Ontginning van metale op asteroïdes kan binne twee jaar begin - Inligting - 2022
Ontginning van metale op asteroïdes kan binne twee jaar begin
'N Merkwaardige ontwikkeling in ruimtetegnologie wat die gebruik van onbemande skepe insluit om klein asteroïdes en myne vir nuttige erts en minerale te onderskep, kan reeds in 2015 in werking tree.
Die innoverende planne is ontwikkel deur Deep Space Industries en 'n magdom ander beginnerondernemings met die doel om die hulpbronne van voorwerpe naby die aarde in te span om ons beskawings te help om die volgende fase van tegnologiese vooruitgang aan te wakker.
Die maatskappy het gesê dat die ruimtetuie 'n relatief goedkoop tegnologie sou wees en op 'n wentelbaan op die rug van groter kommunikasiesatelliete gelanseer kon word.
In ooreenstemming met die ambisies van ander ruimtevaartmaatskappye, beweer Deep Space Industries dat die oes van asteroïdes vir hul hulpbronne ook kan help met 'n uiteindelike bemande sending na Mars.
Asteroïde -mynbou: sleutel tot die ruimte -ekonomie
Die Near Earth -asteroïdes bied bedreiging en belofte. Hulle bied die bedreiging van planetêre impak met streeks- of wêreldrampe aan. En hulle bied ook die belofte aan van hulpbronne om die welvaart van die mens op lang termyn op aarde en ons beweging na die ruimte en die sonnestelsel te ondersteun.
Die tegnologieë wat nodig is om asteroïdale hulpbronne na die Aarde-baan terug te bring (en sodoende ons kolonisasie van die ruimte te kataliseer), sal ook ten minste sommige van die voorwerpe met die impakbedreiging kan afwyk.
Ons moet hierdie tegnologieë met alle spoed ontwikkel!
Die ontwikkeling en werking van toekomstige wentelbaaninfrastruktuur (byvoorbeeld wentelhotelle, satelliet-sonkragstasies, aarde-maan-vervoer-knooppuntsatelliete, nul-g vervaardigingsfasiliteite) sal groot massas materiaal benodig vir konstruksie, afskerming, ballast en ook groot hoeveelhede dryfmiddel vir stasionêre en baanveranderingsmaneuvers, en vir die aanvulling van vaartuie wat na maan- of interplanetêre bestemmings vertrek.
Spektroskopiese studies dui daarop dat chemiese toetse van meteoriete van grondwaarheid bevestig dat 'n wye verskeidenheid hulpbronne in asteroïdes en komete voorkom, insluitend nikkel-yster metaal, silikaat minerale, halfgeleier- en platinumgroepmetale, water, bitumineuse koolwaterstowwe, en vasgevang of bevrore gasse, insluitend koolstofdioksied en ammoniak.
As 'n skrikwekkende aanwyser na die onverwagte rykdom aan asteroïdes, bevat baie klipperige en klipperige meteoriete Platinum-groepmetale in grade tot 100 ppm (of 100 gram per ton). Die bedryf van oopgroef -platinum- en goudmyne in Suid -Afrika en elders myn erts van graad 5 tot 10 ppm, sodat grade van 10 tot 20 keer hoër as skouspelagtig beskou sou word as dit op aarde beskikbaar is.
Water is 'n voor die hand liggende eerste en belangrikste potensiële produk uit asteroïedmyne, aangesien dit gebruik kan word vir terugstuur via stoomraket.
Ongeveer 10% van die nabygeleë asteroïdes is energiek meer toeganklik (makliker bereikbaar) as die maan (dws minder as 6 km/s vanaf LEO), en 'n aansienlike minderheid hiervan het 'n terugkeer-na-die-aarde oordragbaan-inspuiting delta-v & #8217s van slegs 1 tot 2 km/s.
Die terugkeer van hulpbronne van sommige van hierdie NEA's na 'n lae of hoë aardbaan kan dus mededingend wees teenoor voorraad uit die aarde.
Ons kennis van asteroïdes en komete het die afgelope tien jaar dramaties uitgebrei, met beelde en spektra van asteroïdes en komete van flybys, ontmoetings en impakte (byvoorbeeld asteroïdes Gaspra, Ida, Mathilde, die groot beeldversameling van Eros, Itokawa en ander komete Halley, Borrelly, Tempel-1 en Wild-2. En radarbeelde van asteroïdes Toutatis, Castalia, Geographos, Kleopatra, Golevka en ander Hierdie beelde toon buitengewone variasies in struktuur, sterkte, porositeit, oppervlakteienskappe.
Die totale aantal geïdentifiseerde NEA's het in die periode 1995 tot 2005 toegeneem van ongeveer 300 tot meer as 3000.
