September | 2011 | MaanKind
Amanda Botha, Laurens van der Post
Waarom glo ons niks sleg van iemand as hy/sy eers beroemd is nie? Mense word so maklik in twee kampe gejaag as 'n held voete van klei het en dit rugbaar word. Koerante en tydskrifte se sirkulasiesyfers word opgejaag as Joost of Steve (weer) iets aanvang, en vir dae en weke sien mens polls oral daaroor. Het hy/moet hy of nie? Amanda Botha het Maandag met Kleinmond Leeskring kom gesels oor die lewe van sir Laurens van der Post. Die Gereformeerde Kerk waar die byeenkoms gehou was, was gepak en die gehoor het behoorlik aan die spreker se lippe gehang. Sy het baie nou saam met Van der Post gewerk vir 'n aantal jare en is by uitstek die kenner in ons land van sy werk en sy lewe. 'n Groot verrassing was die gesprek oor die onthullings wat gemaak is in Van der Post se biografie deur JDF Jones, Storyteller: The Many Lives of Laurens van der Post (2001). Bewerings van plagiaat, leuens en bedrog word gemaak. 'n Ongehude kind van 'n 14-jarige meisie het na vore gekom. Sy internasionale roem is klaarblyklik geskoei op 'n fiktiewe lewe wat hy geskep het, wat slegs in sy gedagtes waar was. Nietemin was hy vertroueling, raadgewer en vriend van oa Margaret Thatcher, Prins Charles, en Carl Gustav Jung. Hoe is dit moontlik dat hy soveel mense kon mislei? Hoe slaag hy daarin dat mense soos die Oppenheimers en die Ruperts op 'n stadium gehelp het om sy rojale lewensstyl te onderhou? Kliek HIER om 'n baie goeie artikel daaroor te gaan lees. "Nonetheless, Mr. Jones writes, there were apparently some who doubted van der Post even when he was alive. Mr. Jones says that when a doctor who knew him was asked the cause of his death, the doctor replied, "He was weary of sustaining so many lies." " Amanda Botha het hierdie beweringe bevestig, sy was eerstehands betrokke by sekere van die onthullings. Dit het alles bygedra tot 'n genotvolle middag. Hierdie was voorwaar 'n hoogtepunt op Kleinmond Leeskring se jaarprogram. (Almal luister aandagtig!) My groot vraag is, waarom was daar nie 'n groter hoe-ha gemaak daaroor nie? Waarom word hy steeds erken as ikoon? Wat dink jy?
MaanKind word ook nou slim
26 Maandag Sep 2011
Jared Company, QR Generator, QR Reader
Nou kyk nou net! Kyk mense, ons moet bybly met die tegnologie!
Braai is Nié My Erfenis Nié!
Terwyl almal nou so braaierig is hierdie week en beplan vir Erfenisdag, dink ek toe mos daaraan: Braai se dinges, dis g'n stuk My Erfenis nie. Niemand het ooit gebraai behalwe as jy kamp (as 'n way to get the meat done) voor die vroeg 70′s nie. As jy my nie glo nie, vra bietjie jou ouers. Meeste van julle wat hier lees, het met braai grootgeword. Ons het nie. Ons het grootgeword soos wat Klippie so lekker nostalgies oor skryf. Daar was wel vir plaastroues (as daar bruilof gehou is) of ander groot familie-okkasies gebraai, maar dan het die ooms die vleis weg van die kuierplek gebraai, en die gaar vleis in skottels nader gebring etenstyd. Dit was bloot 'n manier om 'n groot klomp vleis gaar te kry.
Elke jaar hierdie tyd dink ek terug aan 'n baie besondere Erfenisdag. Ongeveer 2000 moes ek 'n skool toespreek oor die betekenis van Erfenisdag, en ek daag toe daar op met 'n lekker uitgewerkte toespraak, met uitgesnyde letters wat spel H E R I T A G E.
