W. S. Gilbert - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Sir William Schwenck Gilbert (18 November 1836 - 29 Mei 1911) was 'n Engelse dramaturg, librettist, digter en illustreerder, veral bekend vir sy 14 komiese opera's wat in samewerking met die komponis Sir Arthur Sullivan vervaardig is, waarvan die bekendste o.a. H.M.S. Pinafore, The Pirates of Penzance, en een van die gereeldste werke in die geskiedenis van musiekteater, Die Mikado.1 Hierdie, sowel as die meeste van hul ander Savoy-operas, word steeds gereeld in die Engelstalige wêreld en daarna opgevoer deur operafirmas, repertoriums, skole en gemeenskapsteatergroepe. Lyne uit hierdie werke het deel geword van die Engelse taal, soos "kort, skerp skok", "Wat nooit? Wel, amper nooit!",2 en "Laat die straf by die misdaad pas".3
Gilbert het ook die Bab Ballads, 'n uitgebreide versameling ligte vers vergesel van sy eie komiese tekeninge. Sy kreatiewe produksie bevat meer as 75 toneelstukke en libretti, talle verhale, gedigte, lirieke en verskeie ander komiese en ernstige stukke. Sy dramas en realistiese styl van verhoogregie het ander dramaturge geïnspireer, waaronder Oscar Wilde en George Bernard Shaw.4 Volgens The Cambridge History of English and American Literature, Gilbert se "liriese fasiliteit en sy beheersing van meter het die poëtiese kwaliteit van komiese opera verhoog tot 'n posisie wat dit nog nooit bereik het nie en sedertdien nog nie bereik het nie."5
'Die geleerde regter het hierdie vonnis nie vroeër uitgespreek nie, maar die arme siel het neergebuig en 'n swaar kattebak afgeneem en teen my kop afgegooi, as 'n beloning vir my welsprekendheid namens haar; hy het die aanranding vergesel met 'n stormwind teen my vermoëns as raad, en my verdedigingslinie. '- My Maiden Brief.6
(Gilbert beweer dat hierdie voorval outobiografies was.)7
Gilbert is gebore in Southamptonstraat 17, Strand, Londen. Sy vader, ook William genoem, was 'n vlootchirurg wat later 'n skrywer van romans en kortverhale geword het, waarvan sommige deur sy seun geïllustreer is. Gilbert se ma was die voormalige Ann Morris. Gilbert se ouers was ver en streng, en hy het nie 'n baie noue band met een van hulle gehad nie. Na die verbrokkeling van hul huwelik in 1876 het sy verhoudings met hulle, veral sy moeder, nog meer gespanne geword. Gilbert het drie jonger susters gehad: Jane, Maude en Florence.8
As kind het Gilbert saam met sy ouers in Europa gereis (hulle het hulle uiteindelik in 1849 in Londen gaan vestig) en is in Boulogne, Frankryk, opgelei (hy het later sy dagboek in Frans gehou sodat die diensknegte dit nie kon lees nie),9 en daarna aan die Great Ealing School en King's College in Londen, in 1856. Hy het aansoek gedoen vir 'n militêre kommissie in die Gordon Highlanders, maar met die onverwagte einde van die Krimoorlog was minder rekrute nodig, en slegs 'n lynkommissie was beskikbaar aan Gilbert. Hy het vier jaar in die Staatsdiens gedien, maar dit gehaat. In 1859 sluit hy hom aan by die nuutgestigte vrywilligersleer, waarmee hy tot 1878 (tussen skrif en ander werk) gebly het en die rang van kaptein bereik het.10 Uiteindelik, in 1863, ontvang hy 'n erflating van £ 300 wat hy vroeër uit die staatsdiens verlaat het en 'n kort loopbaan as barrister begin het, maar hy was nie suksesvol nie en het gemiddeld net vyf kliënte per jaar gehad.11
