Die oudste en sekerste manier van leer is die straf en die beloning. 'N Kind word skel of gestraf as hy iets verkeerd doen, en geprys of beloon word om iets goed te doen. Rotte kan opgelei word om vooraf gekose paaie deur 'n doolhof te volg deur hulle 'n ligte elektriese skok te gee as hulle verkeerd kies en 'n lekker stukkie aan die einde van die regte keuse plaas. Selfs wurms is deur hierdie metodes aangeleer.
Natuurleer met behulp van pyn en plesier
Die model vir hierdie soort opleiding lê in die natuur self. Die pyn wat ervaar as mens die natuur oortree, en die plesier as jy daarmee saamwerk, is een manier waarop alle wesens gelei word - nie altyd onfeilbaar nie, maar in die algemene sin korrek. 'N Kind leer, as dit 'n warm stoof raak, om nie die eksperiment te herhaal nie. Sensitiwiteit vir uiterste hitte word gegee vir ons beskerming, nie vir ons ellende nie. Alle lewende wesens leer, vinnig of stadig volgens hul intelligensie, wat "werk" vir hulle en wat nie.
As 'n kind die koekiebottel plunder, kan dit uit herhaalde teëstellings leer dat te veel koekies maagpyn gee. Intussen kan hy gehelp word deur 'n streng berisping, maar self ervaar, indien nie te drasties nie, is altyd die beste onderwyser.
Leer om pyn en soekplek te voorkom
Aangesien wesens leer om pyn te vermy en genot te soek, streef die mens daarna om ook geestelike lyding te vermy en om geluk te soek. Straf en beloning moedig lewe aan in die lang proses van evolusie van die lae kiem tot die geestelike verligting van meesters soos Jesus Christus en Boeddha. By die lewe se hoër stadiums van ontwikkeling word die mens se dubbele begeerte om lyding te voorkom en geluk te vind, verfyn na 'n intense begeerte om te ontsnap uit ego-slawerny en 'n begeleide begeerte vir uitbreiding in geestelike geluk.
Bewustheid en saligheid is aangebore in alles. Die heelal is geopenbaar uit Absolute Gees: 'n ewige bewuste, ewig-bestaande, altyd nuwe Bliss, of Satchidananda soos Swami Shankaracharya dit genoem het.
Vermy bedreigings vir plesier en bliss-potensiaal
Evolusie word gedryf deur die impuls in alle wesens om bedreigings vir hul eie gelukpotensiaal te vermy. Wat elkeen van daardie potensiaal beskou, hang af van sy eie vlak van evolusie. Vir die meer primitiewe wesens kan dit net troos beteken; aan ander, kos. Nietemin, volgens die mate van bewustheid wat in elkeen uitgedruk word, is dit geluk wat hulle soek. Daarom is die verlies van saligheid wat hulle probeer vermy.
Charles Darwin het verklaar dat oorlewing die primêre impuls van die lewe is. Hierdie instinkte is egter geen onnodige drang nie. As wesens bewustelik sukkel om hul bestaan ​​te handhaaf, is dit omdat dit vir hulle iets belangrik is. Hulle klou dit nie as 'n blote projeksie van Newtoniese traagheid nie. Inteendeel, hulle klou omdat hulle bewustheid 'n manifestasie is, hoe onduidelijk, van geluk. Oorlewing is slegs vir hulle 'n groot bekommernis wanneer hulle lewens aktief bedreig word, want hulle wil hul huidige mate van bewuste geluk bewaar. Andersins, alles wat hulle wil, is eenvoudig om die lewe te geniet.
Aspirasie om pyn en ervaring te vermy
Bliss is swaar versluier in die onderste vorms van die lewe. Die hoogste waarna hulle streef, is om fisiese pyn te vermy en om fisieke plesier te ervaar. Die mens is anders omdat sy strewe meer doelbewus en persoonliker is. Met sy relatief verfynde bewustheid besef hy ook dat fisiese sensasies gewoonlik kort duur is en dat die emosionele ups en downs wat plesier en pyn vergesel, tydelik is, soos oseaande golwe. Hy beoog dus iets meer permanente as plesier en soek geluk. Hy probeer ook om geestelike lyding te vermy - die verlies van 'n werk, byvoorbeeld of van reputasie - en wil selfs fisieke pyn verduur om langtermyn doelwitte te bereik. Met verdere verfyning van sy bewustheid probeer hy om gevoelens, gedagtes en dade te vermy wat hom verhinder om ewige saligheid te bewerkstellig. Want hy het ontdek dat die bron van alle lyding lê in die feit dat sy aandag afgewyk is van sy eie werklikheid.
Niks buite ons eie kan ons geluk definieer nie ...
Geluk spring uit binne die self. Dit hang nie van uiterlike toestande af nie. Niks buite onsself kan dus ons geluk definieer of kwalifiseer nie, behalwe as ons dit toelaat. Sodra hierdie onveranderlike waarheid gerealiseer word, word geluk ons ​​vaste besit.
