AFRIKAANSE OPSOMMING: Herkonfigureerbare Vervaardigingstelsels (HVSs) het die vermoee om alle hardeware en beheer hulpbronne, op alle funksionele en organisatoriese vlakke te herkonfigureer. Dit maak dit moontlik vir vinnige verstellings aan produksie kapasiteit en funksionaliteit, indien daar 'n skielike verandering in die mark of wetgewing is. Hierdie studie evalueer die karakteristieke en werking van outomatiese herkon gureerbare monteerlyne met behulp van diskrete gebeurtenis simulasie. Die monteerlyne gebruik vervoerbande om pallette na verskeie masjiene te vervoer, sodat die parte aanmekaar gesit kan word. Simio simulasie sagteware is gebruik om verskillende vervoerband kon gurasies vir dieselfde monteringsproses te ontwikkel. 'n Part familie van vyf variante word op dieselfde monteerlyn aanmekaargesit. Daar is 'n groot variasie in die produksie hoeveelhede van elk van die vyf variante, dus moet die monteerlyne vinnig die kapasiteit en funksionaliteit kan aanpas. Multi-doelwitoptimering is toegepas op die modelle deur 'n Pareto alomvattende soek eksperiment uit te voer. Die twee teenstrydige doelwitte wat gebruik is, is die deurset tempo van die stelsel asook die gemiddelde werk-in-proses. Die doel is om die deurset tempo te maksimeer en terselfde tyd die gemiddelde werk-in-proses te minimeer. Die Pareto alomvattende soek eksperiment word verder gebruik om 'n Pareto front te skep wat uitwys watter vervoerband kon gurasies verkies word onder sekere bedryfstoestande. Die Pareto front kan egter aangepas word om die spesi eke behoeftes van die besluitnemer te pas. 'n Eksperiment is uitgevoer om die uitwerking van die vervoerbandspoed op die stelsel te toets. Resultate het getoon dat onder sekere bedryfstoestande die werkverrigting van die stelsel nie verbeter indien die spoed 'n maksimum grenswaarde oorskry nie. 'n Eksperiment wat 'n produksie scenario voorstel is ontwikkel waarin die vraag na die vyf part variante gevarieer word. Die vervoerband konfigurasies moet dan die kapasiteit aanpas gebaseer op die vraag na die parte. Die doel van die eksperiment is om te toets watter kon gurasie die beste vaar onder hierdie bedryfstoestande. Die tyd wat dit neem vir die stelsel om weer op dreef te kom na 'n verandering in kapasiteit is ondersoek in hierdie eksperiment, maar die beste stelsel is nog steeds gekies gebaseer op die kombinasie van deurset tempo en die gemiddelde werk-in-proses. Gegewe die resultate van die verskillende eksperimente, word dit voorgestel dat die besluitnemer eers die maksimum kapasiteit en die bedryfstoestande vasstel, voordat 'n vervoerband kon gurasie gekies word. Sodra dit besluit is, kan die inligting wat tydens die eksperimente ingesamel is, aangepas word om die beste bedryfstoestande vir die kon gurasie wat gekies is, vas te stel. Die simulasie modelle wat ontwikkel is word gebruik as 'n besluitnemingsondersteuningstelsel vir toekomstige navorsing oor die onderwerp. Dit word voorgestel dat toekomstige navorsing die moontlikheid van geoutomatiseerde begeleide voertuie (GBV), in plaas van vervoerbande as vervoermiddel, ondersoek.