Ter aanvulling van sy inkomste vanaf 1861 skryf Gilbert 'n verskeidenheid verhale, strokiesprente, teaterbeoordelings (baie in die vorm van 'n parodie op die toneelstuk wat hersien word),12 en onder die skuilnaam "Bab" (sy kindernaam) sy gedigte geïllustreer vir veral komiese tydskrifte pret, begin in 1861 deur H. J. Byron. Die gedigte, humoristies geïllustreer deur Gilbert, was uiters gewild en is in boekvorm herdruk Bab Ballads.13 Hy sou later na baie hiervan terugkeer as bronmateriaal vir sy verskillende toneelstukke en komiese operas. Gilbert en sy kollegas van pret, insluitend Tom Robertson, Tom Hood, Clement Scott en F. C. Burnand (wat na punch in 1862) besoek die Arundel Club, die Savage Club en veral Evans se kafee, waar hulle 'n tafel gehad het in kompetisie met die punch 'Ronde tafel'.1415
Gilbert trou in 1867 met Lucy Agnes Turner (sy was 11 jaar jonger as hy). Hy het deur die jare baie liefdevolle briewe aan haar geskryf. Boonop was Gilbert en Lucy sosiaal aktief in Londen en later ook by Grim's Dyke, terwyl hulle gereeld aandete gehou het en na ander se huise genooi is vir ete, in teenstelling met die prentjie wat geskilder is deur fiksionalisering soos die film. War (1999). Gilbert het sy vrou 'Kitty' genoem, en hoewel hulle geen kinders gehad het nie, het hulle baie troeteldiere (insluitend 'n paar eksotiese) gehad.1617
Hush-a-Bye Baba, op die boomtop - 'n pantomime van 1866 deur Gilbert in samewerking met Charles Millward.
Gilbert het 'n aantal toneelstukke op skool geskryf en geregisseer, maar sy eerste professioneel vervaardigde toneelstuk was Oom Baba, wat in die herfs van 1863 sewe weke duur.18 In 1865-1866 werk hy saam met Charles Millward aan verskeie pantomimes, waaronder een genaamd Hush-a-Bye, Baby, op die boomtop, of, Harlequin Fortunia, King Frog of Frog Island, en die Magic Toys of Lowther Arcade (1866).19 Die eerste solo-sukses van Gilbert het egter 'n paar dae daarna gekom Hush-a-Bye Baba première. Sy vriend Tom Robertson is gevra om 'n pantomime te skryf, maar het nie gedink hy kan dit binne die twee beskikbare week doen nie, en daarom het hy Gilbert in die plek aanbeveel. Oor tien dae geskryf en gehaas na die verhoog, Dulcamara, of die Klein Eend en die Groot Kwak, 'n burleske van Gaetano Donizetti's L'elisir d'amore, was baie gewild. Dit het gelei tot 'n lang reeks verdere Gilbert-burlesques, pantomimes en farces, vol aaklige woordspeling (tradisioneel in burlesques van die periode),20 alhoewel hy soms tekens van die satire toon wat later 'n bepalende deel van Gilbert se werk sou wees.5 Byvoorbeeld:
'Dat mans eendag ape was, daarvoor het ek gebuig;
(kyk na Lord Margate) Ek ken nou een wat minder man is as aap;
Daardie ape was eens mans, eweknieë, staatsmanne, flunkies-
Dit is nogal moeilik vir aangename ape!20 "
In Victoriaanse teater was dit 'n gereelde gang in burleske om hoë en mooi temas te verneder ... en die tyd het dit amper verwag ... '5 Gilbert se burleskeks is egter as buitengewoon smaakvol beskou in vergelyking met die ander op die Londense verhoog, en hy sou vanaf ongeveer 1869 nog verder van die burleske styl afwyk met toneelstukke wat oorspronklike stukke bevat en minder woordspeling.8
Die Duitse riet-vermaak en ander toneelstukke van die vroeë 1870's
CHRYSAL: Hierdie hond het my mishandel!
ZORAM: Hy het my beledig;
BEIDE: Ons eer moet tevrede wees!
(Hulle kruis swaarde.)
GÉLANOR: Nee, nee-
Let op my. Binne hierdie kristalmure
'N Vreemde geheimsinnige invloed heers:
Alle mans sal die eenvoudigste waarheid praat!
En dit doen hulle sonder om dit te vermoed.
Toe Chrysal die woorde spreek wat jou kwaad gemaak het
Hy wou nie met hulle praat nie. Hy het geglo
Dat hy vir jou 'n kompliment betaal.