Ek was net lekker aan die gang, toe kom stop die skoolhoof my, en sê ek moet asseblief dadelik stop, hy ry gou om sy videokamera te haal, hulle wil die toespraak op band neem, en kan ek die kinders besig hou tot hy terugkom, dan begin ek oor.
Nou hoe hou ek 'n saal vol kinders besig? So vinnig het ek nog nooit gedink nie, toe laat ek maar die lot sing dat die saal so dreun, en ek sing tog te lekker saam. Heel jolig, tot die skoolhoof terug is en ek van voor af moes begin en hy begin opneem. Daardie dag het ek besef hoe wonderlik kinders is. Die enigste persoon wat ontsenu was, was ek.
PS Ons is lief om 'n vuurtjie te maak en 'n tjoppie te braai!
Die blomme is hier onder jou voete!
19 Maandag Sep 2011
Die dag toe Kate Middleton met Prins William getrou het, het ek geskryf:
Ek kyk ook Troue.
En ek weet nie of ek bly moet wees nie, want ons sou nie. Ons het kaartjies vir die Kaasfees anderkant Stellenbosch vir vandag. Mens moet mos vooraf bespreek.
En nou is MaanMan siek. Plat. Knus innie kooi (Hy het sy dag goed gekies… Dis 15 grade maks en nat en donker buite)
En net toe ek nou nie weet of ek bly of spyt is, en waaroor ek bly of spyt is met soveel conflict of interest nie, kry ek dié:
On this day of your life, dear friend, I believe God wants you to know … that everything is perfect Right Here, Right Now. And Right Here Right Now is all there is.
Forget about the past. It does not exist, except in your memory. Drop it. And stop worrying about how you're going to get through tomorrow. Life is going on Right Here, Right Now — pay attention to that and all will be well. Embrace the present moment with gratefulness and wonder, and you will turn it into whatever you have been waiting for.
Nie lank daarna nie, het ek die stukkie herhaal, met hierdie nota daarby:
Vervang net KAASFEES hierbo met Wacky Wine Weekend. En Stellenbosch met Robertson.
En as jy weet van iemand wat belangstel in 'n nag vir 2 mense in McGregor by die Country Cottages vanaand (in Peppertree) wat halfpad betaal is, laat weet my. Ons kan nie meer gaan nie (MaanMan weer plat met 'n vieslike griep) en jy kan vir net balans van R275 daar gaan slaap. Kaartjies was gekoop, akkommodasie betaal. Weer verbeur ons
Toe kom blommetyd in die Wes-Kaap, en almal vertel van die uitstekende blomjaar. En ons wil ry. Maar MaanKind sit met gordelroos van alle dinge. Dis niks, vertel ek myself, die Canolalande lê géél tussen die graanlande van die Overberg, ons maak 'n lekker trip Witsand toe, en gaan ry met die pont oor die rivier by Malgas. Maar MaanKind bly siek en seer. En die Canolalande verdof, en die graan word ryp…
Dis toe wat ons vanoggend oor 'n paar koffies die ding sit en bedink – wat sou die dieper boodskap wees? Wat probeer die Universe vir ons sê? Die antwoord waarby ons uitgekom het, is dat die mooiste blomme nie daar ver om die volgende draai is nie, kyk onder jou voete. Dis hier. Dis nou. Die mooiste uitsig is nie 'n entjie verderaan nie, dis hier waar jy dit nou sien. Die beste verhouding is nie die illusies wat mens oor vergange liefdes het nie, dis nou, hier in jou hart en in jou huis.
Kyk mooi na die woord THERE. Dit bevat die letters H E R E. Hier. Nou. Die boodskap het ek lankal gekry, maar luister ons? Waarskynlik nie, want ek weet die Universe praat al harder, en ek hoor in my kop die woorde, I talk to you, but you don't listen…
Reken ek toe, ja, dis waar en alles, maar ek raak so gefrustréérd as ek dinge wil doen en aangaan met my lewe, en die Universe gooi die stokke so netjies in ons speke. En watter boodskap wag toe reeds vir my?
