'Ek is rein van die bloed van alle mense' — Wagtoring AANLYN BIBLIOTEEK
bt hfst. 21 bl. 165-172
Hy het "vertrek om na Masedonië te reis" (Handelinge 20:1, 2)
''n Komplot is teen hom gesmee' (Handelinge 20:3, 4)
Hulle is "uitermate vertroos" (Handelinge 20:5-12)
"In die openbaar en van huis tot huis" (Handelinge 20:13-24)
"Let op julleself en op die hele kudde" (Handelinge 20:25-38)
Paulus se ywer in die bediening en sy raad aan ouer manne
Gebaseer op Handelinge 20:1-38
1-3. (a) Beskryf die omstandighede wat met die dood van Eutigus gepaardgegaan het. (b) Wat doen Paulus, en wat toon hierdie voorval omtrent hom?
PAULUS is in 'n stampvol bovertrek in Troas. Hy praat lank met die broers, aangesien dit sy laaste aand saam met hulle is. Dit is nou middernag. Daar is 'n hele paar brandende lampe in die vertrek, wat dit warm en dalk bedompig maak. 'n Jong man met die naam Eutigus sit by een van die vensters. Terwyl Paulus praat, raak Eutigus aan die slaap en val hy by die venster op die derde verdieping uit!
2 As 'n dokter is Lukas waarskynlik een van die eerstes wat uithardloop om die jong man te ondersoek. Daar is geen twyfel oor sy toestand nie. Eutigus word "dood opgetel" (Hand. 20:9). Maar dan vind 'n wonderwerk plaas. Paulus gaan lê oor die jong man en sê vir die groep: "Hou op om 'n lawaai te maak, want sy siel is in hom." Paulus het Eutigus opgewek!—Hand. 20:10.
3 Hierdie voorval toon die krag van God se heilige gees. Niemand kon Paulus blameer vir Eutigus se dood nie. Nietemin wou hy nie hê dat die jong man se dood hierdie belangrike geleentheid moet bederf of enigiemand moet laat struikel nie. Deur Eutigus op te wek, het Paulus die gemeente vertroos en ten volle versterk sodat hulle ná sy vertrek met hulle bediening kon voortgaan. Dit is duidelik dat Paulus verantwoordelik gevoel het vir die lewe van ander. Dit laat ons dink aan sy woorde: "Ek [is] rein . . . van die bloed van alle mense" (Hand. 20:26). Kom ons kyk hoe Paulus se voorbeeld ons in hierdie verband kan help.
4. Watter vreeslike ondervinding het Paulus deurgemaak?
4 Soos in die vorige hoofstuk bespreek is, het Paulus 'n vreeslike ondervinding deurgemaak. Sy bediening in Efese het 'n groot opskudding veroorsaak. Ja, die silwersmede wat 'n bestaan gemaak het uit die aanbidding van Artemis, het aan 'n oproer deelgeneem! "Nadat die opskudding bedaar het", sê Handelinge 20:1, "het Paulus die dissipels laat haal, en toe hy hulle aangemoedig en vaarwel gesê het, het hy vertrek om na Masedonië te reis."
5, 6. (a) Hoe lank was Paulus dalk in Masedonië, en wat het hy vir die broers daar gedoen? (b) Watter gesindheid het Paulus teenoor sy medegelowiges behou?
5 Op pad na Masedonië het Paulus by die hawe Troas aangegaan en 'n tyd lank daar gebly. Paulus het gehoop dat Titus, wat na Korinte gestuur is, daar by hom sou aansluit (2 Kor. 2:12, 13). Maar toe dit duidelik word dat Titus nie gaan kom nie, het Paulus na Masedonië gegaan en 'n jaar of wat daar deurgebring en "diegene wat daar was, met baie woorde aangemoedig" (Hand. 20:2).* Titus het uiteindelik in Masedonië by Paulus aangesluit met goeie nuus aangaande die Korintiërs se reaksie op Paulus se eerste brief (2 Kor. 7:5-7). Dit het Paulus beweeg om nog 'n brief aan hulle te skryf, wat ons nou as 2 Korintiërs ken.
