Boog van Septimius Severus - Inligting - 2022
Merk: Boog van Septimius Severus
Geskiedenis van die Romeinse boë
Die boog is die eerste keer in die Mediterreense wêreld gebruik deur diegene in Mesopotamië, Griekeland, Persië en antieke Italië. Terwyl hierdie kulture die boog gehad het, het hulle dit selde gebruik, behalwe vir ondergrondse tonnels en dreineringstelsels, waar die krag van die aarde rondom dit natuurlike versterking of versterking bied. Die Romeine het die boog by die Etruske van Toskane geleer en was die eerste mense ter wêreld wat werklik uitvind hoe om dit te gebruik. Romeine het in die eerste eeue vC ontdek hoe om boë te gebruik vir die bou van brûe, akwadukte en geboue. Die Romeinse boog is grootliks verantwoordelik vir die uitbreiding van infrastruktuur oor die Romeinse Ryk. Die Romeinse boog het 'n fundamentele aspek van Westerse argitektuur geword en nuwe boustelsels in Europa gegenereer.
Basiese konstruksie van boë
'N Boog is 'n argitektoniese vorm wat die druk van die gewig van 'n gebou op 'n spesifieke manier beheer. Die boog lei druk na onder en na buite, wat 'n sterk gang daaronder skep wat die vermoë het om swaar strukture te ondersteun. Dit word drukspanning genoem, omdat die druk van die gewig saamgepers word deur die vorm van die boog. Omdat die spanning beide afwaarts en afwaarts gerig is, was daar dikwels mure of ander strukture nodig om die boog te versterk. Die boog het ou bouers toegelaat om groter, meer komplekse geboue te maak wat meer ruimte en mense kon bevat. Die sentrale kenmerk van 'n boog is die sluitsteen, of die wigvormige klip bo-aan die boog. Dit is die laaste klip wat tydens die konstruksie geplaas is, en dit sluit al die ander klippe van die boog in posisie. Die hoeksteen dra byna geen gewig nie, maar is die middelpunt van die herleiding van die gewig van die struktuur na onder en na buite. Die Romeine gebruik boë met sirkelvormige toppe, afgeronde boë genoem, wat van klip gemaak is. 'N Reeks afgeronde boë langs mekaar word 'n arcade genoem.
Arch 's konstruksie.
Gebruik deur die Romeine
Brûe en akwadukte, een van die belangrikste gebruike van die boog in die bou was vir brûe en akwadukte. As paaie of pype nodig was om 'n gebied sonder gelyke terrein oor te steek, byvoorbeeld 'n vallei of rivier, het 'n booghalle hulle die nodige ondersteuning gegee om hul gewig van die grond af te hou. Dit was uiters belangrik in die ontwikkeling van Rome. Sonder brûe om hul paaie aan te sluit, sou die Romeinse leër nie deur Europa kon marsjeer en die Ryk uitgebrei het nie.
Ponte Sant 'Angelo, Rome.
Teaters en amfiteaters, die Romeinse teater is natuurlik geïnspireer deur die Griekse weergawe, maar die orkes is halfsirkelvormig gemaak en die geheel met klip gemaak. Die Romeine het ook 'n hoogs dekoratiewe verhooggebou (scaenae frons) bygevoeg wat verskillende vlakke van kolomme, uitsteeksels, voetstukke en standbeelde bevat. Amfiteaters is gebruik vir verskillende soorte openbare geleenthede. Antieke Romeinse amfiteaters was sirkelvormig of ovaal van vorm, en word gebruik vir geleenthede soos gladiatorgevegte, strydwaens, venasies (dieredood) en teregstellings. Ongeveer 230 Romeinse amfiteaters is regoor die gebied van die Romeinse Ryk gevind. Die vroegste Romeinse amfiteaters dateer uit die middel van die eerste eeu vC, maar die meeste is gebou onder die keiserlike bewind, vanaf die Augustus-periode (27 vC-14 nC). Keiserlike amfiteaters is dwarsdeur die Romeinse ryk gebou, die grootste kon 40 000-60 000 toeskouers huisves. Die bekendste amfiteater ter wêreld is die Romeinse Colosseum, wat meer korrek die Flaviese amfiteater (Amphitheatrum Flavium) genoem word, na die Flaviese dinastie wat dit laat bou het.
Teater van Marcellus, Rome.
