Kat | Thulana
Skeerroom, witgoud en kittiekos
Elke week is dieselfde drie goete op my inkopielys. Skeerroom, toiletpapier en katkos vir ons nuwe katjie. Verlede week staan ek met neute in die hand; gooi dit in my mandjie en vis dit weer uit, en plaas dit beslissend terug op die winkelrak. My inkopielys het nog heelwat items op soos toiletpapier en skeerroom, waarsonder ons nie kan klaarkom nie, en neute was beslis nie 'n noodsaaklikheid nie.
Na vele jare se gekerm oor sonskade het ek my Vrystaat-man niet oortuig om bevogtiger te gebruik. Ga! Eensklaps wat Men's Magazine, Nivea 'For Men' adverteer gaan die lig aan – iewers in my agterkop hoor ek my Vrystaat-man se vermaning, "koop tog net Nivea, want daai Vaselien goete staan nie geskrywe is vir manne nie… " Ai, Mammie is heel in haar noppies en besnuffel haar Vrystaat-man; diep in die nek, elke kans wat sy kry. Soveel goedkeuring dra die Nivea dat Nivea-se-skeerroom ook op die inkopielysie beland – so ewe in my man se eie krap-handskrif. Barbasol, was seker Noag-se-skeerroom, is op elke rak, volop soos boskak. Nivea se fênsie goete is skaars soos diamante en kos die prys van onwettige nier in diep donker Afrika. Maar my Vrystaat-man ruik blommetjie vars, en Mammie koop, want koop-koop se bêk hang oop.
Ek verwonder my aan toiletpapier advertensies – ek bedoel, wie kan daarsonder? Die goed verkoop hulleself, dis tog witgoud, maar enkel laag papier druis in teen my grein. Maar dis 'n noodsaaklikheid in elke huis, so Mammie koop – smaak my meer toiletpapier as brood.
Twee keer 'n week speel ek tennis by die 'Lawn Tennis Club' waar daar nie een grassie groei nie. Ons speel op rooi stowwerige kleibane, en begin ses-dertig in 28 grade celsius en stap nege-uur in 32 grade se hitte van die baan af. Hierlangs moet jy inpas bly met die Akkra reëls en in spierwit bloes op die baan uitstap of hulle weier jou deelname. Niemand lyk pikant in wit nie – boonop is ek drup natgesweet, rooi gesig en kook my brein in die hitte. Sodra ons klaar is glip ek gou badkamer toe en vee die ergste stof en sweet van my lyf af met 'n klam handdoek. Dis heerlik vervrissend, en natuurlik het ek sommer 'n rol toiletpapier byderhand in my tennissak wat oopbek op die vloer staan. (Alle publieke badkamers word nie voorsien van toiletpapier nie.) 'n Klublid stap verby en vra of sy 'my toiletpapier kan gebruik' wat sy in die sak bespeur. 'Natuurlik' sê ek, en gaan voort met stof afvee. Toe ek terugdraai het sy 5x velletjies nagelaat en is skoonveld met die res van die rol witgoud!
Klaar tennis gespeel is ek uit en tuis, stap ek in die koel badkamer in waar my huisfeëtjie besig is om verwoed skoon te maak. Ek vra haar om later weer voort te gaan sodat ek gou kan stort. O weë, terwyl die water warmloop, bespeur ek 'n berg 'wit sneeu' in die toiletbak. Net daar draai ek die stort toe en roep my huisfeëtjie nader en vra hoe nou? Sonder om te blik of bloos verduidelik sy hoe sy die stort se glasblaaie mildelik bespuit met my Vrystaatman se Nivea-For-Men se skeerroom en dan woert warts wegvee met dubbellaag toiletpapier, hoe sy dan die nat bolletjies behendiglik in die toiletbak wegspoel. – en dit laat die badkamer so blommetjie vars en sprankelend nalaat! Vir weke reeds vertel my man my hoe lekker ons badkamer ruik!
Vir die tweede keer in dieselfde oggend het Akkra se logika my katswink geslaat dat ek net daar staan en windborrels hap van verbasing.
