Parthenon - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Parthenon is 'n pragtige marmer tempel gebou tussen 447 en 432 v.C. Opgedra aan die Griekse godin Athena, sit die Parthenon hoog bo -op 'n samestelling van tempels wat bekend staan ​​as die Akropolis van Athene. Deur die eeue heen het die Parthenon aardbewings, brand, oorloë, ontploffings en plundering weerstaan, maar bly steeds 'n kragtige simbool van die antieke Griekeland en die Atheense kultuur.
Belangrikheid van die Parthenon
Die Parthenon was die middelpunt van die godsdienstige lewe in die magtige Griekse stadstaat Athene, die hoof van die Delian League. Gebou in die 5 eeu v.C., was dit 'n simbool van die mag, rykdom en verhoogde kultuur van Athene. Dit was die grootste en weelderigste tempel wat die Griekse vasteland nog ooit gesien het. Vandag is dit een van die mees erkende geboue ter wêreld en 'n blywende simbool van Antieke Griekeland.
Wie het die Parthenon gebou?
Die beroemde Griekse staatsman Pericles word die eer gegee dat hy die ontwerp en konstruksie van die Parthenon beveel het as 'n tempel vir Athena - die godin van wysheid, kuns en letterkunde en oorlog - maar dit was moontlik nie die eerste poging om die god te huisves nie.
'N Vroeëre struktuur, bekend as die Ou Parthenon of Pre-Parthenon, het eens op die plek van die huidige Parthenon bestaan. Baie historici glo dat die Ou Parthenon in 480 v.C. toe die Persiese Ryk Athene aanval en die Akropolis vernietig, hoewel sommige kenners hierdie teorie betwis.
Wanneer is die Parthenon gebou?
In 447 v.C., ongeveer 33 jaar na die Persiese inval, het Pericles begin met die bou van die Parthenon om die vroeëre tempel te vervang. Die massiewe struktuur is in 438 v.C.
Beeldhouwerk en dekoratiewe werk by die Parthenon het tot 432 v.C. Na raming is 13 400 stene gebruik om die tempel te bou, teen 'n totale koste van ongeveer 470 silwer talente (ongeveer $ 7 miljoen Amerikaanse dollars vandag).
LEES MEER: Hoe die ou Grieke die Parthenon ontwerp het om te beïndruk - en laastens
Pericles het die beroemde Griekse argitekte Ictinus en Callicrates en die beeldhouer Phidias opdrag gegee om die Parthenon te ontwerp, wat die grootste tempel in sy tyd in Doriese styl geword het.
Die struktuur het 'n reghoekige vloerplan en is gebou op 'n basis van 23.000 vierkante voet, waarvan 'n deel die kalksteen-fondament van die Old Parthenon was.
Lae trappe omsingel elke kant van die gebou, en 'n portiek Doriese kolomme wat op 'n platform staan, skep 'n rand om dit. Daar is 46 buitenste kolomme en 19 binne -kolomme.
Die kolomme is effens taps om die tempel 'n simmetriese voorkoms te gee. Die hoekkolomme is groter in deursnee as die ander kolomme. Ongelooflik bevat die Parthenon geen reguit lyne en geen regte hoeke nie, 'n ware prestasie van die Griekse argitektuur.
Twee-en-negentig gekerfde metope (vierkantige blokke tussen drie-kanaals trigliefblokke) versier die buitemure van die Parthenon. Die metope aan die westekant beeld Amazonomachy uit, 'n mitiese stryd tussen die Amazones en die Antieke Grieke, en is vermoedelik ontwerp deur die beeldhouer Kalamis.
Die metope aan die oostekant toon Gigantomachy, mitiese gevegte tussen gode en reuse. Die meeste metope aan die suidekant toon Centauromachy, die geveg van mitiese centaurs met die Lapiths, en die metopes aan die noordekant beeld die Trojaanse oorlog uit.
'N Breë, versierde horisontale band genaamd 'n fries loop oor die hele lengte van die mure van die Parthenon se binnekamer (die cella). Die fries is gesny met behulp van die bas-reliëftegniek, wat beteken dat die beeldhouwerke effens van die agtergrond af opgehef word.
Geskiedkundiges glo dat die fries die Panathenaïese optog na die Akropolis of die offer van Pandora aan Athena uitgebeeld het.
Aan elke kant van die Parthenon is daar twee gevormde driehoekige gewels wat as voetstukke bekend staan. Die oostelike voorkant beeld Athena se geboorte uit die hoof van haar vader, Zeus, uit. Die Westelike fronton toon die konflik tussen Athena en Poseidon aan om Attica te eis, 'n antieke streek van Griekeland wat die stad Athene insluit.