Ongelukkig, lewensomstandighede mense soek vervulling buite, nie binne, self. Soos energie die liggaam in die baarmoeder vorm, is dit die fetus, en later op die pasgebore baba om ook uitwaarts uitdrukking te soek. Die baba het melk nodig. Dit moet werk om sy liggaam se bewegings te ontwikkel. Die lewe self is 'n avontuur om te leer hoe om met die objektiewe realiteit verband te hou. Geleidelik word die avontuur een van die leer om te onderskei tussen wat werklik is wat net so lyk.
Die wêreld soos die sintuie dit aan ons bied, is 'n mirage. Dit lyk moeilik of sag om te raak; aangenaam of onaangenaam vir die verhemelte; mooi of lelik vir die oë; harmonieuse of kakofoniese aan die ore; soet of skerp aan die reuk. Trouens, dit is nie een van hierdie dinge nie. Leidrade word ons gegee aan 'n heel ander realiteit. Solid-skynbare materie kan deur klankgolwe en deur x-strale binnegedring word. Voedsel wat mense afskrik, word gretig ingeneem deur ander wesens. Die sintuie mislei ons voortdurend, want hulle stel ons bloot aan 'n baie beperkte reeks klank- en ligvibrasies. Wat vir ons aangenaam of onaangenaam lyk, is dikwels 'n baie subjektiewe evaluering, wyd uiteenlopend, selfs binne die nou "spektrum" van menslike smaak. "Skoonheid," word gesê, "is in die oog van die waarnemer." Die oog kan opgelei word om skoonheid oral te sien. Mense kan ook gekonfronteer word deur teleurstelling om lelikheid oral te sien, aangesien hulle hul ervarings saai as sade van verdere ongelukkigheid.
Ons reaksies skep lyding en pyn of plesier
Ons verwys dinge voortdurend na ons reaksies, sonder watter objektiewe realiteit ons min betekenis sou hê. Mense besef betyds dat hul mees intieme werklikheid hul eie bewussynstoestand is. Dit is in hul reaksies dat hulle ly of verheug. Sy reaksies moet dus sy grootste bekommernis wees.
Wat is die mens, relatief tot die groot heelal? Is hy heeltemal onbeduidend, soos die bevindings van sterrekunde kan voorstel? Ons sien ons instinktief as sentraal tot alles wat bestaan. Ook is hierdie instink nie verkeerd nie. Want dit is ons eie persepsie wat moet uitbrei. Ook in ons onsself kan ons persepsies krimp. Die lewe lei ons deur simpatie uit te brei na 'n steeds meer verfynde bewustheid. As ons dit toelaat, lei ons ook tot 'n kontrakterende simpatie en 'n geleidelike afnemende bewustheid waardeur ons potensiaal vir geluk onderdruk word.
Pyn & Genot: Ons Eerste Onderwysers
Pyn en plesier is ons eerste onderwysers. Die pyn veroorsaak dat ons binne-in kontrakteer - nie net geestelik nie, maar in fisiese spanning. Genot bring 'n gevoel van ontspanning en geestelike uitbreiding. Ons leer geleidelik om meer lyding te verbind met geestelike as met fisiese spanning, en meer geluk met geestelike welsyn.
Uit hierdie feite blyk dit dat morele beginsels hul wortels in die natuur het. Hoekom is dit verkeerd om van ander te steel, of om hulle te beseer? Nie as gevolg van samelewings of skriftuurlike beperkings nie, maar omdat een deur sy eie natuur gestraf word, wat fisiese inkrimping en spanning veroorsaak, en 'n geestelik selfverdedigende houding. Om teen die natuurlike wet te gaan, is om onsself te beledig. As gevolg hiervan ervaar ons pyn. Alhoewel die seerower wat ander beroof, homself sien as die wenner, wesenlik praat, is sy sametrekking van simpatie en sy gepaardgaande vrees vir vergelding 'n konstante straf om die harmonie in homself en in sy omgewing te versteur. Die heelal word vir hom 'n vyandige omgewing. Toenemende innerlike disharmonie word uiteindelik ondraaglik teenoor hom in die vervreemding wat dit van ander bring, en ondanks alle afwagting tot die teendeel, in sy afnemende gevoel van selfwaarde.
Evolusie: Die vordering van individuele bewustheid
Groei in begrip kan slegs deur die individu bereik word. Van watter gebruik vir 'n kind is die gerusstelling dat ander een of ander dag volwassenes sal word? Evolusie self is nie so gefokus op die ontwikkeling van nuwe spesies soos wat dit gaan oor die vordering van individuele bewustheid nie. Die samelewing moet sy lede weerhou as hulle in antisosiale gedrag voortduur, maar die wette van die menslike natuur bepaal uiteindelik hul eie prys.
Die oortreder straf hom uiteindelik. Dwaas is hy wat spot: "O, uiteindelik! Wie gee om vir 'uiteindelik'?" Uiteindelik sal dit egter baie wees, wanneer dit aankom!
Herdruk met toestemming van die uitgewer, Crystal Clarity Publishers. © 2003. www.crystalclarity.com.