Dit is merkwaardig dat die profesieë wat in 535 v.C. oor hierdie twee koninkryke uitgespreek is, honderde jare later, tussen 320 en 164 v.C., letterlik vervul is. Dan ŉ volgende groterige dorp, Tivadouane, setel van die Tidjiaanse Sufi-gemeenskap. ŉ Imposante moskee waarvoor Marokko waarskynlik betaal het siende die stigter van die sekte se reste aldaar in ŉ praalgraf lê en vergaan. Ook in “ekstasis” (p.144) (oorspronklik opgeneem in Papierblom van 1998 wanneer die digter 59 jaar oud is), is daar ’n nostalgiese, selfs elegiese, terugdink aan die ekstatiese jeugjare vol erotiese vervulling. Daarmee saam word die beminde in “hemelvaart” (p.133) die kollektiewe stem wat nog ná die digter se dood die “weergalmende ritme / van ons gemeenskap” verder moet dra – dus ’n suggestie reeds dat dit nie meer oor ’n individuele geliefde gaan nie, maar oor ’n groter menslike verbondenheid. Nog ŉ aangrypende gedig is “Liefde se geure” (p.16) wat nié ŉ vergelyking met D.J. Opperman se bekende “Sproeireën” onwaardig is nie.