Gruzdi: variëteite, waar en wanneer hulle groei, voordele en skade vir die menslike liggaam
Sampioene is egter lekker en voedsaam, maar as u net die gesondheidsvoordele inhou, moet u leer hoe u eetbare sampioene onderskei tussen die eetbare sampioene, en ook watter uitwerking dit op die menslike liggaam het. Om dit te kan doen, moet u die verskillende soorte, bruikbare en skadelike eienskappe in detail oorweeg. Boonop is dit belangrik om te leer hoe om sampioene te kook en watter gaarmaakmetodes bestaan.
Die Latynse naam vir hierdie sampioene is Lactarius, wat letterlik vertaal "melk gee", "melk" beteken. Dit is 'n soort sampioen wat tot die genus Mlechnik behoort en in 'n groep in hope groei. Afhangend van die verskeidenheid, kan hulle groei in die milde klimaat in die suide van Rusland en in taai taiga-toestande.
Die Millers, soos ander verteenwoordigers van die koninkryk sampioene, behoort aan hoër plante. Die miselium is aan die voet van bome geleë en voer deur middel van 'n simbiose van wortels 'n uitruiling van voedingstowwe. Op dieselfde manier voorsien dit die nodige hoeveelheid vog.
Hierdie proses het die wetenskaplike naam "mycorrhiza". Vir so 'n simbiose is die berk perfek vir die laktarius - dit is hierdie boom wat aan die voedingsbehoeftes van die swam voldoen. By naaldboomsoorte is mycorrhiza ook moontlik, maar kom baie minder voor.
Daarbenewens moet daarop gelet word dat melkers net langs ou bome aangetref kan word, aangesien dit jare nodig is om te groei en te ontwikkel. Rasse word deur spore voortgeplant.
domein Eukaryota (Eukaryota)
Koninkryk Sampioene (Fungi)
Die Departement Basidiomycetes (Basidiomycota)
klas Agaricomycetes (Agaricomycetes)
soort Miller (Lactarius)
Rasse van sampioene word in eetbaar en eetbaar verdeel. Daarom, as u na 'n "stille jag" gaan, moet u uiters versigtig wees en goed onthou watter sampioene geskik is om te eet en watter die beste vermy word.
Eetbare melkers en hul beskrywing:
In Rusland is die algemeenste regte bors'n ander naam wettig. Dit het 'n digte tregtervormige hoed, waarvan die rande na binne gedraai is. Die oppervlak van die dop is bedek met 'n nat, glibberige film, waaraan deeltjies grond en vallende blare vashaak. Die pulp het 'n digte struktuur en 'n wit kleur, sowel as 'n uitgesproke vrugtige reuk. Melkafskeiding met 'n giftige nasmaak. Die borsspore kan geel of bruin wees.
Geel bors. Latynse naam Lactarius scrobiculatys ken hierdie sampioen aan as 'gehuisves'. Die geel, minder dikwels bruinerige kleur met 'n goue kleur, die hoed van die 'gekrimpte' bors in deursnee, bereik 6–30 cm. Die oppervlak is glad, het 'n klam film, dit word klewerig van vog. Daar is dig groeiende borde onder die hoed. Met die ouderdom kry hulle 'n bruin tint. Die pulp is wit, maar as dit gesny word, sal dit geel word. Die sap is ook wit en ruik na vrugte. Die pote se hoogte is ongeveer 12 cm en het 'n sterk tekstuur en klein krimpings van versadigde geel kleur. Die buitekant van die been is glad en klewerig. Binne is leë ruimte.
Die bitter bors. Die rooibruin hoed het 'n rondheid van ongeveer 12 cm en die geronde vorm is mettertyd in lyn. 'N Ligte bult in die middel word na binne gedruk. Die oppervlak is effens vaal, die rande is na binne gebuig en het 'n ligter skaduwee as die hoofdeel van die dop. Van vog word viskos tot aanraking. Onder die hoed groei plate gereeld.Die gebreekte vleis gee, as dit gekraak is, 'n witterige sap af wat reukloos is. Die sampioen smaak bitter, wat sy naam verklaar. 'N Dun been van ongeveer 9 cm hoog en bedek met 'n skaars ligte pluis. Die kleur is dieselfde as die hoed - bruin met 'n rooi kleur. Bitter borste het die vermoë om radio-aktiewe stowwe soos sesiumnuklied 137 op te neem wat in die lewer en spiere ophoop in die vorm van sediment. Dit word sterk nie aanbeveel om sampioene van hierdie verskeidenheid te pluk op plekke wat met bestraling besmet is nie.
