Toon die radioaktiewe risiko in die kernbedryf van die sestigerjare - Die versamelings
Tuis ›Studies› Vertoon die radioaktiewe risiko in die kernbedryf van die sestigerjare
Teen elke gevaar ... beskerming
Aurélien Portelli, onderwyser-navorser by MINES ParisTech - PSL / Frédérick Lamare, argivaris van die CEA-sentrum in Marcoule
Aan die begin van die sestigerjare het die Atoomenergiekommissie (CEA) die eerste generasie reaktors op industriële skaal en 'n plutonium-onttrekkingsaanleg in die Marcoule-kernsentrum (departement Gard) bedryf. Hierdie taak val op die Stralingsbeskermingsdiens (SPR), wat stralingsbeskerming bied vir personeel, weggooi van radioaktiewe afval, ontsmetting van persele en toerusting, en omgewingsmonitering.
Die SPR is ook verantwoordelik vir die opvoeding van werkers en die breë publiek oor radioaktiewe risiko's. Die tweede, meer gespesialiseerde, is bedoel vir kernwerkers.
Die implementering van hierdie program trek voordeel uit die artistieke talente van Jacques Castan (1929-2014). Deur die leerstellige boodskappe van die bestralingsbeskermers te vertaal, lewer Castan aan ons 'n wêreld bevolk deur uiteenlopende figure, uit mitologiese verhale, wonderlike verhale, wetenskapfiksie of Middeleeuse verbeelding, soos in hierdie plakkaat uit 1962, getiteld. Teen elke gevaar ... beskerming!
Die plakkaat bevat 'n sweiser en 'n Marcoule-agent op die voorgrond. Elke werker dra beskermende klere wat aangepas is vir sy professionele aktiwiteit. Castan gebruik dieselfde kleurpalet om die twee figure, geklee in wit en rooi, voor te stel. Die geel kleur word gebruik om die vonke wat uit die sweisstasie opduik, die inhoud van die proefbuise en die lyne rondom dit voor te stel. Die geel word ook weerspieël op die oogbeskerming van die maskers. Die plakkaatkunstenaar gebruik dieselfde proses om die risiko van brandwonde en die radioaktiewe risiko aan te dui, trivialiseer laasgenoemde. Radioaktiwiteit word dus 'n risiko "soos enige ander" waarteen die operateur homself kan beskerm deur die nodige toerusting te dra.
Op die agtergrond verskyn 'n swart ridder, die posisie waarvan die arms lyk soos die vlerke van 'n vliegtuig en die rookpluim van 'n stoomlokomotief. Hierdie verwysings na die lugvaart- en spoorsektor roep die vlagskepe van industrialisering op, asof dit die sukses van die jong kernbedryf sou aankondig. Die swart kleur van die borswapen maak die beeld egter dubbelsinnig. In die Middeleeuse verbeelding vergestalt die swart ridder inderdaad 'n bose mag wat die held moet oorkom om sy soeke te bereik. Die romantiese analogie tussen 'boosheid' en risiko hier idealiseer die daaglikse aktiwiteite van werkers, toegerus met hul wit en rooi 'wapenrusting'. As die toerusting egter beskerming is, kan dit nie die gevare wat die agente bedreig, uitwis nie. Dit lyk asof die ridder agter hul rug geplaas is om hulle aan te val. Dit laat jou wonder wie op die ou end sal wen ...
Castan vermy wreed die radioaktiewe risiko's uit te vind en gebruik 'n ongewone, maar opvallende vergelyking. Hierdie voorkomende benadering is deel van 'n konteks van veranderende voorstellings. In die eerste helfte van die XXe eeu gebruik plakkaatkunstenaars vrees en geweld as 'n springplank, en huiwer nie om die nadraai van 'n ongeluk te toon nie. Maar aan die begin van die vyftigerjare het hulle die dramatiese beelde laat vaar en verkies om die middele voor te stel om gevare te vermy.
Noukeurige ontleding toon egter dat geweld nooit heeltemal uit Castan se skeppings verwyder word nie. Die gevaar van bestraling of besoedeling is inderdaad soms afstotend, soms aantreklik, en die bedreiging daarvan moet op 'n afstand gehou word sonder dat dit uit die weg geruim kan word. So 'n dubbelsinnigheid moet vergelyk word met die definisie van 'heilig' wat René Girard voorstel, naamlik 'alles wat die mens beheer, des te meer seker dat die mens homself meer bekwaam glo om dit te beheer ". In hierdie sin moet 'n mens nie te naby aan die heilige kom nie, omdat dit geweld ontketen; maar ons moet ook nie te ver daarvandaan afdwaal nie, want dit is die fondament van instellings wat beskerm teen geweld. Castan sien hierdie onduidelikheid raak deur die werk in werkwinkels en laboratoriums waar te neem. In die veld is hy in wisselwerking met die agentskap van die SPR, vang die tegniese werklikhede vas, probeer die diep betekenis daarvan vertaal. Deur skouers met stralingsbeskermers te skuur, vang die ontwerper hul verbeelding en versprei hy in sy illustrasies die oortuigings wat hul aktiwiteit lei, waarvan die sukses bepalend is vir die toekoms van kernkrag. Die beskerming van werkers is nie net 'n gesondheidskwessie nie, maar ook 'n voorwaarde om aan die publiek aan te toon dat die risiko's onder beheer is en dat die sektor kan voortgaan om te ontwikkel, op 'n tydstip waarop die protes teen kernkrag amper nie bestaan ​​nie.
Nadia Blétry (2009). 'Dit is nie 'n risiko nie. Plakkate vir die voorkoming van beroeps- en gesondheidsrisiko's in Frankryk in die 20ste eeu ", Catherine Omnès, Laure Pitti (reg.). Risikokulture op die werkplek en voorkomingspraktyke. Frankryk in verhouding tot buurlande, Rennes, Presses Universitaires de Rennes, 262 bls., P. 155-172.
Boris Dänzer-Kantof, Félix Torres (2013). Die energie van Frankryk. Van Zoe tot die EPR, die geskiedenis van die kernprogram, Parys, Uitgawes François Bourin, 703 bl.
Jean-Pierre Dupuy (2010). Die teken van die heilige, Parys, Flammarion, 280 bl.
René Girard (2010). Geweld en die heilige, Parys, Librairie Arthème Fayard / Pluriel (1e uitg. 1972), 486 bl.
Jean Rodier, Jacques Castan, Claude Guérin (1963). "Inligting en opvoeding in bestralingsbeskerming". Wetenskaplike en tegniese inligtingsbulletin72-73, bl. 91-98.
Sébastien Travadel, Aurélien Portelli, Claire Parizel, Franck Guarnieri (2017). "Syfers van die oneindige minimum. Stralingsbeskerming in foto's ", Tegnieke en kultuur, n ° 68, bl. 110-129.
Aurélien PORTELLI - Frédérick LAMARE, "toon die radioaktiewe risiko in die kernbedryf van die sestigerjare"
Copyright © salvadoryoscar.com | Toon die radioaktiewe risiko in die kernbedryf van die sestigerjare...