Waarom het die Nederlanders, Franse en Britte minderjarige kolonies in Suid -Amerika verkry? - Inligting
Waarom het die Nederlanders, Franse en Britte minderjarige kolonies in Suid -Amerika verkry?
Ons weet dat Suid -Amerika in die vroeë dae van die ryk tussen Spanje en Portugal verdeel is toe Spanje en Portugal die groot moondhede was. Later, in die 19de eeu, toe Spanje en Portugal agteruitgegaan het, het die lande van Suid -Amerika onafhanklikheid verkry.
Iewers langs die lyn het die koloniale moondhede wat oor die hele wêreld Spanje en Portugal oor die algemeen vervang het, naamlik Brittanje, Frankryk en Nederland, 'n vastrapplek gekry in Suid -Amerika in Guyana/Guyana/Surinam.
Waarom het Brittanje, Frankryk en Nederland 'n beperkte hap van die noordooste van die kontinent van Suid-Amerika geneem? Waarom die moeite doen om iets daarvan te gryp? Waarom nie alles in beslag neem nie?
Die belangrikste handel in die Karibiese Eilande in die 16de en 17de eeu was die suikerhandel. Spanje het die meeste eilande gekry, maar Brittanje, Nederland en Frankryk het daarin geslaag om 'n paar te kry, soos die Antille. Ter aanvulling van hierdie vastrapplekke het hulle ook stukke van Suid -Amerika naby die Karibiese Eilande uitgekerf. Dit was aanvanklik handelsposte meer as enigiets anders, nie werklike nedersettings nie.
Die antwoord op u vraag is een van tydsberekening, mag en die tipes kolonies.
Daar was 5 lande wat die belangrikste mededingers in die wêreldwye kolonisasiespel was. Die Spaans, Portugees, Engels, Frans en Nederlands.
Eenvoudig gesê dat die Spaanse en Portugese ongeveer 100 jaar voor die res was, ook bekend as die Age of Discovery. Portugal en Spanje, as gevolg van hul geografiese 'geïsoleerde' ligging in Europa, het in 1411 vrede met mekaar gemaak (Verdrag van Ayllón). Terwyl die res van Europa voortdurend in oorlogsmodus was, het Portugal en Spanje floreer en kon hulle verken. Hulle het reeds handelsroetes en buiteposte in Afrika en Asië gehad, maar hulle was op soek na 'n korter oostelike roete na Indië. Hulle het die grootste deel van Noord -Amerika alleen gelaat en in Suid -Amerika en die Karibiese Eilande beland. Die Verdrag van Tordesillas verdeel die wêreld in Spaans en Portugees.
Die Nederlanders, Engelse en Franse het te laat in aksie gekom en het 'n ander suiwer sake -ekonomiese belang in die gebied gehad. Die Portugees en Spaans was daarin vir "Gold and God". Die Portugese en Spaanse het as 'n leër gekom met meestal mans. Hulle trou met inheemse en Afrikaanse vroue, wat die groot mestizo- en mullatos -bevolking skep wat ons in Latyns -Amerika sien.
Die Nederlanders en Franse probeer en het selfs daarin geslaag om dele van Suid -Amerika op te eis. Die grootste kolonie was New Holland van 1630-1654, maar sonder die militêre en bevolkingsondersteuning (en nie met die plaaslike bevolking nie), het die Portugese die gebied weer teruggeneem.
Die Nederlanders, Franse en Engelse spits hulle meer toe op die Karibiese Eilande met hul suikerplantasies, wat nader aan Europa was en veroorsaak dat hulle nie Brasilië wou terugkry nie, want die ekonomiese noodsaaklikheid was daar nie.
Suriname was 'n Nederlandse kolonie wat hulle gedeel het met die Engelse Guyana. Hulle het totale beheer oor Suriname gekry ná 'n handel teen New Amsterdam met die Engelse. Die ander dele is (Brits) Guyana genoem. en Frans Guyana.
Meer nuttige inligting oor die verskille in kolonisasie: Britte, Frans, Spaans, Portugees, wat sy inligting put uit die bron: The Great Migrations: From the Early Humans to the Age of Globalization (2008)
In die koloniale era was suiker dan vergelykbaar met olie nou - dit was 'n uiters waardevolle produk, en lande wou soveel moontlik daarvan produseer. Die Guianas het 'n geskikte klimaat vir die kweek van suiker en is deur die Spaanse/Portugese onrustig gelaat, en dit was dus nie verbasend dat hulle uiteindelik deur ander Europese moondhede verower sou word nie. Saam met hul besittings in die Karibiese Eilande kon hulle voldoende hoeveelhede suiker produseer. Dit was nie nodig om verder uit te brei in Suid -Amerika nie.
Frankryk en Brittanje het nie veel op Suid -Amerika gefokus nie, want dit was nie regtig 'n waardevolle gebied nie. hulle het reeds toegang tot Noord -Amerika, wat 'n baie digter beboste land was in 'n meer bekende klimaat. Hulle het regtig nie soveel gewin deur 'n groot teenwoordigheid in die omgewing te skep nie, omdat hulle ander kolonies gehad het wat baie van dieselfde goedere voorsien. Dit is baie werk om kolonies te bestuur en te beheer, en dit verg baie belegging, veral as hulle groot word, dus dit verg 'n groot voordeel om die moeite werd te wees; die voordeel was daar nie vir Suid -Amerika nie.
Nederland was meestal aktief in die gebied om die vloei van goud en ander rykdom na die kas van hul Europese vyande te benadeel, die eilande (en kusforte) wat hulle geneem het, was meer as enigiets die newe -effek daarvan.
Gedeeltelik kan dieselfde gesê word vir baie van wat die Franse en Britte in die Karibiese Eilande en Suid -Amerika gedoen het; hulle was almal eeue in oorlog met Spanje, Portugal en mekaar in verskillende kombinasies van alliansies, en dit word weerspieël in wie se motoriste en privaatmanne het aangeval wie se skepe op die oop see, op watter eilande en dorpe toegeslaan het.
Later is hierdie privaat persone grotendeels aangetrokke tot die aktiewe gewapende magte van die betrokke nasies, en die dorpe word onder beheer van hul onderskeie regerings gebring in plaas van deur private belange (soos die Nederlandse en Britse Wes -Indiese Kompanjies, en soms groepe seerowers). .
Die Surinam is nooit deur die Nederlanders verower nie; dit is verkry in die handel met die Britte wat dit aan die Nederlanders verkoop het teen betaling vir Manhattan Island (wat hulle in die proses van New Amsterdam na New York hernoem het).
Toe Groot -Brittanje in 1793 met Frankryk oorlog voer, het albei lande probeer om die Kaap te verower om die belangrike seeroete na die Ooste te beheer. Die Britte beset die Kaap in 1795 en beëindig die rol van die Oos -Indiese Kompanjie in die streek. Alhoewel die Britte die kolonie in die Verdrag van Amiens (1802) aan die Nederlanders afgestaan ​​het, het hulle dit in 1806 weer geannekseer na die aanvang van die Napoleontiese oorloë. Die Kaap het 'n belangrike basis vir Brittanje geword voor die opening van die Suezkanaal in 1869, en die Kaapse ekonomie was in ooreenstemming met dié van Brittanje. Om die ontwikkelende ekonomie daar te beskerm, het Kaapse wyne tot middel 1820's voorkeurtoegang tot die Britse mark gekry. Merinoskape is bekendgestel en intensiewe skaapboerdery is begin om wol aan Britse tekstielmeulens te verskaf.
Die infrastruktuur van die kolonie het begin verander: Engels vervang Nederlands as administrasietaal, die Britse pond vervang die Nederlandse riksdaalder en koerantpublikasie begin in 1824 in Kaapstad. Nadat Brittanje koloniale goewerneurs begin aanstel het, was 'n adviesraad vir die goewerneur is in 1825 gestig, wat in 1834 opgegradeer is na 'n wetgewende raad met 'n paar "nie -amptelike" setlaarverteenwoordigers. 'N Virtuele grondeienaarstelsel het geleidelik die bestaande Nederlandse huurdersisteem vervang, waaronder Europese koloniste 'n geringe jaarlikse fooi aan die regering betaal het, maar nie grondbesit verkry het nie.
'N Groot groep Britse setlaars kom in 1820 aan, tesame met 'n hoë Europese geboortesyfer en verkwistende grondgebruik, het 'n akute grondtekort ontstaan, wat eers verlig is toe die Britte meer grond verkry het deur massiewe militêre ingryping teen Afrikane aan die oostelike grens. Tot in die 1840's het die Britse visie op die kolonie nie Afrikaanse burgers ingesluit nie (deur die Britte pejoratief na verwys as "Kaffers"), dus, aangesien Afrikaners hul grond verloor het, is hulle oor die Groot Visrivier verdryf, die eensydig uitgeroepe oostelike grens van die kolonie.
Die eerste stap in hierdie proses was aanvalle in 1811–12 deur die Britse weermag op die Xhosa -groepe, die Gqunukhwebe en Ndlambe. 'N Aanval deur die Rharhabe-Xhosa op Grahamstad (Grahamstad) in 1819 het die voorwendsel vir die anneksasie van meer Afrika-gebied aan die Keiskammarivier gebied. Verskeie Rharhabe-Xhosa-groepe is gedurende die vroeë 1830's uit hul land verdryf. Hulle het in Desember 1834 'n teenaanval gekry, en goewerneur Benjamin D'Urban het die volgende jaar 'n groot inval beveel, waartydens duisende Rharhabe-Xhosa gesterf het. Die Britte het die Groot Keirivier oorgesteek en die gebied van die Gcaleka-Xhosa verwoes, sowel as die Gcaleka-hoof, Hintsa, wat genooi is om met Britse militêre amptenare te gesels, is gyselaar gehou en het gesterf terwyl hy probeer ontsnap het. Die Britse koloniale sekretaris, lord Glenelg, wat die beleid van D'Urban afkeur, het die beslaglegging op alle Afrika -lande oos van die Groot Kei gestaak. D'Urban se aanvanklike poging om verowerde Afrikaners te regeer met Europese landdroste en soldate is in plaas daarvan deur Glenelg omvergewerp, maar 'n tyd lank het Afrikaners oos van die Keiskamma hul outonomie behou en die diplomatieke agente hanteer.
Die Britte het chroniese probleme ondervind om genoeg arbeid te bekom om dorpe te bou en nuwe plase te ontwikkel. Hoewel Brittanje sy slawehandel in 1807 afgeskaf het en ander lande onder druk geplaas het om dit ook te doen, het die Britte in Suider -Afrika na daardie datum steeds 'n paar slawe in die Kaap ingevoer, maar in getalle wat nie voldoende was om die arbeidsprobleem te verlig nie. 'N Verbod in 1809 op Afrikaners wat die Kaap binnekom, het die arbeidstekort vererger, en so het die Britte, soos die Nederlanders voor hulle, die Khoe -slawe deur die Caledon- (1809) en Cradock (1812) kodes gemaak.
Anglo-Boere kommando's het 'n ander bron van Afrika-arbeid gelewer deur San-vroue en kinders (baie van die mans is vermoor) sowel as Afrikane van regoor die oostelike grens onwettig vas te trek. Griekwa -aanvalstate onder leiding van Andries Waterboer, Adam Kok en Barend Barends het meer Afrikane onder mense soos die Hurutshe, Rolong en Kwena gevange geneem. Ander mense, soos die Mantatees, moes noodgedwonge plaaswerkers word, hoofsaaklik in die Oos -Kaap. Europese boere het ook toegeslaan op arbeid noord van die Oranjerivier.
Kaapse owerhede het hul beleid in 1828 opgeknap om arbeidsverdeling te vergemaklik en die streek in lyn te bring met die groeiende imperiale anti -slawerny -etos. Verordening 49 het swart arbeiders van die ooste van die Keiskamma toegelaat om werk toe te gaan as hulle die regte kontrakte en paspasse het, wat deur soldate en sendelinge uitgereik is. Dit was die begin van die paswette wat in die 20ste eeu so berug sou word. Verordening 50 het kortliks die beperkings op die Khoe beëindig, insluitend die verwydering van die vereiste vir pas, en hulle toegelaat om hul werkgewers te kies, grond te besit en vryer te beweeg. Omdat daar nog onvoldoende arbeidsmag bestaan, het Anglo-Boere-leërs (ondersteun deur Khoe, Tembu, Gcaleka en Mpondo-hulpe) hul eie werkers verkry deur die Ngwane oos van die Groot Kei by Mbolompo in Augustus 1828 aan te val. Die formele afskaffing van slawerny het plaasgevind. in 1834–38 plaasgevind het, en die beheer oor Afrikaanse arbeiders het strenger geraak deur die Ordonnansie op Meesters en Dienaars (1841), wat kriminele strawwe opgelê het vir kontrakbreuk en verlating van die werkplek en die regsbevoegdheid van setlaarwerkgewers verhoog het.
Sommige werksgeleenthede is kleremakers, bakkers, smede, skoenmakers en boere. Die drukker is slegs een taak van die suidelike kolonies. Die drukkers skryf en druk koerante sodat almal dit kan sien. Die boere in die suide het dikwels groot plantasies gehad en slawe daaraan laat werk.
Hulle was baie suksesvol as gevolg van 'n warm klimaat, ryk grond en 'n lang groeiseisoen. Hierdie toestande het 'n landbou -ekonomie in die Suide bevorder. Hulle het rys, indigo en tabak verbou. Die grootste deel van die arbeid is verskaf deur bediende en Afrikaanse slawe.
Waarom het die Nederlanders, Franse en Britte minderjarige kolonies in Suid -Amerika verkry? - Geskiedenis
Ses lande: Portugal, Spanje, Nederland, Groot -Brittanje, Frankryk en die Verenigde State, het kolonies in Suidoos -Asië gehad.
Die Portugese het die minste impak op Suidoos -Asië gehad. Hulle het Malakka in 1511 verower en dit gehou totdat die Nederlanders dit in 1641 in beslag geneem het. Andersins het hulle slegs 'n klein stuk grondgebied op die eiland Timor, suidoos van Bali, onderhou.
Spanje regeer die Filippyne vanaf die verowering van Cebu in 1565 en Manila in 1571 tot sy nederlaag in die Spaans-Amerikaanse oorlog in 1898.
