Hoe word regering annuïteite bereken?
Aftree is 'n algemene onderwerp van gesprek onder staatsamptenare. Ou-timers praat oor wat hulle in 'n paar jaar sal doen as hulle nie meer werk nie. Nuwer werkers fantaseer oor die verre dag wanneer hulle diegene sal wees wat oor hulle dreigende uitgange spog.
Terwyl alle staatsamptenare die drieledige stoel van die regering se aftrede in gedagte hou, is die primêre bron van aftreefinansiering vir die meeste staatsamptenare die annuïteit wat deur hul aftrede verskaf word .
Die berekening van die annuïteitbetaling het 'n groot invloed op beide wanneer 'n werknemer kan bekostig om af te tree en watter soort lewenstyl daardie werknemer in aftrede gaan woon.
Min mense kan bekostig om op hul aftreedatums af te tree. Dit beteken dat werknemers gewoonlik werk buite hul aftreedatums en hul werklike aftreedatums op die bedrag van hul maandelikse annuïteitsbetalings baseer.
Twee veranderlikes en een konstante
In die meeste staatspensioenstelsels bepaal twee veranderlikes hoeveel 'n werknemer se annuïteit sal wees: die werknemer se salaris en die werknemer se diensjare. Terwyl ouderdom 'n faktor is in die bepaling van aftrede, word dit selde gebruik wanneer annuïteit betaalbedrae bepaal word.
Aftree-stelsels benodig een salarisnommer om in hul formules te pas om werknemers se uittredingannuïteit te bepaal. Hulle gebruik die salaris wat 'n werknemer verdien in hul paar hoogste verdienste. Die meeste stelsels gebruik tussen drie en vyf jaar in hierdie berekening.
Hulle gemiddelde die salarisse om die enkel salaris nommer te kry.
Byvoorbeeld, 'n aftree-stelsel bereken 'n werknemer se salaris op daardie werknemer se drie hoogste verdienste. 'N Werknemer verdien $ 61,000, $ 62,000 en $ 66,000 in sy drie hoogste verdienste. Hierdie drie getalle is gemiddeld om die werknemer se salaris te bepaal, aangesien dit betrekking het op 'n uittredingannuïteit.
Vir die berekening van hierdie werknemer se uittree-annuïteit is die werknemer se salaris $ 63,000:
Jare van diens is makliker om te bepaal as die enkel salaris nommer. Hierdie nommer is bloot die hoeveelheid tyd wat 'n werknemer bydra tot die aftree-stelsel. Elke betaaldatum wat 'n werknemer bydra tot die aftree-stelsel, verdien die werknemerskrediet gelyk aan die hoeveelheid tyd in die betaalperiode.
Daar is nog een faktor in die annuïteit betaal berekening. Dit is 'n persentasie toegepas wat in wese aandui hoeveel van die berekende salarisbedrag in die annuïteit vir elke jaar van diens verskyn. Dit is 'n lang en miskien verwarrende verduideliking, maar dit maak sin in 'n voorbeeld.
Met die $ 63,000 salaris in ons voorbeeld hierbo, kom ons sê die werknemer het 30 jaar diens in die aftrede. Kom ons sê ook dat vir elke jaar van diens en werknemer 2,0% van die salarisnommer ontvang. Hier word die berekening uitgedruk as 'n wiskundige formule:
Salaris X Jaar X Persentasie = Annuïteit
Hier is ons voorbeeld toegepas op die formule:
$ 63,000 X 30 X 2,0% = $ 37,800
Hierdie werknemer was gewoond daaraan om sowat $ 63,000 per jaar te verdien, maar nou kry hierdie werknemer 'n aansienlike vermindering van die regering se inkomste.
Die $ 37.800 word in maandelikse paaiemente van $ 3,150 betaal. Hopelik het die werknemer genoeg aftree-spaargeld en maatskaplike versekeringsinkomste om die vermindering te vergoed.
Kom ons sê nou dieselfde werker werk 40 jaar in plaas van om af te tree ná 30. Hier is die nuwe berekening:
$ 63,000 X 40 X 2,0% = $ 50,400
Deur die aftrede vir 10 jaar te vertraag, verhoog die werknemer in hierdie voorbeeld sy aftree-inkomste met $ 12,600 per jaar. Dit vertaal na 'n ekstra $ 1,050 per maand; Die werknemer dra egter nog 10 jaar geld by die aftree-stelsel by, terwyl hy enige annuïteitsbetaling vir die 10 jaar verlaat.
Uittree-annuïteite is vaste inkomstestrome. Met uitsondering van ongewone omstandighede, is die annuïteitsbedrag wat 'n werknemer geregtig is op aftrede die annuïteit wat die werknemer vir die lewe hou. Annuïteite kan verhoog met koste-van-lewe aanpassings .
Aftree stelsels gee COLAs op een van twee maniere toe. Die eerste manier is om die stelsel outomatiese COLAs toe te staan ​​gebaseer op objektiewe data soos die Verbruikersprysindeks vir 'n voorafbepaalde datum. Die ander manier is om vir die pensioenstelsel se beheerliggaam of toesig te hou oor die wetgewende liggaam om 'n COLA per stem te verleen. Wanneer KOL's onderworpe is aan politiek, word voorstelle gewoonlik gebaseer op objektiewe data, maar kan deur die wetgewende proses gewysig word.