Die mees toeganklike groep NEA's vir hulpbronherwinning is 'n deelversameling van die potensieel gevaarlike asteroïdes (PHA's). Dit is liggame (ongeveer 770 wat nou ontdek is) wat binne 7,5 miljoen km van die wentelbaan nader. Die kleiner deelversameling van diegene met wentelbane wat op 'n baan-weiding is, gee af en toe baie lae delta-v-terugkeergeleenthede (dit is maklik om vinnig na die aarde terug te keer).
Dit is ook die liggame waaroor die mensdom sou wou leer ten opsigte van oppervlakteienskappe en sterkte om afwykingsmissies te beplan, as ons ooit 'n botsing met ons sou vind.
Professor John Lewis het daarop gewys (in Mining the Sky) dat die bronne van die sonnestelsel (waarvan die mees toeganklike in die NEA's is) sommige vierduisende mense permanent kan ondersteun in die eerste wêreld. Met ander woorde, die hulpbronne van die sonnestelsel is in wese oneindig ... En dit is daar vir ons om dit te gebruik, om ons bewussyn in die heelal te belê, nie minder nie. Dit is tyd dat die mensdom uit sy dop kom en begin groei !!
Vir die beskerming van spesies en vir die uitbreiding van die mensdom in die sonnestelsel, moet ons hierdie voorwerpe kenmerk en leer hoe om dit te ontgin en te bestuur.
Sodra ons leer hoe om die wentelbane van klein nabygeleë voorwerpe te verwerk, te hanteer en aan te pas, sal ons as spesie beide die vermoë verkry om toegang te verkry tot die groot hulpbronne van die asteroïdes, sowel as die vermoë om ons planeet te beskerm uit geïdentifiseerde botsingsdreigemente.
Aangesien die mededingende bron van grondstowwe deur afvoer vanaf die aarde gelewer word, en#8221 wat 'n lanseerkoste per kilogram tans meer as $ 10 000 per kg inhou, verteenwoordig dieselfde syfer die boonste grens van wat asteroïdale materiaal wat herwin word, tans laag sal wees aardbaan.
Dit is egter onwaarskynlik dat toekomstige grootskaalse ekonomiese aktiwiteite in 'n baan sal ontwikkel totdat die aanvangskoste tot ongeveer $ 500 tot $ 1,000 per kilogram tot LEO daal. Op daardie stadium sal elke vraag na materiaal in 'n wentelbaan wat met gelyke of laer koste bevredig kan word deur hulpbronne wat uit asteroïdes verhaal word, aan hierdie asteroïdale hulpbronne 'n ekwivalente waarde gee as erts in ware mynbou -ingenieurswese, dit wil sê, wat gemyn kan word, waardevolle produkte daaruit laat verhaal, om winsgewend te verkoop. Nou, $ 500,000 per ton produk is buitengewoon waardevol, en is beslis die moeite werd om na te jaag!
Let daarop dat die asteroïdale materiale waarvan ons praat eenvoudig water, nikkel-yster metaal, koolwaterstowwe en silikaat gesteentes is. Gesuiwer en beskikbaar gestel in 'n lae aarde -baan, sal dit ongeveer $ 500,000 per ton werd wees, omdat hulle aardse swaartekrag vermy het en die heffing van kostes begin het.
Dit is waardes daarbo met optiese glas, gedoteerde halfgeleiers, spesiale isotope vir navorsing of medisyne, diamante, sommige farmaseutiese produkte, onwettige middels. Op die myntoneel was die enigste metaal wat nog ooit so waardevol was, radium, wat in die 1920's die wonderlike waarde van $ 200,000 per gram bereik het!
Platinum Group Metals (wat in metaal- en silikaat -asteroïdes voorkom, soos bewys deur die meteorietvondste) en het tans 'n waarde van $ 1.000 per ons of $ 30 per gram. Die uitgebreide gebruik in katalisators en vir brandstofselle sal die waarde daarvan verhoog, en PGM -herstel van asteroïde -impakplekke op die maan is die basis van Dennis Wingo se boek, Moonrush.
Wanneer sal ons begin met die ontginning van asteroïdes? Dit sal eers lewensvatbaar word sodra die kommersiële in 'n wentelbaanekonomie met menslike teenwoordigheid begin. Slegs dan sal daar 'n mark wees. En dit kan eers gebeur nadat NASA ophou optree as 'n byna monopolistiese bekendstellingsverskaffer en 'n kwart kompetisie, en in plaas daarvan terugkeer na 'n kliënt.
'N Ontwikkelende ekonomie in die ruimte sal die tegniese vermoë om bykans outomaties toegang tot NEA's te verkry, opbou. En ongeag die regsargumente oor mineraalaansprake in die buitenste ruimte, wat is die weddenskappe op 'n styging in belangstelling soortgelyk aan die dotcom-boom en biotech-boom as die eerste hulpbronherwinningsmissie suksesvol is?
