July | 2014 | Rachelle Du Bois
Die sagte stem
Dis wanneer die lewe se volle gewig op jou druk en jy voel hoe jy verkrummel onder die donker las daarvan, dat jou siel se sagte fluistering na jou kom. Sonder woorde in die stilte kom die sagte roep om erkenning en herkenning as jy van uitputting ophou spartel.
Dis eers wanneer die hart stil word en luister dat die woordlose roep duidelik word, dat die uitnodiging gehoor word en, as jy fyn luister, sal jy die padkaart uit jou duisternis vind. Die onmeetlike siel laat hom nie inperk nie, laat hom nie bind nie, is nie afhanklik nie. Dis siel is altyd op soek na skoonheid, en kan maklik dit wat seer en donker is agterlaat in sy vlug na daar waar alle skoonheid is, daar waar vreugde woon, waar perfekte harmonie en kennis is.
Dis so eenvoudig. Sluit net jou oë en word stil. Sluit jou af van die kopgesprekke en word stil. Selfs onder die donker druk van die lewe kan jy stilte vind as jy dit soek. Sluit jou oë en wag …
Sommige sou dit gebed noem, sommige noem dit meditasie. Die betekenis is dieselfde in enige taal, maar die taal van die hart spreek die duidelikste.
This entry was posted on July 25, 2014, in Uncategorized and tagged fluistering, Rachelle du Bois, sielsgesprek, skoonheid, soek.	Leave a comment
Plek van die Flaminke – die end
Ek bied vandag die laaste episode van Plek van die Flaminke aan, en dis die einde van die reis saam met die mense van Zeesig. Ek hoop die lesers wat die vervolgverhaal gelees het, het dit geniet.
Laat hoor gerus van julle.
This entry was posted on July 25, 2014, in Uncategorized and tagged komies, liefde, Plek van die Flaminke, Rachelle du Bois, romanse, vervolgverhaal.	Leave a comment
Want net soos die liefde jou kroon, sal hy jou ook kruisig
Wanneer die liefde na jou roep, volg hom na, al is sy weë swaar en steil. En as sy vleuels jou omvou, gee jou aan hom oor, al mag die swaard wat tussen sy penvere verstoke is, jou wond. En glo hom wanneer hy jou aanspreek, al mag sy stem jou drome verpletter soos die noordewind wat die tuin verwoes.
Want net soos die liefde jou kroon, sal hy jou ook kruisig. Net soos hy jou laat uitspruit, sal hy jou ook snoei. Net soos hy na jou kruin opstyg en jou teerste takkies troetel wat in die sonlig bewe, so sal hy ook na jou wortels neerdaal en hulle skud waar hulle aan die aarde vaskleef.
Soos gerwe graan oes hy jou vir homself. Hy dors jou om jou nakend te maak. Hy sif jou om jou van jou doppe te bevry. Hy maal jou totdat jy wit is, hy knie jou totdat jy buigsaam is; en daarna gee hy jou oor aan sy heilige vuur, sodat jy heilige brood kan word vir die heilige fees van God.
Moenie dink dat jy die gang van die liefde kan bestuur nie, want liefde, as dit jou waardig ag, rig jou lewensgang.
Kahlil Gibran uit Die Profeet
This entry was posted on July 20, 2014, in Uncategorized and tagged afrikaans, gedig, liefde, pyn, Rachelle du Bois, seerkry, verlies, vreugde, wysheid.	2 Comments
Liefdesgedigte uit my skatkis
wanneer my geliefde na my toe kom deur die nag
is die strate waar perdekarre klipklop
om plastieksakke vullis op te tel
soet met frangipanibome se verspreide blomme
oor die keie
dek ek ‘n tafel by die venster
met brood en wyn en soet donker vye
en skryf hierdie klein gedig
as teenwig van papier
vir daardie ander een buite van steen en van been
wat reis deur die nag
waar donker manne donker perde lei
wanneer my hart na my toe kom deur die nag
eet ons die vye en drink ons die wyn en maak-maak
die liefde soet op maat van die maan se kliprefrein
Die dag toe ek jou die eerste keer gesien het
het die sneeu reeds iewers tussen wolke
in ‘n nessie gelê en wag dat die winter moet kraak.
