Battle of Largs - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Slag van Largs
Die Largs-potloodmonument kyk uit oor die eilande Cumbrae, met die eiland Arran in die agtergrond.
Die Slag van Largs was 'n militêre betrokkenheid tussen die leërs van Noorweë en Skotland naby die huidige stad Largs in Noord-Ayrshire op die Firth of Clyde in Skotland op 2 Oktober 1263. Dit was die belangrikste militêre betrokkenheid van die Skotse-Noorse Oorlog. Die Noorse magte is gelei deur koning Håkon Håkonsson en die Skotse magte deur koning Alexander III. Die resultaat was onoortuigend, maar het die Skotte op lang termyn bevoordeel. Effektief was Skotland nou vry van die oorheersing van Viking.
Die soort ikoniese status wat die Slag in die Skotse volksleer veronderstel het, kan op 'n ietwat wankelrige fondament rus. Nietemin was dit 'n keerpunt in die ontwikkeling van die Skotse nasie. In die konteks van die bewind van Alexander III was die geveg deel van 'n strategie waardeur hy die Skotse outonomie suksesvol kon verseker. Aan die ander kant het sy handelaars produkte regoor Europa verkoop, sodat hy sy klein nasie nie van die wêreld daarbuite geïsoleer het nie. Hierdie nalatenskap lig die neiging in vir Skotland om haarself te sien as 'n veilige en stabiele basis waaruit mense kan deelneem aan 'n wêreldgemeenskap. As meer mense hulself sien as lede van 'n interafhanklike wêreld, met 'n gemeenskaplike verantwoordelikheid vir die welsyn van almal, sal die mensdom oorgaan van selfsugtige denke oor die belange van 'n paar, na die behoeftes van almal.
Die koninkryk van Súðreyjar ("Suidelike Eilande"), wat bestaan ​​uit die Binne en Buiten Hebrides en Kintyre, en die koninkryk van die Mens was sedert ongeveer 1100 onder die suiderheerskappy van Noorweë, en die konings van die koning van Noorweë. Sedert die 1240's het die Skotse koning Alexander II probeer om die eilande van die Noorse koning Håkon Håkonsson te koop, maar hy het deurlopend geweier. Alexander se opvolger Alexander III het hierdie beleid voortgesit, maar weer eens het koning Håkon geweier. In die somer van 1262 het Skotse magte onder die graaf van Ross aanvalle op die eiland Skye geloods. Die nuus hieroor het die Noorse koning bereik saam met berigte dat die Skotse koning van plan was om al die eilande te verower. Håkon het geantwoord deur 'n groot, toegewyde leidang-vloot toe te rus. Volgens Yslandse annale het die grootste vloot ooit wat Noorweë verlaat het, Bergen in Julie 1263 na Skotland verlaat. In die Hebrides het Håkons vloot gekoppel aan die magte van koning Magnus III van Man en koning Dougal van die Hebrides. Historici skat dat die grootte van sy vloot hierna waarskynlik meer as 120 skepe was, met 'n mag van tussen 12.000 en 20.000 man. Nadat hy die beheer oor die Hebriede bewerkstellig het, het koning Håkon sy vloot geanker by die eiland Arran in die Firth of Clyde, waar hy deur gesante van die Skotse koning genader is, met die opening van vredesonderhandelinge. Die samesprekings het voortgeduur sonder om resultate te lewer, en uiteindelik breek Håkon die samesprekings uit en stuur die konings Magnus en Dougal met 40 skepe Loch Long en Loch Lomond in met 'n deel van die vloot om te buit. Die hoofliggaam van die vloot het nader aan die vasteland beweeg, tussen die eilande Cumbrae en Largs.
Kaart van die Firth of Clyde-omgewing.
Terwyl hy hier geanker was, was die Noorse vloot verras deur stormweer. Deur die storm is vyf lang skepe en 'n handelsrat op die vasteland aan wal gedryf. 'N Klein aantal Skotte is met gewapende wapens aangeval, maar geen ernstige gevegte het ontstaan ​​nie.
Die volgende dag, 2 Oktober, het koning Håkon met 'n paar van sy geldleners aan wal gegaan, vermoedelik om verdere aanvalle te verhoed totdat die gestrande skepe vrygelaat kon word. Die leenman Ogmund Crouchdance het beheer geneem van 'n heuwel met ongeveer 200 man wat oor die strand uitkyk, en die mag op die strand was waarskynlik ongeveer 600 meer. Gedurende die dag het 'n Skotse leër nader gekom. Volgens die sage is die Skotse magte 500 ridders in 'n wapenrusting en 'n groot aantal voetsoldate ingesluit, sodat die Noorse tien teen een oortref is. As die sage akkuraat is, sou dit beteken dat die Skotse leër ongeveer 8.000 man getel het in vergelyking met die 800 Noorse troepe aan wal.