Rooi-bruin knop. Sy hoed het 'n groot rondheid - ongeveer 15 cm. Die bruin oppervlak skyn nie, en nader aan die rande kry hy 'n ligter skaduwee. Die rande is na binne gebuig. Die buitekant van die dop is grof, dit kan droog word, en van vog, inteendeel, bedek met 'n gladde laag. Die pulp van hierdie sampioen is baie interessant: as dit beskadig is, ruik dit seekos as dit beskadig is. Die smaak is soet en intens. Die hoogte van die onderste deel is gewoonlik ongeveer 12 cm en het 'n syagtige tekstuur. Die kleur is dieselfde as die hoed.
Aspenklomp. Die dik en gekompakteerde hoed is wit en met 'n ligte pienk kolle. Die oppervlak is vaal en bedek met 'n ligte kleefplastiek. 'N Sterk onderbeen het 'n pienkerige kleur. Delikate witvleis reuke van vrugte en skerp in die verhemelte. As dit kraak, produseer dit melksap en 'n skerp reuk.
Droë bors. By jong individue is die hoed bolvormig, en met veroudering word dit meer konkaaf en neem dit die vorm van 'n tregter. Die oppervlak van die hoed is versier met donkergeel kolle met 'n onreëlmatige vorm. Dieselfde patroon is aanwesig op die stewige wit been van die sampioen. Die pulp is sterk en wit, het 'n sterk skerp geur en smaak.
Baie van die eetbare swamme hierbo gelys, lyk soos die borste wat nie geëet word nie. Hulle lyk soortgelyk, maar verskil in smaak.
Onder hierdie eetbare kneusplekke word onderskei:
'N Blou knop. Lyk baie soos eetbare variëteite. Die hoed is koepelvormig met die rande na onder. Dit het 'n skubberige struktuur en is bedek met 'n geel, gladde laag. Die pulp is sterk, witgeel van kleur, het 'n kenmerkende sampioenreuk en smaak bitter. Dit is omdat dit oorgevul is met spesifieke sap. As die pulp gesny word, kry dit 'n bloedrooi kleur. Die been van die sampioen is sterk, bedek met donker kolle en gevlek met groewe. Binne is die been leeg.
Goudgeel laktarius. Hulle het 'n wit, bros vleis. As dit geknip word, verander die kleur na geel. Sap wat uit die sny vloei, kry ook 'n geel kleur. Die pulp ruik niks, maar smaak bitter en skerp. Die omtrek van die dop is 6 cm en die oppervlak is geverf in okerlyne: van ligte beige tot helderrooi. Die hoogte van die onderste deel is ongeveer 9 sentimeter, by jong sampioene is dit vol en dig, by volwassenes vorm 'n leë ruimte. Die plate onder die hoed groei dig, verdeel aan die ente.
Amberbors. 'N Grys-pienk hoed blink in die son en glinster. Die omtrek is ongeveer 10 cm.Die oppervlak is meestal plat, maar met die ouderdom is die rande van die dop opgebuig. Die voet bereik 'n hoogte van 10 cm en het 'n poreuse struktuur, binne-in is daar 'n hol ruimte. Die kleur van die bene verskil nie van die hoed nie. Die pulp is lig met 'n geel tint, het 'n sterk spesifieke aroma, soortgelyk aan die reuk van medisyne.
Die teer swartmelk. Die hoed is 10 cm donker van kleur, plat, soms konkaaf. Die onderste deel bereik 'n hoogte van 5 cm, dig, taps op. Die romp onder die hoed het gereeld en smal plate. Die harde sneeuwitpulp lewer pienk sap en 'n duidelike aroma, soortgelyk aan vrugtigheid, uit as dit gesny word.