Dit was nog somer, en stowwerig daarby, die dag
toe jy die biblioteek koponderstebo
binnegestap het, maar ‘n snapsie berglug het saam
met jou gekom, en toe jy opkyk, het die klipbokkies
van klip tot klip gespring, en die leikliprante
het tot teen die vensters geskuif, en die aarde
was skielik verder van my voete af, soos vir ‘n dassie
in die greep van ‘n berghaan. Toe word ek bewus
van die ander, en ek gryp vervaard
na boek en pen en praat in ‘n stem
wat nie soos myne klink nie. Daarna was elke klip en bos
en elke klipdas vervelig op sy plek. Jy was skaam
en die hoekige kranse agter my weer boekgevulde rakke
met wysheid onder stof en stempel. Wie het raad
vir die onrus van die dwaas?
Dis om die gang van die seisoene te probeer stuit.
Ek sou die hele dorp wou omdop: die reghoekige kerk,
die afgemete strate, die tabernakel van ‘n stadsaal.
Die stowwerige somer moes plek maak vir ‘n kaal
gestroopte herfs, die wind het gereelder uit die suide
begin waai en menige oggend was die hart
van die huis toegeys. Die oggend het begin kraak
onder die voete voor jy, gehandskoen by die stofie,
weer opkyk soos daardie eerste keer. Dit was
die dag toe ek geweet het ek wil die winterkoue
uit jou vingers vryf, en die sneeu het soos donsies
om ons begin val en alles wat hoekig was, versag.
Sheba, haar lied
Ek het jou van ver gewaar, my Broer.
Hoe mooi is jy nie!
Jy het vir my gevoel soos iets wat groen is,
koel om aan te raak, ‘n plant wat stroom
Vanuit die dieptes van jou oë,
en die ingehoudenhede van jou ledemate
het ‘n stroom na my gevloei soos uit fonteine.
Jy het my jou woning gewys, en my aan my hand
in die tempel geneem
sonder om ‘n menswoord te sê.
Was ek nie toe ook reeds ommuur nie?
Daar waar ek was, het ek regop
gestaan op aarde:
dit was ons twee saam wat so gestaan het.
Jou asem het verstrik geraak met myne,
soos die rankies
van die nuwe wingerd wat bly tas-tas na mekaar.
Ons het saam na die oneindigheid gesoek.
Ek het jou toe bemin voor ek dit ooit geweet het.
Nog altyd is dit so.
As ek my vensters oopmaak in die oggend
groet ek die rooidag in jou naam.
Daar is ‘n blomgeur in die rondte – die klein bleek
blomme van die druif het reeds ontvou
nog voor die son my huis getref het.
As ek uitstap proe ek die wyn
wat nog moet kom.
Ek hou my woord met wat nie goed gesê kan word nie.
Want die tong is ‘n deugniet en ‘n danser
en ook die wynpers van die soetigheid,
die tong waarmee ek hier jou skoonheid opnoem
en die donker fermentasie van jou bloed.
Jy is ver van my maar ek is naby jou.
Ek het jou teruggeskink tot in my binneste;
dit is daar dat jy bly leef.
Ek voel jy loop in my gebeente af soos wyngees self.
Dit is ‘n wonderwerk wat my omgeef.
– Petra Muller
EK STUUR VIR JOU ‘N ROOIBORSDUIF
Wanneer die liefde na jou roep,
volg hom na,
al is sy weë swaar en steil.
En as sy vleuels jou omvou,
gee jou aan hom oor,
al mag die swaard wat tussen sy penvere
verstoke is, jou wond.
En glo hom wanneer hy jou aanspreek,
al mag sy stem jou drome verpletter
soos die noordewind wat die tuin verwoes.
Want net soos die liefde jou kroon,
sal hy jou ook kruisig.
Net soos hy jou laat uitspruit, sal hy jou ook snoei.
Net soos hy na jou kruin opstyg
en jou teerste takkies troetel wat in die sonlig bewe,
so sal hy ook na jou wortels neerdaal
en hulle skud waar hulle aan die aarde vaskleef.
Soos gerwe graan oes hy jou vir homself.
Hy dors jou om jou nakend te maak.
Hy sif jou om jou van jou doppe te bevry.
Hy maal jou totdat jy wit is.
Hy knie jou totdat jy buigsaam is
en daarna gee hy jou oor aan sy heilige vuur,
sodat jy heilige brood mag word
vir die heilige fees van God.
This entry was posted on July 6, 2014, in Uncategorized and tagged Afrikaanse liefdesgedigte, mooiste, Rachelle du Bois, skatkis.	Leave a comment