Versindaba » Blog Archive » Waldemar Gouws. Baudrillard: Die konstellasie van die misterie
Thursday, December 6th, 2018 | Binneblik.
5 Kommentare op “Waldemar Gouws. Baudrillard: Die konstellasie van die misterie”
December 6th, 2018 at 8:54 am
En die akademie, Waldemar. Gelukkig, hoe meer jy die geheim probeer temper, hoe speelser raak dit – vir die wat dit kan (of wil) raaksien?! Na twee jaar voltyds in die akademie, en waar ek spesifiek op opvoedkunde gefokus het, is dit vir my duidelik dat die akademie spartel. Wonderlike dinge gebeur inderdaad steeds daarin, dit is en bly mos maar net ‘n stuk van die lewe. Maar, o weë, ek sien ook ‘n gesellige gespartel … Viva Versindaba en jou “konstellasie van die misterie”!
December 6th, 2018 at 11:22 am
Hallo Waldemar. Dit lyk my ek stem saam met die idees van Baudrillard wat ek kan verteer. (Ek sukkel nog met sekeres van hulle). Jy praat van “die afbakeningslyn tussen die aantasbare – d.w.s. die skendbare – en die onskendbare, of die onontwybare, uit te wis.” (Terloops, bedoel jy onontWYKbare ?).
Aantasbaar: “iets waaraan jy kan raak”.
In ‘n sekere sin is niks aantasbaar, volgens bg. definisie nie. Wanneer mens met jou vingers aan iets “raak” is dit nie ‘n direkte kontak tussen voorwerp en vinger, soos ons normaalweg dink nie. Dit is ‘n reeks impusle wat deur senu-eindpunte in jou vingers vrygestel en na jou brein gestuur word as ‘n reaksie op drukking van die weefsel van jou vingers. Daar is geen direkte “aanraking” tussen “jou” en die “voorwerp”nie.
Mens kan dit nog verder neem: daar is geen “hardheid” nie. Ons dink aan ‘n stuk staal as “hard”. Maar dan is dit die kristalle, die molekules, die atome van die staal wat kragvelde het wat ander kragvelde (die atome in jou vinger) afstoot. En dan kan mens verder en verder gaan in die struktuur van die atoom en sy onderdeeltjies en meer en meer agterkom dat “tasbaarheid” ‘n baie elastiese begrip is.
Dan kom ek by jou stelling uit dat Baudrillard “op die terrein van Versindaba beweeg.” Ja, ek stem grootliks saam, in der mate dat Versindaba ‘n algoritme is vir poësie (kom ons sê maar ‘n “uitstalterrein” in ouer terme). Gedigte het dikwels, dalk in die meeste gevalle, te doen met die “ontasbare”.
Neem hierdie reëls uit Marius Crous se gedig van ‘n dag of wat gelede op Versindaba:
Malewitsj se rooi huis het drie dakvensters
Malewitsj se kosmos is ’n groen sirkel en twee oranje reghoeke
Malewitsj hou van wit op wit
Hierdie skilder wat baie mense as mallerig sal beskou, sien die kosmos volgens Crous, as ‘n groen sirkel en twee oranje reghoeke. In normale verband is dit onsin. Hoe kan die kosmos soiets wees? Maar, in die verband van die gedig, met kennis van hierdie suprematis se kreatiewe filosofie, maak dit sin. En vir die leser van die gedig en die beskouer van die kunswerk, is dit verrykend.
Hierdie onderwerp is so groot dat ek naderhand ‘n boek sal skryf as ek aangaan. Maar, gelukkig vir Versindaba se lesers, hou ek hiermee op.
Maria en De Waal (hier gepaar): Maria, dankie, maar dis nie my konstellasie vd misterie nie; wens dit was!
De Waal, dankie vir jou ondersoekende, toetsende lees. Oor “onontwybaar” kan jy paradigmaties ook voel aan “ononteerbaar” en t.o.v. “aantasbaar” dink aan Zuma se figuurlik aangetaste dignitas wat gevolglik nie meer intakt is nie (die -takt etimologies na “tangere”: aanraak).
Al of ek my in ‘n potjie semantiese snoeker wil begeef. Ken egter nie al die reëls nie!
December 11th, 2018 at 4:43 pm
December 11th, 2018 at 7:51 pm
Charl-Pierre (Klipkarel, Klipkêrel) baie dankie! (Net te maklik om te sê). Veels geluk met jou skuldige roman. Jeuk om die werk te lees.