Kadawer van Karton deur Tertius Fourie | Bydraes | Woes - Kreatiewe platform vir Afrikaans
Titel: Kadawer van Karton
Aantal woorde: 1213
Datum gepubliseer: 23 Nov 2014
Soggens word ek voor die winkel se deur onder ’n pizza-boks wakker. Die bestuurder van die plek sê ek het ’n parasiet in my kop. Die gedagtes vreet my leeg en ek braak in ’n asblik, maar niks kom uit nie. Ek weet nie wanneer ek gebore is nie. Tog gee ’n voetganger vir my ’n vleismes en sê uitgelate “happy birthday!”. Terwyl ek na die motors by die drive-through staar, forseer ek die lem stadig deur my linkeroog. Die swakstes sien soms die beste. My regteroog vergaan in eiewaan, terwyl ’n uitgeteerde stuk stront aan die bloederige gemors kom lek. So met die skaduwees wat verby flits en saam met kinders oor voëlkak lag, ontbied ek die vieslike reuk wat van die ashoop af kom. ’n Kraai se geraamte verbrokkel tussen my vingers en iewers huil ’n gebreekte pop tussen ’n spul leë blikke, eierdoppe, mufbrood en ander gemors.
’n Skoolkind pis in my gesig. Sy ouers lag daaroor. Twee weke later kom ek op sy lyk af. Hy lê ’n paar honderd meter van die vulstasie af in ’n stuk veld. Ek tel vier en twintig meswonde. Ek grou in sy skooltas en vind papiere vol vreemde somme wat my hoofpyn gee. Daar is nie meer ’n enkele straaltjie son in die onderste gedeelte van my kop oor nie. Ligvoets donder ek deur die mik van ’n tak tot diep binne die gat in my hart. Genade beskryflik klein pryk oral teen vlesige mure wat stink na bedrog. Ek gaan ’n gaskamer binne en verlaat die kosmos as ’n bevlekte dier wat aan die senings van my vader kou. Treurende wilgerbome stort trane van bloed in my hande waarmee ek my drome teen die hemelruim se aangesig illustreer. Verbysterde krone van sianied verwyt my oor die skalpel wat sny en sny en stompsinnig aan my gesig kou. Swart kerse verlig die nag se anus tot ’n baarmoeder vol inflammasie. Ek sluk nie meer die pille wat iemand in my hand geprop het nie. Ek verag jou penis wat aan my wange kou. Sedert die struikelslag wat my gat-oor-kop tot binne die bek van ’n nuweling gewerp het, skribbel ek vir nagte aaneen. Elke oggend word my aantekeninge deur die wind uitmekaar gewaai. Ek vind dit nooit weer nie. En daarom forseer ek my polsslag tot ’n ritme wat fyntjies deur my skedel boor.
Ek skenk geboorte in ’n kerker vol rotte en stukke vleis wat aan kettings hang. Ek bloei verby die sinneloosheid wat swaarmoedig in die lug rondsweef. God pluk ’n motgevrete gordyn oop en verdwyn eensklaps met die laaste klop-klop van my lewer wat moer toe is danksy die .357 wat twee keer skuins na middernag geblaf het. ’n Straal water bring my vir ’n oomblik terug na die maandstonde van my patetiese selfmoordpoging. Verbyster is die lofgesang wat hakkerig vanaf my oorlelle hang. Saam met ’n ou kombers kom daar ook die stukkie vel waaraan ek mistroostig lek. Ek spoeg in die donker en hoor die kermende kreun van ’n kat. Loodpype smelt en verbrand my vir die kortstondige doos wat ek is. Deur die oog van die laaste tereggestelde verkragter flits my denke ’n noodsein in die donker woud. ’n Jakkals kom versigtig nader. Sy oë is vreemd dof. Hy fluister iets, maar ek skop sy nek af en slaap verder.Die goedige ou omie met die bles wat elke sekonde al hoe meer afskilfer, wil graag my neurose as ’n storie vir homself bewaar. Sy tuin is vol gedrogte wat onsigbaar vir die massas vertoon. Ek klap die hangkas toe en luister vol verwagting hoe die verdriet deur nege en sestig kamers eggo.
