Minivleishoenders: rasbeskrywing en kenmerke, voor- en nadele, inhoud - Raad - 2022
Eienskappe en beskrywing van die ras minivleishoenders, instandhoudingsreëls
Teel minivleishoenders is 'n winsgewende en redelike eenvoudige aktiwiteit. Met klein grootte, hoë produktiwiteit en pretensieloosheid om die omstandighede te hou, kan verteenwoordigers van hierdie ras gekweek word deur middel van groot en groot boere en deur eenvoudige eienaars van privaat boerderye. Nog 'n voordeel van hierdie pluimvee is die kalm en gemaklike aard daarvan.
Minivleishoenders is in die 80's van die vorige eeu in die eksperimentele teelplaas SGC Zagorsk geteel. In hierdie geval is individue van sulke belangrike buitelandse rasse soos Leghorn, Rhode Island Red, Plymouth Rock en Cornish as ouers gebruik.
Danksy die keuringswerk is mini-vleishoenders van drie hoofkleure geteel:
In vergelyking met ander rasse, het minivleishoenders 'n spesifieke voorkoms, karakter en het hulle 'n aantal voor- en nadele.
Minivleishoenders word gekenmerk deur 'n kompakte liggaam, klein ledemate met die grootte van die middelste deel (metatarsus), gemiddeld 30-35% kleiner as dié van ander rasse, digte en selfs verekleed. Benewens kort ledemate, is 'n kenmerk van sulke hoenders 'n blaarvormige, klein rif. Sulke hoenders bereik seksuele volwassenheid al op die ouderdom van 6 maande.
Persoonlikheid of temperament
Die voël van hierdie ras word gekenmerk deur 'n kalm karakter - vrygestel van die pluimveehuis in 'n ongesaaide groentetuin, hulle reël nie totale "opgrawings" in die beddings en paadjies nie; moenie 'n harde geklank uitstraal nie, pik selde in die hande van die eienaar wat die voedsel uit ongeduld gebring het. Hane van 'n minivleisras het nie 'n lewendige geaardheid nie en val selde 'n persoon aan.
Hoenders van hierdie ras het die volgende produktiwiteitseienskappe:
Die maksimum gewig, wanneer dit vir vleisprodukte gekweek word, - die gewig van hoenders kan 2,7 kilogram bereik, haan - 3,0-3,1 kilogram.
Eierproduksie - met behoorlike voeding en versorging kan een hoender van hierdie ras tot 170-200 eiers per jaar lewer.
Gewig van een eier - die gewig van een eier, afhangende van die hou- en voedingsomstandighede, wissel van 55-57 tot 60-66 gram.
Kuikensuitbroeibaarheid - wanneer u hoenders uitbroei volgens die broeikasmetode, is hierdie aanwyser gemiddeld 85%.
Oorlewing van kuikens - met behoorlike versorging en voeding in die eerste lewensdae, oorleef ongeveer 94-99% van die kuikens wat met die broeikasmetode verkry word.
Die oorlewingsyfer van volwassenes - vir verskillende variëteite van hierdie ras is hierdie syfer meer as 90%.
Die belangrikste voordele van mini-vleishoenders is:
gemak van kompakte hoenders in klein hokke en voëlhokke;
vinnige groei van jongvee in die eerste 6 maande;
groot groottes eierprodukte;
Die nadele van sulke hoenders sluit in:
Vatbaarheid vir siektes as u in klam weer loop - as gevolg van kort ledemate, raak hoenders wat in 'n oop loopwerf vrygelaat word, klam grond met hul buik, wat verder lei tot ernstige besoedeling van vere en die voorkoms van verskillende siektes;
Gereelde ledemate siektes as gevolg van ongebalanseerde voeding of onbehoorlike versorging en instandhouding.
Die hoofvariëteite van hierdie hoenderras is soos P-11, B-33, B-66, B-76, B-77.
P-11 is 'n minivleisvariëteit van die beroemde Rhode-eilande. Verskil in vinnige groei, weerstand teen siektes, kalm karakter. Wat die universele tipe betref, het dwerg-Rhode-eilande sowel 'n hoë eierproduksie (wat tot 200 eiers per jaar kan lewer) as 'n uitstekende vleissmaak.
B-33 (dwerg Leghorns) - eier-minivleishoenders met sneeuwit verekleed, styf aan die wigvormige liggaam van die voël, korter bene as die vorige variëteit en 'n klein afgeronde kop. Die kam van hane in hierdie variëteit is streng vertikaal geleë, terwyl dit by lêhenne effens na een kant sak.
