Cycad - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
broodbome (afdeling Cycadophyta) is 'n antieke groep saadplante wat gekenmerk word deur 'n groot kroon van saamgestelde blare en 'n stywe, regop boomstam wat tot sewe meter hoog is. Dit is immergroen, gimnasiumagtige, tweeslagtige (aparte manlike en vroulike) plante met groot, fyn saamgestelde blare. Hulle word gereeld verwar met palms of varings, maar is nie nou verwant aan een van die plante nie.
Soos die ander saadplante wat tradisioneel as gimnosperme (naaldbome en gingko's) gegroepeer word, produseer broodbome sade wat naak op die skaal van 'n keëlagtige struktuur groei, eerder as omhul in 'n karpel (vroulike voortplantingsorgaan van 'n blom). Die saad van sommige spesies ontwikkel 'n vlesige deklaag wat hulle 'n vrugagtige aard gee, soortgelyk aan die ware vrugte wat deur angiosperme (blomplante) geproduseer word.
Fietsryers bied 'n unieke weerspieëling van die diversiteit in die natuur. Hulle is bekend vir oorlewing in erge halfwoestynklimate en kan in sand of selfs op rots groei. Hulle kan in volle son of skaduwee groei, en sommige is soutverdraagsaam. Alhoewel hulle tans 'n geringe komponent van die planteryk is, was hulle uiters algemeen gedurende die Jurassperiode.
Cycads het baie gespesialiseerde bestuiwers en daar is volgens hulle stikstof vasgestel in samewerking met sianobakterieë wat in die wortels woon. Die sianobakterieë is 'n prokariotiese "blougroen alge" wat 'n neurotoksien genaamd BMAA produseer wat in die sade van broodbome aangetref word.
Wêreldverspreiding van Cycadales.
Cycads word vandag in 'n groot deel van die subtropiese en tropiese wêreld aangetref. Dit kom voor in Suid- en Sentraal-Amerika (waar die grootste diversiteit voorkom), Australië, die Stille Oseaan, Japan, China, Indië, Madagaskar, en suidelike en tropiese Afrika, waar minstens 65 spesies voorkom.
In die algemeen bereik die diversiteit van spesies 17eaksN en 28˚S, met 'n klein piek by die ewenaar. Daar is dus nie 'n breedtegradisie in die lengtes na die ewenaar nie, maar na die trope. Die piek in die noordelike trope is egter grootliks te danke aan die geslag Cycas in Asië en die geslag Zamia in die Nuwe Wêreld, terwyl die piek in die suidelike trope weer te wyte is aan die geslag Cycas, en ook aan die diverse genus Encephalartos in die suide en sentraal-Afrika en Macrozamia in Australië. Die verspreidingspatroon van die cycad-spesies met breedtegraad blyk dus 'n artefak te wees van die geografiese isolasie van die cycad-genera, en is afhanklik van die oorblywende spesies in elke genus wat nie die uitsterwingspatroon van hul voorouers gevolg het nie. Cycas is die enigste genus wat 'n breë geografiese omvang het en kan dus gebruik word om af te lei dat broodbome geneig is om in die boonste en onderste trope te woon. Dit is waarskynlik omdat hierdie gebiede 'n droër klimaat met relatief koel winters het; terwyl die fiets in 'n mate reënval benodig, blyk dit dat dit gedeeltelik xerofities is (aangepas vir droë omgewings).
Moderne kennis oor cycads het in die negende eeu begin met die opname deur twee Arabiese natuurkundiges dat die genus Cycas is as 'n bron van meel in Indië gebruik. Later, in die sestiende eeu, het Antonio Pigafetta, Fernao Lopez de Castanheda en Francis Drake Cycas-plante in die Moluccas gevind, waar die sade geëet is. Die eerste verslag oor fietsrye in die Nuwe Wêreld was deur Giovanni Lerio in sy reis in 1576 na Brasilië, waar hy 'n plant met die naam ayrius deur die inheemse bevolking; hierdie spesie word nou in die genus geklassifiseer Zamia.
