Orphisme of Orfisme (Grieks: Ὀρφικά) is ’n stel godsdienstige leerstellings en praktyke wat ontstaan het in die Antieke Griekse en Hellenistiese wêreld, sowel as onder die Thraciërs. Dit word verbind met vermeende geskrifte deur die mitiese digter Orpheus, wat na Hades (die onderwêreld) gegaan en teruggekeer het. Orphiste het ook Persephone aanbid wat elke jaar vir ’n seisoen na Hades gegaan en dan teruggekeer het, asook Dionysos of Bacchus (wat ook na Hades gegaan en teruggekeer het).
Orpheus was na bewering ook verantwoordelik vir die Geheime van Dionysos, ’n stel rituele om ’n mens van inhibisies te bevry sodat die individu na ’n natuurlike toestand kon terugkeer, en die Orphiese Gesange. Gedigte met duidelik Orphiese denkrigtings is teruggespoor na die 6de eeu v.C. en graffiti uit die 5de eeu v.C. verwys blykbaar na Orphiste.
deur die menslike siel as goddelik en onsterflik te beskryf, maar gedoem om (vir ’n periode) in ’n "sirkel van lyding" te bly deur opeenvolgende reekse metempsigose.
Die Orphiese geskrifte is genealogiese werke wat moontlik deur Nabye-Oosterse modelle beïnvloed is. Die hoofstorie is: Dionysos (in sy inkarnasie as Zagreus) is die seun van Zeus en Persephone. Zeus maak die seun sy erfgenaam omdat hy moet weggaan weens sy vrou, Hera, se jaloesie omdat die kind se ma ’n ander vrou is. Die Titane is woedend oor dié erflating en met Hera se aanmoediging besluit hulle om die kind te vermoor. Hulle lok hom met ’n spieël en speelgoed, vermoor en eet hom. Athena red sy hart en vertel vir Zeus van die misdaad; hy stuur weer ’n weerligstraal na die Titane. Die roet wat hieruit ontstaan en waaruit die sondige mens gebore word, bevat die liggame van die Titane en Dionysos. Die mens se siel (die Dionysos-faktor) is dus goddelik, maar sy liggaam (die Titaanse faktor) hou die siel gevange.