In my eie lewe is daardie dieper verhouding met my ouers al ’n rukkie teenwoordig. So met die tyd het ons mekaar van nuuts af leer ken, geleer waar almal se knoppies is en hoe om openlik en lekker te kan gesels. Ek onthou hoe dit jare gelede nog my ouers ontstel het as ek oor kêrels gepraat het, of gesê het ek gaan vry (in plaas van kuier by ’n vriend). Aan die ander kant onthou ek ook hoe oorsensitief ek was – en hoe maklik ek sommer ’n groot ding gemaak het van nietighede. Gelukkig was daar liefde en het die tyd ons gehelp om mekaar beter te verstaan en saam te groei. In so ’n mate dat ek op normale wyse vir my ouers kon sê dat ek en Wihan (die jongste belangstellende) se kersie uit is – en dat hulle op normale wyse kon reageer: tussen die TV-advertensies deur het my pa gevra of ek dink dat daar iets van my en Wihan se vriendskap gaan kom, of hy dalk dié een is en so. Ek dink my ma het vroeër vermoed alles is nie pluis nie, want sy het alles wat deur my kop gemaal het, herken toe ek antwoord. Die berugte, allerbelangrike "vonk" is, op sy eie, ook nie genoeg om ’n verhouding te laat werk nie. Ons het so bietjie daaroor gesels en klaar CSI gekyk. Maklik soos dit. En so onopwindend soos dit mag klink, het daardie gesprekkie vir my die wêreld beteken.
Vergifnis. Dis die ander ding wat nodig is vir ware geluk, sou ek raai. In die geval van my en my gesin moes ek leer om hulle te vergewe vir wat hulle (grootliks net in my eie kop) aan my gedoen het. Ek moes hulle vergewe vir die jare wat hulle, onwetend, my bang gemaak het vir wie ek was. Vir die moffiegrappies en aanmerkings, vir die wêreld se onkunde oor MIV en gays en hordes ander goedjies. Goedjies waarvan ek self nie eers aldag bewus was nie. So ook moes hulle my vergewe. Vergewe vir die pyn wat ek veroorsaak het in my worstelinge met bogenoemde; vir die afstand wat ek verkies het bo konfrontasie; en uiteindelik vir die drome wat hulle moes begrawe toe hulle uitvind dat ek nie vrou gaan vat en voortplant nie (ook vergewe vir my manier om soms bietjie te kru te wees). En ons moes elkeen onsself vergewe.
Nie dat alles verby is en ons verhouding perfek is nie – perfeksie is nie vir die lewende mens beskore nie. Elke dag bring sy eie geleenthede vir konflik en versoening. Dis hoe jy dit hanteer wat saak maak. En hoe jy onthou! Vergewe is nie vergeet nie – hoe sou ons dan groei en leer? Mens moet beslis onthou – maar met ’n oop gemoed.