Joe 90 in Helmet Print [Framed]
Joe 90 in Helmet Print [Framed] £15.99 Notify me when this product is available:
Classic Joe 90 imagery featuring Joe 90 in a helmet.
Joe 90 print Miele WWE320 PWash2.0 | Reviews | Kieskeurig.nl
Miele WWE320 PWash2.0 - Reviews
€ 1.039,00 Coolblue.nl € 1.199,99 Bol.com
De gemiddelde beoordeling is gebaseerd op de 6 reviews die zijn achtergelaten voor de Miele WWE320 PWash2.0 op Kieskeurig.nl.
Geschreven voor: Miele WWE320 PWash2.0 October | 2015 | kaiserbirddotcom | Page 2
Dag 24: Die eerste lugaanval in Afrika, nié in “Die Keiservoël oor Namaland” nie.
October 18, 2015 October 18, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Een van die eienaardighede van Namibië is die feit dat die land die toneel was van die eerste suksesvolle veldtog van die Geallieerde magte tydens die Eerste Wêreldoorlog, of dan ten minste van een van die kolonies, naamlik die Unie van Suid Afrika.
Die Roland vliegtuig met luitenant Paul Fiedler aan die stuur styg op vanaf Aus.
Tydens hierdie veldtog het ‘n gemotoriseerde vliegtuig ook die eerste suksesvolle lugaanval op ‘n vyandelike mag in die geskiedenis van oorlogvoering uitgevoer. Dit was egter nie die Geallieerdes, lees Unie, wat hierdie lugaanval uitgevoer het nie, maar die Duitse “lugmag,” bestaande uit die twee vliegtuie van luitenante Fiedler en Von Scheele, ‘n Aviatik en Roland Taube.
Ek het met die eerste konsep-skrywe van die boek probeer om hierdie verhaal in te weef, maar dit moes later sneuwel as ‘n slagoffer van my “Kill your darlings” herskrywes. Ek moes erken dat dit nie deel was van die hart en siel van my storie nie.
Die Unie-magte onder bevel van die Unie se eerste minister, generaal Louis Botha, het Duits Suidwes Afrika op vier fronte binnegeval: suid vanaf Ramansdrif, wes vanaf Lüderitz, noord vanaf Walvisbaai en Swakopmund, Luitenant Paul Fiedler, regs, by sy Roland Taube Doppeldecker vliegtuig.
en oos vanaf Rietfontein. Die troepe vanaf Lüderitz het op die Tschaukaibvlakte saamgetrek. Die Duitsers het vanaf Lüderitz voor die Unie-magte gevlug en so ver as wat hulle gevlug het die spoorlyn tussen Lüderitz en Aus opgeblaas, daardie selfde spoorlyn wat hulle in 1906-07 binne rekordtyd gebou het. Die Duitsers het hulle op Aus, sowat 50 kilometer verder ingegrawe en mooi skanse gebou. Daardie skanse is vandag nog te sien, op Klein Aus Vista, een van Namibië se bekostigbare spoghotelle.
Terwyl die Unie-magte op die Tschaukaib gelê en wag het, het luitenante Fiedler en von Scheele in hulle vliegtuie opgestyg en kanonkoeëls met die hand op die Unie-soldate neergegooi. Drie soldate het gesneuwel. Dit was as gevolg van hierdie bomaanvalle wat die perde glo so geskrik en gevlug het, en wild geraak het. Vandaar die wilde perde, oftewel die tweede teorie soos op Dag 23 beskryf.
Hierdie foto is deur luitenant von Scheele geneem vanuit sy vliegtuig en wys hoedat die bomme wat hy op die Unie-troepe gegooi het, ontplof het.
In my boek noem ek die Tschaukaib as een van die drie bekende ossewaroetes wat die transportryers destyds gebruik het. Die enigste water op die Tschaukaib is die sogenaamde “bankwasser,” oppervlakswater as gevolg van reën. “Bankwasser” was maar min en die manne moes merendeels die suidelike roetes oor Ukamas of Kaukasib volg. Hierdie twee plekke het fonteine met brak water gehad. Vandag is al hierdie plekke ontoeganklik, onder andere omdat dit diamantvelde is.