Triomfboë, die triomfboog, met 'n enkele, dubbele of drievoudige ingang, het geen praktiese funksie gehad behalwe om belangrike gebeure soos militêre oorwinnings in beeldhouwerk en inskripsie te herdenk nie. Vroeë voorbeelde het oor paaie gestaan, en die vroegste was die twee boë wat deur L.Stertinius in Rome (196 v.C.) opgerig is, maar later is voorbeelde dikwels met trappe beskerm. Bo-op 'n brons wa met vier perde, het hulle imposante klipmonumente vir die Romeinse ydelheid geword. Die Boog van Konstantyn (ongeveer 315 CE) in Rome is die grootste voorbeeld wat nog bestaan ​​en is miskien die laaste groot monument van die keiserlike Rome.
Die Ronde Boog ter wêreld
Die Romeine was ongetwyfeld die eerste mense wat groot en blywende brûe gebou het. Daar kan selfs vandag nog getuig word van die boutegnieke van antieke Rome met honderde brûe wat nog staan.
Gesin en opvoeding [wysig | wysig bron]
Septimius Severus is gebore op 11 April 145 te Leptis Magna (in die huidige Libië), seun van Publius Septimius Geta en Fulvia Pia. Ώ ] Severus kom uit 'n welgestelde, gesiene familie van ruiterrang. Hy was van Italiaanse Romeinse afkoms aan sy moeder se kant en Puniese afkoms aan sy vader se kant. ⎗ ]
Severus se pa was 'n onduidelike provinsie wat geen belangrike politieke status beklee het nie, maar hy het twee neefs, Publius Septimius Aper en Gaius Septimius Severus, wat as konsuls gedien het onder keiser Antoninus Pius. Sy ma se voorvaders het van Italië na Noord -Afrika verhuis: hulle behoort aan die gens Fulvia, 'n Italiaanse patrisiërsfamilie wat sy oorsprong in Tusculum het. ⎘ ] Severus se broers en susters was 'n ouer broer, Publius Septimius Geta, en 'n jonger suster, Septimia Octavilla. Severus se neef aan moederskant was die prefekt en die konsul Gaius Fulvius Plautianus van Praetoria. ⎗ ]
Septimius Severus is grootgemaak in sy tuisdorp Leptis Magna. Hy het die plaaslike Puniese taal vlot gepraat, maar hy was ook opgelei in Latyn en Grieks, wat hy met 'n effense aksent gepraat het. Daar is weinig anders bekend oor die opvoeding van die jong Severus, maar volgens Cassius Dio was die seuntjie gretig om meer te onderrig as wat hy eintlik gekry het. Vermoedelik het Severus lesse in redenaars ontvang, en op 17 -jarige ouderdom het hy sy eerste openbare toespraak gehou. ⎙ ]
Omstreeks 162 vertrek Septimius Severus na Rome op soek na 'n openbare loopbaan. Op aanbeveling van sy "oom", Gaius Septimius Severus, het keiser Marcus Aurelius toegang tot die senatoriale geledere gekry. ⎚ ] Lidmaatskap van die senatoriese orde was 'n voorvereiste om posisies binne die cursus honorum te beklee en toegang tot die Romeinse senaat te verkry. Tog blyk dit dat Severus se loopbaan gedurende die 160's 'n paar probleme ondervind het. ⎛ ]
Dit is waarskynlik dat hy as 'n vigintivir in Rome, wat toesig hou oor padonderhoud in of naby die stad, en hy het moontlik as advokaat in die hof verskyn. ⎛ ] Hy het die militêre tribunaat egter uit die cursus honorum weggelaat en moes sy questorskap uitstel totdat hy die vereiste minimum ouderdom van 25. bereik het. kapitaal in 166. ⎜ ]
Met sy loopbaan tot stilstand, besluit Severus om tydelik terug te keer na Leptis, waar die klimaat gesonder was. ⎜ ] Volgens die Historia Augusta, 'n gewoonlik onbetroubare bron, is hy gedurende hierdie tyd vervolg vir owerspel, maar die saak is uiteindelik van die hand gewys. Aan die einde van 169 was Severus op die vereiste ouderdom om 'n kwestor te word en reis hy terug na Rome. Op 5 Desember het hy sy amp aangeneem en is hy amptelik ingeskryf in die Romeinse senaat. ⎝ ]
Tussen 170 en 180 was die bedrywighede van Septimius Severus grootliks onaangeteken, ondanks die feit dat hy vinnig 'n indrukwekkende aantal poste beklee het. Die Antoninese pes het die senatoriale geledere ernstig verdun en met bekwame manne wat nou 'n tekort het, het Severus se loopbaan gestadiger gevorder as wat hy andersins sou kon doen. Na sy eerste termyn as kwestor, is hy beveel om 'n tweede termyn in Baetica (Suid -Spanje) te dien, ⎞ ], maar omstandighede het Severus verhinder om die afspraak te aanvaar.
