Reginald Hall - Inligting
William Reginald Hall, die tweede kind en oudste seun van luitenant William Henry Hall en sy vrou, Caroline Elizabeth, is op 28 Junie 1870 in Salisbury gebore. Op veertienjarige leeftyd het hy 'n vlootkadet geword. In 1890 word hy aangestel as luitenant. In 1894 trou hy met Ethel Wooton. Hulle het een dogter en twee seuns gehad, wat albei hul pa in die vloot gevolg het.
Volgens sy biograaf, Eunan O'Halpin: "'n Instinktiewe seeman, Hall het uitgeblink in sy gekose spesialisasie in kanonne, en is bevorder tot bevelvoerder in 1901. Alhoewel hy 'n sterk dissiplinêr was, het hy die druk van die lewe op die onderste dek verstaan ​​en het hy gebou 'n reputasie as 'n innoverende en menslike offisier. Hy het aansienlike verbeterings in die leefomgewing van die matrose onder sy leiding ingebring, en sodoende die afkeuring van sommige vlootradisionaliste ingeneem. het hom die blywende bynaam 'Blinker' besorg; daar word gesê dat die eienskap, in kombinasie met bossige wenkbroue, 'n deurdringende staar en opvallende valstande, wondere verrig het in onderhandelinge, konfrontasies en ondervragings. "
In 1913 word hy aangestel as kaptein van die nuwe gevegskruiser HMS Queen Mary en sien aksie tydens die slag van die Helgoland -bocht in Augustus 1914, maar in Oktober word hy na die Admiraliteit teruggeroep om direkteur van die Naval Intelligence Division van die Royal Navy (NID) te word. Volgens Richard Deacon kon hy "resultate put uit die ontsyferstelsel wat deur sy voorganger," admiraal Henry Oliver, opgestel is. Deacon voer verder aan: 'Hall het 'n genie gehad om talente onder burgerlikes raak te sien, so daar was 'n ongekende verskeidenheid individue in die NID gedurende sy tyd - akademici, 'n direkteur van die Bank of England, 'n beroemde musiekkritikus, 'n put 'n bekende akteur, 'n uitgewer, 'n kunskenner, 'n wêreldbekende rokontwerper en 'n Rooms-Katolieke priester.
Die Eerste Wêreldoorlog was die eerste konflik waarin intelligensie-instrumente soos kodebreek, rigtingopsporing en verkeersanalise en lugfotografie wyd gebruik is. Hall het vinnig die belangrikheid daarvan vasgestel om Duitse kodeboeke in die hande te kry en het bevel gegee dat wanneer 'n Duitse vaartuig in 'n relatief vlak water sou sink, moet bagger word om te sien of hierdie boeke gevind kan word.
In November 1914 het Hall berigte ontvang dat die Duitse owerhede die posstelsel gebruik om met agente in Brittanje te kommunikeer. Hy het dit onder die aandag gebring van Vernon Kell, die direkteur van die huisafdeling van die geheime diensburo. Hall het daarop aangedring "dat alle buitelandse posse oopgemaak word en dat geen geheime boodskappe deurgaan nie". Hall is meegedeel dat die regering selfs met die bestaande sensuur ongelukkig was. Hall het Winston Churchill besoek, wat ingestem het om £ 1,600 te voorsien om hierdie nuwe stelsel van sensuur te finansier.
Drie weke later het die minister van binnelandse sake, Reginald McKenna, ontdek wat Hall gedoen het. McKenna het 'n vergadering met Hall gehad en vir hom gesê dat die straf vir die knoeiery met Royal Mail twee jaar tronkstraf is. Toe Hall egter die probleem verduidelik, het hy toestemming gegee dat die oopmaak van briewe kan voortgaan en fondse gevind om 170 mans in diens te neem om briewe wat in die buiteland gepos is, oop te maak.
