Junta - Interessant - 2022
Burgerlike definisies - Wat is 'n Junta - Geskiedenis
Wat het jou Junta voorouers bestaan?
In 1940 was Barber en New Worker die gewildste werk vir mans en vroue in die VSA met die naam Junta. 43% van die Junta -mans werk as 'n kapper en 50% van die Junta -vroue as 'n nuwe werker. 'N Paar minder algemene beroepe vir Amerikaners met die naam Junta was Arbeider en Huiswerk.
Die Amerikaanse burgerregtebeweging
Burgerregtepolitiek in die Verenigde State het sy wortels in die beweging om diskriminasie teen Afro -Amerikaners te beëindig. Alhoewel slawerny afgeskaf is en voormalige slawe amptelik politieke regte verleen is na die Burgeroorlog, was Afro-Amerikaners in die meeste suidelike state steeds stelselmatig ontkoppel en uitgesluit van die openbare lewe, wat daartoe gelei het dat hulle ewige tweedeklasburgers word. Teen die 1950's het die marginalisering van Afro -Amerikaners, wat dikwels 'n uiters gewelddadige vorm aanneem, 'n sosiale beweging van epiese omvang aangespoor. Die Amerikaanse burgerregtebeweging, hoofsaaklik gevestig in Afro-Amerikaanse kerke en kolleges van die Suide, behels optogte, boikotte en uitgebreide pogings van burgerlike ongehoorsaamheid, soos sit-ins, sowel as kiesersopvoeding en stemdryf. Die meeste van hierdie pogings was plaaslik, maar die impak is op nasionale vlak gevoel - 'n model van burgerregte wat sedertdien oor die hele wêreld versprei het.
Definisie van junta in Engels:
1 'n Militêre of politieke groep wat 'n land regeer nadat hy die mag oorgeneem het.
In die 1960's het die Ecuadoraanse Kommunistiese Party die militêre junta wat met die steun van die CIA aan bewind gekom het, geprys. & rsquo
As lsquo As premier het hy die mag in 1971 aan 'n militêre junta oorhandig. & rsquo
Meer as 30 000 mense is dood as 'n militêre junta wat die bewind in 1976 oorgeneem het en terreur teen alle opposisie ontketen het. & rsquo
In 1967 het 'n militêre junta die regering in Griekeland omvergewerp en 'n wrede onderdrukkingsregime ingestel. & rsquo
Alhoewel die toneelstuk 'n duik neem in skewe Amerikaanse waardes, speel dit af in 'n fiktiewe Latyns -Amerikaanse nasie wat beheer word deur 'n militêre junta. & rsquo
'n Militêre junta het die mag oorgeneem en Irak as 'n republiek gevestig. & rsquo
Sowel Argentinië as Chili verleen byvoorbeeld algemene amnestie aan die militêre juntas wat hulle regeer het gedurende die sewentiger- en tagtigerjare. & rsquo
Ongelukkig bly die werklike probleem, die gedrag van die militêre junta wat die staat regeer, die wêreld steeds frustreer. & rsquo
'n Brute militêre junta regeer Birma, terwyl onderdrukkende kommunistiese regimes Laos en Viëtnam beheer. & rsquo
'n Militêre junta beplan om tot twee jaar lank oor die Islamitiese nasie te regeer. & rsquo
In 1968 het 'n linkse militêre junta die mag oorgeneem en probeer om nywerhede wat deur die VSA beheer word, te nasionaliseer. & rsquo
En hy ondersteun in die begin 'n kriminele militêre junta, die junta wat deur Ongania gelei is. & rsquo
In November 1963 het 'n militêre junta 'n staatsgreep uitgevoer en president Diem vermoor. & rsquo
Dit is partye, militêre juntas, georganiseerde groepe wat die akteurs op die politieke verhoog is, wat 'mag neem', dit is state en partye wat dan mag uitoefen. '& rsquo
Aangesien regeringsmagte nederlaag na nederlaag gely het, het die militêre junta 'n sondebok nodig gehad. & rsquo
Gister se verkiesing vir die presidentskap en 36 staatshoofde was 'n lakmoestoets vir demokrasie in 'n land wat die grootste deel van sy 43 jaar sedert onafhanklikheid deur militêre juntas deurgebring het. & rsquo
Links is onbeantwoord deur die uitspraak van die hooggeregshof of nuwe klagte teen die oorlewende lede van die voormalige militêre juntas aanhangig gemaak kan word. & rsquo
& lsquoMenem het die 'revolusie' op die vryemark waarmee die militêre junta begin het, voltooi. & rsquo
'n Embargo teen die militêre junta van die dag het beteken dat hulle nie dadelik die koffie kon verkoop nie, maar hulle het nog brandhout nodig gehad om te kook. & rsquo
Tog was dit die regering van Allende wat die Chileense werkersklas verraai en in die hande van die militêre junta gelewer het. & rsquo
2 historiese 'n Raadgewende of administratiewe raad in Spanje of Portugal.
Daar word gesê dat die sentrale junta van die Carlist -organisasie vandag sal vergader om middele te bespreek om fondse aan te skaf om 'n opstand in Katalonië te ondersteun. & rsquo
Vroeë 17de eeu (in junta (sin 2)): uit Spaans en Portugees, uit Latyn juncta, vroulike verlede deelwoord van jungere 'om aan te sluit'.
Eens, toe ek by 'n neef in Yangon gebly het, moes ek in haar klerekas wegkruip, terwyl junta -inspekteurs by die deur kom omdat ek nie as 'n inwoner vermeld is nie.
Op 25 Maart is Myanmar se burgerlike ongehoorsaamheidsbeweging genomineer vir die Nobelprys vir Vrede in 2022 - en net 'n paar weke gelede gebruik protesteerders kreatiwiteit, humor en kunste om solidariteit aan te wakker en die junta te bespot.
Aktiviste, joernaliste, onderwysers, prokureurs, kunstenaars, monnike en almal wat hierdie onwettige junta weerstaan.
Daar mag geen legitimiteit aan die junta op enige internasionale vlak gegee word nie.
Die vrou noem een ​​keer 'n 'baken van hoop' deur president Barack Obama in 1991 die Nobelprys vir vrede vir haar gewelddadige verset teen die junta.
As J-Law skielik besluit om solidariteit te verklaar met Thaise anti-junta-aktiviste?
Die studente betoog teen die militêre staatsgreep van 22 Mei wat 'n junta en genl Prayut aan bewind gebring het.
'N Junta kan dit doen deur hul militêre mag te gebruik om besluite op die hoogste vlak openlik of heimlik te beheer.
Markov noem steeds die Oekraïense amptenare "die junta", vyande.
Die junta het na bewering 'n adviesraad van ses lede aangestel om na veiligheid, die ekonomie en wette om te sien.
Een van die voorlopige junta van die regering is die grootste slawehandelaar hier.
Hierdie papiere is ontvang deur die junta van die Voorlopige Regering, aan wie die biskop die hoof was.
Elkeen van hulle het as hoof 'n offisier wat 'n regedor genoem word, en neem die aandag van 'n junta de parochia, of gemeenteraad in beslag.
Die onderkoning van Peru, ontsteld oor hierdie ramp, vra 'n skietstilstand wat die Junta toegestem het om hom toe te ken.
73 Kinders vermoor deur Myanmar Junta -magte sedert staatsgreep
Minstens 73 kinders is van 15 Februarie tot Mei deur regimagmagte regoor Myanmar vermoor. 15, volgens die Ministerie van Menseregte van die National Unity Government (NUG).
Verskeie kinders is geskiet terwyl hulle naby of binne hul huise gespeel het terwyl soldate en polisie op woongebiede toegeslaan het terwyl hulle lukraak geskiet het. Ander het tydens protesoptredes gesterf.
Onder die sterftes was Khin Myo Chit, 6 jaar en 3 maande oud, wat doodgeskiet is terwyl sy bang op haar pa se skoot sit terwyl regime-magte by haar huis inbreek, die 11-jarige Aye Myat Thu, wat in die kop geskiet is terwyl speel voor haar huis en die 13-jarige Sai Wai Yan wat in die agterkop geskiet is terwyl hy probeer weghardloop het van die junta-magte.
Volgens die huidige lys van sterftes in die NUG is die grootste aantal kinders dood met 26 sterftes, terwyl Yangon 13 mense doodgemaak het.
Die ministerie van menseregte het gesê dat die kinders wat vermoor is tydens die huidige gevegte in die Chinat -distrik Mindat, Sagaing -streek Kani en Demoso, Kayah -staat, nie op die lys was nie. Die kinders is ook nie doodgemaak deur junta -artillerie -aanvalle op die lys nie. Die ministerie het gesê dat 'n opgedateerde lys binnekort bekend gemaak sal word.
Kinders is steeds onder die wat gedood en beseer is deur lugaanvalle van die regime in etniese gebiede waar burgerlike versetstryders hulself verdedig teen junta -aanvalle en -aanvalle.
In die mees onlangse voorval is die 13-jarige Aung De dood nadat sy huis Maandagmiddag in die Momauk-township van Kachin State deur 'n artillerie-dop getref is. Plaaslike inwoners het gesê dat die dop deur junta -magte afgevuur is en dat sommige huise ook vernietig is.
'N 10-jarige kind sterf ook in 'n bomontploffing in Tedim, in die noorde van die staat Chin, wat ook 'n sesjarige en 'n tienjarige beseer het.
Sedert die staatsgreep van die junta op 1 Februarie, is minstens 827 mense deur regimemagte doodgemaak, volgens die Assistance Association for Political Prisoners, wat moorde en aanhoudings opspoor sedert die militêre oorname.
U sal ook van hierdie verhale hou:
Onderwerpe: Hulpvereniging vir politieke gevangenes, kinders vermoor, Chin -staat, staatsgreep, demoso, junta, junta -magte, Kachin -staat, Kani, Kayah -staat, Mandalay -streek, militêre regime, Mindat, Nasionale eenheidsregering, NUG, regimemagte, Sagaing -streek, Tedim , Yangon
Argeologiese navorsing in die La Junta -distrik het 'n roemryke vroeë geskiedenis. Charles Peabody van die Harvard -universiteit was die eerste argeoloog wat die distrik besoek het, in 1909 deur Presidio, Texas, tydens 'n kort verkenning van die gebied. Volgende was EB Sayles van die Gila Pueblo in Arizona, wat La Junta besoek het tydens 'n breë argeologiese verkenning van Texas in die vroeë tot middel 1930's.
Nie een van hierdie navorsers herken die kenmerkende prehistoriese dorpies wat later in die distrik gevind is nie. Maar Sayles het 'n naam bedink vir die Jumano -fase om 'n laat landboukultuur te kenmerk wat hy vermoed het 'n stuk grond langs die Rio Grande van La Junta tot El Paso beset. Nadat hy die volgende jaar 'n parallelle verkenning van die Mexikaanse deelstaat Chihuahua uitgevoer het, het Sayles 'n vroeë historiese Indiese kultuur in die noordoostelike Chihuahua -fase van die Conchos -fase sketsmatig gedefinieer. Alhoewel Sayles nie 'n duidelike onderskeid gemaak het tussen die Conchos- en Jumano -fases ten opsigte van die inhoud of chronologie nie, het hierdie benoemde patrone gehelp om 'n growwe raamwerk te vorm vir die meer inhoudelike pogings wat by La Junta sou volg.
Onmiddellik nadat Sayles die resultate van sy opnames in 1935 en 1936 gepubliseer het, het argeoloog J. Charles Kelley begin met 'n navorsingsprogram in die omgewing van Presidio, Texas. Kelley was gebaseer op die Sul Ross State Teachers College in Alpine, Texas, en hy was ook 'n genoot van die School of American Research, 'n privaat sentrum in Sante Fe, New Mexico, met die fokus op die argeologie en etnologie van die Amerikaanse suidweste. In 1936 raak Kelley geïnteresseerd in die bevindings van 'amateur -argeoloog' en Presidio -inwoner V. J. Shiner. Op soek na artefakte, het Shiner 'n put gegrawe in 'n argeologiese terrein aan die suidoostelike rand van Presidio wat later die naam Millington (41PS14) genoem is. By die ondersoek na die put, het Kelley 'n begrawe lens van as, verkoolde materiaal en verbrande klei opgemerk. Daarna het hy 'n kort opgrawing uitgevoer en gevind dat hierdie lens die oorblyfsels van die dak van 'n sirkelvormige pithuis was. Hierdie ontdekking was die begin van gefokusde argeologiese navorsing by La Junta.