Die eerste suksesvolle ondernemers sal ontsaglike kennis ontwikkel en 'n munt maak. En sommige nog nie geïdentifiseerde (maar byna seker reeds ontdek) NEA's sal die myne van die 21ste eeu wees.
Mark Sonter is 'n onafhanklike wetenskaplike konsultant wat in die Australiese mynbou- en metallurgiese nywerhede werk, en gee advies oor bestralingsbeskerming, industriële higiëne, veiligheid en herstel van radioaktief besmette terreine. Sy loopbaan sluit 2 jaar in as 'n hoërskoolwetenskaponderwyser, 6 jaar as dosent aan die Universiteit Fisika in Papoea -Nieu -Guinee, nagraadse studies in mediese fisika en 28 jaar in die bestuur van bestralingsveiligheid by uraanmynbou, insluitend 5 jaar as korporatiewe veiligheidsbestuurder vir 'n hoofvak mynboukorporasie. Mark was 'n besoekende geleerde aan die Universiteit van Arizona in 1995, en skryf in 1995-97 'n navorsingsproefskrif oor die tegniese en ekonomiese uitvoerbaarheid van die ontginning van asteroïdes naby die aarde. Hy is befonds deur die Foundation for International Non-governmental Development of Space (FINDS) om konsepte te ontwikkel vir die ontginning van die asteroïdes naby die aarde.
Die menings van hierdie artikel is van die outeur en weerspieël nie noodwendig die beleid van die National Space Society nie.
10 groot hoeveelheid hulpbronne
Ons leef in 'n wêreld van elektroniese toestelle, wêreldwye massavervoer en 'n groeiende bevolking wat sulke dinge begeer. Goud, platinum, nikkel, yster. . . noem maar op, en dit is waarskynlik in u sak of staan ​​nou in u oprit. Hierdie hulpbronne is beperk op aarde, en ons gaan vinniger daardeur met elke tegnologiese vooruitgang.
Dieselfde bronne is egter amper onbeperk in die ruimte. Laat ons die voorbeeld van platinum neem. Hierdie metaal word gebruik in dinge soos hartpacemakers en as 'n katalisator vir die omskakeling van ru -olie in iets wat ons in brandstof en vervaardiging kan gebruik.
Platinum word op aarde as skaars beskou. Die asteroïdegordel in ons sonnestelsel alleen bevat egter 'n miljard keer meer platinum as wat hier op aarde gevind word, en dit bevat nie eens ander hulpbronne nie. 
Asteroïde -mynbou, skaarsheid, wetenskap en sosialisme: reageer op Aaron Bastani
Die wêreld waarin ons vandag leef, was nie die gevolg van 'n groot ontwerp nie. Dit was die gevolg van stryd, revolusie en wetenskaplike en tegnologiese vooruitgang. Die menslike samelewing is vasgevang in stryd: gevegte tussen sosiale klasse wat ons wêreld vorm, maar dit word te dikwels vergeet, en ongelukkig die meeste deur linkse skrywers wat kommunisme voorstaan. Dit is uiteindelik wat aangebied word in Aaron Bastani se boek van 2019, "Fully Automated Luxury Communism".
Alhoewel dit volledig hier hersien is, gegewe my akademiese navorsing oor planetêre sterrekunde, wil ek veral fokus op een hoofstuk: "Mining the Sky". In hierdie afdeling bied Bastani 'n breë oorsig van onlangse tegnologiese verbeterings en prestasies in die verkenning van ruimte, en beoordeel hy die moontlike toekoms van asteroïde-mynbou, en kom tot die gevolgtrekking dat dit nie net in die volgende eeu onvermydelik sal wees nie, maar iets wat 'n post-skaarste tot gevolg sal hê samelewing (een waarin die hoeveelheid hulpbronne wat die mensdom beskikbaar het, ons vermoë om dit te gebruik, ver oorskry). Alhoewel ek nie twyfel dat sommige vorme van ruimte -ontginning toekomstige beskawings groot sosiale en wetenskaplike voordele kan bied nie, is 'n gesonde dosis wetenskaplike skeptisisme nodig voordat ons dit so streng as Bastani regeer. Die probleme met sy hipotese kom egter in twee vorme voor, wetenskaplik en polities, wat ek afsonderlik behandel, alhoewel dit verband hou.
Die wetenskap om die lug te ontgin
Kom ons kyk eers na die wetenskap van asteroïdes en die uitdagings wat dit op grootskaalse mynbedrywighede bied. Alhoewel Bastani dit duidelik maak, is daar tegnologiese probleme wat nog oorkom moet word (alhoewel hy net noem dat dit nodig is om meer gevorderde robotte te ontwikkel), het hy 'n paar belangrike kwessies oor die hoof gesien, wat noodwendig binne dekades 'n lewensvatbare bedryf word, gebaseer op onlangse vordering in asteroïde-ondersoeke, ons begrip van asteroïdesamestellings en deurlopende aanvangsnavorsing in die private sektor. Dit is egter om 'n aantal redes swak wetenskap.