'N Volwassene van hierdie variëteit het 'n spierwit verekleed, het 'n sterk skelet, 'n wye, goed gevormde bors, kort, maar terselfdertyd voldoende sterk en korrek gesette ledemate.
Minivleishoenders van hierdie variëteit behoort tot 'n universele soort gebruik: die eierproduksie van 'n volwasse hoender per jaar is gemiddeld 180-200 eiers; die gewig van pluimvee, wanneer dit vir vleis grootgemaak word, is 3,3 kilogram vir mans en 2,7 kilogram vir hoenders.
B76 en B77
Individue van hierdie variëteite het dieselfde eienskappe as dié van B66. Hulle verskil slegs van die kleur van die verekleed van laasgenoemde - by hoenders van die B76-variëteit het die wit verekleed bruin skakerings, terwyl die individue van die B77-variëteit 'n ligbruin kleur het met 'n kenmerkende goue tint.
Hoë eierproduksie en uitstekende smaak van hierdie ras hang direk af van die korrekte aanhouding van die voël.
Vir wandelende dwerghoenders word 'n klein loopwerf gebruik, aangrensend aan die hoenderhok en aan drie kante omring deur 'n heining van 150 sentimeter, gemaak van 'n kettingsnet met 'n sel van 50 × 50 millimeter. Die grootte van so 'n tuin word bepaal afhangende van die hoenderpopulasie - 1 vierkante meter is genoeg vir 1 mini hoender.
Sodat die tuin nie vuil is nie, is dit bedek met saagsels; op die plek waar die houer vir voer en water geleë is, maak 'n klein skuinsdak uit 'n stuk lei.
In die vroeë lente kan u sulke hoenders vrylaat om in die tuin te loop - hulle het 'n kalm karakter, hulle sal nie 'n groot aantal gate maak nie en sal nie ongemak skep met harde klap nie.
Vir kleinhoenders bou hulle gewoonlik 'n klein pluimveehuisie met 3-4 sitplekke, elk 40 sentimeter hoog, geleë aan die suidekant met 'n loopwerf wat deur 'n vierkantige mangat met die hoofkamer verbind word. Die hoenderhok moet minstens 160 sentimeter wees - dit is nodig sodat u daarin kan gaan sonder om te buig en eiers uit die sitstukke te versamel. As u hoenders vir vleis grootmaak, word dit in hokke gebêre.
Belangrik. Aangesien minikuikens baie sensitief is vir koue weer, moet die hoenderhuis, wat bedoel is vir die hele jaar, gehou word, en al die krake waardeur koue lug die huis kan binnegaan, moet toegemaak word.
Die versorging van hierdie hoendersoort bestaan ​​uit aktiwiteite soos:
Hou die binnekant van die huis skoon, en verander die beddegoed gereeld op die sitplekke en in die hokke.
Lug en ontsmetting van die hoenderhok elke 6 maande.
Beheer van die teenwoordigheid van voldoende hoeveelheid skoon water in die drinkers.
As u so 'n hoenderras verbou, is dit ook nodig om die toestand van die ledemate van die voël noukeurig te monitor.
So 'n voël word gevoer met konvensionele hoendervoer vir braaikuikens en eierrasse. In die somer word groen grasmassa, minerale bymiddels (kryt, kalksteen, fyngemaalde vleis en beenmeel) bygevoeg. Die gemiddelde voerverbruik per voël per dag is slegs 120-130 gram.
Hierdie hoendersras word op twee maniere vermeerder:
Natuurlike inkubasie van eiers deur 'n hen.
Kunsmatige produksie van hoenders in tuisgemaakte of spesiale broeikaste.
Alhoewel dit nie duur is nie, is die eerste metode riskant, aangesien nie elke hen eiers sal uitbroei nie. Met die inkubatormetode, terwyl u die vereiste temperatuur handhaaf, kan u binne 'n relatiewe kort tydperk 'n groot aantal gesonde hoenders kry.
Waarvoor siektes geneig is
Hierdie hoendersras is vatbaar vir besmetting met aansteeklike siektes soos:
Van virussiektes word minivleishoenders beïnvloed deur neurolimfatiese siektes, nefrosonefritis, waterpokkies en voëlgriep.
Om besoedeling van die voël met die bogenoemde siektes te voorkom, is dit nodig om die hoenderhok skoon te hou, die beddegoed, die water en die voer by die drinkers te verander, die besoedeling van die voer met die aarde te voorkom en die toegang van wilde diere uit te sluit. die hok in.
Belangrik. As u tekens van gevaarlike virussiektes by voëls vind, moet u dadelik die plaaslike veeartsenykundige diens kontak vir aanbevelings oor die lokalisering van die siekte en die verdere lot van nie-besmette voëls..