lumineers cost Bettendorf Iowa
dental implant cost in 19606
best dental insurance Cincinnati Ohio
dental insurance plans in 94707
bonding for teeth in Clinton Maryland
veneers process 98368
types of braces in 21043
Gay cosmetic dentist in Mishawaka IN PressReader - Kuier: 2014-09-24 - Hy is nou (N)IE­MAND
Hy is nou (N)IE­MAND
Dank­sy sy en­kel­ma wat hom aan­ge­moe­dig het, het hy nooit op­hou droom nie. Van­dag veg hy vir an­der se ge­reg­tig­heid. DEUR JACKIE PIE­NAAR-B­RINK
Al was daar geen pa-fi­guur in hier­die Bon­nie­va­ler se le­we nie, het hy dit ver ge­bring dank­sy ’n ma wat in hom glo, ’n po­si­tie­we in­ge­steld­heid en har­de werk.
Dat hy ’n en­kel­ou­er-kind was, het G­re­go­ry Nie­mand (36) nie ge­keer om sy dro­me na te jaag nie. En van­dag be­vind hy hom pre­sies daar waar hy nog al­tyd wou wees: in die regs­be­roep.
Ons ont­moet in sy kan­toor in die Wyn­berg-hof in die Kaap, waar G­re­go­ry dees­dae streek­aan­kla­er is. Ag­ter ’n les­se­naar vol saak­dos­sie­re is hy die toon­beeld van pro­fes­si­o­na­li­teit in sy swart pak, wit hemp met rooi-en-wit kol­le­tjies­das en swart punt­skoe­ne. G­re­go­ry het nooit sy pa ge­ken nie. Tog, die dag toe hy as 20-ja­ri­ge jong man hoor sy pa is oor­le­de, het hy in tra­ne uit­ge­bars.“Ek het nog nooit in my le­we so ge­huil vir ie­mand wat ek nie ken nie. Maar op sy be­graf­nis het ek geen e­mo­sie ge­voel nie. Ek moes gaan om clo­su­re te kry, om com­ple­te te wees.”
Daar het hy die eer­ste keer sy ver­lo­re fa­mi­lie aan sy pa se kant ont­moet. En – so ti­pies aan G­re­go­ry se aard om o­ral vrien­de te maak – is hul­le tot van­dag toe c­lo­se.
Dis nie dat hy son­der lief­de groot­ge­word het nie. Sy ma, an­tie Raai (59), het hom oor die ja­re on­der­steun soos net ’n ma kan en haar ou­ers en agt broers het hom oor­val met lief­de.
“Maar daar is mos maar iets s­pe­ci­al wat jy net by jou pa kan kry,”sê hy sag. Daar­om is dit vir hom so be­lang­rik om van­dag daar­die lief­de op sy twee seun­tjies – Zacko­ry (6) en Jos­hua (4) – uit te stort.
Al het G­re­go­ry in die a­part­heids­ja­re skool­ge­gaan, het sy ma nie ge­skroom om hom na Mo­del C-s­ko­le te stuur nie.“Dit was ’n taw­we tyd,”ont­hou hy sy ja­re aan die Ho­ër­skool Bon­nie­va­le.“Maar daar het ek ge­leer hoe om met men­se te werk en hoe om ver­draag­saam te wees. Dit het van my ’n be­ter mens ge­maak. En ek het baie dis­si­pli­ne ge­leer.”
Hy is ge­se­ënd dat sy ma nog le­we, sê G­re­go­ry oor dié ne­de­ri­ge en po­si­tie­we vrou.“As ek iets wou doen, sou sy sê:‘Let’s do it!’”
Met haar aan­moe­di­ging het hy aan let­ter­lik al­les op skool deel­ge­neem, van ei­s­ted­fodds tot rug­by, vol­ley­ball en de­bat.“Ek is ook bles­sed dat sy nooit ge­trou het nie en dat ons by my ou­ma-hul­le ge­bly het.”
Hy hoor nog sy ou­ma sê:“Man­ners ma­keth the man. As jy ma­nie­re het, my kind, gaan deu­re vir jou oop­gaan, maak nie saak waar jy gaan nie.”
En dít is die rei­ne waar­heid, kan G­re­go­ry ge­tuig.
Dit was vroe­ër op­merk­lik hoe al­mal hom ge­groet het soos ons deur die ge­bou ge­stap het.“Ek re­spek­teer men­se om­dat dit die reg­te ding is om te doen. En daar­om re­spek­teer hul­le my,”sê hy son­der e­ni­ge te­ken van ver­waand­heid.“Ek stre­we na ge­lyk­heid vir al­mal – of jy nou die skoon­ma­ker of die ma­gi­straat is.“
G­re­go­ry was nog maar ’n tjok­ker­tjie toe hy reeds ge­weet het hy wil ’n pro­ku­reur word.“Dit was die a­part­heids­ja­re en my pas­sie was al­tyd om my men­se te help.”
Sy een oom was ’n plaas­li­ke ANC-lei­er.“Ek ken van die po­li­sie wat ons twee­uur in die nag wak­ker klop, van hu­man rig­hts­pro­ku­reurs wat hom kom haal. Ek wou ’n by­drae maak om my men­se te be­vry.”
Van­dag, in ’n de­mo­kra­tie­se ge­meen­skap, dien hy die men­se van Suid-A­fri­ka op ’n an­der ma­nier.“Ons is hier vir reg­ver­dig­heid,”sê hy oor sy werk as aan­kla­er.