Toe Zoram sê dat hy jou oorweeg
'N Stelselmatige leuenaar, gemiddeld, arm, basis,
Egoïsties, sordies, wreed, tirannies,
'Maar wat hy gedink het - nie wat hy sou gesê het nie!
CHRYSAL: Ek sien of dit net was wat hy gedink het,
Dit maak 'n verskil.
GÉLANOR: Wat kon hy sê?
Hy is gedwing om die waarheid te praat.
CHRYSAL: Ek verstaan ​​natuurlik. Zoram, jou hand!
ZORAM: Met plesier. (Skud hand in hand met Chrysal.)
Toe Gilbert begin skryf, was teater in onguns. Die Londense toneel het die Londense toneel oorheers deur slegte vertaalde en aangepaste Franse operette en swak geskrewe, aangename burlesques. Soos Jessie Bond dit helder beskryf het, "was 'n gevestigde tragedie en vulgêre klug al die voornemende toneelspeler om uit te kies, en die teater het 'n plek geword van slegte reputasie vir die regverdige Britse huisheer."21
Van 1869 tot 1875 het Gilbert saam met een van die leidende figure in die teaterhervorming, Thomas German Reed (en sy vrou Priscilla), wie se Gallery of Illustration probeer om 'n paar van die teater se verlore respek te herwin deur gesinsvermaak in Londen aangebied.21 Drie maande voor die opening van die laaste burleske van Gilbert (The Pretty Druidess), die eerste van sy stukke vir die Gallery of Illustration, Geen kaarte, vervaardig is. Gilbert het ses musikale vermaak vir die Duitse riete geskep, sommige met musiek wat deur Thomas German Reed self gekomponeer is.22
Die omgewing van die Duitse Reeds se intieme teater het Gilbert vinnig toegelaat om 'n persoonlike styl en vryheid te ontwikkel om alle aspekte van die produksie te beheer, insluitend stel, kostuums, regie en verhoogbestuur.8 Hierdie werke was 'n sukses,23 met die eerste groot treffer van Gilbert in die Gallery of Illustration, Jare gelede, in 1869 geopen. Jare gelede was ook die begin van 'n samewerking met die komponis Frederic Clay wat sewe jaar sou duur en vier werke sou oplewer.24 Dit was tydens 'n repetisie vir Jare gelede dat Clay Gilbert formeel aan sy vriend Arthur Sullivan voorgestel het.24 Die Bab Ballads en Gilbert se vele vroeë musikale werke het hom nog baie geleer as liriekskrywer nog voor sy samewerking met Sullivan.
Jare gelede,, 1870
Baie van die plot-elemente van die Duitse Reed Entertainments (sowel as sommige uit sy vroeëre toneelstukke en Bab Ballads) sou later deur Gilbert in die operas Gilbert en Sullivan hergebruik word. Hierdie elemente sluit in skilderye wat tot lewe kom (Jare gelede, weer gebruik in Ruddigore), 'n dowe kindermeisie wat 'n eerbiedige man se seun per ongeluk aan 'n "seerower" bind, in plaas van aan 'n "vlieënier" (Ons eilandhuis, 1870, hergebruik in The Pirates of Penzance), en die kragtige volwasse dame wat "'n verworwe smaak" is (Oë en geen oë, 1875, hergebruik in Die Mikado).25 Gedurende hierdie tyd het Gilbert die 'topsy-turvy'-styl wat hy ontwikkel het, vervolmaak Bab Ballads, waar die humor afgelei is deur 'n belaglike uitgangspunt op te stel en die logiese gevolge daarvan uit te werk, hoe absurd.26 Mike Leigh beskryf die "Gilbertiaanse" styl soos volg: "Met groot vloeibaarheid en vryheid daag Gilbert voortdurend ons natuurlike verwagtinge op. Eerstens laat hy binne die raamwerk van die verhaal bisarre dinge gebeur en draai hy die wêreld op sy kop. Die geleerde regter trou met die Eiser, die soldate word in estetiese metamorfose, ensovoorts, en byna elke opera word opgelos deur 'n behoorlike skuif van die doelpale .... Sy genie is om teenoorgesteldes te versmelt met 'n onopsigtelike handgreep, om die surrealistiese met die werklik, en die karikatuur met die natuurlike. Met ander woorde, om 'n heeltemal verregaande verhaal op 'n heeltemal dodelike manier te vertel. '27