Die Nederlandse kolonialisme verdeel in twee periodes. die eerste, dié van die V.O.C., of Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie, duur van 1605 tot 1799. Die V.O.C. Hy het min belangstelling in territoriale administrasie gehad, en sy grootste bekommernis was om wins te maksimeer deur handel in monopolieë.
Toe die V.O.C. in 1799 ineengestort het, het die Nederlandse regering in 1825, ná die Napoleontiese oorloë, beheer oor sy bates geneem en die Indonesiese argipel onder sy administratiewe gesag begin bring. Hierdie proses is gedurende die dertigerjare voltooi.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Nederlanders gehoop om Nederlands -Indië as 'n kolonie te behou, maar die Indonesiërs was gekant teen die terugkeer van die Nederlanders, met die oprigting van 'n republiek in 1945. In 1949, na vier jaar se geveg, het die Indonesiërs het hul onafhanklikheid verkry met die hulp van die Verenigde Nasies wat as bemiddelaar tussen die Indonesiërs en die Nederlanders gedien het.
Die Britte verower Birma en veg drie Anglo-Birmaanse oorloë in 1824-26, 1852 en 1885-86. Anders as ander kolonies wat hul etniese identiteit behou het, was Birma 'n provinsie van Brits -Indië. Die Birmaanse het dus twee stelle heersers gehad, die Britte aan die bokant met die Indiërs in die middel. In 1935 het die Britte ingestem om Birma van Indië te skei en hierdie ooreenkoms in werking te tree in 1937. Birma kon in 1948 oor sy onafhanklikheid van Groot -Brittanje onderhandel.
Penang (verkry in 1786), Singapoer (gestig deur Raffles in 1819) en Malacca (Melaka, verkry in 1824), is deur Brittanje beheer as die Straits Settlements. Die Straits-nedersettings was 'n basis vir Britse uitbreiding na die Maleise skiereiland tussen 1874 en 1914. Toe die Maleise state onderhandel het oor hul onafhanklikheid-bereik in 1957-het Penang en Malakka deel geword van Maleisië, net soos Singapoer in 1963. Maar , Is Singapoer gevra om hom in 1965 uit die federasie te onttrek. Sedertdien is Singapoer 'n onafhanklike stadstaat. Sarawak en Sabah wat in 1963 by Maleisië aangesluit het, bly steeds lede van die federasie.
Frankryk het in 1858 na Viëtnam ingetrek en Saigon in 1859 verower. Deur die suide, toe Cochin China genoem, te gebruik, het die Franse wes en noord beweeg en die verowering van Indochina teen 1907 voltooi. (Indochina-die vyf gebiede onder Franse gesag: Cochin China, Annam, Tongking, Laos en Kambodja.) Die Franse wou ook hul kolonie behou na die Tweede Wêreldoorlog. Die Viëtnamese verwerp die Franse bewind, en nadat hulle die Franse by Dien Bien Phu verslaan het, het hulle hul onafhanklikheid op die konferensie van Genève in 1954 verkry.
Die Verenigde State het na die Filippyne verhuis as gevolg van die vredesooreenkoms met Spanje in 1898. Die Filippyne het in 1935 'n regering van die Gemenebest (interne outonomie) gekry, en hul onafhanklikheid in 1946.
Thailand was steeds onafhanklik. Dit was die enigste Suidoos -Asiatiese staat wat gedurende die koloniale periode onafhanklik gebly het.
Die impak van koloniale bewind was anders vir elke streek van Suidoos -Asië.
Sleutelvrae vir die studie van kolonialisme in Suidoos -Asië:
In watter mate het die koloniale owerheid die oppergesag van die reg gesteun-gelyktydig toegepas op sowel Europeërs as Suidoos-Asiërs?
In watter mate het die koloniale owerheid voorsiening gemaak vir burgerlike vryhede: regverdige verhoor vryheid van vergadering vrye spraak vrye pers, ens.
In watter mate het die koloniale owerheid moderne onderwys aan Suidoos -Asiërs beskikbaar gestel? Het dit buitelandse studie moontlik gemaak? Was onderwys beskikbaar vir mense uit alle sosiale klasse?
In watter mate het die koloniale owerheid Suidoos -Asiërs toegelaat om moderne ekonomiese aktiwiteite te beoefen, hul eie ondernemings te stig, aan buitelandse handel deel te neem?
Was daar 'n probleem van korrupsie in die koloniale regering?
Liberale koloniale regerings. Die twee liberale koloniale regerings was Groot -Brittanje en die Verenigde State.
Hierdie twee regerings het 'n goeie rekord gehou met betrekking tot die oppergesag van die reg, burgerlike vryhede, politieke deelname, oop onderwys en ekonomiese geleenthede. Albei was bereid om toe te laat dat hul kolonies onafhanklik word en het hulle begin voorberei op toekomstige onafhanklikheid voordat die Tweede Wêreldoorlog begin het.
Onderdrukkende koloniale regerings. Die Spaanse, Hollanders en Franse het 'n heel ander houding teenoor hul kolonies gehad.
Hulle het die Europeër in die algemeen in 'n beter regsposisie geplaas en beperkte burgerlike vryhede. Politieke aktiwiteite is ontmoedig. Toegang tot moderne onderwys was beperk in getalle en tot sekere sosiale groepe. Sensuur was algemeen. Suidoos -Asiërs is nie aangemoedig om aan moderne ekonomiese aktiwiteite deel te neem nie. En daar was groot probleme van korrupsie in die Spaanse en Franse koloniale regerings.
Nasionalisme-georganiseerde politieke bewegings met die doel om die onafhanklikheid van hul land te herstel. Meer gematigde nasionalistiese bewegings het verskyn in die lande met liberale koloniale regerings, terwyl meer radikale nasionalistiese bewegings ontwikkel het in lande met onderdrukkende koloniale regerings.
Nasionalisme in Suidoos -Asië het uit drie bronne ontwikkel: 1, inheemse godsdienste 2, westerse onderwys en 3, kontak met sosiale radikale soos sosialiste en kommuniste.
In Birma is die vroegste nasionalistiese beweging gelei deur Boeddhiste wat die Young Man's Buddhist Association in 1906 gestig het. Hulle wou Boeddhisme in Birma herleef en Westerse invloed verminder.
In Indonesië was Moslems die eerstes wat 'n nasionalistiese politieke party, Sarekat Islam (1912), georganiseer het. Sarekat Islam het probeer om alle Indonesiese Moslems bymekaar te bring onder sy vaandel van reformistiese Moslem -idees. Dit was die eerste massapolitieke party wat in Suidoos -Asië verskyn het.
In Birma het die nuwe Westerse opgevoede elite saamgewerk met Boeddhistiese monnike en met ander Birmaanse. In 1935 vorm studente aan die Universiteit van Rangoon die Dobayma Asiyone, die & quotWe Burman & quot -samelewing. Die lede van die Dobayma Asiyone noem hulself & quotThakins & quot (Meester). Baie Thakins, Aung San, U Nu en Ne Win sou politieke leiers word in onafhanklike Birma.
In die Filippyne het die Westerse opgevoede leiers eers teen Spanje geveg, maar later saam met die Verenigde State gewerk.
In Malaya is opgeleide Maleiers in die staatsdiens ingebring. Gedurende die koloniale tydperk werk hulle nou saam met hul Britse heersers.
In Indonesië het 'n klein groepie Indonesiërs, opgelei in Nederlandse skole, in 1927 die P.N.I., die Indonesiese nasionalistiese party, gestig.
In Indochina was nasionalistiese aktiwiteite beperk tot Viëtnam. Baie Westerse opgeleide Viëtnamese is aangemoedig om met die Franse te identifiseer.Ander het klein, algemeen gematigde, politieke groepe gevorm, maar hierdie organisasies mag nooit belangrik word nie.
Die kommuniste in Birma was geneig om erg verdeeld te wees. Hulle het min invloed op die Birmaanse samelewing gehad.
Die P.K.I., die Indonesiese Kommunistiese Party, is gestig in 1920. Die grootste impak daarvan was na onafhanklikheid, in die 1950's en vroeë 1960's. Dit is in 1965 deur die Indonesiese weermag vernietig.
Ondanks die Franse onderdrukking het die Viëtnamese kommuniste die voorste nasionaliste geword en in die dertigerjare beheer oor die nasionalistiese beweging oorgeneem.
Nasionalisme was 'n suksesvolle aktiwiteit in Suidoos -Asië. Al die lande in die streek was teen 1965 onafhanklik, en in die meeste gevalle was nasionalistiese leiers die eerste van die onafhanklike staatshoofde van die streek.
Die Franse in Viëtnam
Die Franse kon nooit 'n kompromie aangaan met die Viëtnamese nasionalisme nie. Hulle heerskappy was buitengewoon onderdrukkend. Politieke partye, selfs gematigde partye, sal verbreek word en hul leiers in die tronk sit. Eksperimente met plaaslike adviesrade sal gekanselleer word. Enige protes het onmiddellik reageer en het dikwels gepaard gegaan met die verwydering van Viëtnamese uit regeringsposisies en 'n vermindering van opvoedkundige geleenthede.
Mettertyd het Viëtnamese politieke partye links getrek. Die gematigdes is deur die Franse verdryf.
Die linkses kon oorleef omdat dit ondergronds kon beweeg en omdat sy leiers oor die grens na China kon ontsnap. Soms is die leiers van die linkses deur die Chinese gevange geneem, ander kere het hulle Chinese steun ontvang.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog kon Japan Indochina beset deur 'n verdrag met die pro-Duitse Vichy-regering in Frankryk. Frankryk is toegelaat om voort te gaan om die land te administreer en om natonalistiese aktiwiteite te verbied.
Viëtnamese nasionaliste het skuiling in China gesoek. Aanvanklik het die Chinese die Viëtnamese kommuniste geïgnoreer. Maar hul behoefte aan intelligensie oor Japannese aktiwiteite in Viëtnam het daartoe gelei dat die Chinese Ho Chi Minh en Vo Nguyen Giap uit die tronk vrygelaat het. Hulle het 'n intelligensienetwerk in Vietnam opgerig agter Japannese linies. Die twee mans keer terug na Viëtnam as intelligensie -agente vir die Geallieerdes (China en die Verenigde State).
In 1945 het gebeure vinnig beweeg. Twee groot Viëtnam -oorloë het hul oorsprong in hierdie tydperk gehad.
9 Maart 1945. Japan het 'n staatsgreep teen die Franse uitgevoer. Die Japannese het die keiser Bao Dai aangemoedig om 'n regering onder Japannese borgskap te organiseer.
14 Augustus 1945. Japan oorgegee aan die Geallieerdes in Tokio. Ho Chi Minh en Vo Nguyen Giap het oorgegaan om beheer oor Hanoi en Hue te neem. 'N Verenigde front -regering is in Saigon gestig.
25 Augustus 1945. Die keiser Bao Dai abdikeer na Ho. Ho Chi Minh vorm toe 'n voorlopige regering met homself as president.
2 September 1945. Ho Chi Minh het Viëtnam onafhanklik verklaar.
12 September 1945. Britse troepe het in Saigon aangekom om die oorgawe van die Japannese te ontvang en om uit te vind wat in Vietnam gebeur.
22 September 1945. Die Britte bevry die Franse troepe wat deur die Japanners opgesluit was.
24-25 September 1945. Die Viëtnamese het teen die Franse gekeer en begin veg.
In ooreenstemming met die ooreenkomste wat die Geallieerdes opgestel het, sou China die noordelike helfte van Viëtnam beset en die oorgawe van die Japannese ontvang. Die Chinese het die noorde vanaf middel September 1945 tot Maart 1946 beset. Die Chinese wou die besetting gebruik om toegewings van die Franse te verkry. Hulle het nie ingemeng in Ho Chi Minh se pogings om 'n regering in die noorde op die been te bring nie.
Onderhandelinge het tussen Ho en die Franse ontstaan ​​oor die terugkeer van die Franse na Hanoi. Franse troepe het in Desember 1946 na Hanoi ingetrek namate die oorlog deur Viëtnam versprei het.
In 1949 het die Chinese Kommunistiese Party die burgeroorlog in China gewen. Die Verenigde State, uit vrees vir kommunistiese uitbreiding, het sy hulp aan Frankryk verhoog. Die Viëtnamese kommuniste was nou in staat om hulp te verkry van beide die Sowjetunie en die Volksrepubliek China.
In Maart 1954 verloor die Franse die Slag van Dien Bien Phu in die noordweste van Viëtnam. Hulle het uiteindelik ooreengekom om met die kommuniste te onderhandel.
By die Geneefse konferensie in 1954 het Viëtnam en die twee ander lande van Indochina hul onafhanklikheid verkry. 'N Militêre wapenstilstand is op die 17de parallel ingestel ter voorbereiding van die verkiesing vir die hereniging van Viëtnam.
Suid -Viëtnam, met die steun van die Verenigde State, het geweier dat die verkiesing plaasvind. Na 'n paar jaar van relatiewe vrede en heropbou het die kommuniste besluit om militêre aktiwiteite te hernu met die doel om die land te verenig.
A.M. Jones. Afrika en Indonesië. Leiden, 1964. 'n Studie van die invloed van die Maleis-Polinesiese kultuur op die van Madagaskar en Afrika
James Hornell. Watervervoer. Cambridge, 1946. Die ontwikkeling van die kano vir uitstappers en ander soorte bote word bespreek.
David Lewis. Ons, die Navigators. Honolulu, 1972. Die tegnieke van natuurlike navigasie soos gebruik deur die Polinesiërs word op 'n Stille Oseaan -reis getoets.
Die Field Museum of Natural History, uitstalling oor reis deur die suidelike see
National Geographic. Hierdie tydskrif het verskeie artikels gepubliseer oor die tradisionele navigasiepraktyke van die Stille Oseaan.
Openbare televisiestasies. Die PBS ondersteun graag onafhanklike dokumentêre programme en het in die verlede 'n aantal programme gewys oor pre-moderne navigasie en seereise.
Die kolonies van New England
Die eerste Engelse emigrante na die kolonies van New England was 'n klein groepie Puriteinse separatiste, later die Pelgrims genoem, wat in 1620 in Plymouth aangekom het om Plymouth Colony te stig. Tien jaar later stuur 'n welgestelde sindikaat, bekend as die Massachusetts Bay Company, 'n veel groter (en meer liberale) groep Puriteine ​​om 'n ander nedersetting in Massachusetts te stig. Met die hulp van plaaslike inboorlinge het die koloniste gou die greep gekry op boerdery, visvang en jag, en Massachusetts het floreer.
