Die Letterlike Vervulling van Israel se Sewe Feeste
Prof. Johan Malan, Mosselbaai (Februarie 2013)
Die siklus van die sewe groot godsdienstige feeste wat volgens Levítikus 23 jaarliks deur Israel gevier word, werp duidelike lig op die raadsplan van die Here vir die redding en geestelike toekoms van Israel en die nasies. Ons kan hierin die heilsweg volg wat by die kruis en die eerste reiniging van ons sonde begin, na die opstandingslewe en die vervulling met die Heilige Gees voortgaan, en daarna deur die lang pad van wêreldevangelisasie tot aan die einde van die kerkbedeling lei. Hierna vind die wegvoering van die ware kerk plaas, dan die verdelging van die goddelose koninkryke tydens die verdrukking van sewe jaar, gevolg deur die openbare koms van Christus en die vestiging op aarde van sy koninkryk van vrede en geregtigheid.
Die Here bevestig in sy Woord dat hierdie feeste nie menslik in oorsprong is nie, maar deur Homself ingestel is om sy plan vir die verlossing van die verlore mensdom bekend te maak. Met die oog op die toekomstige vervulling daarvan, moet die feeste jaarliks in die regte volgorde gevier word: "Dit is die feestye van die Here … wat julle moet uitroep op hulle bepaalde tyd" (Lev. 23:4). Die sistematiese opeenvolging van die sewe feeste weerspieël 'n duidelike profetiese program.
Die Pasga word in Nisan gevier, wat die eerste maand op Israel se godsdienstige kalender is. Dit is die lentemaand in die noordelike halfrond – dan is dit gewoonlik Maart op die Gregoriaanse kalender. Israel het 'n maankalender waarin elke maand met die nuwemaan begin. Benewens die godsdienstige kalender het hulle ook 'n siviele kalender wat ses maande later, tydens die herfsmaand op 1 Tisjri begin (meesal in September). Hulle noem daardie dag die Rosh Hashanah, of Nuwejaar. Op die godsdienstige kalender is Tisjri die sewende maand. Volgens Exodus 12:2 het die Here die orde van die maande op Israel se kalender tydens hulle uittog uit Egipte verander sodat Nisan die eerste maand geword het. Die lentemaand simboliseer die begin van 'n nuwe lewe van bevryding ná vier eeue van Egiptiese ballingskap en slawerny aan sonde. Israel het egter nie hulle siviele kalender wat op Rosh Hashanah begin, laat vaar nie en gebruik vandag nog steeds albei kalenders.
Van die oomblik af dat Christus die losprys vir ons sonde betaal het, is die vervulling van die sewe feeste direk ter sake vir alle mense op aarde. Johannes die Doper het nog voor Jesus se kruisiging na Hom gewys en gesê: "Dáár is die Lam van God wat die sonde van die wêreld wegneem!" (Joh. 1:29). Hy sou nie net vir Israel se sonde sterf nie, maar ook vir dié van die hele wêreld. Na sy soendood sou Hy Homself verder deur die oorblywende ses feeste openbaar.
Die tweede fees volg sonder onderbreking op die eerste een en is 'n direkte uitvloeisel daarvan: "…en op die vyftiende dag van hierdie maand is die fees van die ongesuurde brode van die Here; sewe dae lank moet julle ongesuurde brode eet" (Lev. 23:6).
Die ortodokse Jode wat vir hulle Pinksterfees van die wet byeen was, het glad nie gemerk dat die wet oorgegaan het in die genade en dat die bedeling van die kerk onder alle nasies op daardie dag begin het nie. Hulle was geestelik verblind omdat hulle nie vir Jesus as die beloofde Messias en Lam van God wou aanvaar nie, daarom het hulle aan die skaduagtige Ou-Testamentiese feeste bly vashou en dit voortgesit tot vandag toe. Dit is net die Messiaanse Jode, asook Christene uit alle nasies, wat die vervulde Christusfeeste vier.