Kort na die aanvanklike opgrawing in Millington het Kelley betrokke geraak by 'n innoverende interdissiplinêre projek in die Big Bend wat gesamentlik deur die Peabody Museum of Archaeology and Ethnology van Harvard University en Sul Ross State Teachers College geborg is. Die doel van die projek was om 'die voorkoms van menslike skeletreste en argeologiese materiaal in verband met geologiese afsettings te ondersoek'. Deur begrawe argeologiese komponente te korreleer met die geologies -onlangse (kwaternaire) sedimentêre afsettings (hoofsaaklik stroomterrasse) waarin hulle gevind is, het die navorsers gehoop om die onderskeie ouderdomme van die streek se argeologiese terreine te bepaal en die volgorde van die kulturele geskiedenis uit te werk. Hierdie projek is 'n baanbrekersvoorbeeld van die ondersoekende benadering wat vandag bekend staan ​​as 'geoargeologie', die toepassing van geologiese metodes en data om argeologiese navorsingsprobleme aan te spreek.
Die Big Bend-ekspedisie was gedurende die eerste agt maande van 1938 in die veld. Die geoloë van die projek, Kirk Bryan en Claude C. Albritton, het drie breë afsettingformasies in die afsettings geïdentifiseer-van die oudste tot die jongste-die Neville, die Calamity en die Kokernot. Intussen het die argeologiese span, onder leiding van J. Charles Kelley en Thomas N. Campbell (bygestaan ​​deur Donald J. Lehmer), 'n breë verkenningsprogram uitgevoer en toetsopgrawings en meer inhoudelike opgrawings uitgevoer op uitgesoekte oop kampplekke met begrawe afsettings regdeur die Big Bend. . Die streek is gekies as gevolg van die oorvloedige bewyse van relatief onlangse (oor die afgelope 10-15,000 jaar) geologiese aktiwiteit en#8212 alluviale (watergedraagde) en eoliese (windgedraagde) neerslae en erosie. Die mure van die talle diep verweerde stroomkanale in die gebied het sowel geologiese as argeologiese afsettings blootgestel.
Kelley, Campbell en Lehmer se werk, in kombinasie met die stratigrafiese volgorde wat deur die projekgeoloë ontwikkel is, het gelei tot die eerste inhoudelike sintese van die Trans-Pecos Texas kulturele geskiedenis. Kelley en sy kollegas definieer 'n langtermyn kulturele patroon vir die La Junta-dorpe in die Bravo-vallei en verdeel hierdie patroon in vyf 'konsepte' wat 'n tydperk van 750 jaar strek van ongeveer 1200 na die hede. Van die vroegste tot die jongste was dit: La Junta (laat-pre-historiese landbouers), Concepcion (laat-prehistoriese tot historiese landbouers), Conchos (historiese landbouers), Alamito (inwoners van die Mexikaanse tydperk) en Presidio (Anglo-Amerikaanse en Mexikaanse-Amerikaanse inwoners). 'N Bykomende patroon, die Livermore -fokus, is ontwerp om die argeologiese oorblyfsels van 'n kenmerkende groep voerders in die Davisberge -gebied te kategoriseer in die vroeë tot middelste gedeeltes van wat vandag bekend staan ​​as die Laat Prehistoriese tydperk. Al hierdie genoemde patrone word vandag nog gebruik, alhoewel die klassifikasie term & quotaspect & quot nie meer gebruik word nie, terwyl 'foci' nou 'fases' genoem word.
Een van die terreine wat tydens die projek ondersoek is, was langs die Alamito Creek in die ooste van Presidio County, ongeveer 23 kilometer van die Rio Grande af. Die perseel, wat die Shiner -terrein genoem is (en aangedui as Shafter 6: 1), bevat 'n begrawe komponent van die Bravo -vallei wat vermoedelik 'n La Junta -fase (fokus) dorp verteenwoordig. Hulle het verskeie gebrande reghoekige pithouses gevind en blootgelê, baie soos sommige van die wat kort daarna op die Millington -terrein ontbloot sou word. Vandag is die Shiner -terrein steeds die enigste bekende Bravo -vallei met 'n aansienlike afstand van óf die Rio Grande óf R o Conchos.
Nadat die veldgedeelte van die Big Bend -ekspedisie voltooi is, het Kelley en Lehmer onmiddellik 'n groot navorsingsprojek by La Junta begin. Van Oktober 1938 tot Julie 1939 het hulle uitgebreide opgrawings gedoen op twee La Junta -terreine, Millington en Loma Alta (41PS15). Die projek was onder die vaandel van die Sul Ross State Teachers College (nou Sul Ross State University), met die hooffinansiering deur die Work Progress Administration (WPA). Bykomende finansiering is verskaf deur die School of American Research en EB Sayles van die Gila Pueblo. Werklose mans uit die omgewing het die arbeid onder die WPA-program vir vervaardiging verskaf. Lehmer was die velddirekteur vir die meeste opgrawings by Millington Kelley het hierdie rol die afgelope maand by Millington oorgeneem en vir al die werk by Loma Alta, 'n dorpie wat etlike kilometers stroomop geleë is, byna direk noord van die samevloeiing van die Rio Grande en R o Conchos.
Tydens die uitgebreide werk op die Millington -terrein is 21 huise opgegrawe, en nog nege is in slootmure gedokumenteer. Die pogings by Loma Alta was ook aansienlik, aangesien Kelley 13 huisstrukture heeltemal of gedeeltelik opgegrawe het en verskeie moontlike pleine geïdentifiseer het. Deur hierdie pogings is 'n verskeidenheid konstruksietegnieke gedokumenteer vir die La Junta, Concepcion en Conchos fase pithouses. Daar is gevind dat reghoekige en sirkelvormige huistradisies in al drie die fases geassosieer word, terwyl 'n enkele pueblo met ommuurde muur met vyf aangrensende kamers gekoppel is aan die La Junta-fase. Ongelukkig is die werk op hierdie twee belangrike terreine nog nooit volledig ontleed en gepubliseer nie.
Kelley se pogings in die La Junta -distrik het die basis gelê vir sy proefskrif van 1947 aan die Harvard -universiteit met die titel "Jumano and Patarabueye: Relations at La Junta de los R os." Byna 40 jaar later, in 1986, is die proefskrif van Kelley uiteindelik in die oorspronklike vorm deur die Universiteit van Michigan gepubliseer ter erkenning van die waarde wat dit nie waardeer nie. Na voltooiing van sy proefskrif werk Kelley aan die einde van die veertigerjare by twee bykomende La Junta -terreine, en gebruik Spaanse koloniale argiefdokumente aan die begin van die vyftigerjare om die argeologiese rekord met geskrewe geskiedenis te koppel.
In 1948 het Kelley 'n verkenning aan die Texas -kant van die Rio Grande tussen Redford en Fabens gedoen deur middel van 'n toelae van die Institute of Latin American Studies van die Universiteit van Texas en met die borgskap van die Departement Antropologie van die instelling. Ingesluit by hierdie projek was die opgrawing van verskeie huise, waaronder twee reghoekige pithouses op die Polvo -terrein (41PS21) stroomaf van Presidio naby die klein grensgemeenskap van Redford. Op grond van die beskikbare bewyse en ander werk in die distrik, het Kelley die mees ongeskonde struktuur aan die La Junta -fase toegeken. Die volgende jaar keer Kelley terug na Polvo as direkteur van 'n University of Texas Anthropology Field School. Dit was die eerste formele veldopleidingskursus wat in die Big Bend gehou is. Werk is gekonsentreer in die omgewing wat voorheen ondersoek is, maar het ekstra verkenning in die Redford -omgewing ingesluit. Die opgrawingsresultate was die basis vir 'n magisterproefskrif van 1951 deur William J. Shackelford, een van Kelley se studente aan die Universiteit van Texas. Die deelnemers aan die veldskool het 'n bykomende huisstruktuur en 'n groot, gedeeltelik ongeskonde reghoekige pithuis en nege vloerputte onthul, waarvan almal vermoedelik verbonde was aan die La Junta -fase.
Later in die somer van 1949 het Kelley sy fokus verskuif na die Mexikaanse kant van die Rio Grande en 'n opname gedoen langs die R o Conchos, van die mond tot by Jimenez, Chihuahua. Tydens die opname is 'n webwerf wat hy Loma Seca genoem het, ontdek ongeveer 'n kilometer suid van die R o Conchos en ongeveer agt kilometer suidwes van Ojinaga, Chihuahua. Kelley se kort opgrawings by Loma Seca het 'n vlak begrawe vierkantige pithuis blootgestel wat verbrand is. Soos met die pithouses in Polvo, is hierdie struktuur toegewys aan die La Junta -fase.
Terwyl Kelley se werk by Loma Seca sy inhoudelike veldwerk in die La Junta -distrik afgehandel het, het hy vroeg in die vyftigerjare sy navorsing oor die dorpe voortgesit deur publikasie van artikels wat handel oor kulturele ekologie en etnohistoriese analogie, deur gebruik te maak van beide argeologiese en historiese gegewens. . In 'n artikel uit 1952 met die titel "Faktore wat betrokke is by die verlating van sekere perifere suidwestelike nedersettings", word byvoorbeeld bespreek oor die oënskynlike verlating van La Junta -landboudorpe gedurende twee afsonderlike tydperke, omstreeks 1400 nC en in die vroeë gedeelte van die agtiende eeu. Kelley het aangevoer dat albei hierdie afleidingsepisodes waarskynlik verband hou met seisoenale of jaarlikse droogtes op kort termyn wat saamval met die indringing van buitegroepe.Hy het afgelei dat die eerste onderbreking verband hou met die aankoms van die Jumano- en Cibolo -voedselmense in die streek, terwyl die tweede plaasgevind het toe die Apachea -aanvalgroepe die gebied binnegedring het.
Kelley het historiese gegewens met geografiese omgewings en bekende argeologiese terreine in die streek geïntegreer in twee artikels oor die Indiese pueblos van die La Junta -distrik. Hierdie studies het die etnohistoriese rekord stewig verbind met die Concepcion- en Conchos -fases. Op grond van Spaanse rekeninge, identifiseer Kelley die argeologiese oorskot van die meeste La Junta pueblos wat die Spaanse bekend was, met die uitsondering van sommige langs die R o Conchos wat nie in die veld geverifieer is nie. Hierdie werk blaas lewe in sommige van die terreine in die distrik, sodat die argeologiese terreine vanuit 'n historiese perspektief verstaan ​​kon word.
Na die uitgebreide werk van Kelley in die La Junta -distrik, was daar 'n lang pouse voordat enige substantiewe argeologiese navorsing met betrekking tot die dorpe plaasgevind het. Die eerste noemenswaardige poging het plaasgevind in 1973 en 1974 tydens 'n internasionale vloedbeheer- en kanaalverskuiwingsprojek toe verskeie begrafnisse by Loma Alta deur argeoloë Vance Holliday en James Ivey van die Texas Archeological Survey van die Universiteit van Texas in Austin gered is. Ongeveer 10 jaar later het verkenningspogings deur die Office of the State Archeologist (OSA) van die Texas Historical Commission verskeie dorpe in die Redford -vallei geïdentifiseer wat nog nie voorheen opgespoor is nie.