Aan die begin van die oorlog was James Alfred Ewing in beheer van die kodebrekerafdeling Room 40. Hall se verhouding met Ewing was swak en volgens Eunan O'Halpin was dit eers toe "hy aan die einde van 1916 afgetree het dat Hall kon die kantoor herorganiseer en ontwikkel tot 'n effektiewe intelligensiesentrum vir beide vloot- en diplomatieke doeleindes. " Toe die belangrike Duitse spioen, Franz von Rintelen, deur Hall gevange geneem en onder 'n kits geslaan word, was hy verstom dat NID die volle kennis gehad het van al die verskillende roetes wat die Duitsers gebruik het om telegramme na Amerika te stuur. Hy onthou later: "Daar was vyf sulke roetes, maar uiteindelik was nie een daarvan geheim nie, en hulle het almal na Admiral Hall gelei."
In sy boek, Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1985) Christopher Andrew het aangevoer: "Kamer 40 bevat waarskynlik die vreemdste versameling mense wat ooit in die Admiraliteit gewerk het. Saam verskaf hulle beter intelligensie as ooit tevore in die Britse geskiedenis. Hul grootste prestasie was om 'n verrassingsaanval onmoontlik te maak. Tot kamer 40 Die Groot Vloot, wat ongerieflik ver noordwaarts by Scapa Flow in die Orkneys geleë was, moes noodgedwonge die grootste deel van sy tyd spandeer om die Noordsee te vee vir 'n vyand wat hy nie kon vind nie, maar was voortdurend bang om onkant gevang te word. vanaf Desember 1914 tot die oorlog verby was, het geen groot beweging deur die Duitse Hochseeflotte - behalwe kortliks in 1918 - die kennis van die kriptanaliste ontgaan nie. "
Hall werk nou saam met Basil Thomson, hoof van die spesiale tak, wat hom baie bekommer het oor die aktiwiteite van die Ierse Republikeinse leër, wat in November 1913 tot stand gekom het. Thompson het later erken dat dit een van sy agente was, Arthur Maundy Gregory, wat het hom vertel van die homoseksuele aktiwiteite van sir Roger Casement. "Gregory was die eerste persoon ... wat gewaarsku het dat Casement besonder kwesbaar is vir afpersing en dat as ons sy dagboeke in besit kan neem, dit 'n waardevolle wapen kan wees waarmee hy sy invloed as leier van die Ierse rebelle en bondgenoot kan beveg van die Duitsers. "
NID ontdek die planne wat in die Verenigde State tussen Duitse diplomate en Ierse Republikeine uitgebreek is. Hall het hierdie inligting aan Basil Thomson deurgegee en op 21 April 1916 is Casement in Rathoneen gearresteer en daarna gearresteer op aanklagte van verraad, sabotasie en spioenasie. Soos Noel Rutherford daarop wys: "Casement se dagboeke is uit sy bagasie gehaal en in grafiese besonderhede onthul sy geheime homoseksuele lewe. Thomson het die mees inkriminerende bladsye laat fotografeer en dit aan die Amerikaanse ambassadeur gegee, wat dit wyd versprei het." Later beweer Victor Grayson dat Arthur Maundy Gregory die dagboeke in die huis van Casement geplant het.
Hall is gekies om by Basil Thomson aan te sluit in die ondervraging van Casement. Christopher Andrew, die skrywer van Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009) het aangevoer: "Casement beweer dat hy tydens die ondervraging by Scotland Yard gevra het dat hy in die openbaar mag appelleer dat die Paasfees in Ierland gestaak word om 'nuttelose bloedvergieting' te stop. Sy ondervraers weier, moontlik in die hoop dat die opkoms sal voortgaan en die regering sal dwing om wat hulle as 'n Duitse sameswering met Ierse nasionaliste beskou, te verpletter. " Volgens Casement het Blinker Hall vir hom gesê: "Dit is beter dat 'n snikkende seer soos hierdie uitgesny word."