6 Dit is opmerkenswaardig dat Lukas die woord "aangemoedig" gebruik in verband met Paulus se besoeke aan die broers in Efese en Masedonië. Hoe goed beskryf hierdie woord tog Paulus se gesindheid teenoor medegelowiges! In teenstelling met die Fariseërs, wat op ander neergesien het, het Paulus die skape as medewerkers beskou (Joh. 7:47-49; 1 Kor. 3:9). Paulus het hierdie gesindheid behou selfs toe hy hulle streng raad moes gee.—2 Kor. 2:4.
7. Hoe kan Christenopsieners vandag Paulus se voorbeeld volg?
7 Vandag streef gemeentelike ouer manne en reisende opsieners daarna om Paulus se voorbeeld te volg. Selfs wanneer hulle teregwysing gee, streef hulle daarna om dié wat hulp nodig het, te versterk. Opsieners se empatie beweeg hulle om ander te probeer aanmoedig eerder as om hulle te veroordeel. 'n Ervare reisende opsiener het dit so gestel: "Die meeste van ons broers en susters wil graag doen wat reg is, maar hulle worstel dikwels met frustrasies, vrese en die gevoel dat hulle nie in staat is om hulleself te help nie." Opsieners kan vir sulke medegelowiges 'n bron van krag wees.—Heb. 12:12, 13.
8, 9. (a) Wat het Paulus verhinder om na Sirië weg te seil, soos hy beplan het? (b) Waarom was die Jode Paulus moontlik vyandiggesind?
8 Van Masedonië af het Paulus na Korinte gegaan.* Nadat hy drie maande daar deurgebring het, was hy gretig om na Kenchreë te gaan, waarvandaan hy per boot na Sirië wou reis. Daarvandaan sou hy na Jerusalem kon gaan en die bydraes aan die behoeftige broers daar aflewer (Hand. 24:17; Rom. 15:25, 26).* Maar 'n onverwagte wending het Paulus se planne verander. Handelinge 20:3 vertel: "Die Jode [het] 'n komplot teen hom gesmee"!
9 Dit is nie verbasend dat die Jode Paulus vyandiggesind was nie, want hulle het hom as 'n afvallige beskou. Vroeër het sy bediening gelei tot die bekering van Krispus—'n vooraanstaande man in die sinagoge in Korinte (Hand. 18:7, 8; 1 Kor. 1:14). By 'n ander geleentheid het die Jode in Korinte aanklagte teen Paulus voor Gallio, die prokonsul van Agaje, ingebring. Maar Gallio het daardie aanklagte as ongegrond afgewys—'n beslissing wat Paulus se vyande woedend gemaak het (Hand. 18:12-17). Die Jode in Korinte het dalk geweet of aangeneem dat Paulus binnekort van die nabygeleë Kenchreë sou wegseil, en daarom het hulle 'n komplot gesmee om hom daar voor te lê. Wat sou Paulus doen?
10. Was dit lafhartig van Paulus om Kenchreë te vermy? Verduidelik.
10 Ter wille van sy eie veiligheid—en dié van die bydraes wat aan hom toevertrou is—het Paulus besluit om Kenchreë te vermy en na Masedonië terug te gaan. 'n Reis oor land sou weliswaar ook gevare inhou. Rowers het reisigers dikwels langs eertydse paaie voorgelê. Selfs die herberge kon onveilig wees. Nietemin het Paulus besluit om eerder die gevare oor land te trotseer as dié wat in Kenchreë op hom gewag het. Gelukkig het hy nie alleen gereis nie. Paulus se metgeselle vir hierdie deel van sy sendingreis het Aristargus, Gajus, Sekundus, Sopater, Timoteus, Trofimus en Tigikus ingesluit.—Hand. 20:3, 4.
11. Watter redelike stappe doen Christene vandag om hulle te beskerm, en watter voorbeeld het Jesus in dié verband gestel?
