Vanwaar die naam Duiwelspiek? Volgens die legende is Van Hunks, ’n afgetrede Nederlandse seerower, deur sy vrou verbied om sy pyp in die huis te rook, en het hom elke keer na die hange van Duiwelspiek gewend as hy wou rook. Op ’n dag het daar skielik ’n ander pyproker opgedaag en die twee mans daag mekaar toe uit met ’n hewige rokery. Hulle het gerook en gerook totdat die rookdampe ’n wolk gevorm het. Toe die wolk uiteindelik verdwyn, is albei mans weg. Dit was die duiwel self wat vir Van Hunks in die versoeking gebring het en daartoe gelei het dat die arme Nederlandse seerower sy siel en sy lewe verloor het. Hier is nog inligting oor die verhaal.
Teen die voet van Duiwelspiek is Rondebosch geleë – voorheen ’n oorwegend Engelssprekende voorstad wat tydens die apartheidsjare ’n sogenaamde "slegs blankes"-gebied was. Dit het sedertdien baie verander en is nou ’n kosmopolitiese voorstad. Baie studente van regoor Suid-Afrika en Afrika, sowel as internasionale uitruilstudente, woon hier in studentehuise of "digs". Die naam Rondebosch kom oorspronklik van die sirkelvormige doringboomplantasie (ronde doorn bosje) wat ’n soort kraal gevorm het om ’n boer se skape en bokke binne te hou. Hierdie "heining" het uiteindelik weggeval, maar vandag is Rondebosch ’n volwaardige Kaapse voorstad wat geleë is langs die spoorlyn wat tot by Simonstad (die vlootbasis in Valsbaai) loop.
As jy die belangrikste eienskappe van Rondebosch in ’n neutedop sou opsom, is dit studentelewe, goeie eetplekke (insluitend wegneemeetplekke) en ’n bietjie geskiedenis.
Rondebosch se openbare biblioteek (bo) spog vandag met ’n hoogaangeskrewe sirkulerende biblioteek en jy kan aanlynsoektogte doen in die databasis van die versameling wat beskikbaar is.
Wanneer jy by die gebou inloop, sal enige bibliofiel gou agterkom daar is iets anders omtrent hierdie biblioteek. Dit was lank gelede Rondebosch se stadsaal waar alle openbare vergaderings gehou is. Die hoofsaal is duidelik sigbaar, asook die verhoog en daar is twee vertrekke aan weerskante, ’n tweede verdieping (waar die kinderboeke gehou word) en ’n balkon (sigbaar in die foto). George Murray Alexander was die argitek en hy het die projek in 1899, 20 jaar na sy aankoms in Suid-Afrika, voltooi. Na aanleiding van ’n mediese toestand moes Alexander Skotland se koue weerstoestande verruil vir die Kaap se matige klimaat.
Hussar het ’n outydse gevoel – op die rakke staan daar boeke langs die wyn, ideaal vir jou om tussen gange deur te blaai.
Die geroosterde-patat-en-appel-sop is die gevolg van baie intensiewe eksperimente deur sjef en bestuurder, Thomas Grimly. Sy ervaring in die restaurantbedryf sluit onder andere in dat hy aan die hoof van verskeie besige en befaamde restaurante op die Kaapse skiereiland gestaan het. Ek en hy het saam aan die dis geproe en bietjie van dié en bietjie van daai bygevoeg. Ek het uitgevind dat my niggie, Geraldine Munnik von Dombois van Cologne in Duitsland, ’n soortgelyke dis gemaak het en ’n bietjie marsala bygevoeg het, terwyl Thomas paprika gebruik het (ook ’n bietjie gemmer, sout en witwyn). Ek het op Facebook vertel van hierdie verruklike konkoksie en hoe dit ’n mens se eetlus bevredig. Ek het baie terugvoer gekry, alles baie positief en met oënskynlike goedkeuring.
Vir ’n voorgereg (tapas) is daar "bitterballen" (balletjies fyngemaalde kalfsvleis met deeg bedek en diepgebraai, wat jy dan met jou vingers in mayonnaise doop). Daarmee saam is ’n kraakvars witwyn baie lekker; die ideale manier om jou aand by Hussar af te skop. Dit is nie die soort restaurant waar jy vinnige ietsie eet nie, tensy jy natuurlik na ete op pad is na ’n vertoning langsaan by die Baxter-teater.