2020 Jeanneau Sun Odyssey 410 Zeil Boot te koop - nl.yachtworld.com
£ 233,000 BTW betaald (EUR 258,479)
Maximum diepgang: 7 ft 0 in standard keel
Drooj Gewicht: 17417 lbs
Type motor: 4JH45CR
Neyland, Verenigd Koninkrijk
RE: Jeanneau Sun Odyssey 410, Swansea, Swansea, Verenigd Koninkrijk advaita Argiewe,en - Onwerklik blog
Siddhartha deur Hermann Hesse
Oktober 18, 2008 Manoj 3 Kommentaar
Ek het nie simboliek kry. Eerder, Ek doen dit kry, maar ek is altyd skepties dat ek kan kry iets wat die skrywer nooit bedoel. Ek dink en te analiseer te veel in plaas van net ligter en geniet wat reg is in die voorkant van my. Wanneer dit kom by die lees, Ek is 'n bietjie soos die toeriste (Japannese kinders, As ek kan myself toelaat om te stereotipeer) wat bly weg kliek op hul digitale kameras dikwels ontbreek die skoonheid en kalmte van wat dit ookal is wat hulle opname vir die nageslag.
Maar, In teenstelling met die toeris, Ek kan die boek weer en weer te lees. Alhoewel ek op soveel vir die tweede keer rond en dink so hard, 'n paar dinge doen deurkom.
Toe ek lees Siddhartha, Ek vra myself as die name soos Kamala en Kamaswami was ewekansige keuses of kenne iets. Na alles, die eerste deel “As” beteken iets soos wêreldgesindheid of begeerte (gierigheid of lus regtig, maar nie met soveel negatiewe konnotasie) in Sanskrit. Is Vasudeva en Givinda regtig gode soos die naam aandui?
Maar, Ek kry voor myself. Siddhartha is die lewe-storie van 'n tydgenoot van Boeddha — oor 2500 jaar gelede in Indië. Selfs as 'n jong kind, Siddhartha het drange om 'n pad wat hom uiteindelik sou neem om redding te streef. as 'n Brahmaan, Hy het reeds die gebede en rituele bemeester. As jy hierdie pad van vroomheid (Bhaktiyoga), Hy sluit aan by 'n klomp van asceten gedrink wat die manier sien om verlossing in soberheid en boetedoenings (waarskynlik Hatayoga en Rajyoga). Maar Siddhartha gou bande van hierdie pad. Hy leer byna alles die asceten gedrink het om hom te leer en besef dat selfs die oudste en mees wyse van hulle is nie nader aan verlossing as hyself. Hy ontmoet dan met die Boeddha, maar nie dink dat hy kon “leer” die wysheid van die roemryke een. Sy pad ondergaan dan 'n metamorfose en neem 'n aardse beurt (wat miskien 'n weergawe van Grihsthasrm of Karmayoga). Hy streef daarna om die lewe te ervaar deur Kamala, die pragtige courtisane, en Kamaswamy die handelaar. Wanneer uiteindelik is hy ten volle gedompel in die giftige vergrype van die wêreld, sy verdrinking gees roep om bevryding daaruit. Hy vind uiteindelik verligting en wysheid van die rivier wat hy gehad het om heen en weer in sy reise kruis tussen die wêrelde van die rykdom en wysheid.
Vir iemand wat simboliek poog, Siddhartha bied dit aplenty.
Hoekom is daar 'n Vaishnava tempel toe Siddhartha besluit om die geestelike pad vir 'n wêreld een af ​​te sien? Is dit 'n toeval of is dit 'n aanduiding van die filosofiese verandering van 'n Advaita lyn om 'n ooglopend Dwaita lyn?
Is die naam Siddhartha (dieselfde as dié van die Boeddha) 'n toeval?
Maak die voël in die hok verteenwoordig 'n siel gevange in Samsara? As dit so is, is sy dood 'n hartseer einde of 'n gelukkige bevryding?
Die rivier van die lewe wat moet gekruis — is dit Samsara self? As dit so is, is die veerman 'n God wat jou sal help om dit oor te steek en die uiteindelike redding te bereik? Hoekom is dit dat Siddhartha het om dit oor te steek om die wêreld van Kamala en Kamaswamy bereik, en steek dit terug na sy uiteindelike verligting? Kamala kruise ook die rivier na sy kant voordat hy op.
Die liefde vir en die ontnugtering in die klein Siddhartha is die laaste ketting van slawerny (Mohmaya) wat volg Siddhartha oor die rivier. Dit is net na die breek die ketting wat Siddhartha is uiteindelik in staat om te ervaar Nirvana — Verligting en bevryding. Is daar 'n klein morele wegkruip daar?
Een ding wat ek opgemerk terwyl die lees van baie van hierdie groot werke is dat ek myself geredelik kan identifiseer met die hoofkarakter. Ek fancy dat ek die eenvoudige grootheid van Larry Darrell, en vrees dat ek in die geheim besit die afskuwelike laag van van Charles Strickland. Ek voel die verontwaardig marteling van Philip Carey of Jay Gatsby. En, seker, Ek ervaar die Goddelike drange van Siddhartha. Maak nie saak hoeveel van 'n stuk elk van hierdie vergelykings kan wees. Admittedly, hierdie self-identifikasie kan sy wortels het meer in my nietigheid as enige waarskynlikheid. Of is dit die genie van hierdie groot skrywers wat karakters so helder en ware te skep dat hulle direk praat met die blote primordiale siel binne ons, gestroop van ons baie lae ego? In hulle, sien ons die verwronge gesigte van ons vermoeide siele, en in hul woorde, Ons hoor die eggo's van ons eie onuitgesproke impulse. Miskien is ons almal dieselfde diep binne, deel van dieselfde gedeel bewussyn.
