Katz op Honde: Jon Katz : Hoekom wil ek 'n hond
deur Jon Katz
laaste opgedateer op: Jan. 04 2018 | 9 min lees
Dit is die vraag voornemende honde-eienaars moet eers vra, miskien die belangrikste in iemand se lewe met 'n hond:
Die mees kritieke besluite oor ons lewens met honde word dikwels gemaak voordat ons een huis. Verkryging van 'n hond in Amerika is ontstellend
eenvoudige. Jy kan aanlyn treil, vind 'n teler, of neem een ​​van die hondjies 'n kind bied buite die supermark (Ek sou dit nie aanbeveel nie). Jy
dalk oor 'n verdwaalde kom, terwyl uit te loop of ry. Sommige mense soek honde vir rock-hard praktiese redes: sekuriteit, jag, terapie, soek-en-redding. Maar die meeste van ons, sê sielkundiges en behaviorists, meer ingewikkeld emosionele en sielkundige motiewe.
Waarom wil ek 'n hond?
Die meer probleme mense het die verbinding met mekaar, hoe meer hulle draai na honde (en ander troeteldiere) sommige van die gapings te vul. Ons lyk nodig om lief te hê en word in 'n manier wat ongekompliseerde liefgehad, suiwer, en betroubare.
Kontemporêre Amerika is, in baie maniere, 'n gefragmenteerde, losstaande samelewing. Ons uitgebreide families het wegbeweeg; ons dikwels nie ons bure weet nie; baie van ons gat in die nag, staar na die een soort van die skerm of 'n ander. Egskeiding is alledaags. Werk onstabiel raak, onseker vir baie, dikwels 'n onaangename. Baie mense lyk dit makliker om te vind om te lewe en interaksie met honde as met mekaar, en so die bande tussen mense en honde groei steeds sterker.
Tog is dit die ontwikkeling in die verhouding van hierdie twee spesies is eensydig. Baie honde is goed bedien deur die mens' verdieping beslaglegging, maar die honde kan nie soortgelyke keuses maak. Dit is die menslike behoefte wat tot gevolg gehad het het die groot honde liefdesverhouding.
Mense het besluit honde in die middel van hul lewens te bring. Vir al die sorge oor diereregte, honde het geen. Hulle kry nie verbruikers besluite te neem. Hulle is afhanklik van ons vir alles wat hulle nodig het om te oorleef. Hulle kan nie terug te praat; hulle het geen seggenskap oor hul omgewings of futures.
Hoewel honde het gehelp en het saam met die mens vir duisende jare, dit is net in die afgelope dekades dat hulle gekom het om te gesien word as iets anders as (dalk meer as) diere. Troeteldier bewaring was gewild onder die rykes en kragtig in die Middeleeue, notas dier etikus James Serpell in die boek Diere en die menslike samelewing: Veranderende perspektiewe, maar dit het nie wydverspreide ordentlikheid verkry tot die einde van die sewentiende eeu, 'n tyd van groeiende entoesiasme vir wetenskap en natuurlike geskiedenis en verhoogde kommer vir diere' welsyn. Sedertdien, ons verbintenis tot die honde het aansienlik toegeneem. Ons mense het nog nooit nader aan 'n ander spesie. Ons spandeer tien van miljarde dollars op hul sorg, voeding, en vermaak; gee hulle menslike name; hulle praat asof hulle ons kan verstaan; glo ons weet wat hulle vertel ons in ruil.
Dit emotionalism omring dikwels honde in ons behoeftes en begeertes. Dit is alledaags nou, al is dit selfs 'n generasie gelede skokkend sou gewees het, om te hoor dat mense sê sonder verskoning of verleentheid dat hulle is lief vir hul honde meer as wat hulle is lief vir die meeste mense, dat hulle hul honde as lede van hul familie, dat hulle vertrou hul mees intieme probleme en geheime te hul honde, wat is meer lojaal en begrip as ouers, gades, liefhebbers, of vriende. Spandeer 'n paar dae in 'n veearts se kantoor as deel van my navorsing vir 'n boek, Ek was verstom een ​​vrou na die ander drang om te hoor, "Kyk, Dokter, Ek kan lewe sonder my man, maar jy het hierdie hond te red!" Tog veeartse my vertel hulle hoor dit al die tyd.
