Ons ken die oppervlak van Mars beter as die bodem van die oseane - ONDERWERPE - 2022
Ons ken die oppervlak van Mars beter as die bodem van die oseane
Deur Lucas Gianre (UNC - MDZOL)
- Waarom is dit vanuit 'n wetenskaplike oogpunt belangrik om die see te ondersoek?
- 75% van ons planeet bestaan ​​uit seë wat onder andere die funksie vervul om die aarde se klimaatsisteem te reguleer. Verder is die oseane vanuit die biologiese oogpunt driedimensionele stelsels: enersyds is daar bentiese organismes wat aan die onderkant leef en nie beweeg nie; aan die ander kant is daar pelagiese stowwe wat in die waterkolom woon, alhoewel hulle styg en val, maar nie onder parkeer nie; en uiteindelik is daar diepte, wat 'n aparte dimensie uitmaak. As ons hierdie klassifikasie in ag neem, maak oseaanstelsels 95% uit van die wat op die hele aarde voorkom.
- Hoeveel ken ons nie die mariene wêreld nie?
- Wat ons ignoreer, is groot. Ons ken die oppervlak van Mars beter as die bodem van die oseane. Van die aardse omgewings is byna alle chemiese strukture in die algemeen bekend; maar elke keer as spesies uit die see gehaal word, is dit oor die algemeen onbekend, nuut en onvoorspelbaar.
- Soos byvoorbeeld bentiese organismes ...
- Natuurlik, omdat hulle nie van onder af kan beweeg nie en dit moeilik is om dit te bereik, om monsters te onttrek. Dit lei ons na 'n beperkte visie, byvoorbeeld in dokumentêre films, waar kalm en harmonieuse seebodems vertoon word, terwyl daar in werklikheid chemiese oorloë ontketen word.
- 'n Taamlike futuristiese uitdrukking ...
- Maar daar is niks futuristies aan nie. Aangesien bentiese spesies - korale, seesterre, sponse, egels, ens. - stil is, is dit 'n maklike prooi of kan hulle aangeval word om hul ruimte in te neem. Om dit te voorkom, straal bentiese chemikalieë uit wat sekondêre metaboliete genoem word, wat sleg smaak en voorkom dat ander organismes daaraan kleef of daarop groei. Komkommers of sponse is onder diegene wat hierdie 'chemiese wapens' vervaardig, en baie van die spesies wat daar woon, hang af van die doeltreffendheid daarvan. Aan die ander kant het hierdie metaboliete 'n groot biologiese aktiwiteit: dit word gebruik as antiviraal, antikanker en antibakteries.
- En wat van die Argentynse See?
- Oor die algemeen is die Suid-Atlantiese Oseaan een van die onbekendste gebiede. Vanuit Europa en die oost- en weskus van die Verenigde State is die kennis enorm. Dit het te make met die steekproefneming wat wetenskaplike instellings doen.
- Hoe duur is dit om die oseane te ondersoek?
- Die verkenning en bestudering van mariene omgewings verg baie hulpbronne. Ons moet eers rekening hou met die verskillende ruimtes: kusomgewings; die gety (die strook wat onder water bly as die laagwater terugtrek); en dan is daar die subkuslyn, wat altyd ondergedompelde gebiede is, maar met relatief min diepte. Dit kan bestudeer word sonder veel hulpbronne. Maar om die buiteland te ondersoek, verander die vraag aansienlik: vaartuie en gevorderde monsternemingstoerusting is nodig. Met ander woorde, baie finansiële hulpbronne en ook opgeleide professionele persone is nodig. Benewens dit alles, is dit noodsaaklik om 'n plan te hê.
- Hoe evalueer u die Pampa Azul-plan wat deur Argentinië van stapel gestuur is?
- Dit impliseer dat ons vir die eerste keer 'n interdissiplinêre, integrerende en omvattende plan het om verskillende ekosisteme binne die Argentynse See te ken en te bestudeer. Daar word beplan om oor tien jaar te ontwikkel en met sterk finansiële steun. Dit is 'n politieke besluit. Ek glo dat Pampa Azul 'n staatsbeleid ten opsigte van die bestudering van ons see daarstel.
- Wat is voorheen gedoen?
- Daar was baie waardevolle werk van institute en universiteite, veral van die provinsies Patagonië, wat al lank in die biologie of mariene ekologie werk. Maar daar was nooit 'n omvattende nasionale langtermynprogram nie.