Eunan O'Halpin het aangevoer: "Twyfel oor sy reputasie ontstaan ​​in drie opsigte: sy neiging om eensydige inisiatiewe te neem te voet van diplomatieke en politieke intelligensie wat deur kamer 40 geproduseer word; sy gereelde neiging om intelligensie in die hande van die departemente te plaas beoordeel dit; en sy betrokkenheid terwyl 'n naoorlogse politikus in anti-regeringsintrigte op sy ou intelligensieverbindings berus. die regering wat hy gedien het. "
In Januarie 1917 stuur die Duitse minister van buitelandse sake, Arthur Zimmermann, 'n gekodeerde telegram aan die Duitse minister in Mexico City. Dit het die minister opdrag gegee om 'n alliansie met Mexiko voor te stel as daar oorlog ontstaan ​​tussen Duitsland en die Verenigde State. In ruil daarvoor stel die telegram voor dat Duitsland en Japan Mexiko sal help om die gebiede wat dit in 1848 aan die Verenigde State verloor het (Texas, New Mexico en Arizona) terug te kry. Die telegram het ook die voorneme van Duitsland onthul om die onbeperkte duikbootoorlog in die Atlantiese Oseaan te hervat.
Die Zimmermann -telegram is deur kamer 40 onderskep en gedekodeer. Eunan O'Halpin het daarop gewys: 'Hall se probleem was hoe om dit in die publieke domein te bring sonder om die ware bron daarvan - of, meer korrek, bronne, soos dit gestuur is, bekend te maak 'n aantal roetes - en die manier waarop dit verkry is, óf aan die Amerikaners óf na die Duitsers, en sonder om die buitelandse kantoor te laat afwyk, Hall het gevolglik die telegram vir byna twee weke by homself gehou voordat hy die minister van buitelandse sake in kennis gestel het , en hy het die Amerikaanse ambassade eers op 19 Februarie daaroor meegedeel (natuurlik om die sensitiewe feit te verberg dat Brittanje die diplomatieke verkeer van die Verenigde State lees). Hierdie telegram is op 24 Februarie aan president Woodrow Wilson gewys. Die uiteindelike publikasie van die telegram in die Verenigde State en die Duitse bevestiging van die egtheid daarvan, het 'n diepgaande uitwerking op die Amerikaanse mening gehad en het 'n belangrike rol gespeel in die toetrede van die Verenigde State tot die oorlog.
Hall was diep bekommerd oor die impak van die Russiese rewolusie in 1917. Die jaar daarna het hy kragte saamgesnoer met George Makgill en John Baker White om die Economic League op te rig, 'n organisasie wat hom daartoe verbind het om te verset teen wat hulle as ondermyning en optrede teen vrye onderneming beskou. Dit werk ook nou saam met MI5 aan werkers op die swartlys wat hulle vermoed dat hulle met sekere linkse groepe assosieer. Hall het Makgill ook gehelp om die Industrial Intelligence Bureau (IIB) op die been te bring. Volgens die skrywer van Churchill's Man of Mystery (2009) is dit "gefinansier deur die Federasie van Britse nywerhede en die steenkooleienaars- en skeepseienaarsverenigings om intelligensie te bekom oor industriële onrus wat voortspruit uit die aktiwiteite van kommuniste, anargiste, verskillende geheime samelewings in die Verenigde Koninkryk en oorsee, die Ierse Republikeinse Weermag (IRA) en ander ondermynende organisasies. "
Hall, 'n lid van die Konserwatiewe Party, is tydens die algemene verkiesing van 1918 as lid van die Liverpool West Derby verkies. In 1921 is 'n geheime dienskomitee van senior amptenare opdrag gegee om aanbevelings te doen "om uitgawes te verminder en om oorlappings te voorkom". In sy verslag wat in Julie gepubliseer is, is die direktoraat van intelligensie gekritiseer omdat dit te veel uitgegee het, die werk van ander agentskappe dupliseer en misleidende verslae gelewer het. Sir William Horwood, die kommissaris van die Metropolitaanse Polisie, het by die aanval aangesluit en 'n memorandum aan David Lloyd George gestuur wat die "onafhanklikheid van die spesiale tak" onder Basil Thomson as '' 'n bedreiging vir die goeie dissipline van die mag '' aanstuur en dat die Die direktoraat van intelligensie was verkwistend en ondoeltreffend. As gevolg van hierdie klagtes is Thomson gevra om te bedank.