'N Heiligdom in die Parthenon huisves 'n buitengewone standbeeld van Athena, bekend as Athena Parthenos, wat deur Phidias gevorm is. Die standbeeld bestaan ​​nie meer nie, maar word vermoedelik 12 meter hoog (39 voet) gestaan.
Dit is in hout gesny en bedek met ivoor en goud. Geskiedkundiges weet hoe die standbeeld gelyk het danksy die oorlewende Romeinse reproduksies.
Die Athena-standbeeld het 'n volledig gewapende vrou uitgebeeld wat 'n bokvelskild gedra het, bekend as 'n aegis. Sy het 'n ses voet lange standbeeld van die Griekse godin Nike in haar regterhand gehou en 'n skild in haar linkerhand wat verskillende gevegstonele illustreer. Twee griffins en 'n sfinks staan ​​op haar helm en 'n groot slang agter haar skild.
Dit is onduidelik of die Parthenon slegs as 'n tuiste vir Athena of ook as 'n skatkamer gedien het. Dit was ongetwyfeld 'n ontsagwekkende gesig vir almal wat daarna gekyk het. Ou toeskouers is nie toegelaat om die struktuur binne te gaan nie, maar kyk na die prag van buite.
Parthenon verander hande
In die sesde eeu nC verower die Christelike Bisantyne Griekeland. Hulle verbied heidense aanbidding van die Griekse gode en verbied die Parthenon tot 'n Christelike kerk. Hulle het die ingang aan die oostekant geblokkeer en, volgens die gebruik van die Christendom, gedwing om aanbidders die kerk aan die westekant binne te gaan.
Die massiewe standbeeld van Athena was weg voordat die Bisantyne opgedaag het. In haar plek sit hulle 'n preekstoel en 'n marmer biskopstoel.
Die Parthenon het tot 1458 nC 'n Christelike kerk gebly toe die Moslem -Ottomaanse Ryk Atene ingeneem het. Die Ottomaanse Turke het die Parthenon in 'n moskee omskep, maar tog het baie Christelike skilderye en artefakte behoue ​​gebly.
In 1687 het die Ottomane, onder die aanval van die Christian Holy League, die Parthenon omskep in 'n ammunisie -depot en skuiling, maar dit was alles behalwe veilig. Die struktuur is met kanonskoppe gebombardeer en die ammunisiewinkels het ontplof en honderde sterftes en groot strukturele skade veroorsaak.
Na die aanval van die Holy League, sit die Parthenon in puin en is aan die genade van plunderaars. In die vroeë 19de eeu verwyder Thomas Bruce, die 7de graaf van Elgin, die marmerfrise en verskeie ander beeldhouwerke en stuur dit na Londen, Engeland, waar dit vandag nog in die British Museum te sien is.
Dit is onduidelik of Elgin toestemming gehad het om die beelde te verwyder, en die Griekse regering het versoek dat dit teruggestuur word.
Tyd, verwering en skoonmaak het veroorsaak dat die Elgin Marbles en ander Parthenon -beelde wit lyk, maar daar is bewyse dat hulle en ander dele van die struktuur eens helder kleure soos rooi, blou en groen geverf het.
KYK MEER: Opvallende foto's van klassieke Griekse argitektuur
Herstel van Parthenon
Nadat die Grieke eeue lank deur die Turke regeer is, het hulle in die 1820's vir onafhanklikheid geveg. Die Akropolis het 'n gevegsgebied geword en die Turkse leër het honderde marmerblokke uit die ruïnes van Parthenon verwyder. Hulle het ook die ysterklemme met loodbedekking gebruik wat die blokke bymekaar gehou het om koeëls te maak.
Uiteindelik, in die sewentigerjare, het die Griekse regering ernstig geraak oor die herstel van die vinnig verslegtende Akropolis en die Parthenon, wat een van die land se nasionale skatte geword het. Hulle het 'n argeologiese komitee aangestel genaamd die Acropolis Restoration Project.
Met die Griekse argitek Manolis Korres aan die stuur, het die komitee elke oorblyfsel in die ruïnes noukeurig in kaart gebring en rekenaartegnologie gebruik om hul oorspronklike ligging te identifiseer.
Die restourasiespan beplan om oorspronklike Parthenon-artefakte aan te vul met moderne materiale wat weerbestand en korrosiebestand is en wat die integriteit van die struktuur ondersteun. Waar nodig, sal nuwe marmer gebruik word uit die steengroef waar die oorspronklike marmer verkry is.
Tog sal die Parthenon nie in sy oorspronklike glorie herstel word nie. In plaas daarvan sal dit 'n gedeeltelike ondergang bly en bevat ontwerpelemente en artefakte wat die ryk, uiteenlopende geskiedenis weerspieël.
