Looking back at Spring van Cynthia van der Brugge op canvas, behang en meer
Afmeting Advies	 55 x 2565 x 30100 x 45110 x 50120 x 55130 x 60140 x 65200 x 90210 x 95220 x 100250 x 115 45 x 2075 x 3585 x 4090 x 40 (90 cm breedte, 40 cm hoogte)150 x 70160 x 75170 x 75170 x 80180 x 80 Speciale wens? Voorgangers begankenis en kaarskesprocessie maken boeiende evolutie in katholieke kerk duidelijk | Hola Hageland
tagged with Begankenis, Diest, kaarskensprocessie, Scherpenheuvel Min slapies – Roekeloos
Gepubliseer deurEstelle De Wet	 22/12/2015 29/12/2015 2 Kommentare op Min slapies
My paspoort en visa is in orde. Om dit te bekom, is ‘n storie op sy eie. Hulle wou tot my pa, wat in 1980 al oorlede is, se besonderhede weet. Ek het ook vrede gemaak met die ‘wanted dead or alive’ foto’s … ek vóél immers soos ‘n krimineel noudat hulle met my klaar is.
En ek het ‘n vliegtuigkaartjie. ‘n Regte een. Al is dit net ‘n uitdruk van ‘n epos, nou netjies in ‘n plastieksakkie.
Ek tel die slapies af, want op 15 Desember gaan ek my voordeur vir twee-en-twintig dae lank sluit. Gaan Kersfees en Nuwejaar met my oudste dogter, haar man en my drie kleinkinders deurbring. En ek land net-net betyds om sommer daar te verjaar!
Aan die ander kant voel ek goor om my ander dogter-hulle oor die feesseisoen agter te laat. Gaan vir Mia en haar splinternuwe baba boetie, Eon, vreeslik mis. (As jy nog wakker is, weet jy nou dat al vyf my kleinkinders se name net drie letters het?)
In ‘n poging om op te maak, besluit ek om vroegtydig ‘n stukkie van Kersfees te steel en ons tradisionele Oukersaand fondue ‘n week voor my vertrek te hou. Kersboom en crackers en al.
Ek is ook bekommerd oor my katkinders. Al drie is oud met hulle eie behoeftes. Twee-en-twintig dae is vir hulle soos vyf maande. My dogter sal daagliks kom om hulle te versorg, maar dit gaan oor veel meer as kos en water en skoon sandbakke.
Vol nuwe vreugde spring sy op my skoot. Met haar armpies styf om my nek, kry ek ‘n taai soen op my mond … appel geur Fizzer?
“Baai-baai Ouma!” groet sy my, nou heel gelukkig.
“Nee Liefie, ons gaan nog eers Kersfees vier voor ek weggaan.”
Hoor ek my dogter se stem. “Mamma moet warm klere inpak, dit raak bitter koud!” Dink ek hoe sy my vir die laaste vier jaar vertel hoe die plek met Kerstyd in ‘n sprokiesland verander. “Dis só mooi Ma, al die liggies en bome, wens net ek kan dit met Mamma deel.”
En verlede jaar moes ek nog tevrede wees met net die sneeu-foto’s.
Ja, soos oom Oubaas van 7de Laan sou sê, daar in die volksvreemde gaan ons hierdie Kersfees nuwe herinneringe maak. En wanneer ek terugkom, soos ek moet, sal dit makliker wees om hulle te mis in hulle werklike omgewing. Ek sal al die dinge weet wat ‘n ma gerusstel: Waar hulle woon, waar hulle slaap, wat hulle eet, waar die kinders skoolgaan, waar hulle inkopies doen.
Die dag met my aankoms gaan die kinders stokkies draai. Al vyf van hulle sal op die lughawe wag. Ek moet net daar uitkom?
O ja, hulle woon in Cowes, ‘n hawedorp, bekend vir die honderde seiljagte wat die kus versier.
“Dis eintlik Co-wes, Mammie, nie Cows nie …”
Gepubliseer deurEstelle De Wet 22/12/2015 29/12/2015 Gepubliseer inBoeke, VerhaleSleutelwoorde: Estelle de Wet
Penny se avonture
….en nou is jy al daar! Great storie!
23/12/2015 om 19:29
Fantasties om jou hier by ons te hê!!!