BRIEF: Meneer Herbert van Drukkerystraat | News24
BRIEF: Meneer Herbert van Drukkerystraat
Herbert P Adams is ’n lang, skraal, sestig-jarige gryskopman met baie merke op sy kerfstok en tronktatoes om dit te bewys. Herbert is ’n huislose straatbe­woner van die Kaap se onderdorp, maar met sy keur van Afrikaanse taalgebruik kon hy netsowel jou of my buurman gewees het.
Sedert die einde van Herbert se bendedae en tronksitdae is hy ’n beroepskaroppasser, denker onder bome, leser van ou koerante en ’n algemene straatvaardige bekende gesig in en om die ou sakepersele van die dorp. So het Herbert tydig en ontydig by ons kantoor opgedaag; dan is dit vir ’n bietjie water, dan vir ’n pynpil, maar meestal vir ’n geldjie.
Vanwaar ek in my kantoor sit, kan ek die voordeur sien en as die besoeker by die staalhek genoeg moeite doen, dan sal hy my ook kan sien. Herbert het hierdie rek-en-kyk-tegniek gou agtergekom.
“Die sake is weer sleg die afgelope dae Meneer Hennie; die ander ou in Parow het gesê ek moet sy ruite kom was, maar nou is hy nie daar nie…”
Daar is altyd iets wat moes plaasvind of iemand wat nie ’n werkie of ’n aalmoes te spare gehad het nie en dis altyd ou Herbert wat daaronder ly. Toe besluit ek Herbert moet ’n werk kry.
Sedert daardie dag kom Herbert elke Woensdagoggend ons parkeergebied vir drie ure lank vee. Hy tel die blare op en in ruil kry hy ’n warm koppie tee en ’n blou noot. Ons parkeergebied lyk fraai vir ’n paar uur, ons kantoorgeldjies voel nie armlastig weens die een blou nootjie wat weg is nie en Herbert sorg nou vir sy eie welsyn; al is dit moontlik net hier in Drukkerystraat.
Die verhaal van “Herbert” het sommer net weer vir my ’n klomp opstandigheid en jammerte in my gemoed oopgeknoop. Hoeveel blou note sal elke klein onderneming vir die mees basiese van tydelike werkskepping beskikbaar hê, indien die personeel elkeen een koppie koffie of tee per dag minder drink?
Die voorbeelde is onbeperk, indien die wil daar is.
Hennie Fritz, Epos