Die eerste opgrawings in 'n La Junta -dorp in onlangse tye is deur die OSA in 1994 onder leiding van die Texas State Argeologist Robert J. Mallouf gedoen. In reaksie op onbedoelde skade wat die Soilbewaringsdiens die Polvo-terrein aangerig het tydens 'n noodherstel van die Presidio-Redford-grondvloeibeheer, het argeoloë verskeie gebiede getoets deur middel van met die hand uitgegrawe eenhede, snybankprofiele en oppervlakversamelings. William A. Cloud en ander rapporteer die identifisering van vyf kulturele kenmerke, waaronder 'n kuilhuis en 'n waarskynlike na -vorm (donker sirkelvlek). Die pithuis was met koolstof gedateer in die middel van die La Junta -fase, en die oënskynlike posvorm is gevind in 'n gebied van die terrein waarin 'n Spaanse sending uit die laat 17de of vroeë 18de eeu moontlik gestaan ​​het.
Die volgende groot opgrawing in die distrik het plaasgevind op 'n perseel langs die Rio Grande tussen die Millington- en Polvo -terreine wat deur die Center for Big Bend Studies (CBBS) van die Sul Ross State University getoets en gedeeltelik opgegrawe is voor 'n opknappingsprojek op die snelweg. Die terrein, wat as Arroyo de la Presa (41PS800) bekend geword het, is onder leiding van Cloud ondersoek. Terwyl die terrein gedeeltes van verskeie terrasse van die Rio Grande beslaan, was die opgrawings beperk tot die relatief smal snelweg regs op die boonste terras. Daar is argeologiese bewyse gevind van talle prehistoriese beroepe wat tussen ongeveer 700-1650 nC dateer. Die verwerking van plantvoedsel was blykbaar van die allergrootste belang in daardie gedeelte van die terrein. Alhoewel die meerderheid gegewens die gebruik van die terrein deur nomades/jagter-versamelaars in die gebied aandui, het twee stukke daub (gedroogde modder wat gebruik word om te pleister) jacal superstrukture van die Bravo-vallei-kultuur) is teruggevind uit 'n asblik wat gedateer is na 1040-1260 nC. Dit dui daarop dat die terrein ook deur die dorpsbewoners van La Junta gebruik is en dat daar nog onopgegrawe dorpsdeposito's daar naby kan lê.
Die mees onlangse opgrawings in die La Junta -distrik het vroeg in 2006 op die Millington -terrein plaasgevind, die eerste poging daar met behulp van moderne analitiese tegnieke. Hierdie CBBS -projek, ook onder leiding van Cloud, is begin nadat daar per ongeluk verskeie menslike terreine tydens laaigraafwerk in 'n ryvlak langs die terrein teëgekom is. Die CBBS -argeoloë het hul pogings toegespits op die herstel van die begrafnisse en die toets van drie strukturele oorblyfsels wat in die laaigrawe se mure blootgestel is. Die projek is gefinansier deur die Texas Preservation Trust Fund (Texas Historical Commission), die City of Presidio en die Trans-Pecos Archaeological Program (TAP) van die CBBS en het gelei tot die herstel van oorskot van vyf individue (vier volwassenes en een vroeë adolessent) ). Die gedokumenteerde strukture bevat 'n pithuis, 'n moontlike pithuis en 'n voorheen ongedokumenteerde struktuur met 'n rotsbasis. Radiokoolstoftoetse dui daarop dat die meerderheid van hierdie kenmerke uit die La Junta-fase dateer, die rotsgebaseerde struktuur die noemenswaardige uitsondering. Daar word vermoed dat hierdie atipiese struktuur dateer uit die Conchos -fase of kort daarna. Dit is belangrik om daarop te let dat nie die begraaf- of strukturele data wat uit hierdie projek herstel is, naatloos aansluit by Kelley se vorige sintese nie. In plaas daarvan dui die onlangse werk daarop dat die terrein, en by uitbreiding die La Junta -distrik, 'n baie meer komplekse en dinamiese situasie verteenwoordig as wat tot dusver aangebied is.
Samevattend het die argeologiese ondersoeke van die distrik La Junta 'n magdom inligting verskaf, maar die meeste werk is meer as 55 jaar gelede uitgevoer toe argeologiese veld- en laboratoriummetodes relatief primitief was volgens die huidige standaarde. Ondanks hierdie baie belangrike beperking, is die kwaliteit van die werk wat die baanbrekerswerk van J. Charles Kelley en sy medewerkers toon, opvallend. Werk in 'n afgeleë gebied in die middel van die 20ste eeu het sekere voordele gehad, veral twee. Die argeologie van die distrik La Junta was destyds veel minder versteur as vandag. Minder mense het in die omgewing gewoon, relatief min ontwikkeling en grondverandering het plaasgevind, en baie min mense het die minste aandag aan die argeologiese oorblyfsels in die gebied gegee. Die skouspelagtige bewaringstoestande in die droë rotsskieters in die Big Bend -streek het die grootste deel van die aandag van versamelaars en argeoloë getrek. Net so belangrik is die feit dat argeoloë van die dertiger- en veertigerjare ingeskryf het by argitektoniese oorblyfsels, veral huise. Hulle het dit vinnig opgegrawe, maar gewoonlik heeltemal blootgestel. 'N Huis wat vandag 'n paar weke of selfs maande kan neem om behoorlik op te grawe en te monster, sou destyds binne 'n paar dae opgegrawe gewees het. Gevolglik kon Kelley en sy medewerkers die geheelbeeld sien en voorlopige begripsbegrippe ontwikkel oor die belangrikste patrone van La Junta -argeologie op maniere wat vandag nie gedupliseer kan word nie.
Die nadeel is natuurlik dat die opgrawings nie baie deeglik gedokumenteer is nie en dat relatief min monsters deur die herkoms versamel en geskei is. Byvoorbeeld, materiaal wat geskik is vir radiokoolstofdatering, soos verkoolde plantreste en dierebene, is selde versamel. Vandag is dit ook bekend dat sulke materiale van kritieke belang is vir datering, sowel as om dieet, klimaat en omgewing te verstaan.
'N Ander faktor wat die bruikbaarheid van die werk uit die Kelley-era beperk, is dat die versamelings en rekords nie bymekaar gehou is nie en dat sommige nie meer bestaan ​​nie. Oorlewende La Junta -materiaal kan gevind word aan die Sul Ross State University, die Universiteit van Texas in Austin en die Harvard Universiteit. Kelley het baie van sy aantekeninge en foto's bymekaar gehou, en dit word nou in die Center for Big Bend Studies gehuisves. Maar deur die jare het die versamelings swaar gekry, veral die WPA -materiaal wat in die Museum of the Big Bend in Sul Ross gehuisves is.
Onlangse en deurlopende ondersoeke het navorsing oor die kenmerkende La Junta -kultuur laat herleef, en as dit gekombineer word met die ontdekkings en insigte van die vroeë werk, het dit die potensiaal om ons 'n baie beter begrip te gee van die raaisels en kompleksiteite van die menslike lewe in hierdie warm en dorre. instelling. Sommige van die bevindings van nuwe navorsing word in die afdeling New Insights aangebied.
Kaart van die 'laat fases' wat deur Sayles gedefinieer is, insluitend die Conchos -fase wat hy met 'rancherias' (kampeerplekke) en 'missies' geassosieer het, soos aangetoon op die opsomming van die opsommingstabel. Aangepas uit Sayles 1936. Kulturele volgordekaart van die Big Bend -gebied wat korrelasie toon tussen geologiese formasies, laat -Pleistoseen- en Holoseense sedimentafsettings en voorgestelde kulturele ontwikkelings. Uit Kelley, Campbell en Lehmer 1940, plaat 19. Kelley se eerste artikel oor sy argeologiese werk by La Junta was die voorblad vir die uitgawe van Oktober 1939 van El Palacio, die toonaangewende tydskrif vir Suidwes -argeologie en geskiedenis van die dag. Hy rapporteer sy opgrawing van die eerste huis wat hy in 1937 op die Millington -terrein ontdek het, en gee 'n opsomming van die aspek van die Bravo -vallei. Hierdie voorbladfoto is moontlik die enigste oorblywende beeld van die sirkelvormige pithuis wat hy aan die fokus van Concepcion toegewys het. Kelley beskryf die struktuur in lofwaardige besonderhede en merk parallelle op met pithouses in beide die suidweste en die vlaktes.
Opgrawings aan die gang in 1939 by Loma Alta onder leiding van J. Charles Kelley. Sentrum vir Big Bend Studies -argiewe, Sul Ross. WPA -teken geplaas op die Loma Alta -werf in 1939. Die boonste gedeelte lui "Opgrawings van die eerste La Junta -ekspedisie van Sul Ross College en die School of American Research. CBBS Archives, Sul Ross.
30 000 mense is 'verdwyn' tydens die vuil oorlog in Argentinië. Hierdie vroue het nooit opgehou soek nie
Buenos Aires ' Plaza de Mayo, gedompel in welige bome en omring deur statige geboue, kan 'n plek wees om monumente te besoek of te ontspan. Maar elke Donderdag volg een van die bekendste openbare pleine in Argentinië met vroue wat wit serpe dra en bordjies met name bedek is.
Hulle is die moeders en grootmoeders van die Plaza de Mayo, en hulle is daar om aandag te vestig op iets wat hul lewens in die tragedie en chaos in die sewentigerjare veroorsaak het: die ontvoering van hul kinders en kleinkinders deur die brutale militêre diktatuur van Argentinië.
Vir dekades lank pleit die vroue vir antwoorde oor wat met hul geliefdes gebeur het. Dit is 'n vraag wat deur die families van tot 30 000 mense gedeel is en die staat tydens die Argentynse oorlog verdwyn het, en die land se militêre diktatorskap teen sy eie mense gedraai het.
In 1976 het die Argentynse weermag die regering van Isabel Per ón, die weduwee van populistiese president Juan Per ón, omvergewerp. Dit was deel van 'n groter reeks politieke staatsgrepe genaamd Operation Condor, 'n veldtog wat deur die Verenigde State geborg en ondersteun word.
Die militêre diktatuur wat dit tot gevolg gehad het, het homself die "Process of National Reorganization, " of "Proceso, " genoem en sy aktiwiteite die Dirty War genoem. Maar die oorlog was nie met magte van buite nie: dit was met die Argentynse volk. Die oorlog het 'n periode van staatsondersteunde tydperk van marteling en terrorisme ingelui. Die junta draai teen die burgers van Argentinië en verwyder politieke dissidente en mense wat hulle vermoed dat hulle in lyn is met linkse, sosialistiese of sosiale geregtigheid en hulle opsluit, martel en vermoor.
Die vuil oorlog is op verskeie fronte uitgevoer. Die junta het linkse aktiviste "terrorists " genoem en ongeveer 30 000 mense ontvoer en vermoor. "Victims sterf tydens marteling, word op die rand van enorme kuile ​​met 'n masjiengeskiet of word, van die vliegtuie in die see gegooi, bedwelm, " verduidelik Marguerite Feitlowitz. Hierdie persone het bekend gestaan ​​as " die vermiste, " of desaparecidos. "
Die regering het geen moeite gedoen om die desaparecidos. Deur hulle te verdwyn en van hul liggame ontslae te raak, kan die junta in werklikheid voorgee dat hulle nooit bestaan ​​het nie. Maar die familielede en vriende van die verdwaaldes het geweet dat hulle bestaan. Hulle het geweet van die doodsvlugte waarin liggame van vliegtuie in watermassas geslinger is. Hulle het gerugte gehoor oor aanhoudingsentrums waar mense verkrag en gemartel is. En hulle het desperaat gesoek na spore van hul geliefdes.
Tussen die desaparecidos was kinders wat gebore is vir swanger vroue wat lank genoeg aan die lewe gehou is om hul babas te baar en daarna vermoor is. Daar word vermoed dat vyfhonderd van die kinders, en ander wat tydens die vuiloorlog by hul ouers beslag gelê is, aan ander gesinne gegee is.