Een ding wat ek weer geleer uit hierdie boek is dat jy nie wysheid kan leer van iemand anders. (Hoe is dit vir 'n oksimoron?) Jy kan kennis leer, inligting, data — Ja. maar die wysheid — doen nie. Die wysheid is die assimilasie van kennis; dit is die eindproduk van jou gees en siel besig met alles wat jy vind rondom jou, of dit nou die sensoriese data, kognitiewe konstrukte, kennis en verstand oorgelewer van vorige geslagte, of die konsepte wat jy maak vir jouself. Dit is soveel 'n deel van julle wat dit is wat jy jouself, wat is die rede waarom die woord Boeddha beteken wysheid. Die persoon Boeddha en sy wysheid is nie twee. Hoe kan jy dan kommunikeer jou wysheid? Geen wonder dat Siddhartha het dit nie soek by die Boeddha.
wysheid, Volgens Hermann Hesse, kan net kom uit jou eie ervarings, beide verhewe en prozaïsche.
advaitabewussynHermann HesseFilosofieSiddharthapad na verlossing
Artikels en opstelle, Filosofie, Fisika, Ongepubliseerde
Die onwerklik Heelal — Sien lig in Wetenskap en Spiritualiteit
Augustus 31, 2008 Manoj
Ons weet dat ons heelal is 'n bietjie onwerklik. Die sterre sien ons in die nag lug, byvoorbeeld, is nie regtig daar. Hulle kan verskuif het of selfs dood teen die tyd wat ons kry om dit te sien. Hierdie vertraging is te danke aan die tyd wat dit neem vir die lig uit die verre sterre en sterrestelsels om ons te bereik. Ons weet van die vertraging.
Dieselfde vertraging in te sien het 'n minder bekende verskynsel in die manier waarop ons sien bewegende voorwerpe. Dit verwring ons persepsie so iets kom na ons sal lyk asof dit kom in 'n vinniger. Vreemd soos dit mag klink, hierdie effek is in astrofisiese studies waargeneem. Sommige van die hemelse liggame lyk asof hulle beweeg 'n paar keer die spoed van lig, terwyl hul “werklike” spoed is waarskynlik 'n baie laer.
Nou, hierdie effek 'n interessante vraag–Wat is die “werklike” spoed? As sien is glo, die spoed sien ons moet die werklike spoed. Dan weer, Ons weet van die lig reistyd effek. So moet ons die spoed voor ons sien glo dat dit korrek. Wat dan doen “sien” beteken? Wanneer ons sê dat ons iets sien, wat werklik bedoel ons?
Lig in fisika
Sien behels lig, natuurlik. Die beperkte spoed van lig invloede en verdraai die manier waarop ons dinge sien. Hierdie feit moet skaars kom as 'n verrassing, want ons weet dat dinge nie soos ons dit sien. Die son wat ons sien, is reeds agt minute oud teen die tyd dat ons dit sien. Hierdie vertraging is nie 'n groot deal; As ons wil weet wat aangaan op die son nou, Al wat ons moet doen, is om te wag vir agt minute. Ons, nietemin, moet “korrekte” vir die ondergang van ons persepsie as gevolg van die beperkte spoed van lig voordat ons kan vertrou wat ons sien.
Wat is verbasend (en selde uitgelig) is dat wanneer dit kom mosie sensing, ons kan nie terug-bereken op dieselfde wyse ons neem uit die vertraging in die sien van die son. As ons 'n hemelse liggaam beweeg teen 'n hoë spoed onwaarskynlike, ons kan nie uitvind hoe vinnig en in watter rigting dit “regtig” beweeg sonder om verdere aannames. Een manier om van die hantering van hierdie probleem is die ondergang van ons persepsie toe te skryf aan die fundamentele eienskappe van die arena van fisika — ruimte en tyd. Nog 'n plan van aksie is die skeiding tussen ons persepsie en die onderliggende te aanvaar “werklikheid” en hanteer dit op 'n manier.
Einstein het verkies om die eerste roete. In sy baanbrekerswerk papier oor 'n honderd jaar gelede, Hy het die spesiale relatiwiteitsteorie, waarin hy skryf die manifestasies van die beperkte spoed van lig aan die fundamentele eienskappe van ruimte en tyd. Een kern idee in spesiale relatiwiteit (SR) is dat die idee van gelyktydigheid moet herdefinieer word nie, want dit neem tyd vir ligte uit 'n gebeurtenis op 'n afgeleë plek om ons te bereik, en word ons bewus van die geval. Die konsep van “Nou” maak nie veel sin, soos ons gesien het, wanneer ons praat van 'n gebeurtenis gebeur in die son, byvoorbeeld. Gelyktydigheid is relatief.
Einstein gedefinieer gelyktydigheid met behulp van die oomblikke in die tyd wat ons ontdek die geval. Opsporing, as hy dit gedefinieer, behels 'n ronde-reis reis van die lig soortgelyk aan Radar opsporing. Ons stuur lig, en kyk na die besinning. As die weerkaatste lig van twee gebeurtenisse bereik ons ​​op dieselfde oomblik, hulle gelyktydige.
Nog 'n manier te definieer gelyktydigheid is met behulp van waarneming — kan ons twee gebeurtenisse gelyktydige bel as die lig van hulle bereik ons ​​op dieselfde oomblik. Met ander woorde, ons kan die lig wat deur die voorwerpe onder waarneming gebruik eerder as die stuur van die lig vir hulle en kyk na die besinning.
Hierdie verskil kan klink soos 'n muggezifterĳ tegniese, maar dit maak 'n groot verskil in die voorspellings wat ons kan maak. Einstein se keuse lei tot 'n wiskundige prentjie wat baie wenslik eienskappe, sodoende verdere ontwikkeling elegante.
Die ander moontlikheid is 'n voordeel wanneer dit kom by die beskrywing van voorwerpe in beweging, omdat dit ooreenstem beter met hoe ons meet hulle. Ons Radar gebruik nie die sterre in beweging te sien; ons bloot die lig voel (of ander bestraling) kom van hulle. Maar hierdie keuse van die gebruik van 'n sensoriese paradigma, eerder as Radar-agtige opsporing, die heelal resultate in 'n effens minder mooi wiskundige prentjie te beskryf.