- U het reeds by die Namuncurá-bank begin werk, een van die vyf gebiede waarop die plan sal fokus. Wat val jou op hierdie gebied?
- Dit is 'n baie spesiale plek, maar baie min is daaroor bekend. In sy omgewing is daar tot drieduisend meter diep en die hele oppervlak bereik tot tien duisend meter. Die oewer is berge, maar onder water. En sy hoogtepunt eindig ongeveer honderd meter voordat dit die oppervlak bereik. Oor die algemeen is hul biologiese en wetenskaplike belang enorm, omdat dit omgewings is met baie energieproduksie. Om dit te laat gebeur, is drie dinge in die see nodig: enersyds fitoplankton, dit wil sê waterorganismes - alge en protiste - wat dien as bronne van suurstof en voedsel vir ander spesies; sonlig; en voedingstowwe, soos stikstof, fosfor, kalium of yster. In die see is hierdie voedingstowwe meestal in kusgebiede beskikbaar, vanweë die rotse, die nabyheid aan die landelike omgewing en as gevolg van die vlak diepte. Hierdie dinamika maak dit wat geproduseer word en sterf, verwerk en beskikbaar in die omgewing waar daar lig is. Daarom word hierdie omgewings herwin en genereer dit baie energie. Maar op groot diepte is die herwinning nie so doeltreffend nie. Vanuit die oogpunt van energieproduksie kan dit as woestyngebiede beskou word.
Maar in die geval van hierdie oewer is daar seestrome gelaai met voedingstowwe uit Antarktika wat met hierdie groot berg bots, die voedingstowwe begin styg en beskikbaar word in die gebiede waar daar lig is. Baie ryk ekosisteme word gegenereer, wat voedselvoeding vir baie spesies is. Dit is skouspelagtige plekke omdat ons meeue, walvisse, dolfyne, pikkewyne, 'n groot verskeidenheid visse kan sien ... Ook in die bodem is daar 'n groot rykdom aan flora en bentiese fauna.
- Daar bestaan ​​baie moontlikhede. Die bekendste riwwe is dié in tropiese waters, maar verskeie is onlangs in koue waters aangetref. En die Namuncurá Bank is 'n uitstekende plek om 'n koue rif aan te bied. Dit sou een van die min in die Suid-Atlantiese Oseaan wees. Riwwe is gebiede met 'n groot verskeidenheid en oorvloed, omdat die koraal wat hulle genereer 'n struktuur op die bodem van die see bou waar baie soorte kan leef.
- Hulle is soos klein stede op die bodem van die see ...
Presies, dit is indrukwekkende strukture. Hulle word gebou deur poliepe, baie klein organismes met 'n skelet van kalsiumkarbonaat, 'n baie harde verbinding. As een sterf, groei 'n ander bo-op en vorm 'n nuwe huis, ensovoorts. Na honderde of duisende jare vorm daar reusagtige strukture uit die rots, wat kalsiet genoem word.
- Hoe kan ons hierdie opgehoopte kennis na hierdie tien jaar vertaal?
- Ons sal baie kennis insamel, dit sal indrukwekkend wees. In beginsel kan ons 'n basiese vraag beantwoord: wat het ons? As ons die hulpbronne ken, kan ons beplan wat benut kan word, in watter mate en wat bewaar moet word. Wat onbekend is, is altyd baie, iets tipies van wetenskap. As u 'n vraag beantwoord, is daar nog twee oop. Onkunde word nooit kleiner nie, dit is soos om agter 'n reënboog aan te hardloop.
- Waarom het u gekies om die see en nie landomgewings te ondersoek nie?
- Ek het my voorgestel dat ek in die see sou wees en onder die water gaan duik. Ek sou na dokumentêre films, Jack Cousteau, kyk en sê "Ek wil dit doen", op 'n boot, op 'n boot wees, betrokke raak in die omgewing. Dit was my fantasie. Selfs toe ek begin studeer het, was die verskil tussen om op die land of in die water te wees. En daarom het ek mariene biologie gekies. Dan besef u dat die enigste ding wat verander, die tegniek is, die steekproefneming in hierdie geval, wat u 'n paar weke per jaar neem. Die res is op kantoor. Biologie is immers een.