Om Saam Te Woon : Die Risiko En Die Oplossing | Guthrie & Theron Attorneys
2. Partye wat saamwoon moet eerder so gou moontlik ‘n formele “saamwoon ooreenkoms” sluit. Die risiko vir een of beide partye is net te groot om dit nie te doen nie.
Die Hoogste Hof van Appèl het onlangs uitspraak verleen in ‘n klassieke saamwoongeval en daarin word die noodsaak van ‘n ooreenkoms uitgewys.
‘n Man en ‘n vrou het vir ‘n tydperk van sestien jaar saamgewoon, waartydens hul bates en inkomstes gesamentlik aangewend is. Hulle het ‘n enkele, gesamentlike huishouding gedeel en beide het hul onderskeie bydraes tot hierdie gesamentlike huishouding gemaak.
Me S het vir Mnr P bygestaan met sy verskeie sakebedrywighede. Met die verloop van jare het sy deurentyd inkomste wat sy verdien het en ook die opbrengs uit die verkoop van haar meubels en voertuig, bygedra vir die betaling van gedeelde huishoudelike uitgawes.
Gedurende die saamwoonverhouding was Me S voorgehou as die verloofde, daar is vir haar gesê dat daar na haar omgesien sou word en dat “wat myne is, is joune”. Op ‘n aansoek vir verblyf in ‘n aftree-oord het Mnr P vir Me S ook aangedui as sy gade.
Toe die saamwoonverhouding na sestien jaar wel tot ‘n einde gekom het, is Me S vir alle doeleindes sonder enigiets gelaat.
Die toekenning van 35%
Wat staan Me S te doen? Die enigste manier waarop ‘n lewensmaat in Me S se posisie ‘n aanspraak op die gedeelde bates sal kan vestig, is om die bestaan van ‘n universele vennootskap te bewys. Dit is nie maklik nie en die volgende moet in geheel bewys word: –
1. Elke party het iets tot die vennootskap bygedra, en
2. Die vennootskap is tot wedersydse voordeel aangewend, en
3. Die vennootskap moet ‘n winsoogmerk hê.
As gevolg van hierdie vereistes gebeur dit ongelukkig dikwels dat een van die lewensmaats sonder enigiets gelaat word, selfs na ‘n dekade-lange verbintenis en verhouding. In hierdie spesifieke geval het die ander party die bestaan van die vennootskap ten sterkste ontken. Dit het aanleiding gegee tot uitgerekte litigasie wat uiteindelik na jare in die Appèlhof geëindig het. Hier kon Me S die hof oortuig dat daar wel ‘n universele vennootskap tot stand gekom het, al was die vennootskap stilswyend gesluit en oor die jare deur die partye in stand gehou. Die Hoë Hof se oorspronklike toekenning van 35% van die vennootskapsbates aan Me S is gevolglik deur die Appèlhof goedgekeur en bekragtig.
Dit sou in beide partye se belang gewees het om uit die staanspoor ‘n formele ooreenkoms te gesluit het om hul saamwoonverhouding te reguleer. Of ten minste so ooreenkoms te gesluit het op die stadium toe dit duidelik geword het dat die partye in ‘n ernstige en langdurige saamwoonverhouding gaan bly. Dit hoef dus nie op dag een te gebeur nie. Na ‘n jaar moet die partye darem ‘n plan maak. Die alternatief is dikwels ‘n toekomstige regsdispuut, bitterheid, vertragings, verspilde regskostes, intense teleurstelling en hartseer – en heel moontlik armoede vir die verloorder.
Indien u enige navrae het kontak asseblief vir Jacques du Toit by jacques@gtlaw.co.za of op 028 3123626.
← Jou Bure, Jou Grense En Jy – Jy Kan Dalk Jou Grond Verloor! Die Rakmaatskappy By Die Aankoop Van Eiendom – Slaggate En Voorsorg →