons.
My seun het gesê: 'Wat ek van die stilte hier hou, is dat ek net die voëltjie hoor vlieg het.' Hy steek sy handpalm na die grond toe en fladder. "Whirrrrrrrrrrrrrrrrr."
* Ultraviolet (UV) lig is elektromagnetiese straling met 'n golflengte korter as sigbaar, maar langer as röntgenstrale. Dit word so genoem omdat die spektrum bestaan ​​uit elektromagnetiese golwe met hoër frekwensies as dié wat die mens as die kleur violet identifiseer. ~ Wikipedia