Vir alles is daar 'n seisoen,
en 'n tyd vir elke doel onder die hemel.
My kern was nog altyd dieselfde, maar dekade ná dekades van subtiele verskuiwings het my persoonlikheid geleidelik in nouer belyning met my kern gebring. Net nou, met agterna, kan ek terugkyk op sewentig jaar van die lewe en sien hoe die stadiums van sielkundige ontwikkeling my in die sielbewussyn gelei het.
Hierdie insig het my laat besef dat die manier waarop ons in die wêreld is, wat ons dink, wat ons belangrik ag, wat ons insluit en uit die verhaal sluit, ons ons vertel van wie ons is en waarom ons doen wat ons doen, word bepaal deur die lense wat ons dra.
Ons lense is persoonlik en dinamies. Hulle word gekondisioneer deur verskeie faktore: die wêreldbeskouing van die kultuur waarin ons opgevoed is, die impak wat ons ervarings, veral dié van ons kinderjare, op die vorming van ons oortuigings gehad het, en bowenal die stadium van sielkundige ontwikkeling wat ons bereik het.
Alhoewel ek reeds bewus was van die belangrikheid wat die stadiums van sielkundige ontwikkeling op ons lewens het, was dit nie voordat ek George E. Vaillant se boek gelees het nie, Triomf van Ervaring, wat berig oor die longitudinale Harvard Grant studie van sosiale aanpassings, het ek ten volle erken hoe belangrik die suksesvolle bemeestering van die stadiums van sielkundige ontwikkeling is tot die vlak van geluk, betekenis en vervulling wat ons gedurende die verskillende seisoene van ons lewens vind.
Die Harvard Grant-studie van sosiale aanpassings het in 1938 begin, vier jaar nadat George Vaillant gebore is. Vaillant het die studie-direkteur in 1972 geword en het meer as drie dekades later in 2005 uit sy pos afgetree. Die doel van die Toekenningstudie, soos algemeen bekend, was om iets te leer oor die toestande wat optimale gesondheid bevorder deur die lewens van 268-mans te volg, al die Harvard-gegradueerdes. Hierdie studie is een van die langste lopende voornemende longitudinale studies van volwasse manlike ontwikkeling wat al ooit gepoog is.
Een van die kritiek wat op die Grant-studie gereël is, was dat dit op 'n elite-groep mans gefokus het. Vaillant reageer op hierdie kritiek deur te erken dat dit ook een van sy bedenkings was toe hy betrokke geraak het in die studie en dat sy bekommernisse daarna verwerp is. Hy verklaar:
Ek het die geleentheid gehad om die lewens kursusse van twee kontrasterende groepe [aan die Grant Study] te bestudeer - 'n kohort van baie minderbevoorregte innerlike mans en 'n groep van begaafde vroue. Die resultate van albei groepe, wat al meer as 'n halwe eeu voornemend bestudeer is, het bevestig [beduidende ooreenkomste met die resultate van die Grant Study]. (Aanpassing aan die lewe deur George E. Vaillant)
Na die resultate van die drie studies het Vaillant tot die gevolgtrekking gekom dat die voordele wat ons toeskryf aan die manlike geslags- en sosiale klas in Amerika, nie betekenisvol is as ons die lewensverhale van begaafde vroue en minderbevoorregte mans volg nie. Met ander woorde, geslags- en sosiale klas hou nie noodwendig verband met die lewe van 'n "suksesvolle" lewe nie.
Ek vermoed dit is ook waar vir mense wat in liberale demokrasieë regoor die wêreld woon. Vir diegene wat in outokratiese regimes leef, waar etniese en sosiale vooroordeel voorkom dat sekere geslagte, godsdienste en sosiale klasse die geleenthede kry wat hulle nodig het om hulself uit te druk, kan 'n suksesvolle lewe vol uitdagings wees.
In teenstelling met retrospektiewe studies volg voornemende studies 'n kohort in reële tyd. Dit beteken dat die resultate van voornemende studies nie foutief is deur die lens van die stadium van sielkundige ontwikkeling nie, is deelnemers aan wanneer hulle probeer om vrae oor hul verlede te beantwoord.
Voornemende studies maak ons ​​verskuiwing subjektiwiteit deursigtig. Hulle stel ons in staat om dit te sien wat ons as belangrike veranderinge met die verloop van tyd beskou.
Soos Vaillant wys, is die tyd 'n groot bedrieër. Hy beskou ons ouderdom filters so belangrik dat hy die eerste hoofstuk van Triomf van Ervaring: Volwassenheid maak leuenaars van ons almal.