Die wiskundige verskil toegevoeg verskillende filosofiese standpunte, wat op sy beurt deur sien tot die begrip van ons fisiese beeld van die werklikheid. As 'n illustrasie, Kom ons kyk na 'n voorbeeld van astrofisika. Gestel ons neem (deur 'n radio-teleskoop, byvoorbeeld) twee voorwerpe in die lug, ongeveer dieselfde vorm en eienskappe. Die enigste ding wat ons weet vir seker is, is dat die radio golwe van twee verskillende punte in die lug bereik die radioteleskoop op dieselfde oomblik in tyd. Ons kan raai dat die golwe het begin om hul reis 'n geruime tyd gelede.
Vir simmetriese voorwerpe, As ons aanvaar (as ons gereeld doen) dat die golwe begin die reis ongeveer op dieselfde tydstip, ons eindig met 'n foto van twee “werklike” simmetriese lobbe meer of minder die pad sien hulle.
Maar daar is 'n moontlikheid dat die verskillende golwe ontstaan ​​uit dieselfde voorwerp (wat in beweging) op twee verskillende oomblikke in tyd, die bereik van die teleskoop op dieselfde oomblik. Hierdie moontlikheid verduidelik sommige spektrale en temporale eienskappe van sodanige simmetriese radio bronne, dit is wat ek wiskundig beskryf in 'n onlangse fisika artikel. Nou, Watter van hierdie twee foto's moet neem ons as 'n ware? Twee simmetriese voorwerpe as ons sien hulle of een voorwerp beweeg in so 'n manier om ons te gee wat die indruk? Is dit regtig saak watter een is “werklike”? Doen “werklike” iets beteken in hierdie konteks?
Die filosofiese standpunt in geïmpliseer in spesiale relatiwiteit beantwoord hierdie vraag onomwonde. Daar is 'n ondubbelsinnige fisiese werklikheid van wat ons kry die twee simmetriese radio bronne, Hoewel dit 'n bietjie van 'n wiskundige werk te kry om dit te. Die wiskunde reëls uit die moontlikheid van 'n enkele voorwerp wat in so 'n manier as twee voorwerpe na te boots. Wese, wat ons sien is wat daar buite.
Aan die ander kant, As ons gelyktydigheid definieer met behulp van gelyktydige aankoms van die lig, sal ons gedwing word om die presiese teenoorgestelde te erken. Wat ons sien is redelik ver van wat is daar buite. Ons sal bely dat ons nie ondubbelsinnig kan ontkoppel die ondergang te danke aan die beperkings in persepsie (die beperkte spoed van lig om die beperking van belang is hier) van wat ons sien. Daar is verskeie fisiese realiteite wat kan lei tot dieselfde perseptuele prentjie. Die enigste filosofiese standpunt wat sin maak, is die een wat verbreek die Deteksie werklikheid en die oorsake agter dit wat waargeneem.
Dit verbreek is nie ongewoon in filosofiese denkrigtings. Phenomenalism, byvoorbeeld, is van mening dat ruimte en tyd is nie objektiewe werklikhede. Hulle is bloot die medium van ons persepsie. Al die verskynsels wat in die ruimte en tyd gebeur is bloot bundels van ons persepsie. Met ander woorde, ruimte en tyd is kognitiewe konstrukte wat voortspruit uit persepsie. So, al die fisiese eienskappe wat ons toeskryf aan die ruimte en tyd kan net van toepassing op die fenomenale werklikheid (die werklikheid soos ons voel dit). Die noumenal werklikheid (wat die besit van die fisiese oorsake van ons persepsie), teenstelling, bly buite ons kognitiewe bereik.
Die gevolge van die twee verskillende filosofiese standpunte hierbo beskryf is geweldige. Aangesien die moderne fisika lyk na 'n nie-phenomenalistic siening van ruimte en tyd om te omhels, dit bevind hom in stryd met daardie tak van die filosofie. Hierdie kloof tussen filosofie en fisika het gegroei tot so 'n mate dat die Nobelprys wen fisikus, Steven Weinberg, gewonder (in sy boek “Drome van 'n Finale teorie”) waarom die bydrae van filosofie fisika is so verrassend klein. Dit vra ook filosowe stellings soos te maak, “Of 'noumenal werklikheid veroorsaak fenomenale werklikheid’ of 'noumenal werklikheid is onafhanklik van ons sensing dit’ of "ons voel noumenal werklikheid,’ die probleem is dat die konsep van noumenal werklikheid is 'n totaal onnodige konsep vir die ontleding van die wetenskap.”
Een, byna toevallige, probleme in die herdefiniëring van die gevolge van die beperkte spoed van lig as die eienskappe van ruimte en tyd is dat enige uitwerking wat ons nie verstaan ​​kry onmiddellik verban na die wêreld van optiese illusies. Byvoorbeeld, die agt minute vertraging in die sien van die son, omdat ons geredelik verstaan ​​en skei van ons persepsie met behulp van eenvoudige rekenkundige, beskou word as 'n blote optiese illusie. Egter, die ondergang van ons persepsie van vinnig bewegende voorwerpe, Hoewel oorsprong uit dieselfde bron word beskou as 'n eiendom van ruimte en tyd, want hulle is meer kompleks.
Ons het om vrede te maak met die feit dat wanneer dit kom by die sien van die heelal, Daar is nie so iets soos 'n optiese illusie, wat is waarskynlik wat Goethe uitgewys toe hy gesê, “Optiese illusie is optiese waarheid.”
Die onderskeid (of die gebrek daaraan) tussen optiese illusie en waarheid is een van die oudste debatte in die filosofie. Na alles, dit is oor die onderskeid tussen kennis en die werklikheid. Kennis word beskou as ons siening oor iets wat, in werklikheid, is “werklik die geval is.” Met ander woorde, kennis is 'n weerspieëling, of 'n geestelike beeld van iets eksterne, soos getoon in die figuur hieronder.
