Onderwys: Fokus op standaardeFoto: Homeyesterday.com Leonard van der Dussen Daar is werk om te doen in die onderwys. Wêreldwyd begin die oordrewe sosialistiese rol van die staat en die klem op eksamenuitslae pleks van leer en ervaring hom wreek, met ’n samelewing waarvan vermoëns verswak. In Suid-Afrika beleef ons ’n nog hewiger problematiek met die politieke oorheersing wat standaarde afbreek, en die Afrikanervolk wat die leiding moes neem in Suid-Afrika wat tans in ’n identiteitskrisis is en met ’n selfvertroue-probleem worstel. In hierdie artikel fokus ons op Afrikaneronderwys, en eintlik net een aspek in twee dele, naamlik oorgerustheid as gevolg van verouderde denke en waar die fokus moet wees. Dis goed om ’n mens se eie instellings te steun en positief daaroor te praat. Dit baat egter niemand nie, ook nie die huidige geslag leerders nie, om prestasies bewustelik of onbewustelik op te blaas. Sodoende ontstaan daar ’n gerustheid wat verband hou met ’n gemeenskapsverskynsel wat steeds in Suid-Afrika waargeneem word, naamlik: As ek Afrikaner is, is ek deel van ’n heldevolk wat prestasies lewer en hoef dus nie veel verder te dink of te doen nie. Die gedagte dat “solank dit Afrikaans is, is dit goed” werk nie. ’n Voorbeeld van grondvlakdenke uit die reaksie op die BCVO-matrieks van 2015 se uitslae: Op Facebook sê ene Estelle Kruger van Wyk in reaksie op die uitslae: “Die syllabus (sic) van die staatsskole (sic) is ’n mislukking!! Die standaard word aangepas by die anderskleuriges. Uiters lae standaard. Die BCVO gee die staatskole ’n groot pak slae.” Kom ons kyk nugter na feite: Die IEB-eksamen se standaard word deur waarnemers van ’n hoër standaard as die staatseksamens geag, maar of dit werklik beteken moeiliker vraestelle of net beter aanbieding van die onderwys is nie bewys nie, gegewe dat Umalusi ook die IEB se vraestelle reguleer en die IEB akkrediteer. Die IEB voldoen aan die KABV-struktuur en nasionale kurrikulumverklaring. Die BCVO-skole moet eerstens met die eerstewêreld-komponent, wat min of meer deur die IEB verteenwoordig word, vergelyk. Daaraan gemeet, is daar nog werk om te doen: 95% is onder die gemiddeld, al is 95% al taamlik goed. Verder is hulle veronderstel om minstens op peil met die gewese Model C-skole (waarmee goed bestuurde staatskole bedeel met ’n redelike mate van gemeenskapsbetrokkenheid en personeelkundigheid) te wees, en is dan op gelyke voet as die 95%-ordegrootteslaagsyfer as maatstaf gebruik word. Van die staatskole “pak slae” gee, is daar egter geen teken nie, hoe graag ’n mens dit ook al met al die moeite wat in die bedryf van ouerskole ingaan, sou wou glo. Die BCVO, en die IEB, en ICO, is grootliks “aangepas” by die staatskurrikulum. Hulle stel wel iets van hulle eie standaarde, maar met net nog ’n regeringsinstelling in die vorm van Umalusi as die bepaler van nakoming van vereistes, is daar min ruimte om werklik die nodige verstellings te maak en op die relevante sake vir die nodige vooruitgang in onderwys te fokus. Oor die lae slaagsyfer in die tuisonderwys-omgewing trek ons liewer ’n sluier. Die positiewe ligpuntjie is dat daar geleentheid gebied word vir tuisonderwysleerders om ’n matrieksertifikaat te bekom en daar natuurlik individuele presteerders ook is. Die BCVO, en andere in hierdie veld van Afrikaneronderwys, verdien steun. Prysenswaardige werk word gedoen met harte wat klop vir moedertaalonderrig, kultuureie en selfstandige onderwys. Die wil vir goeie standaarde is ook daar. Daar moet egter gewaarsku word dat ons Afrikanerleerders se prestasie tans maar aan lae standaarde gemeet word en dat daar nog baie dringende werk aan uitnemendheid is om weer by eerstewêreld-standaarde uit te kom. Daarby is die meerderheid Afrikanerkinders steeds in staatskole en blootgestel aan staatsindoktrinasie. Die minderheid wat self pogings aanpak vir selfstandigheid se werk word beoordeel, maar die verslaafdheid aan die staat moet ook aangespreek word. Net omdat iets Afrikaans is, en vanuit ’n deel van die gemeenskap self opgebou is, maak dit nie vanself presterend en voldoende nie. Dit geld vir organisasies soos die BCVO sowel as die valse gerustheid in Pretoria waar Affies (die openbare Afrikaans Hoër Seun- en Meisieskool onderskeidelik) as “nog goed” gesien word en dan stop die bydrae vir onderwys en die toekoms daar. Daar is verwarring tussen die stryd vir Afrikaans en die verbintenis van Afrikaans met goeie onderwys, wat goeie en relevante onderwys moet wees en waarheen dit bestuur moet word. Die Afrikaner loop gevaar om ekonomies te versink weens besoedeling deur swak onderwys en om binne die swak onderwysstelsel ’n valse gevoel van prestasie te hê, wat noodwendig ’n verswakking in werkvermoë, intelligensie en inisiatief tot gevolg het. Die fokus moet op die akademiese verantwoordbaarheid en relevansie wees. Die beleggings in onderwys – in geld en energie – moet duidelik fokus op onderwys en, hoewel dit nie los staan van die breër politieke omgewing nie, die heropbou en vernuwing van onderwys eerste stel. Sonder die opbou van bekwaamheid, selfvertroue en vooruitstrewendheid gaan die politieke en ekonomiese stryd ook nie gewen word nie.