Soos aangedui, was die Toekenningstudie nie die enigste longitudinale voornemende studie wat in die twintigste eeu uitgevoer is nie. Ander studies sluit in die Inner City kohort van die Glueck studie van jeugmisdadigheid en die Terman studie van begaafde vroue.
Die Glueck-studie het gevolg op 'n groep 500-delinquente skoolmeisies en 'n kontrasterende groep 500-skoolbaas wat nie teen die wet geborsel het nie. Die studie het in 1939 begin toe die seuns tieners was; Die finale onderhoude is in 1975 uitgevoer toe die studie deelnemers hul 50s bereik het.
Die Terman-studie het tagtig jaar vanaf 1922 'n groep talentvolle vroue gevolg. Die meeste van die 672-vroue is tussen 1908 en 1914 gebore. Die belangrikste bevindinge van hierdie studie word aangemeld Die Langtermynprojek.
Wat ek bewonder oor George Vaillant se verslagdoening, is nie net die verhale wat hy vertel van die insigte wat die Grant Study opgedoen het nie, maar sy verfrissende eerlikheid om sy ouderdom / ontwikkelingsverwante vooroordele bekend te maak in die manier waarop hy sy navorsing genader het. Van tyd tot tyd verklaar Vaillant dat wat hy as belangrik beskou het, verkeerd bewys is.
Wat Vaillant doen, baie eksplisiet na my mening, illustreer hoe verkeerd ons aannames kan wees as ons in die val val om ons subjektiwiteit te beswaar. Ons doen almal dit; ons kan dit nie help nie. Die rasionaal vir alles wat ons doen, is gegrond op wat ons glo belangrik is op die oomblik wat ons 'n besluit neem of oordeel uitspreek.
Wat ons nie erken nie, is dat dit wat vir ons belangrik is, afhang van verskeie faktore: die invloed van ons ouers, ons kulturele kondisionering, ons godsdienstige oortuigings, die stadium van sielkundige ontwikkeling waaraan ons deelneem, en die behoeftes van die stadiums van sielkundige ontwikkeling. versuim het om te bemeester.
Afhangende van hierdie vooroordeel kan jy maklik aangeteken word as onbelangrike sommige van die idees wat in hierdie boek of enige ander boek uitgespreek word, omdat hulle nie ooreenstem met wat jy glo belangrik is in die stadium van sielkundige ontwikkeling wat jy bereik het nie. Daarom het ek gesê dat ek hierdie boek nie vroeër in my lewe kon geskryf het nie omdat dit vooroordeel sou gewees het deur wat ek belangrik ag op die stadium van sielkundige ontwikkeling wat ek bereik het.
Dit is vandag nog waar, maar ek het ten minste 'n dekade bestee in wat ek as die laaste stadium van sielkundige ontwikkeling beskou. Ek kan nou terugkyk na my lewe met 'n dieper begrip van hoe dit vir my belangrik was in die vroeë stadiums van my ontwikkeling het my besluitneming beïnvloed en my in die groter perspektief gebring wat ek nou het.
Die stadiums van sielkundige ontwikkeling en hul ouderdomsgroepe is:
Bediening (60 + jaar)
Oorlewende (Geboorte tot 2 jaar)
Die siel ontken
Die siel (soms die hoër self of die innerlike kern genoem), saam met die onderwerp van bewussyn, word meestal geïgnoreer deur die akademiese wêreld. Laat ek 'n anekdote vertel wat my punt illustreer.
In 2015 het ek 'n openingstoespraak by 'n konferensie aangebied deur een van die topskole in Europa. My titel was Die geestelike / psigologiese dimensie van kreatiwiteit en vloei. Die gehoor van naby aan 300-mense bestaan ​​uit akademici, afrigters en sakelui. Aan die begin van my toespraak het ek 'n eksperiment met die gehoor gedoen: Ek het hulle gevra om te staan ​​as enige van die stellings wat ek gaan maak, waar was vir hulle.
Ek het begin met "Ek het 'n motor" en die meeste van die gehoor het opgestaan. Toe het ek gesê: "Ek is 'n motor" niemand het opgestaan ​​nie. Toe het ek gesê, "Ek het 'n ego" en daarna "Ek is 'n ego". Die meeste mense het opgestaan ​​toe ek gesê het "Ek het 'n ego" en gaan sit toe ek gesê het "Ek is 'n ego". Toe het ek gesê: "Ek het 'n siel", almal het opgestaan. Daarna het ek gesê: "Ek is 'n siel" en almal het bly staan.