Renovasies is aan die gang by die Parthenon en die hele Akropolis; toeriste kan egter steeds die historiese plek besoek. Gebiede wat 'n herstel moet ondergaan, is moontlik buite perke.
'N Paar belangrike artefakte en oorblywende beeldhouwerke van Parthenon is na die nabygeleë Akropolis -museum verskuif. Besoekers word aangemoedig om die museum te sien om baie van die oorspronklike marmer -beeldhouers en ander Akropolis -artefakte van die Parthenon te sien.
Geheime van die Parthenon. PBS NOVA.
Die glorieryke Parthenon. PBS NOVA.
Die Parthenon. Ancient- Griekeland.org.
Die Parthenon. Oxford bibliografieë.
Die Parthenon. Reed College.
Die Parthenon: godsdiens, kuns en politiek. Die Staatsuniversiteit van New York.
Op die benaderde plek waar die Parthenon later gebou is, het die Atheners begin met die bou van 'n gebou wat deur die Perse verbrand is terwyl dit nog in 48 vC gebou was. Dit is vermoedelik opgedra aan Athena, en na die vernietiging daarvan is baie van die ruïnes gebruik vir die bou van die vestings aan die noordelike punt van die Akropolis. Daar is nie veel bekend oor hierdie tempel nie, en of dit nog in aanbou was toe dit vernietig is, is betwis. Sy massiewe fondamente was van kalksteen, en die kolomme was van Penteliese marmer, 'n materiaal wat vir die eerste keer gebruik is. Die klassieke Parthenon is tussen 447-432 vC gebou om die fokus van die Akropolis-gebouekompleks te wees. Die argitekte was Iktinos en Kallikrates (Vitruvius noem Karpion ook as argitek) en dit is opgedra aan die godin Athena Pallas of Parthenos (maagd). Die belangrikste funksie van die tempel en rsquos was om die monumentale standbeeld van Athena wat deur Pheidias gemaak is, van goud en ivoor te beskerm. Die tempel en die chryselephantine -standbeeld is in 438 ingewy, hoewel die werk aan die beeldhouwerke van die voorkant tot in voltooiing in 432 vC voortgeduur het.
Die Parthenon -konstruksie koste die Atheense skatkis 469 silwer talente. Alhoewel dit byna onmoontlik is om 'n moderne ekwivalent vir hierdie bedrag te skep, kan dit nuttig wees om na 'n paar feite te kyk. Een talent was die koste om een ​​trireme te bou, die mees gevorderde oorlogskip van die era. (http://www.brown.edu/Departments/Classics/CL56/CL56_LN11.html), en
& ldquo & hellipone -talent was die koste om 'n maand lank die bemanning van 'n oorlogskip te betaal (D. Kagan, The Peloponnesian War, 61). Volgens Kagan het Athene aan die begin van die Peloponnesiese oorlog 200 trireme in diens gehad, terwyl die jaarlikse bruto inkomste van die stad Athene ten tyde van Perikles 1000 talente was, met nog 6000 in sy skatkis.
Die Parthenon is 'n tempel van die Doriese orde met agt kolomme aan die fasade en sewentien kolomme aan die flanke, wat voldoen aan die vasgestelde verhouding van 9: 4. Hierdie verhouding het die vertikale en horisontale verhoudings van die tempel sowel as baie ander verhoudings van die gebou beheer, soos die afstand tussen die kolomme en die hoogte daarvan.
Die cella was buitengewoon groot om die groot standbeeld van Athena te akkommodeer, wat die voor- en agterstoep tot 'n veel kleiner grootte as gewoonlik beperk het. 'N Reeks van ses Doriese kolomme ondersteun die voor- en agterstoep, terwyl 'n kolonnade van 23 kleiner Doriese kolomme die standbeeld omring het in 'n twee-verdieping rangskikking. Die plasing van kolomme agter die standbeeld was 'n ongewone ontwikkeling, aangesien dit in vorige Doriese tempels slegs op die flanke verskyn het, maar die groter wydte en lengte van die Parthenon het 'n dramatiese agtergrond van dubbelkolomme in plaas van 'n muur moontlik gemaak.
Die agterkamer het Athena & rsquos -skat beskut en vier kolomme van die Ioniese orde het sy dak ondersteun. Die bekendstelling van elemente van die Ioniese orde in 'n oorwegend Doriese tempel was meer dramaties in die ontwikkeling van 'n voortdurende vries op die buitemuur van die cella. Alhoewel die integrasie van Doriese en Ioniese elemente op dieselfde tempel nie 'n nuwe ontwikkeling in die Griekse argitektuur was nie, was dit skaars en het die Parthenon 'n delikate balans gegee tussen sober en delikate visuele kenmerke.
