Wat is die argumente vir en teen die aansluiting by die Euro? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die Euro is 'n enkele geldeenheidsreëling wat in Januarie 1999 tussen 11 lede van die Europese Unie in teoretiese werking was. Op 1 Januarie 2002, 12 EU-lede het van hul eie geldeenhede ontslae geraak en die Euro as hul enigste geldeenheid bekendgestel. As Brittanje sluit aan by die Euro, dit sal waarskynlik in 2003 wees. Die regering het die Britse publiek 'n referendum aangebied oor Brittanje se toetrede tot die regering, alhoewel sommige ministers die kwessie oor die vraag of Brittanje se toetrede (al dan nie) 'n politieke of ekonomiese besluit sal wees, vertroebel. . Jack Straw, minister van binnelandse sake, het gesê dat 'n besluit byna sekerlik 'n politieke besluit sal wees, terwyl die kanselier, Gordon Brown, verklaar het dat die 'Vyf toetse' sal bepaal of ons by die Euro aansluit - dit wil sê, enige besluit sal 'n ekonomiese een wees. .
Die rekord van die Euro sedert die instelling daarvan was swak, gemeet aan die waarde teenoor die pond en die Amerikaanse dollar, en die relatiewe prestasie van die Europese en Britse / VSA / VSA-ekonomieë. Eers in die somer van 2002 het die waarde teenoor die dollar opgeskiet. Die werkloosheid in Duitsland, eens die ekonomiese magsbasis van Europa, is egter groot. In Julie 2002 het Duitsland 'n simboliese 'no-shop dag' deur Duitsers gehad om te betoog oor die neiging van firmas, winkeliers ens om pryse van kommoditeite te verhoog teenoor hul prys voor die Euro.
'N Enkele geldeenheid beteken dat daar nie meer afsonderlike nasionale monetêre beleid bestaan ​​nie, en dat 'n nuwe sentrale bank in plek is - Die Europese Sentrale Bank - wat 'n monetêre beleid in Europa voer, veral die opstel van rentekoerse. Dit beteken die verlies van aparte nasionale monetêre beleid - rentekoerse en wisselkoerse. As Duitsland 'n ekonomiese beleid wil instel om teen werkloosheid te veg, kan dit nie doen nie, want dit kan slegs van die Europese Sentrale Bank kom.
Dit is enkele van die argumente wat voorgelê is vir die toetreding van Brittanje tot die Euro
Die opposisie teen die Europese Monetêre Unie (EMU) van links is gegrond op verhale uit die verlede - 'n oortuiging dat die EMU 'n tradisie voortsit om sterling in vaste wisselkoersregerings te oorwaardeer. Alhoewel so 'n oorwaardering af en toe ingestel is, is daar geen duidelike bewyse dat tydperke van wisselende wisselkoerse eintlik die buigsaamheid gelewer het wat teoreties belowe is nie.
Gordon Brown se 'Five Tests' vir deelname aan die Verenigde Koninkryk word grotendeels nagekom, veral die voordele vir die finansiëledienstesektor.
Selfs sonder 'n wisselende wisselkoers, kan die relatiewe arbeidskoste steeds aanpas deur veranderinge in die loonkoers en arbeidsmark kry tans 'n buigsaamheid wat dit haalbaar maak. Teenstanders van die EMU bied slegs handboekstelsels as alternatief aan, en in werklikheid lewer swewende wisselkoerse nie stabiele en goed belynde wisselkoerse nie.
Verminderde wisselkoersonsekerheid vir Britse ondernemings en laer wisselkoerstransaksiekoste vir beide besighede en toeriste sal 'n toename in ekonomiese welvaart meebring. Die uitskakeling van wisselkoerse tussen Europese lande skakel die risiko's van onvoorsiene herwaardasies of devaluasie van wisselkoerse uit.
Die EMU sal sterker en veerkragtiger wees as die wisselkoersmeganisme en sal nie vatbaar wees vir die spekulatiewe aanvalle op die geldeenheid wat gedurende die negentigerjare gesien is nie. Die mislukking van die vroeëre ERM is nie 'n bewys teen 'n valuta-unie nie, aangesien individuele lande in die stelsel aparte geldeenhede en monetêre beleid gehad het.
'N Europese sentrale bank sal op ekonomiese toestande regdeur die gemeenskap konsentreer en sal dus 'n minder wisselvallige rentekoersbeleid hê as die Bank of England, of ander sentrale banke. Die geloofwaardigheid wat aan die monetêre beleid van 'n Europese sentrale bank geheg word, sal die Euro 'n sterk geldeenheid maak en dus laer rentekoerse moontlik maak as tans in die Verenigde Koninkryk - investering en groei is ooglopende voordelige gevolge.