Ondanks die moontlikheid dat die grootste fisiese onsekerheid met betrekking tot die lewensvatbaarheid van asteroïde -ontginning struikel, gooi Bastani dit sonder ondervraging opsy: "die presiese samestelling van asteroïdes, buite voorspellingsmodelle, bly onbekend." Alhoewel hy 'n verwante risiko identifiseer (vir kommersiële bedrywighede as mynopdragte slegs swak minerale ekstraksies oplewer), vermy hy die bespreking van 'n baie meer fundamentele vraag: wat as asteroïdes eenvoudig baie armer in materiaal is, sal dit waardevol wees om te onttrek? Tot dusver weet ons dat sommige asteroïdes waarskynlik in samestelling oorheers word deur metale soos yster en nikkel, hoewel die teenwoordigheid van ander seldsame metale (soos goud, palladium, platinum) met baie minder presisie bekend is. Aangesien 'n asteroïde waarskynlik 'n paar van die seldsame materiaalafsettings op aarde ontkiem het, kan ons verwag dat sommige ryk sal wees aan sulke minerale. Maar dit is nie noodwendig die geval met almal nie, en asteroïdesamestellings sal waarskynlik baie veranderlik wees op grond van hul grootte en ligging (wat baie verskil in die sonnestelsel). Wat ons kan ontgin op 'n klein middelgrootte asteroïde naby die aarde, kan baie anders wees as 'n veel groter liggaam in die verre asteroïdesgordel. En ons vind moontlik baie min wat die moeite werd is om te ontgin. Enige beoordeling van die potensiële opbrengs van mynbouhulpbronne is onderhewig aan hierdie fisiese onsekerhede en vooroordeel. Alhoewel Bastani die verwagte prys van sulke minerale wat in asteroïdes opgesluit is, noem, is dit gebaseer op ramings wat deur die uitvoerende hoofde van ruimte-tegnologie gemaak is. Hierdie ramings kan uiteindelik in die regte balpark wees (of ver te kort skiet), maar dit verg nie besonder diep insig om die moontlike vooroordeel wat 'n sake-eienaar kan hê in die beoordeling van hul potensiële mark te besef nie, veral as op soek na befondsing op lang termyn. Ek sal later die lot ondersoek van sommige van die beginondernemings wat Bastani bespreek.
Wat weet ons met sekerheid? Ons het slegs data van die asteroïdes wat op aarde geland het, en van die paar missies wat klein oppervlakmonsters van asteroïdes naby die aarde onttrek het (soos die twee missies wat in die teks aangehaal word). Hierdie monster-ekstraksie-missies het wel ons vermoë getoon om minerale monsters van asteroïdes naby die aarde te land en op te haal, maar dit het slegs gram materiaal vir wetenskaplike studie teruggegee, wat minder as die megatonne-ekstraksie-missies was wat later in die hoofstuk genoem is. Om bestaande bedrywighede op te skaal om koppies oppervlakstof te versamel na missies wat metaalvrae uit die kerne van asteroïdes kan haal, verg aansienlike tegnologiese verbetering en navorsing (waarna ek sal terugkeer). Implisiet in die feit dat ons hierdie ondersoekende wetenskaplike missies uitvoer, onderstreep dieselfde probleem: ons weet eenvoudig nie presies waaruit hierdie liggame bestaan ​​nie. Dit geld selfs vir die mees bestudeerde voorwerp naby die aarde, die maan, wat mense selfs besoek het: eers in Oktober vanjaar het ons die waterinhoud op die oppervlak daarvan bevestig. Dit kom dikwels neer op een eenvoudige saak: byna alles wat ons in sterrekunde weet oor asteroïdes, kom van die lig wat van hul oppervlak gereflekteer word. Aangesien dit bedek is met ondeursigtige stof, kan die wete wat ryk is aan hulpbronne nie akkuraat bepaal word sonder om dit te besoek nie. Inderdaad, voor enige onttrekkingsopdragte op groter skaal (wat moontlik verskeie jare tot dekades kan duur), is die veeleisende taak om dit vooraf fisies te ondersoek, nodig voordat 'n gedetailleerde begrip van die inhoud daarvan gevind kan word. En tydens sulke opnames kan ons agterkom dat hierdie seldsame aardmetale, soos op aarde, inderdaad ook skaars is by asteroïdes: daar is eenvoudig geen waarborg dat dit wat ons dink in hierdie liggame voorkom, korrek is nie. Alhoewel dit nie buite die moontlikheid is dat sommige asteroïdes/planete/mane gevind kan word met minerale oorvloed wat voldoen aan die behoeftes van beskawings vir die komende millenia nie, moet ons baie skepties wees oor enige bewering dat dit nou alles kan bereik word deur middel van asteroïde -ontginning.
