Wanneer ŉ mens aantrek met die doel om na ŉ openbare plek te gaan soos ŉ winkelsentrum, bestaan die ongeskrewe vraag of jy ŉ morele verantwoordelikheid het teenoor die mense by wie jy gaan verbyloop. As jy dink jy het nié so ŉ verantwoordelikheid nie, sal jy aantrek volgens jou oortuigings oor jou regte en hoe jy jou drome oor jou voorkoms wil uitleef. Andersins sal jy besef jy moet só aantrek dat jy aangenaam is om na te kyk.
Die feit is immers dat jy nie heeltyd jouself kan bekyk nie en jy kan jouself beslis nie van agter af sien nie. Dis byvoorbeeld pynlik om na ŉ vet lyf te kyk wat ingeforseer is in klere wat vir ŉ slanke mens ontwerp en gemaak is. En wanneer iemand voor jou loop en moet afbuk, trek die eina-eina bostuk en die onderstuk noodwendig van mekaar af weg en dis nie vir jou ŉ strelende prentjie om te aanskou nie. Ongelukkig het ŉ mens nie, soos diere, ŉ stert om daardie deel van die lyf te versier nie.
My teorie is dat mense juis vet is omdat niemand hulle gelief laat voel nie. En om die heeltyd te kyk wie nou eintlik in ons oe verspot lyk, se meer oor onsself as oor die ander persoon. Dis nou waar die liefde vir ons naaste inkom, of assosieer ons net met diegene wat ooreenkomte toon met ons idee van die ‘volmaakte’, onsself?