Tekenbasis: Jon DeMartins Tekenwerkswinkels om skilderye te verbeter - Tekening - 2021
'Een van die grootste redes waarom skilders in die moeilikheid kom, is omdat hul foto's nie 'n soliede basis van akkurate en ekspressiewe tekeninge het nie,' sê die kunstenaar, New York, Jon DeMartin. Daarom is sy tekenwerkswinkels so behulpsaam vir figuurlike skilders.
As dit duidelik is dat daar geen pil is wat die pyn van 'n skildery wat verkeerd geloop het, vinnig sal verlig nie, kan DeMartin jou help om die onderliggende probleme van onakkurate verhoudings, verwronge kenmerke of lewelose vorms te hanteer. Hy bied 'n verskeidenheid maniere waarop u algemene ongesteldhede kan genees.
'N Student het fyn dopgehou
terwyl DeMartin hom wys hoe
om sanguine gekleurde Conté te gebruik
kryt om die model te teken.
DeMartin se werkswinkels en klasse is in die hele Noordooste in aanvraag, en hy is 'n gereelde instrukteur by verskeie topskole in New York en Connecticut. Nelson Shanks het hom onlangs uitgenooi om 'n intensiewe werkswinkel van een week te hou vir die talentvolle skilders wat in Studio Incamminati, Philadelphia, studeer. "Na die eer van Nelson wil hy hê dat ek sy studente 'n heel ander benadering tot die teken van die figuur moet stel as die wat hy gebruik," verduidelik DeMartin. 'Dit was 'n eer om dit te doen, want die studente van Incamminati is bekendgestel aan sommige van die top figuurlike kunstenaars in die land, soos Nelson, Stephen Early, Leona Shanks, Darren Kingsley, Michael Grimaldi, Dan Thompson en Rob Liberace.
"Tekening is 'n integrale deel van die proses van prentmaak," beweer DeMartin. 'Dit bied die geleentheid om variasies van die onderwerp te ondersoek. 'N Kunstenaar kan opgewonde raak oor 'n idee en vinnig in die skildery instap sonder voldoende voorbereiding, net om te ontdek - dikwels te laat - dat die idee nie deur die hele proses volgehou kan word nie. Deur die tyd te neem om voorbereidende tekeninge uit te voer, kan 'n kunstenaar die idees noukeurig oorweeg en distilleer en sodoende beter kreatiewe besluite neem. '
Werkswinkelstudente het mee getrek
hul arms heeltemal uitgestrek.
Die beste deel van DeMartin se tekenwerkswinkels is dat hulle 'n verskeidenheid benaderings tot figuurlike tekeninge aan studente bied, wat elkeen kan help met spesifieke aspekte van die maak van prentjies. Byvoorbeeld, hy laat studente elke dag begin met vinnige gebaarstekeninge wat die spontane, lineêre aspekte van die opname van 'n aktiewe houding in 'n lyntekening beklemtoon. 'Kort posisies van een tot 45 minute gaan gewoonlik meer oor lyn en gebare, en lang klere (een uur of langer) handel oor vorm en volume,' verduidelik hy. 'As gevolg van tydsbeperkings, is dit moeilik om enige uitgebreide modellering met waardes te doen, dus hoe meer maniere om volume uit te druk, hoe beter.
"In baie tekeninge uit vroeëre eeue was die illusie van die derde dimensie nie heeltemal afhanklik van waardegraderings nie, omdat die opvatting agter die buitelyne op sigself dimensioneel was," vertel DeMartin. 'As gevolg hiervan is 'n kleiner waardesbereik gebruik en kon die tekeninge in 'n korter tyd gemaak word. Geleenthede om opwindende aksies en ritmes te realiseer, word vergroot indien kortposisies beoefen word.
DeMartin het regstreeks gewerk
op die studentetekeninge
om hulle te help verstaan
hoe om verbeterings aan te bring.
'As kunstenaars ure of dae met dieselfde houding werk, word hul tekeninge ontleed van waardes wat verband hou met vorms wat van die lig na die skaduwee draai,' verduidelik DeMartin. 'Die soort studie hou meer verband met die 19de-eeuse akademiese praktyk van die maak van hoogs afgewerkte tekeninge van gipsgieters en van modelle wat dae en weke lank dieselfde hou. In hierdie geval val die klem op 'n noukeurige waarneming van die subtiliteite binne die vorm.
"Albei hierdie benaderings om die figuur te teken, kan voordelig wees vir skilders, maar dit kan ook tot hul eie probleme lei," sê DeMartin. 'Kunstenaars wat slegs kort gebaarstekeninge maak, produseer dikwels gestileerde beelde wat formeel is eerder as eerlike reaksies op individuele modelle. Omgekeerd, kunstenaars wat slegs tekeninge maak wat maande duur om te voltooi, eindig dikwels met meganiese akkurate waarnemings wat nie emosionele inhoud het nie. Deur die twee benaderings te kombineer, het die kunstenaar 'n beter kans om beide vinnig te evalueer hoe die figure in die ruimte beweeg, sowel as akkurate waarnemings wat die wese van die persoon wat getrek word, ontlok. "
met Nupastel op koerantpapier.