G­re­go­ry was nog nooit bang vir werk nie. Op la­er­skool het hy koe­ran­te ver­koop en oor na­we­ke by Pep S­to­res in­ge­val. Va­kan­sies was hy aan sy ou­pa – ’n bou­er – se sy. Van graad 11 af het hy in die De­sem­ber­va­kan­sie by Ash­ton Can­ning ge­werk.
Sy werk in die fa­briek be­skryf hy as die ex­pe­rien­ce van sy le­we.“Ek is ab­so­luut mal oor men­se. En om met ou­er men­se te werk wat my werk­lik leer waar­oor die le­we gaan … ek was in awe.”
Om­dat hy in ’n Mo­del C-skool was, was die e­nig­ste u­ni­ver­si­teits­aan­soek­vorm van S­tel­len­bosch, ont­hou hy. Maar hul­le kon dit nie be­kos­tig nie en ’n buur­vrou wat by die U­ni­ver­si­teit van Wes-Kaap­land (UWK)
werk, het hom ge­help om by hul­le regs­pro­gram in te kom. Fi­nan­si­eel was dit steeds nie mak­lik nie. Die geld wat hy by ash­ton can­ning ver­dien het, het net sy re­gis­tra­sie en tui­ti­on fees vir sy LLb-graad ge­dek. Die res moes kom uit ’n stu­den­te­le­ning, wat hy eers vyf jaar ge­le­de klaar be­taal het.
in 2003 het hy vir sy leer­ling­klerk­skap by die regs­hul­praad op Wor­ces­ter in­ge­val.“i lo­ved e­very mo­ment of it.”
sy oor­se­se rei­se
Twee jaar la­ter is hy in die kaap­se hoog­ge­regs­hof as pro­ku­reur toe­ge­laat.
en toe be­sluit hy om nog ’n kin­der­droom te be­waar­heid deur en­ge­land toe te gaan. Daar was hy ’n door to door krag-sa­les­man in port­smouth, ’n skoen­ver­koops­man in Lon­den en la­ter ’n vei­lig­heids­wag by ’n car de­a­lers­hip se reu­se­de­pot in car­diff.
car­diff was so mis­daad­vry dat hy saans die de­pot toe­ge­sluit en nag­klub toe ge­gaan het.“Tot van­dag weet my ba­se nie,” lag hy en wys die ser­ti­fi­kaat wat aan­dui dat hy ’n Le­vel Two a­ward vir Door Su­per­vi­si­on ver­werf het.
in 2006 het hy te­rug­ge­vlieg om te trou, maar is daar­na weer al­leen oor om geld te maak. Sy vrou en groot on­der­steu­ner, cry­stal, ’n na­vra­e­kon­sul­tant by ned­bank,“was nie te hap­py nie, maar het ver­staan. Sy was klaar deel van die sir­kus . . . ”lag hy.
kort ná sy te­rug­koms in 2007 het hul­le ’n huis in el­sies­ri­vier ge­koop.
ná ’n tyd­jie as on­der­houds­be­amp­te by die paarl-land­dros­hof, is hy as staats­aan­kla­er in kuils­ri­vier aan­ge­stel. en pre­sies twee jaar la­ter het hy as streek­hof­aan­kla­er na Wyn­berg ver­skuif.
G­re­go­ry werk by die een­heid vir sek­su­e­le mis­dry­we en hoof­saak­lik met kin­ders. “jy moet eint­lik bie­tjie ab­nor­maal wees om só iets te kan doen,”sê hy.“Die hard­ste rug­by­spe­ler sal nie ’n dag daar­bin­ne last nie. ek pro­beer my by­drae vir die sa­me­le­wing le­wer deur die bes­te hier­van te maak, dat hul­le stem ook ge­hoor kan word.”
Hy het net een keer, op sy vrou se ver­soek, haar van sy werk ver­tel – van ’n pa wat sy dog­ter­tjie ver­krag het. Daar­na het sy be­sef hoe­kom hy nie by die huis oor sy werk praat nie.
G­re­go­ry het ’n paar groot lief­des: Sy vrou en kin­ders, a­fri­kaans en a­fri­kaan­se op­voe­rings, Wp-rug­by, braai en kos­maak. “ek maak by c­hoi­ce die kos in ons huis. ek dink dit is my te­ra­pie.”
Hy is ook steeds by ’n va­kan­sie­pro­gram vir UWk-stu­den­te by die Wyn­berg-hof be­trok­ke na­dat hy in 2002 as ju­ni­or na­vor­ser ’n in­tern­skap by SaL­Ga se par­le­men­tê­re kan­toor in kaap­stad ge­doen het. Op 6 ju­nie van­jaar is hy as ad­vo­kaat toe­ge­laat – ’n prak­tie­se stap aan­ge­sien die hoog­ge­regs­hof waarskynlik die vol­gen­de fa­se in sy loop­baan gaan wees.
Wat is sy raad aan men­se wat moe­de­loos voel oor hul om­stan­dig­he­de?
“Droom, droom, droom. Dis die e­nig­ste ma­nier om uit jou wê­reld te kom.”
en:“jy moet ’n vi­sie hê. jy moet nooit nee vir ’n ant­woord vat nie. Dis be­lang­rik om te weet jy gaan fail in se­ke­re din­ge. Daar gáán men­se wees wat ne­ga­tie­we din­ge van jou sê, maar aan die ein­de van die dag be­hoort jy aan jou God.”