Dit is eers wanneer mens self op die Tschaukaibvlakte staan, in die versengende hitte, dat jy besef hoe moeilik dit moes gewees het om hier met ‘n ossewa te trek, of om vir weke lank op generaal Louis Botha se bevel om aan te val te moes wag.
Daar lê tot vandag nog allerhande rommel, onder andere jenewerbottels en koeldrankbottels, op sekere plekke op die Tschaukaib rond, monumente van ‘n vergete veldtog.
Ingrid en Giel du Toit op die Tschaukaibvlakte waar die lugaanvalle op die Unie-soldate plaasgevind het.
October 16, 2015 October 16, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Dag 22: Cornelius Fredericks op Haai-eiland
October 15, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
‘n Koue rilling het oor my rug geseil toe ek hierdie gedenksteen sien. Die inskrywing het my vermoedens bevestig. Dit was Cornelius Fredericks wat betrokke was by die Luchtenstein-gesin se aanval. Dit was dieselfde Cornelius van wie van Huyssteen in The Lonely Grave in the Fish River Canyon geskryf het. Met ander woorde, hierdie man was die vriend, soos deur van Huyssteen vertel, van luitenant Thilo von Trotha, broerskind van generaal Adrian Dietrich Lothar von Trotha. Dit was hierdie man voor wie Therese Luchtenstein op haar knieë geval het en om genade gesmeek het. Dit was hy wat vir haar gesê het “Kniel voor God alleen, nie voor ‘n mens nie. Ons Namas maak nie oorlog teen vroue en kinders nie.” Dit was hy met wie Thilo in die Visriviercanyon oor vrede onderhandel het, toe twee van sy soldate hom, Thilo, in die rug geskiet het. Dit was hy wat net na die Luchtenstein-aanval gevange geneem is, en “opgehang is,” volgens oom Dicky, maar met die verskil dat hy hier op Haai-eiland dood is, en nie in Keetmanshoop nie.
Saam met hom is daar 167 manne, 97 vroue en 66 kinders ook hier dood, volgens die inskrywing op die gedenksteen. Later sou ek uitvind dat hierdie syfer erg onderskat is. Die getal moes etlike duisende gewees het, as die ander bronne betroubaar is.
Maar hoe is Cornelius en die ander mense dood? Opgehang of wat? Ek moes weet.
“Ek ken ‘n direkte afstammeling van Fredericks,” verklaar Giel, my gids. “Hy is pastoor Isak Fredericks van Windhoek.”
Ek het geweet dat ek met pastoor Fredericks moet praat, maar eers kon ons nog ‘n paar interessante dae in Lüderitz en omgewing spandeer.
October 14, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Dag 19: Die Driehoek van die Dood, in die tyd van “Die Keiservoël oor Namaland.”
October 12, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Die drie groot leiers en rolspelers in die magstryd om grond en beheer in die laat negentiende eeu. Hier is hulle vreedsaam bymekaar, maar na Samuel Maharero (regs) se dood sou oorlog uitbreek tussen sy volgelinge en Duitsland.
’n Paar dekades gelede tydens die Grensoorlog het die gebied tussen Grootfontein, Tsumeb en Otavi bekend gestaan as die Driehoek van die Dood, omdat die terroriste elke jaar daar toegeslaan het. ’n Interessante boek daaroor het onlangs verskyn onder die titel, Tannie Pompie se Oorlog.
In die vroeë geskiedenis van Duits Suidwes-Afrika was daar ook ’n driehoek van die dood, maar tussen mense, die Herero’s, Namas en Duitsers. Hulle was die magshebbers van daardie tyd en daar was onderlinge oorloë, vredes, verdrae en verraad tussen die drie volke.
Meegaande foto wys die drie leiers, Hendrik Witbooi, Samuel Maherero, en Theodor Leutwein. Terwyl Samuel Maherero nog geleef het was daar minder onvrede. In daardie tyd was die Duitse mag in Duits Suidwes-Afrika nog baie klein met slegs enkele soldate. Sou die Namas en Herero’s wou kon hulle baie maklik van die Duitsers ontslae geraak het. Dit is veilig om te sê dat beide die Herero’s en die Namas afsonderlik, en heimlik gedink het dat hulle die Duitsers sou kon gebruik om die ander inheemse volk permanent te oorwin. Samuel Maharero het gedink die Duitsers sou gawe bondgenote wees om van die lastige Hendrik Witbooi ontslae te raak en andersom.