Alle tempels in Griekeland is bedoel om slegs van buite gesien te word. Die kykers het nooit 'n tempel binnegegaan nie en kon slegs deur die oop deure na die binneste standbeelde kyk. Die Parthenon is op 'n manier bedink sodat die estetiese elemente 'n gladde oorgang tussen die buitekant en die binnekant van die chryselfantiese standbeeld van Athena moontlik maak. 'N Besoeker aan die Akropolis wat van die Propylaia af gekom het, sou in 'n driekwart aansig gekonfronteer word met die majestueuse deel van die Parthenon, met 'n volledige uitsig op die westelike voorkant en die noordelike kolonnade. Namate die kyker nader beweeg, sou die besonderhede van die gevormde metope ontsyferbaar word, en wanneer dit naby die basis van die kolomme was, sou dele van die fries sigbaar word in verleidelike kleurryke blikke wat uit die spasies tussen die kolomme kyk.
As hy na die ooste beweeg en na die buitekant van die cella kyk, sal 'n besoeker betower word deur die meesterlike uitbeelding van die Panathenaïese optog, soos dit op film verskyn op die fries wat visueel onderbreek is deur die Doriese kolomme van die buitekant. Dit was beslis 'n toneel waarmee elke Atheens deur persoonlike ervaring kon skakel, wat die oorgang tussen die aarde en die goddelike so glad maak. 'N Besoeker wat ooswaarts beweeg, sou uiteindelik die hoek draai om na die ingang van die Parthenon te kyk, en daar sou hy gekonfronteer word met die geboorte van Athena hoog bo op die oostelike voorkant, en net daarbuite, die arrephores wat die peplos tussen die Olympiese gode vou en die helde van die fries. Dan, net onder, op die toneel van die ldquopeplos & rdquo, deur die ontsaglike oop deure, sal elke besoeker betower word deur die glinsterende goud- en ivoorkleurige kleure van die monumentale standbeeld van Athena wat aan die agterkant van die dim cella staan. Die standbeeld van Athena Pallas weerspieël sy ontsaglike gestalte op die rustige oppervlak van die water-swembadvloer en word omring deur nog meer Doriese kolomme, hierdie keer kleiner, in 'n dubbeldek-rangskikking wat die binnekamer laat lyk asof dit selfs groter en groter as die buitekant.
Dit lyk seker dat die meesterbeplanners van die Parthenon dit as 'n teatergebeurtenis beskou het. Die tempel is gebou met die bewegings van die kyker in gedagte, en deur die rangskikking van die tempel, die monumentale beeldhouwerke van die voorkant en die gedetailleerde fries, is die emosies van die besoekers gechoreografeer om hulle voor te berei op die uiteindelike blik van die majestueuse Athena Parthenos aan die binnekant van die naos, en om die effek van 'n ontsagwekkende besoek te maksimeer.
1941 – Die Parthenon is tydens die Tweede Wêreldoorlog beset
Die dramatiese geskiedenis van die Parthenon strek nog meer onlangs in die Tweede Wêreldoorlog. Op 27 April 1941 het Nazi -magte die stad ingeneem. By hul aankoms het hulle die Akropolis beset en die Nazi -vlag gehys, wat dui op die begin van 'n baie donker tyd in Griekeland en die wêreld.
Daar is egter 'n belangrike geleentheid wat lig op hierdie tydperk van die geskiedenis laat skyn het. Dit het drie dae na die aankoms van die Duitsers gebeur. Twee dapper studente, Manolis Glezos en Lakis Santas, het bo -op die Akropolis geklim en die hakekors afgeneem. Hierdie jong mans het bekend geword as anti-Nazi-helde en 'n simbool van hoop en weerstand in Griekeland.
Parthenon - GESKIEDENIS
Gratis toegang Elke dag oop van 10:00 tot 17:30 Vrydae tot 20:30
Die British Museum Great Russell St London WC1B 3DG
'N Gebou uit die goue era van Athene
Die Parthenon op die Akropolis van Athene is tussen 447 en 438 vC gebou as 'n tempel gewy aan die godin Athena Parthenos. Die woord parthénos (παρθένος) bedoel 'meisie, meisie ' of 'vrou, ongetroude vrou '.
'N Rekonstruksie van hoe die Akropolis in die ou tyd kon lyk, insluitend die Parthenon. Illustrasie deur Kate Morton.
Die groot grootte en uitbundige gebruik van wit marmer van die tempel was bedoel om die stad se mag en rykdom op die hoogte van sy ryk te wys, onder die staatsman Pericles. Dit was die middelpunt van 'n ambisieuse bouprogram wat op die Akropolis gesentreer was.
Sommige van die beelde uit die oostelike voorkant van die Parthenon.