Cycads wat tot die genus behoort Encephalartos is eers in 1834 deur Johann Georg Christian Lehmann beskryf. Die naam is afgelei van die Griekse artikels af, wat beteken "in," cephale, wat 'kop' beteken, en Artos, wat beteken “brood.”
Gedurende die agtiende en negentiende eeu het talle natuurwetenskaplike navorsers en ontdekkers dwarsoor die wêreld die ontdekking van nuwe spesies gerapporteer. Een van die opvallendste navorsers van cycads was die Amerikaanse botanikus C. J. Chamberlain, wie se werk opmerklik is vir die hoeveelheid data en die nuutheid in sy benadering tot die bestudering van cycads. Sy 15 jaar lange reis deur Afrika, die Amerikas en Australië om cycades in hul natuurlike habitat te waarneem, het tot gevolg gehad dat hy in 1919 gepubliseer het The Living Cycads. Hierdie teks is 'n data-ryk volume wat aktueel bly in die sintese van die taksonomie, morfologie en voortplantingsbiologie van broodbome, waarvan die meeste uit sy oorspronklike navorsing verkry is. Sy monografie in die 1940's oor die Cycadales (die volgorde wat bestaan ​​uit die drie families van Cycads), hoewel nooit gepubliseer nie (waarskynlik weens sy dood), is nooit deur plantkundiges gebruik nie. Daar is geen ander volledige werke op die fietsry nie.
Stysel word verkry uit die stingels van broodbome. Dit word deur voedsel in sommige inheemse stamme gebruik. Stam mense maal en week die neute om die senuweestoksien te verwyder, wat die voedselbron oor die algemeen veilig maak om te eet, hoewel dit nie al die gifstowwe verwyder nie. Boonop kan verbruikers van bosvleis 'n gesondheidsrisiko in die gesig staar as die vleis afkomstig is van wild wat die koekaute geëet het en spore van die gifstof in liggaamsvet bevat.
Daar is 'n aanduiding dat die gereelde verbruik van stysel afkomstig van broodbome 'n faktor is in die ontwikkeling van Lytico-Bodig-siekte, 'n neurologiese siekte met soortgelyke simptome as Parkinson-siekte en ALS. Lytico-Bodic en die moontlike verband met die inname van sikasien is een van die onderwerpe wat in Oliver Sacks se boek uit 1997, Eiland van die kleurblindes.
Sago-meel word meestal van regte palms gemaak - nie uit die broodwiel wat algemeen bekend staan ​​as "Sago Palm" nie. (Cycas revoluta).
'N Sago Cycad (Cycas revoluta) groei in Engeland as 'n kamerplant
Cycads kan in stukke gesny word om nuwe plante te maak of om die sade direk te plant.
Voortplanting deur sade is die voorkeurmetode van groei, en daar bestaan ​​twee unieke risiko's vir die ontkieming daarvan. Een daarvan is dat die sade geen slaap het nie; die embrio moet biologies groei en ontwikkeling behou, wat beteken dat as die saad uitdroog, dit sterf. Die tweede is dat die ontluikende draad en embrio baie gevoelig kan wees vir swamsiektes in die vroeë stadiums in onhigiëniese of nat nat toestande. Dus, baie koekadtelers ontkiem die sade vooraf in klam, steriele mediums soos vermikuliet of perliet. Voor-ontkieming is egter nie nodig nie, en baie rapporteer sukses deur die sade direk in potgrond te plant.
Soos met baie plante, sal 'n kombinasie van goed gedreineerde grond, sonlig, water en voedingstowwe die jong plant help om voorspoedig te wees. Vanweë hul geharde aard, benodig broodbome egter nie noodwendig die sagste of noukeurige behandeling nie; hulle kan in bykans enige medium groei, insluitend grondlose. Een van die algemeenste oorsake van die sterftes van die brood is die gevolg van verrottende stingels en wortels as gevolg van te veel water.
Sommige insekte, veral insekte wat grootskaalig is, sowel as kalwers en kouende insekte, kan broodkade beskadig, hoewel die plae vatbaar is vir insekdoders, soos witolie in die tuinbou. Soms kan bakteriese preparate gebruik word om insekbesmetting op broodbome te beheer. Alhoewel kalanders gesien word as plae vir die skade wat hulle aan broodbome kan doen, help hulle ook in sommige gevalle om die volwasse plante te bestuif.
