Drie dae tevore het ek dit voel aankom, soos verkoue. ’n Onsigbare vuis klem om my hart; my bors trek toe. Ek word wakker van ’n paniekaanval en dit voel asof ek nie kan asem kry nie.
Gelukkig het ek die volgende dag ’n afspraak met my psigiater. Ek huil onverwags en onophoudelik. ’n Ontroosbare hartseer en hopeloosheid is diep binne my genestel.