Die tempel is ryklik versier met beeldhouwerke, ontwerp deur die beroemde kunstenaar Pheidias, wat tot 432 vC geneem het. Die voetstukke en metope illustreer episodes uit die Griekse mite, terwyl die fries die mense van Athene in 'n godsdienstige optog verteenwoordig. Binne -in die gebou het 'n kolossale beeld van Athena Parthenos gestaan, gemaak van goud en ivoor deur Pheidias en waarskynlik in 438 vC gewy.
Beelde in antieke tye
Beelde wat in die ronde uitgesny is, het die voorkant (die driehoekige gewel) aan weerskante van die gebou gevul.
'N Rekonstruksie van die Parthenon wat die ligging van een van die voorpante toon. Illustrasie deur Kate Morton.
Die voorste beeldhouwerke en metope illustreer episodes uit die Griekse mite en bevat die beroemde kop van 'n perd van Selene (die maangodin) en die riviergod Ilissos.
Hoof van 'n perd van Selene en die riviergod Ilissos uit die oostelike en westelike voorkant van die Parthenon.
Metope (reghoekige plate wat in hoë reliëf gesny is) is bo die argitraaf (die boomstam bokant die kolomme) aan die buitekant van die tempel geplaas.
'N Illustrasie wat die ligging van die voorkant, metope en fries op die Parthenon toon.
Die metope illustreer episodes uit die Griekse mite, insluitend die slag van die Centaurs en Lapiths.
Die fries (in reliëf uitgesny) loop om al vier kante van die gebou binne -in die kolonnade.
'N Rekonstruksie van die Parthenon wat die ligging van die fries toon. Illustrasie deur Kate Morton.
Terwyl die voorste beeldhouwerke en metope tonele uit die Griekse mite uitgebeeld het, soos gebruiklik vir die beeldhouwerk op Griekse tempels, breek die fries met alle tradisies, aangesien dit die mense van Athene in 'n godsdienstige optog toon. Die Atheners op die fries is egter nie regtig portrette van gewone mense nie. Hulle word eerder as 'n ideale gemeenskap getoon. Die Athenians of Pericles se tyd wou deur die volgende generasies op hul beste onthou word.
Pheidias was die bekendste beeldhouer van alle antieke tye. Hy is veral bekend as die artistieke direkteur van die Atheense bouprogram, insluitend die Parthenon -beelde en die kolossale standbeeld van goud en ivoor van Athena Parthenos wat in die Parthenon gestaan ​​het.
Replika van die Athena Parthenon -standbeeld in Nashville deur Alan Le Quire. Beeld van Wikimedia Commons. Foto: Dean Dixon.
Ons weet nie veel van sy lewe nie. Hy het opgelei in die werkswinkel van Ageladas van Argos. Hy het meestal in Athene gewerk, maar het ook sy werkswinkel na Olympia oorgeplaas, waar hy in goud en ivoor die kolossale goud en ivoor wat Zeus sit - een van die sewe wonders van die antieke wêreld - gebou het.
'N Geskiedenis van die gebou
Die Parthenon het 'n lang en komplekse geskiedenis. Die gebou is verander en die beelde is in die loop van die eeue beskadig. Dit het amper 2 500 jaar gelede begin as 'n tempel wat aan Athena gewy is.
Omstreeks 500 nC is dit omskep in 'n Christelike kerk (die kerk van die Maagd Maria van die Atheners) en het dit duisend jaar lank gebly. Op hierdie tydstip is die hele middelste gedeelte van die oostelike voorkant verwyder en 'n dosyn standbeelde vernietig. 'N Gedeelte van die oostelike fries is afgeneem, en byna al die metope aan die oostelike, noordelike en westelike kant is doelbewus verniel.
William Pars (c. 1742–1782), detail van die oostelike voorkant van die Parthenon met 'n moskee agter. Pen en grys ink en waterverf, met lyfkleur, oor grafiet, 1765.
Die vasteland van Griekeland is in 1460 deur die Ottomaanse ryk verower en die gebou het in die vroeë 1460's 'n moskee geword. Toe Athene in 1687 deur die Venesiërs beleër is, is die Parthenon as 'n kruitstoor gebruik. 'N Groot ontploffing het die dak afgewaai en 'n groot deel van die oorblywende beelde vernietig. Die gebou is sedertdien 'n puinhoop.
Die beelde as museumvoorwerpe
Teen 1800 het slegs ongeveer die helfte van die oorspronklike beeldhouversiering oorgebly. Vanaf 1801, nadat hy toestemming van die Ottomaanse owerhede gekry het, verwyder die Britse ambassadeur by die Ottomaanse ryk, Lord Elgin, ongeveer die helfte van die oorblywende beeldhouwerke uit die gevalle ruïnes en die gebou.