Aangesien baie van die syfers wat Bastani in hierdie hoofstuk aangehaal het, onbegryplik groot lyk, is dit die moeite werd om 'n paar daarvan uit te pak. Een voorbeeld is die $ 1000 kwadriljoen waarde wat geplaas is op die yster wat in 'n enkele asteroïde gesluit is (16 Psyche, wat komposisioneel beter verstaan ​​word op grond van sy groot grootte en massa). Maar ons moet nie toelaat dat hierdie syfers ons laat dink dat dit alles 'reuse drywende myne' is nie (sy woorde). Om dit te illustreer, word die aangehaalde waarde gevind deur die totale geskatte ystermassa in die asteroïde te vermenigvuldig met die waarde per kilo op aarde. As ons dit vir eers opsy sit, hoe dit alles na die aardoppervlak oorgedra kan word, kan die daaropvolgende bergingsreëlings 'n uitdaging wees: hierdie hoeveelheid yster sal die hele kontinent van Afrika tot 'n diepte van meer as 100 m bedek. Alhoewel ons daarvan oortuig kan wees dat asteroïdes werklik oorvloedig is in metale, sonder om in ag te neem dat slegs klein breuke moontlik onttrek en gestoor kan word, kan die waardes nogal betekenisloos word.
Alhoewel dit moontlik is om materiaal na die aardoppervlak te vervoer, kan dit steeds aansienlike omgewings- en ekologiese agteruitgang tot gevolg hê, en is dit moontlik die grootste tegnologiese versperring. Daar bestaan ​​tans een metode om materiaal van en na die oppervlak van die aarde uit die ruimte te haal en vuurpyle of pendeltuie te betrek, wat aansienlike hoeveelhede uitlaatgas produseer wanneer hulle brandstof verbrand. Om dit in konteks te plaas, het die ruimtetuig (hoewel dit nie meer gebruik word nie) 500 000 liter brandstof per rit benodig en 'n maksimum kapasiteit van 39 ton. Dit het getoon dat dit besmette wildtuine bevat, wat ton metale en giftige gas in die lug gepomp het. Boonop het die nuwe Space X Falcon Heavy -vuurpyl 'n groter kapasiteit van 68 ton, en ook daaroor is kommer uitgespreek oor die impak daarvan op die omgewing, met elke lanseerder wat honderde ton CO2 tot die atmosfeer bydra. Op grond van een van hierdie voertuie se vermoëns, sou dit ongeveer 100 miljoen heen en weer neem om selfs dieselfde hoeveelheid yster uit 'n asteroïde te onttrek as wat op aarde ontgin word (ongeveer 2,5 miljard ton). Dit is ongeveer twee keer die totale aantal vlugte per jaar. Na my wete bestaan ​​daar geen vervoervoertuie wat ekologies minder skade berokken as die Space Shuttle of selfs Space X se herbruikbare vuurpyle nie. Verbasend genoeg laat Bastani enige bespreking oor die omgewingsimpak van lanseer- en landingsmateriaal op die weegskaal weg wat nodig is om 'na-skaarste' te bereik. Daar is 'n subtiele ironie dat Bastani later 'n dekarboniseringsplan van 2040 voorstel soos nodig en in ooreenstemming is met 'volledig outomatiese luukse kommunisme'. Enigiemand wat die einde van hulpbrontekort met ruimtewinning voorspel, moet aanspreek hoe hulle die omgewingsskade wat omring word deur materiaal na die aarde kan omseil, omseil. Hierdie aspek alleen dui inderdaad daarop dat die omgewingskoste wat met grootskaalse mynbou verband hou, moontlike ekonomiese winste kan weeg.