In 'n laaste uitwissing het die diktatorskap -agente die vrouens se babas van hul identiteit gestroop en baie is as 'n oorlogsbuit gehou deur mense na aan die regime, 'skryf Bridget Huber vir California Sunday Magazine. Ander is by weeshuise laat vaar of op die swart mark verkoop. "
In 1977 het 'n groep desperate moeders begin protesteer. Elke week het hulle in die Plaza de Mayo bymekaargekom en opgeruk om die woede van die militêre junta te versoek. Regeringsamptenare het hulle eers probeer marginaliseer en trivialiseer deur hulle te bel.las locas, " die dames, maar hulle was verbaas oor hoe om hierdie groep te onderdruk uit vrees vir 'n terugslag onder die bevolking, " skryf Lester Kurtz.
Binnekort het die regering teen die betogende vroue gekant met dieselfde geweld as wat hulle hul kinders besoek het. In Desember 1977 is een van die stigters van die groep, Azucena Villaflor, ontvoer en vermoor. Agt-en-twintig jaar later het haar familielede die bevestiging ontvang dat sy vermoor en in 'n massagraf gestort is. Verskeie ander van die groep se stigters is ook ontvoer en vermoedelik vermoor.
Maar die vroue het nie opgehou nie. Hulle het protes aangeteken gedurende die 1978 Wêreldbeker -toernooi, wat deur Argentinië aangebied is, en het voordeel getrek uit internasionale dekking om hul saak bekend te maak. Hulle protesteer ten spyte van staatsdreigemente en ten minste een keer voorval waarin 'n deel van die groep tydens 'n betoging deur polisiemanne met vuurwapens afgevuur is. En in 1981 vergader hulle vir hul eerste "March of Resistance, en#x201D 'n 24-uur lange protes wat 'n jaarlikse gebeurtenis geword het. Hulle aktivisme het gehelp om die publiek teen die junta te keer en die bewustheid te versterk van 'n beleid wat op stilte en intimidasie gereken het om teenstanders te slagoffers.
Moeders en familielede van mense wat tydens Argentinië vermis geraak het en die Dirty War in die tagtigerjare op die Plaza de Mayo betoog het.
Sommige van die moeders van die verdwene was oumas wat gesien het hoe hul dogters weggeruk en vermoedelik vermoor en hul kleinkinders aan ander gesinne weggegee word. Selfs nadat die vuil oorlog in 1983 geëindig het, het die oumas van die Plaza Mayo na antwoorde gesoek en probeer om kinders wat grootgeword het sonder om hul ware ouers te weet, te identifiseer.
Hulle het 'n kragtige bondgenoot gevind in Mary-Claire King, 'n Amerikaanse genetikus wat in 1984 met hulle begin werk het. hul kleinkinders. Die tegniek het tot kontroversies gelei, soos toe dit gebruik is op die onwillige aangenome persone van 'n kragtige mediamagnaat wat gedwing is om hul bloed oor te gee vir toetsing. Maar dit het ook gelei tot die skepping van 'n nasionale genetiese databasis. Tot dusver het die organisasie die identiteit van 128 gesteelde kinders bevestig, grootliks met behulp van die databasis en DNA -identifikasietegnieke.
Die Vuil Oorlog is verby sedert die militêre junta die bewind opgegee het en ingestem het tot demokratiese verkiesings in 1983. Sedertdien is byna 900 voormalige lede van die junta verhoor en skuldig bevind aan misdade, waarvan baie menseregteskendings behels. Maar die koue erfenis van die Dirty War van Argentinië bly staan ​​en totdat die raaisel van die vermiste kinders van die land volledig opgelos is, die moeders en grootmoeders van die desaparecidos sal aanhou veg vir die waarheid.
Die menslike geskiedenis van La Junta de los Rios het lank, lank gelede begin ontvou, waarskynlik duisende jare voordat Cabeza de Vaca en sy metgeselle die eerste geskrewe rekeninge opgestel het ná hul besoek in 1535. So lank gelede het argeoloë nog nie maar tog die spore ontdek wat diep binne die massiewe vloedvlaktrasse wat langs die riviervalleie lê, versteek moet bly. Argeoloë is eerder aangetrokke tot die boeiende verhaal waarvoor daar uiteenlopende, duidelik sigbare bewyse is: La Junta -dorpslewe. Sodra die dorpslewe posgevat het, duur dit sedertdien voort, hoewel daar moontlik kortstondige pouses was.
Op grond van die data wat ons nou in die hande het, lyk dit asof die eerste dorpe ongeveer 800 jaar gelede gestig is. Ons dink egter dat dit waarskynlik eendag aan die lig sal kom dat landbouers honderde jare tevore by La Junta begin vestig het, soos op soveel plekke in die Amerikaanse suidweste. Nietemin, teen ongeveer 1200 nC, het La Junta beset wat wettiglik as die suidoostelike grens van die Amerikaanse suidweste beskryf kan word. Klein plase is gevestig langs die natuurlik besproeiende laagliggende vloedvlaktes van die onderste R & iacuteo Conchos en die Rio Grande in die vallei waar die twee riviere aansluit. Die deeltydse boere het op hoër terrasse gebly wat uitkyk op hul gewasse in semi-permanente dorpies, insluitend ten minste een met 'n klein Adobe-pueblo met vyf kamers wat baie ooreenstem met dié wat in die El Paso-omgewing gemaak is.
By die mengsel van die dorpslewe moet ons nog 'n kenmerkende La Juntan -patroon byvoeg: interaksies met ander mense van naby en ver wat dikwels verskillende lewensstyle het. Gedurende sy bekende mensgeskiedenis het La Junta net so funksioneer as 'n kulturele aansluiting as 'n hidrologiese en ekologiese aansluiting. Dit is duidelik dat La Junta gedurende die vroeë eeue van die dorpslewe verbind was met die groter en meer gesofistikeerde Suidwestelike kulture langs die Rio Grande in die noordweste en oor die woestyn in die weste: Jornada Mogollon en Casas Grandes.
Tog was La Junta ook 'n nedersettingsgebied waarheen nomadiese jag- en versamelaars aangetrek is en deel van was. Op 'n manier wat ons nog nie regtig verstaan ​​nie, blyk dit dat die vroeë dorpslewe in La Junta afhanklik was van beide die verbindings met komplekse sedentêre samelewings sowel as die tradisionele mobiele samelewings van die oostelike Trans-Pecos en Noord-Mexiko. La Junta was werklik 'n kulturele aansluiting, 'n kruispad waarheen en deur middel van verskillende samelewings interaksie gehad het gedurende sy bekende geskiedenis.
Die oorsprong van die La Junta -patroon, boerdery, dorpslewe en sosiale interaksie word nog bespreek. So is die etniese identiteit van die inheemse mense wat die Spanjaarde teëgekom het toe hulle La Junta vir hul eie begin eis het. Wie was wie, en hoe het hulle met mekaar verband gehou, met die argeologiese verslag en met die latere historiese verslag? Die voortgesette debat tussen historici, etnohistorici en argeoloë kan ironies lyk, aangesien die etnohistoriese rekord van die Spaans-Indiese verhoudings in La Junta van die 16de tot 18de eeu ryker is as die meeste ander plekke in Texas. Maar die uitgebreide, maar dikwels moeilik interpreteerbare dokumentêre rekord stel ons in staat om 'n besonder dinamiese en komplekse stel kulturele interaksies te sien wat ons nooit ten volle sal kan ontrafel nie.
Vir die Spanjaarde was La Junta 'n vaste punt op die afgeleë landskap van die noordelike grens van Nieu -Spanje, 'n plek wat opmerklik was vir die rivierkruising en as 'n nedersettingsentrum waar inheemse mense altyd te vinde was, ten goede. Maar die Spanjaarde was nooit aangetrokke tot La Junta vanweë sy ekonomiese potensiaal nie, die berge in die omgewing het geen silwer nie en die landbougrond was eenvoudig te ver van die naaste groot Spaanse nedersettings, ongeveer 150 kilometer bo die R & iacuteo Conchos.
In plaas daarvan is die Europese koloniste aangetrokke tot die inheemse nedersettings La Junta as 'n bron van drie dinge: bekeerlinge, werkers en inligting. Vir Spaanse sendelinge was La Junta 'n konsentrasie van heidense siele wat ryp was tot bekering tot die Christendom. Vir Spaanse kommersiële belange was La Junta 'n onweerstaanbare bron van arbeid, veral vir slawe wat gedwing kon word om die silwer myne van Nueva Viscaya te werk. Vir die Spaanse weermag (en die geestelikes) was La Junta 'n gereed bron vir inligting oor die provinsie Tejas (Texas), veral nuus oor twee samelewings wat ongeveer 500-700 myl na die ooste lê: die kragtige Caddo-owerhede van die dennebome van oos -Texas en die Franse indringers en mededingende koloniste aan die middelste kus van Texas en verder oos in Louisiana.
Spaanse verslae toon dat La Junta in die 16de tot 18de eeu inderdaad 'n belangrike kulturele kruispad vir inheemse mense was. Volgens die Spaanse het baie verskillende groepe tussen 1535 en die laat 1700's by La Junta gewoon of dit besoek. Gedurende hierdie tydperk van twee en 'n half eeu van aangetekende tyd, is daar baie groot leemtes waartydens die Spaanse La Junta óf nie besoek het nie, óf min of geen oorblywende geskrewe spore nagelaat het nie. Dit is dus nie verbasend dat geleerdes gesukkel het om die identiteite, kontemporêre verhoudings en historiese verhoudings tussen en tussen hierdie inheemse groepe te sorteer nie.
In sy proefskrif van 1947 het Kelley sy interpretasies vereenvoudig deur die inklusiewe term te gebruik Patarabueye, die 16de eeuse Spaanse slangwoord wat "osskopper" beteken, om te verwys na al die verskillende gevestigde boeremense wat in verskillende La Juntan-dorpe gewoon het. Hy kontrasteer die Patarabueye -kultuur met dié van die Jumano, wat hy gesien het as bisonsjagters en handelaars wat hoofsaaklik in die noordooste woon. Die Jumano het La Junta periodiek besoek en was bondgenote van die landbouers, wat bisonhuide en vleis (onder andere) vir landbouprodukte laat handel dryf. Soos Kelley dit stel:
Die Patarabueyes en die Jumanos was skakels in die groot inheemse handelsnetwerk wat beslis verantwoordelik was vir die uitruil van nie net handelsware nie, maar ook idees, tussen wyd geskeide mense met uiteenlopende kulturele affiliasies.
Kelley 1986: 144.
Nancy Kenmotsu het die identiteit en interaksies van die uiteenlopende inheemse groepe wat met La Junta verband hou, in Spaanse dokumente in meer detail ondersoek in haar proefskrif van 1994. Sy het 'n wonderlike taak verrig met die opstel van die name en beskrywings van die dosyne en dosyne groepe wat in Spaanse dokumente genoem word. Sy het ook die term Patarabueye nuttig gevind as 'n generiese etiket vir die bewerkers wat in La Junta gewoon het en hierdie dorpsvolk in kontras met die vele was kleinboere wat die gebied besoek het en met die dorpenaars omgegaan het. Die Jumano was een van die vele verskillende nomadiese voergroepe. Kenmotsu het aangevoer dat die kwekers en boerderye 'onderlinge' verhoudings gehad het wat op La Junta gesentreer was. Met ander woorde, hierdie groepe het mekaar 'gehelp' deur 'n langlewe alliansienetwerk wat diegene wat in La Junta gewoon het, verbind het met baie verskillende voedingsgroepe wat in die noorde van Nueva Vizcaya, die Spaanse provinsie, wat die hele R & iacuteo Conchos-dreinering en aangrensende gebiede in die noorde van Mexiko sowel as die westelike deel van die naburige Trans-Pecos Texas. (Sien Native Peoples of the Trans-Pecos vir meer inligting oor die Patarabueye — & quot; Part-time Farmers & quot —and the Jumano.)