In hierdie foto, die swart pyl stel die proses van die skep van kennis, Dit sluit persepsie, kognitiewe aktiwiteite, en die uitoefening van suiwer rede. Dit is die prentjie wat die fisika het gekom om te aanvaar.
Hy erken dat ons persepsie onvolmaakte mag wees, fisika aanvaar dat ons kan kry deur middel van toenemend fyner eksperimentering nader en nader aan die eksterne werklikheid, en, meer belangrik, deur beter teoretisering. Die Spesiale en Algemene Teorieë van Relatiwiteit is voorbeelde van briljante aansoeke van hierdie siening van die werklikheid waar eenvoudige fisiese beginsels meedoënloos agtervolg gebruik formidabele masjien van suiwer rede om hul logies onvermydelik gevolgtrekkings.
Maar daar is nog 'n, alternatiewe siening van kennis en werklikheid wat reeds vir 'n lang tyd. Dit is die mening dat met betrekking tot vermeende werklikheid as 'n interne kognitiewe verteenwoordiging van ons sensoriese insette, soos hieronder geïllustreer.
In hierdie siening, kennis en beskou die werklikheid is beide interne kognitiewe konstrukte, Hoewel ons het gekom om te dink van hulle as afsonderlike. Wat is eksterne is nie die werklikheid soos ons dit sien, maar 'n onkenbare entiteit wat aanleiding gee tot die fisiese oorsake agter sensoriese insette. In die illustrasie, die eerste pyl stel die proses van waarneming, en die tweede pyl verteenwoordig die kognitiewe en logiese redenasie stappe. Ten einde hierdie siening van die werklikheid en kennis toe te pas, ons het die aard van die absolute werklikheid te dink, onkenbare soos dit is. Een moontlike kandidaat vir die absolute realiteit is Newton-meganika, Dit gee 'n redelike voorspelling vir ons beskou die werklikheid.
Om op te som, wanneer ons probeer om die ondergang te danke aan persepsie te hanteer, het ons twee opsies, of twee moontlike filosofiese standpunte. Een daarvan is die ondergang as deel van ons tyd en ruimte te aanvaar, as SR doen. Die ander opsie is om te aanvaar dat daar 'n “hoër” werklikheid te onderskei van ons Deteksie werklikheid, wie se eiendom kan ons net vermoede. Met ander woorde, een opsie is met die ondergang te leef, terwyl die ander is opgevoede raaiskote te stel vir die hoër werklikheid. Nie een van hierdie opsies is besonder aantreklik. Maar die raai pad is soortgelyk aan die oog in phenomenalism aanvaar. Dit lei ook natuurlik hoe die werklikheid beskou word in kognitiewe neurowetenskap, wat die studie van die biologiese meganismes agter kognisie.
In my mening, die twee opsies is nie inherent duidelike. Die filosofiese houding van SR kan beskou word as komende van 'n diep begrip dat die ruimte is bloot 'n fenomenale konstruk. As die sin modaliteit stel ondergang in die fenomenale prentjie, Ons kan argumenteer dat een sinvolle manier van hantering is dit die eienskappe van die fenomenale werklikheid te herdefinieer.
Rol van lig in ons Reality
Vanuit die perspektief van kognitiewe neurowetenskap, alles wat ons sien, sin, voel en dink is die gevolg van die neuronale interkonneksies in ons brein en die klein elektriese seine in hulle. Hierdie siening moet reg wees. Wat anders is daar? Al ons gedagtes en bekommernisse, kennis en oortuigings, ego en die werklikheid, lewe en dood — alles is net neuronale firings in die een-en-half kilogram slissend, grys materiaal wat ons noem ons brein. Daar is niks anders. Niks!
In werklikheid, hierdie siening van die werklikheid in die neuro is 'n presiese eggo van phenomenalism, wat van mening alles wat 'n bondel van persepsie of geestelike konstrukte. Ruimte en tyd is ook kognitiewe konstrukte in ons brein, soos alles. Hulle is geestelike foto's van ons brein bewerk uit die sensoriese insette wat ons sintuie ontvang. Gegenereer uit ons sintuiglike waarneming en vervaardigde deur ons kognitiewe proses, die ruimte-tyd kontinuum is die arena van fisika. Van al ons sintuie, oë is verreweg die oorheersende een. Die sensoriese insette te sien is lig. In 'n ruimte geskep deur die brein uit die lig val op ons retinas (of op die foto sensors van die Hubble-teleskoop), is dit 'n verrassing dat niks vinniger kan reis as die lig?
Hierdie filosofiese standpunt is die basis van my boek, Die onwerklik Heelal, wat ondersoek die algemene drade bindend fisika en filosofie. Sulke filosofiese musings kry gewoonlik 'n slegte rap van ons fisici. Om fisici, filosofie is 'n heeltemal ander gebied, 'n ander silo van kennis. Ons moet hierdie geloof te verander en waardeer die oorvleueling tussen die verskillende kennis silo's. Dit is in hierdie oorvleueling wat ons kan verwag deurbrake in die menslike denke te vind.
Hierdie filosofiese grand-staande mag klink arrogant en die bedekte self-vermaning van fisici verstaanbaar onwelkome; maar ek hou van 'n troefkaart. Op grond van hierdie filosofiese houding, Ek het met 'n radikaal nuwe model kom vir twee astrofisiese verskynsels, en dit in 'n artikel getiteld, “Is Radio Bronne en gammastraaluitbarstings Luminal gieken?” in die bekende International Journal van die moderne fisika D in Junie 2007. Hierdie artikel, wat gou is een van die top toeganklik artikels van die tydskrif deur Jan 2008, is 'n direkte toepassing van mening dat die beperkte spoed van lig verwring die manier waarop ons waarneem beweging. As gevolg van hierdie ondergang, die manier waarop ons dinge sien is 'n ver van die manier waarop hulle.
