Vertalings al hoe belangriker in tye van onsekerheid | Netwerk24
Deur Amanda Botha 20 Augustus 2018 12:23
Die omslag van Joan Hambidge se Coroner's Wife.
Sedert die digter Joan Hambige in 1985 met Hartskrif gedebuteer het, het meer as 25 digbundels uit haar pen verskyn. Vier vertalers het meegewerk om 'n keur uit haar oeuvre in Engels te vertaal. Die bundel, The Coroner's Wife, het pas by Dryad Press verskyn.
Dis 'n projek wat sover strek as 2000. Ek het in die vorige millennium navorsing gedoen in die VSA en was eindeloos bekoor deur die werk van Robert Pinsky, wat ek ook ontmoet het. Ofskoon my tekste in die Harvard-biblioteek staan, kan net 'n handvol mense dit daar lees en dit is vir my belangrik om ten minste my werk te kan transporteer na 'n ander taal sodat mense by kongresse my werk begryp.
Die gedig "In the Garden of Emily Dickinson" het ek vertaal vir 'n kongres in vergelykende ;letterkunde wat in 2016 in Wene gehou is.
Ná my vyf pogings het Douglas Reid Skinner dit reggetimmer. Maar die verskillende weergawes gee tog iets weer van die "lost in translation"-proses. (Hier onder is die vertaling)
and therafter explored Webster's fields
Wat verloor en wen 'n mens in vertaling?
My vier vertalers, Skinner, Johann de Lange, Jo Nel en Charl JF Cilliers, het ook bewys hoeveel 'n mens "wen" met 'n vertaling. Goeie vertalers kan iets anders vind. Woordsnyer word "word sleuth".
Hoe het jy besluit watter gedigte jy gaan opneem?
Daar is geweldig baie verse waaruit ons kon kies. Ek en my uitgewer, Michèle Betty van die Dryad Press, het gedigte rondom temas saamgesnoer: stede, liefdes en familie, ars poeticas, tyd en ewigheid, eerder as om chronologies te werk. So kry gedigte in hierdie bloemlesing in 'n nuwe bundel ander betekenisse.
Ek wil graag wanneer ek na buitelandse kongresse gaan of vreemde plekke besoek, ten minste iets vir 'n kennis kan gee. Dit was terselfdertyd vir my 'n intellektuele oefening deur self ook 'n handvol verse te vertaal het wat in hierdie bundel opgeneem is.
Absoluut. Ek was bevoorreg om met vier uitsonderlike vertalers te werk. Hulle was soos buiksprekers vir my. In Afrikaans was daar 'n bloemlesing In a Burning Sea. Petra Müller is vertaal, soos bv. Wilma Stockenström, Krog en Breytenbach. Op die internet sweef daar verskillende vertalings van digters.
Ek dink die wêreld het al hoe meer 'n "global village" geword en digters word al hoe meer blootgestel aan ander (vreemde) landskappe. Die kanon het verander. Ons leef in 'n tyd van onsekerheid (soos Harold Bloom dit tipeer) en daar gaan waarskynlik al hoe meer reise na ander ruimtes wees. Dit is immers 'n proses van dekolanisering, nie waar nie?