Toneel vanaf Die gelukkige land, van The Illustrated London News van 22 Maart 1873, geïllustreer deur D. H. Friston
Terselfdertyd het Gilbert verskeie 'fee-komedies' in die Haymarket-teater geskep. Hierdie reeks toneelstukke is gebaseer op die idee van selfopenbaring deur karakters onder invloed van een of ander magie of 'n bonatuurlike inmenging.28 Die eerste was Die Paleis van die Waarheid (1870), gebaseer op 'n verhaal deur Madame de Genlis. In 1871, met Pygmalion en Galatea, een van die sewe toneelstukke wat hy daardie jaar vervaardig het, het Gilbert sy grootste treffer tot nog toe behaal. Saam speel hierdie toneelstukke en hul opvolgers soos Die goddelose wêreld (1873), lievelingen (1874), en Gebroke harte (1875), doen vir Gilbert op die dramatiese verhoog wat die Duitse Reed-vermaak vir hom op die musikale verhoog gedoen het: hulle het vasgestel dat sy vermoëns baie verder strek as burlesk, hom artistieke geloofsbriewe verower en gedemonstreer dat hy 'n skrywer van groot verskeidenheid was , net so gemaklik met menslike drama as met katkisante humor. Veral die sukses van hierdie toneelstukke Pygmalion en Galatea, het Gilbert 'n aansien gegee wat deurslaggewend sou wees vir sy latere samewerking met 'n gewaardeerde musikant as Sullivan.29
Alhoewel dit gedateer is, demonstreer hierdie werke van Gilbert om eerbiedige en goed opgeleide teatergehore-komedies te gee wat verfynder en smaakbaarder was as die gewone toneelspele en burlesques in Londen.8 Aan die ander kant, in dieselfde periode, het Gilbert die grense van hoe ver satire in die teater kon gaan, gedruk. Hy werk saam met Gilbert Arthur à Beckett aan Die gelukkige land (1873), 'n politieke satire (deels 'n eie parodie) Die goddelose wêreld), wat kortliks verbied is weens die onvleiende karikature van Gladstone en sy ministers.8 Net so, The Realm of Joy (1873) is gesetel in die voorportaal van 'n teater wat 'n skandalige toneelstuk vertolk (wat impliseer dat hy die Gelukkige land), met baie grappies ten koste van die Lord Chamberlain (die 'Lord High Desinfectant', soos hy in die toneelstuk verwys),30 in Charity (1874) gebruik Gilbert egter die vryheid van die verhoog op 'n ander manier: om 'n streng geskrewe kritiek te lewer van die kontrasterende maniere waarop die Victoriaanse samelewing mans en vrouens behandel het wat buite die huwelik seks gehad het, wat die 'probleem' voorspel het. 'van Shaw en Ibsen.31
Gilbert as regisseur
"Dit is absoluut noodsaaklik vir die sukses van hierdie stuk dat dit deurgaans met die volmaakste erns en erns gespeel moet word. Daar mag geen oordrywing in kostuum, grimering of gedrag wees nie; en die karakters, een en almal, moet blykbaar glo deurgaans in die volmaakte opregtheid van hul woorde en optrede. Die akteurs wys direk dat hulle bewus is van die absurditeit van hul uitsprake. Voorwoord tot besig