Ons kan in die versoeking wees om te dink dat ons so 'n perseptuele beperkings kan ontsnap deur die gebruik van tegnologiese uitbreidings aan ons sintuie soos radio-teleskope, elektronmikroskope of spektroskopiese spoed metings. Na alles, hierdie instrumente het nie “persepsie” per se en moet vry van menslike swakhede ons ly wees. Maar hierdie siellose instrumente ook ons ​​heelal te meet deur inligting draers beperk tot die spoed van lig. Ons, dus, kan nie die basiese beperkinge van ons persepsie ontsnap, selfs wanneer ons gebruik van moderne instrumente. Met ander woorde, die Hubble-teleskoop kan 'n miljard ligjare verder sien as ons blote oog, maar wat dit sien, is nog steeds 'n miljard jaar ouer as wat ons oë sien.
Ons werklikheid, of tegnologies verbeterde of gebou op direkte sensoriese insette, is die eindresultaat van ons perseptuele proses. Tot die mate dat ons 'n lang reeks persepsie is gebaseer op 'n ligte (en word dus beperk tot sy spoed), Ons kry net 'n verwronge beeld van die heelal.
Lig in die filosofie en Spiritualiteit
Die kinkel in hierdie storie van die lig en die werklikheid is dat dit lyk asof ons al hierdie het bekend vir 'n lang tyd. Klassieke filosofiese skole lyk gedink het langs lyne baie soortgelyk aan Einstein se gedagte-eksperiment.
Sodra ons waardeer die spesiale plek verleen aan die lig in die moderne wetenskap, Ons moet onsself afvra hoe verskillende ons heelal in die afwesigheid van lig sou gewees het. Natuurlik, lig is net 'n etiket wat ons heg aan 'n sensoriese ervaring. Daarom, meer akkuraat te wees, ons het 'n ander vraag te vra: As ons nie enige sintuie wat gereageer het op wat ons die lig noem, sou dit invloed op die vorm van die heelal?
Die onmiddellike antwoord van enige normale (dit is, nie-filosofiese) persoon is wat dit is voor die hand liggend. As almal is blind, almal is blind. Maar die bestaan ​​van die heelal is onafhanklik van die vraag of ons dit kan sien of nie. Is dit al? Wat beteken dit om te sê dat die heelal bestaan ​​as ons nie kan sin is dit? Ag… die eeue-oue raaisel van die val boom in 'n verlate woud. Onthou, die heelal is 'n kognitiewe bou of 'n denkbeeldige voorstelling van die lig insette tot ons oë. Dit is nie “daar,” maar in die neurone van die brein, as alles anders is. In die afwesigheid van lig in ons oë, daar is geen insette verteenwoordig te word, ergo geen heelal.
As ons die heelal modaliteite wat bedryf op ander spoed het gevoel (echo plek, byvoorbeeld), dit is die spoed wat gedink het in die fundamentele eienskappe van ruimte en tyd. Dit is die onafwendbare gevolgtrekking uit phenomenalism.
Die rol van die lig in die skep van ons werklikheid of heelal is in die hart van die Wes-godsdienstige denke. 'N heelal sonder lig is nie net 'n wêreld waar jy hom het die ligte af. Dit is inderdaad 'n heelal sonder self, 'n heelal wat nie bestaan ​​nie. Dit is in hierdie konteks dat ons die wysheid agter die stelling te verstaan ​​dat “die aarde was woes, en nietig” totdat God veroorsaak lig te wees, deur te sê “Laat daar lig wees.”
Die Koran sê ook, “Allah is die lig van die hemel en die aarde,” wat weerspieël word in een van die ou Hindoe geskrifte: “Lei my uit die duisternis na die lig, lei my uit die onwerklik om die werklike.” Die rol van die lig in die neem van ons van die onwerklik leemte (die niks) 'n werklikheid is inderdaad vir 'n lang verstaan, lang tyd. Is dit moontlik dat die antieke heiliges en profete geweet dinge wat ons nou eers begin te ontbloot met al ons veronderstel vooruitgang in kennis?
Ek weet ek kan gedruis in waar engele vrees om loopvlak, vir wending die Skrif is 'n gevaarlike spel. Sulke buitelandse interpretasies is selde welkom in die teologiese kringe. Maar ek soek skuiling in die feit dat ek is op soek na instemming in die metafisiese menings van geestelike filosofie, sonder benadeling van hul mistieke of teologiese waarde.
Die ooreenkomste tussen die noumenal-fenomenale onderskeid in phenomenalism en die Brahmaan-Maya onderskeid in Advaita is moeilik om te ignoreer. Hierdie tyd getoets wysheid op die aard van die werklikheid van die repertoire van spiritualiteit is nou herontdek in die moderne neuro, wat behandel werklikheid as 'n kognitiewe verteenwoordiging wat deur die brein. Die brein gebruik die sensoriese insette, geheue, bewussyn, en selfs taal as bestanddele in concocting ons sin van die werklikheid. Hierdie siening van die werklikheid, egter, is iets fisika nog te kom met. Maar tot die mate wat die arena (ruimte en tyd) is 'n deel van die werklikheid, fisika is nie immuun teen die filosofie.
As ons druk op die grense van ons kennis verder, ons is besig om tot nou toe ongekende en dikwels verrassende verbindings tussen die verskillende takke van die menslike pogings om te ontdek. In die finale analise, hoe kan die diverse domeine van ons kennis onafhanklik te wees van mekaar wanneer al ons kennis woon in ons brein? Kennis is 'n kognitiewe verteenwoordiging van ons ervarings. Maar dan, so is die werklikheid; dit is 'n kognitiewe verteenwoordiging van ons sensoriese insette. Dit is 'n dwaling om te dink dat die kennis is ons interne voorstelling van 'n eksterne werklikheid, en dus apart van dit. Kennis en realiteit is beide interne kognitiewe konstrukte, Hoewel ons het gekom om te dink van hulle as afsonderlike.