Hall het Thomson se saak in die laerhuis aangeneem. Op 3 November 1921 verklaar Hall: "Daar is niemand wat 'n beter vriend van Engeland was as Sir Basil Thomson nie". Hy het verder aangevoer dat sy ondergang nie net te wyte was aan sy 'oop vyande', die Bolsjewiste, die Russe, die ekstremiste 'nie, maar aan 'n geheime komplot waarby die Arbeidersparty betrokke was.
Hall het sy setel verloor tydens die algemene verkiesing van 1923. Die Arbeidersparty het 191 setels verower, en hoewel die konserwatiewes 258 gehad het, het Ramsay MacDonald ingestem om 'n minderheidsregering aan die hoof te staan, en het daarom die eerste lid van die party geword wat premier geword het. Aangesien MacDonald moes steun op die steun van die Liberale Party, kon hy geen sosialistiese wetgewing deur die Laerhuis kry nie. Die enigste belangrike maatreël was die Wheatley Housing Act wat 'n bouprogram van 500,000 huise begin het om aan werkersgesinne te huur.
Reginald Hall was, net soos ander lede van die establishment, ontsteld oor die idee van 'n sosialistiese premier. Soos Gill Bennett in haar boek uitgewys het, Churchill's Man of Mystery (2009): "Dit was nie net die intelligensiegemeenskap nie, maar meer presies die gemeenskap van 'n elite - senior amptenare in regeringsdepartemente, mans in" die stad ", mans in die politiek, mans wat die pers beheer het - wat eng was, onderling verbind (soms ongetroud) en ondersteun mekaar. Baie van hierdie mans ... was by dieselfde skole en universiteite, en het aan dieselfde klubs behoort. hulle het gedink dat hulle deur die gemeenskap beskerm word teen indiskresie. "
In September 1924 onderskep MI5 'n brief onderteken deur Grigory Zinoviev, voorsitter van die Komintern in die Sowjetunie, en Arthur McManus, die Britse verteenwoordiger in die komitee. In die brief is die Britse kommuniste aangespoor om revolusie te bevorder deur middel van sedisie. Hugh Sinclair, hoof van MI6, het 'vyf baie goeie redes' verskaf waarom hy geglo het dat die brief eg is. Een van hierdie redes dat die brief "direk van 'n agent in Moskou vir 'n lang tyd in ons diens en met betroubare bewys" gekom het, was egter verkeerd.
Vernon Kell, die hoof van MI5 en sir Basil Thomson, die hoof van die spesiale tak, was ook oortuig dat die brief eg was. Kell het die brief aan Ramsay MacDonald, die Eerste Minister van Arbeid, gewys. 'N Afskrif is ook aan Reginald Hall gegee, wat dit aan sy vriend, Thomas Marlowe, die redakteur van die Daaglikse pos.
Die brief is vier dae voor die algemene verkiesing in 1924 in die koerant gepubliseer en het bygedra tot die nederlaag van MacDonald en die Arbeidersparty. In 'n toespraak wat hy op 24 Oktober gehou het, het Ramsay MacDonald voorgestel dat hy 'n slagoffer was van 'n politieke sameswering: 'Ek word ook meegedeel dat die konserwatiewe hoofkwartier al 'n paar dae na die buiteland versprei het dat 'n myn onder 'n bron sou ontstaan ons voete, en dat die naam van Zinoviev met myne geassosieer sou word. Nog 'n Guy Fawkes - 'n nuwe kruitplot ... Die brief het moontlik oral ontstaan. Die personeel van die buitelandse kantoor het tot die einde van die week gedink dit was Ek het nog nie die bewyse gesien nie. Al wat ek sê, is dat dit 'n baie verdagte omstandigheid is dat 'n sekere koerant en die hoofkwartier van die Konserwatiewe Vereniging kopieë daarvan op dieselfde tyd as die buiteland gehad het Office, en as dit waar is, hoe kan ek die vermoede vermy - ek sal nie die gevolgtrekking sê nie - dat die hele saak 'n politieke komplot is? "
Na die verkiesing word beweer dat twee van die MI5 se agente, Sidney Reilly en Arthur Maundy Gregory, die brief vervals het en dat majoor George Joseph Ball (1885-1961), 'n MI5-beampte, dit aan die pers uitgelek het. In 1927 het Ball by die Konserwatiewe Sentrale Kantoor gaan werk, waar hy 'n baanbreker was in die idee van spin-doktoring. Later het Desmond Morton, wat onder Hugh Sinclair gewerk het, by MI6 beweer dat dit Stewart Menzies was wat die Zinoviev -brief aan die Daaglikse pos.