11 Soos Paulus, doen Christene vandag wat nodig is om hulle te beskerm terwyl hulle in die bediening is. In party gebiede werk hulle in groepe—of ten minste in pare—en nie alleen nie. En wat van vervolging? Christene besef dat dit onvermydelik is (Joh. 15:20; 2 Tim. 3:12). Nogtans stel hulle hulle nie doelbewus in gevaar nie. Dink aan die voorbeeld van Jesus. Toe teenstanders in Jerusalem by een geleentheid klippe opgetel het om hom daarmee te gooi, het "Jesus . . . hom verberg en uit die tempel uitgegaan" (Joh. 8:59). Later, toe die Jode 'n komplot gesmee het om hom dood te maak, het "Jesus . . . nie meer in die openbaar onder die Jode rondgegaan nie, maar hy het daarvandaan na die landstreek naby die wildernis vertrek" (Joh. 11:54). Jesus het redelike stappe gedoen om homself te beskerm wanneer dit nie strydig met God se wil vir hom was nie. Christene doen vandag dieselfde.—Matt. 10:16.
12, 13. (a) Watter uitwerking het die opstanding van Eutigus op die gemeente gehad? (b) Watter Bybelse hoop bied vandag vertroosting aan dié wat geliefdes aan die dood afgestaan het?
12 Paulus en sy metgeselle het saam deur Masedonië gereis en toe blykbaar uitmekaar gegaan. Die groep het klaarblyklik in Troas weer bymekaargekom.* Die verslag sê: "Ons het binne vyf dae by hulle in Troas gekom" (Hand. 20:6).* Dit is hier waar die jong man Eutigus opgewek is, soos aan die begin van hierdie hoofstuk beskryf is. Stel jou voor hoe die broers gevoel het toe hulle sien hoe hulle metgesel Eutigus opgewek word! Soos die verslag sê, is hulle "uitermate vertroos".—Hand. 20:12.
13 Sulke wonderwerke vind natuurlik nie vandag plaas nie. Nietemin word dié wat geliefdes aan die dood afgestaan het, "uitermate vertroos" deur die Bybelse hoop op die opstanding (Joh. 5:28, 29). Dink hieraan: Omdat Eutigus onvolmaak was, het hy uiteindelik weer gesterf (Rom. 6:23). Maar dié wat in God se nuwe wêreld opgewek word, het die vooruitsig om vir ewig te lewe! Daarbenewens word dié wat opgewek word om saam met Jesus in die hemel te regeer, met onsterflikheid beklee (1 Kor. 15:51-53). Christene van vandag—hetsy van die gesalfdes of van die "ander skape"—het alle rede om "uitermate vertroos" te wees.—Joh. 10:16.
14. Wat het Paulus vir die ouer manne van Efese gesê toe hulle hom in Milete ontmoet het?
14 Paulus en sy groep het van Troas na Assus, toe na Mitilene, Chios, Samos en Milete gereis. Paulus wou betyds vir die Pinksterfees in Jerusalem kom. Sy haas om teen Pinkster in Jerusalem te wees, verklaar waarom hy 'n boot gekies het wat op hierdie terugvaart nie by Efese sou aandoen nie. Maar omdat Paulus met die ouer manne van Efese wou praat, het hy hulle gevra om hom in Milete te ontmoet (Hand. 20:13-17). Toe hulle daar aankom, het Paulus vir hulle gesê: "Julle weet goed hoe ek, van die eerste dag dat ek die landstreek Asië betree het, die hele tyd by julle was en die Here as slaaf gedien het met die grootste ootmoed en trane en beproewinge wat deur die komplotte van die Jode oor my gekom het; terwyl ek my nie daarvan weerhou het om julle alles te vertel wat nuttig is of om julle in die openbaar en van huis tot huis te leer nie. Maar ek het aan Jode sowel as Grieke deeglik oor berou teenoor God en geloof in ons Here Jesus getuig."—Hand. 20:18-21.