On this day of your life, dear friend, I believe God wants you to know …that patience, above all else, is what is needed right now. Do not let anxiousness or frustration take over.
Conditions on the exterior of your experience will change, but your highest benefit will be achieved when conditions in your interior remain the same. Hold to your inner peace. Reclaim your identity. Trust your higher wisdom. Look to the grander vision.
Do not agitate for a decision right now, nor seek an immediate solution. Do not wish for an end to things as they are. That end will come. Yet let it arrive naturally. Do not push the river. Wait. The Right Time is at hand, and resolution of this difficulty is on its way. (Neale Donald Walsch)
Dis maklik om die teorie en die beginsels te ken. Maar leef dit…
MaanKind koop 'n klip
16 Vrydag Sep 2011
Amazonite, Ametis, Diamante, Klippe, Labradorite, Rooskwarts
Turksvy ek verstaan so goed!
Vroeër hierdie jaar by Philadelphia het my hand onwillekeurig by Magic Minerals om 'n paar klippies gesluit wat ek móés hê. Sommer net. Een was 'n klip wat in die veld maar net 'n klip is, maar kyk net wat skuil binne!
Die ander een is 'n Labradorite en 'n Amazonite. Sommer net tussen al die klippe het ek instinktief hierdie twee gekies. En hoekom? Toe ek nadat ek my keuses gemaak het die betekenis van die Seer stone in 'n boek wou opsoek, kon ek weer nie 'n ding sien nie. (Sukkel maar bietjie deesdae) Vra ek so ewe moedeloos vir die vrou daar – Het julle nie 'n klip om SIG te verbeter nie? Sy het ontkennend geantwoord, maar toe ek die betekenis van my klippe wat ek gekies het sien, het ek lekker gelag oor die synchronicity.
Labradorite: Labradorite has been used in treating mental disorders, and to enhance the various body functions like digestion, metabolism, and eyesight. It is believed the flaming color display of labradorite assists with eyesight problems.
Amazonite: Amazonite assists in manifesting universal love. It protects against electromagnetic pollution and absorbs microwaves. (Ek het juis die vorige aand gelê en skape tel oor die wenslikheid om in die nag te lê en lees op my Kindle, vandaar iets te Share op Facebook, en dan verder op my Blackberry te speel. Dis nou nadat ek heeldag op my rekenaar was…)
Hierdie name klink dalk vreemd, maar ken jy 'n Howewish?
So gedink…. Min mense ken 'n Howewish. So lyk dit. En hier dink jy nog altyd dis 'n Tieroog!
Soos alle kleintjies, kan ons Krulkopkleintjie nie my bakkies met klippe uitlos nie. Sy vryf en vat en speel, en ouma MaanKind moet die name van elke klip sê:
KKK: Wat is hielie een ouma?
OMK: Dis 'n Carnelian
KKK: Oe ouma, 'n Karlelinion is móói!. En wat is hielie?
OMK: Dis 'n Ametis
KKK: Oe ouma, 'n Attememis is móói! En hielie een?
OMK: Die 'n Rooskwarts
KKK: Is NIE, ouma! Dis 'n Diamant! Hielie pienkes is almal diamante!
OMK: How I wish…
KKK: Is nie ouma, dis nie 'n Howewish nie! Hielies is die Howewishes! (Hou triomfantlik 'n Tieroog vir ouma om te sien)
Nou hoe sou sy weet die Rooskwarts versinnebeeld LOVE? And Love is all there is… In haar koppie was dit die kosbaarste ding.
En buitendien word 'n klomp klippe in 'n tumbler (van die lewe) gegooi en gemaal en gestamp. Party breek, maar uiteindelik kom ons glad en geslyp daaruit. En daar is boonop baie Rooskwarts wat vanuit die regte perspektief Diamante is.