Die vooruitsig op volgehoue ​​lae inflasie onder die verantwoordelikheid van 'n onafhanklike Europese Sentrale Bank, behoort langtermynrentekoerse te verlaag en volgehoue ​​ekonomiese groei en mededingendheid te stimuleer. Die Verenigde Koninkryk het 'n suksesvolle buigsame arbeidsmark wat baie effektief binne 'n enkele geldeenheidsgebied sou wees.
Alhoewel die EMU onafhanklike fiskale beleid kan belemmer, sal dit die geleentheid nie heeltemal verwyder nie.
Aangesien ongeveer 20% van die Britse transaksies reeds in Amerikaanse dollar oorheers word, sal die ondergang van sterling nie heeltemal onbekende omstandighede oplewer nie. 'N Gemeenskaplike geldeenheid verwyder 'n beduidende hindernis vir vrye mededinging oor landsgrense. 'N Enkele geldeenheid bevorder prysdeursigtigheid - kliënte kan die relatiewe pryse van soortgelyke produkte van oral in die vakbond maklik beoordeel.
Die groot eurosone sal die nasionale finansiële markte integreer, wat sal lei tot hoër doeltreffendheid in die toewysing van kapitaal in Europa. Die Verenigde Koninkryk sal voordeel trek uit 'n toename in intra-Europese handelsvloei en hoër kapitaalinvestering as gevolg van die ontwikkeling van 'n enkele geldeenheid. Die Verenigde Koninkryk is die afgelope jaar 'n belangrike ontvanger van direkte buitelandse beleggings. Sommige kommentators meen dat dit sou bedreig word deur nie-deelname aan die valuta-unie.
'N Enkele geldeenheid sal 'n belangrike aanvulling wees op die interne Europese mark, wat die Europese Unie 'n kragtiger speler in die wêreldekonomie sou maak, en die Verenigde Koninkryk kan voordeel trek uit volskaalse deelname hieraan.
Een land kan nie meer sy geldeenheid teen 'n ander lidland devalueer om die mededingendheid van sy uitvoerders te verhoog nie.
'N Europese geldeenheid sal die Europese identiteit versterk. Federale Europa gaan nie noodwendig 'n gevolg wees van 'n gedeelde enkele geldeenheid nie.
Die nuwe Euro is een van die sterkste geldeenhede ter wêreld, saam met die Amerikaanse dollar en die Japannese jen. Dit sal binnekort die tweede belangrikste reserwe-geldeenheid ná die Amerikaanse dollar word. Brittanje sal politieke sowel as ekonomiese invloed verloor in die vorming van toekomstige Europese integrasie as dit buite 'n nuwe stelsel bly.
Dit is enkele van die argumente wat aangevoer is teen die toetreding van Brittanje tot die Euro
Valuta-vakbonde het in die verlede in duie gestort. Daar is geen waarborg dat die EMU 'n sukses sal wees nie. Die Euro kan inderdaad 'n resep vir ekonomiese stagnasie en hoër strukturele werkloosheid wees as die Europese Sentrale Bank 'n deflasionêre monetêre beleid vir Europa volg, in stryd met die behoeftes van die plaaslike Britse ekonomie.
Dit is heel moontlik dat die monetêre unie nie volhoubaar sal wees nie; lande wat hulself moeilik bevind, kan hul lidmaatskap kanselleer en 'n onafhanklike geldeenheid en 'n inflasionêre monetêre beleid hervestig. Die voorbeeld van Ierland se vertrek uit die sterlinggeldeenheid dui daarop dat dit voordelig is om 'n geldeenheidsunie te verlaat eerder as om by die een aan te sluit.
In teorie kan 'n valuta-unie ekonomiese voordele bied - maar slegs onder gelukkige omstandighede. Die gebrek aan wisselkoerse verwyder 'n baie effektiewe meganisme om wanbalanse tussen lande aan te pas, wat kan ontstaan ​​as gevolg van differensiële skokke tot hul ekonomieë. Die geskiedenis toon dat goedgekeurde devaluasies 'n ekonomie uit probleme kan help - die Verenigde Koninkryk moet hierdie opsie behou.
In 'n resessie kan 'n land nie meer sy ekonomie stimuleer deur sy geldeenheid te devalueer en die uitvoer te verhoog nie.
Die EMU is 'n stap in 'n proses wat Europa van die res van die wêreld sal afsny. Dit is burokraties gemotiveerd - 'n verdere vooruitgang vir Europese beleidmakers.