Koning Håkon is aan boord van sy skip na veiligheid vervoer. Ogmund Crouchdance se mag op die heuwel begin terugtrek na die strand om nie afgesny te word nie. Terwyl hulle teen die heuwel terugtrek, is hulle deur die voorhoede van die Skotse mag aangeval. Die toevlug was in gevaar om 'n roete te word, aangesien die Noorweërs op die strand begin rondkruip om in hul bote te klim om na hul skepe terug te kom, en verskeie bote het gesink as gevolg van oorbevolking. Die Noorweërs het dit egter reggekry om die orde in hul geledere te herstel en standpunt op die strand te maak. Koning Håkon kon weens die storm nie groot versterkings op land stuur nie, maar een skip uit die hoofvloot het daarin geslaag om die oewer te bereik. Toe die skip aankom, het die Skotte hulle teen die heuwel teruggetrek. Daar volg 'n lang stryd op lang afstande, met boë en klipgooiery, maar die Skotse mag het uiteindelik teruggetrek, waarna die Noorweër onmiddellik op hul bote aan boord gekom het en na die hoofvloot teruggetrek het.
Die sage impliseer dat die Skotse kavallerie nie in aksie was nie, en dit is ook te betwyfel of die voetsoldate se hele liggaam gedra is. Net so was die hoofliggaam van die Noorse mag aan boord van hul skepe, wat deur die storm verhoed is om by die geveg aan te sluit. Die Noorweër het die dag daarna teruggekeer om hul dooies te gaan haal en die gestrande langskip te verbrand, wat hulle ongemolesteerd kon doen. Die sage noem sewe van die Noorse slagoffers. Dit noem ook 'n dooie Skotse ridder, Perus, maar meld ook dat die Noorweërs nie kon weet hoeveel Skotte vermoor is nie, aangesien hulle hul liggame reeds teruggekry het. Binne 'n paar dae het die Noorse vloot die Firth of Clyde verlaat. Reid stel voor dat 'Perus' of 'Ferus' kan verwys na iemand met die naam Fergus (Reid. 1990, 139). Of hy was miskien Sir Piers de Curry (Anderson 1859, 92).
Die winter het nader gekom, daar was geen voorsiening vir die leër nie, en met 'n groot Skotse mag wat op land ongeskonde was, was plundering vir voorsiening nie 'n haalbare opsie nie. Håkon seil Noord. Sy vasale, Magnus III en Dougal, het na hul eie besitting teruggekeer, en Håkon het die winter na Orkney gegaan. Die meeste van sy leidang-vloot vaar terug na Noorweë. Largs was nie 'n verpletterende militêre nederlaag vir Håkon nie, maar dit het beteken dat hy voor die winter nie 'n beslissende oorwinning kon behaal nie, iets wat hy waarskynlik sou moes doen om sy doelstellings te bereik. Soos dit was, bly dit 'n ope vraag of Håkon die gevegte in die lente van 1264 sou kon hernu. Hy het siek geword terwyl hy in die Bishop's Palace in Kirkwall gebly het en is op 15 Desember 1263 oorlede. Die volgende jaar het koning Alexander die Hebrides suksesvol binnegeval het. In 1265 het onderhandelinge tussen Skotse gesante en die opvolger van Håkon, koning Magnus die wetgewer, gelei tot 'n ooreenkoms dat suiwerheid oor die Hebrides en die mens aan die Skotse koning sou oorgedra word, in ruil vir 'n enkelbedrag van 4.000 punte en daarna jaarliks ​​100 punte in ewigheid. Dit is bevestig in die Verdrag van Perth, onderteken in 1266. Noorweë het beheer oor Orkney behou.
Skotse geskiedkundiges van latere eeue het die omvang van die slag van Largs grootliks oordryf. George Buchanan het in die sestiende eeu beweer dat die Noorweërs 20.000 man beland het, waarvan 16.000 saam met 5000 Skotte dood is (Linklater 1968, 38). Vandag beskou historici die ontmoeting as skaars 'n geveg, maar bloot 'n skermutseling. Die belangrikste bron van die geveg is 'n lang deurgang in Håkon Håkonssons se sage1 Hierdie sage is geskryf op bevel van koning Håkon se seun Magnus, en bied die gebeure uiteraard bloot vanuit die Noorse perspektief. Aangesien dit egter binne vyf jaar na die gebeure geskryf is, en na alle waarskynlikheid gebaseer op gesprekke met deelnemers aan die geveg, word dit beskou as 'n redelike betroubare bron wat feitelike gegewens betref. Die interpretasies van hierdie feite het egter wyd uiteengesit, met die stryd wat tradisioneel gesien word as 'n Skotse oorwinning in Skotland en 'n Noorse oorwinning in Noorweë. Hedendaagse geskiedkundiges is dit oor die algemeen eens dat die 'stryd' neerkom op 'n trek. Op die lange duur was hierdie uitslag egter vir die Skotte bevredigend, terwyl die Noorweë moes wen. Effektief is die oorheersing van Viking oor Skotland beëindig.