15. Wat is 'n paar voordele van die huis-tot-huis-getuieniswerk?
15 Daar is vandag baie maniere waarop ons mense met die goeie nuus kan bereik. Soos Paulus, probeer ons gaan waar die mense is, hetsy by bushaltes, op besige strate of by markte. Maar die huis-tot-huis-werk bly die vernaamste predikingsmetode van Jehovah se Getuies. Waarom? Om maar een ding te noem, die huis-tot-huis-predikingswerk gee aan almal genoegsame geleentheid om die Koninkryksboodskap gereeld te hoor, wat God se onpartydigheid toon. Dit gee ook aan opregtes van hart die geleentheid om persoonlike hulp ooreenkomstig hulle behoeftes te ontvang. Daarbenewens versterk die huis-tot-huis-bediening die geloof en volharding van diegene wat daaraan deelneem. Ja, ywer om "in die openbaar en van huis tot huis" te getuig, is vandag 'n kenmerk van ware Christene.
16, 17. Hoe het Paulus getoon dat hy onbevrees is, en hoe volg Christene vandag sy voorbeeld?
16 Paulus het vir die ouer manne van Efese gesê dat hy nie weet watter gevare op hom wag wanneer hy weer in Jerusalem kom nie. "Nietemin heg ek geen waarde aan my siel asof dit vir my dierbaar is nie", het hy vir hulle gesê, "as ek maar net my loopbaan kan volbring en die bediening wat ek van die Here Jesus ontvang het, om deeglik van die goeie nuus van die onverdiende goedhartigheid van God te getuig" (Hand. 20:24). Paulus het onbevrees geweier om toe te laat dat enige omstandigheid—hetsy swak gesondheid of hewige teenstand—hom verhinder om sy toewysing uit te voer.
17 Christene verduur vandag ook allerhande negatiewe omstandighede. Party het te kampe met regeringsverbooie en vervolging. Ander voer 'n moedige stryd teen aftakelende fisiese of emosionele siektes. Christenjongmense ondervind portuurdruk by die skool. In watter omstandighede Jehovah se Getuies hulle ook al bevind, hulle bly standvastig, net soos Paulus. Hulle is vasbeslote om "deeglik van die goeie nuus . . . te getuig".
18. Hoe het Paulus bloedskuld vermy, en hoe kon die ouer manne van Efese dieselfde doen?
18 Paulus het die ouer manne van Efese vervolgens reguit raad gegee en sy eie lewenswandel as voorbeeld gebruik. Hy het hulle eers ingelig dat dit waarskynlik die laaste keer is dat hulle hom sou sien. Toe het hy gesê: "Ek [is] rein . . . van die bloed van alle mense, want ek het my nie daarvan weerhou om julle al die raad van God te vertel nie." Hoe kon die ouer manne van Efese Paulus navolg en sodoende vry van bloedskuld bly? Hy het vir hulle gesê: "Let op julleself en op die hele kudde, waaronder die heilige gees julle as opsieners aangestel het, om as herders toesig te hou oor die gemeente van God, wat hy met die bloed van sy eie Seun gekoop het" (Hand. 20:26-28). Paulus het hulle gewaarsku dat "onderdrukkende wolwe" die kudde sou infiltreer en "verdraaide dinge [sou] spreek om die dissipels agter hulle aan weg te trek". Wat moes die ouer manne doen? "Bly . . . wakker", het Paulus gewaarsku, "en hou in gedagte dat ek drie jaar lank, nag en dag, nie opgehou het om elkeen met trane ernstig te vermaan nie."—Hand. 20:29-31.
19. Watter afvalligheid het teen die einde van die eerste eeu ontwikkel, en waartoe het dit in latere eeue aanleiding gegee?
