Bit By Bit - Etiek - 6.6.3 Privaatheid
Privaatheid is 'n reg om die toepaslike vloei van inligting.
'N Derde gebied waar navorsers mag sukkel, is privaatheid . Soos Lowrance (2012) dit baie kortliks verduidelik: "privaatheid moet gerespekteer word omdat mense gerespekteer moet word." Privaatheid is egter 'n berugte rommelige konsep (Nissenbaum 2010, chap. 4) en dit is dus moeilik om om te gebruik wanneer spesifieke besluite oor navorsing gedoen word.
'N algemene manier om te dink aan privaatheid is met 'n openbare / private digotomie. Deur hierdie manier van dink, as inligting publiek toeganklik is, kan dit deur navorsers gebruik word sonder om bekommerd te wees oor die skending van mense se privaatheid. Maar hierdie benadering kan in probleme loop. Byvoorbeeld, in November 2007 het Costas Panagopoulos briewe gestuur oor 'n komende verkiesing vir almal in drie dorpe. In twee dorpe Monticello, Iowa en Holland het Michigan-Panagopoulos belowe / gedreig om 'n lys van mense wat in die koerant gestem het, te publiseer. In die ander dorp-Ely het Iowa-Panagopoulos belowe / gedreig om 'n lys van mense te publiseer wat nie in die koerant gestem het nie. Hierdie behandelings is ontwerp om trots en skaamte te veroorsaak (Panagopoulos 2010) omdat hierdie emosies gevind is in die vroeëre studies (Gerber, Green, and Larimer 2008) . Inligting oor wie stem en wie is nie in die Verenigde State bekend nie; enigiemand kan dit oopmaak. So kan mens argumenteer dat omdat hierdie steminligting reeds openbaar is, daar geen probleem is met 'n navorser wat dit in die koerant publiseer nie. Aan die ander kant voel iets oor daardie argument verkeerd vir sommige mense.
Soos hierdie voorbeeld illustreer, is die publieke / private digotomie te stomp (boyd and Crawford 2012; Markham and Buchanan 2012) . 'N Beter manier om te dink aan privaatheid-een wat spesifiek ontwerp is om kwessies wat deur die digitale era ervaar word, te hanteer, is die idee van kontekstuele integriteit (Nissenbaum 2010) . In plaas daarvan om inligting as publiek of privaat te beskou, fokus kontekstuele integriteit op die vloei van inligting. Volgens Nissenbaum (2010) is 'n reg op privaatheid nie 'n reg tot geheimhouding of reg om te beheer nie, maar 'n reg op toepaslike vloei van persoonlike inligting. "
Die sleutelbegrip onderliggend aan kontekstuele integriteit is konteks-relatiewe inligtingstandaarde (Nissenbaum 2010) . Dit is norme wat die vloei van inligting in spesifieke instellings beheer, en hulle word bepaal deur drie parameters:
akteurs (onderwerp, sender, ontvanger)
eienskappe (tipes inligting)
oordrag beginsels (beperkings waaronder inligting vloei)
Dus, as jy as navorser besluit of data sonder toestemming gebruik moet word, is dit nuttig om te vra: "Gebruik dit 'n konteks-relatiewe informatiewe norme? Skakel terug na die geval van Panagopoulos (2010) , in hierdie geval met 'n buitekant navorser publiseer lyste van kiesers of nonvoters in die koerant, blyk waarskynlik informatiewe norme te skend. Dit is waarskynlik nie hoe mense verwag dat inligting vloei nie. Trouens, Panagopoulos het nie op sy belofte / bedreiging gevolg nie, want plaaslike verkiesingsbeamptes het die briewe na hom opgespoor en hom oortuig dat dit nie 'n goeie idee was nie (Issenberg 2012, 307) .