En nie net uit vroue. Gedrag navorsing toon dat vroue lief honde deels omdat dit lyk asof hulle emosioneel ondersteunend nog komplekse, in staat om hul eienaars in 'n diepgaande al woordlose manier om te verstaan. Intussen, manne hou honde, want hulle is perfek pals, gelukkig plekke om te gaan en dinge te doen, maar nie in staat is om te hou of vraag gesprekke. Soos dit of nie, ons honde' upbringings weerspieël ons eie. Ons is geneig om ons honde aan die manier waarop ons behandel is, of die manier waarop ons wil ons 'd is. Óf manier, ons eie verledes diep vorm ons houdings oor honde en die maniere waarop ons die trein en met hulle kommunikeer.
Dit is gewoonlik 'n bewustelose proses. Min eienaars bring baie self-bewustheid te hul honde verhoudings of besin oor hulle eie families wanneer hulle skree hul honde te kom, of koer op hulle asof hulle verstaan. Een skool verpleegster Ek weet gryp haar hond aan die ore elke aand toe sy by die huis kom, skree, "U het my lief nie? Is ek jou soet mamma?" Sy het gewonder hoekom die hond probeer weghardloop tydens vlakke.
So het die motiewe vir om 'n hond belangrik geword, As jy bekommerd is oor sy welsyn en wil 'n goeie verhouding. Is jou antwoord op die waarom-a-hond vraag wat dit makliker kameraadskap te soek van 'n afhanklike dier as van 'n persoon? Wil jy 'n hond as gevolg van subliminale boodskappe van TV en flieks? Is jy meer gevestig op die red wesens as om opleiding en bly by hulle?
Het ons dissiplineer op maniere wat ons is gedissiplineerd, vra vir die vlakke van gehoorsaamheid en perfeksie geëis ons, kritiseer in die stemme en woorde wat ons gehoor? Is ons reenacting ou familie dramas, probeer traumas te genees? Kan ons eerlik sê dat ons of iemand anders in ons huishouding is bereid emosionele verantwoordelikheid vir 'n hond te neem, nie net liefdevolle maar opleiding en omgee vir dit?
'N Vrou met die naam Susan het vir my gesê sy wou 'n hond, want sy voel onveilig in 'n gritty, verarmde omgewing in Elizabeth, New Jersey. So sy het 'n Engelse bulhond so groot dat haar verhuurder gou gemaak om haar gee hom weg, dan 'n Duitse herder genoem Thunder. Die hond het effektief die huis beskerm, laai die voordeur wanneer vreemdelinge kom deur. Maar aangesien Susan, wat werk as 'n New Jersey Transit dirigent, gee toe sy 'n swak afrigter met min belangstelling in die werk met die hond, sy het Thunder te sluit in die kelder toe vriende of familie besoek. Sy is by die huis kom talle stukke van gekerfde pos te vind; die hond sien verstaanbaar koeverte kom deur die deur slot as 'n bedreiging. Sy is ook 'gekrap deure en gebreekte vensters te vervang.
Deur die nou, Thunder weeg £ 90 en trek Susan oor die sypaadjie toe sy neem hom uit. Die bure en hulle kinders is bang vir hom, hoewel hy nog nooit eintlik gebyt of benadeel enigiemand. Die hond lyk nie aggressief so veel as pligsgetroue; hy doen die werk wat hy gehuur om te doen, 'n slagoffer van sy eie doeltreffendheid. Maar Susan, wat sê sy is lief vir Thunder, gee toe dat sy nooit wou eintlik 'n hond vir sy eie onthalwe. Sy moet seker 'n self-verdediging natuurlik geneem het of 'n sogenaamde sekuriteit-alarm maatskappy plaas. "Dit sou goedkoper in die lang termyn, en makliker."
Verstaan ​​die redes waarom ons wil 'n hond is sentraal tot die keuse van die regte mense, opleiding hulle behoorlik, bly by hulle gelukkig. Hoe meer ons verstaan ​​van onsself, die beter keuses wat ons geneig is om te maak vir beide spesies.
