Om klimaatsverloëning te bekamp vereis dat regse populisme aangewend moet word - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Omgewingsaktiviste van die uitwissing-rebellie protesteer in Pretoria, Suid-Afrika. EFE-EPA / Kim Ludbrook
Die geskiedenis kan moontlik mettertyd 2019 aanteken as die jaar waarin die sent uiteindelik gedaal het oor die noodgeval wat die mensdom in die gesig staar. Die Sweedse tienerklimaataktivis Greta Thunberg het verlede jaar 'n gevoel van dringendheid veroorsaak deur wêreldmoeders uit te daag om neem die krisis ernstig op, En die apokaliptiese brande wat onlangs groot dele van Australië verswelg het.
Daar is toenemend 'n begrip dat die klimaatnood nie 'n omgewingsprobleem is nie. Dit het ernstige ekologiese implikasies, maar dit is veral 'n menslike ontwikkelingskwessie. En dit het diepgaande implikasies vir tegnologie en infrastruktuur, vir die wêreld van belegging en finansies, en vir wêreldwye veiligheid.
Om hierdie uitdagings te begryp en na oplossings te werk, is dit nodig om hierdie skakels, spanning en afwykings te verstaan. Dit is die rede waarom die internasionale navorsingsorganisasie Toekomstige aarde het geproduseer Ons toekoms op aarde 2020. Dit is 'n belangrike oriëntasieverslag van 'n dosyn opstel van volhoubaarheid. Dit word geskryf deur kundiges regoor die akademie en regoor die wêreld.
Die konsensus onder wetenskaplikes is dat ons nou in die elfde uur is. Dat die mensdom net tien jaar het om die nodige transformasie te neem vermy rampe.
Sal dit sy daad bymekaar kry?
Ongelukkig is daar 'n harde politieke ekonomie. My eie bydrae tot die Our Future on Earth-verslag fokus op die impak van die wêreldwye toename in die regse populisme op klimaatsaksie. Hierdie ras van politiek benut mense se vrees gedurende tye van ekonomiese agteruitgang en groeiende ongelykheid, en fokus op nasionalistiese neigings.
Regse populisme en ontkenning
In 'n komplekse wêreld met ingewikkelde probleme, is dit verleidelik vir politici om 'n enkele skuldige (soos immigrante) of 'n bose mag (soos universele gesondheidsorg) te identifiseer om die erosie van die samelewing, die ekonomie en die welstand van die massa te blameer.
Dit is amper nooit waar nie, maar dit is dwingend. Neem die verbasend ingewikkelde stel verhoudings tussen voedsel, energie, stedelike infrastruktuur en eksponensiële demografiese groei en verandering (ten minste in die ontwikkelende wêreld). Klimaatsverandering en die gevolge daarvan is miskien die toonbeeld van 'n komplekse kwessie van onderling verbonde sosiale, politieke en fisieke kragte. Dit maak dit 'n maklike teiken vir hierdie soort ontkenning.
Populisme ontken dus nie net die wetenskap van klimaatsverandering nie, maar ook die kompleksiteit van die hele kwessie - wat van kritieke belang is vir die diagnose van die probleem sowel as die bepaling van die prognose en die voorskrif.
Populisme ontneem kwessies van nuanses en belemmer daardeur vooruitgang.
A 2019 studie Die kartering van die klimaatagendas van regse populistiese partye in Europa bevat enkele onthullende bewyse: twee derdes van die regse populistiese lede van die Europese Parlement stem "gereeld teen maatreëls vir klimaats- en energiebeleid". Die helfte van alle stemme teen resolusies oor klimaat en energie in die Europese Parlement kom van regse populistiese partylede.
Van die 21 regse populistiese partye wat ontleed is, is daar sewe gevind
ontken klimaatsverandering, die antropogene oorsake daarvan, en negatiewe gevolge.
Volgens ramings gebaseer op die Wêreldbroninstituut se wêreldwye gegewens oor kweekhuisgasvrystellings, kom ongeveer 30% van wêreldwye vrystellings uit lande met populistiese leiers.
Op die oomblik toe globale samewerking noodsaaklik is om doeltreffend te wees vir klimaatsaksie, probeer baie van die leiers van hierdie regse populistiese magte om multilaterale organisasies soos die Verenigde Nasies of die Europese Unie af te breek of te verswak.
Hierdie politieke groepe dreig om vordering te maak met die wêreldwye reaksie op klimaatsverandering, en oor nuwe denke oor hoe om die ekonomie te hervorm in die strewe na 'n meer volhoubare wêreld.
Meer hopelik, namate voetsoolvlak-organisasies 'n potensieel sterk, teengewende krag is, sal die truuk wees om hierdie bewegings effektief te verbind met sake van wêreldwye sosiale geregtigheid. Daar moet ook genoeg koherensie aan hulle gegee word om doeltreffend te wees. Dus, weer, om die lens vir die klimaatkrisis te verskuif van 'n omgewingsbewussyn in die rigting van menslike ontwikkeling en sosiale geregtigheid.
Hoe kan Thunberg en die studentestakbeweging in die wêreldwye noorde byvoorbeeld kontak maak met die 1.6 miljoen kinders wat in Malawi, Zimbabwe en Mosambiek van siklone verplaas word? Sulke verbindings moet gemaak word om hierdie ontluikende bewegings tot 'n kragtige voorstanders van klimaatsgeregtigheid te maak.
Wip die skaal
Ongeag of die politieke wil transformasioneel nodig is om die uitstoot van koolstof drasties te verminder en om ekonomieë en samelewings, veral in die globale Suide, drasties te verminder, teen 2030 sal dit geroep word, dit is duidelik dat die lewe op aarde baie anders sal wees aan die einde van hierdie eeu hoe dit nou is. Dit sal beslis moeiliker en gevaarliker wees.
Dit geld vir almal, maar veral die armste en kwesbaarste lede van 'n menslike samelewing wat op die punt staan ​​om op 'n hoogtepunt te kom 9,8 miljard teen 2050 (hoër as die huidige 7,8 miljard).
Dit is die menslike ontwikkelingsuitdaging vir Afrika suid van die Sahara.
Dit is nie alles verdoem nie. Daar is groot geleenthede te midde van die ernstige bedreigings. 'N Eerste stap om gepas te reageer - individueel en gesamentlik - is om te verstaan ​​dat die uitdaging multi-dimensioneel is. Slegs dan kan 'n multidimensionele strategie uitgevoer word, oor sektore en oor landsgrense heen.
Maar dit is waarskynlik dat die grootste hindernis om stappe te doen nie tegnologiese kundigheid sal wees of selfs die geld wat benodig word, insamel nie. In plaas daarvan sal dit gebrek wees aan genoeg politieke wil, gesien die obstruksionisme van regse populiste regoor die wêreld.
Daarom sal 'n politieke stryd gewen moet word. En die stryd om klimaatsgeregtigheid te midde van die regse populistiese klimaatsverloëning is 'n titaniese stryd.
Trumpagtige trajekte na die "post-waarheid" wêreld van ontkenning van klimaatsverandering, gelaai deur die versterkende impak van sosiale media, lei die nodige optrede af en belemmer dit. Ondanks sy gebreke bied die digitale era 'n reuse-geleentheid om 'n teenvertelling op te lê en om nuwe aktiviste te werf.
Mense kan makliker kontak maak oor seë en tydsones. Klimaatverloëning kan weerlê word en populistiese retoriek weerlê word. Betogings kan vinnig gereël word. En die jonges sal dit die beste doen, nie omdat hulle die grootste belang van almal het nie: hul toekoms is op die spel.