In die hartverskeurende agonie kruip die rand van die asfalt nader en nader. Ek gaan eindig met 'n duisend pond warm staal in my skoot! Vrees redlines as ek in noodgeval gaan: adrenalien stort in my bloedstroom in 'n pynlike vernedering van my niere. Ek het in die kromme afgeskuif om my spoed te laat val, die groot Harley se enjin-terugslag as sy rpm het gekom om die eise van die vertraging te ontmoet. Dit is egter nie genoeg nie. Die kromme is skerper as wat dit lyk en ek gaan te vinnig!
Ek druk hard op die stuur, en leun die fiets onder. Dit steek gevaarlik uit as die voetpen teen die sypaadjie rots. Ek sien af, ek sien dat my laars op die punt staan ​​om asfalt te eet. My vel kruip as ek 'n visie het van 'n slegte geval van paduitslag om die fiets te laat val en buite beheer te raak. Die asfalt sal in sekondes deur my leertoerusting gryp. Ek neem vel en spier terwyl ek langs my skuif. Ek het meer leun nodig, maar die lae-hangfiets sleep alreeds onder. As ek geen verkeer in die ander baan sien nie, steek ek die kurwe vinnig reguit deur die fiets regop te trek, met die rem te hard, terwyl ek dit vertikaal het, en dan weer in die kromme terug leun. Ek kyk in die koue-melasse tyd soos die fiets en ek ras na die rand van die ramp wat afgebaken word deur die grens van die sypaadjie.
Met net 'n duim om te spaar - en wat sekerlik mikrosekondes is, maar lyk soos die ewigheid - kyk 'n deel van my in losstaande fassinasie as my drama ontvou. En dan begin die asfalt groei: waar daar net 'n duim word, word 'n voet, dan twee, as ek uit die kromme kom.
Voorop, ek sien kortliks Ken op sy pragtige, persoonlike Softtail soos hy verdwyn om 'n ander kromme. Ons ry noord op US 385 van Custer, South Dakota, waar ons bly, na Rapid City. Ons bestemming vir die dag is die Dakota Badlands oos van Rapid City. Ons is besig om die 50ste verjaardagmotorfiets (Spelt Harley) tydren in Sturgis saam met 300,000-plus ander Harley-ruiters by te woon.
Die biker se lewenstyl het 'n beroep gedoen op my. Sy boheemse houding was in stryd met my lewe tuis. Alhoewel ek in my klasse aan die universiteit na my verwys het as 'n "ou hippie", het my lewe tam, saai en baie onvoltooid geword in die laaste paar jaar. 'N Toenemende bewustheid het begin kruip, 'n ontwaking in my psige, dat daar iets was, 'n groot ding, nie reg in my lewe nie.
Die afgelope twintig jaar was ek nêrens in 'n wedloop nie. Daar was vier en 'n half jaar van voorgraadse skool, gevolg deur vyf jaar van nagraadse skool, en dan vyftien jaar van 'n kollege professor. Ek het deur al die hoepels van loopbaan en familie gespring. By die huis was drie kinders, 'n huis met 'n verband, en rekeninge, en al die stampe van die moderne samelewing. By die universiteit was daar ampstermyn, bevordering en navorsing. Ek het my familie baie lief gehad, maar my lewe het leeg gevoel. Ek het die wetenskap geniet, maar my loopbaan was hol. Gebeure van my lewe het my gekontroleer in plaas van my te beheer.
Ken en ek ry in die majestueuse landskap van die Dakota-platteland. Terwyl ons ry, dink ek aan hoe ek hier gekom het, bedoel ek op hierdie Harley, op hierdie pad, in hierdie pragtige, wilde land.
Ek het meer as twee jaar voor my veertigste verjaardag aangekom, en die oproep van die motorfiets het weer wakker geword. As 'n tiener in die hoërskool en weer in my vroeë twintigerjare in die nagraadse skool, het ek fietse gery. Ek het liefgehad om te ry. Die begeerte om hierdie keer te ry, was nie net 'n motorfiets nie, maar die motorfiets, 'n Harley-Davidson. Harleys vir my was die koning van die fietse, die kenmerk van motorfietse. Hulle was motorfietse met 'n houding. Die groot fietse het 'n byna mistieke appèl aan my gehad wat ek nie verstaan ​​het nie. Ek het hul "spiere", hul krag, liefgehad. Die geluid van die tweeling silinder enjin klop 'n ritme wat resonenteer met iets diep binne my.