In sy boek uit 2007 La Junta de los Rios, Jefferson Morgenthaler kategoriseer die uiteenlopende Indiese nasies wat in Spaanse rekeninge met La Junta gekoppel is, in drie groepe. Hy onderskei tussen die La Juntans gevestig, wat gelykstaande is aan Patarabueye soos gebruik deur Kelley en Kenmotsu verbygaande groepe, die seisoenale besoekers en die nie-boere wat soms in La Junta gevestig het, waaronder die Jumanos, die Cibolos en die Cielo-komplekse nomades, die nomadiese groepe wat La Junta besoek of toegeslaan het, maar wat nooit gewillig daar gevestig het nie, soos die Chisos, Conchos en Apache.
La Junta se rol as 'n kulturele kruispad vir diverse inheemse volke het gedurende die Spaanse koloniale tyd voortgeduur. Alhoewel die alliansienetwerk tussen landbou- en voedselmense wedersyds voordelig kon wees, het die samevloeiingsnedersettings vasgevang geraak in 'n onlosmaaklike banksak tussen die Spaanse en die beroepsaanvallers van die Southern Plains-Apache en daarna Comanche-groepe. Dit het gelei tot die aan -en -weer -verhouding tussen La Juntans en die Spanjaarde. Toe Spaanse slawe in die 17de en 18de eeu op La Junta toeslaan, het die inheemse volke met bondgenote saamgespan wat hoofsaaklik in die suide woon en in opstand gekom het teen die aantasting van die Spaanse kroon en kerk. By verskeie geleenthede het La Juntans sendelinge doodgemaak en die klein Spaanse magte wat na La Junta gestuur is, teruggetrek. Maar op ander tye het inheemse mense wat met La Junta verbonde was, veral die Jumano onder Juan Sebeata, die gedaante van godsdiens gebruik om die Spanjaarde te lok om na La Junta te kom en 'n teenwoordigheid te vestig om oproerige Apaches uit die noorde teen te staan.
Die gesamentlike gevolg van slawe -aanvalle, Europese siektes, Apache -aanvalle, die lok van groot Spaanse nedersettings in die suide van Chihuahua en die oorweldigende patroon van 'akkulturasie' was verwoestend vir inheemse mense. Byna al die Indiese nasies wat verband hou met La Junta, het in minder as drie eeue sedert hul eerste ontmoeting met die Spaanse in herkenbare vorm opgehou bestaan. Een van die min uitsonderings was die Mescalero Apache, wat nie almal stropers was nie. Sommige Mescalero -groepe het herhaaldelik, indien tevergeefs, probeer om in die laat 18de eeu vreedsaam by La Junta te woon. (Die stam het uiteindelik in die laat 19de eeu 'n permanente tuiste in die suidooste van New Mexico gevind.)
Die inheemse bevolking van La Junta het skerp afgeneem van die Spaanse ramings van meer as 10 000 in die laat 16de eeu tot slegs 'n paar 'Indios' wat teen die vroeë 19de eeu in Spaanse rekords verskyn het. Dit wil nie sê dat die Indiese erfenis heeltemal verdwyn het nie. Spaanse en Indiërs trou in La Junta en nog meer in die Spaanse nedersettings verder suid, waar baie inboorlinge van La Junta in die 18de eeu gemigreer het om op plase te werk en die vyandelikhede aan die noordelike grens te ontvlug.
Die laaste twee eeue van die La Junta -geskiedenis, waartydens die gebied verdeel is deur die internasionale grens tussen Mexiko en die Verenigde State, is beter bekend. Jefferson Morgenthaler se boek uit 2004 Die rivier het ons nooit verdeel nie is 'n besonder oortuigende verslag. Hy verduidelik hoe La Junta 'n plek uitmekaar gebly het, 'n agrariese gemeenskap aan weerskante van die grens tussen die VSA en Mexiko, in 'n afgeleë omgewing waar lewe steeds verbind is met die drieledige woestynoase wat deur die twee riviere gevorm word.
As argeoloë, keer ons nou terug na die La Junta wat ons wil heroorweeg, die ongeskrewe geskiedenis van die eerste dorpenaars en diegene wat die eerste keer met die Spanjaarde in aanraking gekom het. Hieronder bespreek ons ​​verskeie groot onopgeloste interpretasieprobleme, beklemtoon die resultate van deurlopende nuwe navorsing en gee 'n uiteensetting van die belowende navorsingsrigtings wat nog geneem moet word.
Oorsprong van La Junta Village Life?
Twee mededingende hipoteses is aangevoer om die oorsprong van die dorpslewe by La Junta, kolonisering teenoor inheemse ontwikkeling, te verduidelik. Maar hierdie oënskynlik teenoorgestelde verduidelikings is moontlik nie so teenstrydig soos dit klink nie. Die kulturele kruispad bied 'n interpretatiewe weg wat elemente van beide modelle kombineer en dui op navorsingsbehoeftes.
Jornada Mogollon -kolonie
Begin aan die einde van die veertigerjare het J. Charles Kelley die teorie aangeneem dat die La Junta -fase landbouers Jornada Mogollon -koloniste uit die El Paso -gebied in Wes -Texas was, wat 'n etniese en kulturele verbintenis impliseer. Hy noem die teenwoordigheid van 'n enkele, naby-oppervlakte van adobe-ommuurde kamers, 'n klein "pueblo" in die suidwestelike terminologie, op die Millington-terrein, asook 'n oorvloed El Paso Polychrome-erdewerk in La Junta-fase-terreine as bewys ter ondersteuning van die idee van die kolonie. Hy versterk sy argument in latere publikasies. Soos hy dit in 1990 gestel het, skryf hy saam met sy kollega en vrou, Ellen Abbott Kelley, "tussen ongeveer 1250 en 1300 na Christus, versprei hierdie El Paso -fase -kompleks vinnig oor die Rio Grande tot onder Redford."
Kelley het egter lankal erken dat die klipgereedskapstegnologie van La Junta -fase -mense moontlik ontstaan ​​het uit vroeëre Big Bend -kulture, soos die Livermore -fase -mense. Soos hy en sy kollegas Donald J. Lehmer en Thomas N. Campbell dit in 1940 stel: "die Livermore -fokus [fase] is die tipologiese voorouer van die Bravovallei -aspek, en gewysigde Livermore -fokustipes projektielpunte kom soms voor in La Junta -fokus [fase] webwerwe. " In 'n later artikel uit 1957 het Kelley hierdie verhouding verder beklemtoon en gesê: "Daar is bewyse dat die Livermore -fokus een van die kulturele elemente was wat die ontwikkeling van die La Junta -fokus van die Bravo Valley -aspek ontwikkel het."
In sy laaste gepubliseerde verfyning het Kelley aangevoer dat die La Junta -fase "in wese 'n geïsoleerde kolonie van die El Paso -fase van die Jornada -tak van die Mogollon verteenwoordig" en dat die La Junta -terreine "aankoopstasies is wat oortollige plaaslike plantvoedsel produseer (veral meskal en mesquite bone) bisonsvel en gedroogde bisonvleis verkry uit Plains -groepe wat handel dryf by La Junta en was ekstraktiewe gebiede vir minerale en klippe wat almal in die behoeftes van die groot herverdelingsentrum van Casas Grandes voorsien. "
Saamgestel stel Kelley se ontwikkelende interpretatiewe model daarop dat 'n El Paso -fase -kolonie omstreeks 1250 nC in een of meer van die La Junta -dorpe gestig is deur nuwe mense wat in die Rio Grande na die R & iacuteo Conchos -samevloeiing beweeg. Die kolonie floreer deur huwelike en ander interaksies met bestaande plaaslike mense, insluitend diegene wat die Livermore -fase gevolg het. Die kenmerkende La Juntan -kultuur wat daaruit voortspruit, het met sosiale interaksies verbind wat tot uitgebreide handelsbetrekkinge gelei het, aan Casas Grandes gekoppel. Kelley het voorgestel dat La Junta moontlik as 'n soort satelliet gedien het-sy mense is vermoedelik verplig om verskillende goedere te voorsien aan Paquime (Casas Grandes), die groot herverdelingsentrum en 'hoofstad' van die magtigste en invloedrykste samelewing in die suidoostelike deel van die Amerikaanse suidweste tussen AD 1200 en AD 1450/1500.
Robert J. Mallouf het 'n alternatiewe hipotese gestel om die oorsprong en aard van die dorpslewe in die La Junta -fase te verduidelik. In 'n artikel uit 1999 stel hy voor dat "La Junta-fase-mense oorspronklik 'n jag-versamelingsgenootskap was wat inheems was in die Chihuahuan-woestynstreek (of indringend in die Trans-Pecos uit die suidelike vlaktes) wat deur sosiale interaksie slegs sekere mense aangeneem het argitektoniese, landbou- en ander eienskappe van Jornada Mogollon -mense in die El Paso -streek. "
Mallouf wys op sterk parallelle tussen die La Junta -fase en die kontemporêre Antelope Creek -fase in die Kanadese riviergebied van die Texas Panhandle. Hy vermoed dat die oorsprong van albei kulture die gevolg was van jag-versamelingsverenigings wat simbiotiese handelsbetrekkinge met puebloaanse kulture aangegaan het. Met 'puebloaanse kulture' bedoel hy die verskillende sedentêre dorpskulture van die Amerikaanse suidweste, insluitend die Jornada Mogollon, wat gesamentlik vermoedelik voorouers was van die hedendaagse Pueblo -mense. Mallouf stel voor dat die 'simbiotiese handelsbetrekkinge' in beide gevalle 'grotendeels gebaseer was op bisonprodukte' (huide en gedroogde vleis) wat deur die jag- en versamelaars voorsien word, vermoedelik in ruil vir goeie verhoudings, sowel as landbouprodukte, erdewerk, en rituele items.
Alhoewel ons vandag handel dryf as 'n 'dit vir daardie' sakeverhouding, is die verhouding hoofsaaklik sosiaal vir inheemse mense. Alliansies tussen sedentêre landbougenootskappe en semi-sittende jagtersboere het aan beide groepe toegang gegee tot meer uiteenlopende voedselbronne, veral krities tydens krisistye soos oesmislukking en langdurige droogte. Die verspreiding van invloedryke godsdienstige ideologieë is waarskynlik ook ingeskakel in baie sosiale verhoudings wat ons beskou as gebaseer op 'handel'.
In die model van Mallouf het die plaaslike (inheemse) jagter-versamelaars sekere elemente van hul tradisionele leefstyl behou, argeologies gesien in die kontinuïteit in klipgereedskap-samestellings, aardoonde, dieet en geslagsvoorkeure in lykshuise. Tog het hulle die dorpslewe, landbou en erdewerk aangeneem deur noue kontak met die sedentêre puebloaanse kulture. Soos die Antelope Creek-mense, het La Juntans geleer om semi-permanente huise te bou. Maar dit was nie direkte kopieë nie, maar eerder plaaslike aanpassings wat geïnspireer is deur hoe die meer ervare sedentêre mense hul dorpe gebou het. Soos Mallouf dit stel, "word verskille in etniese wortels en sosio -ekonomiese stelsels argeologies weerspieël in hul onderskeie bastardisering van Puebloaanse argitektoniese style."
In plaas daarvan om te leer om hul eie pottebakkery te maak, het La Junta -fase -mense "hul ware byna uitsluitlik verkry deur handel te dryf met sedentêre mense van die R o Conchos en Casas Grandes in die noorde van Chihuahua, en met die Jornada Mogollon van die El Paso -streek." Soos Mallouf dit sien, het La Juntans "nooit die oorgang na 'n sedentêre, landbougebaseerde bestaan ​​ten volle gemaak nie." In plaas daarvan het hulle slegs 'n deel van die tyd in dorpe gewoon "met 'n volgehoue ​​vertroue in jag en versameling om hul landbouwinkels aan te vul."
Evaluering van modelle
In beide modelle, kolonisasie en inheemse ontwikkeling, word die dryfveer vir die dorpe by La Junta beskou as afkomstig van die Jornada Mogollon. Almal erken die argitektoniese parallelle en die teenwoordigheid van oorvloedige El Paso -erdewerk. Maar hoe vertel ons die verskil tussen nuwe mense wat die gebied binnekom en bloot die verspreiding van nuwe idees? Na watter argeologiese bewyse kan ons kyk om hierdie hipoteses te evalueer? Hierdie vrae is baie makliker om te stel as om oortuigend te beantwoord.