Toegang sou beteken dat 'n permanente oordrag van binnelandse monetêre outonomie aan die Europese Sentrale Bank sal beteken dat die buigsaamheid en korttermynrentekoers buigsaam sou wees. Binnelandse monetêre beleid kan nie meer buigsaam reageer op eksterne ekonomiese skokke soos die styging in kommoditeitsprysinflasie nie.
Die Verenigde Koninkryk word vermoedelik meer sensitief vir rentekoersveranderings as ander EU-lande - deels vanweë die groot omvang van eienaarsbesetting op verbandlenings in die Britse huismark. Om by 'n valuta-unie aan te sluit sonder geldelike buigsaamheid, vereis die Verenigde Koninkryk meer buigsaamheid in arbeidsmarkte en in die huismark. Die Britse gehuurde sektor is te klein om 'n buigsame plaasvervanger vir eienaarsbesetting te wees. Die UK het 'n baie effektiewe instrument vir die bestuur van rentekoerse binne die Bank of England ingestel. Die EMU sal hierdie beleidshefboom verwyder, asook die geleentheid vir wisselkoersbeleid verwyder.
Aansienlike fiskale oordragte sal nodig wees vir armer lande binne die EU, tesame met 'n meer aktivistiese Europese streeksbeleid om strukturele ekonomiese ongelykhede te verminder. Die Verenigde Koninkryk voel miskien nie in staat om sulke groot-Europese intra-Europese oordragte te bekostig nie.
Die gebrek aan enige koördinasie tussen die Europese monetêre beleid, voortspruitend uit 'n komitee van sentrale banke, en die Europese fiskale beleid, wat uit 'n komitee van ministers van finansies voortspruit, sal die moontlikheid om plaaslike ekonomiese probleme te verlig verder verminder. Dit kan aangetoon word met die Suid-Noord-migrasies van miljoene Amerikaanse en Italiaanse burgers in die vroeë jare van hul geldeenhede.
Die Euro sal nie 'n optimale geldeenheidsgebied wees nie - die Europese ekonomieë het nie ten volle in 'n werklike strukturele sin saamgevoeg nie, en daar is in 'n stadium in die toekoms die vrees dat buitensporige hoë rentekoerse ingestel sal word as gevolg van 'n inflasionêre vrees in een deel van die sone wat nie geskik is vir 'n ander gebied nie.
Die koste en risiko's bestaan ​​as gevolg van die verlies van die opsie om die binnelandse geldeenheid te devalueer ten einde die internasionale mededingendheid te herstel. Dit kan lei tot toenemende sosiale ontwrigting en toenemende ekonomiese ongelykheid binne die Europese Unie.
Daar is vrese oor watter lande die werking van die Sentrale Bank kan oorheers en die gevolge vir die monetêre beleid in Europa as daar verskillende inflasiesielkundiges tussen lidlande is.
Daar is duidelike strukturele verskille in die lande van Europa, dus, selfs al begin die EMU in 'n toestand van konvergensie, sal ekonomiese skokke, soos die aanbodkrisis van primêre produkte, lei tot wanbalanse en daar sal geen meganisme wees om die balans te herstel nie.
Aangesien daar slegs 'n Europa-rentekoers sal wees, sal individuele lande wat hul skuld verhoog, rentekoerse in alle ander lande verhoog. EU-lande moet moontlik hul oordragbetalings binne die EU verhoog om streke in nood te help.
Dit kan moeiliker wees om 'n valuta-unie te onderhou as om een ​​te begin. Die EG-belastinginkomste is slegs 1,5% van die bruto binnelandse produk, wat 'n onvoldoende basis is vir 'n effektiewe stelsel van herverdelende belasting. In die geval van differensiële welvaart in Europa, kan daar geen vertroue wees dat die gelukkiger lande 'n groter mate van herverdeling moontlik sal maak nie. Vir so lank as wat die Britse markstrukture vatbaar is vir inflasie, kan die skuif na 'n lae Europese rentekoers baie skadelik wees.
Daar is geen rede waarom die Verenigde Koninkryk nie moet voortgaan om buitelandse kapitaalinvloei aan te trek nie, selfs al is dit oorspronklik buite die nuwe geldeenheidsreëling.
Aanpassing aan 'n nuwe Europese geldeenheid sal aansienlike koste vir ondernemings en banke behels. Die aanpassing van ekonomiese divergensie deur migrasie van arbeid of kapitaal sal duur wees; daar is geen duidelike verbintenis tot die verligting van die EG om hierdie koste te verlig nie.
Daar is bykans geen gevalle in die moderne tyd van 'n nuutgevormde vaste wisselkoersregime wat langer as vyf jaar oorleef het nie.
Kyk die video: General Agreement on Tariffs and Trade GATT and North American Free Trade Agreement NAFTA (Oktober 2021).