Nou hoe gemaak, sy's dan so kinderlik trots op haar vernuftige skoonmaak proses, dat al die verduidelikings van prys en bekostigbaarheid haar sleepvoet en dikbek laat. Teen laatmiddag skink ek 'n koppie tee vir beide van ons en smeer 'n paar skywe roosterbrood met botter en roep die huisfeëtjie nader. Die voete sleep nog maar die dikbek het 'n paar bar gesak. Ek weeg bakmeel uit en bly doenig met bakpanne botter smeer toe ek uit die hoek van my oog sien sy is doenig met die oopmaak van 'n blikkie kittiekos. Ai gônnakie Piet! Voor ek oor die lamheid in my kuitspiere kom, dop sy die piepklein blikkie katkos op haar roosterbrood om en hap smaaklik dat die jellie vanuit die mondhoeke drup.
Ek het opgehou tennis speel, ek maak vir eers self huisskoon terwyl ek opnuut adverteer vir 'n ander huisfeëtjie. Op my inkopielys is 'grootpak' neute sommer heelbô opgeskryf.
This entry was posted in Expat Living, Ghana, Living in Africa, Strange things, Vreemde dinge and tagged Accra, Afrikaans, Akkra, Kat, Shopping, Tennis, Toiletpapier on November 30, 2017 by Daniël Bezuidenhout.
'n Handvol krummels en bekvol fluit…
Ons is vars terug van 'n twee weke besoek in Namibië. In my hart voel ek weer rustig want terwyl ek weg was, het ek tog my Ghana huisie gemis. Natuurlik sal ek nie waag om so iets aan iemand te noem nie. Hulle dink reeds my bont varkie is nie meer op hok nie. Almal het maar hulle week se roetine. Myne sluit in koffiedrink op die stoep en fluit vir die pappegaaie. Hulle fluit terug vir my…rêrig!
Ligdag is net na vyf in die oggend. Slaap is my nie meer beskore nie, want 'n swart voël tik met sy geelbek aan my venster. Dis nie omdat hy sy weerkaatsing bewonder nie – hy's lekkerbekkig! Vroegoggend vroetel ek in die kombuis vir 'n 'n handvol krummels, voëlsaad en pap vrugte. Met my bedkop, pienk japon en tossel pantoffels sluip ek koffie in die een hand na die stoep. Voor my stoep is die 'peanut gallery' reeds besig om op en af te stap en wip van ongeduld. Twee dik duiwe, 'n paar windgat mossies, en verbouereërde vinkies hop rond in agwagting vir hulle buffet. Ek wonder of hulle elke dag gewag toe ek landuit was? Dis die eerste oggend terug en hulle wag my in – stuur hulle 'n bosboodskap vir mekaar "hoop-hoop sy's terug?" Hoe weet daai swartvoëltjie waars my slaapkamer venster?
Die pappegaaie kry hierdie week se vrugte wat aan die afgaan is. Hulle is neus optrekkerig, want hier is honderde mangobome watse takke swaar dra onder hulle vruglading. Drie jaar reeds bekyk ons met verwondering die African Grey rooistert wilde pappegaaie wat broei in die dak. Google sê hulle vrek wanneer hulle advokado's eet en kan tussen sestig en tagtig jaar oud word. Daars reeds agt pare gaaie wat konstant om ons draai en ons koggel. Wanneer ons in die swembad is, fluit hulle hoog vanaf die dak en vlieg lae draaie oor ons koppe wanneer ons nie genoeg na hulle sin deelneem aan die gefluitey nie. Hulle herken jou op 'n lang afstand en skree opgewonde as jy uistap na jou mouter toe. Dan rol jy maar die venster af, en ruil 'n paar fluite deur die venster voor jy wegtrek. Dis maklik om tred te hou want hulle bly bymekaarkom in 'n groep. Onder hulle is ene wat definitief uit 'n Suid Afrikaner se huis ontvlug het- want hy fluit Jan Pierrewiet en vloek soos 'n matroos. Hulle en daardie groen Love Bird-gaaie is inheemse spesies hierlangs.
In slak-verkeer kom swaai straathandelaars verskrikte African Greys in piep klein draadhokkies voor jou mouter se vensters. Dit verg wil van staal om nie als te wil opkoop en vrylaat nie, maar soms is hulle so jonk dat hulle pas eerste vere wys.
Blerrie Voeltjie Mafia
Baie expats koop wel die pappegaai-kinners, sonder om te besef: 'n lang verhouding is hulle nie beskore nie. Cameroons –die soort donker grys, rooi stert Wes-Afrika se pappegaaie is beskerm onder die CITES wetgewing wat bepaal dat hulle onder geen omstandighde oor landgrense verhandel of mag reis nie.