Vergelykings tussen argeologiese gegewens uit die gebiede La Junta, Jornada Mogollon en Casas Grandes is interessant. As Kelley reg is, sou ons verwag dat die aanvanklike koloniste in die El Paso -fase hul argitektoniese tradisie relatief ongeskonde saamgebring het. Kelley het gedink dit was die geval en het gewys na die klein adobe pueblo op die Millington -terrein, wat volgens hom die vroegste struktuur was wat daar opgegrawe is. By nadere ondersoek bevat die pueblo egter 'n mengsel van konstruksie -elemente, sommige baie soortgelyk aan die strukture van die El Paso -fase en ander duidelik anders.
Die noue ooreenkomste sluit die feite in dat die pueblo 'n oos-wes lang as het, geplooide Adobe-vloere en -mure en verbonde kamers met gemeenskaplike mure. Soos gewoonlik in die konstruksie van die El Paso -fase, lyk dit asof die kamers van die klein pueblo by Millington geleidelik een vir een bygevoeg is in plaas daarvan om tegelyk gebou te word. Die argitektoniese verskille sluit in die gebruik van klein paalsteun in gedeeltes van die mure, 'n ietwat lukrake rangskikking van ander paalsteun, en die plasing van die struktuur in 'n vlak put. El Paso fase pueblos word tipies direk op die oppervlak gebou, waar die een in Millington in 'n vlak put van ongeveer 45 sentimeter (18 duim) diep gebou is (in teenstelling met Kelley se gepubliseerde karakterisering van die pueblo as 'n oppervlakkige konstruksie). Een ding is seker dat die La Junta pueblo nie soos die kamerblokhuise by Casas Grandes gemaak is nie, wat heeltemal anders gebou is.
Die Millington pueblo bevat dus inderdaad wat Mallouf beskryf as 'bastardized architectural features and construction techniques'. Maar sluit hierdie werklik die koloniseringsmodel uit? Ons sou verwag dat die koloniste dit wat hulle geweet het, sou moes aanpas by die plaaslike omstandighede-ietwat ander plaaslik beskikbare boumateriaal. Kom ons kyk na ander soorte bewyse.
Die osteologiese navorsing wat in New Insights opgesom is, toon aan dat La Juntan -inwoners nie suiwer boere was nie. Mielies was eintlik 'n relatief klein komponent van 'n gediversifiseerde dieet wat wilde plante en diere insluit. Hierdie bevinding lyk meer in ooreenstemming met die inheemse ontwikkelingsmodel, hoewel oorgeplante Jornada Mogollon -koloniste moontlik geen ander keuse gehad het as om aan te pas by die plaaslike omstandighede nie. Terwyl wilde plante en diere ook bygedra het tot die Jornada Mogollon -dieet gedurende die El Paso -fase, is daar 'n dramatiese verskil in stabiele isotoopwaardes tussen die twee streke, wat die Jornada Mogollon -bevolking stewig binne die gebied van mielie -landbouers plaas, terwyl die La Juntans val ver buite hierdie kategorie.
Vroeë Spaanse verslae beskryf duidelik die belangrikheid van mobiliteit en wilde plante en diere vir die lewe van La Juntan. Die skeletbewyse van trauma en artritis wat ooreenstem met hoë mobiliteit onder La Junta -fase -mannetjies, ondersteun ook die idee dat die dorpenaars altyd in 'n beduidende mate afhanklik was van jag en versamel.
Die resultate van Kenmotsu se studie van kernbronne (INAA) en petrografiese studies oor La Junta -aardewerk toon aan dat El Paso Polychrome, die dominante La Junta -fase -aardewerk, inderdaad in die Jornada Mogollon -hartland gemaak is. Wat vertel dit ons dan van die oorsprong van La Junta? Dit bevestig die sterk verband tussen Jornada Mogollon -mense in die El Paso -omgewing met La Juntans, maar help ons nie regtig tussen kolonisasie en inheemse ontwikkeling nie.
As 'n El Paso -fase -kolonie in La Junta tot stand gekom het, sou 'n mens verwag dat die koloniste 'n voorraad El Paso Polychrome -erdewerk saamgebring het, die dominante ware in beide La Junta en El Paso fase beroepe. Tog lyk dit waarskynlik dat koloniste wat verhuis het uit 'n gebied waar daar eeue lank aardewerk gemaak is, binnekort hul eie weergawe van hierdie kenmerkende ware sou begin maak. Volgens Kelley het die vervaardiging van erdewerk eers in La Junta begin na 1500 nC tydens die Concepcion -fase. Die keramiek wat destyds vervaardig is, was opvallend anders as die El Paso -ware en verteenwoordig duidelik 'n heeltemal ander tradisie.
Die vaste feit dat die meeste La Junta -fase -erdewerk uit die Jornada Mogollon en ander Suidwestelike kulture ingevoer is, weerspreek nie die inheemse ontwikkelingsmodel nie. Deeltydse dorpenaars wat 'n deel van die jaar nog steeds op 'n mobiele leefstyl staatgemaak het, was moontlik baie tevrede om erdewerk van ander mense te aanvaar.
Die lykshuise in Millington en ander dorpsgebiede in die argeologiese distrik La Junta bied nog 'n bewysstuk wat relevant is vir die vraag na die oorsprong van die dorpsgenootskap La Junta.Die tipiese La Junta-patroon waarin die meeste afgronde onder die struktuurvloere geplaas word, en minder gereeld in die middel, verskil van die lykshuis in die Jornada-Mogollon-streek. Intermente in die Jornada-Mogollon-streek word gewoonlik geskei van woonplekke en is slegs selde onder die huisvloere geplaas. Die individue is aan die regter- of linkerkant, of regop, geplaas, terwyl die begraafplase in La Junta gewoonlik individue bevat wat in 'n rugleuning gebuig is, of minder gereeld aan die kant. Gegewe die bewese konserwatisme in lykshuise in alle kulture van die oostelike Trans-Pecos, dui hierdie fundamentele verskille tussen die twee streke sterk daarop dat die ontwikkeling van die dorp La Junta nie afgelei is van die kultuurgebied Jornada-Mogollon nie.
Saam met ons lyk dit asof die beskikbare bewyse by die inheemse ontwikkelingsmodel baie beter pas as by die koloniseringsmodel. Hou egter in gedagte dat dit nie 'n een-of-voorstel is nie. Dit wil sê, die dorpslewe in La Junta is moontlik gevestig deur plaaslike jag- en versamelaars wat geïnspireer, ingelig en gedeeltelik verskaf is deur gevestigde samelewings soos die Jornada Mogollon waaraan hulle verbind was deur handel en sosiale interaksies.
Dit is nog nie moontlik om sosiale verhoudings, die beweging en identiteit van spesifieke groepe, tydsberekening en oorsaak en gevolg in die ontwikkeling van die kulturele kruispad La Junta uit te sorteer nie. Eerlik gesê, die meeste bewyse wat ons nou het, is omvattend en onomwonde, en dit kom uit argeologiese data wat herstel is lank voordat die koms van moderne argeologiese en analitiese tegnieke ontwikkel is (byvoorbeeld radiokoolstofdatering). Om die modelle werklik te evalueer en te verfyn, benodig ons beter data: noukeurige strukture, nou verwante, goed gedokumenteerde artefak-samestellings en verskeie reëls wetenskaplike bewyse.
Pauze of kontinuïteit?
Kelley het oorspronklik gedink dat die dorpslewe in La Junta 'n feitlik ongebroke 600-jarige kulturele tradisie verteenwoordig van 1200 tot 1800 nC. Maar in latere jare het hy aangevoer dat daar 'n hiaat was, 'n tydperk van verlating, wat hy bereken het, moontlik 'n eeu lank geduur het of dus na die La Junta -fase, wat volgens hom ongeveer 1400/1450 nC geëindig het. Kelley het voorgestel dat erge droogte en die ineenstorting van die Casas Grandes-kultuur "die gebied wat slegs deur halfsittende jagters en versamelaars in eenvoudige strukture woon" verlaat. Hy het daarop gewys dat die Cabeza de Vaca -party in 1535 'die Indiërs daar gevind het waar hulle koring en boontjies en kalbasse verbou en in 'n soort huis woon, maar geen pottebakkery maak nie'. Nie lank daarna nie, volgens die chronologie van Kelley, het die Concepcion -fase begin waartydens erdewerk plaaslik gemaak en huise ietwat anders gemaak is. Hy het gedink dat hierdie veranderinge nuwe mense verteenwoordig wat die gebied van verder suid in die R & iacuteo Conchos binnekom.
Mallouf stem saam met Kelley dat La Junta se lewenspaaie verander is na die ineenstorting van Casas Grandes en die aanvang van ernstige droogte, maar hy dink nie die gebied is verlaat nie, en wys op die voortgesette besetting van komplekse Cielo -terreine soos Cielo Bravo, net 'n paar kilometer verder . Hy meen dat La Junta-mense omstreeks 1450 na voltydse jag en byeenkoms teruggekeer het, wat volgens hom nie verbasend is nie omdat "La Junta-fase-mense aanvanklik 'n semi-sedentêre, eerder as sittende bestaan ​​beoefen het." In wese dink Mallouf dat die vroeë boerdery -mense van La Junta en die jag- en versamelaars van die hedendaagse Cielo -kompleks met mekaar verbind was deur gedeelde etnisiteit en tale. Diegene wat in die La Junta -dorpe gewoon het, het moontlik die boerdery tydens lang droogtes laat vaar en meer tyd bestee om seisoenaal te soek en te beweeg as voorheen.
Die werklike argeologiese bewyse van 'n tydperk van verlating by La Junta kom neer op 'n enkele argitektoniese volgorde wat Kelley in een gebied van Loma Alta gedokumenteer het. Dit is nie veel om 'n argument vir 'n groot tydperk van verlating van die La Junta -gebied te baseer nie. Daar is baie meer kontinuiteite as diskontinuïteite in die argeologiese rekord. Afgesien van die oënskynlike begin van die vervaardiging van erdewerk in La Junta tydens die protohistoriese Concepcion-fase (en die bekendstelling van sommige items wat in Europa of Mexiko vervaardig is), bly die artefak-samestelling min verander vanaf die vooraf-kontak La Junta-fase. Terwyl huise groter word, word dieselfde struktuurvorme gemaak met dieselfde konstruksietegnieke.
Daar is duidelik meer radiokoolstof en ander data uit betroubare opgegrawe kontekste uit die La Junta -dorpe nodig om 'n beter begrip te kry van wat werklik gebeur het na die ineenstorting van Casas Grandes en as gevolg van veranderende klimaatstoestande. Maar dit lyk al hoe minder waarskynlik dat La Junta 'n beduidende onderbreking ondervind het, wat ons 'n baie onbevredigende begrip van die prehistoriese na protohistoriese oorgang laat.
Dit is duidelik dat ons nog 'n lang pad moet sien voordat ons die oorsprong en ontwikkeling van La Junta de los Rios verstaan ​​as 'n skakel vir menslike nedersetting en kulturele kruispad. Die geskrewe en ongeskrewe geskiedenis van die mens is ingewikkeld en onvolledig. Soos ons in die inleiding van die uitstalling (La Junta Main) gesê het:
Op grond van die vroeë geskrewe verslae en opkomende argeologiese gegewens, was La Junta 'n kulturele kruispad waar boere en jagters, nomades en dorpenaars, vreedsame en aggressiewe inheemse groepe gekom en gegaan het, gemeng en verhandel, gevier en saamgesweer het. Dit was soos geen ander plek in die Trans-Pecosberge en wasbakke nie.
Beter begrip sal argeologiese, etnohistoriese en historiese navorsing vereis, asook verwante interdissiplinêre studies, onder andere paleoklimaat, paleo -ekologie en geomorfologie. Hier is 'n paar van die belangrikste navorsingsvrae wat deur argeologie gehou moet word deur middel van deurlopende en toekomstige ondersoeke.