Erkenning en gebruik van die interkonneksies tussen die verskillende gebiede van die menslike strewe om dalk die katalisator vir die volgende deurbraak in ons kollektiewe wysheid wat ons wag vir wees.
Artikels en opstelle, Filosofie, Fisika
Augustus 6, 2008 Manoj 3 Kommentaar
Abstrakte: The Western philosophical phenomenalism could be treated as a kind of philosophical basis of the special theory of relativity. The perceptual limitations of our senses hold the key to the understanding of relativistic postulates. The specialness of the speed of light in our phenomenal space and time is more a matter of our perceptual apparatus, than an input postulate to the special theory of relativity. The author believes that the parallels among the phenomenological, Western spiritual and the Eastern Advaita interpretations of special relativity point to an exciting possibility of unifying the Eastern and Western schools of thought to some extent.
The philosophical basis of the special theory of relativity can be interpreted in terms of Western phenomenalism, which views space and time are considered perceptual and cognitive constructs created out our sensory inputs. From this perspective, the special status of light and its speed can be understood through a phenomenological study of our senses and the perceptual limitations to our phenomenal notions of space and time. A similar view is echoed in the Brahman–Maya onderskeiding in Advaita. If we think of space and time as part of Maya, we can partly understand the importance that the speed of light in our reality, as enshrined in special relativity. The central role of light in our reality is highlighted in the Bible as well. These remarkable parallels among the phenomenological, Western spiritual and the Advaita interpretations of special relativity point to an exciting possibility of unifying the Eastern and Western schools of thought to a certain degree.
Einstein unveiled his special theory of relativity2 a little over a century ago. In his theory, he showed that space and time were not absolute entities. They are entities relative to an observer. An observer’s space and time are related to those of another through the speed of light. Byvoorbeeld, nothing can travel faster than the speed of light. In a moving system, time flows slower and space contracts in accordance with equations involving the speed of light. Lig, dus, enjoys a special status in our space and time. This specialness of light in our reality is indelibly enshrined in the special theory of relativity.
Where does this specialness come from? What is so special about light that its speed should figure in the basic structure of space and time and our reality? This question has remained unanswered for over 100 jaar. It also brings in the metaphysical aspects of space and time, which form the basis of what we perceive as reality.
In die Advaita3 view of reality, what we perceive is merely an illusion-Maya. Advaita explicitly renounces the notion that the perceived reality is external or indeed real. It teaches us that the phenomenal universe, our conscious awareness of it, and our bodily being are all an illusion or Maya. They are not the true, absolute reality. The absolute reality existing in itself, independent of us and our experiences, is Brahman.
A similar view of reality is echoed in phenomenalism,4 which holds that space and time are not objective realities. Hulle is bloot die medium van ons persepsie. In hierdie siening, all the phenomena that happen in space and time are merely bundles of our perception. Space and time are also cognitive constructs arising from perception. So, the reasons behind all the physical properties that we ascribe to space and time have to be sought in the sensory processes that create our perception, whether we approach the issue from the Advaita or phenomenalism perspective.
This analysis of the importance of light in our reality naturally brings in the metaphysical aspects of space and time. In Kant’s view,5 space and time are pure forms of intuition. They do not arise from our experience because our experiences presuppose the existence of space and time. So, we can represent space and time in the absence of objects, but we cannot represent objects in the absence of space and time.
We can roughly equate the noumenal objects to forms in Brahman and our perception of them to Maya. In hierdie artikel, we will use the terms “noumenal reality,” “absolute reality,” of “fisiese werklikheid” interchangeably to describe the collection of noumenal objects, their properties and interactions, which are thought to be the underlying causes of our perception. Net, we will “phenomenal reality,” “perceived or sensed reality,” en “perceptual reality” to signify our reality as we perceive it.
This attempt to go from the phenomena (ruimte en tyd) to the essence of what we experience (a model for noumenal reality) is roughly in line with Husserl’s transcendental phenomenology.9 The deviation is that we are more interested in the manifestations of the model in the phenomenal reality itself rather than the validity of the model for the essence. Through this study, we show that the specialness of the speed of light in our phenomenal space and time is a consequence of our perceptual apparatus. It doesn’t have to be an input postulate to the special theory of relativity.
The properties we ascribe to space and time (such as the specialness of the speed of light) can only be a part of our perceived reality or Maya, in Advaita, not of the underlying absolute reality, Brahman. If we think of space and time as aspects of our perceived reality arising from an unknowable Brahman through our sensory and cognitive processes, we can find an explanation for the special distinction of the speed of light in the process and mechanism of our sensing. Our thesis is that the reason for the specialness of light in our phenomenal notions of space and time is hidden in the process of our perception.
Ons, dus, study how the noumenal objects around us generate our sensory signals, and how we construct our phenomenal reality out of these signals in our brains. The first part is already troublesome because noumenal objects, per definisie, have no properties or interactions that we can study or understand.
These features of the noumenal reality are identical to the notion of Brahman in Advaita, which highlights that the ultimate truth is Brahman, the one beyond time, space and causation. Brahman is the material cause of the universe, but it transcends the cosmos. It transcends time; it exists in the past, present and future. It transcends space; it has no beginning, middle and end. It even transcends causality. For that reason, Brahman is incomprehensible to the human mind. The way it manifests to us is through our sensory and cognitive processes. This manifestation is Maya, the illusion, wat, in the phenomenalistic parlance, corresponds to the phenomenal reality.