Namate die nedersettings in Massachusetts uitgebrei het, het hulle nuwe kolonies in New England gegenereer. Puriteine ​​wat gedink het dat Massachusetts nie vroom genoeg was nie, het die kolonies Connecticut en New Haven gevorm (die twee saam in 1665). Intussen het Puriteine ​​wat gedink het dat Massachusetts te beperkend was, die kolonie Rhode Island gevorm, waar almal, insluitend Joodse mense, 'n volledige vreugde in godsdiensbeoefening geniet het. " Ten noorde van die Massachusettsbaaikolonie, 'n handjievol avontuurlike setlaars vorm die kolonie New Hampshire.
Noorse ontdekkingsreisigers was die eerste Europeërs wat bekend was om hul voete te vestig op wat tans Noord -Amerika is. Noorse reise na Groenland en Kanada word bevestig deur historiese en argeologiese bewyse.  Die Noordermanne het in die laat 10de eeu 'n kolonie in Groenland gestig en duur tot in die middel van die 15de eeu, met hof- en parlementêre vergaderings (þing) vind plaas by Brattahlíð en 'n biskop in Garðar.  Die oorblyfsels van 'n nedersetting by L'Anse aux Meadows in Newfoundland, Kanada, is in 1960 ontdek en is omstreeks die jaar 1000 gedateer (koolstof datering 990–1050 CE).  L'Anse aux Meadows is die enigste plek wat algemeen aanvaar word as bewys van pre-Columbiaanse trans-oseaniese kontak. Dit is deur die UNESCO in 1978 aangewys as 'n wêrelderfenisgebied.  Dit is ook opvallend vir die moontlike verband met die poging tot kolonie Vinland, gestig deur Leif Erikson in dieselfde tydperk of, in die breër, met die Noorse kolonisering van Amerika. .  Die broer van Leif Erikson het die eerste kontak gehad met die inheemse bevolking van Noord -Amerika, wat bekend sou staan ​​as die skrælings. Nadat hulle agt van die inboorlinge gevang en vermoor het, is hulle aangeval by hul gestrandte skepe, wat hulle verdedig het. 
Terwyl sommige Noorse kolonies reeds in die 10de eeu in die noordooste van Noord -Amerika gestig is, het daar in 1492 'n stelselmatige Europese kolonisasie begin. 'N Spaanse ekspedisie onder leiding van die Italiaanse ontdekkingsreisiger Christopher Columbus het weswaarts gevaar om 'n nuwe handelsroete na die Verre Ooste te vind, maar het per ongeluk geland in wat by Europeërs bekend gestaan ​​het as die 'Nuwe Wêreld'. Hy land op 12 Oktober 1492 op Guanahani (moontlik Cat Island) in die Bahamas, wat die Lucayan -bevolking sedert die 9de eeu bewoon het. Wes-Europese verowering, grootskaalse verkenning en kolonisasie het spoedig gevolg na die Spaanse en Portugese finale herowering van Iberia in 1492. Columbus se eerste twee reise (1492–93) bereik Hispaniola en verskeie ander Karibiese eilande, waaronder Puerto Rico en Kuba. In die 1494-verdrag van Tordesillas, wat deur die pous bekragtig is, het die twee koninkryke van Kastilië (in 'n persoonlike unie met ander koninkryke van Spanje) en Portugal die hele nie-Europese wêreld in twee gebiede van verkenning en kolonisasie verdeel, van noord na suid grens wat deur die Atlantiese Oseaan en die oostelike deel van die huidige Brasilië gesny het. Op grond van hierdie verdrag en op vroeë aansprake deur die Spaanse ontdekkingsreisiger Vasco Núñez de Balboa, ontdekker van die Stille Oseaan in 1513, het die Spaanse groot gebiede in Noord-, Sentraal- en Suid -Amerika verower. Hulle het die Karibiese Eilande begin koloniseer deur eilande soos Kuba, Puerto Rico en Hispaniola as basis te gebruik.
Die Spanjaarde het ander doelwitte in hul verkenning van die land gehad as die latere Europese moondhede. Hulle het drie doelwitte vir verkenning gehad: 'Oorwin, bekeer of word ryk'.  [ mislukte verifikasie ] Die Spaanse het hul aansprake op die Nuwe Wêreld geregverdig op grond van die Ideals of the Reconquista.  Hulle het hul herowering van die Iberiese Skiereiland uit die beheer van die Moor gesien as 'n bewys van die "goddelike hulp". Hulle het geglo dat dit hul plig was om die inboorlinge van die ewige verdoemenis te red deur hulle tot die Christendom te bekeer. uiteindelik Pous geword het en Spanje het hul reg om die Christendom oor die hele wêreld te implementeer, geregverdig. 
Gedurende die eerste en 'n half eeu na Columbus se reise het die inheemse bevolking van Amerika na raming met 80% gedaal (van ongeveer 50 miljoen in 1492 tot agt miljoen in 1650),  meestal deur uitbrake van die Ou Wêreld -siekte. Sommige skrywers het aangevoer dat hierdie demografiese ineenstorting die eerste grootskaalse daad van volksmoord in die moderne era is.   Tien jaar nadat Columbus in die Amerikas aangekom het, is die administrasie van Hispaniola gegee aan Nicolás de Ovando in die Orde van Alcántara, gestig tydens die Reconquista. Net soos op die Iberiese skiereiland, het die inwoners van Hispaniola nuwe landmeesters gekry, terwyl godsdienstige bevele die plaaslike administrasie hanteer het. Geleidelik die encomienda stelsel wat hulde gebring het (toegang tot inheemse arbeid en belasting) aan Europese setlaars. Die Spaanse veroweraar Hernán Cortés het die Asteke -koninkryk oorgeneem en van 1519 tot 1521 voer hy 'n veldtog teen die Asteke -ryk, onder leiding van Moctezuma II. Die Azteekse hoofstad, Tenochtitlan, het Mexico -stad geword, die hoofstad van wat die Spaanse nou "Nuwe Spanje" noem. Meer as 240 000 Asteke het gesterf tydens die beleg van Tenochtitlan, 100 000 in gevegte,  terwyl 500–1 000 van die Spanjaarde wat by die verowering betrokke was, gesterf het. Ander veroweraars, soos Hernando de Soto, Francisco Vázquez de Coronado en Álvar Núñez Cabeza de Vaca, het in die vroeë 1500's verder onderskeidelik noordwaarts gestoot, van onderskeidelik Florida, Mexiko en die Karibiese Eilande. In 1513 het Vasco Núñez de Balboa die landengte van Panama oorgesteek en die eerste Europese ekspedisie gelei om die Stille Oseaan vanaf die weskus van die Nuwe Wêreld te sien. In 'n aksie met 'n volgehoue ​​historiese invoer, het Balboa die Stille Oseaan en al die aangrensende gronde vir die Spaanse kroon geëis. Dit was 1517 voordat 'n ander ekspedisie, van Kuba, Sentraal -Amerika besoek het, aan die kus van Yucatán geland op soek na slawe. In die suide verower Francisco Pizarro die Inca -ryk gedurende die 1530's. As gevolg hiervan, teen die middel van die 16de eeu, het die Kroon van Kastilië, behalwe sy vroeëre Karibiese gebiede, beheer oor baie van die weste van Suid-Amerika en die suide van Noord-Amerika verkry. Die kroon het die wette van Indië vasgestel om sy mag teen die encomenderos en veroweraars en om die inlywing van die inboorlinge in die koloniale samelewing te reguleer. Die eeue van voortdurende konflikte tussen die Noord-Amerikaanse Indiane en die Anglo-Amerikaners was minder ernstig as die verwoesting wat die digbevolkte Meso-Amerikaanse, Andes- en Karibiese hartlande veroorsaak het.  Om hul troepe te beloon, het die Conquistadores het dikwels Indiese dorpe aan hul troepe en offisiere toegeken. Swart Afrikaanse slawe is op sommige plekke ingevoer as plaasvervanger vir inheemse Amerikaanse arbeid - insluitend die Wes -Indiese Eilande, waar die inheemse bevolking op baie eilande besig was om uit te sterf.
By die terugkeer van Columbus na Hispaniola in 1493 kom hy aan met 17 skepe en 1200 man, maar daar was min goud oor. Hulle "het op die eiland rondgeloop in bendes wat goud soek en vroue en kinders as slawe vir seks en arbeid geneem het."  In 1500 het Columbus geskryf dat "daar baie handelaars is wat meisies gaan soek wat van nege tot tien nou in aanvraag is."  As gevolg van die tekort aan goud, het die Spaanse die "Practice of Tribute" ingestel onder die encomienda -stelsel wat vereis dat elke Indiese mannetjie elke negentig dae 'n sekere hoeveelheid goud moes inlewer of die dood in die gesig staar. was beide vir die inboorlinge onbegryplik en word as 'n manipulasie -taktiek gebruik.Die dokument verklaar dat die inheemse onderdane van die Spaanse Kroon was en gemartel sou word as hulle teëstaan.  Namate die inheemse bevolking afgeneem het, het die Europeërs mense van ander eilande ontvoer, soos die Lucayan, om te werk in die velde en myne van Hispaniola. Teen die 1600's was die eiland al meer as 'n eeu verlate. 
In dieselfde tyd as Spanje, het Portugal lande in Noord -Amerika (Kanada) geëis en 'n groot deel van die oostelike Suid -Amerika gekoloniseer, wat dit Santa Cruz en Brasilië genoem het. Namens beide die Portugese en Spaanse krone, het die kartograaf Americo Vespuscio die Amerikaanse ooskus verken en sy nuwe boek gepubliseer Mundus Novus (Nuwe wêreld) in 1502–1503, wat die oortuiging dat die Amerikas die oostelikste deel van Asië was, weerlê het en bevestig het dat Columbus 'n stel vastelande bereik het wat voorheen aan Europeërs ongehoord was. Kartograwe gebruik steeds 'n gelatiniseerde weergawe van sy voornaam, Amerika, vir die twee kontinente. In April 1500 beweer die Portugese adellike Pedro Álvares Cabral dat die streek Brasilië na Portugal die effektiewe kolonisasie van Brasilië begin het drie dekades later met die stigting van São Vicente in 1532 en die instelling van die stelsel van kapteinskappe in 1534, wat later deur ander vervang is stelsels. Ander het probeer om die oostelike kus van die huidige Kanada en die River Plate in Suid-Amerika te koloniseer. Hierdie ontdekkingsreisigers sluit in João Vaz Corte-Real in Newfoundland João Fernandes Lavrador, Gaspar en Miguel Corte-Real en João Álvares Fagundes, in Newfoundland, Groenland, Labrador en Nova Scotia (van 1498 tot 1502 en in 1520).
Gedurende hierdie tyd het die Portugese geleidelik oorgegaan van 'n aanvanklike plan om handelsposte te vestig na 'n uitgebreide kolonisering van wat nou Brasilië is. Hulle het miljoene slawe ingevoer om hul plantasies te bestuur. Die Portugese en Spaanse koninklike regerings sou na verwagting oor hierdie nedersettings regeer en ten minste 20% van alle skatte wat ingesamel is (die quinto werklik versamel deur die Casa de Contratación), benewens die invordering van alle belasting wat hulle kon. Teen die laat 16de eeu was silwer uit die Amerikas verantwoordelik vir 'n vyfde van die gesamentlike totale begroting van Portugal en Spanje.  In die 16de eeu het miskien 240 000 Europeërs hawens in die Amerikas binnegekom.  
Frankryk het kolonies in die Amerikas gestig: in die ooste van Noord -Amerika (wat nie noord van Florida deur Spanje gekoloniseer is nie), 'n aantal Karibiese eilande (wat dikwels reeds deur die Spaanse verower is of deur siektes ontvol is) en klein kusdele van Suid-Amerika. Franse ontdekkingsreisigers was Giovanni da Verrazzano in 1524 Jacques Cartier (1491–1557), Henry Hudson (1560–1611) en Samuel de Champlain (1567–1635), wat die streek Kanada ondersoek het wat hy as New France gevestig het.
In die Franse koloniale streke was die fokus van die ekonomie op suikerplantasies in die Karibiese Eilande. In Kanada was die pelshandel met die inboorlinge belangrik. Ongeveer 16 000 Franse mans en vroue het koloniseerders geword. Die oorgrote meerderheid het bestaansboere langs die St. Lawrencerivier geword. Met 'n gunstige siekteomgewing en baie grond en voedsel, het hulle getalle teen 1760 eksponensieel gegroei. Hulle kolonie is in 1760 deur Brittanje oorgeneem, maar sosiale, godsdienstige, regs-, kulturele en ekonomiese veranderinge was min in 'n samelewing wat styf vasgeklou het. na sy onlangs gevormde tradisies.  
Britse kolonisasie het met Noord -Amerika begin, amper 'n eeu na Spanje. Die relatief laat aankoms het beteken dat die Britte die ander Europese kolonisasie magte as modelle vir hul pogings kon gebruik.  Geïnspireer deur die Spaanse rykdom uit kolonies wat gegrond was op die verowering van die Asteke, Inka's en ander groot inheemse Amerikaanse bevolkings in die 16de eeu, het hul eerste poging tot kolonisasie plaasgevind in Roanoke en Newfoundland, hoewel dit nie geslaagd was nie.  In 1606 verleen King James I 'n handves met die doel om die rykdom te ontdek by hul eerste permanente nedersetting in Jamestown, Virginia in 1607. Hulle word geborg deur gewone aandelemaatskappye, soos die geoktrooieerde Virginia Company, gefinansier deur ryk Engelse wat oordryf die ekonomiese potensiaal van die land. 