1) Hoe en wanneer het die dorpslewe in La Junta ontwikkel?
Om hierdie breë vraag sinvol aan te spreek, sal uiteindelik intensiewe argeologiese opgrawings op 'n reeks La Junta -terreine verg, waaronder sommige langs die R & iacuteo Conchos in Mexiko. Die ondersoeke uit die Kelley-era was 'n goeie begin, maar ons het hernude ondersoeke nodig met behulp van moderne strategieë en tegnieke. Ons moet die diep begrawe terrasafsettings ondersoek op soek na pre-A.D. 1200 beroepe, insluitend moontlike dorpe. Ons benodig ook voorbeelde van La Junta -fase -beroepe met styf gedateerde strukture en gepaardgaande artefakte en ekofakt (organiese oorblyfsels van plante en diere) samestellings en begrafnisse. Deur hierdie data mettertyd in La Junta te vergelyk en met die nuutste inligting uit die Jornada Mogollon- en Casas Grandes -gebied, sal ons 'n baie beter begrip kry van die oorsprong en ontwikkeling van die dorpslewe.
2) Wat het die dorpenaars in die lang lewe van La Junta geëet? Wat was die relatiewe bydraes van boerdery, jag, versameling en visvang tot die dieet?
Om sulke bestaansvrae te beantwoord, moet ons menslike osteologiese data, sowel as botaniese en dierlike oorblyfsels uit die voorgestelde neerslae in die dorp en La Junta-fase-beroepe vergelyk met vergelykbare monsters uit die Concepcion- en Conchos-fase-beroepe.
3) Hoe het klimaatstoestande en veranderings die bestaan ​​van La Junta, hulpbronverkryging en nedersettingstrategieë beïnvloed?
Die aanspreek van hierdie kwessies sal die soorte ondersoeke en gegewens hierbo genoem vereis. Dieselfde opgrawings kan en behoort omgewingsdata te lewer deur gespesialiseerde monsterneming (soos stuifmeelmonsters) en deur geomorfologiese studies van die neerslaggeskiedenis van beide die terreine en die algehele rivalleivolgorde. Die La Junta -data moet ook geïntegreer word met bestaande plaaslike klimaatdata.
4) Wat was die handelsverhoudinge tussen La Junta en ander kontemporêre samelewings gedurende die La Junta -fase? Het La Junta hulpbronne aan Casas Grandes verskaf? Wat het La Juntans met Jornada Mogollon -mense verruil vir El Paso Polychrome?
Die verhandeling van materiaal en die uitruil van idees met aangrensende kulture deur die tyd het duidelik 'n impak op die La Junta -nedersettings gehad, maar die meganismes, produkte en verhoudings word baie swak verstaan. Bronontledings is nodig op voor die hand liggende handelsartikels, waaronder pottebakkery, obsidiaan en mariene dop wat herwin word uit nougedateerde kontekste in dorpsdeposito's van verskillende ouderdomme. Is daar bewyse van produksie-skaal woestyn-sappige bak by La Junta? Verwerking van vleis en velle?
5) Was La Juntan-dorpe van die begin af multi-etnies, met mense van uiteenlopende identiteite en lewenspaaie, of was dit slegs 'n historiese patroon wat ontwikkel het in reaksie op Europese en Apachese bedreigings?
Dit sal 'n noukeurige vergelyking van goed gedateerde argeologiese data van verskeie La Junta-fase-terreine in die La Junta-distrik, insluitend dié in Mexiko, vergelyk. As dit die tuiste was van mense met verskillende identiteite en lewensweë, sou ons verwag dat daar patroonverskille sou wees tussen artefaksamestellings, behuisingskonstruksie, ingevoerde artefakbronne en ander soorte data. Daarteenoor sou relatief homogene patrone impliseer dat die vroeë dorpslewe by La Junta deur 'n enkele etniese groep gevestig is.
Ons wys daarop dat ons nie verwag om 'n homogene La Junta -fasepatroon te vind nie, gegewe die geografiese omvang van die distrik, die plaaslike ekologiese en fisiografiese variasie en die opkomende dieetdata. Die breë vraag wat ons regtig wil stel, is dus: Hoe vergelyk La Juntan -dorpe met mekaar in die distrik en deur die tyd?
6) Wat was die aard en omvang van die verhoudings tussen die dorpenaars in die La Junta -fase met die mense van die Cielo -kompleks en ander hedendaagse jag- en versamelaars?
Om hierdie vraag te beantwoord, verg vergelykings van datastelle van die soort hierbo uiteengesit tussen La Junta en hedendaagse jagter-versamelaars in die omliggende streek. (Sien La Junta Foragers vir onlangse navorsing oor die onderwerp.)
7) Wanneer het die La Junta aardewerk tradisie ontwikkel en wat is die oorsprong daarvan? Het dit werklik eers in die protohistoriese tyd begin?
Die data uit La Junta -opgrawings wat hierbo uiteengesit is, behoort die dateringsvraag aan te spreek. Gegewe die sterk vroeë historiese verbindings met groepe langs die R & iacuteo Conchos in die suide, vermoed ons dat die La Junta -keramiektradisie daar kan ontstaan. Vergelykings is nodig, maar die gebrek aan argeologiese navorsing in hierdie gebied van Mexiko beteken dat basiese navorsing nodig is.
8) Wat was die algemene La Junta -nedersettingspatroon?
Al waarvan ons tot dusver weet, is 'n paar van die dorpe wat ons deeglik oor groot stukke van die landskap aan weerskante van die grens moet kyk en na gehuggies, plaashuise, spesiale aktiwiteitsgebiede (soos plantbakgate) soek nabygeleë hulpbrongebiede (soos steengroewe), en selfs velde. Met intensiewe ondersoeke, geo -argeologiese prospektering, afstandswaarneming en veldtoetse, kan die algehele La Junta -nedersettingspatroon (s) met baie groter duidelikheid herbou word as wat ons vandag het.
In som, ons argeoloë het ons werk vir ons uitgesny! Vanuit die groter perspektief van die Amerikaanse suidweste, moet nog baie van die argeologiese potensiaal van die distrik La Junta ontgin word.
Groot snitte plaaslik vervaardigde La Junta -erdewerk wat deur J. Charles Kelley van die Millington -terrein herstel is, waarskynlik in die laat dertigerjare. Hierdie foto is in die vroeë sewentigerjare geneem deur 'n fotograaf van Texas Parks and Wildlife met skerpe wat by TARL geleen is. TARL Argiewe. Gedurende sy bekende menslike geskiedenis was La Junta 'n kulturele kruispad waar mense wat elders gewoon het en dikwels verskillende lewensstyle gehad het, met mekaar in wisselwerking was. Gedurende die vroeë eeue van die dorpslewe was La Junta verbind met die Jornada Mogollon en Casas Grandes, groter en meer gesofistikeerde suidwestelike kulture langs die Rio Grande in die noordweste en oor die woestyn onderskeidelik in die weste. Die vroeë Spaanse verslae uit die 16de en 17de eeu bevat baie verwysings na verbindings met mense wat stroomop op die R & iacuteo Conchos (in die suide/suidweste) gewoon het, asook na mense wat jag en versamel het wie se gebiede noord en oos lê. Struktuur 2 in Millington, 'n gebou met 'n muur omring met vyf aangrensende kamers wat vroeg in die geskiedenis van die terrein dateer uit die La Junta-fase. Hierdie verbinding met meer kamers is in baie opsigte soortgelyk aan die vroeë Jornada Mogollon pueblos rondom en noord van El Paso, wat Kelley geïnterpreteer het as 'n bewys dat die Bravo-vallei-kultuur moontlik deur 'n kolonie Mogollon-mense gevestig is. CBBS Argief, Sul Ross. Ocotillo blom in die Big Bend Nasionale Park na somerreën. Daar word vermoed dat Ocotillo -stingels of kieries een van die belangrikste konstruksiemateriaal is wat in huiskonstruksie by La Junta gebruik word as regop pale in jacal -mure. Die gedroogde stingels is buigsaam as dit vars en taamlik sterk is. Hulle het 'n heuningkam-struktuur waaraan adobe maklik kan vasklou. Foto deur Andy Cloud. Jacales, eenvoudige huise met moddergepleisterde paalmure en dakke, is nog steeds laat in die 1930's in Presidio Texas gemaak met ongeveer dieselfde materiaal en tegnieke wat deur die eerste inwoners van La Junta gebruik is, ongeveer 700 jaar tevore. Uit Lehmer, 1939. Kunstenaarsvoorstelling van 'n danstoneel in 'n La Junta -dorpie soortgelyk aan dié wat in die plate van Espejo Spaanse entrada in 1582 genoem is. gebeure met uitgebreide kostuums en liggaamsverf is aanneemlike en waarskynlike elemente van die dorpslewe by La Junta. Hierdie skildery van kunstenaar Feather Radha uit 1994 kan gesien word in Restaurante Lobby's OK in Ojinaga, Mexiko. Met vergunning van Elsa Socorro Arroyo. La Junta fase vierkantige pithuis op die Millington -terrein met 'n "altaar" op die suidelike muur. Soortgelyke kenmerke word in die suidweste en suidelike vlaktes aangetref. CBBS Argief, Sul Ross. Lugfoto van die Rio Grande noordwaarts net bo (stroomop) van die Polvo -terrein. Moderne besproeiing laat die gemeganiseerde verbouing van die breë vloedvlakte aan die linkerkant in Mexiko toe, asook nouer terrasse aan die Amerikaanse kant van die rivier. Voor die moderne tyd sou die boerdery beperk gewees het tot baie kleiner, laagliggende gebiede langs die rivier waar natuurlike besproeiing moontlik was. 1983 -foto deur Bob Parvin, met vergunning van die Texas Historical Commission. Uitsig vanuit die weste van die "mesa" of berggebied waarop die Loma Alta -terrein geleë is. Die voorkant vorm 'n vingeragtige uitsteek in die Rio Grande-vallei en bied 'n ideale dorpie met 'n uitsig oor die lae plat vloedvlakte, maar tog veilig bo vloedvlak. Kelley het ook bewyse gevind van 'n tweede dorpie in die Concepcion -fase op die veel laer, effens verhoogde terras wat op die voorgrond sigbaar is. Foto waarskynlik geneem deur Kelley in die laat 1930's. CBBS Argief, Sul Ross. Uitsig oor die moderne vloedvlakte van die Rio Grande, net bokant die samevloeiing R & iacuteo Conchos, wes-noordwes. 1973 -foto deur Vance Holliday, TARL -argiewe.
Kelley 1986, figuur 5, oorspronklike byskrif: "Opeenvolging van gebeure op die Loma Alta -terrein. A. Struktuur 5, La Junta Focus, in gruis gesny en ou vullis van onbekende herkoms, B. Struktuur 5 verlate en hervul met afval van dak, gruis en fyn sediment, en bo -op deur 'n laag afval C. Strukture 3 en 4, Concepcion Focus, in vulsel van struktuur 5 gesny, 'n deel van die mure, vloer en altaar van struktuur 5 vernietig. D. Strukture 3 en 4 verlate en hervul met gewaste gruis, sy en sand gemeng met ouer vullis. "
Dit was hierdie afsonderlike volgorde wat Kelley genoem het as die belangrikste bewys vir 'n tydperk van verlating na die La Junta -fase (fokus). Die afgeleide volgorde van gebeure het egter moontlik slegs op hierdie spesifieke plek op hierdie spesifieke plek plaasgevind. Geen ander oortuigende bewyse van 'n onderbreking is by La Junta gevind nie.