Biologiese klok, Slaapritme, Slaaptyd
Ons dink mos maar almal hoe ons 'n ding doen, is die regte manier, en die hele wêreld wat dit anders doen is dié wat eintlik afwyk. Net so is dit slapenstyd. My eie slaappatroon voel vir my nét reg, en oor MaanMan kan ek net my kop skud. Hy verstaan weer hoegenaamd nie dat ek soveel slaap nodig het nie.
Vir my voel dit doodnormaal om so 10-uur se kant gebad te wees en lekker geflennielyf is dit dan Kooi & Kindle – lekker lê en lees tot so 11-uur se kant, en dan 'n droom uit te dink en reg te skuif tussen die kussings en te slaap en dan hoop op 'n vlieg-droom. (OK met gordelroos op die arm en so brand-bo-arm en volmaan boonop is die regskuif die laaste tyd maar teoreties en hipoteties, maar vir effek hou ons maar by die storie)
MaanMan nie. Teen 9-uur gaap hy lankal, en sy biologiese klok skakel maklik 'n uur of twee voor myne af.
Wakkerwordtyd is vir my as dit lig word. Opstaantyd 'n rukkie later. Mens moet darem tyd hê om jou drome te oordink en uit te pluis. My lewe lank is my opstaantyd bepaal met 'n wekker, en noudat dit nie meer nodig is nie, is dit een van my groot vreugdes om self wakker te word. Teen hierdie tyd is die arme MaanMan al ure lank op en wakker. Gedeeltelik sy eie skuld, as ons Nartjieskil-kat so tentatiewe handjie uitsteek om my wakker te maak of met daardie skurwe tongetjie oor my arm lek, veeg ek haar van die bed af. Haar oupa MaanMan nie, hy staan op, vat haar om 'n draai te stap buite, maak koffie en sit dan baie saggies en kyk wat bied die TV. Nartjieskil-kat skuif dan op sy skoot reg vir 'n verdere slapie.
Punt is eintlik, ek slaap my volle agt ure, MaanMan sewe. En ons is boonop met 'n uur of wat uit sync. My slaap en opstaan voel vir my presies net reg, en hy is doodtevrede met syne. Ek wonder wat dit in mens se lyf is wat daardie slaapritme bepaal?
Hoe slaap jy en joune?
Aan jou vriende sal jy geken word…
12 Maandag Sep 2011
Gister het ek 'n baie tranerige inskrywing gemaak oor vriende, maar daar is baie meer aan vriendskap as net trane!
Waarom skryf jy nie bietjie oor jou vriende nie? Daar is so baie dimensies. Dink maar aan:
My vriend wat my teleurgestel het
My vriend wat my verneuk het
My vriend wat my hart bly gemaak het
My vriend wat dood is
My vriend wat my gedreig het met…
Nou ja, moenie dat ek nog al die dinkwerk ook doen nie! Beskou dit gerus as die Bloguitdaging van die week…
Blog a budddy…
Sal ons ou vriende…
11 Sondag Sep 2011
Elke keer as ek nog hierdie lied gesing het, het ek tranerig gevoel. En toe ek nou hierdie opskrif skryf, sommer ook weer – net vir in geval… Na vandag se ete…
Mens kry mos vriende wat vir die res van jou lewe deel van jou hart en jou siel is. Al sien jy hulle nie baie nie. Een so 'n vriendin is Jennifer. Sy was daar vir my in die moeilikste tye van my lewe, sy het my help wroeg oor die voordele en nadele van saamwoon vs trou (onthou ons praat van die 1980's) en ook in die jare toe MaanMan vir 'n jaar lank weg van die huis op 'n Weermagkursus was. Toe 'n hartsvriendin jare later op bloedige wyse deur haar man vermoor is, is sy die een wat my kom haal het (in 'n ander stad ) vir die begrafnis. Ek moes my dooie vriendin se kinders regop hou in die kerk en na die begrafnis ondersteun, maar as Jennifer my nie regop gehou het nie sou ek dit nooit kon doen nie.