Die slag was die onderwerp van 'n epiese poësie deur John Galt.2
Viking-fees in Largs
Die Largs "Potlood" is net 1,8 km suid van die middestad geleë.
Die geveg word in die hedendaagse Largs herdenk deur 'n monument aan die strand, in die vorm van 'n hoë silinder met 'n keëlvormige bokant soortgelyk aan 'n Ronde Toring, en staan ​​dit noodwendig bekend as "Die potlood." Largs hou elke September 'n Viking-fees, wat vroeër 'n Skotse viering van die verdediging van hul land was, maar nou verander is in 'n vriendelike viering van albei lande met hoogwaardigheidsbekleërs van Noorweë, wat gereeld bywoning maak van vriendskap tussen die twee lande (Wilson en Murphy 2004) , 152).
Die fees bevat 'n parade, stalletjies, kos, wapenrusting en 'n simboliese gevegsheropvoering van die landing van die Noorweërs met die potlood. In 1912 word die Battle of Largs Memorial in Bowen Craig opgerig, waarvoor dit met openbare intekening betaal is. Dit is die tradisionele terrein van die geveg, hoewel dit dalk nie die presiese ligging is nie.
Die Slag self het 'n ikoniese betekenis in die Skotse geskiedenis aangeneem wat op 'n ietwat wankelrige basis kan rus. Anderson beskryf dit as 'beroemd in verhaal, sang en tradisie' en 'die gedenkwaardigste gebeurtenis in die bewind van Alexander III' (Anderson 1859). Nietemin was dit 'n keerpunt in die ontwikkeling van die Skotse nasie. In die konteks van die lewe van Alexander III was die geveg deel van 'n strategie waardeur hy die Skotse outonomie suksesvol verseker het. Aan die ander kant het sy handelaars produkte regoor Europa verkoop, sodat hy sy klein volkie nie van die wêreld daarbuite geïsoleer het nie. Hierdie nalatenskap lig die neiging in vir Skotland om haarself te sien as 'n veilige en stabiele basis waaruit mense kan deelneem aan 'n wêreldgemeenskap. As meer mense hulself sien as lede van 'n interafhanklike wêreld, met 'n gemeenskaplike verantwoordelikheid vir die welsyn van almal, sal die mensdom oorgaan van selfsugtige denke oor die belange van 'n paar, na die behoeftes van almal.
↑ Finn Hødnebø, 1979, Håkon Håkonssons-sage. Magnus lagabøtes-sage. Norges kongesagaer / Red. Finn Hødnebø, 4. Oslo, NO: Gyldendal. ISBN 9788205114616.
↑ John Galt, 1992, Die slag van Largs. Cambridge, die Verenigde Koninkryk: Chadwyck-Healey.
Aldrich, Ruth I. John Galt. Boston, MA: Twayne Uitgewers, 1978. ISBN 9780805766578
Anderson, William. Die Skotse nasie: of, van, families, literatuur, eerbewyse en biografiese geskiedenis van die mense van Skotland. Edinburgh, UK: Fullerton, 1859.
Linklater, Eric. Die oorlewing van Skotland; 'n nuwe geskiedenis van Skotland van die Romeinse tyd tot vandag. Garden City, NY: Doubleday, 1968. ISBN 9780434425501
Reid, Norman H. Skotland in die bewind van Alexander III, 1249-1286. Edinburgh, die Verenigde Koninkryk: John Donald Publishers Ltd, 1990. ISBN 9780859762182
Simpson, Grant G. Die Mackie-monografieë: 1ste simposium: referate. Edinburgh, UK: J. Donald Publisher, 1990. ISBN 9780859762205
Wilson, Neil en Alan Murphy. Skotland. Footscray, AU: Lonely Planet, 2004. ISBN 9781741041569
Alle skakels is op 18 Mei 2016 opgespoor.
Largs Onbekende Skotland.
Slag van Largs UK Battlefields Resource Centre.
Maatstawwe van nasionale inkome en produksie
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Slag van Largs