Die Protestantse Hervorming van die 16de eeu het die eenheid van die Westerse Christendom verbreek en gelei tot die vorming van talle nuwe godsdienstige sektes, wat dikwels onder vervolging deur regeringsowerhede te staan ​​gekom het. In Engeland het baie mense die organisasie van die Church of England teen die einde van die 16de eeu bevraagteken. Een van die belangrikste manifestasies hiervan was die Puriteinse beweging, wat die bestaande Kerk van Engeland wou "suiwer" van die oorblywende Katolieke rituele. Die eerste van hierdie mense, bekend as die Pelgrims, land in November 1620 op Plymouth Rock, MA. Deurlopende golwe van onderdrukking het gelei tot die migrasie van ongeveer 20 000 Puriteine ​​na New England tussen 1629 en 1642, waar hulle verskeie kolonies gestig het. Later in die eeu is die nuwe Pennsylvania -kolonie aan William Penn gegee ter vereffening van die skuld wat die koning aan sy vader geskuld het. Die regering is in ongeveer 1682 deur William Penn gestig om hoofsaaklik 'n toevlugsoord vir vervolgde Engelse Kwakers te word, maar ander is verwelkom. Baptiste, Duitse en Switserse Protestante en Anabaptiste het ook na Pennsylvania gestroom. Die lok van goedkoop grond, godsdiensvryheid en die reg om hulself met hul eie hand te verbeter, was baie aantreklik. 
As gevolg van diskriminasie was daar dikwels 'n skeiding tussen Engelse koloniale gemeenskappe en inheemse gemeenskappe. Die Europeërs beskou die inboorlinge as woeste wat nie waardig was om deel te neem aan wat hulle as 'n beskaafde samelewing beskou nie.Die inboorlinge van Noord -Amerika sterf nie naastenby so vinnig of so erg soos in Sentraal- en Suid -Amerika nie, deels as gevolg van hul uitsluiting van die Britse samelewing. Die inheemse bevolking is steeds van hul geboorteland ontneem en is verder uit die weste gestoot.  Die Engelse het uiteindelik 'n groot deel van Oos -Noord -Amerika, die Karibiese Eilande en dele van Suid -Amerika beheer. Hulle het ook Florida en Quebec verwerf in die Franse en Indiese oorlog.
John Smith het die koloniste van Jamestown oortuig dat die soek na goud nie na hul onmiddellike behoeftes vir kos en skuiling omsien nie. Die gebrek aan voedselsekerheid wat tot 'n uiters hoë sterftesyfer gelei het, was baie ontstellend en het wanhoop onder die koloniste veroorsaak. Om die kolonie te ondersteun, is talle aanbodmissies georganiseer. Tabak het later 'n kontantgewas geword, met die werk van John Rolfe en ander, vir uitvoer en die volhoubare ekonomiese drywer van Virginia en die naburige kolonie Maryland. Plantasie -landbou was 'n primêre aspek van die kolonies in die suidooste van die VSA en in die Karibiese Eilande. Hulle het sterk staatgemaak op Afrikaanse slawe -arbeid om hul ekonomiese strewe te onderhou. 
Vanaf die begin van die nedersettings van Virginia in 1587 tot in die 1680's was die belangrikste bron van arbeid en 'n groot deel van die immigrante bediende wat op soek was na nuwe lewe in die oorsese kolonies. Gedurende die 17de eeu het bediende bediendes driekwart van alle Europese immigrante na die Chesapeake-streek uitgemaak. Die meeste bediendes was tieners uit Engeland met 'n swak ekonomiese vooruitsig tuis. Hulle vaders het die papiere onderteken wat hulle gratis toegang tot Amerika en 'n onbetaalde werk gegee het totdat hulle volwasse geword het. Hulle het kos, klere, huisvesting gekry en boerdery- of huishoudelike vaardighede aangeleer. Amerikaanse grondeienaars het arbeiders nodig gehad en was bereid om te betaal vir 'n arbeidersreis na Amerika as hulle hulle etlike jare bedien. Deur werk vir vyf tot sewe jaar se werk te verkoop, kon hulle dan self begin in Amerika.  Baie van die migrante uit Engeland is in die eerste paar jaar dood. 
Ekonomiese voordeel het ook die Darien-skema, 'n noodlottige onderneming deur die Koninkryk Skotland, laat beweeg om die eilandjie van Panama in die laat 1690's te vestig. Die Darien -skema het ten doel gehad om handel deur daardie deel van die wêreld te beheer en sodoende Skotland tot 'n wêreldhandelsmoondheid te bevorder. Dit is egter gedoem deur swak beplanning, kort voorsiening, swak leierskap, 'n gebrek aan vraag na handelsware en verwoestende siektes.  Die mislukking van die Darien -skema was een van die faktore wat die Koninkryk van Skotland in die Wet van die Unie van 1707 gelei het toe die Koninkryk van Engeland die verenigde Koninkryk van Groot -Brittanje geskep het en Skotland kommersiële toegang tot Engelse, nou Britse, kolonies gegee het . 
Toe pous Alexander VI die Inter caetera bul in Mei 1493 om die nuwe lande aan die Koninkryk Spanje toe te ken, versoek hy in ruil vir die evangelisering van die mense. Tydens Columbus se tweede reis het Benediktynse monnike hom saam met twaalf ander priesters vergesel. Deur middel van 'n praktyk genaamd die Mission System, is gemeenskappe onder toesig in grensgebiede gestig sodat Spaanse priesters die evangelie aan die inheemse bevolking kon verkondig. Hierdie missies is in die Spaanse kolonies gevestig, wat strek vanaf die suidwestelike gedeeltes van die huidige Verenigde State deur Mexiko en na Argentinië en Chili. In die 1530's het die Spaanse Rooms -Katolieke Kerk, wat arbeid en samewerking van die inboorlinge nodig gehad het, in Quechua, Nahuatl, Guaraní en ander inheemse Amerikaanse tale geëvangeliseer. Dit het bygedra tot die uitbreiding van inheemse tale, insluitend die vestiging van stamskryfstelsels. Een van die eerste primitiewe skole vir inheemse Amerikaners is in 1523 deur Fray Pedro de Gante gestig.
Aangesien slawerny tussen Christene verbied is en slegs in nie-Christelike krygsgevangenes of mans wat reeds as slawe verkoop is, opgelê kon word, was die debat oor kerstening veral gedurende die 16de eeu skerp. Later het twee Dominikaanse priesters, Bartolomé de Las Casas en die filosoof Juan Ginés de Sepúlveda, die debat in Valladolid gevoer, met eersgenoemde wat aangevoer het dat inheemse Amerikaners soos alle ander mense met siele beskik het, terwyl laasgenoemde in teenstelling daarmee aangevoer het om hul regverdiging te regverdig verslawing. In 1537 het die pouslike bul Sublimis Deus het definitief erken dat inheemse Amerikaners siele besit, wat hul slawerny verbied, sonder om 'n einde te maak aan die debat. Sommige beweer dat 'n inboorling wat in opstand gekom het en toe gevange geneem is, nietemin slawe kon wees. Die proses van kerstening was aanvanklik gewelddadig: toe die eerste Franciskane in 1524 in Mexiko aankom, het hulle die plekke wat aan heidense kultus gewy is, verbrand, en 'n groot deel van die plaaslike bevolking vervreem.  Gevolglik was die inboorlinge gedwing om hul stammoortuigings tussen generasies aan die kaak te stel en hul geskiedenis te onderwerp.
Die praktyk van slawerny was nie ongewoon in die inheemse samelewing voor die aankoms van die Europeërs nie. Gevange lede van mededingende stamme is dikwels gebruik as slawe en/of as offer vir mense. Maar met die koms van blanke koloniste, het die Indiese slawerny "gekommodifiseer, uitgebrei op onverwagte maniere en lyk dit soos die mensehandel wat vandag vir ons herkenbaar is". 
Terwyl die siekte die belangrikste moordenaar van die Indiane was, was die praktyk van slawerny ook 'n belangrike bydraer tot die inheemse dodetal.  Met die koms van ander Europese koloniale moondhede, het die slawerny van inheemse bevolkings toegeneem namate hierdie ryke tot dekades later wetgewing teen slawerny ontbreek het. Daar word beraam dat tussen Columbus se aankoms en aan die einde van die negentiende eeu tussen 2,5 en 5 miljoen inheemse Amerikaners tot slawerny gedwing is. Inheemse mans, vroue en kinders is dikwels gedwing om te werk in yl bevolkte grense, in die huishouding of in die giftige goud- en silwermyne.  Om soveel goud as moontlik te onttrek, het die Europeërs vereis dat alle mans bo die ouderdom van 13 jaar goud as huldeblyk verruil. Hierdie praktyk was bekend as die encomienda -stelsel en het gratis inheemse arbeid aan die Spanjaarde verleen. Op grond van die gebruik van huldeblyk van Moslems en Jode tydens die Reconquista, het die Spaanse Kroon 'n aantal inheemse arbeiders toegestaan ​​aan 'n encomendero, wat gewoonlik 'n conquistador of ander prominente Spaanse man was. Onder die toekenning was hulle verplig om die inboorlinge te beskerm en hulle tot die Christendom te bekeer. In ruil vir hul gedwonge bekering tot die Christendom, moes die inboorlinge hulde bring in die vorm van goud, landbouprodukte en arbeid. Die Spaanse kroon het die ernstige mishandeling gesien en het probeer om die stelsel te beëindig deur die wette van Burgos (1512–13) en die nuwe wette van Indië (1542). Die encomenderos het egter geweier om aan die nuwe maatreëls te voldoen, en die inheemse bevolking is steeds uitgebuit. Uiteindelik is die encomienda -stelsel vervang deur die repartimiento stelsel wat eers in die laat 18de eeu afgeskaf is. 
In die Pueblo -opstand van 1680 het die Pueblo -stam 'n opstand gelei wat gelei het tot die dood van 400 Spaanse koloniseerders en die herwinning van inheemse grond. Andrés Resendez voer aan dat dit 'die grootste opstand teen die ander slawerny' is.  Resendez voer ook aan dat die daders van inheemse slawerny nie altyd Europese koloniste was nie. Hy beweer dat die opkoms van kragtige Indiese stamme in die huidige suidweste van Amerika, soos die Comanche, in die vroeë 1700's tot inheemse beheer van die inheemse Amerikaanse slawehandel gelei het. Die aankoms van Europese setlaars in die Weste het die slaweverkeer teen die negentiende eeu verhoog.  Daar is debat oor die vraag of die inheemse bevolking van die Amerikas 'n groter demografiese agteruitgang gehad het as die Afrika -kontinent, ondanks dat laasgenoemde ongeveer 12,5 miljoen individue verloor het aan die transatlantiese slawehandel. 
Teen die 18de eeu was die oorweldigende aantal swart slawe van so 'n aard dat die slawerny van Amerika nie so algemeen gebruik word nie. Afrikaners, wat aan boord van slaweskepe na die Amerikas geneem is, is hoofsaaklik uit hul Afrika -tuislande verkry deur kusstamme wat hulle gevang en verkoop het. Europeërs het handel gedryf vir slawe met die slawe van die plaaslike inheemse Afrikaanse stamme in ruil vir rum, gewere, kruit en ander vervaardigingsprodukte. Die totale slawehandel na eilande in die Karibiese Eilande, Brasilië, die Portugese, Spaanse, Franse, Nederlandse en Britse ryke het na raming 12 miljoen Afrikane betrek.   Die oorgrote meerderheid van hierdie slawe het na suikerkolonies in die Karibiese Eilande en na Brasilië gegaan, waar die lewensverwagting kort was en die getalle voortdurend aangevul moes word. Hoogstens is ongeveer 600 000 Afrika -slawe na die Verenigde State ingevoer, oftewel 5% van die 12 miljoen slawe wat uit Afrika gebring is. 
Alhoewel slawerny teen die missie van die Katolieke Kerk was, het die koloniseerders die praktyk regverdig deur middel van die breedtegraadsteorie, ondersteun deur Aristoteles en Ptolemaeus. In hierdie perspektief het breedtegordelbande om die aarde gedraai en ooreenstem met spesifieke menslike eienskappe. Die mense uit die 'koue gebied' in Noord-Europa was 'van mindere verstand', terwyl die van die 'warm gebied' in Afrika suid van die Sahara intelligent was, maar 'swakker en minder gemoedelik'.  Volgens die teorie weerspieël dié van die "gematigde gebied" oor die Middellandse See 'n ideale balans tussen sterkte en omsigtigheid. Sulke idees oor breedtegraad en karakter regverdig 'n natuurlike menslike hiërargie. 
Tydens die goue stormloop van die 1800's het Indiese slawerny floreer. Die Amerikaanse grondeienaar, John Bidwell, het Indiese kinders gedwing om op sy plaas te werk deur hulle bang te maak met verhale oor mensvretende grizzlybere. Hy het sy beskerming en die aanbied van voedsel en klere geregverdig as billike betaling vir inheemse arbeid. Kaptein John Sutter het die Indiese slawe betaal met metaalskywe wat met stervormige gate geslaan is om tred te hou met hoeveel werk hulle gedoen het. Twee weke se werk het beteken dat hulle 'n katoenhemp of 'n broek kon ontvang. Andrew Kelsey het die slawerny van vyfhonderd Pomo -Indiane georganiseer, waar hulle geslaan en geskiet het vir vermaaklikheid. Hulle het ook jong Indiese vroue verkrag. In 1849 het die Indiane uiteindelik Kelsey in opstand gekom en vermoor in wat bekend geword het as die Bloody Island Massacre. Ander wette het 'n pioenstelsel gewettig wat verhoor en gestraf kon word vir enige Indiër wat op reis was sonder 'n behoorlike dienssertifikaat. Hierdie dokumente noem die "gevorderde lone" as 'n skuld wat terugbetaal moet word voordat die Indiër vry kan vertrek. Hierdie stelsel het boere in staat gestel om die migrasie van Indiërs te beheer en hulle aan die arbeidsvoorstel te onderwerp. Die Indiese wet van 1850 het alle vorme van uitbuiting en gruweldade van inheemse mense gewettig, insluitend die 'vakleerlingskap' van Indiese minderjariges, wat in die praktyk aan die aansoeker beheer oor die kind en hul verdienste gegee het. So het die vestiging van encomiendas, repartimientos, verkoop van veroordeelde arbeid en skuldpeil die formele slawerny vervang deur informele arbeids dwangpraktyke in te stel wat byna onmoontlik was om op te spoor, wat die slawehandel moontlik gemaak het. 
Rooms -Katolieke was die eerste groot godsdienstige groep wat na die Nuwe Wêreld immigreer het, aangesien setlaars in die kolonies van Portugal en Spanje, en later, Frankryk, tot die geloof behoort het. Engelse en Nederlandse kolonies, daarenteen, was geneig om meer godsdienstig uiteenlopend te wees. Setlaars in hierdie kolonies was onder meer Anglikane, Nederlandse Calviniste, Engelse Puriteine ​​en ander nie -konformiste, Engelse Katolieke, Skotse Presbiteriane, Franse Hugenote, Duitse en Sweedse Lutherane, sowel as Jode, Kwakers, Mennoniete, Amish en Morawiërs. 