In sy boek, Die verdediging van die ryk: die gemagtigde geskiedenis van MI5 (2009), beweer Christopher Andrew dat SIS op 9 Oktober 1924 die Zinoviev-brief aan die buitelandse kantoor, MI5 en Scotland Yard gestuur het met die versekering dat "die egtheid ongetwyfeld is" toe hulle weet dat dit deur anti-Bolsjewistiese Wit-Russe gesmee is. Desmond Morton, die hoof van SIS, het ekstra inligting verskaf oor die brief wat bevestig is dat dit eg is deur 'n agent, Jim Finney, wat deur Komintern en die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje gegaan het. Andrew beweer dat dit onwaar was, aangesien die sogenaamde Finney-verslag nie na die Zinoviev-brief verwys nie. Finney was ook in diens van George Makgill, die hoof van die Industrial Intelligence Bureau (IIB).
Christopher Andrew voer ook aan dat dit waarskynlik George Joseph Ball, hoof van B-tak, was wat die brief op 22 Oktober 1924 aan die konserwatiewe sentrale kantoor deurgegee het. terwyl hy in die later 1920's in die sentrale kantoor was, dui sterk daarop dat hy skuldig was aan hierdie optrede. Die volgende dag bel iemand Thomas Marlowe, die redakteur van Die Daily Mail, met inligting oor die Zinoviev -brief. Volgens die skrywer van Secret Service: The Making of the British Intelligence Community (1985), was die man wat die oproep gemaak het 'byna seker' William Reginald Hall.
Eunan O'Halpin het aangevoer "Hy (Hall) was 'n belangrike rol in die intriges rondom die publikasie deur die Daily Mail, op versoek van die konserwatiewe party, tydens die algemene verkiesingsveldtog van Oktober 1924, 'n saak wat bereken is om die kanse van Arbeid te vernietig deur uit te beeld Alhoewel die impak daarvan op die verkiesing betwisbaar is, is hierdie plot ongetwyfeld die gebruik van intelligensie -kanale om die regering in diskrediet te bring, en Hall staan ​​aangekla vir sy deelname. "
Hall is na die tussenverkiesing van 1925 as lid van Eastbourne teruggestuur as lid van Eastbourne. In Maart 1927 word Hall voorgestel aan George Monckland, 'n Lloyds -onderskrywer. Hy het aan Hall gesê dat 'n vriend van hom, Wilfred Macartney, hom gevra het om uit te vind oor die vervoer van wapens na Finland uit vragdokumente wat by verskillende versekeraars ingedien is. Toe hy die taak uitvoer, het hy £ 25 gekry en meegedeel dat die inligting aan die Sowjetunie gegee is. Hall het hierdie verhaal oorgedra aan Vernon Kell, die hoof van MI5.
Guy Liddell is gevra om Macartney te ondersoek om te sien of hy deel was van 'n Sowjet -spioenasie. Liddell het Monckland 'n RAF -handleiding gegee wat op die punt staan ​​om bygewerk te word. Hy is gevra om dit aan Macartney oor te dra. Spesiale takagente beweer dat hulle gesien het hoe hierdie handleiding deurgee word aan Sowjet-amptenare verbonde aan die All Russian Co-operative Society (Arcos). Basil Thomson, die hoof van Special Branch, het op 11 Mei 1927 'n ontmoeting gehad met William Joynson-Hicks, die minister van binnelandse sake. Thomson het aan Joynson-Hicks gesê dat hy glo dat die Russe in besit was van 'n geheime RAF-dokument. Hy het 'n massiewe polisie -aanval op die Sowjet -handelsdelegasie voorgestel met 'n lasbrief wat 'n landdros ingevolge die Wet op Amptelike Geheime (1911) uitgereik het.