Hier naby woon 'n Indiese vrou, sy "tsk-tsk" hoorbaar – elke keer wanneer ek voëls voer. Dis nie asof ek al 'n verhongerde duif hierlangs sien nie, en daars zero risiko dat hulle my vinger gaan afbyt. Miskien weet sy dat dit wat opgaan, moet afkom, en pla die spatsels op haar stoep haar?
Dit wat opgaan moet afkom
Ek het 'n spelerige geel streepkat sonder voëlvang talent. Sy boer op my stoep en die voëltjies so op haar voorstoep verskaf ure se vermaaklikheid. Die bonus is daars geen voëlmis spatsels op mý stoep nie.
Kattie in voëlvang 'mode'
This entry was posted in Expat Living, Ghana, Living in Africa, Strange things, Vreemde dinge and tagged Accra, Afrikaans, Ghana, Google, Kat, Namibia, Pappegaaie, Suid Afrikaner on May 24, 2015 by Daniël Bezuidenhout.
Outyd in my Ouma kombuis, het sy 'n wysheid kwytgeraak terwyl ons ertjies sit en uitdop. Vandag deel ek dit sonder die nodige ertjie-uitdop-proses. Sy vertel; moet nooit ooit 'n klein katjie verniet aanvaar van iemand nie. Al betaal jy nét vyf sent, betaal tog net ietsie alvorens daai kat jou nog op die ou end platsak trek.
Op 13 Desember verlede jaar koop ons as 'Kersgeskenk" 'n sofa-lê-stel vanaf @Home (The Grove Tak in Windhoek) en betaal kontant dáár en dan die gedoente. Om rede die fabriek in Die Republiek reeds gesluit is, sal hulle die sofas bestel in die eerste week van Januarie en binne 3 weke van daai datum sal dit gelewer word in Windhoek. So is ons vol verwagting terug na skoonma se huis en gee haar vir eers net 'n fototjie en van die belowe sofaset. Die opgewondengeit en afwagting loop dik en soet soos stroop. Skoonma het dit moeilik – sy sleep 'n suurstofmasjien soos 'n hond op 'n leiband saam en al plesiertjie is sit en TV-kyk in die gesinskamer. Nou kan die Asempie in koningklike gemak rondlê so tussen mense van die huis.
Ons sit hier in die stokkies en stof van diep Afrika en Ouma wil nie rooimierneste met stokkies oopkrap nie.
Drie maande tot op die dag tik verby, en by navraag oor die nuwe gemak lê-sofa; stik ek van ontsteltenis toe ek hoor geen bank is nog afgelewer nie.
Het ek myself 'n kat-in-die-sak gekoop?
Hoe is dit dan dat ek nié die sofa-stel-beloftes aansien vir 'n gratis katjie nie?
Miskien ly ek ook aan kort-mannetjie–sindroom? Als moontlik het opeenvolglik verkeerd gegaan. Een sot het vergeet om te bestel. 'n Ander sot het nie opgevolg nie. Nog 'n sot het dit nie in Die Republiek opgelaai nie. So volg die volgende sot weer niks op nie. My kort humeur kry die opperhand wanneer ek met onnooslikheid te doene kry. My mooi maniere en kalmte het verdwyn die oomblik toe juffroutjie my meëdeel dis nie eintlik haar skuld nie. Dink jou dit aan! Is dit dan my skuld? Sy werk daar nie ek nie.
Is die wêreld nou so afhanklik van tegnologie dat ons selwers nie meer kan dink nie? Moet mens iemand wat 'n salaris trek eers 'n fooitjie gee om sy eintlike werk te doen?
Verbasend genoeg het 'n enkele smeerbrief op bakkiesboek die fôkapie afgehandel en in die bed gesit. My telefoon is witwarm geskakel. Almal wou en kon skielik help. Binne 'n rekord tyd van net twee daggies is die herrie oor want skielik is die lê-sofastel afgelewer in Windhoek!
Ek kan nou bevestig ou-Moeder-Asempie lê heerlik in koningklike gemak in die gesinskamer en TV-kyk of haar sofa-splinternuut "uit-Die Republiek".
Nou sit ek dink aan daai gratis kat, miskien is my skoolgeld nou betaal?
This entry was posted in Living in Africa, Oumense se dinge, Strange things and tagged Afrikaans, Kat, RSA, Smeerbrief, Sofa, Windhoek on March 20, 2015 by Daniël Bezuidenhout.