Cycads word oor die algemeen beskou as stadig groei, maar daar is 'n paar spesies wat redelik vinnig groei en binne 2 tot 3 jaar voortplantings volwassenheid behaal (soos by sommige Zamia spesies). Ander spesies soos die Cycas, Australiese Macrozamia en Lepidozamia, 15 jaar oud word.
Blare en manlike keël van Cycas revoluta
Die produksie van sade onderskei die twee tradisionele saadplante (gimnosperme en angiosperme) van ander lede van die bloedplante. Histories was broodbome een van vier groepe gimnosperme, 'n groep waarin die sade nie in 'n regte vrug is nie (hoewel vlesige strukture soms die saad kan bedek), anders as die angiosperme (blomplante), wat hul sade bedek deur dit in te sluit 'n regte vrug en dra die geslagsorgane in 'n struktuur wat 'n blom genoem word.
Fossiele bevindings dui egter daarop dat die angiosperme ontwikkel het van 'n voorouer van die gimnosperm, wat die gimnosperme tot 'n parafiletiese groep sou maak indien alle uitgestorwe takse hierby ingesluit is. Dus, hoewel die term gymnosperm nog steeds wyd gebruik word vir nie-angiosperm saaddraende plante, word die plantspesies wat eers as gimnosperme behandel is, meestal in vier groepe versprei wat nou gelyk staan ​​as 'verdeeldheid' in die Koninkryk Plantae. 'N Afdeling is die ekwivalent van 'n filum in die diereryk. Cycads word in die afdeling Cycadophyta geplaas.
Daar is tans 305 spesies wat beskryf word, in 10-12 genera, en 2-3 families van broodbome (afhangend van die taksonomiese siening). Die onderstaande indeling, wat deur Dennis Stevenson in 1990 voorgestel is, is gebaseer op 'n hiërargiese struktuur gebaseer op kladistiese ontledings van morfologiese, anatomiese, karyologiese, fisiologiese en fitochemiese gegewens.
Cycas. Ongeveer 90 spesies in die Ou Wêreld, van Afrika na die suide van Japan, Australië en die westelike Stille Oseaan-eilande; tik: C. circinalis L.
Stangeria. Een spesie in suidelike Afrika; tik: S. eriopus (Kunze) Baillon
Bowenia. Twee spesies in Queensland, Australië; tik: B. spectabilis Haak. ex Haak. f.
Dioon. Tien spesies in Mexiko en Sentraal-Amerika; tik: D. edule Lindley
Encephalartos. Ongeveer 60 spesies in Suidoos-Afrika; tik: E. friderici-guilielmi Lehmann, E. transvenosus (Modjadji cycad)
Macrozamia. Ongeveer 30 spesies in Australië; tik: M. riedlei (Fischer ex Gaudichaud) C.A. Gardner
Lepidozamia. Twee spesies in die ooste van Australië; tik: L. peroffskyana reël
Ceratozamia. 16 spesies in die suide van Mexiko en Sentraal-Amerika; tik: C. mexicana Brongn.
Microcycas. Een spesie in Kuba; tik: M. calocoma (Miquel) A. DC.
Chigua. Twee spesies in Colombia; tik: C. restrepoi E. Stevenson
Zamia. Ongeveer 60 spesies in die Nuwe Wêreld, vanaf Georgië, die VSA, suid tot Bolivia; tik: Z. pumila L.
Die aantal spesies in die klade is laag in vergelyking met die aantal spesies in die meeste ander plantfilums. Pleobotaniese en molekulêre navorsing dui egter daarop dat diversiteit hoër was in die geskiedenis van die filum. Fossiele getuienis toon dat die strukturele diversiteit in Mesozoïese (251-65 miljoen jaar gelede) suikerriet stuifmeel "aansienlik groter is as wat vandag in die oorlewende geslagte gesien word." Die verskil in molekulêre rye is baie groot tussen die drie hooflyne van die cycades, wat impliseer dat genetiese diversiteit in die klade eens groot was. Hierdie latere feit het tot groot meningsverskille oor die verdeeldheid in die Cycadales gelei.