'N Verdere probleem wat Bastani onontgin het, ontstaan ​​as gevolg van die fisiese struktuur van asteroïdes: dit is nie net soliede gesteentes nie. Asteroïdes toon groot variasies in hul grootte, met sommige vormingsliggame van honderde kilometers, maar asteroïdes tot ongeveer 10 km in deursnee staan ​​algemeen bekend as "puinhoop". Hierdie kinders is dikwels nie massief genoeg om hulself bymekaar te hou met hul eie swaartekrag nie. In plaas daarvan word hulle dikwels gevorm as veelvuldige asteroïdes wat deur ys, stof en ander materiaal aan mekaar verbind is, soortgelyk aan hoe sneeuballe aan mekaar kan vassteek. Deur diepmynprosesse op asteroïdes onder so 'n grootte te probeer, kan hulle fragmenteer, 'n ander rede waarom die wetenskaplike missies na kleiner asteroïdes waarna voorheen verwys is, nie noodwendig skaalbare konsepmissie-ontwerpe vir groter ekstraksies is nie. Dit kan beteken dat slegs die grootste asteroïdes die ontginning kan oorleef. Ongelukkig beteken die grootteverdeling van asteroïdes dat die heel grootste ook baie skaarser is, met moontlik net 'n handjievol naby die aarde wat meer as 10km is. Alhoewel Bastani daarop wys dat daar nog baie meer groot asteroïdes in die sonnestelsel bestaan, laat hy nie toe om te noem dat dit hoofsaaklik in die asteroïde -gordel (tussen Mars en Jupiter) en in die Kuiper -gordel (buite die baan van Neptunus) voorkom nie. Dit word dan toenemend uitdagend om van en na terug te kom. Die Kuiper -gordel is byvoorbeeld meer as 30 keer die afstand van die aarde na die son (meer as 100 keer verder as die asteroïde -monsteropdragte), en dit het die New Horizons -sonde meer as 9 jaar geneem om te bereik. Op hierdie afstande kan mynbou-ritte 20-30 jaar duur. Elkeen. Alles in ag genome, terwyl Bastani verwys na die tienduisende moontlike nabygeleë asteroïedmyne, kan dit slegs tientalle bevat wat op menslike tydskale ontgin kan word. In 2013 is slegs 12 asteroïdes deur 'n groep wetenskaplikes aan die Universiteit van Strathclyde in Glasgow ingedeel as 'Maklik herwinbare voorwerpe', waarvan nie meer as 20 m groot is nie (alhoewel dit moontlik deur Bastani gemis is). Sulke missies is moontlik nie onmoontlik nie, maar dit is aansienlike uitdagings - fisies en tegnies - wat nog nie opgelos is nie.
Bastani bied 'n kort bespreking oor hoe toekomstige missies die tydsduur kan verkort om mynopbrengste op te haal, met een voorstel om asteroïdes nader aan die aarde te dryf om afstande van die onttrekkingsroetes te verminder. Ek erken dat dit die eerste keer was dat ek hierdie konsep teëgekom het, alhoewel dit my net vrae en kommer gelaat het. Om mee te begin, sal dit vir die nabygeleë grootste asteroïdes enorme hoeveelhede voortstuwende energie verg om hulle te beweeg, 'n energieverlies wat enige wins kan ontken om hulle nader aan die aarde te bring. Vir die kleiner, meer manoeuvreerbare voorwerpe, maak hul laer opbrengste van hulpbronne dit minder waardevol vir mynbou (as dit selfs sonder fragmentering gemyn kan word). Dit kan ook slegs moontlik wees vir die asteroïdes wat die naaste aan die aarde is. Die kruising van die wentelbane van planete en groot liggame bied reeds fisiese en tegniese uitdagings vir behendige en beheerbare ruimtetuie. Dit sal moeiliker wees vir asteroïdes. Alhoewel ek sou twyfel of daar in werklikheid 'n fisiese 'sweet-spot' is wat dit moontlik en lewensvatbaar maak, of ons dit hoegenaamd moet probeer, is iets anders.
Dit is 'n baie gevaarlike proses om asteroïdes nader aan die aarde te bring vir mynbou. Die komplekse gravitasie-interaksies tussen die aarde, die maan en naby-asteroïdes beteken dat die akkurate voorspelling van veilige en stabiele wentelplekke wat botsings met die aarde vermy, uitdagend is, indien nie onmoontlik op lang termyn nie. Kilometergrootte impakte op die aarde vind gemiddeld elke miljoen jaar plaas sonder dat mense inmeng. Terwyl die Chicxulub-asteroïde wat die dinosourusse uitgewis het 81 km (en meer as twee keer die grootte van die grootste asteroïde naby die aarde) was, kan selfs tien meter in deursnee rampspoedige gevolge hê. Die meteoor van Chelyabinsk was net 20 m groot en het meer as 1600 mense beseer en meer as 7000 geboue is beskadig (dit staan ​​om 'n rede bekend as 'potensieel gevaarlike voorwerpe'). Van die bekende asteroïdes naby die aarde is ongeveer 1000 meer as 1 km in deursnee, met duisende ander groter as 100 m. Om hul wentelbane nader aan die aarde te steur, kan die risiko van 'n katastrofiese impak verhoog. Vir 'n proses wat slegs marginale winste in die vermindering van onttrekkingstye en -koste kan bied, sou ek sterk hierteen argumenteer. En uit 'n vinnige Google -soektog blyk dit dat ek nie alleen is nie: Carl Sagan en Steven Ostro het in 1994 hieroor gewaarsku (https://www.nature.com/articles/368501a0), maar miskien het Bastani dit tydens sy navorsing oor die hoof gesien.