Wanneer jy dink oor dit, jy weet waarskynlik baie van die mense wat kla dat hul honde is te aktief of te sittende, te belangstel in jaag eekhorings of te afgelei te kom wanneer geroep, te beskermende van die huis of so nonthreatening hulle wil help uit te voer die waardevolle items. Hoewel die hond kry gewoonlik die skuld, so dikwels as nie die eienaar het 'n ongelukkige of ondeurdagte keuse. Gevolglik, die hond is onder druk om iets anders as wat dit is om te wees, terwyl die mense het hul hande vol. Met 'n bietjie gedink en navorsing, die lewens van honde en hul mense kan 'n baie makliker en meer bevredigend wees. Maar dit verg 'n paar begrip van 'n mens se eie sielkunde en emosies, sommige het gedink oor waar ons is in ons eie lewens en hoe ons honde pas. Jim, 'n jagter wat naby my in New York, hou drie beagles in 'n groot hondehok 360 dae 'n jaar. Hulle kom vir 'n paar oggendure op die ander vyf dae spel op te spoor. Hulle spandeer baie tyd wag, maar wanneer hulle tyd kom, hulle skiet uit die kennel en in die bos. "Hulle is groot honde," sê Jim, wat nie eens die naam hulle.
Is hy graag met hulle? Ek het hom gevra keer. "Wanneer hulle hul werk doen wat ek doen," was sy reaksie. Ek voel refleksief jammer vir die honde toe ek ry deur, veral wanneer ek dink my eie honde' bederf lewens, maar Jim se honde, terwyl hulle is hard, nie lyk om te weet hulle is beroof. Nie alle honde kon so leef. Maar Jim se beagles demonstreer die verrassende aanpasbaarheid van honde. Hulle is daar om te jag, tydperk. Jim het 'n vrou en vier kinders aan wie hy gewy, en hy is besig met sy konstruksie firma; hy nie honde het sy stokperdjie of sy vertrouelinge te wees. Een keer 'n dag, het hy die hoof na die kennel met 'n emmer van vleis en oorskiet en gooi die inhoud in die kennel. Kersfees, voeg hy by 'n emmer koekies. Hulle kry al hul skote, en sien 'n veearts as hulle siek. Die beagles nog nooit in sy huis. Hy praat van hulle trots en liefdevol, maar hulle is gereedskap, soos 'n boor of 'n nuwe geweer, nie klein mensies, nie eens regtig troeteldiere in die hedendaagse sin. Tog lyk die honde inhoud en gesonde. Jim weet presies die rede waarom hy wil hulle. Hulle verstaan ​​die eenvoudige reëls en, sedert honde gebrek menslike bewustheid van die verloop van tyd, Ek weet nie hoe lank hulle gaan tussen jag. Dit is dalk nie die manier waarop baie van ons sou graag honde te hê, maar sy duidelikheid oor die aard van die honde wat hy wil en waarom blyk goed te werk vir almal wat betrokke is.
Dan is daar Andrea, 'n kunstenaar wat op 'n vyftig-akker plaas in Vermont woon. Vir verskeie komplekse redes, sy opgegee het op die idee van die mense, huwelik, 'n familie; plaas, sy gesoek 'n kolliehond redding groep. Sy, te, presies verstaan ​​hoekom sy 'n hond wou, en die band sy gevorm met hare lyk hulle albei gelukkig te maak.
"Ek het nie gelukkig met verhoudings, ten minste nog nie," sê sy. "Maar ek en Whisper aanbid mekaar. Ek het so baie pret saam met haar, en sy gee my so baie troos en liefde. Ek hoop sy is 'n brug na 'n ander verhouding, maar as sy nie, Ek sal okay wees."
Dit is nie vir my om te sê en in waarheid Ek kan nie regtig besluit of Andrea het 'n wyse of 'n gesonde keuse. Maar sy het gedink oor haar motiewe, oor hoe 'n hond sou pas in haar lewe, en sy het 'n ingeligte besluit.
"Want my kind se bedel vir een" is, Aan die ander kant, gewoonlik 'n verdagte rede om 'n troeteldier aan te skaf. Dit is 'n algemene refrein, maar honde gekoop as Kersfees verrassings vir die veeleisende kinders het dikwels 'n rowwe tyd van dit. Beloftes gemaak kry en vergeet; belangstelling in die nuweling pieke, dan kwyn.