Op 'n sekere vlak kan ek nog nie definieer nie, ek weet daar is meer aan die Harley se aantrekkingskrag as net die krag of die enjin se geluid. Die "slegte seun" -beeld van die Harley, ek erken, doen ook 'n beroep op my. Al hierdie - die beeld, die krag, die gesindheid, die avontuur en die ry self - weef 'n wandtapijt wat ek nog nie kan sien nie. Soos ek ry, is ek nog nie bewus van die tapisserie nie. Op die oomblik is daar net hierdie leegheid wat ek probeer vul. Ek soek iets, maar ek weet nog nie wat nie. Ek weet wel dat die Harley en ek op een of ander manier verbind is. Die Harley en hierdie rit deur die Dakota-wildlande is op een of ander manier metafore vir my lewensreis.
Ek is veral ongelukkig in my loopbaan as 'n kollege professor en navorsingswetenskaplike. Hierdie gevoel het begin rondom my 29th verjaardag en het sedertdien voortgegaan om te groei. My loopbaan het beslis nie uitgedraai soos ek voorgestel het as 'n gegradueerde nie. Ek het gevind dat ek dinge anders as my akademiese kollegas sien. My pogings om in te pas, hul loop te loop en hul praat te praat, het my net meer gefrustreerd laat voel. Ek was teleurgesteld met my navorsing en met onderrig. Dit is uitbranding, groot tyd, besef ek. Selfs my huwelik voel nie reg nie. Hierdie gevoel, soos soveel wat aangaan in my lewe, is nie heeltemal op 'n bewuste vlak nie.
In wanhoop het ek 'n sabbatsdag geneem om my loopbaan en belangstelling twee jaar gelede te verjong. Om my familie te bestraf en 'n jaar by 'n groot mediese skool aan te bied om navorsing te doen, het ek van die sabbatsdag nog meer gefrustreerd en moeg teruggekeer. Teen die tyd dat ons teruggekom het, het dit begin om my te ontdek dat navorsing eenvoudig nie my forte was nie - ten minste nie die soort navorsing wat ek gedoen het nie. As ek soveel in my loopbaan belê het en die gesogte toekenning van verblyf en medeprofessor verkry het, kon ek egter nie weggaan nie. Daarbenewens het ek geen idee gehad wat ek nog wou doen nie.
Van waar ek nou ry, lyk my opsies donker. Ek het gesukkel en nog harder gedruk, my navorsing herlei en nog langer ure ingebring. Twee jaar onder die pad was ek nog meer uitgeput. Stres en frustrasie het my konstante metgeselle geword.
So hier is ek op hierdie Harley, op pad na die Dakota Badlands, 'n navorsingswetenskaplike en universiteitsprofessor opgelei in die vaardighede van molekulêre en evolusionêre biologie, wat 'n groot gat in my lewe voel. Ek is 'n skepsel van my wetenskaplike heelal, die heelal van my vyf sintuie, en ek vind daardie heelal baie beperkend. Wetenskap leer dat as ek nie kan smaak, raak, sien, hoor, voel of meet nie, is dit nie werklik nie. Tog is daar iets wat nie heeltemal kongruent is oor hierdie persepsie van die heelal nie. Ek voel dit op een of ander diep ontwaakingsvlak.
My vrou, Carol, en ek het teruggekom van die sabbatsdag wat vasbeslote was om na die land te gaan. Toe ons die meeste van ons huishoudelike goedere verpak het, het ons na 'n klein plaas gaan soek. Teen die einde van die somer het ons verhuis na 'n tien-akker mini-plaas, tien kilometer buite die land. Hierdie skuif na die plaas, saam met my rywedergeboorte, het my reis van die universiteit en na 'n ander pad begin.
Die Harley was aanvanklik 'n ontsnapping. Daarop voel ek 'n gevoel van beheer, 'n gevoel van mag, 'n gevoel van vryheid. Hier was 'n aspek van my lewe wat ek kon beheer. Sy kragtige enjin met sy diep rommende ritme het 'n resonerende koord in my geslaan. Om in beheer te wees van so 'n krag, het my bemagtig. Op die Harley was ek vry om my pad te kies.
Ander magte was ook in my lewe by die werk. 'N Jaar nadat ek weer begin ry het ek karate ingeneem en ook 'n groeiende belangstelling in die Zen Boeddhisme gehad. 'N Paar jaar gelede het ek 'n konsep van 'n boek geskryf wat die wêreldbeskouing van Boeddhisme vergelyk met die wêreldbeskouing van evolusionêre biologie. Die skryf van hierdie boek het my belangstelling in Zen van my voorgraadse dae aan die Universiteit van Texas herleef. Die karate en Zen het ook vir my gevoel soos dinge wat ek nodig gehad het om te doen; hulle was een of ander manier belangrik vir wat binne my gebeur het. Op een of ander manier was daar 'n verband tussen die Harley, die karate en die Zen, maar weer was ek nie seker wat die verbinding was nie. Ek het verken, soek na iets, maar ek was glad nie seker wat nie. Ek was op reis, maar ek het nie geweet waarheen nie.