Die volgende dag het 'n klopjag wat bestaan ​​het uit ongeveer 100 uniformpolisiemanne, 50 spesiale takoffisiere en 'n klein groepie tolke van die buitelandse kantoor, die kantore van die Sowjet-handelsafvaardiging en die All Russian Co-operative Society betree. In die kelder het hulle 'n spesiaal beskermde kamer ontdek sonder 'n handvatsel aan die deur. Uiteindelik het die polisie daarin geslaag om 'n ingang te dwing en twee mans gevind wat dokumente in 'n brandende vuur stoot.
Nigel West, die skrywer van MI5: British Security Service Operations, 1909-45 (1983) het aangevoer dat hy deur die verslag van Monckland se verhaal verantwoordelik was vir "een van die groot intelligensie-staatsgrepe voor die oorlog". Hy het bygevoeg dat dit Guy Liddell in staat gestel het om 'sy groeiende stapel dossiere oor politieke ekstremiste en kommunistiese frontorganisasies uit te brei'. Op 26 Mei het die regering aangekondig dat diplomatieke betrekkinge met die Sowjetunie, wat oorspronklik deur die regering van Ramsay MacDonald begin is, verbreek sou word.
Wilfred Macartney is in hegtenis geneem op 16 November 1927. Hy is aangekla van misdrywe ingevolge die Wet op Amptelike Geheime (1911) en is in die Brixton -gevangenis aangehou tot sy verhoor in die Old Bailey in Januarie 1928. Die belangrikste getuienis teen Macartney is deur George Monckland gelewer. Macartney se verdedigingspan het aangevoer dat Macartney 'n deeltydse joernalis was wat inligting soek vir artikels. Macartney is uiteindelik skuldig bevind aan verskeie aanklagte ingevolge die Wet op Amptelike Geheime, waaronder 'poging om inligting oor die POF te bekom' en 'die versameling van inligting rakende die gemeganiseerde mag van die leër van Sy Majesteit'. Hy het 'tien jaar gekry om gelyktydig uitgedien te word met 'n verdere vonnis van twee jaar se harde arbeid'.
Reginald Hall, wat ontnugter geraak het oor politiek en in 1929 uit die House of Commons tree, sterf op 22 Oktober 1943 in Claridges Hotel in Mayfair.
In die herfs van 1916 het Basil Thomson tot die gevolgtrekking gekom: "Daar is beslis 'n gevaar dat die Ierse regering as gevolg van gebrek aan koördinasie die laaste departement kan wees wat inligting van 'n ernstige oomblik vir die vrede van Ierland ontvang". Alhoewel Thomson dit nie genoem het nie, is die Ierse regering 'n paar maande tevore reeds ontken dat hy 'van ernstige oomblik' intelligensie gehad het. Die belangrikste skuldige was "Blinker" Hall. Totdat die Verenigde State die oorlog betree het, het die ontsyferde telegramme wat tussen die Duitse ministerie van buitelandse sake en sy ambassade in Washington uitgeruil is, toegang tot sommige van die belangrikste Ierse intelligensie gegee, wat hom in staat gestel het om veral die Ierse nasionalis Sir Roger Casement se pogings om Duits te kry, te volg. hulp vir 'n Ierse opstandeling. Deur die afsnitte het Hall vooraf kennis gekry dat Duitse wapens in die lente van 1916 in Traleebaai geland sou word en dat Casement met 'n U-boot gevolg het. Die stoomboot Aud, wat Duitse ammunisie dra, is op 21 April 1916 behoorlik deur HMS Bluebell onderskep, beveel om na Queenstown te gaan en deur sy Duitse bemanning gestamp net toe dit aankom. Die volgende dag, Goeie Vrydag, is Casement vasgevang binne enkele ure nadat hy in Traleebaai geland het.