Net so hoop ek was ek daar vir haar toe haar verloofde selfmoord gepleeg het, nadat hy 'n bos geel rose by haar voordeur gelaat het. Knap daarna het nog 'n hartsmens dieselfde gedoen, hierdie keer was dit net 'n briefie aan haar, pleks van geel rose.
So het ons mekaar deur die regtige groot goed in ons lewens gedra, en nou nog kan ons mekaar se grootste geheime veilig bewaar. En respekteer.
Maar so is daar meer vriende wat oor jou pad kom, wat deel is van jou hart en jou siel. Met wie jy voel jy deel 'n stukkie bewussyn. Wie het nog nie iemand ontmoet wat jy dink, maar hierdie mens ken ek mos al my lewe lank? Soms is dit mos net asof jy 'n persoon 'herken'. Persoonlik glo ek dat dit hierdie mense is wat deel vorm van jou Primêre Groep. Lewe na lewe kom jy hulle teë op jou lewenspad. Soms is 'n mens gelukkig, dan is so 'n persoon naastenby van dieselfde ouderdom en kultuur as jou eie, van die teenooorgestelde geslag, en viola – mense dink hulle het hulle soul mate gevind!
Een so 'n vriend is die man met die ysblou oë van wie ek hier geskryf het. 'n Hele dekade het vandag weggeval wat ons mekaar nie gesien het nie. Ons het die voorreg gehad om vandag saam om 'n tafel te kon sit. Ons kon na mekaar kyk en dit was asof daar nie tyd verby gegaan het nie. Ons kon gesels op 'n vlak waar ons tien jaar gelede opgehou het. Ons lyk vir mekaar dieselfde. Nou kyk, as jy my ken sal jy weet dat daar die afgelope 10 jaar 'n paar kilogram, 'n klomp grys hare en 'n paar plooie bygekom het. Maar ons suiwerste siel het onaangeraak gebly. En dis daardie deel van mekaar wat werklike vriende sien en in mekaar herken.
OK almal saam: Sal ons ou vriende ooit vergeet en die goeie oue tyd? Die goeie oue tyd, my vriend, die goeie oue tyd! Sal ons ou vriende ooit vergeet en die goeie oue tyd?
Boekemakranka, e-Boek Uitgewers, e-Boeke, Internasionale Letterkundedag
My liefde vir lees kom uit my ouerhuis, beide my ouers was lesers.
As laerskoolkind in 'n klein plattelandse skooltjie, was ek die enigste kind in my klas wat vrywillig boeke uitgeneem het, tot die irritasie van juffrou Millie, wat die biblioteek spesiaal vir my moes gaan oopsluit.
In die hoërskool het ek minder belang gestel in die skoolbiblioteek, maar veel eerder die dorpsbiblioteek se bibliotekaresse oortuig dat my ma nie omgee as ek liefdesverhale lees nie. Vroeg ryp, vroeg vrot, het my ouma gewaarsku, maar wat – ek is lankal ryp, en toe nooit vrot geword nie.
Op Goodreads het ek 271 boeke, en dit is net 'n fraksie van wat ek gelees het in my lewe. Die meeste Afrikaanse boeke is nie gelys nie.
Almal vir wie boeke 'n passie is, sal verstaan dat ek elke keer die afgelope 30 jaar as ek getrek het, eers uitgevind het waar die plaaslike biblioteek is, voordat ek geweet het waar om brood en melk te koop. Ek het lang, gelukkige verhoudings met die biblioteke van my lewe gehad.
Toe die keuse van 'n aftreeplek 'n werklikheid begin word, het ek net een vereiste gehad: Enige dorp by die see is goed, solank daar 'n biblioteek is.
My heel eerste storieboekie (circa 1960) is steeds 'n treffer. Ek ken nog steeds (of dalk weer?) Klein Pietie Muis uit my kop uit! Klein Pietie Muis val al uitmekaar en die blaaie is bros en vergeel, maar wat wil lees is sy! En moenie dink jy skip 'n paragraaf nie, sy help jou reg…
Dit maak nie saak of ek dink harewastyd regverdig Karla Krullebol, of iets nuuts nie. Nee, ouma, Klein Pietie Muis.