Die skielike dood van sy vader het genoodsaak om na Leptis Magna terug te keer om gesinsake af te handel. Voordat hy Afrika kon verlaat, het die Moorse stamlede Suid -Spanje binnegeval. Beheer oor die provinsie is aan die keiser oorhandig, terwyl die senaat tydelik beheer oor Sardinië verkry het as vergoeding. Septimius Severus het dus die res van sy tweede termyn as quaestor op die eiland deurgebring. ⎟ ]
In 173 word Severus se verwant Gaius Septimius Severus aangestel as prokonsul van die provinsie Afrika. Die oudste Severus het sy neef as een van sy twee gekies legati pro praetore. ⎠ ] Na afloop van hierdie termyn het Septimius Severus teruggekeer na Rome, waar hy die amp van die volksgenote was, met die onderskeid dat hy candidatus van die keiser. ⎛ ]
Huwelike [wysig | wysig bron]
Aureus met Septimius Severus, Julia Domna, Caracalla en Geta
Septimius Severus was reeds in die vroeë dertigs tydens sy eerste huwelik. In ongeveer 175 trou hy met 'n vrou van Leptis Magna met die naam Paccia Marciana. ⎛ ] Dit is waarskynlik dat hy haar ontmoet het tydens sy ampstermyn as legaat onder sy oom. Marciana se naam onthul dat sy van Puniese of Libiese oorsprong was, maar niks anders is van haar bekend nie. Septimius Severus noem haar nie in sy outobiografie nie, hoewel hy haar later met standbeelde herdenk toe hy keiser word. Die Historia Augusta beweer dat Marciana en Severus twee dogters gehad het, maar hulle bestaan ​​word nêrens anders getuig nie. Dit blyk dat die huwelik geen kinders opgelewer het nie, alhoewel dit langer as tien jaar duur. ⎛ ]
Omstreeks 186 sterf Marciana aan natuurlike oorsake. ⎛ ] Septimius Severus was nou in sy veertigerjare en nog kinderloos. Hy was gretig om weer te trou en begin ondersoek instel na die horoskope van voornemende bruide. Die Historia Augusta vertel dat hy gehoor het van 'n vrou in Sirië wat voorspel is dat sy met 'n koning sou trou, en daarom soek Severus haar as sy vrou. ⎛ ]
Hierdie vrou was 'n Emesan Siriese vrou met die naam Julia Domna. Haar vader, Julius Bassianus, stam af van die koningshuis van Samsigeramus en Sohaemus en dien as hoëpriester by die plaaslike kultus van die songod Elagabal. ⎛ ] Domna se ouer suster was Julia Maesa, later ouma van die toekomstige keisers Elagabalus en Alexander Severus.
Bassianus aanvaar Severus se huweliksvoorstel vroeg in 187, en die volgende somer is hy en Julia getroud. ⎛ ] Die huwelik was gelukkig en Severus het sy vrou en haar politieke opinies gekoester, aangesien sy baie gelees en filosofies was. Saam het hulle twee seuns gehad, Lucius Septimius Bassianus (later die bynaam Caracalla, b. 4 April 188) en Publius Septimius Geta (b. 7 Maart 189). ⎛ ]
Die Romeinse Ryk het sy grootste omvang bereik tydens sy bewind – meer as 5 miljoen vierkante kilometer. Ώ ] ΐ ]
Volgens Gibbon, "is sy gewaagde ambisie nooit van sy bestendige koers afgewyk deur die aantrekkingskrag van plesier, die vrees van gevaar of die gevoelens van die mensdom nie". Α ]
Hy verseker Afrika, die landboubasis van die Ryk waar hy gebore is. Β ] Sy oorwinning oor die Partiese Ryk was 'n tyd lank deurslaggewend. Γ ] Sy beleid van 'n uitgebreide en beter beloonde leër is deur sy tydgenote Cassius Dio en Herodianus gekritiseer. Δ ] Ε ] Die groot toename in militêre uitgawes het probleme vir al sy opvolgers veroorsaak. ΐ ]
Die legende vertel dat tweelingbroers op 'n oewer van die Tiberrivier agtergelaat is en deur 'n wolwe gered is. Toe Romulus en Remus groot geword het, het hulle besluit om 'n stad in hul eie eer te bou, maar hulle kon nie ooreenkom oor 'n plek nie. Op 'n onbevredigende manier het Romulus die meningsverskil opgelos deur sy broer dood te maak en die stad Rome te noem.