Gilbert was die verhoogregisseur vir sy toneelstukke en operas en het sterk menings gehad oor hoe hulle die beste opgevoer moet word. Gilbert is sterk beïnvloed deur die innovasies in 'stagecraft', wat nou verhoogregie genoem word, deur die dramaturge James Planché en veral Tom Robertson.21 Gilbert het die repetisies wat deur Robertson gelei is, bygewoon om die kuns eerstehands van die ouer regisseur te leer, en hy het dit begin toepas in sommige van sy vroegste dramas.8 Hy het realisme gesoek in toneelspel, indien nie in die inhoud van sy toneelstukke nie (hoewel hy wel 'n romantiese komedie in die 'naturalistiese styl' geskryf het, as 'n huldeblyk aan Robertson, lievelingen), het selfbewuste interaksie met die gehoor vermy en aangedring op 'n standaard van karakterisering waar die karakters nooit bewus was van hul eie absurditeit nie, maar wel samehangende interne groothede was.32 In die burleske van Gilbert, Rosencrantz en Guildenstern (1874) som die karakter Hamlet in sy toespraak aan die spelers op, Gilbert se teorie van komiese toneelspel op: "Ek hou van dat daar nie 'n antieke kêrel soos u bombastiese held is wat sy dwaasheid so erg uitpraat om sy hoorders te maak nie. glo dat hy bewusteloos is van alle ongerymdhede. ' Met sy werk op die regte spoor, het Gilbert die grondslag gesit vir latere dramaturge soos George Bernard Shaw en Oscar Wilde om op die Engelse verhoog te kan floreer.8
Robertson "stel Gilbert bekend aan beide die rewolusionêre idee van gedissiplineerde repetisies en die mise-en-scène of eenheid van styl in die hele aanbieding-rigting, ontwerp, musiek, toneelspel."33 Soos Robertson, het Gilbert daarop aangedring dat sy akteurs hul woorde perfek ken en sy verhoogaanwysings gehoorsaam, wat vir baie akteurs iets heeltemal nuut was.32 'Dat Gilbert 'n goeie regisseur was, is nie in twyfel nie. Hy kon natuurlike, duidelike opvoerings uit sy akteurs haal, wat die Gilbertiaanse vereistes van verregaande optrede uitgelewer het.'34 Selfs tydens lang lopies en herlewings het Gilbert die opvoerings van sy toneelstukke fyn dopgehou en seker gemaak dat die akteurs nie ongemagtigde toevoegings, skrapping of parafrases maak nie.35 Gilbert was veral beroemd omdat hy die optrede getoon het, selfs toe hy ouer geword het.36 Gilbert het self deur die loop van sy leeftyd in 'n aantal produksies op die verhoog verskyn, waaronder verskeie optredes as die Associate in Verhoor deur Jury, as plaasvervanger vir 'n sukkelende akteur in sy toneelstuk Broken Hearts, en in liefdadigheidsvriendinne van sy toneelstukke soos King Claudius in Rosencrantz en Guildenstern.37
Die samewerking met Sullivan
Eerste samewerkings te midde van ander werke
In 1871 het John Hollingshead Gilbert opdrag gegee om saam met Sullivan aan 'n vakansiedag vir Kersfees te werk, Thespis, of The Gods Grown Old, in die Gaiety-teater. Thespis het vyf van sy nege deelnemers vir die vakansietyd 1871 oorskry en is later herleef vir 'n voordeelprestasie. Op daardie stadium het daar egter niks meer van gekom nie, en Gilbert en Sullivan het hul eie gang gegaan. Gilbert het weer saam met Clay gewerk Gelukkige Arcadia (1872), en met Alfred Cellier op Topsyturveydom (1874), sowel as die skryf van verskillende farces, operetta libretti, extravaganzas, fee-komedies, aanpassings uit romans, vertalings uit die Franse en die dramas wat hierbo beskryf is. Ook in 1874 publiseer hy sy laaste bydrae vir Fun tydskrif ("Rosencrantz en Guildenstern"), na 'n gaping van drie jaar, het hy dan bedank weens die afkeur van die ander publikasiebelange van die nuwe eienaar.38
'N Kontemporêre illustrasie van Thespis in The Illustrated London News van 6 Januarie 1872. betrokke, Gilbert se suksesvolste nie-musikale toneelstuk
