Die kasava waarvan Duster praat is n wortel wat lyk soos n patat, wat die pb afskil en in blokkies sny om gedroog te word.
Hierdie blokkies wat nog nat is het 'n onaangename reuk aan hom. Dit word dan gedroog op matte en soms sommer so langs en op die teerpad om die hitte te gebruik
Waar was ons laas? O ja ek onthou skielik die bestuurder daar by Eco Lodge se naam is Watson! Doen jouself 'n guns en gaan bly daar as jy ooit in daardie rigting gaan. Jy sal nooit spyt wees nie.
Na lang en intense onderhandelinge het Willie en Sonja 'n kamer uit Watson uitgewurg vir 'n mooi prys, en hulle het 'n dubbelbed gehad om op te slaap!! Ek en Johan het maar ons ou tentjies opgeslaan en gerieflik gemaak, terwyl Willie hulle al in die meer baljaar het, want hulle het net uitgepak.
Johan het op 'n stadium ons almal bymekaar geroep en gesê daar is een van die mans wat ons 'n aanbod wil maak. Hulle wou ons op 'n daguitstappie neem die volgende oggend na 'n eiland toe, en terwyl ons snorkel duik, maak hulle vir ons middagete op die eiland. Nadat ons geëet het, gaan voer hulle die visarende en dan maak hulle die aand vir ons tradisionele aandete op die strand. Alles ingesluit, R400 per kop. Ons het dadelik geboek en met die vooruitsigte van more, in die water rondgespeel soos kinders.
Stoffies het so oor die water getuur, en toe ek haar vra wat sy dink, het sy gevra of ek dink die kinders sal kwaad wees as ons nie teruggaan RSA toe nie? Sy sou graag hier wou bly! Moet sê die gedagte was aanloklik, hoor!
Gelukkig is sy 'n yster, so hard soos diamant, maar baie meer waardevol. Sy het die aand saam ons verder gekuier en was gemaklik, maar met 'n gewrig wat pyn soos 'n tandpyn.
Ons het sommer aandete by die lodge bestel en ounag die maan oor ons sien opkom, koffie gedrink en dankie gesê vir die lekker wat ons kan geniet, en dis alles genade.
Gelukkig het Stoffies 'n redelike rustige nag gehad, en ons moes net heeltyd keer dat ek nie oor haar gewrig rol nie. Sy het gesê dit is steeds baie seer, maar gaan nie haar vakansie vertroebel met 'n ou seer gewriggie nie. Ek het haar uit die aard van die saak gehelp aantrek en soms amper vergeet ons moet nog die dag in.....
So 9uur se kant, nadat ons die koelbokse volgemaak het en seker gemaak het ons het alles, is ons "All aboard" geroep deur die skipper (kan weer nie sy naam onthou nie) en die man wat die motor beman het, Luckfoot! Darem onthou ek sy naam!!
Hulle het ons eers so teen die kus af gevat om hout vir die vuur op te laai en toe is ons vort eiland toe. Dit was rerig soos op 'n eiland vakansie. Ons het self daai gevoel van paradys ervaar.
Ek het die kosmakery so deur die loop van die oggend dopgehou en gewonder as "gewone" mense moet sien hoe die manne met die kos werk, of hulle dit sou eet. Daar word met die hande kos opgeskep, voorberei, uitgeskep en sommer geëet ook. Maar ons is hulle gaste vir die dag gewees, en dit was lekker om so bederf te word.
Oral kry jy maar die strand verkopers, en sels op die onbewoonde eiland word jy nie gespaar nie. Karien was gaande oor 'n mooie stuk material, en sy het uiteindelik vir haar 'n sak bestel wat van die material gemaak moet word. En wraggies, die aand tydens ete was die man daar met die sak, presies soos sy hom bestel het, met binne voering die lot!
Die skipper het die dooi vis gevat en so skirl fluit gegee. Die visarende het hul koppe so skuins gedraai en toe gooi hy die vis in die water in, seker nie meer as 30 meter van ons af nie. Een het dadelik opgestyg en so 'n draai gevlieg voordat hy sy duik begin het en swierig, met vere fladderend en swiepend op die dooie vis afgepyl. Ek kan dit nie beskryf nie, maar kry weer hoendervleis as ek net die geluid van die wind deur sy vlerke hoor en die vis sien opstyg saam met hom uit die water uit! Awesome!!!!
Die ou anker ketting op die skip was vir my 'n geleentheid om my ou kameratjie se vermoë tot die uiterste te toets. Mooi uitgekom.
Dit was nou eers ongeveer 13:00 en ons moes iewers gaan geld trek om vir ons verblyf en drank verbruik te betaal. So 50km van die lodge af is die naaste auto teller en ons het die bikes opgesaal en vir 'n middag rit gegaan. Oppad terug het ons by 'n ander lodge gestop en dit was ook 'n baie mooi plek. Ons het teen skemer eers weer by Eco aangekom, toe brand die vure al hoog op die strand waar ons die aand getrakteer sou word met nog 'n baie lekker ete.
Johan het natuurlik verbrand in die water terwyl hy gesnorkel het. Karien se skouers het seer gebrand en die res van ons was sissies en het onder die handdoeke geskuil. Maar daar was niks lekkerder as om op die strand te wees terwyl die son sy sak gesak het nie. Die fotos moet maar die praatwerk doen.
Ons het ons weereens trommeldik geëet, die keer aan hoender, rys, aartappel en ander groente. Dis afgesluk met 'n paar koues en Willie het ons bederf met elk 'n glasie wyn. Die aand was te kort en die lekkerte was baie!!!
Die aand is afgesluit om die strandvuur en die sterre oor ons hoofde as 'n nagwaak vir die aand wat voorlê.
Ons verblyf by Eco Lodge is heeltemal te vining verby, maar ons plan om nader aan Lilongwe oor te slaap het steeds baie sin gemaak. Ons het die oggend gou rekeninge vereffen en vir Watson en sy span 'n baie mooi tip gelos. Hulle het ons op hulle hande gedra en bederf soos jy net kan hoop om in ons eie land bedien te kan word.
Hier het ons kapentas geëet en 'n bier gedrink. Stoffies was weer in haar element by die meer. Ek kan ons hier iewers sien oor 15 jaar, permanent!
Willie wys hoe die kapentas geëet moet word. Die kop en stertjie word afgebreek en die res word geëet!
Ons het lank uitgesien na hierdie een. Weereens het jy dit meesterlik geskryf. Die fotos kleur die storie so mooi in dat ek voel of ek saam was.
Dankie TVB, het nie te styf verbind nie, maar sy het met die bike ryery die hand in die bokant van haar baadjie ingedruk om die hand stabiel te hou. Dit het goed gewerk. En nou het sy 'n gewrig guard om saam te vat op trips. Jy het baie goeie raad gegee, dankie.