Waar en op watter tydstip die borste groei
Meulenaars word in bladwisselende woude van die sentrale, suidelike en Europese dele van Rusland gekweek, asook in naaldwoude van die noordelike taiga.Dikwels kom dit voor in berkies, aangesien hierdie bome die nodige voeding en dus ontwikkeling bied.
Benewens 'n sekere soort boom, is ander toestande, soos die samestelling van die grond, die vermoë om vog, beligting en hitte op te neem en te behou, ook belangrik vir die brode.
Het jy geweet? In Rusland is in die ou tyd slegs borste as geskik beskou vir sampioene.
Ondanks die feit dat elke variëteit verskillende toestande benodig, verkies die sampioen oor die algemeen 'n matige droë gebied wat weg van die moerasse geleë is en goed opwarm. Dit groei in gras besprinkel met vervalle blare, of op 'n mosbedding.
Volgende moet u bepaal waar en op watter tydstip spesifieke soorte eetbare laktarius groei:
Gewone bors (wit). Dit groei onder bessies in bladwisselende en gemengde woude van die Wolga, Oeral en Siberië. Vrugte in die periode van die middel van die somer tot die middel van die herfs. Enige tipe grond is geskik; die omgewingstoestand is goeie beligting en voldoende hitte.
Geel bors. Dit groei in die naaldwoude van die Eurasiese kontinent, waar die klimaat gematig is. Die tipe grond wat geskik is, is kalksteen. Vrugte kan van die middel van die somer tot die middel van die herfs geoes word.
Bitter melkman. Dit woon in naaldwoude en berkerwe in Asië en in die lande in die noorde van Europa. Die meeste suur grond is geskik vir hom. Die vrugtydperk is van die middel van die somer tot die middel van die herfs.
Rooi bruin knop. Dit groei in verskillende woude van Europa, langs enige soort boom. Verkies skaduwee gebiede en klam grond. Die vrugte word vanaf die laat somer tot die middel van die herfs geoes.
Asmelk. Dit woon in aspergroeë en populierwoude in die suide van die Volga-streek. Hierdie termofiele sampioene verkies goed beligte plekke en 'n gematigde klimaat. Vrugte gedurende die middel van die somer tot ongeveer die middel van die herfs.
Sampioene - Voedingsame sampioene. Die kalorie-inhoud van 100 gram van hierdie produk is 15-16 kcal. Dit bestaan ​​uit waardevolle komponente wat nodig is om die volledige menslike lewe te verseker.
Per 100 g pulp is:
eekhorings 1,8 g
vette 0,8 g
koolhidrate 0,5 g
spysverteringsvesel 1,5 g
water 88,0 g
vitamien B1 (tiamien) 0,03 mg
vitamien B2 (riboflavien) 0, 24 mg
vitamien C (askorbiensuur) 8,0 mg
vitamien PP 0,15 mg
monosakkariede en disakkariede 0,5
Wat is die sampioene om na te smaak?
Daar is ses eetbare variëteite van die melkman:
Die lekkerste is wit sampioene, word hulle ook genoem regte boobs. Hulle het 'n bitter smaak.
bitter die melkman is volledig in ooreenstemming met sy naam, want dit is bitter.
Rooi bruin die verskeidenheid smaak soet en ruik lekker.
droë Dit het 'n skerp, peperagtige smaak en dieselfde reuk.
Aspen die smaak is ook skerp, maar dit het 'n subtiele aroma van vrugte.
pulp geel, of deurmekaar variëteite is bitter van smaak, en die sap gee 'n subtiele vrugtige geur.
Eetbare melksmaak is onaangenaam.. Die blou variëteit het byvoorbeeld so 'n bitter nasmaak dat dit onmoontlik is om dit te eet. Golden-geel is skerp en bitter, en amber het 'n duidelike apteekreuk. Ondanks die feit dat die harsagtige swart bors na vrugte ruik, smaak dit skerp en heeltemal ongeskik vir kos.
