Ek hoor jou | Rachelle Du Bois
Wat is dit aan ‘n skryfsel wat mens so diep raak dat die trane onwillekeurig oorstoot uit jou oë en jou keel so styf is dat jy nie kan praat nie? Al sou jy kon praat, sou daar nie woorde wees om te sê oor die onverwagte hartseer nie.
Ek lees vandag iets wat my so raak dat my hele wese uitroep in antwoord daarop. Hoe sou die skrywer geweet het van my reis, hier aan die suid-punt van Afrika? Want hy praat tog met my, dan nie? Hy hoor hoe my wese uitroep en ek is meteens daar saam met hom op sy tog teen die berg op. Daar waar die hoë wind waai en die gras ‘n golwende groen groet aan my wink, maar waar die vrae nog dynserig in die laagtes lê.
Ek kan nou vryer asemhaal, want die lug is nektar, die lug is heuning, en die groot klowe oneindige ruimtes waarin ek my werp soos die windvalk op sy vlug. Die fokus is op die pelgrimstog na bo, waar klarigheid meteens oop lê soos die wye vlaktes daar onder, waar antwoorde skoon in helder water oopspoel, en ek meteens uit dankbaarheid neersak op die growwe grond in die gras, en die groen geur in my opstyg soos die lewe self.
← Oor misverstand en pyn
Herinneringe aan my ma →