Elgin was passievol oor antieke Griekse kuns en het die beelde op eie koste na Brittanje vervoer. Hulle aankoms in Londen het 'n diepgaande indruk op die Europese kuns en smaak gemaak, in 'n tyd toe die Europese Verligting sy idee van kuns moet hersien.
Archibald Archer, The Temporary Elgin Room wat ontwerp is om die Parthenon -beelde te vertoon, met portrette van personeel, 'n kurator en besoekers. Olieverf op doek, 1819.
Hierdie beelde is die eerste keer vanaf 1807 in Lord Elgin se tydelike museum gesien. Elgin het homself egter bankrot gemaak om die beelde na Brittanje te vervoer. In 1816 besluit die parlement om die versameling vir die British Museum aan te skaf. Sedert 1817 is die beeldhouwerke altyd gratis aan die publiek te sien in die British Museum.
Die Parthenon -beelde soos dit in 1923 in die British Museum vertoon is. Dit is nou kamer 17. Foto deur Donald Macbeth.
Die Parthenon -beelde in die British Museum is 247 voet (ongeveer 75 meter) van die oorspronklike 524 voet (ongeveer 160 meter) fries, 15 van die 92 metope, 17 figure uit die twee voorpante en verskillende stukke argitektuur uit die gebou.
Beelde uit die westelike voorkant van die Parthenon te sien in kamer 18 in die British Museum.
Ongeveer die helfte van die oorlewende beeldhouwerke het in Athene gebly, insluitend uitgebreide oorblyfsels van die metope (veral uit die ooste, noord en weste van die gebou), die fries (veral die noord- en westekant) en die voetstukke. In die sewentigerjare het die Griekse regering 'n program begin vir die herstel van die Akropolis -monumente. As deel van hierdie werk is al die argitektoniese beeldhouwerke van die Parthenon na die Akropolis -museum verwyder, en al die Parthenon -beelde is nou museumvoorwerpe.
Die meeste van die beeldhouwerke is ongeveer ewe verdeel tussen Athene en Londen, maar belangrike stukke word ook deur ander groot Europese museums gehou, waaronder die Louvre en die Vatikaan -museums.
Inspirasie vir kunstenaars
Die beelde van Parthenon het kunstenaars en skrywers al generasies lank geïnspireer, van John Keats tot Henry Moore. Die mees invloedryke hiervan was miskien die Franse beeldhouer Auguste Rodin, wat in Pheidias 'n geestelike en artistieke mentor gesien het.
Auguste Rodin (1840–1917), Studie van die Parthenon -suidelike fries -kavalkade. Grafiet en pen en ink, voor 1870. © Musée Rodin. Foto: Jean de Calan.
Die Parthenon -beelde is ikoniese kunswerke. Hulle speel 'n sentrale rol in die kunsverhaal en sal in die toekoms kunstenaars inspireer.
Ontdek hoe Rodin geïnspireer is deur die Parthenon -beelde en sien 'n seleksie daarvan in die uitstalling Rodin en die kuns van antieke Griekeland (26 April - 29 Julie 2018).
Geborg deur Bank of America Merrill Lynch.
Die Parthenon vandag
Die Parthenon, saam met die ander geboue op die Akropolis, is nou een van die mees besoekte aargeologiese terreine in Griekeland. Die Griekse ministerie van kultuur, met befondsing vir die Olimpiese Spele in 2004 en befondsing van UNESCO, het 'n massiewe herstelprojek ingehuldig wat nog aan die gang is.
Die nuwe Akropolis Museum, wat in Junie 2009 geopen is, en aan die voet van die Akropolis, versamel al die fragmente van die fries van die Parthenon in besit van die Griekse regering (saam met ander wat nog herstel word) in 'n argitektoniese ruimte wat herbou is met die presiese afmetings en oriëntasie van die monument.
EY-Parthenon is in 1991 gestig as The Parthenon Group deur William "Bill" Achtmeyer en John C. Rutherford, wat op daardie stadium as direkteur by die bestuurskonsultant Bain & amp Company gedien het. Die stigters het die firma gestig as 'n spesiale boetiek -konsultasiefirma wat gebruik maak van die kliënteverhoudinge wat hulle gedurende die tyd by Bain & amp Company Α ] opgebou het. In die daaropvolgende jare het die firma vinnig gegroei en in 2014 saamgesmelt met die Big Four professionele diensonderneming Ernst & Young, Δ ]. Onder die nuwe naam EY-Parthenon het die firma 'n aggressiewe uitbreidingstrategie gevolg, wat sy konsultantbasis van ongeveer 350 in 2014 tot 1400 in 2018 en#919 ] laat groei het. Hierdie groei is organies bewerkstellig deur uitbreidende spanne met nuwe rekrute sowel as anorganies deur die verkryging van konsultante ⎖ ]. In 2017 verkry EY-Parthenon die Duitse en Franse onderneming van OC & ampC Strategy-konsultante ⎖ ] ⎗ ].