Die aantal beskrywende spesiesoorte het in die afgelope 25 jaar verdubbel, meestal as gevolg van verbeterde monsterneming en verdere eksplorasie. Kenners meen dat daar nog ongeveer 100 onbeskryfde spesies kan wees, gebaseer op die ontdekkingstempo. Dit is waarskynlik in Asië en Suid-Amerika waar die voorkoms van endemisme (bestaande as unieke plaaslike spesies) tans die hoogste is. Diverse-hotspots kom ook voor in Australië, Suid-Afrika, Mexiko, China en Viëtnam, wat saam meer as 70 persent van die wêreld se sikadesoorte uitmaak.
Cycad-sistematici hou meestal nie die konsep van biologiese spesies nie, aangesien 'n duidelike gedefinieerde "cycad" -spesie kan broei en vrugbare nageslag kan produseer. Hierdie karakter word dus nie buite verhouding geweeg by die bepaling van spesie-hindernisse nie. Die konsep van fenetiese spesies, wat bepaal dat 'n spesie gedefinieer word op grond van algehele ooreenkomste met ander individue van dieselfde spesie, gekombineer met 'n beduidende gaping in variasie met ander spesies, word ook verwerp. Die meeste fietsry-taksonomiste stem saam oor 'n gewysigde weergawe van die evolusie-spesie-konsep, wat die 'morfogeografiese' spesie-konsep genoem word, wat die gekombineerde effekte van geografiese isolasie en morfologiese verskil erken. Dus het die teenwoordigheid van groot geografiese gapings in die verspreiding van die cycad 'n groot invloed gehad op die klassifikasie van die cycades.
Die fossielrekord van die sikade dateer uit die Vroeë Perm, 280 miljoen jaar gelede (mya). Daar is kontroversie oor moontlike ouer cycadfossiele wat dateer uit die laat koolstofagtige periode, 300-325 mya. Hierdie klade, wat een van die eerste koloniseerders van aardhabitats is, is waarskynlik binne die eerste paar miljoen jaar breedvoerig gediversifiseer, hoewel die mate waarin dit uitgestraal is, onbekend is, aangesien relatief min fossielmonsters gevind is. Die streke waartoe die cycades beperk is, dui waarskynlik op hul vroeëre verspreiding op die superkontinentale Laurasia en Gondwana.
Die familie Stangeriaceae (vernoem na dr. William Stanger), wat slegs drie bestaande (lewende) spesies bevat, word vermoedelik van Gondwanese oorsprong, aangesien fossiele in die laer Kryt-afsettings in Argentinië gevind is, wat dateer uit 70-135 mya. Zamiaceae is meer uiteenlopend, met 'n fossielrekord wat strek van die Midde-Trias tot by die Eoseen (54-200 mya) in Noord- en Suid-Amerika, Europa, Australië en Antarktika, wat daarop dui dat die gesin teenwoordig was voor die verbreking van Pangea.
Cycadaceae word vermoedelik 'n vroeë uitvloeisel van ander cycads, met fossiele van Eoseenafsettings (38-54 mya) in Japan en China, wat daarop dui dat hierdie familie in Laurasië afkomstig is. Cycas is die enigste geslag in die familie en bevat 99 spesies, die meeste van enige sikadesoort. Molekulêre gegewens het onlangs getoon dat Cycas-spesies in Australasië en die ooskus van Afrika onlangse aankomelinge is, wat daarop dui dat aanpasbare bestraling moontlik voorgekom het.
Die huidige verspreiding van broodbome kan die gevolg wees van uitstraling van enkele voorvaderlike tipes wat op Laurasia en Gondwana behandel is, of dit kan verklaar word deur genetiese drywing na die skeiding van reeds ontwikkelde genera. Albei verduidelikings is verantwoordelik vir die streng endemisme oor onlangse kontinentale lyne.