Hall, waarskynlik bang om kamer 40 in gevaar te stel, het nie die Ierse regering in Dublin Castle vooraf inligting gegee nie. Sy enigste waarskuwing kom op 17 April in 'n brief aan die weermagbevelvoerder, generaal vriend, van generaal Stafford in Cork, wat die nuus "terloops" van Admiral Bayly in Queenstown gehoor het. Die kommissie van ondersoek na die Paasopkoms beskryf hierdie gebrek aan kommunikasie later as 'baie buitengewoon', maar gee geen verklaring daarvoor nie. Selfs toe Casement op Paassondag in Londen aankom om saam met Hall en Thomson ondervra te word, is Dublin Castle nie behoorlik ingelig oor sy ondervraging nie. Casement het 'n beroep op hom gedoen om die beoogde styging wat in Ierland bekend gemaak moet word, op te skort, beter nog dat hy dit self in Ierland mag laat doen en 'nuttelose bloedvergieting stop'. Hall het geweier, moontlik in die hoop dat die styging sou voortgaan en die regering dwing om te reageer met die onderdrukking wat hy nodig geag het. Casement beweer dat Hall hom meegedeel het: 'Dit is beter dat 'n snerpie soos hierdie uitgesny word'. 'N Appèl deur Casement sou in elk geval nie die sewe-man militêre raad van die Ierse Republikeinse Broederskap afgeskrik het om voort te gaan met hul Dublin op Paasmaandag nie. Die kasteel van Dublin kan kwalik die skuld kry omdat dit onverhoeds betrap is. Selfs Eoin MacNeill, personeelhoof van die Ierse Vrywilligers (die voorloper van die IRA), wat probeer het om die opgang te beëindig toe hy hoor van Casement se inhegtenisneming, was verbaas toe dit gebeur.
Hall het tydens die voorbereidings vir die verhoor van Casement aanhou om 'n buitengewone vryheid van aksie toe te laat. Om die simpatie vir Casement, veral in die Verenigde State, te ondermyn en sy vooruitsigte op uitstel te benadeel, het hy in die geheim die Amerikaanse ambassade en omringende klubs in Londen onstuimige uittreksels uit die dagboeke van Casement met rekords van talle betalings vir homoseksuele dienste, entoesiastiese beskrywings van 'groot' "," enorme "geslagsorgane en besonderhede van uitputtende seksuele marathons met" aaklige stukke "," baie kreun en sukkel en kreun ". Dr Page, die Amerikaanse ambassadeur, lees 'n halwe bladsy en verklaar dat hy nie kan voortgaan sonder om siek te word nie. Hall het ook vir Ben Allen van die Associated Press uittreksels uit die dagboeke aangebied vir eksklusiewe publikasie, maar Allen het dit van die hand gewys. 'Bubbles' James, wat binnekort Hall se adjunk sou word, het later erken dat sy optrede 'nie heeltemal tot sy eer' sou wees nie, maar 'hy sal nie opsy staan ​​as 'n verraaier aan sy regverdige lot kan ontsnap deur emosionele beroepe van mense nie wat nie die erns van die oortredings geken het nie ". Hoewel prooi is van wat selfs 'n simpatieke biograaf 'byna jammerlike' seksuele obsessies genoem het, was Casement 'n idealistiese bekeerling van Ierse nasionalisme met bewese moed, wat op 3 Augustus na die stellasie gegaan het, in die woorde van die priester wat saam met hom geloop het, ' die waardigheid van 'n prins ". Ellis, sy beul, noem hom "die dapperste man wat my ooit te beurt geval het".