DeMartin beveel aan dat kunstenaars verskillende tekenmateriaal gebruik, maar dieselfde liggaamshouding tydens die maak van hierdie twee soorte tekeninge. 'Teken moet van 'n staande posisie af uitgevoer word met 'n arm uitgesteek sodat die beweging van die skouer af kom, nie net die pols nie,' dui hy aan. "Kunstenaars moet sowel die tekenoppervlak as die model binne hul visieveld kan sien.
"Die hoofdoel met die maak van vinnige sketse van die model met kryt (Nupastel) is om die ritmiese aksies en moontlik 'n mate van sametrekking vas te lê," gaan hy voort. 'Ek wil die aksie voor die kontoere vind, want sonder daardie bewegingsgevoel sal die tekening sy ritmiese vloei verloor. As die tyd dit toelaat, stel ek geleidelik struktuur in deur die oriëntasie van die kop, ribbekas en bekken in die ruimte te konseptualiseer met behulp van vertikale en horisontale mediaanlyne. Die fokus is meer op die skelet van die liggaam as op die spiere.
"Die lyne wat die kenmerke beskryf, kan oor die liggaamsdele beweeg, aangesien dit die vloei van vorms en die verhouding van een vorm tot 'n ander beklemtoon," verduidelik DeMartin. 'As 'n arm byvoorbeeld oor die liggaam kruis, moet die kunstenaar eers die kontinue lyne van die liggaam trek en dan die arm oor daardie gedeelte van die liggaam trek. Die punt is om eers die aksie en kontoer vas te vang en die subtiliteite later te laat kom.
"Tekeninge wat oor 'n lang tydjie gedoen is, moet met medium houtskoolkool in 'n houer geplaas word," adviseer die kunstenaar. 'Die voordeel van houtskoolkool is dat dit makliker is om uit te vee en aan te pas, mits die lyne nie te donker is nie. Vanweë sy sagtheid gly die houtskoolkol oor die papier en is dit 'n duidelike en eenvoudige begin. '
Sodra DeMartin tevrede is met die verhouding en plasing van die figuur op die papier, dui hy die skaduarea aan in 'n proses wat hy noem posterizing. 'Een ding is universeel waar vir sowel kort as lang posisies: skaduwees moet eerste ingeplaas word, want dit lei die kunstenaar in die vergelyking van die ander waardes wat in die lig is,' beklemtoon hy. 'Ek skep een plat waarde vir die ligte (die wit van die papier) en een plat waarde vir die skaduwees met uitgestrekte lyne wat 'n ligte toon gee. Waarde is nie 'n probleem nie, slegs die grafiese interpretasie van die skadupatroon. Dit is belangrik om te erken watter vorms in die skaduwee is en wat nie omdat kunstenaars dikwels donker waardes in die lig vir skaduwees verkeerd doen nie. '
As hy tevrede is met die basiese tekening van wingerde-houtskool, vee DeMartin baie van die sagte houtskool af, en laat slegs 'n vaal beeld op die wit papier agter. 'Dit gee my 'n patroonvorm of gids vir die laaste fases van die tekening,' verduidelik hy. 'Daarna gee ek die figuur weer met behulp van saamgeperste houtskool, wat meer permanent is, en let op die akkuraatheid van die tekening in vergelyking met die model.
"Ek ontwikkel die skaduwees op 'n toevoegende manier en bou lae houtskool op," sê DeMartin en verduidelik hoe ek lang posisies kan teken. 'Ek vryf eers 'n eweredige, plat massa skaduwees in en gebruik dan 'n houtskoolstomp om die skaduwees in die papier te smelt. Dit dien as 'n lekker samestelling van die waardes in die lig, wat meer spontaan met broei getrek word. By langer posisies word die driedimensionele illusie van die tekening hoofsaaklik uitgedruk deur waardes van lig en donker. Die vliegtuie op die vorm wat van die ligbron wegdraai, word donkerder as dit by die skaduwee kom. Dit is die waardegradasies op die vorm wat die illusie van rondheid oordra. Hoe meer die vorm vorm, hoe meer versprei die gradering. "
Twintig minute lewenstekening
Die hoeveelheid werkswinkels wat studente aan kort- en langtermyntekeninge spandeer, hang deels af van hul vaardigheidsvlak. 'As studente nie baie opleiding gehad het nie, spandeer ek minder tyd aan kort poses en meer aan lang posisies omdat dit te moeilik is om 'n ongeskoolde kunstenaar op te lei in 'n werkswinkel wat slegs 'n paar dae duur,' verduidelik die kunstenaar. 'Dit is beter vir beginners om probleme wat meer direk met skilderkuns verband hou, soos waardes, vorms en rande, eerder as gebare te hanteer. Dit is gewoonlik makliker om op eweredigheid, skaal en projeksie te werk as die model vir 'n paar uur dieselfde houding het. "
DeMartin bied 'n gedetailleerde oorsig van die ontwikkeling van een van sy onlangse skilderye om te help om die voordele van 'n skilder voordelig in tekenwerk te wees. Biljart. Die talle duimnaelsketse, lineêre tekeninge, waardestudies en komposisiediagramme het daartoe bygedra om die soliede basis te vorm wat volgens DeMartin so belangrik is vir goeie skilderkuns.
