WALT Nicolaas Tjaart, van der 1895-1970
eGGSA library Gravestones in South Africa Noordwes : North West North West, POTCHEFSTROOM, Urban area North West, POTCHEFSTROOM, Main cemetery W - Surnames :: Vanne - W Wa - Surnames starting with the letters Wa WALT Nicolaas Tjaart, van der 1895-1970 June | 2009 | vuurklip
June 27, 2009 · 11:08 pm
Die jaar se arbeid
Alle take is voltooid.
Vorms behoorlik ingevul,
Dokuments netjies geliasseer
En alfabeties gerangskik.
Bankstate is gerekonsilieer.
Alle debiete en krediete
Die Ontvanger se aanslag
Wag op my lessenaar.
Dis tyd om te betaal.
27 Junie 2009
June 25, 2009 · 10:15 pm
alwyne van seweweekspoort
die alwyne van seweweekspoort
hulle hou daar die wag
oor klippe gebreek
deur ‘n mag
wat op meer
as net klippe hom wreek
is daar ook vir ons ‘n wag
en is ons kláár gebreek
of hou hy nog
veel meer in pag
om later ook op ons te wreek?
June 19, 2009 · 6:31 pm
June 17, 2009 · 11:00 pm
Wat het ons gisteraand geëet?
Op watter bladsy is ek nou
en waar ís my boek?
Ek onthou Ma se hande,
Haar droewe oë,
Die groewe langs haar mond.
Hoe het Saterdagaand
Se fliek geëindig?
En wáár is my boek?
June 17, 2009 · 10:05 pm
(Denn alles Fleisch, Es ist wie Gras)
daar is soveel
in hierdie tuin
ek stry vergeefs
teen al die groen
van klimop, gras
is reeds verswelg
self gaan ek ten gronde
deur molle bedolwe
en oor alles groei weer gras.
June 16, 2009 · 2:15 pm
“Ik houdt het niet langer vol.”
June 15, 2009 · 11:27 am
Een dagje klein …
Een dagje klein
Ik ben zo moe, ik ben al veertig jaar groot,
mag ik nog één dagje klein?
Alles doet pijn. Wil jij, liefste van mij,
één dagje mijn moeder zijn?
Mag ik in het stoeltje aan het stuur van je fiets
door de wind langs de weilanden gaan?
Wijs me de zwaluwen, wijs me de zwaan,
wijs me de zon, alsjeblieft.
En geef me een zoen op mijn haar.
Gaan we naar opa, gaan we naar zee
met iedereen die weer leeft?
En zing je voor mij het lied
van het kind dat wel groot wilde zijn
maar dan zonder verdriet?
Alles doet pijn. Mag ik, liefste, naast jou
slapen in het grote bed?
Kus me dan zacht op m’n voorhoofd en zeg:
Schat, droom nu maar mooi.
Maar ik sta op in de nacht en jij vraagt:
Ben je te moe om te slapen? Ik ook.
En ik heb liever niet dat je rookt.
Sjoerd Kuyper (1952)
uit: September (2009, Nieuw Amsterdam)
June 13, 2009 · 12:03 pm
“Madonna has Mercy”
Dit klink soos ‘n oproep vir die gebed:
“Wees gegroet Maria, vol van genade, die Heer is met U …”
June 13, 2009 · 11:35 am
Kontras en Ironie!
Ja, nee. Hier het ons met biljoene “groen blare” te doene.
Barry omarm die Torah
Die son bak wit op die binneplein – wit soos die skulp van ’n Josefslelie, wit soos ’n sluier. Kleur is uitgewas onder die genadelose son.
Daar is ’n outomatiese skuifdeur vir aflewerings en ontvangstes.
Die man by die toonbank van die kraaminrigting kyk uit op die binneplein, hy sien die hitte uit die sementblad opslaan in skitterende golwe. Hy sien die skuifdeur en die versengde wit sementblad. Hy sien dit maar neem dit nie in nie.
Buite hou ’n wit bakkie stil. Dis ’n gewone bakkie met ‘n logo op die kajuitdeur. Dis te ver vir die man om die logo uit te maak.
Die man sien hoe iemand uitklim en doelgerig na die skuifdeur loop. Agter hom skuif die deur toe.
Agter die toonbank werskaf twee nonne om sy rekening op te stel. Hulle blik en houding is vol deernis en blyke van meegevoel. Hulle gesigte is omlyn met die wit rand van die lanferswart habyt. Asof hulle voltyds in rou is.
Buite gaan die skuifdeur oop.
Die man van die bakkie kom tevoorskyn. Hy het iets wits onder sy arm. Dit lyk soos ’n kissie. Hy gooi dit argeloos agter op die bakkie.
Die man se vrou is die vorige aand ontslaan. Die dogtertjie was dood by geboorte. Sy was volmaak gevorm, swart haartjies, melkbleek vel – Sneeuwitjie ná die gifappel.
Die non het hom gewys op die wurgmerk wat die naelstring om die brose nekkie gelaat het.
Nou moet hy die rekening vir die bevalling betaal.
’n Non stoot die rekening oor die toonbank. Die man oorhandig sy kredietkaart – hy slaan geen ag op die bedrag nie. Hy wag vir die strokie wat geteken moet word. Dan kan hy weer terug na die woonstel waar sy vrou wag.
Die man teken die strokie. Hy sit sy kredietkaart terug in sy beursie en tel sy motorsleutels van die toonbank op. Hy hoor nie die non se groet nie.
Die verkeerslig is rooi, hy wag vir die groen lig. Opeens sien hy weer in sy geestesoog die skuifdeur wat oopgaan, hoe die man die kissie op die bakkie gooi.
“My God!” dink hy, “is dit die kissie?”