Hoewel ’n uitgesproke of getematiseerde bewussyn van breuke, alteriteit, en kontradiksies nie oor die algemeen in kookboeke voorkom nie, voel die afwesige en die oorgeslaande van hierdie fynproewersboek ekstra peperig aan vanweë die illustrasies. Op die omslag kry mens, in ooreenstemming met die wellewend beskaafde ‘feestelike’ sfeer van Opperman se gedigte, tekeninge van die ‘erfglase’, die skottels en kandelare teen die agtergrond van die Pieke. Op die titelblad is daar ’n tekening van vrugte en groente op ’n broodplank in die styl van die klassiek informeel-gerangskikte cornucopia. Maar dan volg ’n reeks tekeninge wat nie, soos mens sekerlik in die sewentigerjare sou kon verwag, verwys na professore in dagpak en boere in sportbaadjies en hul gades omhang van varswaterpêrels in chintzy eetkamers nie. Die tekeninge is landelik- soetsappige voorstellings van ’n soort veralgemeende ‘vervloënheid’ waar, teen ’n geykte Kaaps-Hollandse argitektoniese agtergrond, bruin mense, uitkenbaar aan duidelike etniese fisionomiese merkers, as ’n diep geborge en volledig ‘versoende’ laer klas voorgestel word. Lieftallig verkoop hulle vis van ’n karretjie (SEO:6), soet buk hulle in die wingerdrye om die druiwe te oes (SEO:46). Benewens die reïfikasie van die koskultuur as ’n natuurgegewe, het ons hier te make met die twee ander funksies van ideologie, naamlik verdraaiing en verhulling van die materiële moontlikheidsvoorwaardes van die Stellenbosse fynproewerslewe en die politieke en klasseformasies van die tyd.
Geen versagting. Jy het oortree. Jy het ŉ private domein geskend. Jy het advies gevra oor wors. Sy kyk jou dat jy agteruit-agteruit padgee en wens jy kan verdwyn in ŉ sak brikette. Die heelal is duister, dink jy, en ons is diere oorval deur katastrofes. En jy verlaat die winkel sonder wors. Jy eet wortels en jy koop twee weke lank nie proviand nie.
Maar jy leer nie, en nog ŉ week later – want jy is tog so lus vir ŉ worsie anderhalf duimpie bo-op ŉ stukkie botter en brood – daar staan jy wragtig weer voor dieselfde rak en jy dink die mensdom is nie normaalweg so liggeraak nie. En jy probeer weer. Dié keer kies jy iemand wat meer tentatief en allesomarmend lyk en om wie se mond daar allerlei menslike skakerings van oordeel, twyfel en verlekkering speel.
Herehartjie, jy vra, trek sy weg, ek sê die ander dag vir Sors, dis nou my man wat dink hy is die beste braaier in die land, al is daar niemand wat met hom saamstem nie, allermins ek, ja ek, kyk na my lyk ek vir jou na ŉ vrou wat lus is vir gedingesde wors? Ek wat rondspring en alles regkry wat hy by sy wors wil eet? piesangslaai, braaibroodjies, aartapppels, groenmielies en heelappelkoos-en-marshmallowsosaties terwyl hy daar by sy vuurtjie staan en dinges, ek sê vir hom Sors, sê ek, hoe lank braai jy al my liewe man, en nog steeds kry jy nie jou timing reg met die kole en alles wat moet gaar kom nie, en elke keer sê hy vir my Martha, ek is Martha Viviers aangename kennis, ek sê vir Sors hoe lank braai jy al wors en altyd is dit ŉ gedinges en elke keer, die cheek, sê hy vir my, dis oor jy, my vrou van twintig jaar, altyd die verkeerde wors koop, het jy al in jou dag des lewens? ek sê vir hom gaan dinges Sors, dis die beste wors wat daar is en dan is dit hier te kort en daar te lank, as die wors rou is sê hy dis te styf gestop, as dit gebrand is sê hy dis nie vet genoeg nie, as dit rimpel dan sê hy dis katderm, as dit bars sê hy dis donkie-lies, as dit knoop sê hy dis halaal, as dit een kant lostrek is dit kamtig kosher, en so dinges hy aan, maar as ek jou nou kan raadgee oor wors, hartjie, braai sélf, laat hom in sy dinges in in die voorhuis voor die TV sit en braai sélf, en dan kan ek die volgende aanbeveel afhangende van jou hout en of jy darem iemand het om te help in die kombuis, mind you, as Sors help dan het jy weer die kans dat jy die wors en die vleis perfek braai, maar dan was daar weer ŉ gedinges in die kombuis en die braaibroodjies is nie van buite gebotter nie en die marsmallows val van die stokke af voor hulle naby die vuur kom en dan kan jy net sowel opgee en vir jouself ŉ dop skink en retire met ŉ pak chips en die Fairlady in jou slaapkamer, want dan moet jy hoor hoe ontevrede is hy, net soos jy dink die wors is die hoofsaak, as dit maar goed gebraai is maar dan sien jy hoe moan Sors Viviers oor die bykos wat hyself opge-ef het askies my taal my nooiensvan was Jordaan waar’s die dae.
Teen daardie tyd het jy deur die hele winkel, gangetjie op en gangetjie af met Martha Nooi van Waar’s die Dae aan jou sy afgeloop en jou hele inkopielys is uit jou kop geklets. Dwarsdeur die betaalpunt worstel jy met haar en met net ŉ botteltjie grondboontjiebotter en ŉ pakkie dreinontstopper in jou mandjie en jy is uit op die parkeerplek en jy wil jou ry kry sonder wors, nooit meer wors nie, nie ŉ enkele gedagte daaraan nie, genees van die worsrak vir ewig, dan sien jy, terwyl jy jou Volla rev, hier hang Martha van Sors by jou kleinvenstertjie en sy skud ŉ pakkie voor jou neus, hier hartjie, vat net asseblief die drievoudiggedingesde donnerse wors van my hande af, jy het my nou finaal oortuig dis nie vir my nie, vanaand eet ons Viennas met tamatiesous tatta en dankie vir die gesels probeer Worsberg in Bellville volgende keer, maak net seker dis minder as tagtig persent vark dis geneig om die volgende dag suur te wees en dan wil jy nie vir Sors by die brekfis sien nie.