September | 2017 | Slakkelak
Posted on 7 September 2017 by Slakkelak
Iemand wat van die traumas in my lewe ken vra vanoggend vir my hoe ek ‘n sekere situasie hanteer. Sug. Met moeite, sê ek vir hom… met moeite. Kry ek enige berading? Nee. Praat ek darem met iemand? Nee, ek bou ‘n boks om myself. Dink jy dis gesond? Nee, dis gif vir my bestaan. Wil jy ‘n nommer hê om met iemand te praat? Ek sal daaroor dink. Ek het klaar gedink. Ek praat mos nou met jou. Ek praat mos maar altyd net met jou. Luister dan.
Trauma is nie iets wat jy kies om te gebeur nie. Dit kies jou uit tussen die skares en miljoene rondom jou. Dit storm op jou af en val op jou neer wanneer jy dit die minste verwag. Dit verniel jou tot op die grond en los die bloederige gemors net daar. Dan is dit maar jou eie keuse of jy toelaat dat trauma sy besem gaan haal en die gemors opmop, óf jy kan die keuse maak om op te steier, pleisters op te plak en aan te gaan tot ‘n volgende geveg. As jy gelukkig is, word die wonde gesond en net littekens wys dat daar eens ‘n bose sweer was.
Partykeer veg mens vir almal om te sien. Maar partykeer kerf trauma die binnekamers van ‘n mens se hart met ‘n stomp mes, daar waar net jy weet van die bloed wat mors.
Niemand kan onaageraak wees na trauma nie. Jy kom nie daaroor nie. Jy werk deur dit. Hoe harder jy werk, hoe gouer sien jy weer die son.
Dis nou amper sewe jaar na ons eerste huis afgebrand het. Weerlig vul my steeds met angs. Die reuk van gebrande gras trek in my siel in en laat my asem snak. My hart pyn krampagtig wanneer ek dink aan alles wat was.
Stadig, stadig het ons weer ons lewe begin bou. Mens moet besluit of jy weer sekere dinge gaan doen en watter gaan jy los. Wanneer jy in die winkel staan en ‘n mooi rok sien, dan neem jy die besluit om dit te koop, of dit te los en eerder ‘n stuk pewter te koop of ‘n stuk glas. Van die klere wat ek dra is steeds dié uit liefdadigheid se kas, dit maak my bas toe en ek gebruik eerder geld vir my stokperdjies wat in elk geval dien as sielkundige en berading vir my brose gemoed.
Wanneer trauma jou in die openbaar aanvat, is dit so maklik om in die openbaar terug te veg. Mense weet daarvan en steek hande uit met hulp. Ons het baie daarvan gekry en ons kan nie genoeg dankbaar wees vir elkeen se bydrae nie. Geld en klere, huisgoed en kos. Ore wat geluister het. Hande wat vasgedruk het. Trane wat afgevee is. Hulp om ‘n nuwe huis te bou.
Dink aan jou lewe as ‘n tros druiwe met groot ovaalvormige pers korrels vol doudruppels wat skitter in die son. Word daardie tros druiwe gepars, dan verander dit in wyn. Word dit net so verslind, verskaf dit energie. Word dit in die son gegooi, dan word dit heerlike suikersoet rosyntjies.
Maar alles het perke. Wyn kan suur word. Te veel vars druiwe kan jou suikervlak nadelig affekteer. Rosyntjies kan te droog word. Maar vir alles is daar ‘n sprakeltjie hoop. Suur wyn kan ons in ons kos gooi. Vir ‘n rosyntjie is selfs die kleinste doudruppeltjies hoop op rehidrasie, maar dit sal nooit, ooit weer plomp en sappig wees nie. Nóóit.
Jy alleen kan nie jou druiwetros tot sy reg laat kom nie. Laat toe dat die Wynmeester die proses beheer vir ‘n smaakvolle produk. Verslind die truiwetros dat die sap straaltjies langs jou mondhoeke maak. Eet die rosyntjies terwyl dit plomp en sappig is. LEWE jou lewe. Gebruik elke oomblik om iets te doen waarvan jy hou. Jy weet nóóit of dit van jou weggeruk gaan word nie. Niks gaan jou daarop kan voorberei nie. Niks.
En as trauma met vuilspel jou in die privaatheid van jou binnekamers onkant betrap, wanneer die druiwetros gepluk en in die woestyn gegooi word en jou laat met ‘n gebroke hart, ‘n rosyntjie wat vir eeue in die woestyn lê en dessikateer, verskrompel tot amper niks, dan kan jy net op jou knieë neerval en bid.
Cheers – drink saam met my ‘n glasie wyn op die lewe!
Categories: Omgee, Slakgedagtes	| Sleutelwoordw: Hoop,trauma	| 4 Kommentaar