Adolphe-Léon Willette: bevordering en veroordeling van alkohol - Interessant
Die vrywillige slaaf.
Titel: Sjampanje Mumm.
Skrywer: WILLETTE Adolphe (1857 - 1926)
Tegniek en ander aanduidings: Advertensie-insetsel is weer uitgegee as plakkaat vir Mumm-sjampanje.
Kontak kopiereg: © Privaat versameling - Alle regte voorbehou
© Privaat versameling - Alle regte voorbehou
In 1872, in die nasleep van die ramp van die Kommune en die groot sosiale vrees wat daaruit voortgevloei het, is verskeie anti-alkoholiese ligas geskep. Hulle versterk en vermeerder in die laaste jare van die XIXe eeu. Soos baie ander kunstenaars, is Adolphe-Léon Willette, gereelde medewerker van Om te lag, van Die Botterbord, van Franse koerier, onder andere, sal 'n beroep op beide alkoholiste en matigheidsligas doen.
Soos getuig Die vrywillige slaaf, is die werker die belangrikste teiken van alkoholisme-voorkomingsveldtogte. As hy na sy klere kyk - verwaarloos, gelap en vuil - is die man, aan wie die teks onderaan die beeld gerig is deur vertroudheid met hom, 'n messelaar en dus miskien 'n migrerende of 'n vreemdeling. Alleen in 'n verdwaasde drankie drink hy 'n eau-de-vie wat in die steeds getekende agtergrond gedistilleer is. Geketting aan die kroeg, gly onherstelbaar afwaarts, hy wieg grotesk, hy het afwesige oë, en sy pet, skeef opgedraai, is bedek met 'n misstraling, asof hy wil bewys dat hierdie industriële geeste vinnige dronkenskap en domheid veroorsaak . Hierdie vervalsde drankies word bedien deur 'n seun met 'n skedel en blyk ook die bevoorregte vektore van siektes, vervreemding en tuberkulose te wees.
Die advertensie vir Mumm-sjampanje is eenvoudig die teenoorgestelde van die anti-alkohol-plakkaat. 'N Jong en mooi drinker, skaars geklee in wit mossels en staande regop, maak gereed om 'n beker met sterre bekroon te gryp. Dit word bedien deur 'n engel wat sy reguit in die oë kyk en wie se driekleurvlerke die Franse vlag en die rooi kordon herinner, die embleem van die handelsmerk met die groen bottel. Alles in die beeld, tot die heilige Petrus wat die deur na die paradys sluit, verbind die goddelike en lugagtige karakter van die drankie.
Adolphe Willette vertaal die drinkgeloof van die tyd hier. Vir hom, soos vir die dokters van die tweede helfte van die XIXe eeu en die Belle Époque, versmelt alkoholisme met akute dronkenskap, en dronkenskap word uitsluitlik opgedoen deur misbruik van graanbrandewyn, nie deur die opname van gefermenteerde, natuurlike en higiënies. Afhangend van die opdrag om alkohol te bevorder of aan die kaak te stel, toon die kunstenaars 'n positiewe (gastronomiese, burgerlike, gesonde, vriendelike) of negatiewe (dwelmverslaafde, gewilde, morbiede, eensame) drank.
Reeds in die 1840's het sommige "humaniste" hierdie stereotipes aan die kaak gestel wat verslawing en dronkenskap verwar het. Maar hulle toespraak, wat nie goedkeur nie omdat dit die wêreldse chroniese alkoholisme aan die kaak stel, word nie gehoor nie. Dit is eers deur die dokters wat lede van die anti-alkoholiese ligas was, opgeneem. In hierdie twee tekeninge druk Willette ook die omringende paternalisme uit. Die advertensie-insetsel wat verantwoordelik is vir die bevordering van Mumm-sjampanje, gereserveer vir die elite, is sonder onderskrif. Omgekeerd bevat die plakkaat wat vir die 'werker' bedoel is, 'n lang moraliserende teks en word kritiek uitgespreek op die 'sublieme' ('n term wat die Paryse werker, begaafd, maar grootpraterig, alkoholis en uiteindelik verlore deur sy foute) aandui, waaroor sy praat. en beskou dit as 'n volwassene om nie net 'n slegte man en 'n slegte vader te wees nie, maar ook 'n slegte burger, 'n spandabelheid en swak opgeleide. Soos ons kan sien, probeer die ligas die werker by sy gesin en die gesin in die fabriek beveilig, terwyl hulle probeer om teen dronkenskap te veg. Aan die ander kant, in teenstelling met die verenigings wat hulle voorafgegaan het, stel hulle nie meer kafees gelyk aan plekke waar rewolusies aangewakker word nie, maar met verbysterings wat die 'werkersklas' verhinder om hulself op te voed en 'intellektueel te ontwikkel' om van sy emansipasie.
Suzanna BARROWS, Vervormende spieëls, Parys, Aubier, 1991. Didier NOURRISSON, Die 19de-eeuse drinker, Parys, Albin Michel, coll. "L'Aventure humaine", 1990. Myriam TSIKOUNAS, "Le discours alcoologique en France (1873-1918)", in Notaboeke van die Scientific Research Institute on Beverages, nr. 10, 1991, p.43-57 Franse komitee vir onderwys vir gesondheid (C.F.E.S.), 130 jaar van alkoholvoorkoming in Frankryk. 1870-2000, Parys, Red. van C.F.E.S., 2000.