Wetenskaplikes wat die tydperke ondersoek het voordat geskrewe historiese rekords gemaak is, het vasgestel dat die gebied waarna Suid -Afrika nou algemeen verwys word, een van die belangrikste sentrums van menslike evolusie was. Dit is sedert minstens 2,5 miljoen jaar gelede deur Australopithecines bewoon. Moderne menslike nedersetting het ongeveer 125 000 jaar gelede in die middelste steentydperk plaasgevind, soos blyk uit argeologiese ontdekkings by die Klasiesriviergrotte.  Die eerste menslike bewoning word geassosieer met 'n DNA -groep wat afkomstig is uit 'n noordwestelike gebied van Suider -Afrika en steeds voorkom in die inheemse Khoisan (Khoi en San). Suider-Afrika is later bevolk deur Bantoesprekende mense wat gedurende die vroeë eeue nC uit die westelike deel van Sentraal-Afrika getrek het.
By die Blombos -grot ontdek professor Raymond Dart in 1924 die skedel van 'n 2,51 miljoen jaar oue Taung -kind, die eerste voorbeeld van Australopithecus africanus ooit gevind. In die voetspore van Dart het Robert Broom in 1938 'n nuwe, meer robuuste hominied ontdek Paranthropus robustus by Kromdraai, en in 1947 ontdek nog 'n paar voorbeelde van Australopithecus africanus op Sterkfontein. In verdere navorsing by die Blombos-grot in 2002, is stene ontdek wat gegraveer is met ruit- of kruispatroonpatrone, dateer uit ongeveer 70 000 jaar gelede. Dit is geïnterpreteer as die vroegste voorbeeld wat ooit ontdek is van abstrakte kuns of simboliese kuns wat deur Homo sapiens. 
Baie meer spesies vroeë hominiede het die afgelope dekades aan die lig gekom. Die oudste is Little Foot, 'n versameling voetbene van 'n onbekende hominied tussen 2,2 en 3,3 miljoen jaar oud, wat op Sterkfontein deur Ronald J. Clarke ontdek is. 'N Belangrike onlangse vonds was die van 1,9 miljoen jaar oud Australopithecus sediba, ontdek in 2008. In 2015 is die ontdekking naby Johannesburg van 'n voorheen onbekende spesie van Homo is aangekondig, genoem Homo naledi. Dit is beskryf as een van die belangrikste paleontologiese ontdekkings in die moderne tyd. 
Daar word vermoed dat die afstammelinge van die middelste paleolitiese bevolkings die inheemse San- en Khoikhoi -stamme is. Die vestiging van Suider -Afrika deur die voorouers van die Khoisan stem ooreen met die vroegste skeiding van die bestaande Homo sapiens bevolkings altesaam, wat in genetiese wetenskap verband hou met wat in wetenskaplike terme beskryf word as matrilineêre haplogroep L0 (mtDNA) en patrilineêre haplogroep A (Y-DNA), afkomstig uit 'n noordwestelike gebied van Suider-Afrika.   
Die San en Khoikhoi word onder die term Khoisan gegroepeer en word in wese slegs onderskei deur hul onderskeie beroepe. Terwyl die San jagter-versamelaars was, was die Khoikhoi herders.    Die oorspronklike oorsprong van die Khoikhoi bly onseker.  
Argeologiese ontdekkings van veebene op die Kaapse skiereiland dui aan dat die Khoikhoi ongeveer 2000 jaar gelede daar begin vestig het.  In die laat 15de en vroeë 16de eeu het Portugese seelui, wat die eerste Europeërs aan die Kaap was, pastorale Khoikhoi met vee teëgekom. Later het Engelse en Nederlandse seevaarders in die laat 16de en 17de eeu metale vir beeste en skape met die Khoikhoi verruil. Die konvensionele siening is dat die beskikbaarheid van vee een van die redes was waarom die Nederlandse Oos-Indiese Kompanjie in die middel van die 17de eeu 'n oprigplek opgerig het waar die hawestad Kaapstad vandag geleë is.
Die oprigting van die verhoogpos deur die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie aan die Kaap in 1652 het die Khoikhoi spoedig in konflik gebring met Nederlandse setlaars oor grondbesit. Beeste wat ritsel en veediefstal het gevolg, met die Khoikhoi wat uiteindelik met geweld uit die skiereiland verdryf is, na 'n opeenvolging van oorloë. Die eerste Khoikhoi - Nederlandse oorlog het in 1659 uitgebreek, die tweede in 1673 en die derde 1674–1677.  Teen die tyd dat hulle neergeslaan en uit die Kaapse Skiereiland en omliggende distrikte verdryf is, is die Khoikhoi -bevolking gedemineer deur 'n pokke -epidemie wat deur Nederlandse matrose ingestel is en waarteen die Khoikhoi geen natuurlike weerstand of inheemse medisyne gehad het nie. 
Die Bantoe -mense Redigeer
Die Bantoe -uitbreiding was een van die belangrikste demografiese bewegings in die menslike voorgeskiedenis, wat 'n groot deel van die Afrika -kontinent gedurende die 2de en 1ste millennia v.C.  Bantoesprekende gemeenskappe het suidelike Afrika vanaf die Kongo-kom reeds in die 4de eeu vC bereik.  Die opkomende Bantoes het die Khoikhoi -gebied binnegedring en die oorspronklike inwoners van die streek gedwing om na meer dorre gebiede te verhuis. [ aanhaling nodig ] Sommige groepe, voorouers van die hedendaagse Nguni-mense (die Zoeloe, Xhosa, Swazi en Ndebele), het verkies om naby die oostelike kus van die huidige Suid-Afrika te woon.  Ander, nou bekend as die Sotho - Tswana -mense (Tswana, Pedi en Sotho), vestig hulle in die binneland op die plato bekend as die Hoëveld,  terwyl die hedendaagse Venda-, Lemba- en Tsonga -mense hul tuiste in die noordoostelike gebiede van die huidige Suid-Afrika.
Die Koninkryk Mapungubwe, wat naby die noordelike grens van die huidige Suid-Afrika geleë was, by die samevloeiing van die riviere Limpopo en Shashe langs die huidige Zimbabwe en Botswana, was die eerste inheemse koninkryk in suidelike Afrika tussen 900 en 1300 nC Dit het ontwikkel tot die grootste koninkryk op die subkontinent voordat dit verlaat is weens klimaatsveranderinge in die 14de eeu. Smiths het voorwerpe van yster, koper en goud geskep, beide vir plaaslike dekoratiewe gebruik en vir buitelandse handel. Die koninkryk beheer handel deur die hawens in Oos -Afrika na Arabië, Indië en China en dwarsdeur Suider -Afrika, wat dit ryk maak deur die ruil van goud en ivoor vir invoer soos Chinese porselein en Persiese glaskrale. 
Besonderhede van die kontak tussen Bantoesprekendes en die inheemse etniese Khoisan-groep bly grootliks onondersoek, alhoewel daar sprake is van linguistiese bewys van assimilasie, aangesien verskeie suidelike Bantoetale (veral Xhosa en Zoeloe) teoretiseer is deurdat hulle baie klikkonsonante uit die Khoisan-tale bevat, aangesien die moontlikhede om sodanig onafhanklik te ontwikkel, ook geldig is.
Portugese rol Redigeer
Die Portugese seevaarder Bartolomeu Dias was die eerste Europeër wat die kuslyn van Suid -Afrika in 1488 verken het, terwyl hy probeer het om 'n handelsroete na die Verre Ooste te ontdek via die mees suidelike kaap van Suid -Afrika, wat hy genoem het Cabo das Tormentas, wat Kaap van Storms beteken. In November 1497 het 'n vloot Portugese skepe onder bevel van die Portugese seevaarder Vasco da Gama die Kaap die Goeie Hoop afgerond. Teen 16 Desember was die vloot verby die Groot Visrivier aan die ooskus van Suid -Afrika, waar Dias vroeër teruggedraai het. Da Gama het die naam Natal gegee aan die kus waarheen hy verbygegaan het, wat in Portugees Kersfees beteken. Da Gama se vloot het noordwaarts na Zanzibar gegaan en later ooswaarts gevaar, uiteindelik Indië bereik en die Kaapse roete tussen Europa en Asië oopgemaak. 
Nederlandse rol Edit
Die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie (in die Nederlands van die dag: Vereenigde Oostindische Compagnie, of VOC) besluit om in 1652 'n permanente nedersetting aan die Kaap te vestig.Die VOC, een van die groot Europese handelshuise wat die speseryroete na die Ooste vaar, was nie van plan om die gebied te koloniseer nie, maar wou net 'n veilige basiskamp vestig waar verbygaande skepe skuiling en diens kon kry,  en waar honger was. matrose kon vars voorraad vleis, vrugte en groente opdok. Vir hierdie doel bereik 'n klein VOC -ekspedisie onder bevel van Jan van Riebeeck Tafelbaai op 6 April 1652. 
Die VOC het hulle aan die Kaap gevestig om hul handelsskepe te voorsien. Die Khoikhoi het opgehou handel dryf met die Hollanders [ aanhaling nodig ], en die Kaap en die VOC moes Nederlandse boere invoer om plase te vestig om die verbygaande skepe sowel as die groeiende VOC -nedersetting te voorsien. Die klein aanvanklike groep vryburgers, soos hierdie boere bekend gestaan ​​het, het geleidelik in getal toegeneem en hul plase verder noord en oos begin uitbrei na die gebied van die Khoikhoi.  Die vryburgers was oud-VOC-soldate en tuiniers, wat nie kon terugkeer na Holland toe hul kontrakte met die VOC voltooi is nie.  Die VOC het ook sowat 71 000 slawe na Indië, Indonesië, Oos -Afrika, Mauritius en Madagaskar na Kaapstad gebring. 
Die meerderheid burgers het 'n Nederlandse afkoms gehad en behoort aan die Nederduitse Gereformeerde Kerk, maar daar was ook 'n paar Duitsers wat gereeld Lutherane was. In 1688 het die Hollanders en die Duitsers die Franse Hugenote verenig, wat Calvinistiese Protestante was wat onder godsdiensvervolging in Frankryk gevlug het onder die Katolieke heerser, koning Lodewyk XIV.
Van Riebeeck het dit as onpolitiek geag om die plaaslike Khoi- en San -inboorlinge te verslaaf, sodat die VOC groot getalle slawe begin invoer het, hoofsaaklik uit die Nederlandse kolonies in Indonesië. Uiteindelik het van Riebeeck en die VOC begin om bediendes uit die Khoikhoi en die San te maak. Die afstammelinge van vakbonde tussen die Nederlandse setlaars en die Khoi-San en Maleise slawe het amptelik bekend gestaan ​​as onderskeidelik die Kaapse Kleurlinge en die Kaapse Maleiers. 'N Beduidende aantal van die nakomelinge van die blanke en slawe-vakbonde is opgeneem in die plaaslike proto-Afrikaanssprekende blanke bevolking. Die ras-gemengde genealogiese oorsprong van baie sogenaamde "blanke" Suid-Afrikaners is teruggevoer na vakbonde tussen rasse aan die Kaap tussen die Europese besetting en ingevoerde Asiatiese en Afrikaanse slawe, die inheemse Khoi en San, en hul verskillende nageslag.  Simon van der Stel, die eerste goewerneur van die Nederlandse nedersetting, bekend vir sy ontwikkeling van die winsgewende Suid-Afrikaanse wynbedryf, was self van gemengde ras. 
Britte aan die Cape Edit
In 1787, kort voor die Franse Revolusie, het 'n faksie binne die politiek van die Nederlandse Republiek, bekend as die Patriot Party, probeer om die regime van stadhouer William V. omver te werp. 1794/1795, wat daartoe gelei het dat die stadhouer uit die land gevlug het. Die Patriot -revolusionêre het toe die Bataafse Republiek uitgeroep, wat ten nouste verbonde was aan revolusionêre Frankryk. In reaksie hierop het die stadhouer, wat in Engeland gaan woon het, die Kew Letters uitgereik en koloniale goewerneurs beveel om hulle aan die Britte oor te gee. Die Britte neem toe die Kaap in 1795 in beslag om te keer dat dit in Franse hande val. Die Kaap is in 1803 aan die Nederlanders afgestaan. [ aanhaling nodig ] In 1805 het die Britte die Kaap as 'n prys geërf tydens die Napoleontiese oorloë,  weer die Kaap in beslag geneem uit die Frans beheerde Koninkryk Holland wat die Bataafse Republiek vervang het. [ aanhaling nodig ]
Net soos die Nederlanders voor hulle, het die Britte aanvanklik min belang in die Kaapkolonie gehad, behalwe as 'n strategies geleë hawe. Die Cape Articles of Capitulation van 1806 het die kolonie in staat gestel om "al hul regte en voorregte wat hulle tot dusver geniet het, te behou",  en dit het Suid -Afrika op 'n uiteenlopende weg van die res van die Britse Ryk geloods, wat die voortbestaan ​​van Romeinse -Nederlandse wetgewing. Britse soewereiniteit van die gebied is tydens die kongres van Wene in 1815 erken, terwyl die Nederlanders 'n betaling van 6 miljoen pond vir die kolonie aanvaar het.  As een van hul eerste take verbied hulle die gebruik van die Nederlandse taal in 1806 met die oog op die omskakeling van die Europese setlaars in die Britse taal en kultuur.  Dit het daartoe gelei dat meer van die Nederlandse koloniste gedwing is om weg te beweeg van Britse administratiewe bereik. Heelwat later, in 1820, oorreed die Britse owerhede ongeveer 5 000 middelklas Britse immigrante (die meeste van hulle 'in die handel') om Groot-Brittanje te verlaat. Baie van die 1820 Setlaars vestig hulle uiteindelik in Grahamstad en Port Elizabeth.
Die Britse beleid ten opsigte van Suid -Afrika sou wankel by opeenvolgende regerings, maar die oorhoofse noodsaaklikheid gedurende die 19de eeu was om die strategiese handelsroete na Indië te beskerm terwyl dit so min as moontlik uitgawes in die kolonie inhou. Hierdie doelwit is bemoeilik deur grenskonflikte met die Boere, wat gou 'n afkeer van die Britse gesag ontwikkel het. 