19 "Onderdrukkende wolwe" het teen die einde van die eerste eeu hulle verskyning gemaak. Omstreeks 98 HJ het die apostel Johannes geskryf: "Baie antichriste [het] opgestaan; . . . Hulle het van ons uitgegaan, maar hulle was nie van ons soort nie; want as hulle van ons soort was, sou hulle by ons gebly het" (1 Joh. 2:18, 19). Teen die derde eeu het afvalligheid aanleiding gegee tot die ontwikkeling van die geestelikeklas van die Christendom, en in die vierde eeu het keiser Konstantyn amptelike erkenning aan hierdie verdorwe vorm van "die Christelike godsdiens" gegee. Deur heidense rituele te aanvaar en 'n "Christelike" voorkoms daaraan te gee, het godsdiensleiers inderdaad "verdraaide dinge" gespreek. Die gevolge van hierdie afvalligheid word nog steeds in die leringe en gebruike van die Christendom gesien.
20, 21. Hoe het Paulus 'n selfopofferende gees aan die dag gelê, en hoe kan Christen- ouer manne van vandag dieselfde doen?
20 Paulus se lewenswandel het 'n skerp kontras gevorm met dié van diegene wat in latere tye die kudde sou uitbuit. Hy het gewerk om homself te onderhou sodat hy nie 'n las vir die gemeente sou wees nie. Sy inspanning ten behoewe van medegelowiges was nie vir eie gewin nie. Paulus het die ouer manne van Efese aangespoor om 'n selfopofferende gees aan die dag te lê. Hy het vir hulle gesê dat hulle "die swakkes moet bystaan en die woorde van die Here Jesus in gedagte moet hou, toe hy self gesê het: 'Dit verskaf groter geluk om te gee as om te ontvang.'"—Hand. 20:35.
21 Soos Paulus, is Christen- ouer manne van vandag selfopofferend. In teenstelling met die geestelikes van die Christendom wat hulle kuddes uitbuit, voer diegene aan wie die verantwoordelikheid toevertrou is om "as herders toesig te hou oor die gemeente van God", hulle pligte onselfsugtig uit. Trots en ambisie het geen plek in die Christengemeente nie, want diegene wat "hulle eie heerlikheid soek", sal uiteindelik geen sukses behaal nie (Spr. 25:27). Vermetelheid kan net tot oneer lei.—Spr. 11:2.
22. Wat het Paulus geliefd gemaak by die ouer manne van Efese?
22 Paulus se opregte liefde vir sy broers het hom geliefd gemaak by hulle. Trouens, toe die tyd aangebreek het vir hom om te vertrek, het daar "'n groot gehuil onder hulle almal ontstaan, en hulle het Paulus om die hals geval en hom teer gesoen" (Hand. 20:37, 38). Christene het groot waardering en liefde vir diegene wat hulle, soos Paulus, onselfsugtig ter wille van die kudde inspan. Sal jy, ná ons bespreking oor Paulus se uitstekende voorbeeld, nie saamstem dat hy nie gespog of oordryf het toe hy gesê het: "Ek [is] rein . . . van die bloed van alle mense" nie?—Hand. 20:26.
Sien die venster "Paulus se briewe uit Masedonië".
Dit was waarskynlik gedurende hierdie besoek aan Korinte dat Paulus sy brief aan die Romeine geskryf het.
Sien die venster "Paulus lewer bydraes vir noodleniging af", op bladsy 169.
Lukas se gebruik van die eerste persoon in Handelinge 20:5, 6 gee blykbaar te kenne dat hy in Filippi by Paulus aangesluit het nadat Paulus hom 'n ruk vroeër daar agtergelaat het.—Hand. 16:10-17, 40.
Die reis van Filippi na Troas het vyf dae geduur. Daar was dalk teenwinde, want dieselfde reis het voorheen net twee dae geneem.—Hand. 16:11.
[Venster op bladsy 166]]
PAULUS SE BRIEWE UIT MASEDONIË
In sy tweede brief aan die Korintiërs sê Paulus dat hy, toe hy in Masedonië aangekom het, bekommerd was oor sy broers in Korinte. Maar Titus het goeie nuus uit Korinte gebring, en dit het Paulus vertroos. Dit was toe, omstreeks 55 HJ, dat Paulus 2 Korintiërs geskryf het waarin hy sê dat hy nog in Masedonië is (2 Kor. 7:5-7; 9:2-4). Een van die dinge wat gedurende hierdie tydperk vir Paulus belangrik was, was die voltooiing van die fondsinsameling vir die heiliges in Judea (2 Kor. 8:18-21). Hy was ook bekommerd oor die teenwoordigheid van "valse apostels, bedrieglike werkers," in Korinte.—2 Kor. 11:5, 13, 14.