Om tot dusver op te som, in teenstelling met wat Bastani beweer, weet ons eenvoudig nog nie of asteroïdes verstandige teikens vir mynbou is op grond van hul samestelling en struktuur nie. Selfs as dit blyk, is dit nie onvermydelik dat die tegniese uitdagings wat verband hou met die opskaling van enkele missies tot die vlakke van industriële ontginning onoorkomelik is. En of dit ooit gedoen kan word sonder om die omgewing aansienlik te beskadig, is ten beste twyfelagtig.
Die politiek om die lug te ontgin
Alhoewel die breë implikasies van die politiek van ten volle outomatiese luukse kommunisme hier behandel word, is daar 'n paar punte wat spesifiek in hierdie hoofstuk gekritiseer moet word, veral die bespreking van die Outer Space Treaty en die logika van kapitalisme met betrekking tot oorvloed. . Kom ons begin met die eerste hiervan.
Bastani skets tereg die wetlike skuiwergate in die Outer Space Treaty (1968), 'n dokument sonder harde perke wat die kapitalistiese uitbreiding na die ruimte beperk, en voer aan dat hierdie verdrag bygewerk moet word. Sy antwoord wel? Opdatering hiervan op grond van die Madrid -protokol. Ek moes lees wat dit is om die praktiese implikasies daarvan te verstaan, wat kortliks 'n stelsel bied om intellektuele eiendom op 'n betaalde basis te bestuur. Dit was vreemd vir 'n boek oor kommunisme: die organisasie wat dit bestuur (die Wêreldorganisasie vir Intellektuele Eiendomme) het baie werklike demokratiese beheer en toesig. As ons wil hê dat die opbrengs van enige mynstelsel in die sonnestelsel in sosiale besit en bestuur moet word om te verseker dat dit op maatskaplike behoefte versprei word, moet ons beslis meer eis. As die onlangse geskiedenis ons iets geleer het, sal hervormings van die verdrag deur kapitalistiese state slegs die belange van private ondernemings dien, in die afwesigheid van stryd van onder. Selfs al was die hervorming van internasionale verdrae voldoende, sou die werkersklas óf eers in beheer wees om dit te herskryf, waarvan die voorwaarde óf die revolusie van die werkersklas sou wees, óf 'n groot stryd om toegewings van kapitalistiese state af te dwing. Met ander woorde: daar sou geen sosiale stryd vermy word nie. Verdere bespreking oor hoe hierdie stryd kan ontstaan ​​en uitspeel, is van groter waarde as Bastani se veronderstelde gesprek tussen sake -eienaars en kapitalistiese politici, veral as hy dink dat sulke ruimtebou -ondernemings slegs 'n paar dekades weg is.
Marxistiese analise verg meer as om net Marx aan te haal, en teleurstellend is die teks van Bastani 'n lewende bewys hiervan. Alhoewel daar deurgaans baie na Marx verwys word, bied hierdie boek nie 'n Marxistiese begrip van die wêreld nie. Alhoewel dit in hierdie hoofstuk implisiet impliseer in wat nie bespreek word nie, is dit eksplisiet in sy bespreking van die prysmeganisme in die laaste afdeling, "oorvloed buiten waarde". Bastani beweer dat uiterste oorvloed onversoenbaar is met kapitalisme, en sê so ver dat 'die interne logika begin breek', ondanks 'n grenslose, feitlik gratis aanbod van enigiets. As ons eers die fundamentele feit dat kapitalisme 'n inherente onstabiele stelsel is, tersyde stel, moet hierdie hipotese in meer besonderhede ondersoek word (hierdie gevolgtrekking regverdig baie van waarop Bastani later staatmaak).