Dit sou amper vier jaar daarna wees Thespis is vervaardig voordat die twee mans weer saamgewerk het. In 1868 publiseer Gilbert 'n kort komediese skets-libretto in Fun tydskrif getiteld "Trial by Jury: An Operetta." In 1873 reël Gilbert met die teaterbestuurder en komponis, Carl Rosa, om die stuk uit te brei tot 'n eenhandeling-libretto. Rosa se vrou sou die rol van die eiseres sing. Die vrou van Rosa is egter in 1874 tydens die bevalling oorlede. Later in 1874 bied Gilbert die libretto aan Richard D'Oyly Carte aan, maar Carte kon die stuk destyds nie gebruik nie. Vroeg in 1875 was Carte bestuur van die Royalty-teater, en hy het 'n kort opera nodig gehad om as 'n nasleep van Offenbach se La Périchole. Hy het Gilbert gekontak, oor die stuk gevra en Sullivan voorgestel om die werk op te stel. Sullivan was entoesiasties, en Verhoor deur Jury is binne 'n paar weke gekomponeer. Die klein stukkie was 'n weghol-treffer, wat 'n oorskryding van die loop van gehad het La Périchole en herleef word in 'n ander teater.39
Gilbert het voortgegaan met sy soeke na respek en respek vir sy beroep. Een ding wat dramaturge moontlik van die betroubaarheid teruggehou het, was dat toneelstukke nie gepubliseer is in 'n vorm wat geskik is vir 'n 'gentleman's-biblioteek' nie, omdat hulle destyds gewoonlik goedkoop en onaantreklik gepubliseer is vir die gebruik van akteurs eerder as die leser . Ten einde dit reg te stel, maak Gilbert in die laat 1875 dat Chatto en Windus laat uitvind om 'n volume van sy toneelstukke te druk in 'n formaat wat ontwerp is om 'n beroep op die algemene leser te maak, met 'n aantreklike bindende en duidelike tipe, met Gilbert se mees respekvolle toneelstukke, met inbegrip van sy ernstigste werke, maar op 'n onheilspellende manier afgesluit Verhoor deur Jury.8
Na die sukses van Verhoor deur Jury, daar was besprekings oor herlewing Thespis, maar Gilbert en Sullivan kon nie saamstem met Carte en sy agterspelers nie. Die telling tot Thespis is nooit gepubliseer nie, en die meeste van die musiek is nou verlore. Dit het 'n tydjie geduur voordat Carte geld ingesamel het vir 'n ander opera in Gilbert en Sullivan, en in hierdie kloof het Gilbert verskeie werke opgelewer, waaronder Tom Cobb (1875), Oë en geen oë (1875, sy laaste Duitse Reed Entertainment), en Prinses Toto (1876), sy laaste en mees ambisieuse werk met Clay, 'n komiese opera met drie aksies met vol orkes, in teenstelling met die korter werke vir veel minder begeleiding wat voorheen gekom het. Gilbert het in hierdie tyd ook twee ernstige werke geskryf, Gebroke harte (1875) en Dan'l Druce, smid (1876).22
Gilbert het ook in hierdie periode sy suksesvolste komiese toneelstuk geskryf, besig (1877), wat Oscar Wilde's geïnspireer het Die belang van die verdienste. besig is 'n parodie op romantiese drama wat geskryf is in die 'topsy-turvy' satiriese styl van baie van Gilbert's Bab Ballads en die Savoy-operas, met een karakter wat sy liefde, in die mees poëtiese en romantiese taal as moontlik, aan elke vrou in die toneelstuk verpand; daar word onthul dat die 'onskuldige' Skotse landgoed 'n bestaan ​​maak deur treine van die lyne af te gooi en die passasiers dan vir dienste te vra, en in die algemeen word die romantiek graag oorgegooi ten gunste van geldelike wins. besig word vandag steeds deur professionele sowel as amateurondernemings uitgevoer.40
Die piek samewerkingsjare
'N Vroeë plakkaat met tonele uit die eerste drie operas van Gilbert en Sullivan ThespisHoofartikel: Gilbert en Sullivan