Europese verkenning van die binneland Edit
Kolonel Robert Jacob Gordon van die Nederlandse Oos -Indiese Kompanjie was die eerste Europeër wat dele van die binneland verken het terwyl hy onder leiding was van die Nederlandse garnisoen aan die herdoopte Kaap die Goeie Hoop, van 1780 tot 1795. Die vier ekspedisies wat Gordon tussen 1777 en 1786 onderneem het, is opgeteken in 'n reeks van honderde tekeninge wat gesamentlik bekend staan ​​as die Gordon Atlas, sowel as in sy tydskrifte, wat eers in 1964 ontdek is. 
Vroeë betrekkinge tussen die Europese setlaars en die Xhosa, die eerste Bantoe -mense wat hulle ontmoet het toe hulle na binne gewaag het, was vreedsaam. Daar was egter mededinging om grond, en hierdie spanning het vanaf 1779 tot skermutselings in die vorm van beesaanvalle gelei. 
Die Britse ontdekkingsreisigers David Livingstone en William Oswell, wat van 'n sendingstasie in die noordelike Kaapkolonie vertrek, was vermoedelik die eerste wit mans wat die Kalahari -woestyn in 1849 oorgesteek het.  Die Royal Geographical Society het Livingstone later 'n goud toegeken medalje vir sy ontdekking van die Ngami -meer in die woestyn. 
Zoeloe -militarisme en ekspansionisme Redigeer
Die Zoeloe-mense is deel van die Nguni-stam en was oorspronklik 'n minderjarige stam in die huidige noordelike KwaZulu-Natal, gestig ca. 1709 deur Zoeloe kaNtombela.
In die 1820's was daar 'n tyd van geweldige omwenteling met betrekking tot die militêre uitbreiding van die Zoeloe -koninkryk, wat die oorspronklike Afrika -stamstelsel met koninkryke vervang het. Sotho-sprekers ken hierdie tydperk as die difaqane ("gedwonge migrasie") Zoeloesprekendes noem dit die mfecane ("verpletterend"). 
Verskeie teorieë is aangevoer oor die oorsake van die difaqane, wat wissel van ekologiese faktore tot mededinging in die ivoorhandel.  'n Ander teorie skryf die episentrum van Zoeloe -geweld toe aan die slawehandel uit Delgoabaai in Mosambiek, noord van Zoeloeland.  Die meeste historici erken dat die Mfecane nie net 'n reeks gebeurtenisse was wat veroorsaak is deur die stigting van die Zoeloe -koninkryk nie, maar eerder 'n magdom faktore wat veroorsaak is voor en nadat Shaka Zulu aan bewind gekom het.   
In 1818 het Nguni -stamme in Zoeloeland 'n militaristiese koninkryk geskep tussen die Tugelarivier en die Pongola -rivier, onder die dryfveer van Shaka kaSenzangakhona, seun van die hoof van die Zoeloe -stam.  Shaka het groot leërs gebou, wat van die stamtradisie afgebreek het deur die leërs onder die beheer van sy eie offisiere te plaas eerder as deur oorerflike kapteins. Daarna begin hy met 'n massiewe uitbreidingsprogram, om diegene wat verset het in die gebiede wat hy verower het, dood te maak of tot slawe te maak. Syne impis (krygsregimente) is streng gedissiplineer: mislukking in die geveg beteken die dood. 
Die Zoeloe het gelei tot die massabeweging van baie stamme wat weer probeer het om diegene in nuwe gebiede te oorheers, wat gelei het tot wydverspreide oorlogvoering en golwe van verplasing wat oor die hele suidelike Afrika en verder versprei het. Dit het die vorming van verskeie nuwe nasiestate versnel, veral dié van die Sotho (die huidige Lesotho) en die Swazi (nou Eswatini (voorheen Swaziland)). Dit het die konsolidasie van groepe soos die Matebele, die Mfengu en die Makololo veroorsaak.
In 1828 is Shaka vermoor deur sy halfbroers Dingaan en Umhlangana. Die swakker en minder vaardige Dingaan het koning geword en militêre dissipline verslap terwyl die despotisme voortgesit is. Dingaan het ook gepoog om betrekkinge met die Britse handelaars aan die Natalse kus te vestig, maar daar het gebeure begin plaasvind wat die afsterwe van Zoeloe se onafhanklikheid sou ondergaan. Ramings vir die dodetal as gevolg van die Mfecane wissel van 1 miljoen tot 2 miljoen.    
Boervolk en republieke Redigeer
Na 1806 trek 'n aantal Nederlandstalige inwoners van die Kaapkolonie die binneland in, eers in klein groepies. Uiteindelik, in die 1830's, het 'n groot aantal Boere migreer in wat bekend gestaan ​​het as die Groot Trek.  Onder die aanvanklike redes vir hul vertrek uit die Kaapkolonie was die Engelse taalreël. Godsdiens was 'n baie belangrike aspek van die setlerskultuur en die bybel en kerkdienste was in Nederlands. Op dieselfde manier is skole, justisie en handel tot en met die koms van die Britte in die Nederlandse taal bestuur. Die taalwet veroorsaak wrywing, wantroue en ontevredenheid.
'N Ander rede waarom Nederlandstalige blanke boere uit die Kaap wegstap, was die afskaffing van slawerny deur die Britse regering op Emansipasiedag, 1 Desember 1838. Die boere het gekla dat hulle nie die arbeid van hul slawe kan vervang sonder om 'n buitensporige bedrag geld te verloor nie.  Die boere het groot hoeveelhede kapitaal in slawe belê. Eienaars wat slawe op krediet gekoop het of as borg teen lenings gestel het, het finansiële ondergang beleef. Brittanje het die som van 1 200 000 Britse pond as vergoeding aan die Nederlandse setlaars toegewys, op voorwaarde dat die Nederlandse boere hul eise in Brittanje moes indien, asook die feit dat die waarde van die slawe baie maal die toegewysde bedrag was. Dit het verdere ontevredenheid onder die Nederlandse setlaars veroorsaak. Die setlaars het verkeerdelik geglo dat die administrasie van die Kaapkolonie die geld wat hulle betaal het, geneem het as betaling vir die vrystelling van hul slawe. Die setlaars wat geld toegeken is, kon dit slegs persoonlik of deur middel van 'n agent in Brittanje eis. Die kommissie wat deur agente gehef is, was dieselfde as die betaling vir een slaaf, en dus sou die setlaars wat slegs vir een slaaf eis, niks ontvang nie. 
Suid -Afrikaanse Republiek Redigeer
Die Suid -Afrikaanse Republiek (Nederlands: Zuid-Afrikaansche Republiek of ZAR, om nie te verwar met die veel latere Republiek van Suid -Afrika nie), word dikwels Transvaal genoem en soms Republiek Transvaal. Dit was 'n onafhanklike en internasionaal erkende nasiestaat in Suider-Afrika van 1852 tot 1902. Onafhanklike soewereiniteit van die republiek is formeel deur Groot-Brittanje erken met die ondertekening van die Sandrivier-konvensie op 17 Januarie 1852.  Die republiek, onder die premier van Paul Kruger, het Britse magte in die Eerste Boereoorlog verslaan en onafhanklik gebly tot aan die einde van die Tweede Boereoorlog op 31 Mei 1902, toe dit gedwing was om hulle aan die Britte oor te gee. Die gebied van die Suid -Afrikaanse Republiek het na hierdie oorlog bekend geword as die Transvaalkolonie. 
Vrystaatse Republiek Redigeer
Die onafhanklike Boererepubliek van die Oranje -Vrystaat het ontstaan ​​uit die koloniale Britse soewereiniteit van die Oranjerivier, afgedwing deur die teenwoordigheid van Britse troepe, wat van 1848 tot 1854 op die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier, met die naam Transorange, geduur het. As gevolg van die militêre las wat die Krimoorlog in Europa op hulle gelê het, het Brittanje sy troepe in 1854 uit die gebied onttrek toe die gebied saam met ander gebiede in die streek deur die Boere as 'n onafhanklike Boererepubliek geëis is. die Oranje -Vrystaat genoem. In Maart 1858, na grondgeskille, beesroes en 'n reeks strooptogte en teenaanvalle, verklaar die Oranje-Vrystaat die oorlog teen die Basotho-koninkryk, wat dit nie kon verslaan nie. 'N Opeenvolging van oorloë is vir die volgende tien jaar tussen die Boere en die Basotho gevoer.  Die naam Oranje -Vrystaat is weer verander na die Oranjerivierkolonie, wat deur Brittanje geskep is nadat laasgenoemde dit in 1900 beset het en dit dan in 1902 geannekseer het tydens die Tweede Boereoorlog. Die kolonie, met 'n geskatte bevolking van minder as 400 000 in 1904 , het in 1910 opgehou om te bestaan, toe dit opgeneem is in die Unie van Suid -Afrika as die Oranje -Vrystaat.
Natalia was 'n kortstondige Boererepubliek wat in 1839 gestig is deur Boere-Voortrekkers wat uit die Kaapkolonie emigreer. In 1824 arriveer 'n groep van 25 man onder die Britse luitenant FG Farewell uit die Kaapkolonie en vestig 'n nedersetting aan die noordelike oewer van die Baai van Natal, wat later die hawe van Durban sou word, so genoem na Benjamin D'Urban, 'n goewerneur van die Kaapkolonie. Boer Voortrekkers in 1838 stig die Republiek Natalia in die omliggende streek, met sy hoofstad in Pietermaritzburg. In die nag van 23/24 Mei 1842 het Britse koloniale magte die Voortrekker kamp by Congella. Die aanval misluk, met Britse magte wat terugtrek na Durban, wat die Boere beleër het. 'N Plaaslike handelaar Dick King en sy bediende Ndongeni, wat later volkshelde geword het, kon die blokkade vryspring en na 14 dae na Grahamstad, 'n afstand van 600 km (372,82 myl), ry om Britse versterkings op te bou. Die versterkings het 20 dae later in Durban aangekom en die beleg is verbreek Voortrekkers teruggetrek.  Die Boere aanvaar Britse anneksasie in 1844. Baie van die Natalia Boere wat geweier het om die Britse heerskappy te erken, trek oor die Drakensberge om hulle in die Oranje -Vrystaat en Transvaalse republieke te vestig. 
Tussen 1847 en 1854 het Harry Smith, goewerneur en hoë kommissaris van die Kaapkolonie, gebiede ver in die noorde van die oorspronklike Britse en Nederlandse nedersetting geannekseer.
Smith se uitbreiding van die Kaapkolonie het gelei tot konflik met ontevrede Boere in die Oranjerivier -soewereiniteit wat in 1848 'n aborsiewe rebellie by Boomplaats onderneem het, waar die Boere verslaan is deur 'n losskakeling van die Cape Mounted Rifles.  Aanhangsel het ook 'n oorlog tussen Britse koloniale magte en die inheemse Xhosa -nasie in 1850 in die oostelike kusgebied veroorsaak. 
Vanaf die middel van die 1800's het die Kaap de Goede Hoop, wat toe die grootste staat in Suider-Afrika was, begin beweeg na groter onafhanklikheid van Brittanje. In 1854 kry hy sy eerste plaaslik verkose wetgewer, die Kaapse parlement.
In 1872, na 'n lang politieke stryd, bereik dit 'n verantwoordelike regering met 'n plaaslik verantwoordbare uitvoerende gesag en premier. Die Kaap het nietemin nominaal deel van die Britse Ryk gebly, alhoewel dit in die praktyk selfregerend was.
Die Kaapkolonie was ongewoon in Suider-Afrika omdat sy wette enige diskriminasie op grond van ras verbied het, en anders as die Boererepublieke, is daar verkiesings gehou volgens die nie-rassige Cape Qualified Franchise-stelsel, waardeur stemregskwalifikasies universeel toegepas word, ongeag ras .
Aanvanklik het 'n tydperk van sterk ekonomiese groei en sosiale ontwikkeling gevolg. 'N Oningeligte Britse poging om die state van Suider-Afrika in 'n Britse federasie te dwing, het egter tot inter-etniese spanning en die Eerste Boereoorlog gelei. Intussen het die ontdekking van diamante rondom Kimberley en goud in Transvaal gelei tot 'n latere terugkeer na onstabiliteit, veral omdat dit die opkoms van mag van die ambisieuse kolonialis Cecil Rhodes aangevuur het. As Kaapse premier het Rhodes die multi-rassige franchise ingeperk, en sy ekspansionistiese beleid het die weg gebaan vir die Tweede Boereoorlog. 
Indiese slawe uit die Nederlandse kolonies is in 1654 deur die Nederlandse setlaars in die Kaapse gebied van Suid -Afrika ingebring. 
Teen die einde van 1847, na die anneksasie deur Brittanje van die voormalige Boererepubliek Natalia, het byna al die Boere hul voormalige republiek verlaat, wat die Britte Natal hernoem het. Die rol van die Boere -setlaars is vervang deur gesubsidieerde Britse immigrante waarvan 5 000 tussen 1849 en 1851 aangekom het. 
Teen 1860, nadat slawerny in 1834 afgeskaf is, en na die anneksasie van Natal as 'n Britse kolonie in 1843, het die Britse kolonialiste in Natal (nou kwaZulu-Natal) hulle tot Indië gewend om 'n arbeidstekort op te los. Manne van die plaaslike Zoeloe -vegter weier om die diensbare posisie van arbeiders in te neem. In daardie jaar het die SS Truro het in die hawe van Durban aangekom met meer as 300 Indiërs aan boord.
In die volgende 50 jaar het 150 000 meer Indiërbediendes en -arbeiders aangekom, asook talle gratis "passasiers -Indiane", wat die basis gebou het vir wat die grootste Indiese gemeenskap buite Indië sou word.
Teen 1893, toe die prokureur en maatskaplike aktivis Mahatma Gandhi in Durban aankom, was die Indiane in die getal blankes in Natal. Die burgerregte-stryd van Gandhi se Natalse Indiese kongres het misluk tot in 1994 toe die demokrasie ontstaan ​​het; Indiërs in Suid-Afrika was onderworpe aan die meeste diskriminerende wette wat op alle nie-blanke inwoners van die land van toepassing was.