Krane gaan oop en hael bliksem my liggaam pers. Sweephoue klap elke nou en dan wanneer ek na ’n nuwe boks soek waaronder ek my draad kan trek. Te oordeel aan die refleksie in die glas is die sterwensuur van my aborsie soos die soetmelk wat vanaf my nippels drup. Koolstofmonoksied druis deur my esofagus om ’n meganiese ondier iewers in my longe wakker te skree. Gee bes – ek konstrueer liegstories wat soos oorryp vrugte aan bome vol swelsels groei. Die landskap is my private erfenis wat vol misdaadtonele is. Die kerktoring is ’n baken wat nie bestaan nie. Die kind bliksem van haar fiets af. Sy lê plat op haar rug en huil. Ek help haar op. Sy lek my hand en vra of ek haar sal naai. Sy kreun soos ’n honger klein hondjie wanneer ek in haar ejakuleer. Haar nek is sag. Dit breek soos ’n stokkie onder die gewig van my voet. Die polisie arresteer die rykgat in wie se tuin ek haar kakbesmeerde lyk begrawe het. Sy motor word my nuwe woning. Snags kerf ek die sitplekke soos bloederige biltong wat nonne tot naarheid dryf. Bestendigheid klou aan die windskerm vas en die spreeus val een na die ander morsdood op die dak neer. Ek word daartoe verdoem om die petrol met ’n strooitjie uit die tenk te drink. In die tru-spieëltjie aanskou ek die anomalie wat my binnegoed dag na dag besmet. Jagse woorde bring nugter drome. Gebede is ’n blote geprewel wat demoniese vlamme al hoe gevaarliker laat brand. Ek word in die vlammehel veras. My liggaam bring sigself tot nuwe lewe in die arms van ’n patoloog wat my siel vir orale seks misbruik. Ek suig sy siel deur sy anus uit en lek die pap bruin sous uit sy rektum. Ek skeur sy maag oop en soek toe-oë tussen die binnegoed na sy niere. Een uur, dertien minute en nege en veertig sekondes later kou ek sy niere fyn en spoeg dit in die gesig van ’n hoer wat bewend in die hoek lê en bid.
Haar oë is toegeswel. Ek sing vir haar siembamba en verwyt die aasdier wat obsessief na haar vingers staar. In die hole en katedrale dans ek op die maat van nokturniese lastertaal. Moeder Maria glimlag verward terwyl orrelspel die stille nag van ’n verbrande krip se maaiers vergesel. Vind iemand dalk die woordstryd en bitterheid van ’n slagoffer problematies? Hoewel daar ’n huiwering in die lug hang, is daar geen swart kloue wat in weerwil van versadiging na kollektegeld tas nie. Juwele is grys en die volkslied is ’n storm van witwarm geraas in die lieste van profete. Aan die einde van ’n passielose nag vind iemand tog twee saffrane tussen hordes dooie kakkerlakke. Maar die inruilprys is ’n bietjie minder as fokol. Omdat die volk so apaties swyg, sal nog ’n bliksemstraal die laatnag se aangesig verkrag en die sentiment van vermaak die laaste gedagte wees wat oor die lippe van ’n beteuterde kleuter rol.
Ek koppel twee drade aan ’n motor se battery en skok myself met die geskreeu van ’n onbekende dier wat my slagtande versigtig betas. Kooltjies vuur brand in my heupe en ek kots ’n straal gal wat ’n volmaakte pentragram op my pols uitkerf. Chirurgiese alkohol word versigtig daaraan gesmeer. Ek trek ’n vuurhoutjie en bevind myself vir ’n breekdeel van ’n sekonde in die onderbewussyn van my Donker God.
“Bespot jy die liggaam van Christus deur as die donker goëlaar van patetiese geestesbeswering aan die Heilige Nagmaal deel te neem?”
Drieduisend twee honderd vyf en negentig ure van doodse stilte volg.
Die dood Pyn Wanhoop