Daar is geen gedokumenteerde gevalle van simpatriese spesiasie by cycads nie, en blyk dat allopatrie die algemeenste vorm van spesiasie in die groep is. Dit is moeilik om te bestudeer, want dit is langlewende plante, en daarom is natuurlike verskynsels ondersoek. Een voorbeeld is Cycas seemannii, wat slegs in Fidji, Nieu-Kaledonië, Tonga en Vanuatu voorkom. Daar is gevind dat genetiese diversiteit in populasies aansienlik laer is as tussen eilande, wat daarop dui dat genetiese drywing 'n waarskynlike meganisme vir spesiasie is, en waarskynlik tans tussen die geïsoleerde bevolkings voorkom. Allopatry is ook voorgestel as die meganisme van spesiasie in Dioon, wat hoofsaaklik in Mexiko voorkom. Die vele riviere wat die streek gevorm het, en die herhaaldelike gletsering en gevolglike verbinding, is van mening dat dit belangrik was in voortplantingsisolasie nie net in Dioon nie, maar ook in baie ander plant- en diere-taksa. Parapatriese spesiasie kan ook voorgekom het, veral omdat broodbome deur insekte eerder as deur wind bestuif word. Namate die spesiegroei groei, word die individue wat die verste van mekaar is, verhoed om in te broei, aangesien insekte relatief klein reekse het en nie tussen hierdie plante sal bestuif nie. As simpatriese spesiasie by cycads plaasgevind het, sou dit heel waarskynlik wees as gevolg van 'n gasheerverskuiwing in bestuiwers, omdat die cycads eenvormig tweeslagtig is, terwyl plante óf manlik óf vroulik is.
Die moontlike eertydse reeks cycades kan afgelei word uit hul huidige wêreldwye verspreiding. Die familie Stangeriaceae bevat byvoorbeeld net drie bestaande spesies, almal in Afrika. Verskeie fossiele van hierdie familie is gedateer tot 135 mya, wat daarop dui dat diversiteit moontlik veel groter was voor die Jurassiese en laat Trias-massa-uitwissingsgebeurtenisse. Die fossielrekord van die sikade is egter oor die algemeen swak en daar kan min afgelei word oor die gevolge van elke massa-uitwissingsgebeurtenis op hul diversiteit.
In plaas daarvan kan korrelasies getref word tussen die aantal bestaande gimnosperme en angiosperme. Dit is waarskynlik dat die diversiteit van die fiets in die middel van die Kryt meer beïnvloed is deur die groot angiospermstraling as deur uitwissings. Baie stadig kamiale groei (sekondêre groei wat die stam of stam uitbrei) is die eerste keer gebruik om cycades te definieer, en as gevolg van hierdie eienskap word daar aanvaar dat die groep nie kon meeding met die vinnig groeiende, relatief kortstondige angiosperme, wat nou meer as 95.000 is nie. spesies, in vergelyking met die 947 oorblywende gimnosperme. Dit kan as 'n verrassing beskou word dat die fietsrye nog steeds bestaan, maar met uiterste mededinging en vyf groot uitwissings. Die vermoë van broodbome om in relatiewe droë omgewings te oorleef, waar die plantverskeidenheid in die algemeen laer is, en hul lang lewensduur, verklaar moontlik hul lang volharding.
Stangeria eriopus, 'n bedreigde spesie in Suider-Afrika
In die afgelope paar jaar het talle broodbome in aantal begin afneem en die risiko van uitsterwing kan ly as gevolg van diefstal en gewetenlose versameling uit hul natuurlike habitat, sowel as weens die vernietiging van die habitat.
Ongeveer 23 persent van die 305 bestaandesaad-spesies is óf kritiek bedreig óf bedreig, 15 persent is kwesbaar en 12 persent is naby bedreig. Dus is 38 persent van die cycades tans op die IUCN Rooi Lys (2004), en die ander 62 persent is in die kategorie Minste bekommernis of naby bedreigde (d.w.s. nie eintlik op die Rooi Lys nie) of is data tekort.