Carte het uiteindelik 'n sindikaat in 1877 bymekaargemaak en die Comedy Opera Company gevorm om 'n reeks oorspronklike Engelse komiese opera's te begin, beginnend met 'n derde samewerking tussen Gilbert en Sullivan, Die towenaar, in November 1877. Hierdie werk was 'n beskeie sukses,8 en H.M.S. Pinafore gevolg in Mei 1878. Ondanks 'n trae begin, hoofsaaklik as gevolg van 'n versengende somer, Pinafore het teen die herfs 'n rooiwarm gunsteling geword. Na 'n dispuut met Carte oor die verdeling van winste, het die ander vennote van Comedy Opera Company boewe gehuur om die teater een aand te storm om die stelle en kostuums te steel, met die oog op 'n mededingende produksie. Die poging is deur toneelkunstenaars en ander in die teater wat aan Carte lojaal was, van die hand gewys, en Carte het voortgegaan as enigste voorstelling van die nuut hernoemde D'Oyly Carte Opera Company.41 Inderdaad, Pinafore was so suksesvol dat meer as honderd ongemagtigde produksies alleen in Amerika opgekom het. Gilbert, Sullivan en Carte het jare lank probeer om die Amerikaanse outeursregte oor hul operas sonder sukses te beheer.42
Litografie van Die Mikado
Vir die volgende dekade was die Savoy Operas (soos die reeks bekend geword het, nadat die teater later deur Carte gebou is) Gilbert se belangrikste aktiwiteit. Die suksesvolle komiese operas met Sullivan het steeds elke jaar of twee verskyn, en van hulle was een van die langste produksies tot op daardie stadium in die geskiedenis van die musikale verhoog.43 na Pinafore kom The Pirates of Penzance (1879), geduld (1881), Iolanthe (1882), Prinses Ida (1884, gebaseer op Gilbert se vroeëre klug, Die prinses), Die Mikado (1885), Ruddigore (1887), The Yeomen of the Guard (1888), en Die Gondoliers (1889). Gilbert het nie net regisseur en toesig gehou oor alle aspekte van die produksie van hierdie werke nie, maar hy het dit ook gedoen ontwerp die kostuums self vir geduld, Iolanthe, Prinses Ida, en Ruddigore.44
Gedurende hierdie tyd het Gilbert en Sullivan ook saamgewerk aan een ander belangrike werk, die oratorium Die martelaar van Antiogië, was in Oktober 1880 op die Leeds-musiekfees gepromoveer. Gilbert het die oorspronklike epiese gedig van Henry Hart Milman in 'n libretto geskik wat geskik is vir die musiek, en bevat oorspronklike werk. Gedurende hierdie periode het Gilbert af en toe toneelstukke geskryf om elders opgevoer te word - albei ernstige dramas (byvoorbeeld Die Ne'er-Do-Weel, 1878) en humoristiese werke (byvoorbeeld Foggerty's Fairy, 1881). Hy het egter nie meer nodig om elke jaar verskeie toneelstukke uit te wys nie, soos hy al voorheen gedoen het. Inderdaad, gedurende die meer as nege jaar wat van mekaar geskei het The Pirates of Penzance en Die Gondoliers, hy het net drie toneelstukke geskryf buite die vennootskap met Sullivan.22 Slegs een van hierdie werke, Komedie en tragedie, suksesvol geblyk het.45
In 1882 het Gilbert 'n telefoon in sy huis en by die vinnige balie in die Savoy-teater laat installeer, sodat hy optredes en repetisies uit sy tuisstudie kon monitor. Gilbert het verwys na die nuwe tegnologie in Pinafore in 1878, slegs twee jaar nadat die toestel uitgevind is en voordat Londen selfs telefoondiens gehad het.46
The Carpet Quarrel en einde van die samewerking
Portret deur Frank Holl (1886). Dit hang in die National Portrait Gallery, Londen, langs Millais se portret van Sullivan uit 1888.