Wat ek die helfte verwag het, maar ek was verbaas om te sien, was dat almal opgestaan ​​het vir albei die finale stellings. Nie net een nie, albei van hulle! Nadat ek die hoë vlak van verwarring uitgespreek het, moet hulle oor wie hulle is, het ek aan die gehoor voorgestel dat 'n siel die stadium van ontwikkeling was wat voorafgaande was om 'n siel te wees, maar die uiteindelike waarheid was dat jou siel jou het! Sedert daardie geleentheid het ek hierdie oefening met verskillende gehore in baie dele van die wêreld herhaal en elke keer het ek dieselfde resultaat: die oorgrote meerderheid mense glo hulle het 'n siel en hulle is 'n siel.
Maar dit was wat gebeur het wat my laat besef dat daar iets fout is met die hoofstroom wetenskaplike benadering. Die volgende sprekers, twee baie helder en invloedryke akademici, het gesels oor navorsing oor neurowetenskap.
Hulle het 'n verklaring gehad op hul eerste skyfie wat lees: "Veronderstellings wat ons maak: daar is geen siel nie". Toe ek hierdie stelling sien, kon ek nie help om vir myself te glimlag nie. Die hele gehoor van akademici, afrigters en sakelui het pas aangedui dat hulle glo hulle het nie net 'n siel gehad nie, maar hulle was siele.
Objektiewe ontkenning Ons innerlike kennis
Wat hierdie ervaring duidelik op my aangedui het, en ek dink die res van die gehoor, was hoe die objektiewe, wetenskaplike benadering geneig is om ons innerlike kennis te ontken. Gelukkig, as jy nie verby die hoofstroom akademiese kringe kyk nie, sal jy 'n oorvloed van ernstige geskrifte vind wat 'n heel ander beeld van die wêreld verf. Daar is ook 'n toenemende aantal universiteite wat interdissiplinêre benaderings bevorder. Dit word verwelkom.
Ek glo dat daar twee probleme is wat voortspruit uit die objektiewe wetenskaplike benadering: die dualistiese idee dat die liggaam en die verstand tot verskillende rykes behoort en die oorvloed van dissiplines wat ons gedagtes blink van die groter realiteite van die lewe. In hierdie verband is die volgende woorde wat vroeg in die vorige eeu deur Peter D. Ouspensky (1878-1947) geskryf is, byna net so betekenisvol soos hulle destyds was:
Ons verstaan ​​baie dinge omdat ons te maklik en te drasties spesialiseer, filosofie, godsdiens, sielkunde, natuurwetenskappe, sosiologie, ens. Elkeen het hul spesiale literatuur. Daar is niks wat die geheel in sy geheel omhels nie. ('N sleutel tot die geheime van die wêreld)
Al die verskillende kennisareas moet egter beduidende onderlinge verwantskappe hê. Ons moet hierdie skakels identifiseer en verken as ons teorieë ontwikkel wat sielkunde, spiritualiteit en wetenskap verenig.
Die voorstel wat ek in hierdie boek uiteensit, is dat daar 'n verenigende model is. Verder kan ons net groei om hierdie model te verstaan ​​deur ons blinkers te verwyder, selfkennis te omhels en die grense van ons driedimensionele fisiese persepsie te erken. Die verenigende model wat ek voorstel, oorskry die geboorte en die dood en lei ons in 'n energieke dimensie van die werklikheid waar ons die siel raak.
© 2016 deur Richard Barrett. Alle regte voorbehou
'N Nuwe Sielkunde van Menslike Welsyn: 'n Ondersoek na die Invloed van Ego-Soul Dynamics op Geestes- en Fisiese Gesondheid
Richard Barrett is 'n skrywer, spreker en internasionaal erkende gedagte-leier oor die evolusie van menslike waardes in besigheid en samelewing. Hy is die skepper van die Cultural Transformation Tools (CTT) wat gebruik is om meer as 5,000 organisasies in 60 verskillende lande te ondersteun op hul transformasionele reise. Hy was 'n Adjunct Professor by die Royal Roads University, Instituut vir Waardes-gebaseerde Leierskap, en 'n besoekende dosent by die One Planet MBA by Exeter Universiteit. Richard Barrett is die skrywer van talle boeke. Besoek sy webtuistes by valuescentre.com en newleadershipparadigm.com.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike Ontwikkeling > Geluk en Sukses > lewe verander > Adventuring Into Midlife: Transformasie via onderbrekings en deurbrake