Casement beweer dat hy tydens die ondervraging by Scotland Yard gevra het dat hy in die openbaar mag appelleer dat die Paasfees in Ierland gestaak word om 'nuttelose bloedvergieting' te stop. Sy ondervraers het geweier, moontlik in die hoop dat die opstand sou voortgaan en die regering dwing om wat hulle as 'n Duitse sameswering met Ierse nasionaliste beskou, te verpletter. Volgens Casement het Blinker Hall vir hom gesê: "Dit is beter dat 'n kanker soos hierdie uitgesny word."
Casement smeek hom om met die leiers te kommunikeer om die styging te probeer stop, maar hy is nie toegelaat nie. Op Paassondag by Scotland Yard het hy weer gesmeek om toegelaat te word om te kommunikeer of 'n boodskap te stuur. Maar hulle het geweier en gesê: dit is 'n pynlike seer, dit is baie beter dat dit tot 'n punt kom.
Die 'politieke bom' wat dus onder MacDonald se onversigtige voete ontplof het, is ontplof deur die Daaglikse pos. Maar die bom is deur ander geplant. Thomas Marlowe, die redakteur van die Pos, het die oggend van 23 Oktober die eerste keer gehoor van die brief se bestaan ​​uit 'n telefoonboodskap wat die vorige aand deur ''n ou en betroubare vriend' gelaat is. Die "ou en vertroude vriend" was byna seker Blinker Hall. Hall se optrede was heeltemal in ooreenstemming met sy vroeëre loopbaan. As DNI tydens die Dardanelles -veldtog in 1915, het hy op eie gesag en sonder die medewete van die kabinet geheime afgevaardigdes na Konstantinopel gestuur met gesag om tot £ 4 miljoen aan te bied om die verloop van die Britse vloot te verseker.
Einde Maart 1827 het 'n kennis van Macartney's, 'n jong versekeringsmakelaar genaamd George Monkland, kontak gemaak met admiraal "Blinker" Hall en gesê dat hy 'iets nuuskierigs teëgekom het wat volgens hom van belang sou wees vir die Britse regering': a middagete is op 29 Maart gereël met Hall en die voormalige adjunkhoof van SIS, Freddie Browning, wat steeds 'n aktiewe belangstelling in intelligensie -aangeleenthede behou het. Monkland het 'n dokument oorhandig - beskryf deur Desmond Morton in sy verklaring as "'n baie ingewikkelde en volledige vraelys oor die lugmag van Groot -Brittanje"; Admiral Hall, op aanbeveling van Browning, het dit nie aan MI5 oorgedra nie, maar aan Sinclair, wat dit aan Morton gegee het. Laasgenoemde het volgens sy eie verslag die dokument onmiddellik as 'die werk van 'n deskundige' erken en was van mening dat dit 'slegs oorsprong kon gehad het in die regeringskantore van 'n buitelandse moondheid', waarskynlik Sowjet -Rusland; 'n beoordeling wat deur die lugministerie bevestig is, alhoewel hulle gedink het dat dit "so volledig was dat dit deur die verenigde pogings van verskeie kundiges opgestel moes word".
Morton het geen tyd verloor om kontak met Monkland te maak volgens die prosedures wat deur Browning voorgestel is nie, deur 'smarag' as 'n kodewoord te gebruik en homself voor te stel as 'Peter Hamilton'. Morton het gesê dat hy 'n veronderstelde naam aangeneem het omdat hy 'geen gemeenskaplike kennismaking met Monkland kon ontdek nie', en bevestig dat dit slegs sy gebruik was om 'n alias te gebruik wanneer dit met kontakte buite die 'kring' van die onderneming handel, of (soos in die geval van Makgill) wanneer vergaderings of korrespondensie waarskynlik tot "buitestaanders" sou strek. Morton en Monkland het die volgende dag, 30 Maart 1927, vir die eerste keer ontmoet. Hulle ontmoeting was die eerste van vele kontakte in die volgende agt maande, waartydens Monkland opgetree het as tussenganger tussen "Peter Hamilton" (wat ook die kodenaam gebruik het) Sunfish ") en Macartney, in 'n poging om laasgenoemde te laat homself inkrimineer, en in die proses SIS na verdere Sowjet -agente en operasies lei.