Al is dit ŉ begrip uit die prosa, sou ŉ mens baie gemaklik hierdie bundel kan tipeer as gemoedelik-lokale realisme. ŉ Stuitige, kleindorpse vers soos ‘Gelykberegtiging’, byvoorbeeld, word ŉ verleentheid. In Cloete se poësie is die verlange wat uitgedruk word in die tremologeluid ook die verlange na God, en dit is ‘n verlange wat sy poësie al sedert Angelliera (Cloete 1980:5) “simfanies” uitsing – soos ‘n groot simfonieorkes met talle klankkleure en -kontraste, maar ook fanaties, “dweepsiek, besiel met ‘n blinde ywer” (HAT s.v. fanaties). Dit was “die eerste noemenswaardige lewensbeskouing van ‘n Voortrekkerleier”, “die mees gelese biografie in Afrikaans” en “naas J.H.H. de Waal se roman Johannes van Wyk, die eerste prosawerk van die Tweede Afrikaanse Taalbeweging”. Teen die 1930’s is 15 000 eksemplare van die boek verkoop, wat dit nog steeds een van die suksesvolste biografieё in Afrikaans maak. Ek dink ek verstaan wat hy bedoel het want wanneer mens ’n wetenskaplike teorie kan begryp dan is dit aansienlik meer as net ’n kille versameling syfers of grafieke op ’n bladsy. ’n Mens (of dan ek in elk geval) kry inderdaad die gevoel dat jy in aanraking is met iets mooi en inspirerend, iets wat mens ’n “high” gee al het jy dit nie self uitgedink nie.