Die neiging na stilistiese vervaging in die bundel hang met die uitbeelding van ‘n grensbestaan saam. ‘n Mens sien dit reeds in die feit dat, op die slotgedig na, geen van hierdie verse getitel is nie. Met hierdie bundel uitgesoekte essays en artikels deur Johan Degenaar het die samestellers, W.L. van der Merwe en Pieter Duvenhage, nie net aan Degenaar nie, maar aan die Afrikaanse kultuurlewe as sodanig, ‘n besondere guns bewys. ek sou sê dis absoluut spontaan. ek moet weereens noem dat ek myself geweldige vryhede toelaat met skryf. die ander groot verskil is dat ek nie ‘n letterkundige opleiding het nie – ek weet behoorlik nie wat ek doen nie en dit kontrasteer met die berekendheid van my werk as argitek. ek weeg elke baksteen en bout en skaduwee, terwyl ek baie minder dink voor ek skryf. die onmiddellikheid van hoe dit klink en hoe dit proe – dis meer sintuiglik as wat dit gaan oor wat ek probeer sê.