Gilbert het soms 'n gespanne werksverhouding met Sullivan gehad, deels veroorsaak deur die feit dat elke man homself toegelaat het om sy werk aan die ander s'n te onderwerp, en deels veroorsaak deur die opponerende persoonlikhede van die twee-Gilbert was dikwels konfronterend en berugte dunvel. (hoewel dit vatbaar is vir dade van buitengewone vriendelikheid), terwyl Sullivan konflik ontwyk. Daarbenewens het Gilbert sy libretti deurboor met 'topsy-turvy' situasies waarin die sosiale orde omgekeer is. Na 'n tyd was hierdie onderwerpe dikwels in stryd met Sullivan se begeerte na realisme en emosionele inhoud.47 Daarbenewens het Gilbert se politieke satire dikwels plesier verleen aan diegene in die bevolkingssirkels, terwyl Sullivan gretig was om te kuier onder die ryk en getitelde mense wat sy vriende en beskermhere sou word.48
Gedurende hul samewerking het Gilbert en Sullivan verskeie kere getwis oor die keuse van 'n onderwerp. Na albei Prinses Ida en Ruddigore, wat minder suksesvol was as die sewe ander operas uit H.M.S. Pinafore deur Die Gondoliers, Sullivan het gevra om die vennootskap te verlaat en gesê dat hy Gilbert se erwe herhalend vind en dat die operas nie vir hom kunsmatig bevredigend is nie. Terwyl die twee kunstenaars hul verskille uitwerk, hou Carte die Savoy oop met herlewings van hul vorige werke. By elke geleentheid, na 'n paar maande pouse, het Gilbert geantwoord met 'n libretto wat aan Sullivan se besware voldoen het, en die vennootskap kon suksesvol voortgaan.49
Tydens die loop van Die Gondoliers, Gilbert het Carte egter uitgedaag oor die koste van die produksie. Carte het die koste van 'n nuwe tapyt vir die Savoy Theatre-lobby vir die vennootskap gehef. Gilbert was van mening dat dit 'n onderhoudskoste is wat slegs vir Carte gehef moes word. Soos die geleerde Andrew Crowther verduidelik het:
Die tapyt was per slot van rekening slegs een van 'n aantal betwiste items, en die eintlike saak lê nie net in die geldwaarde van hierdie dinge nie, maar in die vraag of Carte vertrou kon word met die geldsake van Gilbert en Sullivan. Gilbert het aangevoer dat Carte op sy beste 'n reeks ernstige foute in die rekeninge gemaak het, en op sy ergste doelbewus gepoog het om die ander te laat verdwyn. Dit is nie maklik om die regte en ongeregtighede van hierdie kwessie op hierdie afstand af te handel nie, maar dit lyk redelik duidelik dat daar op hierdie stadium iets baie verkeerd was met die rekeninge. Gilbert het aan Sullivan op 28 Mei 1891, 'n jaar na die einde van die "Stryery", geskryf dat Carte erken het dat ''n onbedoelde bedrag van byna £ 1.000 slegs in die rekeninge vir elektriese beligting' was.49
Sullivan het saam met Sullivan die Carte, wat 'n teater in Londen bou vir die vervaardiging van nuwe Engelse groot operas, gekant. Ivanhoe as die intreerede. Terwyl die uitgerekte rusie homself in die howe en in die openbaar uitwerk, het Gilbert geskryf Die Mountebanks met Alfred Cellier en die flop Haastig na die troue met George Grossmith.22
Die Toneelkamer-toneel van Utopia, Beperk
In 1891, na baie mislukte pogings tot versoening deur die paartjie, het Tom Chappell, die musiekuitgewer wat verantwoordelik was vir die druk van die operas Gilbert en Sullivan, begin om tussen twee van sy winsgewendste kunstenaars te bemiddel, en binne twee weke geslaag.50 Nog twee operas is gevolg: Utopia, Beperk (1893) en Die groothertog (1896). Gilbert het ook 'n derde libretto aan Sullivan aangebied (Sy Eksellensie, 1894), maar Gilbert se aandrang op die gooi van Nancy McIntosh, sy protégée uit Utopia, het gelei tot die weiering van Sullivan.51 Utopia, met betrekking tot 'n poging om 'n eilandkoninkryk in Suid-Stille Oseaan te 'verengels', was dit slegs 'n beskeie sukses, en Die groothertog, waarin 'n teatergroep, deur middel van 'n "statutêre tweegeveg" en 'n sameswering politieke beheer van 'n groothertogdom neem, 'n volslae mislukking was. Daarna het die vennootskap ten einde geloop.52 Sullivan het voortgegaan om komiese opera saam met ander librettiste te komponeer, maar is vier jaar later oorlede. In 1904 sou Gilbert skryf, '... Savoy-opera is weggesmyt deur die betreurenswaardige dood van my vooraanstaande medewerker, Sir Arthur Sullivan. Toe die gebeurtenis plaasvind