Oor die volgende dekade sal ek stadig besef dat ek deur al hierdie dinge die Harley, die karate, die Zen en 'n loopbaanverandering bereik het om my persoonlike krag te herwin - om beheer oor my lewe te neem. Soos die Harley self, het ek krag gesien as ekstern. Krag was 'n krag: dit was die vermoë om dinge te beweeg en dinge te doen. Krag was iets buite myself. Dit was geld, dit was 'n doktorsgraad, dit was prestige, dit was 'n ander loopbaan, ens.
Ek het nie krag, ware krag verstaan ​​nie. Daardie begrip sal uit 'n totaal onverwagte rigting kom. Dit sou kom uit 'n wêreld wat die wetenskap nie kon meet nie. 'N Wêreld wat ek nie in die gewone werklikheid kon meet of sien nie. Dit was 'n krag buite my vyf sintuie. Daardie krag was op die punt om my deur te pond. Dit was op die punt om die geslote deure van my gedagtes af te skop. Dit was ware krag en dit het net op die pad gewag. Soos die prairiewind, sou dit sy naam gefluister het en my geroep het om by hom aan te sluit. 'N Grit-slypende sandstorm, hierdie begrip sal my ou werklikheid afbreek, en laat dit soos wit, gebleik, sandduinbene.
Maar daar is nog 'n dieper rewolusie / evolusie wat plaasvind - 'n opstand van die sentrum en die hart van my siel - 'n ontvouing van Gees. Hierdie opstand is my Ware Self, die een wat deur die Skepper gemaak is, en probeer om sy tronk te ontsnap. Die pyn van my Ware Self is so diep en so kragtig dat sy angs elke vesel van my heelal raak.
Ek sal verstaan ​​dat ek dit probeer het, hierdie Ware Me, sedert ek 'n klein kindjie was. Ek het hierdie Ware Self in 'n klipperige, donker gevangenis van vier mure, geen vensters, soliede graniet vir 'n vloer en 'n duim dik staaldeur vir 'n dak gesluit. Ten spyte van hierdie ondeurdringbare fort, my siel se gedempte krete van angs begin om te ontsnap en my bewuste, alledaagse self te bereik. Dit sal meer as 'n dekade wees voordat ek hierdie Ware Self verstaan ​​en die gevangenis het ek toegesluit. Hierdie begrip en die bevryding van my gees uit sy tronk sal in elf jaar in die woestynberge van New Mexico kom. Hierdie "bevryding" kom tydens 'n Visie Quest, 'n heilige inheemse Amerikaanse seremonie. Op daardie woestynvlakte sal ek my siel en ware self vrylê en herwin. Op daardie woestynvlakte, in daardie berge, sal ek uiteindelik verstaan ​​dat daar geen slot op die staaldeur was nie.
Die ry van die Harley was my eerste ontwaking dat daar geen slot was nie. Met die ry het ek op die swaarmetaal-top gedruk en dit het oopgemaak - net 'n duim of so, maar dit het oopgemaak. Van daardie duimopening het my Ware Self versigtig uitgekyk en my visie van die wêreld het begin skuif en verander. Ek verstaan ​​niks hiervan nou as ek ry nie.
'N Sterk wind waai uit die Weste en dit is 'n samelewing.
WindWalker. Reis na Wetenskap, Self en Gees
deur Darrell G. Yardley, Ph.D.
Laai hierdie boek af
Darrell G. Yardley, Ph.D. is die outeur van meer as 30 publikasies in biologie, sosiologie en berading, en 'n afgetrede professor. Benewens sy doktorsgraad en 25-jaar se navorsings- en onderrigervaring in genetika en evolusie, het hy 'n meester in berading, gevorderde opleiding in hipnoterapie en ander terapeutiese benaderings. Hy spesialiseer in persoonlike en geestelike transformasie en hou 'n afrigting-, skrywer- en praatpraktyk van sy plaas in Suid-Carolina. E-pos: [EMAIL PROTECTED]. webwerf: http://www.lifequestpress.com. Hierdie artikel is uit die eerste hoofstuk uit sy boek WindWalker uitgelig, beskryf as 'n visie soeke na 'n Harley. Dit is die outeur se ware verhaal van persoonlike groei en geestelike transformasie van die wêreld van wetenskap na die wêreld van die sjaman.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Bevry die Ware Self met 'n Harley & Zen