Die diepste duik aangeteken deur die vrye duik Bajau Laut mense van Suidoos-Asië was 'n indrukwekkende 79 meter, en die langste tyd wat hulle onder water spandeer het, was net meer as drie minute. Alhoewel die Bajau nie in hierdie dieptes of gedurende hierdie tyd in die daaglikse visvang duik nie, spandeer hulle tot 60% van hul werkslewe onder water.
Nuwe navorsing gepubliseer in die tydskrif Cell toon dat hulle fisiese en genetiese aanpassings het om hulle te help om hierdie wonderlike duik te maak. Dit blyk dat, hoewel ons onsself as die hoogtepunt van die natuurlike wêreld neig, sien die evolusie nog steeds 'n greep op sommige groepe mense. Dit verander hulle om hul omgewing en hul ongewone leefstyl beter te pas.
Die Bajau Laut het tradisioneel 'n nomadiese lewe op woonbote geleef, wat die ryk hulpbronne van die koraalriwwe en mangrove-woude van die streek gebruik. In die 20e eeu het sommige bevolkings van Bajau op die strand gevestig, maar het voortgegaan om 'n bestaans lewenstyl te leef (werk net om te oorleef), gebaseer op hul tradisionele visvangmetodes. Aangesien die enigste duik toerusting beskikbaar is, is 'n paar houtbrille en 'n paar handgewigte, is hul sukses afhanklik van hul vermoë om diep te duik en hulle asem lank te hou.
Al die toerusting wat hulle nodig het. Melissa Ilardo
'N Internasionale span navorsers het die Bajau bestudeer en gevind dat hulle aansienlik groter milt gehad het as die mense van 'n naburige dorp wat primêr boerdery as vis vir hul kos plaas. Dit was waar selfs vir lede van die Bajau-gemeenskap wat nie duik nie, wat daarop dui dat dit 'n geërfde eienskap is, eerder as 'n verandering in individue wat veroorsaak word deur 'n leeftyd van duik.
Die grootte van die milt is belangrik omdat dit is 'n reservoir in watter rooibloedselle gestoor word. Tydens 'n duik kontrakteer en stoot die milt hierdie ekstra rooibloedselle in die sirkulerende bloed, wat die vermoë verhoog om suurstof te dra. Hierdie reaksie is ook gevind in duik soogdiere soos seëls.
DNA-analise onthul 'n ander verandering wat blykbaar een van die mees algemene gene variasies in die Bajau-bevolking te wees. Dit was in 'n geen wat help om hormoonvlakke te beheer genoem T4, wat deur die tiroïedklier geproduseer word. Hierdie hormoon veroorsaak toenames in metaboliese tempo (die hoeveelheid energie wat die liggaam in 'n gegewe tydperk kan gebruik), wat kan help om lae suurstofvlakke te bekamp, ​​maar ook met groter miltgrootte in muise geassosieer word.
Ander gene wat onder die Bajau meer gewissel het as wat verwag word in die algemene bevolking, is geassosieer met die manier waarop die liggaam reageer op duik. Een so 'n geen het veroorsaak dat bloed uit die ledemate en nie-noodsaaklike areas van die liggaam geperste word sodat die brein, hart en longe suurstof kon ontvang. 'N Ander het verhoed dat hoë vlakke koolstofdioksied opbou in die bloed. Dit alles dui daarop dat natuurlike seleksie gehelp het om die Bajau te vorm sodat hulle dieper en langer kan duik.
Dit is nie die eerste keer dat voorbeelde van volgehoue ​​menslike evolusie onder spesifieke groepe mense ontdek is nie. Byvoorbeeld, die meeste etniese Tibetane het 'n mutasie wat nie tipies gevind word in etniese Sjinese mense wat meer rooibloedselle produseer om te vergoed vir die verlaagde suurstofvlakke in die lug op hoë hoogtes nie. Ander studies het getoon dat groepe Inuit in Groenland het aangepas by die groot hoeveelhede vet wat hulle eet op 'n manier wat beteken dat hulle met hierdie dieet kan hanteer sonder 'n verhoogde risiko van hartsiektes.
Die skrywers van die Bajau-studie dui daarop dat die begrip van hul aanpassings kan help om hipoksie te behandel. Dit is wanneer liggaamsweefsel nie genoeg suurstof ontvang weens siekte of besering nie. Dit sal ook interessant wees om te weet of die Bajau ander veranderinge in hul gene het, soortgelyk aan dié van die meeste Tibetane. Albei groepe kan die veranderinge ontwikkel het, want hipoksie was algemeen genoeg om op hoër hoogtes te woon of asem te hou onder water dat die gemuteerde gene hulle 'n beduidende voordeel gegee het.
Ons weet dat mutasies wat spesifieke liggaamlike funksies beïnvloed soms kan ontstaan ​​afsonderlik in onverwante mense of groepe. Maar dit is ook moontlik dat in hierdie geval twee gemeenskappe wat baie ver uitmekaar is, verskillende veranderings met soortgelyke effekte kan hê op hul vermoë om lae suurstofvlakke te hanteer. Miskien is die vergelyking die volgende stap van hierdie baie interessante ondersoek.