Het u opgemerk hoe gereeld verhale van broedermoord in die geskiedenis gesels het? In die Bybel lees ons van die eerste moord toe Kain sy broer Abel vermoor het. In opeenvolgende kulture, soos die Romeinse, Persiese, Ottomaanse en Mughal -ryke, is daar soortgelyke verhale of legendes.
Twee bekende voorbeelde herinner ons aan die algemeenheid van moord: Shakespeare's Hamlet, wanneer Claudius die oudste Hamlet vermoor en met sy vrou trou om die troon in te neem, en in die geanimeerde Disney -film Die leeu koning, Scar pleeg broedermoord op Mufasa deur hom van 'n krans af te werp.
Hierdie verhale grens aan grusame, maar waar pas dit in die geskiedenis? En is die misdaad altyd die dood van 'n broer? Kan die oortreding 'n misdaad teen die mensdom wees?
By die ondersoek van 'n 'Lys van Romeinse keisers' sal die geleerde 70 name beboet. Hulle heerskappy het in 27 vC begin toe Augustus op 16 Januarie begin werk het ('n berekende datum). Hy dien meer as 40 jaar. Daarna het sommige keisers slegs 'n paar dae gedien en ander het dekades geduur. Daar word algemeen aanvaar dat die einde van die ryk was toe Romulus Augustus op 4 September 476 nC die mag verlaat het (ook 'n berekende datum). Van almal van hulle is die drie wat ons hier sal ondersoek, aan wie triomfboë toegewy is.
Die boog van Titus
Titus is gebore in 39, die seun van Vespasianus. By die dood van sy vader in 79 toe Titus maar veertig jaar oud was, gryp hy die mag en dien tot sy eie dood in September 81.
Voordat hy keiser word, het Titus bekendheid verwerf as 'n militêre leier saam met sy vader. Saam het hulle in Judea geveg, maar toe Nero in 68 sterf, verlaat Vespasianus die oorlog om 'n bod vir Imperial Power te doen. Sukses was syne. Hy is in 69 tot keiser verklaar, en Titus was verantwoordelik vir die beëindiging van die sogenaamde Joodse rebellie. 'N Jaar later, byna 'n dekade voordat hy self keiser word, word Titus met sy prys, die Titusboog, bekroon.
Vandag sit die Titus-boog in die ou ruïnes van Rome, naby die middestad, net 'n paar honderd meter van die legendariese Colosseum af. Die boog is meestal oos-wes gerig, waar dit 50 voet lank, 44 voet breed en 15 voet diep is. Die dekoratiewe motief, getiteld Spoils of Jerusalem, is een van militêre mag en absolute mag wat aan Romeine verleen word vir gebruik in wêreldoorheersing.
Die opskrif aan die oostekant is:
VESPASIANO · AVGVSTO, wat, wanneer dit vertaal word, beteken die senaat en die Romeinse volk (wy dit op) aan die vergoddelikte Titus Vespasian Augustus, seun van die vergoddelikte Vespasian. "
Een van die eienaardige kenmerke van die Titus -boog is die hoeksteen. Aan die een kant is die sluitsteen versier met die figuur van 'n wyfie, maar aan die ander kant van die hoeksteen is die figuur manlik.
Die boog van Lucius Septimius Severus
Lucius Septimius Severus was byna 18 jaar 'n Romeinse keiser, begin in 193 toe die senaat beveel het dat sy voorganger Marcus Didius Julianus, wat slegs nege weke lank keiser was, tereggestel moes word. Severus is deur die Pannoniese legioene tot keiser uitgeroep, hy was 48 jaar oud en het gedink dat dit is wat ons vandag noem, verder as dit! Hy het baie verras deur nog 17+ jaar te leef en hy is aan natuurlike oorsake dood - nogal 'n ongewone manier om tussen hierdie erf te sterf.
Die boog van Septimius Severus staan ​​op die noordwestelike hoek van die Romeinse forum net agter die kerk van Saint Lucy en Saint Martina. Dit is gebou met wit marmer, een van die eerste stukke openbare argitektuur wat die blougrys Carrara-marmer in die provinsie Ligurië gebruik het. Toe dit in 203 voltooi en toegewy is om Septimius Severus en sy twee seuns Carcalla en Geta te vereer, was dit die grootste gedenkboog ter wêreld. Groter in hoogte met 25 voet en byna dubbel die breedte van die Titus -boog en vereer daarom drie gunsteling seuns van Rome.
Na die dood van Septimius Severus, was sy seuns Caracalla en Geta aanvanklik gesamentlike keisers, maar hier gaan ons weer, Caracalla het gereël dat Geta in 212 vermoor word, waarna alle herinneringe aan Geta uit die openbare oog verwyder is.