This philosophical trouble is identical in Advaita asook. Our senses, brain and mind cannot create Maya, because they are all part of Maya. As Brahman created Maya, it would have to be just as real. This philosophical quandary can be circumvented in the following way. We assume that all events and objects in Maya have a cause or form in Brahman or in the noumenal world. So, we postulate that our senses, mind and body all have some (unknown) forms in Brahman (or in the noumenal world), and these forms create Maya in our conscious awareness, ignoring the fact that our consciousness itself is an illusory manifestation in the phenomenal world. This inconsistency is not material to our exploration into the nature of space and time because we are seeking the reason for the specialness of light in the sensory process rather than at the level of consciousness.
Space and time together form what physics considers the basis of reality. Space makes up our visual reality precisely as sounds make up our auditory world. Just as sounds are a perceptual experience rather than a fundamental property of physical reality, space also is an experience, or a cognitive representation of the visual inputs, not a fundamental aspect of Brahman or the noumenal reality. The phenomenal reality thus created is Maya. Die Maya events are an imperfect or distorted representation of the corresponding Brahman events. Sedert Brahman is a superset of Maya (of, equivalently, our senses are potentially incapable of sensing all aspects of the noumenal reality), not all objects and events in Brahman create a projection in Maya. Our perception (of Maya) is thus limited because of the sense modality and its speed, which form the focus of our investigation in this article.
In summary, it can be argued that the noumenal-phenomenal distinction in phenomenalism is an exact parallel to the Brahman–Maya onderskeiding in Advaita if we think of our perceived reality (of Maya) as arising from sensory and cognitive processes.
The exclusivity of EM interaction is not limited to our long-range sense of sight; all the short-range senses (touch, taste, smell and hearing) are also EM in nature. In physics, the fundamental interactions are modeled as fields with gauge bosons.12 In quantum electrodynamics13 (the quantum field theory of EM interactions), photon (or light) is the gauge boson mediating EM interactions. Electromagnetic interactions are responsible for all our sensory inputs. To understand the limitations of our perception of space, we need not highlight the EM nature of all our senses. Space is, deur en groot, the result of our sight sense. But it is worthwhile to keep in mind that we would have no sensing, and indeed no reality, in the absence of EM interactions.
Like our senses, all our technological extensions to our senses (such as radio telescopes, electron microscopes, red shift measurements and even gravitational lensing) use EM interactions exclusively to measure our universe. So, we cannot escape the basic constraints of our perception even when we use modern instruments. The Hubble telescope may see a billion light years farther than our naked eyes, maar wat dit sien, is nog steeds 'n miljard jaar ouer as wat ons oë sien. Our phenomenal reality, whether built upon direct sensory inputs or technologically enhanced, is made up of a subset of EM particles and interactions only. What we perceive as reality is a subset of forms and events in the noumenal world corresponding to EM interactions, filtered through our sensory and cognitive processes. In die Advaita parlance, Maya can be thought of as a projection of Brahman through EM interactions into our sensory and cognitive space, quite probably an imperfect projection.
The exclusivity of EM interactions in our perceived reality is not always appreciated, mainly because of a misconception that we can sense gravity directly. This confusion arises because our bodies are subject to gravity. There is a fine distinction between “being subject to” en “being able to sense” gravitational force. The gravity sensing in our ears measures the effect of gravity on EM matter. In the absence of EM interaction, it is impossible to sense gravity, or anything else for that matter.
This assertion that there is no sensing in the absence of EM interactions brings us to the next philosophical hurdle. One can always argue that, in the absence of EM interaction, there is no matter to sense. This argument is tantamount to insisting that the noumenal world consists of only those forms and events that give rise to EM interaction in our phenomenal perception. Met ander woorde, it is the same as insisting that Brahman is made up of only EM interactions. What is lacking in the absence of EM interaction is only our phenomenal reality. In die Advaita notion, in the absence of sensing, Maya does not exist. The absolute reality or Brahman, egter, is independent of our sensing it. Weer, we see that the Eastern and Western views on reality we explored in this article are remarkably similar.
Knowing that our space-time is a representation of the light waves our eyes receive, we can immediately see that light is indeed special in our reality. In our view, sensory perception leads to our brain’s representation that we call reality, of Maya. Any limitation in this chain of sensing leads to a corresponding limitation in our phenomenal reality.
One limitation in the chain from senses to perception is the finite speed of photon, which is the gauge boson of our senses. The finite speed of the sense modality influences and distorts our perception of motion, ruimte en tyd. Because these distortions are perceived as a part of our reality itself, the root cause of the distortion becomes a fundamental property of our reality. This is how the speed of light becomes such an important constant in our space-time.
The importance of the speed of light, egter, is respected only in our phenomenal Maya. Other modes of perception have other speeds the figure as the fundamental constant in their space-like perception. The reality sensed through echolocation, byvoorbeeld, has the speed of sound as a fundamental property. In werklikheid, it is fairly simple to establish14 that echolocation results in a perception of motion that obeys something very similar to special relativity with the speed of light replaced with that of sound.
Physics extends its reach beyond perception or Maya through the rational element of pure theory. Most of physics works in this “extended” intellectual reality, with concepts such as fields, forces, light rays, atome, deeltjies, ens, the existence of which is insisted upon through the metaphysical commitment implied in scientific realism. Egter, it does not claim that the rational extensions are the noumenal causes or Brahman giving raise to our phenomenal perception.
Scientific realism has helped physics tremendously, with all its classical theories. Egter, scientific realism and the trust in our perception of reality should apply only within the useful ranges of our senses. Within the ranges of our sensory perceptions, we have fairly intuitive physics. An example of an intuitive picture is Newtonian mechanics that describe “normal” objects moving around at “normal” speeds.
Our argument is that some of these complications (en, hopelik, incompatibilities) can be avoided if we address the sensory limitations directly. Byvoorbeeld, we can study the consequence of the fact that our senses operate at the speed of light as follows. We can model Brahman (the noumenal reality) as obeying classical mechanics, and work out what kind of Maya (phenomenal reality) we will experience through the chain of sensing.