Sampioene word as heerlike sampioene beskou., en geregte wat op hul basis voorberei word, kan die feestelike tafel versier. Kookopsies sluit in sonsondergange, slaaie, sop en gebakte sampioene. Resepte vir die bereiding van melkers verskil van ander sampioene slegs in die voorbereidingstegnologie.
Belangrik! Die verwerkingsproses is nie net nodig om die smaak van sampioene te verbeter nie, maar ook om spysverteringsstoornisse en allergieë te voorkom.
Die bekers word in drie fases verwerk:
skoonmaak. Die sampioene moet met 'n tandeborsel skoongemaak word van bosvlekke en aarde-kleppe.
week. Aangesien die borste melkagtig is en 'n spesifieke bitter sap bevat, moet hulle in water geweek word. Die weekperiode hang af van die intensiteit van bitterheid en kan van 'n paar uur tot drie dae duur. Gedurende hierdie tyd moet water so gereeld as moontlik verander word. Gereelde waterveranderings sal die weekproses vinniger maak. Bêre die houer met geweekte melkers op 'n koel plek, anders kan dit suur word. Geurige peeling-sampioene verbeter hul smaak aansienlik.
vertering. Die duur van kook hang ook af van die mate van bitterheid van die borste. Sampioene met 'n lae mate van versigtigheid is genoeg om oor kookwater te gooi. Medium bitter moet ongeveer 20 minute gekook word. En die brandendste moet vir 'n halfuur gekook word.
Nadat die sampioene die stadiums van voorbereiding deurgemaak het, kan u begin om geregte te skep.
Beit. Dieselfde metode word gebruik vir sampioene soos vir ander soorte sampioene.
Droog. Nadat hulle geweek het, word die melkers onder 'n pers geplaas om al die vog daaruit te pers. Dan word hulle in 'n warm en droë kamer opgehang totdat hulle heeltemal droog is.
Effek op die menslike liggaam, voordele en nadele
As gevolg van die samestelling en nuttige eienskappe daarvan, was bors baie gewild in Rusland sedert antieke tye.
Behoorlik verwerkte en voorbereide melkers het waardevolle genesende eienskappe en beïnvloed die gesondheid as gevolg van die groot hoeveelheid proteïene, vitamiene en minerale wat daarin voorkom.
Dit is bekend dat droë borste meer voordele vir die gesondheid inhou, aangesien dit 30% proteïene is.
Hierdie sampioene word in volksgeneeskunde gebruik en help met die behandeling van die volgende siektes:
gereelde (wit) borste verminder die risiko van kanker aansienlik.
'N Positiewe effek word verkry deur drie keer per week gesoute borste 300 g te eet. Terselfdertyd kan die eet van eetbare variëteite aansienlike skade aan die gesondheid veroorsaak.
Melk, wat nie giftig is nie, kan eetstoornisse en allergiese reaksies uitlok. Die eet van rou sampioene kan tot voedselvergiftiging lei.
Het jy geweet? In Europese lande word die knop erken as 'n eetbare sampioen. Inteendeel, in Rusland, word die lactarius as eetbaar beskou en word dit wyd gebruik as winterbereidings.
Die meulenaars word vir 'n lang tyd verteer en veroorsaak 'n las op die maag, daarom kan daar tussen die kontraindikasies vir die gebruik van ulseratiewe siektes van die maag en gastritis onderskei word. Laktasie is ook teenaangedui in die voeding van kinders jonger as sewe jaar. Onbehandelde en vervalste sampioene kan botulisme veroorsaak.
Sampioene is heerlike, heerlike sampioene wat in bladwisselende, gemengde sowel as dennebos groei, word verdeel in eetbare en eetbare rasse. Vanweë die hoë inhoud van melksuur het hulle 'n bitter smaak, en dus moet hulle eers gekook word voordat dit gekook word. Van die voordelige eienskappe is voedsaam en medisinaal. Die samestelling van hierdie sampioene is ryk aan proteïene en vitamiene. Meulenaars word in rou vorm teenaangedui.