Hierdie waarde het die afgelope paar jaar dramaties verander. In 1978 was 46 persent van die cycads op die Rooi Lys; dit het teen 1997 tot 82 persent gestyg en daarna gedaal tot die 38 persent van 2004. Hierdie onlangse daling in getalle op die Rooi Lys is grootliks toe te skryf aan die onlangse ontdekking van meer as 150 nuwe spesies en meningsverskille en onsekerheid oor klassifikasie. Dit was nie nuttig vir bewaringsbeplanning vir die groep nie.
Zamia in die Nuwe Wêreld, Cycas in Asië, en Encephalartos in Afrika is die geslagte wat die meeste bedreig word. Minstens twee spesies word in die natuur uitgesterf, Encephalartos woodii en Encephalartos relictus, albei voorheen in Afrika. Hierdie patroon weerspieël die huidige druk op spesies in hierdie streke.
Cycads is lank gevoer met gereelde voortplanting, en die meeste huidige bevolkings is klein, wat die risiko van uitsterwing van habitat en stogastiese (toevallige) omgewingsgebeurtenisse in gevaar stel. Gewoonlik is die Australiese fietsryers die minste in gevaar, aangesien dit plaaslik algemeen voorkom en die fragmentering van die habitat laag is. Landbestuur met vuur word egter beskou as 'n bedreiging vir Australiese spesies. Afrika-broodbome is skaars en dit word vermoedelik van nature afneem vanweë klein bevolkingsgroottes, en daar is kontroversie oor die vraag of die natuurlike uitsterwingsprosesse op hierdie cycades moet optree.
Alle cycads is in die CITES (die Convention on International Trade in Bedangered Species of Wild Fauna and Flora) se bylae wat verskyn onder die opskrif Plant Kingdom en onder drie familiename, Cycadaceae, Stangeriaceae en Zamiaceae. Alle cycads is CITES Aanhangsel II, behalwe die volgende, in Aanhangsel I:
Cycad sade word nie deur CITES gereguleer nie. BYLAE I sade word dieselfde behandel as die plante.
Chaw, S.-M.., C. L. Parkinson, Y. Cheng, T. M. Vincent, en J. D. Palmer. 2000. Filogenie van saadplante word afgelei van al drie plantgenome: monofieus van bestaande gimnosperme en oorsprong van Gnetales uit naaldbome. Verrigtinge van die Nasionale Akademie vir Wetenskappe 97: 4086-4091.
Chaw, S. -M., T. W. Walters, C. -C. Chang, S. -H. Hu, en S. -H. Chen. 2005. 'n Filogenie van cycads (Cycadales) afgelei van chloroplast matK geen, trnK intron en kern rDNA ITS streek. Molekulêre filogenetika en evolusie 37: 214-234.
Chaw, S.-M., A. Zharkikh, H. -M. Gesing, T. -C. Luu, en W. -H. Li. 1997. Molekulêre filogenie van bestaande gimnosperme en evolusie van saadplante: Analise van die 18-jarige rRNA-rye. Molekulêre Biologie en Evolusie 14: 56-68.
De Luca, P. 1990. 'n Historiese perspektief op broodbome vanaf die oudheid tot die hede. Mem. New York Bot. Gard. 57: 1-7. 11 April 2007 herwin.
Donaldson, J. S. (red.) 2003. Cycads-statusopname en -bewaringsaksieplan. Klier, Switserland: IUCN-die Wêreldbewaringsunie. ISBN 2831706998.
Donaldson, J. 2003. Hoofstuk 3, regional Ooerview: Africa. In J. S. Donaldson (red.), Cycads-statusopname en -bewaringsaksieplan, 9-19. Klier, Switserland: IUCN-die Wêreldbewaringsunie. ISBN 2831706998.
Donaldson, J. S. 2004. Spare red? Die implikasies van taksonomiese onsekerheid en die verskuiwing van infrageneriese konsepte in die sikadale vir rooi lys- en bewaringsbeplanning. In T. Walters en R. Osborne (red.), Cycad-klassifikasie: konsepte en aanbevelings. Wallingford, Oxfordshire, Verenigde Koninkryk: CABI Pub, 13-22. ISBN 0851998712.