Die boog van Konstantyn
Kōnstantînos is gebore in 'n deel van die Romeinse Ryk wat eens bekend was as Naissus. Dit is nou in Serwië. Die datum van sy geboorte is onbekend, maar vermoedelik ongeveer 272.
Konstantyn word in 306 die keiser toe sy vader Constantius sterf. Sy pa het die Ryk gedien as 'n Illyriese weermagoffisier wat een van die vier keisers van die Tetrarchy geword het. Sy ma, Helena, was Grieks, maar was soos hulle gesê het, 'van lae geboorte'.
Na aansienlike diens in die oostelike provinsies teen barbare en Perse, word Konstantyn omstreeks 305 herroep om by sy vader aan te sluit in die oorloë in Brittanje. Toe sy vader sterf, word Konstantyn deur die leër in Eboracum (later York) as keiser bekroon.
Die regering van Konstantyn word dikwels beskou as 'n tyd van relatiewe vrede, maar die feite is dat vrede in daardie era beteken het dat slegs minder mense vermoor, tereggestel of vermoor is in die strewe na keiserlike mag. Konstantyn het as oorwinnaars uit die stryd getree in die burgeroorloë teen sy verskeie mededingende keisers, naamlik Maxentius en Licinius. Toe Licinius deur Konstantyn verslaan, afgesit en doodgemaak is, het hy eers daarna die enigste heerser van die Romeinse Ryk geword tot sy dood op 22 Mei 337. Hy was 65 en nog een van die min wat aan natuurlike oorsake gesterf het. Sy regering as keiser het byna 32 jaar geduur
Die boog van Konstantyn staan ​​alleen te midde van die verkeer in die suidwestelike hoek van die Piazza del Colosseo. Minder as 100 meter van die Colosseum. Dit is 'n magtige plek, hoewel die aura van die oudheid sedert die beskermende heinings bygevoeg is baie verminder.
Die dekoratiewe motief is baie soos ander boë. "Militêre mag bewaar die vrede."
Om op te som, u wat onder die mees vasberade lesers is, sal sekerlik sien dat die boë van Septimius Severus en Konstantyn drie portale het. As u omgee om aan die 'hoër eksamen' in Roman Arches deel te neem, lewer u opmerkings in die kommentaarafdeling hieronder. Dankie, N & ampS.
Lepcis Magna, boog van Septimius Severus
Lepcis Magna: Fenisiese kolonie, later deel van die Kartago -ryk, die koninkryk Massinissa en die Romeinse ryk. Sy bekendste seun was die keiser Septimius Severus (r.193-211).
Dit is die boog van Septimius Severus, hier uit die suidweste gesien, soos 'n mens sou gesien het toe jy die stad Lepcis Magna van die platteland af nader. U kyk langs die Cardo in die noordooste, die boog in die verte is opgedra aan die keiser Trajanus. Severus se boog is opgerig vir Lepcis se bekendste seun, die man wat van 193 tot 211 keiser van die Romeinse Ryk was.
Die monument kan nie presies gedateer word nie, maar dit is waarskynlik dat die burgers van Lepcis Magna so vinnig as moontlik met die bouwerk begin het: onmiddellik nadat hul medeburgers keiser geword het en die Ryk gestabiliseer het na die oorloë van die Jaar van die Vyf Keisers (193 ). Dit word bevestig deur die feit dat die verslane vyande, wat so algemeen op 'n eervolle boog is, Partiërs is, wat aan die begin van sy bewind twee keer deur Severus verslaan is.
As die boog later opgerig is, sou ons Afrikaanse Garamantes gesien het, wat in 201/202 tot stilstand gekom het en teen wie die Limes Tripolitanus gebou is. (Die forte by Bu Njem, Gheriat el-Garbia en Ghadames is op hierdie tydstip gebou.) Hierdie foto toon die suidwestelike gesig ("fries D"), wat 'n bekende tema uit die keiserlike propaganda verteenwoordig: Concordia.
Die sentrale toneel toon die vriendskap (konkordia) binne die keiserlike familie: die keiser word gewys dat hy sy seuns, Caracalla en Geta, hand skud (die kop is 'n replika wat die oorspronklike tydens die Tweede Wêreldoorlog deur 'n geallieerde soldaat gesteel is). Links sien ons die keiserin, Julia Domna, en heel links is die godin Roma. Die twee mans regs is die praetoriaanse prefek, Plautianus (sonder kop, in 'n militêre kostuum), en die keiser se broer Publius Septimius Geta.