Nie altyd. A twaalf-jarige buurman van my gevra vir 'n golden retriever verlede jaar vir Kersfees en sy ouers het ingestem, op die voorwaarde dat Jeremy verantwoordelikheid te neem vir dit. Miskien het hulle vertroue dat hy sou eintlik omdat hy reeds bewys sy verbintenis deur die voeding van sy vis en skoonmaak hamster hokke.
In elk geval, Jeremy doen sorg Clancy. Hy loop hom voor en na skool, voer hom, borsels hom, neem hom na opleiding klasse elke Saterdag. Elke dag na skool, Jeremy en Clancy lei saam. Die hond het geleer om te kom wanneer geroep, te sit, bly, en lê op bevel. Mense in landelike gebiede vertroud is met 4-H programme weet hoe gesond dit kan wees vir kinders verantwoordelikheid vir diere te neem. Mense in 'n kind- en hond-waansinnige voorstede waar die reël dikwels blyk te wees, hoe kleiner die agterplaas, hoe groter die hond weet hoe ongewone dit. Vir Jeremy, om 'n hond lyk soos 'n positiewe ding; Hy het sy woord bewaar, of dalk sy ouers het die ongewone stap om aan te dring dat hy dit hou. Óf manier, Ek het n paar kinders soos hy teëgekom. Ouers, pasop: iemand in 'n huishouding het die primêre verantwoordelikheid vir 'n hond te neem, en as die kinders doen nie, Ma of Pa het om te stap in.
Ouers gee dikwels hul kinders die dinge wat hulle dink is goed vir hulle selfone, rekenaars, honde sonder veel gedink oor hoe hierdie dinge na die aankoop of gebruik sal word behandel.
So hoekom wil jy 'n hond?
As die antwoord, gedeeltelik, spruit uit 'n komplekse emosionele geskiedenis (as is beslis die geval met my), maak seker dat jy verstaan ​​en dink deur middel van presies wat dit is wat jy vra van 'n troeteldier. Ten spyte van ons gewoonte anthropomorphizing honde, hulle verstaan ​​nie wat ons 'weer dink en kan nie moontlik gryp die nuanses van die emosionele rolle wat ons vra hulle soms in te vul. Hulle kan nie eens vriendelik optree deur ons definisies indien dit nie behoorlik gekies, uitgeoefen, en opgelei. Sedert ons verwagtinge is gewoonlik baie te hoog, ons word maklik teleurgestel of kwaad. Daar is aansienlike getuienis dat ons skep probleem honde biters, chewers, barkers, neurotiese in die behoefte van antidepressante. Dit gebeur deels omdat so baie mense nie die verkeerde honde op die verkeerde tye vir die verkeerde redes. Daar is 'n morele komponent te neem op 'n hond. Al is hulle nie in staat is hoër-vlak denkprosesse, honde beslis emosies. Hulle ervaar pyn en verlies, vrees en liefde. Dit het hulle en ander diere gegee sommige morele staan ​​onder mense van die gewete. Dit mag nie maak hulle die ekwivalent van kinders, maar dit beteken obligaat ons om te dink oor hoe ons hulle behandel. Maar elke hond is nie vir almal. Ek aanvaar nie die groeiende, polities gedrewe idee dat elke hond is ewe verdienstelike van redding, dat al die honde is in wese gelyk in hul aanpasbaarheid by ons gespanne, stampvol, hofwerk menslike omgewing. Ek vind dit nie dat om waar te wees. Honde is verwoed idiosinkratiese, wisselende wild afhangende van ras, genetika, rommel ervaring, behandeling, en die omgewing. Sommige is gemoedelike en kalm, geteel vir temperament, en sommige is gewelddadige, geteel en opgelei te jag of stryd. Min van ons het die opleiding vaardighede of tyd om al daardie gedrag te verander. Die verkeerde keuse van die hond kan 'n nagmerrie vir jou bewys, jou familie, en jou gemeenskap; die regte een, 'n vreugde.
Sommige honde nodig het om te werk, sommige nie; sommige sal verberg donder terwyl ander sal nie eens agterkom nie; sommige haat mense in hoede en ander jaag bikes. Jy kan nie altyd weet hierdie oddities vooruit; des te meer rede om voort te gaan met omsigtigheid.