Donaldson, J., K. D. Hill, en D. W. Stevenson. 2003. Hoofstuk 2: Kykers van die wêreld: 'n oorsig. In J. S. Donaldson (red.), Aksieplan vir die status van opnames en bewaring van fietsryers, 3-8. Klier, Switserland: IUCN-die Wêreldbewaringsunie. ISBN 2831706998.
Donaldson, J. S., A. P. Dehgan, A. P. Vovides, en W. Tang. 2003. Hoofstuk 7: Cycads in die handel en volhoubare gebruik van cycad bevolkings. In J. S. Donaldson (red.), Aksieplan vir fietsrystatusopname en -bewaring, 39-47. Klier, Switserland: IUCN-die Wêreldbewaringsunie. ISBN 2831706998.
Golding, J. S., en P. J. H. Hurter. 2003. 'n Rooi Lys-weergawe van Afrika se fietsrye en die implikasies daarvan om lewensgeskiedenis en bedreigings in ag te neem. Biodiversiteit en bewaring 12: 507-528.
Gonzàlez-Astorga, J., A. P. Vovides, M. M. Ferrer, en C. Iglesias. 2003. Bevolkingsgenetika van Dioon edule Lindl. (Zamiaceae, Cycadales): biogeografiese en evolusionêre implikasies. Biologiese Tydskrif vir die Linnean Society 80: 457-467.
Gonzàlez-Astorga, J., A. P. Vovides, en C. Iglesias, C. 2003. Morfologiese en geografiese variasie in Dioon-edule. Botaniese Tydskrif vir die Linnean Society 141: 465-470.
Gregory, T. J., en J. Chemnick. 2004. Hipoteses oor die verband tussen biogeografie en spesiasie in Dioon (Zamiaceae). In T. Walters en R. Osborne (red.), Cycad-klassifikasie: konsepte en aanbevelings. Wallingford, Oxfordshire, Verenigde Koninkryk: CABI Pub, 137-148. ISBN 0851998712.
Hill, C. R. 1990. Ultrastruktuur van in situ fossiele cycad stuifmeel van die Engelse Jurassic, met 'n beskrywing van die manlike keël Androstrobus balmei sp. November Oorsig van Palaeobotany en Palynology 65: 165-193.
Hill, K. D. 2003. Hoofstuk 4: Regionale oorsig: Australië. In J. S. Donaldson (red.), Cycads-statusopname en -bewaringsaksieplan, 20-24. Klier, Switserland: IUCN-die Wêreldbewaringsunie. ISBN 2831706998.
Hill, K. D. 2004. Karakterevolusie, spesieherkenning en klassifikasiebegrippe in die cycadaceae. In T. Walters en R. Osborne (red.), Cycad-klassifikasie: konsepte en aanbevelings. Wallingford, Oxfordshire, Verenigde Koninkryk: CABI Pub, 23-44. ISBN 0851998712.
Hill, K. D., D. W. Stevenson, en R. Obsorne. 2004. Die wêreldlys van broodbome. Botaniese oorsig 70: 274-298.
Jones, D. L. 2002. Fietse van die wêreld. Smithsonian Institution Press. ISBN 1560982209.
Keppel, G., S. W. Lee, en P. D. Hodgskiss. 2002. Getuienis vir lang isolasie onder bevolkings van 'n Stille Oseaan-cykade: genetiese diversiteit en differensiasie in cycas seemannii A. Br. (Cycadaceae). Tydskrif vir oorerflikheid 93: 133-139.
Norstog, K. J., en T. J. Nicholls. 1997. Biologie van cycades. Ithaca, NY: Comstock Pub. Assoc. ISBN 080143033X.
Walters, T., R. Osborne, en D. Decker. 2004. Ons het hierdie waarhede ... In T. Walters en R. Osborne (red.), Cycad-klassifikasie: konsepte en aanbevelings. Wallingford, Oxfordshire, UK: CABI Pub, 1-11. ISBN 0851998712.
Whitelock, L. M. 2002. Die fietsryers. Portland, OF: Timber Press. ISBN 0881925225.
Palm and Cycad Sociations of Australia (PACSOA).
Kyk die video: Cooking With Poison in Japan (April 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Cycad