Vandag hier… oormôre daar. | Chanette Paul se Blog
Vandag hier… oormôre daar.
Die uitsig van my balkon af op 'n herfsoggend.
Vanoggend is dit mistig en reënerig, hoogwinter in Stanford. Êrens hier naby moet daar sneeu op die berge wees, dit voel mens aan daardie skerptand byt in die lug. Voor my lê die rivier vet van die winterreëns. Deur die venster regs, is die Kleinrivierberge net 'n skadu in die mis, die hange 'n malse groen skemering.
Dis amper halfnege en nog net 'n uur lank lig. Oor agt en veertig uur dié tyd is ek op pad lughawe toe om my vlug Walvisbaai toe te haal. 'n Paar ure later sal ek in warm sonskyn van die vliegtuig afstap en my in 'n woestynland bevind. 'n Land waarvan iemand gesê het: The land God made in anger.
Ek was al voorheen in Namibië. As ek reg onthou was dit 1991. Toe het ek en my gewese man ons toer by Ais-Ais begin, vandaar af Sossusvlei en Sesriem besoek. Swakopmund. Hentiesbaai. Terracebaai en toe is ek afgelaai in Windhoek terwyl manlief nog 'n week in Henties bly om vis te vang. Dit was 'n toer wat wonderlike herinneringe geskep het. Daar was nog nie voorbodes van egskeidings en al die nare dinge daarom heen nie. Ek het nog nie eens geweet ek gaan binnekort my diepste wens vervul en 'n skrywer word nie. Ook nie dat my tweede boek in Namibië sou afspeel nie. Of dat ek in die Kaap sal beland nie. Dit was in die vorige eeu. Dit voel soos 'n vorige lewe.
Hierdie keer gaan ek saam met 'n vriendin. Ek en Makkie kom al 'n lang pad saam. In 1988 het sy my agent geword en die klere wat ek in my fabriek vervaardig het aan boetieks versprei. Ons het die klere wat ek en my span gemaak het, wearable art genoem. Vrydagmiddae het ek van my fabriek in Benoni af Midrand toe gery met die vrug van 'n week se arbeid. Nadat ons die eenhede afgelaai en fakture uitgeruil het, het Makkie my gewoonlik vir 'n glas wyn genooi en daar het ons wonderlike vriendskap uitgebroei.
Dis nou vier en twintig jaar later, ek met 'n egskeiding en beroepsverandering agter die rug en Kaap toe getrek. Makkie het twee mans aan die dood afgestaan en haar seuntjie het 'n volwasse man geword. Die afgelope vyftien jaar het ons mekaar min gesien. Min gekommunikeer ook. Maar dit het niks aan ons vriendskap verander nie. Nou en dan het sy, en later sy en haar 'nuwe' man, hier op Stanford ingeloer as hulle in Kaap is en elke keer was dit asof ons mekaar gister gesien het. So twee maande terug het sy kom kuier, nog rou oor Sid se afsterwe.
Dit was 'n besondere dag. Ons het baie gelag, herinneringe aan ons lewens in die rag trade uitgeruil en saam gehuil oor Sid en sommer oor Johan ook, al het 'n hartaanval hom reeds tien jaar vantevore weggeneem.
Dis toe dat sy my vertel het van die toer wat sy en Sid bespreek het.
Sy wou hom Namibië wys aangesien hy nog nooit daar was nie en het die toer in detail uitgewerk. Alles was reeds betaal. Kort voor hulle sou vertrek, is Sid met breinkanker gediagnoseer. 'n Paar maande later, het hy die stryd verloor.
Die reisagentskap was simpatiek en het gesê Makkie kan die toer enige tyd binne 'n jaar doen en die jaar was byna om. Sy wil nie alleen gaan nie en haar seun kan net vir die eerste paar dae saamgaan, vertel sy. Ek sê gaan, Makkie, gaan. Kry iemand om die res van die toer saam met jou te doen. Dit sal jou goed doen.
En daar sê sy, maar kom jy dan saam.
Ek wik en weeg. Makkie vertrek terug huis toe. Makkie stuur vir my die reisprogram. Swakopmund, twee dae. Twyfelfontein, twee dae. Grootberg, 'n dag. Okaukuejo, 'n dag. Onkoshi, drie dae. Waterberg, twee dae. Alles tesame elf dae. Die name klink poëties. Die internet verlei met foto's en beskrywings. Makkie bel en sê ag toe.
Ek sê: te veel werk. Ek dink nie ek sal Labirint klaargeskryf kan kry voor die toer nie, en die finale weergawe moet voor einde Julie in wees. Sy sê sy verstaan. Ek skryf 'n paar dae verwoed en besef ek sal dit dalk net-net kan maak. Ek bel Makkie. Biedêm, ek gaan saam, sê ek vir haar en bespreek my vliegkaartjie daar en dan. En skryf verwoed.
En nou gaan ek. Ek en Makkie in haar seun se viertrek. Labirint is by die uitgewer. 'n Paar ander dinge moes agterweë bly, maar Dinsdagmiddag skuins voor een is ek in Walvisbaai. 'n Rukkie later in Swakop by die gastehuis waar ek net tyd sal hê om winterklere te verruil vir woestynklimaat voor ons glo by Sarah se Gat gaan galjoen vang.
Thelma & Louise, ons sal julle wys hoe mens die ding doen! Hopelik sonder om oor 'n krans te ry.
8 Responses to "Vandag hier… oormôre daar."
Julie 15, 2012 om 11:49 vm
mmm, jy kan mos hierdie vertelling en toer ibn 'n volgende boek inwerk! Geniet dit. Stanford is in elk geval nou net te koud.
Julie 15, 2012 om 12:55 nm
Ek is seker daar sal 'n storie raakgeloop word!
Julie 15, 2012 om 12:23 nm
Sê asseblief vir my dis Makkie wat saam met my op Laerskool was, in die Brits omgewing. So sagte, mooie mens. Laaste wat ek van haar gehoor het, was toe haar man Johan dood is…
Julie 15, 2012 om 12:58 nm
Maankind, ek kan nou wraggies nie onthou wat Makkie se nooiensvan was nie en weet ook nie van Brits nie, maar ek het haar leer ken as Makkie Labuschagne, haar getroude van toe Johan nog geleef het. Sy is 'n lieflike mens.
Julie 15, 2012 om 1:29 nm
Nee, my Makkie se van was nie Labuschagne nie. My Makkie en haar Johan het geboer, en het ten tyde van sy dood my pa se landbougrond gehuur vir ekstra landerye. Wys jou, hoeveel Makkies met 'n oorlede Johan kan daar nou eintlik in ons ouderdomsgroep wees?
Julie 15, 2012 om 2:07 nm
Weird, ne. My Makkie se Johan was boonop ook 'n boer, maar dit was voor ek hulle leer ken het.
Julie 15, 2012 om 11:36 nm
Jy moet jou vakansie in Namibië baie geniet! Dis 'n wonderlike land om in vakansie te hou! Ek het ook familie wat daar naby Usikus op 'n plaas bly. Swakop self is 'n wonderlike vakansie dorp. Noord van daar is 'n maan-landskap, wat jounasem kan wegslaan! Ek is so jaloers……lief Namibië!
Julie 16, 2012 om 7:03 vm
Dankie, Engela! Ons gaan Woensdagoggend op 'n Living Desert toer en die middag na die maanvallei en welwitchias. Vandag word daar vir die vale gepak!