Eerstens, wat Bastani beskryf, is bloot die logika van vraag en aanbod. Maar, soos aangedui deur Bastani-sinne voorheen, het monopolieë en markstrukture hul eie manier om pryse te herkalibreer, sodat oormaat nie noodwendig tot prysdeflasie kan lei nie. Die suggestie dat die aanbod gratis en onbeperk kan wees, is verder 'n leuen. Op 'n stadium in die proses van minerale ontginning sal werknemers met lone betrokke wees en prosesse wat ander materiaal benodig (vervoer brandstof, verbruikbare onderdele, onderhoud, ens.). Elkeen hiervan het gepaardgaande koste en is dus nie 'gratis' nie, wat die meerwaarde wat beskikbaar is vir die eienaar van die produksieketting beperk. Dit is waar dat 'n mark wat oorstroom word met byvoorbeeld palladium, sonder 'n monopoliserende prysstruktuur, rekordlaagtepunte kan bereik. Dit op sigself sou egter nie kapitalisme verongeluk nie, 'n stelsel wat voorheen baie voorvalle van oormatige oorlewing oorleef het. Ons kan sien hoe dit werk in die geval van digitale produkte (byvoorbeeld mp3's en e-boeke) wat, soos die toekomstige goud van asteroïdes uit Bastani, moontlik in 'n 'na-skaarste' toestand kan bestaan. Alhoewel dit alles weergegee kan word sonder 'n ooreenstemmende groot styging in arbeidskoste, is dit agter firewalls en meganismes vir prysbepaling gesluit (en dit sal uiteindelik hardeskywe en bedieners vul). As kapitalisme werk soos Bastani beskryf, sal die koste van die aflaai van liedjies op iTunes uiteindelik 'n breuk van pennies per transaksie wees. Privaat eienaarskap, markstrukture en onderliggende koste verhoed dit. En dit is nie net beperk tot die digitale gebied nie. Ondanks die uiterste oorvloed op aarde, betaal ons onder kapitalisme steeds vir water, hetsy uit die kraan of in bottels, juis as gevolg van private besit, arbeid, verspreiding, berging en ander gepaardgaande koste. Selfs hulpbronne in 'n toestand van oorvloed kan gekommersialiseer word vir privaat gewin as dit onder die beheer van 'n kapitalistiese heersende klas bly. Eenvoudig gestel: as ons sosiale beheer en verspreiding oor die vrugte van ruimtebou wil hê, kan daar geen ruimte vir privaat besit wees nie. Dit word nie opgelos deur oorvloed nie.
Ten slotte, vir 'n boek vol Marx se geskrifte, bied dit nie 'n marxistiese begrip van ekonomie nie. 'N Basiese ontleding van die ekonomiese en sosiale gebruik en die uitruil van mynbouhulpbronne sou byvoorbeeld van toepassing gewees het, aangesien hierdie hele gedeelte blykbaar op die gebied van kapitalistiese uitruil plaasvind. Bastani wys geredelik op die markuitruilwaarde van al die hulpbronne wat in asteroïdes opgesluit is, maar daar is min bespreking oor die moontlike gebruik daarvan. Sal toekomstige samelewings so afhanklik wees van yster, goud, palladium en ander seldsame metale? Bastani maak geen projeksie nie. Aangesien kapitalisme geneig is om uit te brei om wins te maksimeer, kan dit direk in stryd wees met die behoeftes van 'n toekomstige sosialistiese samelewing. Dit is dus moontlik dat kapitalisme op sy eie gelaat is, om mynbou -missies, tegnologie en navorsing oor te dra om die onttrekking van minder sosiaal bruikbare produkte (byvoorbeeld juwele vir juweliersware) te maksimeer, ten spyte daarvan dat die mensdom sosiaal beter gedien word as dit op verskillende hulpbronne gefokus was ( byvoorbeeld op palladium vir mediese en elektroniese toestelle). 'N Teks oor kommunisme moes meer tyd daaraan bestee het om te bespreek hoe hierdie uitbreiding plaasvind, deur te vergelyk hoe 'n sosialistiese samelewing eerder ruimtebou kan gebruik, en in die hier en nou, waarvoor sosialiste onder kapitalisme moet argumenteer.
Vir 'n boek wat na homself verwys as 'n kommunistiese manifes, is hierdie hoofstuk uiteindelik sonder politiek. Die wetenskaplike potensiaal van asteroïde -mynbou is tans die sentrale vraag wat die kern van beheer is. Despite constantly shoe-horning in quotations of Marx to give the text a left-wing finish, Bastani offers no class struggle program, class analysis of this emerging sector, nor perspective on revolution. Without a plan to fight for democratic control over emerging space industries, we are left dreaming about future decades, rather than planning for gains today. There surely are battles to be had in the here-and-now, but aside from liberally reforming the Outer Space Treaty, Bastani's manifesto offers us almost nothing on where these might be, over what, nor how we might prepare.
It therefore seems instructive to end with some questions to Bastani. If communism is indeed only possible with the levels of over-abundance he states achievable with a mass asteroid mining industry, then — if the wide scale availability of its proceeds never arise — does he think communism remains a historical inevitability? Indien wel, hoe? If not, then what does he advocate?
Well, for starters, mining projects will be quite expensive at the outset, which will keep prices high. Also, there will be relatively few companies with asteroid mining operations, and they will be able to control the supply and avoid flooding the market. Plus, as Australian National University public policy research fellow Zsuzsanna Csereklyei told WA Today, demand will soon rise. "By 2050 we are going to have about 10 billion people on Earth and as societies get richer, more energy is being used. Can we achieve energy transitions with the help of asteroid mining?" sy het gevra.
Aircraft taking off from Ronald Reagan National Airport in Arlington, Virginia. ( Publieke domein CC0 image. )