Die titel van Afdeling 6, “Die jaar verakker” is waarskynlik ‘n kopkink na N.P. van Wyk Louw se “Die jaar word ryp in goue akkerblare”. Malan se mees geslaagde gedigte is dan dié wat – ten minste op die oppervlak – deur ’n ligte aanslag gekenmerk word, oftewel, dié gedigte waarin die sprekende subjek homself nooit te ernstig opneem nie, ten spyte van dikwels gewigtige boustof. Terselfdertyd openbaar Malan in ’n hele paar gedigte die vermoë om ’n ophelderende lig oor ’n sekere gegewe te laat skyn en die afgesaagde of voorspelbare op hierdie manier heeltemal te fnuik. Hiervolgens identifiseer ek sterflikheid vs onverganklikheid, tekstuele vs visuele, teenswoordige vs verlede, kyker vs bekykte (en ook andersom: die bekykte wat terugkyk na die kyker!) en ten slotte: Afrikaans vs Nederlands, sowel stamtaal as kulturele aanloop tot die Afrikaanssprekende samelewing. Hy sal dan oorlog voer teen die heiliges wat hom nie wil aanbid nie (Op. 13:7).