Die binnetoneel van 'n biljartsaal het begin met 'n vinnige gebaarstekening en ontwikkel deur 'n reeks komposisiestudies. 'Ek het onthou van 'n biljartsaal wat ek in die 1970's besoek het, wat ek gefotografeer en jare later gemaak het in 'n rowwe grafiet-tekening in 'n 3-x-5-sketsboek,' onthou hy. 'Die skets was 'n losse aanduiding van twee mans wat 'n swembadpartytjie geskiet het toe hulle naby 'n venster gestaan ​​het. Jare later het ek 'n skildery in die vooruitsig gestel wat kon opgeneem word in die John Pence Gallery-interieur-uitstalling in San Francisco. Ek het my voorgestel dat dit baie atmosfeer het wat voortspruit uit die hoë kontras van helder lig en diep skaduwees. "
Nadat hy meer tekeninge gemaak het om die idee te verken en die beeld in sy gedagtes te indruk, het DeMartin 'n vriend gevra om as een van die swembadspelers voor te sit en die spieëlbeeld van sy eie liggaam vir die ander man te teken. 'Ek het verskeie tekeninge in wingerdskool gemaak om die aksie en karakter te kry, en toe maak ek noukeuriger tekeninge op getinte papier met saamgeperste houtskool en witkryt,' verduidelik hy. 'Ek vertrou volkome op die tekeninge toe ek met die skilderproses begin.'
Net soos hy die tipe tekening wat hy gebruik, varieer, gebruik DeMartin ook verskillende skildertegnieke. 'Ek baat daarby om saam met kunstenaars te studeer wat twee verskillende maniere ondersoek het om skilderye te ontwikkel, wat elk tot 'n ander resultaat lei,' erken die kunstenaar. "Michael Aviano het verduidelik hoe ek op monochromatiese onderverf moet voortbou, terwyl Nelson Shanks my van die begin af geleer het om met kleurverhoudinge te werk. Ek vind geleenthede wanneer die een of die ander benadering my voornemens die beste kan dien.
"In die geval van Biljart, Het ek besluit om 'n monochromatiese basis te vestig deur eers die lyne van die tekening te verseël met 'n dun mengsel van ou Hollandse bruin okerverf en daarna 'n volledige monochromatiese basis met verbrande umber te verf, 'vertel DeMartin. "'N Monochromatiese onderverf bied die voordeel dat die foto' kan asemhaal ', veral in die donker gange. Dit skep 'n fyn balans tussen dekking en deursigtigheid, sowel as 'n tekstuele rykdom. Nadat dit heeltemal droog was, begin ek in verskillende skilderye in kleur te verf om die vlakke van deursigtigheid en dekking wat nodig is vir die voltooide skildery te bereik. Terwyl ek die plaaslike kleure oor die fondament gelaag het, was ek waaksaam om die waardes onderaan vas te hou. "
DeMartin benadruk dat daar nie net een aanbevole benadering tot teken of skilder bestaan ​​nie. Die belangrikste ding wat kunstenaars moet onthou, is dat 'n mate van tekening help met die keuse van die elemente van die prent, die samestelling van lyne en waardes en die oplossing van potensiële probleme. "Dit help altyd om tegnieke te hê wat gebaseer is op soliede beginsels wat met harde werk suksesvolle resultate lewer," sluit hy af. "Kunstenaars kan hul visioene eers besef deur die vermoë om die lewe eers in tekeninge vas te lê."
Jon DeMartin het 'n B.F.A. graad in filmvervaardiging van die Pratt Institute in Brooklyn, en studeer kuns aan die Art Students League van New York, Manhattan, saam met Gustav Rehberger en Nelson Shanks, asook onafhanklik by Michael Aviano. Boonop het hy saam met Milet Andrejevic en Edward Schmidt opgelei in rolverdeling. Sy tekeninge en skilderye is in galerye in New York, Kalifornië en Virginia uitgestal en is in American Artist, Art in America, ARTnews en The Classicist gepubliseer. DeMartin het onderrig gegee aan die New York Academy of Art, die Woodstock School of Art en Parsons The New School for Design, almal in New York, asook aan die Lyme Academy College of Fine Arts in Old Lyme, Connecticut. Hy word verteenwoordig deur Hirschl Adler Gallery, in New York, en John Pence Gallery, in San Francisco.
Kyk die video: Radionica crtanja i slikanja (Junie 2021).
Copyright 2021 \ Kunstenaarsnetwerk - kreatiewe inhoud, opvoeding en produkte vir die kunstenaarsgemeenskap \ Tekenbasis: Jon DeMartins Tekenwerkswinkels om skilderye te verbeter