Laat daar nie van my gesê word dat ek nie lees en liefde vir lees aanmoedig nie! My nuutste speelplek bring my twee groot liefdes bymekaar: Boeke, lees en die tegnologie. Wat 'n opwindende projek!
So ek het regtig nie nodig om vandag op 'n straathoek te gaan sit en lees nie, ek bring my kant elke dag!
Arme oupa is al stokflou gelees, maar sy beduie wat gebeur. (Wie dink julle lees vir wie aan die slaap?)
Die Drama in die Queen
06 Dinsdag Sep 2011
As my swaer nou liefderik uitroep, My skat! as sy hom verras met iets lekker, is dit mos nou totáál iets anders as wanneer hy met sy vuis op die tafel slaan dat die drankies rinkel en die brugkaarte rondskuif en hy skree, My Skat, my liewe fokken skat! (OK sy het 'n foutjie gemaak met die roepery, sy moes dadelik gegaan het vir Drie-Geen-Troef en sy het nie) Hierdie toneeltjie is al dekades oud, maar steeds helder en duidelik voor my geestesoog…
Net so het ek een keer in Netanya in Israel in my beste Hebreeus vir 'n man in 'n winkel gesê, Koebaai en lekker dag (heeldag geoefen daaraan) Toe begin die man brul van woede en kom om die counter vir my. Mos 'n emosionele lot, die Israeliete. My dogter (haar huistaal was Hebreeus daardie jare) gryp my toe aan my arm en skree, Hardloop ma! En sy trek los in 'n stortvloed Hebreeus daar met die man. Toe almal kalm word, bly dit dat ek iets van sy ma en 'n hond, of iets in der voege gesê het. Die klem van my woorde het die betekenis totaal verander.
Net so mis mens baie van stemintonasie en lyftaal hier op die blogs en op Facebook, en ek vermoed dis waar baie misverstande ontstaan. Soms dink ek ek sê iets heeltemal tong in die kies, dan dink mense ek is ernstig. Soek ek simpatie en hef 'n klaaglied aan oor my smarte, dink mense ek maak 'n grap.
Maar laat ek liewer net hier stop, voordat woorde soos Drama en Queen weer in een sin teen my arme koorsige voorkop geslinger word…
05 Maandag Sep 2011
Clarissa Pinkola Estés, Joan Baez, La Llorona, Women Who Run with the Wolves: Contacting the Power of the Wild Woman
Binne-in elke vrou woon a Wild Woman. Daar is 'n natuurkrag in haar diepste wese, vanwaar sy haar instinkte volg. Sy leef passievol en kreatief.
Diepe vervulling van 'n vrou kom wanneer sy so opgewonde – amper sexually aroused – voel deur 'n kreatiewe idee, dat haar passie gesien kan word aan die manier wat sy van binne gloei. Op daardie punt begin die Rivier van haar Lewe vloei.
Soms word 'n vrou se creative juices vergiftig. Dan neem die ego oor en wil dit iets skep wat geen blywende sieleheil en groei meebring nie.
Dan is daar druk uit die samelewing en haar kultuur, wat haar laat glo dat haar idees nutteloos is, en futiel. So word haar Rivier van haar Lewe vergiftig, dit hou op vloei en word haar psyche gif.
Dis dán wat sy begin droom van slange. Slange wat haar pik.
As La Llorona elke nag by die rivier soek na haar kinders wat verdrink het, hoop sy om haarself te vind.
La Llorona se naam beteken letterlik The Crying Woman. Hoewel sy nie juis huil nie. Nou en dan 'n traan pink waar niemand sien nie, ja. Maar huil? Nie sommer nie.
