In die publikasie 'Vermakelijk, weerzinwekkend, fascinerend?' gaan H. Hendrix in op die aspek van die ouderdom in Ribera se artistieke werk. In teenstelling tot die gangbare denke van sy tyd het die tema van ouderdom by Ribera 'n positiewe lading. Ouderdom word nie op 'n spottende of neerbuigende wyse teen die jeugdige of die skone afgespeel nie, maar as 'n selfstandige gegewe wat ten nouste inhoudelik geassosieer word met toewyding. Ten tweede word die 'lelike' vorm van die ouderdom gekompenseer deur die verhewe inhoud daarvan. Dit het naas 'n retoriese doel, naamlik om by die publiek emosies op te wek soos vrolikheid, maar ook eerbied, toewyding of vroomheid, eweneens 'n artistieke doel. Deurdat Ribera in staat was om die lelike tog op 'n esteties aangename wyse uit te beeld, toon hy 'n vorm van virtuositeit wat noodwendig moes lei tot ‘meraviglia’ (verwondering). Geplooide buike en gerimpelde hande naas realistiese details en karakteristieke van oud, onaantreklike liggame, simboliseer die verganklikheid van die menslike bestaan.
Volgens Hendrix kan Ribera as gevolg hiervan dus beskou word as 'n voorloper van die estetika van die lelike of die afskuwelike; onderwerpe mag by wyse van artistieke uitbeelding visueel onaantreklik wees, mits die uitbeelding daarvan op 'n vakkundige en smaakvolle wyse 'n bewonderende aanskyn aan die negatiewe aanblik verleen.