Die verslae oor die bou van die Parthenon maak dit moontlik om te weet dat die marmer wat vir die voorpante bedoel was, in 439-438 vC uit die steengroewe van Mount Pentelikon begin word. beeldhouwerk begin die volgende jaar.   Die rekeninge toon ook aan dat opgrawings- en vervoerkoste jaarliks ​​was. Dit kan beteken dat elke jaar verskillende steengroewe gebruik sou word om die beste kwaliteit marmer te verkry  Die laaste marmeraankope in die steengroewe word in 434 vC aangeteken.  In die logika van die konstruksie van die gebou, moes die beeldhouwerke van die voetstukke amper aan die einde (voor die installering van die dak) geïnstalleer word, waarskynlik in 432 vC.  
Sedert Adolf Michaelis in 1871, [N 1] word die standbeelde van links na regs aangedui deur 'n letter: van A tot W vir die westelike voorkant en van A tot P vir die oostelike voorkant. 
Pausanias lig gereeld in oor die skrywers van die werke wat hy beskryf. [N 2] Hy gee egter geen inligting oor die 'outeur' van die Parthenon -pedimente nie.  'n Meesterbouer vir elk van die voorpante kan selfs moontlik wees  As gevolg van die grootte van die bouperseel (ongeveer vyftig gesnyde standbeelde in 'n halfdosyn jaar), moes baie kunstenaars daar gewerk het, aangesien die stylverskille en tegnieke wys. Die westelike voorkant lyk dus meer verfynd, meer "kunsmatig" (byna maniëristies) as die oostelike voorkant. Dit is moontlik dat daar een kunstenaar per standbeeld of groep standbeelde was.   Die rekeninge van 434-433 dui aan dat die beeldhouers 16 392 drachmas betaal is. Dit is egter moeilik om te weet of dit die totale loon of die salaris vir daardie jaar alleen is. Ter vergelyking was die totale koste van elk van die (veel kleiner) voorpote van die Asclepius -tempel in Epidaurus 3010 drachmas. Robert Spenser Stanier stel in 1953 'n skatting van 17 talente voor vir voetstukke en akroteries.  
Die standbeelde is die grootste standbeelde wat in die klassieke Griekeland gemaak is, en hulle is byna almal in een stuk.  Boonop is hulle in die rondte gevorm.      Dieselfde sorg is verleen aan die voor- en agterkant, hoewel laasgenoemde weggesteek is.    Dit is moontlik dat hulle op die terrein "blootgestel" is terwyl hulle gewag het om op die Parthenon gemonteer te word. Die kunstenaars sou dan gekies het om dit in hul geheel af te handel. Nietemin hang die afwerking af van die standbeelde, en dus die beeldhouers. By sommige is besonderhede, wat onsigbaar was van die grond af, onvoltooid gelaat, terwyl dit op ander nie die geval was nie.  Boonop was dit nodig om die agterkant van sommige (byvoorbeeld wes A) te vlak sodat hulle op hul aangewese plek pas.  
Diep reghoekige groewe in die hoeke van die voorkant kan dui op die teenwoordigheid van 'n hefmeganisme op hierdie plekke om standbeelde te monteer. 
Bo die Doriese fries (trigliewe en metope) was 'n oorhangende horisontale kroonlys van vyf en twintig blokke marmer. Die posisie kroonlyste is oorweldig deur 'n geverfde sima (palmette en goue lotusblomme). So was 'n lang ruimte van 28,35 m en hoog (in die middel) van 3,428 m of 3,47 m tot 'n diepte van 0,90 m afgebaken. Al die beelde is geïnstalleer op die horisontale kroonlys met 'n hoogte van 70 cm, óf op 'n voetstuk óf op 'n lêbed. Om die standbeeld G te installeer, moes die kroonlys uitgegrawe word.  
Die voetstukke van die Tempel van Zeus in Olympia, ongeveer twintig jaar ouer, en het blykbaar 'n groot invloed gehad op die verwesenliking van die pedimente van die Parthenon. Die afmetings is relatief ekwivalent: 3,44 meter hoog tot 'n diepte van 1 meter by Olympia. Om hulle meer sigbaar te maak, as gevolg van die gesigshoek, het sommige van die standbeelde na buite neig, soos in Olympia, en soms tot 30 cm bo die leemte. Selfs die sitbeelde het hul voete van die rand uitgesteek. Die bevestigingsstelsels (spykers en spykers) van die standbeelde by die horisontale kroonlys was byna dieselfde in Athene en Olympia. Vir die swaarste (in die middel) moes die Parthenon -beeldhouers egter innoveer. Hulle is vasgehou deur ysterstutte wat eenkant in die standbeeld van die standbeeld gesink het en die ander diep in die horisontale kroonlys en timpaan. Hierdie "L" rekwisiete het die gewig van die standbeeld op die kroonlys laat kantel.    