Stratigrafiese profiel by Loma Alta geskep deur 'n arroyo -muur tydens 'n opname van 1973 af te sny voor 'n vloedbeheerprojek. Die foto is gemerk as 'midde -sone', maar die dun wit laag wat die argeoloog James Ivey afvee, kan 'n vloer van 'n pithuis wees. Ongeag, daar blyk twee lae te wees met donker organiese vlekke geskei deur 'n dik "skoon" laag, soortgelyk aan die een wat hierbo in Kelley se gebeurtenisse beskryf is, as gewaste grint, sy en sand gemeng met ouer vullis. "Foto deur Vance Holliday, TARL-argiewe. La Junta-reghoekige huistradisies. La Junta-fasestrukture sluit die vyfkamer-pueblo in Millington in, sowel as individuele en gepaarde reghoekige strukture wat van verskillende plekke bekend is. In historiese tye tydens die Concepcion- en Conchos-fases is die huise merkbaar groter, wat daarop dui hulle het meerdere gesinne of uitgebreide gesinne gehuisves. Uit Kelley 1985, figuur 1. Argitektoniese tradisie van La Junta -sirkelhuise. Soortgelyke sirkelvormige pothuise is dwarsdeur die reeks gebou. Die La Junta -fasehuise is geneig om ietwat kleiner te wees. Selfs kleiner strukture wat vermoedelik koringkelders verteenwoordig, is ook Vanuit Kelley 1985, figuur 2. Kunstenaarsvoorstelling van die binnekant van 'n platdak-reghoekige huis in 'n La Junta-villa ouderdom soortgelyk aan dié wat deur vroeë Spaanse besoekers beskryf is. Alhoewel die mengsel van gewasse (mielies en pampoen/pampoene) en wilde kosse (mesquite -boontjies en wat die been van 'n bokkiebokkie kan wees), die mengsel van gewasse (koring en pampoen/pampoene) waar is. Hierdie skildery van die kunstenaar Feather Radha uit 1994 kan gesien word in Restaurante Lobby's OK in Ojinaga, Mexiko. Met vergunning van Elsa Socorro Arroyo.
Kaart uit 'n Amerikaanse antieke artikel uit 1952 wat Kelley geskryf het met die titel "Faktore betrokke by die verlating van sekere perifere nedersettings in die suidweste." Hy het probeer om die uitbreiding en inkrimping van die landbougebaseerde nedersetting te verduidelik, soos weerspieël in die argeologiese verslag van La Junta. Hy het die bevolkingsbeweging gesien as gevolg van "die versteuring van 'n delikate ekologiese balans wat bestaan ​​tussen die belangrikste lewensgebiede van die lewensonderhoud en die Apache- en puebloanse mense in die streek." Hy het gepostuleer dat ernstige droogte in die eerste helfte van die 18de eeu die mense van La Juntan beperk het tot die onmiddellike omgewing van die riviervloei. Uit Kelley 1952a, figuur 1.
In hierdie artikel word J. Charles Kelley se "groot prentjie" -benadering getoon, en was 'n ware geleerde man wat sy argeologiese bevindings wou verbind met breë patrone van die menslike geskiedenis, en 'n man wat nie bang was om beredeneerde afleidings te maak nie druk om uitgedaag en geëvalueer te word met nuwe data en nuwe idees.
Kelley het hierdie "meskalput" by Loma Alta gestort. Soortgelyke kenmerke, wat ook bekend staan ​​as 'ring middens' of 'braaipitte', word met verskeie La Junta -terreine verbind. Gebaseer op ontledings van soortgelyke kenmerke op baie plekke in die Amerikaanse suidweste en die westelike helfte van Texas, verteenwoordig dit byna seker aardappelfasiliteite wat gebruik word om mescal (agave) en/of sotol te bak, soos Kelley vermoed het. Hy het voorgestel dat La Junta moontlik gebakte meskal (vermoedelik in die vorm van gedroogde suikerkoeke) aan Casas Grandes verskaf het, hoewel daar nog min bewyse is om hierdie idee te ondersteun. Dit is waarskynlik meer waarskynlik dat gebakte woestyn vetplante eenvoudig deel was van die La Junta-dieet, net soos in die hele Trans-Pecos. Uit Kelley 1986, figuur 9.Die Cielo Bravo -terrein is een van verskeie kampplekke wat uitkyk oor die Rio Grande -vallei, wat die vraag laat ontstaan: wat was die aard en omvang van die verhoudings tussen die dorpenaars in die La Junta -fase met die mense van die Cielo -kompleks en ander hedendaagse jag- en versamelaars? Foto deur Steve Black. 1939 -foto geneem deur Kelley van die Kopenbarger -terrein (41PS16), 'n perseel wat volgens hom in die Conchos -fase beset was. Hierdie webwerf is een van die vele La Junta -dorpe wat nog nooit opgegrawe is nie. CBBS Argief, Sul Ross. Twee en dertig jaar later het argeoloë die Kopenbarger-terrein (41PS16) herbesoek en dieselfde soort erosie-konsentrasies verbrande rots en puin gevind wat Kelley gesien het. Geen ernstige ondersoeke is egter gedoen nie. 1973 -foto, TARL -argiewe. Die Shiner- en Williams -terreine is sketsmatig deur Kelley, Campbell en Lehmer gedokumenteer tydens hul Big Bend -opname aan die einde van die 1930's. Hierdie klein dorpies of gehuggies was langs die Alamito Creek onder die Cienega -gebergte noordoos van die samevloeiing van die rivier geleë. Daar is waarskynlik baie ander klein La Junta -nedersettingseienskappe ver van die riviere af. Dit dui op die behoefte aan nedersettingspatroonstudies. Foto deur Steve Black.
Griekse Junta -opstel
Die Griekse Junta is die naam wat gegee word aan die militêre staatsgreep van 21 April 1967 wat die Griekse parlementêre demokrasie na sewe jaar beëindig het. Die voorgestelde rede vir hierdie militêre optrede was die voorkoming van 'n naderende kommunistiese oorname. Daar is egter min of geen bewyse om te bevestig dat hierdie bedreiging werklik was nie.
Die onmiddellike agtergrond vir die geleentheid was 'n reeks sosiale, ekonomiese en politieke ontwikkelings in die tydperk van 1963 tot 1967 wat die Griekse stabiliteit beïnvloed het. Veral ontstellend was die verkiesing van die George Papandreou -sentrumregering in Februarie 1964. Papandreou het 'n aantal sosiale en ekonomiese hervormings probeer en sy meer radikale seun, Andreas Papandreou, tot die ministerie van ekonomie bevorder, wat skeuring in sy eie party veroorsaak het. 'N Linksgesinde sameswering van militêre personeel bekend as ASPIDA, wat Andreas betrek en die monargie en die bestaande militêre struktuur bedreig het, is ook gedurende hierdie tyd ontbloot. Papandreou bedank in Julie 1965. Griekeland betree toe 'n tydperk van voortdurende onsekerheid met 'n reeks onbevredigende regerings wat nie 'n stewige regeringsbasis kon vestig nie. Die koning het uiteindelik nuwe verkiesings vir Mei 1967 voorgestel.
Regs, veral binne die weermag, het agterdogtig geraak oor hierdie politieke maneuvers en die gepaardgaande onstabiliteit. Baie van die offisiere kom uit die laer sosiale klasse en voel dat hul opkoms en aansien ondermyn is deur die land se korrupte politieke elite. Benewens die sosiale spanning, eis Ciprus, onder aartsbiskop Makarios se leiding, toegewings van die Turkse minderheid van die eiland, wat dreig om 'n oorlog met Turkye te bewerkstellig. 'N Turkse inval is in 1964 deur die Verenigde State voorkom en vrede is tot 'n mate deur die Verenigde Nasies se vredesmagte gehandhaaf. Boonop het Griekeland se koning Konstantyn II te doen gehad met die jeug en onervarenheid, aangesien hy eers sedert Maart 1964 koning was.
Die dreigement van George Papandreou se terugkeer aan bewind het die koning gemotiveer om sy eie opstand te beplan, wat ook op 21 April 1967 geskeduleer was. Hierdie staatsgreep is egter omseil deur 'n groep jong offisiere. Hulle optrede het die verloop van die naoorlogse Griekse geskiedenis verander en die hele politieke vestiging verras. Onder leiding van kolonels Georgios Papadopoulos en Nicholas Makarezos en brigadier Stylianos Pattakos en gesteun deur 'n vae revolusionêre raad, het die weermag die oggend van 21 April toegeslaan. Hulle plan, met die kodenaam Prometheus, was effektief.
Kommunikasie is in beslag geneem, net soos ander belangrike burgerlike en militêre installasies, en krygswet is verklaar, wat blykbaar deur die koning en sy adviseurs onderskryf is. Konstantyn het in Desember 1967 'n teengroep probeer, dit was ondeurdag en het misluk nog voordat dit begin het. Na hierdie fiasko was Konstantyn se laaste beroep om saam met sy gesin in ballingskap te vlug.
Die politieke filosofie van die junta was swak gedefinieer, maar oor die algemeen paternalisties en outoritêr, met populistiese oortone wat bedoel was om 'n beroep op die boere en werkers te vind. Hulle bevorder die Griekse nasionalisme en verklaar dat hulle verdedigers is van Griekse waardes, beskawing en Christendom. In wese wou die junta die Griekse samelewing dissiplineer en in 1968 'n nuwe outoritêre grondwet opstel om hulle dit te laat doen. Hulle het gereeld propaganda en die geheime polisie (Asphaleia) en militêre polisie (ESA) gebruik om kritici en teenstanders stil te maak. Menseregteskendings was talryk. Sulke oortredings het die kolonels 'n slegte internasionale reputasie in Europa gegee en dit by min vriende gelaat.
Kolonel Georgios Papadopoulos het spoedig opgestaan ​​om die regime te beveel, 'n posisie wat hy tot November 1973 beklee het. in die lig van die koue oorlog het die realiteite beteken dat die Verenigde State Griekse hawens nodig gehad het om oop te wees vir die sesde vloot.
Die junta het uiteindelik misluk weens die onvermoë om effektief te regeer of op eksterne krisisse te reageer. Deur op ruwe onderdrukking staat te maak, het die kolonels die kans op volksondersteuning vernietig. Veldtogte teen die regime, soos Andreas Papandreou se Panhellenic Liberation Movement, is uit die buiteland gehandhaaf. Maar die belangrikste oorsaak was die opkoms van 'n aktiewe opposisie van universiteitsstudente. 'N Verswakte leierskap bedreig die bewind van die regime. Dit het op sy beurt daartoe gelei dat Dimitrios Ioannidis - 'n vorige geheime polisiehoof - die junta -leiding van Papadopoulos ingeneem het.
Ioannidis het daarna gesoek na 'n populistiese/nasionalistiese saak om die regering te herstel. 'N Konfrontasie met Turkye oor olie -afsettings in die Egeïese See was die ideale situasie. Die junta het in Julie 1974 probeer om Makarios in Ciprus omver te werp. Turkye het gereageer deur die Turkse kant van die eiland binne te val. Ioannidis het gedink hy het die militêre uitdaging wat hy nodig het, maar onenigheid en ontevredenheid in die hart van die militêre establishment het hom geïsoleer gelaat.
Die enigste oplossing vir die mislukking van die junta was 'n terugkeer na legitimiteit, wat nou deur die weermag self gesteun is. Voormalige premier Konstantinos Karamanlis het uit ballingskap in Parys teruggekeer en die demokratiese regering herstel. Hy het politieke partye weer ingestel, 'n nuwe grondwet geskep wat volgens Frankryk s'n was, en junta -ondersteuners uit die militêre en staatsdiens geskrap. Hy het ook 'n referendum gevra oor die toekoms van die monargie, wat 'n meerderheid van 70 persent teen die herstel van die koning opgelewer het. Die nuwe grondwet van 1975 vergroot die bevoegdhede van die uitvoerende gesag in die vorm van 'n president. Die junta -leiers is verhoor en kry doodvonnisse, wat later verander is. Die burgerlike ondersteuners van die junta het groot strafregtelike verhore vermy. Sommige militêre en polisiebeamptes is skuldig bevind aan ernstiger misdade. Die afsterwe van die junta kom sonder veel bloedvergieting en met 'n algemene gees van toegeeflikheid.