Jesus het vir agnostiese Jode gesê wat Hom tydens sy eerste koms verwerp het: "Julle sal My van nou af sekerlik nie sien nie totdat julle sal sê: Geseënd is Hy wat kom in die Naam van die Here!" (Matt. 23:39). Die voegwoord "totdat" beteken "tot op die oomblik dat...", en impliseer dus baie duidelik 'n einde aan die lang tydperk van Israel se nasionale ongeloof. Wanneer Christus terugkom, sal Hy sy voete op die Olyfberg in Jerusalem sit (Sag. 14:4-5), en dit veronderstel dat die Bybelse inwoners van Jerusalem (die Jode) terug moet wees in hulle land. Tydens hierdie tweede ontmoeting sal hulle Hom nie weer verwerp nie, maar ten volle aanvaar. Hulle sal opsien na Hom vir wie hulle deurboor het, en bitterlik oor Hom ween (Sag. 12:10). Die hele oorblyfsel van Israel sal dan met Hom versoen word.
Die Here Jesus het weer die woord "totdat" gebruik toe Hy vir die Joodse volksleiers gesê het: "Jerusalem sal vertrap word deur die nasies totdat die tye van die nasies vervul is" (Luk. 21:24). Wanneer Hy aan die einde van die verdrukking, ná die bedeling van wêreldevangelisasie, op die Olyfberg neerdaal, sal die herstel van Israel en Jerusalem 'n finale stadium bereik. Hy sal deur die Kidronvallei en die oospoort wat tans nog toegebou is, na die Tempelberg opgaan en die vervalle koninkryk van Dawid weer oprig (Luk. 1:32; Hand. 15:16-17). Dan sal die vertrapping van Jerusalem finaal beëindig word, want die Tempelberg is tans nog onder die beheer van Moslems.
Paulus Het ook na Israel se lang tyd van geestelike verharding verwys, en aangetoon dat dit met die bedeling van wêreldevangelisasie sou saamval, waarna Israel as volk gered sal word: "...die verharding het ten dele oor Israel gekom totdat die volheid van die heidene (dit is die nie-Joodse volke) ingegaan het; en so sal die hele Israel gered word, soos geskrywe is: Die Verlosser sal uit Sion kom en die goddelooshede van Jakob afwend" (Rom. 11:25-26).
Vir ons as Christene is die kruisiging die Groot Versoendag, maar talle ongereddes in Israel en die nasies sal eers tydens Jesus se wederkoms sy soenoffer aanvaar en ween oor hulle sonde. Hulle grootste sonde sal wees omdat Hom as Verlosser van die wêreld verwerp het.
"Op die vyftiende dag van hierdie sewende maand is dit sewe dae lank die huttefees vir die Here. … Sewe dae lank moet julle in hutte woon; almal wat in Israel gebore is moet in hutte woon, sodat julle geslagte kan weet dat Ek die kinders van Israel in hutte laat woon het toe Ek hulle uit Egipteland uitgelei het. Ek is die Here julle God" (Lev. 23:34,42-43).
Hierdie is 'n vreugdefees wat ná die finale insameling van die oes gevier word om die Here vir al sy weldade van daardie betrokke jaar te bedank, insluitend die oes wat gemaak is. Tweedens het dié fees 'n terugwaartse verwysing na die uittog uit Egipte toe die kinders van Israel in hutte in die woestyn gebly het. Ter herinnering hieraan slaap baie mense nou ook tydens die fees in hutte of onder takskerms in hulle tuine en dank die Here dat Hy hulle voorvaders veilig deur die gevaarlike woestyn gelei en na die Beloofde Land gebring het. Derdens het die fees 'n toekomsgerigtheid deurdat dit duidelik met die koms van die Messias verbind word. Dan sal die oes onder Israel en die nasies ingesamel wees en die Messias op aarde uit Jerusalem regeer.
Met die koms van Christus sal die loofhuttefees in volle vervulling gaan. Dan sal ons saam die Here loof vir ons verlossing uit die slawerny van sonde, en ook omdat Hy ons in moeilike tye in ons pelgrimsreis op aarde deurgedra het totdat ons ons ewige tuiste bereik het. Vir die groot oes van gelowiges wat ingesamel is, sal eer en danksegging aan Hom gebring word. Hierdie fees sal dus ook 'n wêreldwye vervulling hê.