Griekwa -mense Redigeer
Teen die laat 1700's het die bevolking van die Kaapkolonie gegroei tot 'n groot aantal sogenaamde "kleurlinge" van gemengde rasse, wat die nageslag was van uitgebreide interrasverhoudinge tussen manlike Nederlandse setlaars, Khoikhoi-wyfies en slawe wat uit Nederlandse kolonies ingevoer is. die ooste.  Lede van hierdie gemengde ras-gemeenskap vorm die kern van wat die Griekwa-mense sou word.
Onder die leiding van 'n voormalige slaaf met die naam Adam Kok, is hierdie "kleurlinge" of Basters (wat gemengde ras of meerrassig beteken) soos hulle deur die Nederlanders genoem is - 'n woord wat afgelei is van baster, wat "bastaard" beteken  - het begin om noordwaarts na die binneland te stap, deur wat vandag die Noord -Kaapprovinsie genoem word. Die trek van die Griekwas om aan die invloed van die Kaapkolonie te ontsnap, word beskryf as 'een van die groot epos van die 19de eeu'.  'n Aantal inboorlinge uit San en Khoikhoi, plaaslike Afrikaanse stamlede, en ook 'n paar blanke afvalliges, het op hul lang reis saamgegaan. Omstreeks 1800 begin hulle die noordelike grens wat deur die Oranjerivier gevorm is, oorsteek en uiteindelik in 'n onbewoonde gebied aankom, wat hulle Griekwaland genoem het. 
In 1825 is 'n faksie van die Griekwa -mense deur dr John Philip, superintendent van die London Missionary Society in Suider -Afrika, aangespoor om te verhuis na 'n plek met die naam Philippolis, 'n sendingstasie vir die San, 'n paar honderd kilometer suidoos van Griekwaland. Philip se bedoeling was dat die Griekwas die sendingstasie daar teen banditti's in die streek sou beskerm, en as 'n skans teen die noordwaartse beweging van blanke setlaars uit die Kaapkolonie. Wrywing tussen die Griekwas en die setlaars oor grondregte het daartoe gelei dat Britse troepe in 1845 na die streek gestuur is. Dit was die begin van nege jaar van Britse ingryping in die aangeleenthede van die streek, wat die Britte Transorange genoem het. 
Om die dreigende vooruitsig om óf deur die Kaapkolonie gekoloniseer te word óf in konflik te kom met die uitbreidende Boererepubliek Oranje -Vrystaat, het die grootste deel van die Philippolis Griekwas 'n verdere trek aangepak om die dreigende vooruitsig te vermy. Hulle het ongeveer 500 myl ooswaarts beweeg, oor die Quathlamba (vandag bekend as die Drakensberg -bergreeks), en uiteindelik gevestig in 'n gebied wat amptelik aangewys is as "Nomansland", wat die Griekwas Griekwaland -Oos herdoop het.  Oos -Griekwaland is daarna in 1874 deur Brittanje geannekseer en in 1879 by die Kaapkolonie opgeneem. 
Die oorspronklike Griekwaland, noord van die Oranjerivier, is deur die Kaapkolonie van Brittanje geannekseer en herdoop Griekwaland -Wes na die ontdekking in 1871 van die wêreld se rykste deposito van diamante in Kimberley, so vernoem na die Britse koloniale sekretaris, Earl Kimberley. 
Alhoewel daar geen formeel ondersoekde grense bestaan ​​nie, beweer Nicolaas Waterboer, Griekwa -leier, dat die diamantvelde op grond van die Griekwas geleë is.  Die Boererepublieke van Transvaal en die Oranje -Vrystaat het ook meegeding om die eienaarskap van die grond, maar Brittanje, wat die belangrikste mag in die streek was, het beheer oor die betwiste gebied verkry. In 1878 het Waterboer 'n onsuksesvolle opstand teen die koloniale owerhede gelei, waarvoor hy gearresteer en kortliks verban is. 
In die vroeë Suid -Afrika het Europese begrippe van nasionale grense en grondbesit geen eweknieë in die Afrikaanse politieke kultuur gehad nie. Aan Moshoeshoe, die BaSotho -hoofman uit Lesotho, was dit 'n gebruiklike huldeblyk in die vorm van perde en beeste, wat die aanvaarding van grondgebruik onder sy gesag verteenwoordig.   Aan beide die Boer en die Britse setlaars was dieselfde vorm van huldeblyk die aankoop en permanente eienaarskap van die grond onder onafhanklike gesag.
Terwyl Britse en Boere -setlaars permanente plase begin vestig het nadat hulle deur die land getrek het op soek na uitstekende landbougrond, het hulle die weerstand ondervind van die plaaslike Bantoes wat oorspronklik honderde jare tevore suidwaarts uit Sentraal -Afrika gemigreer het. Die gevolglike grensoorloë, bekend as die Xhosa -oorloë, is deur die Britse koloniale owerhede nie -amptelik die 'Kaffir' -oorloë genoem. In die suidoostelike deel van Suid -Afrika het die Boere en die Xhosa langs die Groot Visrivier gebots, en in 1779 het die eerste van nege grensoorloë uitgebreek. Byna 100 jaar daarna het die Xhosa sporadies teen die setlaars geveg, eers die Boere of Afrikaners en later die Britte. In die Vierde Grensoorlog, wat van 1811 tot 1812 geduur het, het die Britte die Xhosa oor die Groot Visrivier gedwing en vestings langs hierdie grens gevestig.
Die toenemende ekonomiese betrokkenheid van die Britte in Suider -Afrika vanaf die 1820's, en veral na die ontdekking van eerste diamante by Kimberley en goud in Transvaal, het druk op grond en Afrika -arbeid tot gevolg gehad en gelei tot toenemend gespanne betrekkinge met Afrika -state. 
In 1818 eindig die verskille tussen twee Xhosa -leiers, Ndlambe en Ngqika, in die nederlaag van Ngqika, maar die Britte erken Ngqika steeds as die belangrikste opperhoof. Hy het 'n beroep op die Britte gedoen om hulp teen Ndlambe, wat in 1819 tydens die Vyfde Grensoorlog wraak geneem het deur die Britse koloniale stad Grahamstad aan te val.
Oorloë teen die Zulu Edit
In die oostelike deel van die huidige Suid -Afrika, in die streek wat die Boere -trekkers Natalia genoem het, het laasgenoemde 'n ooreenkoms met die Zoeloekoning Dingane kaSenzangakhona beding om die Boere in 'n deel van die destydse Zoeloe -koninkryk te vestig. Beesroes het ontstaan ​​en 'n groep Boere onder leiding van Piet Retief is dood.
Na die moord op die Retief -party het die Boere hulself verdedig teen 'n Zoeloe -aanval by die Ncome -rivier op 16 Desember 1838. Na raming was daar vyfduisend Zoeloe -krygers betrokke. Die Boere het 'n verdedigingsposisie ingeneem met die hoë oewers van die Ncome -rivier wat 'n natuurlike versperring vir hul rug vorm met hul ossewaens as versperrings tussen hulself en die aanvallende Zoeloe -leër. Ongeveer drieduisend Zoeloe -krygers sterf in die botsing wat histories bekend was as die Slag van Bloedrivier.  
In die latere anneksasie van die Zoeloe-koninkryk deur die keiserlike Brittanje, is 'n Anglo-Zoeloe-oorlog in 1879 geveg. Na die suksesvolle instelling van Lord Carnarvon in Kanada, is gedink dat soortgelyke politieke pogings, tesame met militêre veldtogte, met die Afrika koninkryke, stamgebiede en Boererepublieke in Suid -Afrika.
In 1874 word Henry Bartle Frere as hoë kommissaris van die Britse Ryk na Suid -Afrika gestuur om sulke planne tot stand te bring. Onder die struikelblokke was die teenwoordigheid van die onafhanklike state van die Suid -Afrikaanse Republiek en die Koninkryk van Zoeloeland en sy leër. Frere het op eie inisiatief, sonder die goedkeuring van die Britse regering en met die doel om 'n oorlog met die Zoeloe aan te knoop, op 11 Desember 1878 'n ultimatum gestel aan die Zoeloekoning Cetshwayo waaraan die Zoeloekoning nie kon voldoen nie. Bartle Frere stuur toe Lord Chelmsford om Zoeloeland binne te val. Die oorlog is opvallend vir verskeie besonder bloedige gevegte, waaronder 'n oorweldigende oorwinning deur die Zoeloe tydens die Slag van Isandlwana, sowel as 'n baken in die tydlyn van imperialisme in die streek.
Brittanje se uiteindelike nederlaag van die Zoeloes, wat die einde van die Zoeloe -onafhanklikheid beklemtoon het, is bereik met die hulp van Zoeloe -medewerkers wat kulturele en politieke wrokke teen gesentraliseerde Zoeloe -gesag gekoester het.  Die Britte het toe begin met die oprigting van groot suikerplantasies in die gebied wat vandag die provinsie KwaZulu-Natal genoem word.
Oorloë met die Basotho Edit
Vanaf die 1830's het getalle wit setlaars uit die Kaapkolonie die Oranjerivier oorgesteek en begin aankom in die vrugbare suidelike deel van die gebied wat bekend staan ​​as die Laer Caledonvallei, wat deur die Basotho -veewagters beset was onder die gesag van die Basotho -stigtermonarg Moshoeshoe I. In 1845 is 'n verdrag tussen die Britse koloniste en Moshoeshoe onderteken, wat wit nedersetting in die gebied erken het. Geen vaste grense is getrek tussen die gebied van wit nedersetting en die koninkryk van Moshoeshoe nie, wat tot grensbotsings gelei het. Moshoeshoe was onder die indruk dat hy weiveld aan die setlaars leen in ooreenstemming met die Afrikaanse voorskrifte van besetting eerder as eienaarskap, terwyl die setlaars geglo het dat hulle permanente grondregte verleen is. Veral Afrikaner -setlaars was verafsku om onder Moshoesoe se gesag en onder Afrikaners te leef. 
Die Britte, wat op daardie stadium die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier beheer het, het die Oranjeriviersoewereiniteit genoem, het besluit dat 'n waarneembare grens nodig is en 'n lyn met die naam Warden Line uitgeroep, wat die gebied verdeel tussen Britse en Basotho -gebiede. Dit het gelei tot konflik tussen die Basotho en die Britte, wat in 1851 deur die krygers van Moshoeshoe verslaan is.
As straf vir die Basotho is die goewerneur en hoofkommandant van die Kaapkolonie, George Cathcart, troepe na die Mohokare-rivier ontplooi om Moshoeshoe 'n boete te betaal. Toe hy nie die boete ten volle betaal nie, het daar in 1852 'n geveg op die Berea -plato uitgebreek, waar die Britte groot verliese gely het. In 1854 het die Britte die gebied aan die Boere oorgegee deur die ondertekening van die Sandrivier -konvensie. Hierdie gebied en ander in die streek het toe die Republiek van die Oranje -Vrystaat geword. 
'N Opeenvolging van oorloë het van 1858 tot 1868 gevolg tussen die Basotho -koninkryk en die Boererepubliek Oranje -Vrystaat.  In die veldslae wat daarop gevolg het, het die Oranje -Vrystaat tevergeefs probeer om Moshoeshoe se bergvesting by Thaba Bosiu vas te vang, terwyl die Sotho aanvalle op Vrystaatse gebiede uitgevoer het. Beide kante het 'n verskroeide aarde-taktiek aangeneem, met groot dele weiveld en landerye wat vernietig is.  Gekonfronteer met hongersnood onderteken Moshoeshoe op 15 Oktober 1858 'n vredesverdrag, hoewel belangrike grensvraagstukke onopgelos bly.  Oorlog breek weer uit in 1865. Na 'n onsuksesvolle beroep op hulp van die Britse Ryk, onderteken Moshoeshoe die verdrag van Thaba Bosiu van 1866, met die Basoeto's wat groot gebied aan die Oranje -Vrystaat afstaan. Op 12 Maart 1868 verklaar die Britse parlement die Basotho -koninkryk as 'n Britse protektoraat en deel van die Britse Ryk. Openlike vyandelikhede het opgehou tussen die Oranje -Vrystaat en die Basotho.  Die land het daarna Basoetoland gekry en word tans Lesotho genoem.
Oorloë met die Ndebele Edit
In 1836, toe Boer Voortrekkers (pioniers) in die noordwestelike deel van die huidige Suid-Afrika aangekom het, het hulle in botsing gekom met 'n Ndebele-subgroep wat die setlaars 'Matabele' genoem het, onder hoof Mzilikazi. 'N Reeks gevegte het gevolg, waarin Mzilikazi uiteindelik verslaan is. Hy het hom uit die gebied onttrek en sy mense noordwaarts gelei na wat later die Matabele -streek van Suid -Rhodesië (nou Zimbabwe) sou word. 
Ander lede van die Ndebele -etniese taalgroep in verskillende gebiede van die streek het ook in konflik met die Voortrekkers gekom, veral in die gebied wat later Noord -Transvaal sou word. In September 1854 is 28 Boere wat van beesroes beskuldig word, in drie afsonderlike voorvalle doodgemaak deur 'n alliansie van die Ndebele -hoofde Mokopane en Mankopane. Mokopane en sy volgelinge, wat wag op vergelding deur die setlaars, het teruggetrek in die berggrotte, bekend as Gwasa, (of Makapansgat in Afrikaans). Aan die einde van Oktober het Boerekommando's wat deur plaaslike Kgatla -medewerkers ondersteun is, die grotte beleër. Teen die einde van die beleg, ongeveer drie weke later, het Mokopane en tussen 1 000 en 3 000 mense in die grotte gesterf. Die oorlewendes is gevange geneem en na bewering onder slawerny. 
Oorloë met die Bapedi Edit
Die Bapedi -oorloë, ook bekend as die Sekhukhune -oorloë, het bestaan ​​uit drie afsonderlike veldtogte wat tussen 1876 en 1879 gevoer is teen die Bapedi onder hul heersende monarg King Sekhukhune I, in die noordoostelike streek bekend as Sekhukhuneland, grens aan Swaziland. Verdere wrywing is veroorsaak deur die weiering van Sekhukhune om prospekteerders toe te laat om goud te soek in gebiede wat hy onder sy gesag as soewerein en onafhanklik beskou het. Die Eerste Sekhukhune -oorlog van 1876 is deur die Boere gevoer, en die twee afsonderlike veldtogte van die Tweede Sekhukhune -oorlog van 1878/1879 is deur die Britte gevoer. 
