katarsis | Krabbel
hier krabbel ek sommer gedagtes, drome en dinge
Predikant wees… sover March 2, 2009
Filed under: Gemeente/Kerk — Nicole @ 7:55 pm
Tags: katarsis, Predikant
So tydens ons studies het ons darem baie teoretiese goed geleer.
Maar niks en niemand kon my voorberei vir hierdie oorskakeling van student na predikant.
Ek wonder of iemand al ooit daarin gedink het. Dis ’n enorme kopskuif wat gemaak moet word. ‘n Kopskuif wat ek self van student na proponent na predikant moes maak, die arme gemeente moes dit ook doen. Ja, natuurlik hang dit af van die konteks, hoe lank is jy in die gemeente betrokke, wat is jou pos beskrywing waar is die gemeente, watter tipe persoon is jy ensovoorts. Maar uit mý ervaring skryf en nou.
Ek is ’n jaar in die gemeente waar ek net as ’n student betrokke was. My ervaring as student was dat niemand my té ernstig opgeneem het nie, ook omdat hulle nie geweet het hoe lank ek gaan bly nie. Ek was maar soos ‘n baie leersame skaduweetjie gewees. Om te leer natuurlik.
Maar nou is ek die predikant, die medeleraar saam ’n ander leraar wat van die begin van die gemeente af daar was. Dit is heel doenbaar glo ek. Maar dis ’n aanpassing. Ek is so oud soos meeste van die gemeente se eie kinders, soms jonger ook. Hulle sien my nogsteeds in die skaduwee van die senior leraar, wat goed is (soms), want ek leer ook nog baie by hom, en kan nie in ’n maand (amper twee) vir die mense beteken wat hy al die laaste 23 jaar vir hulle beteken nie.
Maar na ’n gemeentebou analise het ek nou nogals gedink. Ek voel skuldig omdat dit nie so eksieperfeksie gaan nie. Ek voel skuldig omdat ek die tekortkominge in die gemeente kan raaksien en ek weet waar ek al ’n verskil miskien kan begin maak. Maar hoeveel moes ek al in ’n maand as hulle predikant bereik het? Tydens die analise het ek besef hoeveel hierdie mense van my verwag. Dit was die eerste keer in my hele lewe dat ek die fisiese druk (seker die benoudheid in my binneste) gevoel het, asof iemand bakstene om my hart, gedagtes en menswees pak. Of dit almal se oë was wat op my gerig was of ’n denkbeeldige dak wat op my druk weet ek nie, maar druk het ek gevoel.
Ja, ek het ook drome vir die gemeente, en ja ek wil ook help om dinge om te swaai en saam met hulle ’n pad te stap, maar besef die mense, almal, selfs julle wat die verantwoordelikheid is. ‘n Goeie vriend sê toe hoeka nou die dag, dis moeilik om n groot skip te draai. Ek dink vinnig terug aan modules, tye, sprekers en professore of iemand nie dalk miskien asseblief tog iets genoem het van hierdie ervaring wat ek gaan he nie? Hoe moet ek dit hanteer? Waar kry ek die moed? Wie help my by die roer??
Ek het mooi probeer dink hoe ek hierdie ervaring kan verduidelik:
Het iemand al vir jou ’n swaar item gegooi? ’n Groot swaar item? Sodat toe jy dit vang, jy ’n tree agteruit moes gee effens balans verloor en jou knie moes buig om te keer dat jy nie omval nie? Wel dis hoe ek voel. En ek bevind myself in “die-vind-my-balans-net-weer” stadium. Die stadium waar ek net moet evalueer waar ek is, wie ek is en hoekom ek hier is.
En na ’n mini katarsis kom die dinge bymekaar uit. Ek glo dis hoe die Heilige Gees maar in my werk. Deur na ’n klasmaat of twee te kon draai om net weer in die “spieël” te kyk.
En om dan stil te word.
Daar waar ek en die Here intiem ontmoet. Daar word dinge net duidelik uiteengesit. Asof die Here die kaste reg pak wat ek in my “balans-vind-stadium” per ongeluk uitgegooi het. Stadig werk ek en Hy om hierdie goed weer reg te kry. Om die teoretiese goed wat ek geleer het weer in te pak, en so sien ek al die spasie wat ek nog oor het, vir al die persoonlike ervaring wat ek net met tyd sal kan leer en bymekaar maak. Ter afsluiting van die mini katarsis lees ek toe weer Jeremia 1,
Ek is op die regte plek.
Ek is nie alleen nie.
En dit gaan nie oor my nie.
Paasfees, bediening en ’n bietjie meel.
Predikant wees… sover
Brokkie niks 1