Caracalla word getoon as 'n lang jong man, nie heeltemal volwasse nie, en dit bied 'n idee vir die oomblik van voltooiing van die boog: in die vroeë 200's, toe hy ongeveer sestien of sewentien jaar oud was. Dit val saam met die besoek van die keiser aan Lepcis Magna in 202-203, toe hy baie monumente in sy tuisdorp herbou het, soos die Severan Forum, die Severan Basilica, die Tempel van die Septimiërs en die hawe.
As ons aanvaar dat die bou van die boog van 194 tot 202 geduur het, kan ons nie ver van die waarheid af wees nie. Agt jaar is egter 'n lang tyd, veral as ons in ag neem dat die kern van die vier piere reeds daar was. Dit kan afgelei word uit die feit dat dit gemaak is van plaaslike kalksteen, gevind in Ras el-Hamman. Die steengroewe is egter op die ouderdom van Septimius Severus gesluit, en ons moet dus aanvaar dat die binneste struktuur ouer is en bloot opgeknap is. Dit word bevestig deur die feit dat die kalksteen gemeet is in Puniese el, wat voor die ouderdom van Severus deur Romeinse voete vervang is. Miskien is die werk onderbreek en inderhaas voltooi toe die keiser sy besoek aankondig.
Dit kan ook die verskillende kwaliteit van kunswerke verklaar. Verskeie reliëfs is pragtig uitgesny, soos die barbare op die foto's hieronder en die gebroke voorkant (meer hieronder), terwyl ander dele van die versiering lyk na roetinewerk van kunstenaars wat beslis talentvol was, maar geen genieë nie. Baie besonderhede sal egter nog 'n geruime tyd onduidelik bly, want die boog soos ons dit vandag sien, is in wese 'n rekonstruksie. Die fondamente en 'n deel van die struktuur is in die 1920's opgegrawe, maar baie dele van die versiering is elders in die stad gevind. Die vermiste dele is waarskynlik nog iewers begrawe. Ons begrip van hierdie monument is dus voorlopig onvolledig en die presiese chronologie van die konstruksie daarvan bly onduidelik.
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, barbaar (links)
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, fries: burgers
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, fries: soldate
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, barbaar (regs)
Die algehele ontwerp is gewaagd barok, hoewel dit nie heeltemal nuut is nie. In die eerste plek kyk dit uit op vier rigtings (vierkante), en nie twee nie. Dit is nie uniek nie, maar skaars, hoewel 'n soortgelyke boog, toegewy aan Lucius Verus en Marcus Aurelius, in die nabygeleë stad Oea (moderne Tripoli) gevind kan word. Daar is ook 'n parallel in Rome: die boog van Janus Quadrifrons, wat ongeveer 'n eeu jonger is as die boog in Lepcis.
Soos altyd kan ons gevange barbare (aangetrek soos Partiërs) op die voetstukke, trofeë op die pier self en oorwinnings in die spandrels sien. Die gebroke voorkant in die boonste gedeelte is egter baie ongewoon, en so ook die uitgebreide (maar swak bewaarde) versiering onder die lieskluis, wat pas by die fries op die solder.
'N Ander aspek van die versiering is die gebruik van wingerdstokke en druiwe. Laasgenoemde is 'n uiters algemene motief in Lepcis Magna, want een van die stad se twee beskermende gode was Shadrapa, 'n Fenisiese genesingsgod wat gewoonlik met Dionysus of Liber Pater verbind is, gode wat verband hou met die kultus van wyn. Die ander beskermende god was Milkashtart, 'n hipostase van die machogod Melqart wat verband hou met die godin van liefde, Astarte. Die Grieke en Romeine was van mening dat Melqart identies was aan Hercules, en hy figureer ook op die boog van Septimius Severus.
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, hoofstad
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, Victoria (links)
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, Victoria (regs)
Lepcis, boog van Septimius Severus, SW, trophee
Bo die vroulike gevangene kan u hierdie trofee, die antieke Griekse stelsel vir oorwinning, onderskei. Ons kan 'n helm, twee skilde, twee mantels en vette sien. Die seshoekige skilde is nie parthies nie; dit was gewild onder die stammekrygers uit Germania. Soos ons reeds gesien het, is daar 'n opvallende verskil in kwaliteit, en die kern van die vier piere is ouer as die versiering. Dit is moontlik, maar vergesog, dat die boog oorspronklik ontwerp is om die Partiese oorwinning van Lucius Verus (r.161-169) en die Germaanse oorloë van sy mede-heerser Marcus Aurelius (r.161-180) te vier.