Met Maherero se dood het groot onrus onder die verskillende Herero-stamme uitgebreek. Elke Herero-kaptein het gereken dat hy op Samuel se troon geregtig was. Die Duitse mag is uitgebrei en die Herero’s het daarteen in opstand gekom, maar vanweë hulle onderlinge struwelinge was hulle swak ge-organiseer.
Die Duitsers en Namas het verdrae gesluit en het saam oorlog gemaak teen die Herero’s. Net na die vernietigende oorlog het die Namas teen die Duitsers gedraai en oorlog verklaar. Dit sou uiteindelik tot ook hulle vernietiging lei. Vir ’n paar jaar sou vrede heers, tot die Duitsers die knie moes buig voor die Suid-Afrikaanse mag onder leiding van Generaal Louis Botha.
Uiteindelik sit die Swapo-regering, met die Ovambo’s as magsbasis, vandag in die stoel.
Dag 18: Die graf in die Visriviercanyon.
October 10, 2015 ~ Koos Marais	~ Leave a comment
Op ’n dag, nadat ek reeds goed op dreef was met die skryf van die teks van “Die Keiservoël oor Namaland” drentel ek in die boekwinkel Hemingways in Hermanus rond. Ek kom af op ’n dun boekie, The Lonely Grave in the Fish River Canyon, deur CNL van Huysteen. Dit vertel hoe ’n jong Duitse soldaat, Thilo von Trotha, die vierde geslag von Trotha wat in die militêre professie opgelei is, op ’n dag besluit het om na avontuur in Afrika te kom soek. Hy wou saam met die Boere van die ZAR teen die magtige Britse Ryk kom veg. Hy vertrek SA toe op ’n skip, ontmoet ’n jong Duitse verpleegster wat hier kom werk het as militêre verpleegster, en veg teen Engeland. Uiteindelik word hy gevang en na Ceylon toe gestuur as krygsgevangene.
Na die oorlog trou hulle en ’n jaar later breek die oorlog tussen die Duitsers en die Herero’s uit. Die hunkering na Afrika is te sterk en hy kom na Duits Suidwes Afrika. Sy oom, generaal Lothar von Trotha is die bevelvoerder van die Duitse magte in Duits Suidwes Afrika.
Thilo neem bevel van ’n seksie Nama-verkenners onder leiding van Cornelius Fredericks, skoonseun van Hendrik Witbooi. Hulle volg die Herero’s en stuur inligting na die hoofkwartier. Hulle raak in gevegte teen die Herero’s betrokke en ontwikkel ‘n hegte vriendskap.
Na die Slag van Waterberg en Lothar von Trotha se verskriklike uitwissing van die Herero’s, verklaar Hendrik Witbooi oorlog teen dieselfde Duitsers saam met wie hy en Cornelius geveg het. Cornelius neem die vroue en kinders van Bethanië na die Visriviercanyon om van die Duitsers te ontkom, maar Thilo besluit om sy vriend Cornelius te gaan soek en oor vrede te onderhandel.
Thilo het nie in ’n geveg omgekom nie. Hy was ongewapen en besig om met Cornelius te gesels toe een van Cornelius se soldate hom van agter in die rug geskiet het.
Dit is sekerlik nie te betwyfel nie dat die Duitsers met alle mag en mening sou terugbaklei na so ’n verraderlike daad.
Met die lees van hierdie boekie het ek skielik tot die besef gekom dat Cornelius die Nama-leier was waarvan oom Dicky my vertel het. Hy het die naam van Simon Koper, “of een van daai” genoem, maar hy was verkeerd. Ek kon ’n naam by die legende plaas, want ek het deur middel van navorsing presies geweet waar elkeen van daardie leiers op daardie stadium was. Die datum van Thilo von Trotha se dood is ’n 14 Junie 1905. Daarna sou Cornelius nog agt maande voortveg voor sy ontmoeting met die Luchtensteins.
Elke moedige stapper wat al die Visriviercanyon gestap het, stap by daardie graf verby.