Ons word gesien (jonk en ouer) as van die beste, jong hardwerkende mans wat Suid-Afrika kan lewer, tog is dit net ons wat weet wat regtig agter die skerms aangaan. Stories en verhale by sosiale byeenkomste klink dikwels na oordrewe stories – sekeres daarvan is waar, ander nie.
Spuitvliegtuie (Crop-dusters) wat laer as telefoondrade bo jou verbyvlieg om die boontjies met gif te spuit of die oorweldigende muskietbevolkings in toom te hou, is altyd ŉ opwindende gesig en herinner my aan die fliek Top Gun, maar net ’n boerderyweergawe daarvan. Glo my as ek sê die muskiete hier in die Mississippi Delta byt jou deur jou jeans en Jonssons asof hulle die verpakking van ’n KitKat aftrek.
Dae begin halfses elke oggend en eindig as die son ŉ hele paar uur terug gesak het. Jy gaan huis toe met pyne wat jy nooit gedroom het, bestaan nie. Bloed en sweet is daagliks ŉ vereiste en sagte hande word gou verander in skuurpapier en eelte. Moet my nie verkeerd verstaan nie, daar is lekker werk soos ploeg, plant, hark, baal, sny en walle optrek in van die nuutste trekkers wat geld kan koop, maar moenie vir een oomblik dink dis al hoekom jy hier is nie. Jy gaan nie elke dag in ’n trekker, trok of enige masjien wees nie.
Ten spyte van als is dit ’n land wat jou verwelkom en eer as ’n bydraer tot hul leefstyl. Die tannie by die vulstasie sal jou dalk nog op ’n warm dag ’n gratis pakkie ys skenk net omdat jy jou mooi Afrikaner-maniere toepas soos wat vir jou geleer is as kind.
Vir dié van ons wat al langer as drie jaar so deurgebring het, is daar wel ’n duur les wat jy eers later leer, indien nie vroeër nie. Die verlange na jou ander helfte, jou familie en jou vriende. Ja, die eerste nege maande is alles opwindend en nuut en daar is baie om te deel en sien. Maar ná jare se verlore verjaarsdae, herdenkingsdae, begrafnisse en troues, word jy gebombardeer met gedagtes van “Is dit die moeite werd teenoor als wat ek verloor?”
SO het elkeen van ons ons tassie wat ons saamdra, afpak en meestal oorvol pak en saamsleep – en die vraag sal maar altyd bly ‘is dit die moeite werd’, ongeag in watter bootjie jy reis. My bors brand dat ons eie land ons eie mense nie gun waarvoor ons werk nie. Ons jongmense is ons toekoms, waar sal dit tog gaan stilstaan? ‘wanneer jy besluit het teen watter prys jy dit gaan doen’