Die idee van konteks-relatiewe informatiewe norme kan ook help om die saak wat ek aan die begin van die hoofstuk bespreek het, te evalueer met betrekking tot die gebruik van selfoonoproeplogboeke om tydens die Ebola-uitbraak in Wes-Afrika in 2014 te volg (Wesolowski et al. 2014) . In hierdie omgewing kan jy twee verskillende situasies voorstel:
Situasie 1: stuur volledige oproeprekorddata [eienskappe]; om regerings van onvolledige legitimiteit [akteurs]; vir enige moontlike toekomstige gebruik [oordrag beginsels]
Situasie 2: stuur gedeeltelik anoniem rekords [eienskappe]; om gerespekteer Universiteit navorsers [akteurs]; vir gebruik in reaksie op die Ebola uitbreek en onderhewig aan die toesig van die universiteit etiese borde [oordrag beginsels]
Alhoewel in albei hierdie situasies data uit die maatskappy vloei, is die inligtingsnorme wat verband hou met hierdie twee situasies nie dieselfde as gevolg van verskille tussen die akteurs, eienskappe en oordragbeginsels nie. Fokus op slegs een van hierdie parameters kan lei tot te simplistiese besluitneming. Trouens, Nissenbaum (2015) beklemtoon dat geen van hierdie drie parameters na die ander verminder kan word nie, en ook nie een van hulle individueel kan definieer norme. Hierdie driedimensionele aard van inligtingsnorme verduidelik waarom vorige pogings, wat op beide eienskappe of oordragbeginsels gefokus het, ondoeltreffend was om gesonde verstandskennis van privaatheid vas te lê.
Een uitdaging met die gebruik van die idee van konteks-relatiewe informatiewe norme om besluite te neem, is dat navorsers hulle nie betyds kan ken nie en hulle is baie moeilik om te meet (Acquisti, Brandimarte, and Loewenstein 2015) . Verder, selfs al sou sommige navorsing kontekstuele relatiewe informatiewe norme skend wat nie outomaties beteken dat die navorsing nie moet plaasvind nie. Trouens, hoofstuk 8 van Nissenbaum (2010) gaan heeltemal oor "Breaking Rules for Good." Ten spyte van hierdie komplikasies is konteks-relatiewe informatiewe norme steeds 'n nuttige manier om te redeneer oor privaatheidsvraagstukke.
Ten slotte, privaatheid is 'n gebied waar ek misverstande tussen navorsers gesien het wat Respek vir Persone prioritiseer en diegene wat Prioriteit prioritiseer. Stel jou voor die geval van 'n openbare gesondheidsnavorser wat, in 'n poging om die verspreiding van 'n nuwe aansteeklike siekte te voorkom, in die geheim gekyk het na mense wat storte neem. Navorsers wat op Voordeel fokus, sal fokus op die voordele vir die samelewing van hierdie navorsing en mag redeneer dat daar geen skade aan die deelnemers was as die navorser haar sonder sporing spioenasie gemaak het nie. Aan die ander kant, sal navorsers wat Respek vir Persone prioritiseer, fokus op die feit dat die navorser nie mense met respek behandel het nie en mag argumenteer dat skade veroorsaak is deur die privaatheid van deelnemers te skend, al was die deelnemers nie bewus van die spioenasie nie. Met ander woorde, om iemand se privaatheid te oortree, is dit 'n kwaad in en vanself.
Ter afsluiting, as jy oor privaatheid redeneer, is dit nuttig om verder te gaan as die te simplistiese publieke / private digotomie en eerder om konteks-relatiewe informatiewe norme te gebruik, wat bestaan ​​uit drie elemente: akteurs (onderwerp, sender, ontvanger), eienskappe (tipes inligting) en transmissiebeginsels (beperkings waaronder inligting vloei) (Nissenbaum 2010) . Sommige navorsers evalueer privaatheid in terme van die skade wat kan voortspruit uit die oortreding daarvan, terwyl ander navorsers die skending van privaatheid as 'n skade in en vanself beskou. Omdat idees van privaatheid in baie digitale stelsels oor tyd verander, wissel van persoon tot persoon en wissel van situasie tot situasie (Acquisti, Brandimarte, and Loewenstein 2015) , sal privaatheid 'n bron wees van moeilike etiese besluite vir navorsers vir sommige tyd om te kom.