The modeling of the noumenal world (as obeying classical mechanics), natuurlik, has shaky philosophical foundations. But the phenomenal reality predicted from this model is remarkably close to the reality we do perceive. Starting from this simple model, it can be easily shown our perception of motion at high speeds obeys special relativity.
The effects due to the finite speed of light are well known in physics. Ons weet, byvoorbeeld, that what we see happening in distant stars and galaxies now actually took place quite awhile ago. A more “advanced” effect due to the light travel time15 is the way we perceive motion at high speeds, which is the basis of special relativity. In werklikheid, many astrophysical phenomena can be understood16 in terms of light travel time effects. Because our sense modality is based on light, our sensed picture of motion has the speed of light appearing naturally in the equations describing it. So the importance of the speed of light in our space-time (as described in special relativity) is due to the fact that our reality is Maya created based on light inputs.
Almost all branches of philosophy grapple with this distinction between the phenomenal and the absolute realities to some extent. Advaita Vedanta holds the unrealness of the phenomenal reality as the basis of their world view. In hierdie artikel, we showed that the views in phenomenalism can be thought of as a restatement of the Advaita postulates.
Science gives a false impression that we can get arbitrarily close to the underlying physical causes through the process of scientific investigation and rational theorization. An example of such theorization can be found in our sensation of hearing. The experience or the sensation of sound is an incredibly distant representation of the physical cause–namely air pressure waves. We are aware of the physical cause because we have a more powerful sight sense. So it would seem that we can indeed go from Maya (klink) to the underlying causes (air pressure waves).
Egter, it is a fallacy to assume that the physical cause (the air pressure waves) is Brahman. Air pressure waves are still a part of our perception; they are part of the intellectual picture we have come to accept. This intellectual picture is an extension of our visual reality, based on our trust in the visual reality. It is still a part of Maya.
The new extension of reality proposed in this article, again an intellectual extension, is an educated guess. We guess a model for the absolute reality, of Brahman, and predict what the consequent perceived reality should be, working forward through the chain of sensing and creating Maya. If the predicted perception is a good match with the Maya we do experience, then the guesswork for Brahman is taken to be a fairly accurate working model. The consistency between the predicted perception and what we do perceive is the only validation of the model for the nature of the absolute reality. Verder, the guess is only one plausible model for the absolute reality; there may be different such “solutions” to the absolute reality all of which end up giving us our perceived reality.
When we consider processes close to or beyond our sensor limits, the manifestations of our perceptual and cognitive constraints become significant. Daarom, when it comes to the physics that describes such processes, we really have to take into account the role that our perception and cognition play in sensing them. The universe as we see it is only a cognitive model created out of the photons falling on our retina or on the photosensors of the Hubble telescope. As gevolg van die beperkte spoed van die inligting draer (naamlik lig), our perception is distorted in such a way as to give us the impression that space and time obey special relativity. Hulle doen, but space and time are only a part of our perception of an unknowable reality—a perception limited by the speed of light.
The central role of light in creating our reality or universe is at the heart of western spiritual philosophy as well. 'N heelal sonder lig is nie net 'n wêreld waar jy hom het die ligte af. Dit is inderdaad 'n heelal sonder self, 'n heelal wat nie bestaan ​​nie. It is in this context that we have to understand the wisdom behind the notion that “die aarde was woes, and void'” totdat God veroorsaak lig te wees, deur te sê “Laat daar lig wees.” Quran also says, “Allah is the light of the heavens.” The role of light in taking us from the void (die niks) to a reality was understood for a long, lang tyd. Is it possible that the ancient saints and prophets knew things that we are only now beginning to uncover with all our advances in knowledge? Whether we use old Eastern Advaita views or their Western counterparts, we can interpret the philosophical stance behind special relativity as hidden in the distinction between our phenomenal reality and its unknowable physical causes.
Dr. Manoj Thulasidas graduated from the Indian Institute of Technology (IIT), Madras, in 1987. He studied fundamental particles and interactions at the CLEO collaboration at Cornell University during 1990-1992. After receiving his PhD in 1993, he moved to Marseilles, France and continued his research with the ALEPH collaboration at CERN, Genève. During his ten-year career as a research scientist in the field of High energy physics, Hy is die mede-outeur van meer as 200 publikasies.
Einstein, A. (1905). Zur Elektrodynamik bewegter Körper. (On The Electrodynamics Of Moving Bodies). Annale van fisika, 17, 891-921.
Radhakrishnan, S. & Moore, C. A. (1957). Source Book in Indian Philosophy. Princeton University Press, Princeton, NY.
Rynasiewicz, R. (1995). By Their Properties, Causes and Effects: Newton’s Scholium on Time, Ruimte, Place and Motion. Studies in History and Philosophy of Science, 26, 133-153, 295-321.
Calkins, M. Die. (1897). Kant’s Conception of the Leibniz Space and Time Doctrine. The Philosophical Review, 6 (4), 356-369.
Thulasidas, M. (2007). Die onwerklik Heelal. Asian Books, Singapoer.
Electromagnetic (EM) interaction is one of the four kinds of interactions in the Standard Model (Griffths, 1987) of particle physics. It is the interaction between charged bodies. Despite the EM repulsion between them, egter, the protons stay confined within the nucleus because of the strong interaction, whose magnitude is much bigger than that of EM interactions. The other two interactions are termed the weak interaction and the gravitational interaction.
Rees, M. (1966). Appearance of Relativistically Expanding Radio Sources. Aard, 211, 468-470.
Thulasidas, M. (2007'n). Is Radio Bronne en gammastraaluitbarstings Luminal gieken? International Journal of Modern Physics D, 16 (6), 983-1000.
advaitaAlbert EinsteinmayametafisikaphenomenalismFilosofieFisikarelatiwiteitruimte en tydspoed van lig
Goeie en slegte Geslagsgelykheid - 10,352 uitsig
Schurk e-pos — Voorbeeld van 'n - 8,832 uitsig
Definisie van sukses - 7,896 uitsig
Glo jy in God? - 4,304 uitsig