Dit is moontlik dat Paulus se brief aan Titus uit Masedonië geskryf is. Die een of ander tyd tussen 61 en 64 HJ, nadat hy uit sy eerste gevangenskap in Rome vrygelaat is, het Paulus die eiland Kreta besoek. Hy het Titus daar agtergelaat om sekere probleme reg te stel en aanstellings in die gemeente te doen (Tit. 1:5). Paulus het Titus gevra om hom in Nikopolis te ontmoet. Daar was 'n aantal stede met hierdie naam in die eertydse Middellandse See-gebied, maar Paulus het heel moontlik na die Nikopolis in Noordwes-Griekeland verwys. Die apostel het waarskynlik in daardie omgewing gewerk toe hy vir Titus geskryf het.—Tit. 3:12.
Paulus se eerste brief aan Timoteus is ook gedurende die tydperk tussen sy twee gevangenistermyne in Rome, tussen 61 en 64 HJ, geskryf. In die inleiding tot hierdie brief meld Paulus dat hy Timoteus gevra het om in Efese te bly terwyl hy na Masedonië gegaan het (1 Tim. 1:3). Paulus het blykbaar hierdie brief van daar af geskryf om aan Timoteus vaderlike raad, aanmoediging en leiding te gee oor sekere prosedures wat in die gemeentes gevolg moes word.
[Venster op bladsy 169]
PAULUS LEWER BYDRAES VIR NOODLENIGING AF
In die jare ná Pinkster 33 HJ het Christene in Jerusalem baie ontberinge verduur—hongersnood, vervolging en die plundering van hulle besittings. Gevolglik was party van hulle behoeftig (Hand. 11:27–12:1; Heb. 10:32-34). Toe die ouer manne in Jerusalem dus omstreeks 49 HJ vir Paulus die opdrag gegee het om sy predikingswerk op die nie-Jode toe te spits, het hulle hom aangespoor om "die armes in gedagte [te] hou". Paulus het dit gedoen deur die insameling van bydraes vir noodleniging in die gemeentes te organiseer.—Gal. 2:10.
In 55 HJ het Paulus vir die Korintiërs gesê: "Julle [moet] ook doen soos ek die gemeentes van Galasië beveel het. Op elke eerste dag van die week moet elkeen van julle by sy eie huis iets opsysit en opspaar na gelang van sy voorspoed, sodat insamelings nie sal plaasvind wanneer ek daar aankom nie. Maar wanneer ek daar aankom, sal ek dié manne wat julle deur briewe goedkeur, stuur om julle liefdegawe na Jerusalem te neem" (1 Kor. 16:1-3). Toe Paulus kort daarna sy tweede geïnspireerde brief aan die Korintiërs geskryf het, het hy hulle aangespoor om hulle gawe gereed te kry en gemeld dat die Masedoniërs ook bydraes gegee het.—2 Kor. 8:1–9:15.
Verteenwoordigers van verskillende gemeentes het Paulus dus in 56 HJ ontmoet om die ingesamelde bydraes af te lewer. Nege manne wat saam gereis het, het nie net 'n mate van sekuriteit gebied nie, maar het Paulus ook beskerm teen enige moontlike beskuldiging van ongepaste hantering van die bydraes (2 Kor. 8:20). Die aflewering van hierdie bydraes was die hoofrede waarom Paulus na Jerusalem gereis het (Rom. 15:25, 26). Paulus het later vir goewerneur Feliks gesê: "Ná 'n hele aantal jare het ek dus gekom om barmhartigheidsgawes vir my nasie te bring, en offers."—Hand. 24:17.