Vir die wêreld wys sy haar snaakse kant. Haar lawwe kant. Haar pittige aanmerkings laat mense lag. Jonk-jonk was haar gesig al gemerk met lagplootjies. Vrolik en vriendelik. Ja, dis La Llorona se gesig wat almal ken.
My naam is La Llorona. Wild Woman. Crying Woman.
Might claim you for her own."
(La Llorona – from the Mexican folktale)
Sou enige iemand anders hierdie lirieke met meer weemoed kon sing as Joan Baez?
Die mees beslissende oomblik van my lewe
01 Donderdag Sep 2011
≈ 31 Kommentaar
Iewers baie jare gelede toe MaanMan nog 'n Belangrike Man in Johannesburg was, was ons gaste by een of ander plesierige perdewedren, die met die outfits en so, daar bo in so plek waar ons ons weddenskappe kon plaas. Nou MaanMan is nie 'n man wat hom ophou met 'n gedobbelry nie, maar ons tafelgenoot het saam met my ons weddenskappe geplaas en dan het ons met groot gejuig ons perde dopgehou en dan ons wengeld gaan haal en summier weer verwed. Plesierig is nie die woord nie. Ek onthou van so swart mini besigheid, en sulke wilde fish-nets met rose op. En 'n sexy swart hoed. Mos op my prime gewees daai tyd.
Ons was net weer besig om ons nuwe perde te kies, toe 'n man met sulke ysblou oë my op die skouer tik en vra: En hoe, presies, kies julle twee mooi meisies julle perde dat julle so aanmekaar wen?
Die res van die storie eindig vandag, wat ons ons 9-jaar herdenking in Kleinmond vier. Op 1 September 2002 het ons op hierdie presiese uur wat ek hier tik, stokflou hier aangekom – ek met my wit strykyster Merc, en MaanMan met sy bakkie en sleepwa, na 18 uur op die pad, met twee getraumatiseerde katte, op pad na ons hartsplek. Waar ons wérklik tuis voel vir die eerste keer in ons lewens.
Daardie een sin van die man met die ysblou oë, het 'n reeks gebeure in plek laat val soos Rubik's Cube wat in plek kliek, om my vandag ons herdenking hier te laat vier, terwyl ander Lentedag vier.
Hierdie deel kan 'n mens eintlik net verstaan as ek 'n effense agtergond gee van die paar jaar ná die Ontmoeting Met Die Man Met Die Ysblou Oë, en voordat ons hier beland het.
Kyk, ons is grootgemaak in 'n tyd wat jy nie eintlik iets anders gedoen het as gaan studeer na skool, in 'n 'veilige' rigting soos onderwys, sodat jy iets het 'om op terug te val' nie. Niemand het egter ooit gesê waarop jy gaan terugval nie.
Nou daardie jare het jy ook besluit watter werk jy wil doen, aansoek gedoen, en die pos gekry. Veilige beroepe, sekuriteit, pensioenskemas. Jy het ook nie sómmer van werk verander nie. Wrapped in security blankets, dit was ons.
Nou Die Man Met Die Ysblou Oë het in my lewe bly opduik, op onwaarskynlike plekke, ook by die Toastmasters klub waaraan ek behoort het, wat kilometers ver was van beide ons huise. Lang storie kort, een aand op pad Toastmasters toe vra hy ek moet hom ontmoet vir koffie voor die tyd en ons kom nooit by Toastmasters uit nie, maar begin 'n besigheid saam. Ek het die volgende dag bedank. Net so. Security blankets se dinges.
Vyf jaar later was MaanMan ook nie meer 'n Belangrike Man nie, maar deel van die besigheid (hy koop toe Die Man Met Die Ysblou Oë uit), en so bedryf ons toe tussen ons twee 'n kwekery, en koop ook 'n Verimark Franchise.
Nou dis toe wat ek na die kommersiële Kersfees-sirkus van 2002 wat my vingerpunte teen Nuwejaar bloedblase geslaan is op die till, en my knieë dik geswel, moeg genoeg was om daardie twee vliegkaartjies te koop.