In die spandrels kan ons die gevleuelde oorwinnings sien wat deel uitmaak van byna enige Romeinse triomfboog ('n uitsondering is die boog van Marcus Aurelius en Lucius Verus in Tripoli, versier met griffins). Die Victories dra lourierkranse en palmtakke. Die kombinasie van konvensionele temas en ongewone, byna rococo -elemente soos die gebroke voorkant dui daarop dat die ontwerper êrens in die oostelike provinsies van die ryk gebore is, waar hierdie soort versiering minder ongewoon was as in Italië.
Net soos die boog in Oea, is die hoeke van die monument by Lepcis Magna na die vier hoeke van die kompas gerig. Die lieskluis waartoe die vier hekke toegang gebied het, bedek die kruispad van die hoofstrate van die stad, die Cardo (wat uit die middestad uit die stad lei) en die ecumanus, die pad langs die kus wat in Alexandrië in Egipte begin het en verder na Kartago en verder. Met ander woorde, dit was die punt waar alle paaie vanaf Lepcis Magna begin het en afstande van die boog af gemeet is. Daar is inderdaad 'n mylpaal op 'n klipgooi van die boog af.
Die noordweste van die boog is gerig op Oea (moderne Tripoli), die groot mededingende stad Lepcis. Die tema van hierdie deel van die monument is militêr virtus: die makers wou Septimius Severus se kwaliteite as generaal beklemtoon. En inderdaad, hy was 'n groot oorwinnaar wat Mesopotamië by die Ryk gevoeg het.
Lepcis, boog van Septimius Severus, NW, fries (afskrif)
Lepcis, boog van Septimius Severus, NW, fries
Boog van Septimius Severus, NW fries, sentrale toneel
Verskeie groot fragmente het oorleef van die sogenaamde "fries A". Hierbo sien ons 'n groep berede mans, geklee in die toga. Dit moet belangrike mense wees, miskien senatore of ridders, of die elite van Lepcis Magna. Alternatiewelik is dit soldate in burgerlike drag - die twee mans op die agtergrond dra immers militêre standaarde. Dit is werk van hoë gehalte.
Die sentrale toneel van hierdie fries, die derde foto hierbo, toon die keiser en sy twee seuns Caracalla en Geta in sy triomfwa, wat sy tuisdorp binnekom. Op die wa self sien jy 'n Victory en Tyche (Fortune) wat die twee beskermende gode van Lepcis Magna, Liber Pater en Hercules bekroon. Onder die gesiglose mense op die agtergrond kan ons die keiser se regterhand Plautianus en die keiser se broer Publius Septimius Geta onderskei. Die jong man kan nie geïdentifiseer word nie. Elders op die reliëf kan ons die vuurtoring van Lepcis Magna sien, wat bewys dat hierdie fries 'n werklike optog verteenwoordig.
Die boog moes 'n lang inskripsie gehad het, maar ons kan dit op geen van die vier gesigte vind nie, behalwe die woorde op een van die foto's hieronder. Die eerste een, divo "aan die vergoddelike", en die derde, divae (wat dieselfde betekenis het, maar verwys na 'n vrou) dui daarop dat die boog na hul dood in 211 en 217 aan die keiser en sy vrou opgedra is, wat 'n bietjie vreemd is.
Lepcis, boog van Septimius Severus, NW, inskripsie
Lepcis, boog van Septimius Severus, binne, arend
Lepcis, boog van Septimius Severus, binne, reliëf van oorlog
Lepcis, boog van Septimius Severus, NW, Victoria
Soos ons reeds gesien het, is die boog van Septimius Severus oor die kruispad van die Cardo en Decumanus gebou. In wese is dit 'n koepel - alhoewel baie laag - op 'n lieskluis. Om die oorgang van die gewelf na die koepel glad en mooi te maak, is die hangers versier met keiserlike arende.
Op die piere (die twee foto regs) word reliëfs getoon wat by die boog se noordwestelike gesig pas. Dus, as 'fries A' toegewy is aan die keiser se krygsvernuf, het die reliëf op die piere dieselfde tema: oorlog. Ongelukkig word hierdie deel van die monument nie net deur 'n tweedeklas beeldhouer gemaak nie, maar word dit ook erg beskadig. Sommige kunshistorici meen dat dit 'n afskrif is van 'n toneel uit die boog van Septimius Severus op die Forum Romanum, en miskien is daar inderdaad 'n ooreenkoms met die linkerreliëf van die oostelike gesig van die Romeinse boog, wat die bevryding van Rome se bondgenoot Nisibis in 195 (meer.). Albei reliëfs is egter baie beskadig, en ons moet beter nie tot gevolgtrekkings kom nie.