Die voetstukke van die Parthenon het baie standbeelde ingesluit. Die een in die weste het 'n bietjie meer as die een in die ooste.  In die beskrywing van die Akropolis van Athene deur Pausanias, lig 'n sin in oor die gekose temas: die rusie tussen Athena en Poseidon vir Attica in die weste en die geboorte van Athena in die ooste. [N 3] Dit is die enigste oproep in die antieke literatuur van die versiering van die Parthenon.   Boonop gee die reisiger geen besonderhede buite die algemene tema nie, terwyl hy die voorstelle van die tempel van Zeus in Olympia op 'n baie presiese manier beskryf. Miskien beskou hy die Panhelleniese heiligdom van die Peloponnesos as belangriker as die Parthenon, aangesien laasgenoemde miskien te "plaaslik" is, of bloot Atheens. 
Die aantal standbeelde en die presiese mites wat ontlok word, laat Bernard Ashmole [N 4] wonder of die tydgenote self werklik in staat was om al die karakters te identifiseer. 
West Pediment Wysig
In die weste, op die 'klein' fasade, was die rusie tussen Athena en Poseidon vir Athene en Attika en die oorwinning van die Maagd -godin, een van die groot plaaslike mites.    Die twee godhede het soewereiniteit oor die streek betwis. Hulle het besluit om die mooiste geskenke aan te bied om te wen. Met een slag van sy drietand het die god van die see 'n fontein (of 'n meer) soutwater op die akropolis laat opskiet. Die maagdelike godin met 'n spietkop het die eerste olyfboom laat verskyn. Die bronne stem nie ooreen oor die identiteit van die skeidsregters nie. Hulle het Athena en haar olyfboom gekies.   Hierdie verhaal word die eerste keer deur Herodotus vertel (VIII, 55). Hierdie mite was tot dusver min verteenwoordig: die kunstenaar wat die ensemble bedink het, sowel as die beeldhouers, het 'n volledige vryheid. 
In die sentrale ruimte is die twee gode (Athena aan die linkerkant, West L, Poseidon aan die regterkant, West M) moontlik geskei deur die olyfboom van Athena of selfs die weerlig van Zeus.   Die voorstelling op hierdie front van 'n ingryping van Zeus in die rusie kan die eerste voorkoms van hierdie tema wees. Dit word dan op 'n vaas gevind aan die einde van die vyfde eeu vC. bewaar in die argeologiese museum van Pella en in die letterkunde. 
Dit is moeilik om te bepaal waar die geskenk van die twee gode voorgestel kan word: uit die grond kom aan die einde van hul wapen (lans vir Athena en trident vir Poseidon) of die olyfboom in die middel van die voorkant, met die heilige slang van Athena toegedraai.  Dit lyk asof Poseidon se bolyf as model gebruik is vir die Triton (mitologie) wat die Odeon van Agrippa in die agora versier het.  Die geweld van die goddelike konfrontasie kan gelees word in die spanning van die gespanne liggame wat agteruitwyk, soos in die beroemde groep Athena en Marsyas van Myron, wat 'n paar jaar tevore op die akropolis gewy is.   Die beweging herinner ook aan dié van die Suid -metope XXVII. 
Toe kom die waens (Biga) en hul vroulike waens. Nike (westelike G) lei dié van Athena, maar die standbeeld het heeltemal verdwyn. Amfitriet (wes O) is die gewone wa van die seegod: op die tekening wat aan Carrey toegeskryf word, is sy herkenbaar danksy die seeslang aan haar voete, [N 5], maar dit word gevind dat sy hierdie funksie elders in die kuns beklee en miskien is op een van die oostelike metope.     Amphitrite wears a peplos with a wide belt worn very high, just under the chest. The garment is open on the left side, floating behind in the wind, leaving the leg bare.  The rearing horses allow an ideal occupation of the space between the cornices.  The Auriga are accompanied by the messenger gods: Hermes (west H) on the side of Athena and Nike Iris (west N) of the other.     The head of Hermes disappeared between 1674 (drawing attributed to Carrey) and 1749 (drawing of Richard Dalton: he looked no longer the quarrel?, but already behind him. The bust of Iris was identified through the square holes at the shoulder blades, where her wings were originally attached. She wears a short tunic that the wind sticks to the forms of her body that can be divined in multiple folds. The tunic was retained by a thin belt, added in bronze and since lost.