August 2015 – Perdebytjie se nes
Ek gaan vir so 'n kort wyletjie verdwyn,maar is darem nie vêr weg nie.Mag julle almal 'n heerlike naweek hê en 'n week vol opwinding en gesondheid en sommer net 'n lekker lentedag ook vir almal.
Ietsie om julle op te kikker!
Lente is in die lug en Geelvis se eetlus neem toe!
Sommer net 'n mooi ietsie uit my tuin vir al my getroue lesers.
Kleinseuntjie help vir ouma om bietjie nat te gooi en om te spit!
Ouma,kyk my mooi voorskootjie en tuingereedskap!
Eers gou die blommetjies natgooi.Ouma moes tien keer die gietertjie vol maak!
Spit en skep in die blombak.
Kleinseuntjie word groot
Kruip orals rond
Dis lekker in die tonnel
Nuuskierig…karring aan alles!
Slaap so soetjies!
Die storie eindig so…
Na haar aanvanklike blydskap en opgewondenheid,skop die werklikheid in.Surprise het klere en skoene nodig en sy moet blitsvinnig plek vind waar sy hom bedags kan los terwyl sy werk.Gelukkig is sy ou crèche nog aan die gang en sy smeek dat hulle vir hom plekmaak.Seunskind kan nou trots die onkoste dra,want hy verdien darem nou iets.
Dit gaan sukkel-sukkel,want Surprise is onhanteerbaar.Hy sit nie vir 'n oomblik stil nie,hardloop rond soos 'n waansinnige en klouter op alles.Sy praat met haar werkgewer en saam kom hulle tot die gevolgtrekking dat hy dalk aan alkoholonttrekkingssimptome ly.In sjebienouma se huis was dit vryelik beskikbaar en soms al wat die knapie skelmpies uit amper-leë bottels gesluk het,om sy honger te stil.
Saans is dit 'n verskriklike stryd om hom te laat slaap.Haar werkgewer raai haar aan om hom elke aand dieselfde tyd op dieselfde bed te laat slaap.Om hom te kalmeer moet sy by hom lê en vir hom stories lees.Hy moet in 'n roetine kom.Dit gaan egter woes en hy ruk en pluk aan die beddegoed,spring op en gaan lê by een van die ander kinders.Net 'n rukkie later is hy weer op en gaan verpes nóg iemand.So gaan dit strykdeur tot die anderdagmôre.Almal word wakker met kopseer en leepoë en die nerwe raak dun.
Wanneer hy uiteindelik slaap,steek die son kop uit en moet hy wakker gemaak word vir kleuterskool.Die kind huil en kerm,maar daar is geen uitweg nie en so vaak-vaak word hy gewas en aangetrek en afgelaai by die skooltjie.Daar gaan dit aanvanklik moeilik en die outjie huil elke dag dat hy nie wil gaan nie.
Sy is skoon moedeloos en ploeter vaak en gestres deur haar daaglikse werk.Om nou skielik 'n vierjarige in die huis te hê,verg groot aanpassings van almal.Gelukkig is die ander kinders al tieners en hulle help haar so vêr as wat hulle kan.
Naweke kom Seunskind huistoe en neem vir Surprise heeltemal in sy sorg.Hy slaap in 'n buitekamer en die twee het nou genoeg tyd om in privaatheid hul bande te versterk.Soms is Seunskind kwaai en ongeduldig en dan moet sy of een van die ander kinders mooipraat dat hy nie moedverloor met die ontwrigte kind nie.
Soos die tyd aanstap,raak die mannetjie rustiger en ontwikkel 'n goeie eetlus.Kort voor lank is sy asvaal droë velletjie weer blink en glad.Sy ogies skitter en hy begin soos 'n normale vierjarige homself besig hou met allerhande dingetjies.Sy luister hoe hy soms in sy verbeeldingswêreld gesels met onsigbare maatjies.Hy maak wroem-wroem geluide wanneer hy met sy vragmotortjie in die sanderige agterplaas speel.Hy sit ure lank stil en krabbel prentjies met kleurkryt.Voorheen het hy die papier stukkend geskeur en die potlode gebreek.
Deesdae kan hy nie wag om na sy skooltjie te gaan nie en die onderwyseres rapporteer dat hy rustig en gedissiplineerd is.Vroeër het hy die klas op horings geneem en almal ontstig.Wanneer hy na 'n lang dag tuiskom,vertel hy van sy maatjie.Die twee is soos Dawid en Jonathan,onafskeidbaar.
Haar hart word warm as sy een middag by die huis kom.Daar in die netjies geharkte agterplaas,is 'n klomp kleingoed en hulle speel dat die stof so staan.Surprise is die middelpunt.Hy lag van oor tot oor.Hy is dolgelukkig…..
Die storie gaan nog verder en verder en…
Nog 'n jaar snel einde se kant toe.Dis alweer Novembermaand.Sy en haar gesin het vrede daarmee gemaak dat hulle nooit weer vir Surprise gaan sien nie.As 'n soort verdedigingsmeganisme teen die pyn,het sy hom uit haar gedagtes verban en probeer om nooit aan hom te dink nie.Soms spring die hartseer onverwags uit haar binneste op en voel sy so angstig,dat sy sommer hartkloppings kry.Sulke tye,sluk sy die dik traanknoppe wat haar benoud laat wurg,weg en werp haar voluit in allerdaagse takies.
Sy knip-knip verbaas haar oë,vryf oor haar gesig en wonder of sy droom.Voor haar staan die meisiekind met 'n grootoog,maer verwese seuntjie aan die hand.Surprise,Surprise…kan dit wees?Sowaar!
Die meisiekind vertel dat sy nooit haar ma in die hande kan kry nie.Die foon word altyd doodgedruk as sy bel.Met genoeg geld uit haar karige salarissie bymekaar geskraap,kom sy onverwags by die huis van haar sjebienkwienmammie aan.Sy is uit haar sokkies geskok toe sy Surprise sien.Die outjie se klere is meer gate as lap en aan sy voete is massiewe ou skoene wat hom laat rondslof soos 'n sirkusdwerg.Hy is smerig en stink só,dat 'n vuurhoutjie sommer vanself naby hom aan die brand kan slaan.
Die ander twee kinders is ook erg verwaarloos,maar hulle is in 'n beter toestand as Surprise.Haar moederinstink skop in en in die nag sluip sy daar weg met haar kind aan haar sy.By haar sinkmakoekoe aangekom,laat sy vir Surprise lê en week in 'n skottel warm water.Sy skrop en skrop en skrop…maande se vuilgoed laat die waswater soos ertjiesop lyk.Die volgende oggend word die proses hehaal en sy grou pikswart vuilgoed onder sy naels uit.Met net die flenterhempie en broekie aan sy lyf,maar darem weer skoon,neem sy hom na die enigste mense wat nog ooit vir haar en Surprise omgegee het.
Goeie ouma se mond hang oop.Haar lankverlore kleinkind is net 'n skaduwee van die spekvet,blinkgesig kleutertjie wat eens om haar voete rondgemaal het.Die ander kinders is net so geskok,maar hulle spring op en af van blydskap.Seunskind werk nog in Middelburg en kan nie wag vir die naweek om aan te breek nie.Hy het 'n lied in sy hart.Uiteindelik gaan hy weer sy kind sien,'n volle twee jaar later!