Kom ons draai na die boog, gesien vanuit die stad self. Die pad is die cardo, wat blykbaar 'n bietjie verlaag is om te verseker dat die boog die straat werklik oorheers. Hierdie kant van die monument, die noordoostelike gesig, is versier met 'fries B'. Dit verteenwoordig die keiser se pietas, sy voorbeeldige godsdienstige gedrag. Dit was baie belangrik, want as die ryk se pontifex maximus (hoëpriester) was Septimius Severus verantwoordelik vir die pax deorum, "vrede met die gode", wat verseker het dat die oeste volop was, die riviere hul gang gehou het, die aarde nie beweeg het nie en reën geval het as dit moes. Severus het min geduld met andersdenkendes gehad. Tydens sy verblyf in Lepcis Magna in 203 is 'n jong Christen met die naam Perpetua in Martago doodgemartel.
"Frieze B", nou in die National Archaeological Museum in Tripoli, toon die keiserlike familie (van links na regs, Julia Domna, 'n langharige Geta, 'n beskadigde en koplose voorstelling van die Ryk, die keiser self, Caracalla, en die keiser se broer Geta, wat die offer van 'n bul bygewoon het, onder voorsitterskap van die praetoriaanse prefek, Plautianus.
Die reliëf op die piere pas by fries B: weereens sien ons die keiser in 'n godsdienstige daad, wat 'n offer aanbied. Die voorstelling is verdeel in twee registers: die keiserlike familie in die boonste register, die offer self in die onderste.
Lepcis, boog van Septimius Severus, binneversiering NW
Lepcis, boog van Septimius Severus, binneversiering NW, boonste register
Lepcis, boog van Septimius Severus, binneversiering NW, onderste register
Die boonste gedeelte toon die keiser, wat die offer aanbied. Agter hom staan ​​Hercules, een van die twee beskermende gode van Lepcis, en Caracalla. Op die agtergrond kan u 'n baie groot tempel sien. Die onderste register toon 'n altaar en die aankoms van twee bulle, wat op die punt staan ​​om geslag te word.
As iemand uit die suidooste in Lepcis Magna aangekom het, het hy moontlik die boog gesien soos op die foto regs. Soos u kan sien, links en regs van die pad, die Decumanus, het die terrein onopgegrawe gebly, en ons mag hoop dat ontbrekende dele van die boog van Septimius Severus eendag herstel sal word.
Hierdie deel van die reliëf, "fries C", was nie van die hoogste gehalte nie (die syfers is te lank) en is ook erg beskadig (tot dusver is slegs vier stukke teruggevind), maar dit het blykbaar die keiser se binnelandse suksesse gevier, felicitas. Hier het ons 'n paar berede senatore, ridders of soldate in burgerlike drag. Die kaal man voor kan nie 'n soldaat wees nie: hy is te oud.
Lepcis, boog van Septimius Severus, SE, fries: soldate geklee as burgerlikes
Lepcis, boog van Septimius Severus, SE, fries: Julia Domna en Mars
Lepcis, boog van Septimius Severus, SE, fries: krygsgevangenes verkoop as slawe
Lepcis, boog van Septimius Severus, SE, fries: krygsgevangenes as slawe verkoop
Op die tweede foto hierbo kan Julia Domna, saam met Mars, een van die stigtergode van Rome herken word. From the empress' presence, we may deduce that elsewhere on this frieze, the emperor himself was represented.
From Samuel Ball Platner, A Topographical Dictionary of Ancient Rome, ds. Thomas Ashby. Oxford: 1929, p. 43-44.
The arch erected in 203 A.D. in honour of Severus and his sons Geta and Caracalla, at the northwest corner of the forum, in front of the temple of Concord. This information is contained in the dedicatory inscription (CIL VI.1033 vgl. 31230) on both sides of the attic of the arch, which is still standing. The original bronze letters of this inscription have disappeared, but their matrices remain, and it can be seen that the name of Geta was chiselled away after his murder, and the space filled up with additional titles of Severus and Caracalla. The arch is triple and built of Pentelic marble on a foundation of travertine, which was concealed by a flight of steps that formed the approach to the arch from the forum side. Later, probably in the fourth century, the level in front of the arch on this side was lowered, the flight of steps lengthened, and the top of the foundation cut away to provide for them (CR 1899, 233 Mitt. 1902, 21-22). The exposed corners of the foundation were then faced with marble. The arch was never traversed by a road until mediaeval times.