Hieronder volg ‘n herkoutjie, my vertaling vir ‘n musing. Ek het dit in 1991 geskryf na die geboorte van ons tweede seun.
Omtrent ‘n halfuur gelede het die pyne vir Ronél net te erg geraak en het sy ‘n epideuraal aangevra. Sy wou dié keer seker maak dat sy genoegsaam ontsluit was alvorens sy die verdowing neem, anders sou sy (met my aanmoediging) nie so lank daarvoor gewag het nie. Toe die narkotiseur sy trollie doepa by ons kamer instoot was Ronél reeds halfpad ontsluit gewees.
Ek skud my hand liggies oor die oop asblik. Asof dit ‘n wil van sy eie het, klou die stukkie aan my wysvinger vas. Ek wonder hóé dit op my vinger beland het. Hoekom ook.
Verbysterd skud ek my hand, nou dringend. Dit help steeds nie. Die stukkie klou soos ‘n neet. Ek rol dit tussen my vingers om die ergste kloukrag teë te werk.
Die spleet in sy verhemelte is meer aan die linkerkant van die mond. Dit loop van agter af deur die mondkas en linkerneusgat waar dit dan met die spleet in sy boonste lip verbind.