'Jacob's Dream' van Salvador Rosa (ca. 1665). artuk.org
Kort daarna lees ek 'n artikel in The New York Times geskryf deur Chad Sanders waarin hy kennis neem dat sy agent 'n vergadering met hom gekanselleer het omdat hy 'n "Blackout-dag"Ter erkenning van die swart mans en vrouens wat wreedaardig en vermoor is.
In die eerste voorbeeld stel wit reinheid en moraliteit voor. In die ander een verteenwoordig swart niks of afwesigheid - soortgelyk aan die gebruik van 'swart gat' as 'n metafoor.
Hierdie soort taalkundige metafore - deurdringend in spraak - was 'n fokuspunt van my navorsing.
Daar is 'helderder dae voor' na 'donker tye'. Ons wil 'n wit lys hê en nie vir 'n swart lys nie. Swart hoede is die slegte hackers en wit hoede die goeie. Wit leuens maak dit reg dat die waarheid reg is, terwyl ons nie 'n swart merk op ons rekords wil ontvang nie. In prenteboeke trek goeie mense, engele en gode in wit, maar die skurke, duiwels en die Grim Reaper-rok in swart.
Daar is natuurlik uitsonderings: ons verkies om 'in die swart' te wees teenoor 'in die rooi' in finansiële state. Maar vir die grootste deel is die afbakening opvallend konsekwent.
Hoe word sulke taalkundige metafore gevorm? En bevorder dit rassisme?
Die verwerking van 'n ingewikkelde wêreld
Een teorie, wat deur kognitiewe taalkundiges George Lakoff en Mark Johnson voorgestel word, is dat metafore 'n kognitiewe instrument is wat mense toelaat om te verstaan ​​wat hulle nie kan sien, proe, hoor, ruik of aanraak nie. Dit help mense om moeilike, abstrakte begrippe te verstaan ​​deur eenvoudiger, meer tasbare paradigmas.
Hierdie metafore word gevorm namate mense ervaring opdoen in die fisiese wêreld. Byvoorbeeld, die abstrakte konsep van krag is gekoppel aan die konkrete konsep van hoogte - miskien omdat ons as kinders volwassenes as langer en kragtiger beskou. Dan, as volwassenes, gaan ons implisiet voort assosieer hoogte met krag. Dit is nie net hoë geboue of lang mense nie. In meerdere studies het deelnemers beoordeel dat simbole wat mense of groepe magtiger maak, as hulle bloot op 'n hoër bladsy as ander simbole verskyn.
My navorsing saam met mede-gedragswetenskaplikes Luca Cian en Norbert Schwarz het bevind dat vertikale posisie ook 'n implisiete assosiasie het met emosionaliteit en rasionaliteit.
As daar iets aan die bokant van 'n bladsy of 'n skerm is, beskou ons dit as meer rasioneel, terwyl dit iets emosioneeler is as iets onderaan is. Een rede kan wees omdat ons metafories geneig is om die hart met emosie en die kop met logika te verbind, en in die fisieke wêreld is ons koppe eintlik hoër as ons harte.
Vermeng kleur met betekenis
In 'n soortgelyke aar is vars sneeu en skoon water wit of deursigtig, terwyl die water met sullie bruin en dan swart word. Dit is ook helder en relatief veiliger gedurende die dag, maar snags donker en gevaarliker. Terwyl ons dit alles in ag neem, begin ons konseptuele metafore - of onderbewuste verbindings - tussen kleur en goedheid vorm.
Eksperimente het die bestaan ​​van hierdie verhouding gedokumenteer.
In een vraestelsielkundiges Brian Meier, Michael Robinson en Gerald Clore het byvoorbeeld getoon dat die kleur wit implisiet met moraliteit verband hou, en die kleur swart met onsedelikheid.
In 'n ander studie het hulle het deelnemers gevra om woorde as positief of negatief te evalueer. Die woorde is in 'n swart of wit skrif op 'n rekenaarskerm getoon met 'n program wat die snelheid van die klassifikasie meet.
Deelnemers het woorde met 'n positiewe betekenis soos 'aktief', 'baba', 'skoon' en 'soen' vinniger geëvalueer as hulle in 'n wit eerder as swart lettertipe gewys is. Aan die ander kant het hulle woorde met 'n negatiewe betekenis - terme soos "krom", "siek", "dwaas" en "lelik" - vinniger geklassifiseer as hulle in swart verskyn.
'N Voorbeeld van woorde wat in die eksperiment gebruik is deur Meier, Robinson en Clore. Aradhna Krishna, CC BY-SA
Hierdie studies is gedoen herhaal, en dieselfde bevindinge kom na vore, wat daarop dui dat dit nie 'n aaklig is nie: Die perseptueel-konseptuele bande tussen kleur en goedheid word by mense ingebed.
Kan iets so eenvoudig wees soos die kleur-goedheidsverhouding ry rassevooroordeel?
In die studies oor kleur-goedheid hierbo is swart en wit kleure met goed en sleg gekoppel. Implisiete rasse-vooroordeeltoetse is daarenteen op soek na 'n verband tussen swart en wit gesigte en goedheid.
Hier is 'n subtiele maar belangrike verskil. Die implisiete vooroordeel-ras-toets bespeur vooroordeel teenoor swart mense. Buiten die velkleur, is dit ook reaksies op ander verskille in voorkoms - van hare tot gesigstruktuur - saam met enige vyandigheid wat u al voorheen gehad het. Tog is die assosiasie vir kleur-goedheid duidelik 'n faktor in rassevooroordeel.
Kan hierdie konseptuele metafore - so ingebed in ons alledaagse toespraak - opgeklaar word? Wat as ons geskryf het dat iets so suiwer soos die swartste oë was; so ryk soos die donkerste hare; of so gesofistikeerd soos 'n swart rok?
Wat as God en helde in swart geklee was en skurke in wit?
Wat as Muhammad Ali uitgewys in 'n onderhoud van 1971 het ons vanielje-duiwel se koskoek en donker sjokoladesengelkoek gehad?
Metafore is nie ysterbekleed nie. Dit is moontlik om bewustelik die manier waarop ons skryf, teken, ontwerp kostuums te verander - en, ja, te bak. Mettertyd kan dit sommige van ons implisiete vooroordele geleidelik erodeer.
Aradhna Krishna, Dwight F. Benton professor in bemarking, Universiteit van Michigan
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Hoe het die kleur Wit 'n metafoor geword vir alles goed?