Die openingsnit, “Iets kry”, sing hy byvoorbeeld oor mense se gefuif tydens somervakansies en hulle versugting dat die feesgees moet bly, kompleet met ’n trompet om die pret te onderstreep:
Myburgh sing egter wel oor die liefde, en wanneer hy dit doen, is dit nie trekkerig en spookasem en soetsappig nie.
“Woestyn” en “Pilaarbyter” span die elektriese kitaar harder in, terwyl hier ook twee Engelse liedjies, “Into me” en “Them”, op is. Ek moet eerlik wees, ek is nie mal daaroor nie. Ek kan nie presies my vinger daarop lê nie, maar dis asof die Afrikaanse nommers ’n dieper eerlikheid openbaar, asof Myburgh meer oopmaak en minder skanse op het. Maar dalk is dit bloot oor hy in sy moedertaal sing?