Tydens die laaste veldtog het Sekukuni (ook Sekhukhune gespel) en lede van sy gevolg skuil in 'n berggrot waar hy van voedsel en water afgesny is. Uiteindelik het hy oorgegee aan 'n gesamentlike deputasie van Boere en Britse magte op 2 Desember 1879. Sekhukhune, lede van sy familie en 'n paar Bapedi -generaals is daarna twee jaar in Pretoria gevange gehou, en Sekhukhuneland word deel van die Transvaalse Republiek. Geen goud is ooit in die geannekseerde gebied ontdek nie. 
Ontdekking van diamante Redigeer
Die eerste diamantontdekkings tussen 1866 en 1867 was alluviaal, aan die suidelike oewer van die Oranjerivier. Teen 1869 is diamante op 'n afstand van enige stroom of rivier gevind, in harde rots wat blou grond genoem word, later kimberliet, na die mynstad Kimberley waar die diamantgrawe gekonsentreer is. Die opgrawings was geleë in 'n gebied met vae grense en betwiste grondbesit. Aansoekers op die terrein was onder meer die Suid-Afrikaanse (Transvaal) Republiek, die Oranje-Vrystaatse Republiek en die Griekwa-gemengde ras onder Nicolaas Waterboer.  Goewerneur van die Kaapkolonie, Henry Barkly, het alle eisers oorreed om hulself te onderwerp aan 'n beslissing van 'n arbiter en daarom is Robert W Keate, luitenant-goewerneur van Natal gevra om te arbitreer.  Keate het eienaarskap aan die Griekwas toegeken. Waterboer, uit vrees vir konflik met die Boererepubliek Oranje -Vrystaat, het daarna Britse beskerming gevra en ontvang. Griekwaland word daarna 'n aparte kroonkolonie wat in 1871 die naam van Griekwaland-Wes geword het, met 'n luitenant-generaal en wetgewende raad. 
Die kroonkolonie van Griekwaland -Wes is in 1877 by die Kaapkolonie geannekseer, in 1880 deur die wet aangeneem.  Geen materiële voordele wat die Griekwas teweeggebring het as gevolg van kolonisasie of anneksasie nie, ontvang geen deel van die diamantrykdom wat gegenereer is nie. by Kimberley. Die Griekwa -gemeenskap het daarna gedissimuleer. 
Teen die 1870's en 1880's vervaardig die myne in Kimberley 95% van die wêreld se diamante.  Die groeiende soektog na goud en ander hulpbronne is gefinansier deur die rykdom wat geproduseer is en die praktiese ervaring wat opgedoen is by Kimberley.  Inkomste uit die Kaapkolonie uit die Kimberley-diamantgrawe het die Kaapkolonie in 1872 verantwoordelike regeringstatus verleen, aangesien dit nie meer afhanklik was van die Britse tesourie nie en dus op soortgelyke wyse heeltemal selfregerend kon wees. aan die federasie van Kanada, Nieu -Seeland en sommige van die Australiese state.  Die rykdom wat uit die diamantmynbou van Kimberley verkry is, nadat die doeane -inkomste van die Kaapkolonie van 1871 tot 1875 effektief verdriedubbel het, het ook sy bevolking verdubbel en kon hy sy grense en spoorweë na die noorde uitbrei. 
In 1888 het die Britse imperialistiese Cecil John Rhodes mede-stigter van De Beers Consolidated Mines in Kimberley, nadat hy die individuele eise gekoop en saamgevoeg het met finansiering van die Rothschild-dinastie. Oorvloedige, goedkoop Afrika -arbeid was sentraal in die sukses van Kimberley -diamantmynbou, soos later ook vir die sukses van goudmynbou aan die Witwatersrand.   Daar word in sommige akademiese kringe voorgestel dat die rykdom wat in Kimberley verkry is, 'n belangrike faktor was wat die Scramble for Africa beïnvloed het, waarin Europese moondhede teen 1902 met mekaar meegeding het om arbitrêre grense oor byna die hele vasteland te trek en dit onder mekaar te verdeel.  
Ontdekking van goud Redigeer
Alhoewel daar baie verhale volop is, is daar geen afdoende bewyse oor wie goud eers ontdek het of die manier waarop dit oorspronklik aan die einde van die 19de eeu aan die Witwatersrand (wat White Waters Ridge beteken) in Transvaal ontdek is nie.  Die ontdekking van goud in Februarie 1886 op 'n plaas genaamd Langlaagte aan die Witwatersrand het veral 'n goue stormloop deur prospekteerders en fortuinsoekers van oor die hele wêreld veroorsaak. Behalwe in seldsame uitstappies, het die belangrikste goudafsettings egter oor baie jare geleidelik deur duisende voet harde rots bedek geword. Om die afsettings ver onder die grond te vind en te onttrek, het die kapitaal- en ingenieursvaardighede vereis, wat binnekort daartoe sou lei dat die diepmyne van die Witwatersrand 'n kwart van die wêreld se goud produseer, terwyl die 'kitsstad' Johannesburg langs die Witwatersrand kom goudrif. 
Binne twee jaar nadat goud aan die Witwatersrand ontdek is, is vier mynboufinansieringhuise gestig. Die eerste is in 1887 deur Hermann Eckstein gestig en uiteindelik Rand Mines geword. Cecil Rhodes en Charles Rudd het gevolg met hul Gold Fields of South Africa -onderneming. Rhodes en Rudd het vroeër geld verdien uit diamantmynbou in Kimberley.  In 1895 was daar 'n oplewing in beleggings in Witwatersrand-goudmynaandele. Die edelmetaal wat die internasionale handel ondersteun het, sou die uitvoer van Suid -Afrika nog dekades lank oorheers. 
Van die 25 voorste buitelandse nyweraars wat 'n belangrike rol gespeel het in die oopmaak van mynboubedrywighede by die Witwatersrand -goudvelde, was 15 Joods, 11 van die totaal was uit Duitsland of Oostenryk, en nege van die laasgenoemde kategorie was ook Joods.  Die kommersiële geleenthede wat deur die ontdekking van goud geopen is, lok baie ander mense van Europese Joodse oorsprong. Die Joodse bevolking van Suid -Afrika in 1880 was teen 1914 ongeveer 4 000; dit het gegroei tot meer as 40,000, meestal migrante uit Litaue. 
Die werksomgewing van die myne was intussen, soos 'n historikus dit beskryf het, 'gevaarlik, brutaal en swaar' en daarom ongewild onder plaaslike swart Afrikaners.  Die werwing van swart arbeid het moeilik begin word, selfs met 'n aanbod van verbeterde lone. In die middel van 1903 was daar skaars die helfte van die 90 000 swart arbeiders wat middel 1899 in die bedryf gewerk het.  Die besluit is geneem om te begin met die invoer van Chinese arbeiders wat bereid was om vir baie minder lone as plaaslike Afrikaanse arbeiders te werk. Die eerste 1 000 Chinese arbeiders het in Junie 1904 aangekom. Teen Januarie 1907 werk 53 000 Chinese arbeiders in die goudmyne. 
Eerste Anglo-Boereoorlog Edit
Die Transvaalse Boererepubliek is in 1877 kragtig geannekseer tydens Brittanje se poging om die state van Suider -Afrika onder Britse bewind te konsolideer. Langdurige Boere-wrok het in Transvaal in 'n volslae rebellie ontaard en die eerste Anglo-Boereoorlog, ook bekend as die Boere-opstand, het in 1880 uitgebreek.  Die konflik het amper geëindig sodra dit met 'n beslissende Boer begin het oorwinning by die Slag van Majuba Hill (27 Februarie 1881).
Die republiek herwin sy onafhanklikheid as die Zuid-Afrikaansche Republiek ("Suid -Afrikaanse Republiek"), of ZAR. Paul Kruger, een van die leiers van die opstand, word president van die ZAR in 1883. Intussen het die Britte, wat hul nederlaag by Majuba as 'n afwyking beskou het, voortgegaan met hul begeerte om die Suider -Afrikaanse kolonies en republieke te federeer. Hulle beskou dit as die beste manier om die feit van 'n blanke Afrikaner -meerderheid te verwerk, asook om hul groter strategiese belange in die gebied te bevorder. [ aanhaling nodig ]
Die oorsaak van die Anglo-Boereoorloë word toegeskryf aan 'n wedstryd oor watter nasie die goudmyne van Witwatersrand die meeste sou beheer en daaruit baat.  Die enorme rykdom van die myne was in die hande van Europese "Randlords" wat toesig gehou het oor die hoofsaaklik Britse buitelandse bestuurders, mynvoormanne, ingenieurs en tegniese spesialiste, gekenmerk deur die Boere as uitlander, wat vreemdelinge beteken. Die "vreemdelinge" het beswaar daarteen gemaak dat parlementêre verteenwoordiging en stemreg geweier word, en hulle het ook gekla oor burokratiese regering se vertragings in die uitreiking van lisensies en permitte, en algemene administratiewe onbevoegdheid van die regering. 
In 1895 het 'n kolom huursoldate in diens van Cecil John Rhodes se op Rhodesië gebaseerde Charter Company en onder leiding van kaptein Leander Starr Jameson die ZAR binnegegaan met die doel om 'n opstand in die Witwatersrand te veroorsaak en 'n Britse administrasie daar te installeer. Die gewapende inval het bekend geword as die Jameson Raid.  Dit eindig toe die indringer kolom in 'n hinderlaag val en deur Boere kommando's gevange geneem word. President Kruger vermoed dat die opstand ten minste die stilswyende goedkeuring van die Kaapkolonie -regering onder leiding van Cecil John Rhodes ontvang het, en dat die Suid -Afrikaanse Republiek van Kruger 'n dreigende gevaar in die gesig staar. Kruger reageer deur 'n alliansie met die naburige Boererepubliek Oranje -Vrystaat te sluit. Dit het nie die uitbreek van 'n Tweede Anglo-Boereoorlog verhinder nie.
Tweede Anglo-Boereoorlog Wysig
Die hernude spanning tussen Brittanje en die Boere bereik 'n hoogtepunt in 1899 toe die Britte stemreg eis vir die 60 000 buitelandse blankes aan die Witwatersrand. Tot op daardie stadium het president Paul Kruger se regering alle buitelanders van die franchise uitgesluit. Kruger verwerp die Britse eis en vra dat die Britse troepe aan die grense van die Suid -Afrikaanse Republiek onttrek moet word. Toe die Britte weier, verklaar Kruger oorlog. Hierdie Tweede Anglo-Boereoorlog, ook bekend as die Suid-Afrikaanse Oorlog, duur langer as die eerste, met Britse troepe wat aangevul word deur koloniale troepe uit Suid-Rhodesië, Kanada, Indië, Australië en Nieu-Seeland. Daar word beraam dat die totale aantal Britse en koloniale troepe wat tydens die oorlog in Suid -Afrika ontplooi is, meer as 150 000 meer as die bevolking van die twee Boererepublieke was. 
Teen Junie 1900 het Pretoria, die laaste van die groot Boere -dorpe, oorgegee. Tog weerstand deur Boer bittereinders (dit wil sê diegene wat tot die bitter einde sou veg) het nog twee jaar voortgegaan met guerrilla -oorlogvoering, wat die Britte op hul beurt met verskroeide aarde -taktiek ontmoet het. Die Boere het aangehou veg.
Die Britse suffragette Emily Hobhouse het Britse konsentrasiekampe in Suid -Afrika besoek en 'n verslag opgestel waarin die haglike omstandighede daar veroordeel word. Teen 1902 sterf 26 000 Boerevroue en kinders aan siektes en verwaarlosing in die kampe. 
Die Anglo-Boereoorlog het alle rasgroepe in Suid-Afrika geraak. Swart mense is deur beide kante ingeroep of andersins gedwing om vir hulle te werk, óf as vegters óf nie-vegters om die onderskeie oorlogspogings van beide die Boere en die Britte te onderhou. Die amptelike statistieke van swartes wat in aksie vermoor is, is onakkuraat. Die meeste van die lyke is in ongemerkte grafte gestort. Dit is egter geverifieer dat 17 182 swart mense hoofsaaklik aan siektes in die Kaapse konsentrasiekampe gesterf het, maar hierdie syfer word nie histories aanvaar as 'n ware weerspieëling van die algehele getalle nie. Konsentrasiekamphoofde het nie altyd die dood van swart gevangenes in die kampe aangeteken nie. 
Vanaf die begin van vyandelikhede in Oktober 1899 tot die ondertekening van vrede op 31 Mei 1902 het die oorlog die lewe van 22 000 keiserlike soldate en 7 000 republikeinse vegters geëis.  Ingevolge die vredesooreenkoms wat bekend staan ​​as die Verdrag van Vereeniging, erken die Boererepublieke Britse soewereiniteit, terwyl die Britte hulself daartoe verbind het tot die heropbou van die gebiede onder hulle beheer.
Gedurende die jare onmiddellik na die Anglo-Boereoorloë het Brittanje begin om die vier kolonies, insluitend die voormalige Boererepublieke, te verenig tot 'n enkele selfregerende land genaamd die Unie van Suid-Afrika. Dit is bereik ná etlike jare se onderhandelinge, toe die Suid -Afrika -wet 1909 die Kaapkolonie, Natal, Transvaal en Oranje -Vrystaat tot een nasie gekonsolideer het. Ingevolge die bepalings van die wet het die Unie 'n onafhanklike heerskappy van die Britse Ryk geword, onder 'n vorm van konstitusionele monargie, met die Britse monarg verteenwoordig deur 'n goewerneur-generaal. Vervolgings is voor die howe van die Unie van Suid -Afrika ingestel in die naam van die Kroon en regeringsamptenare het in die naam van die Kroon gedien. Die Britse gebiede van die Hoë Kommissie Basoetoland (nou Lesotho), Betsjoeanaland (nou Botswana) en Swaziland het onder direkte bewind van Brittanje voortgegaan. 
Onder ander streng segregasiewette, insluitend die ontkenning van stemreg aan swart mense, het die parlement van die Unie die Wet op Naturelle -grond van 1913 uitgevaardig, wat slegs agt persent van Suid -Afrika se beskikbare grond vir swart besetting bestem het. Wit mense, wat 20 persent van die bevolking uitgemaak het, het 90 persent van die grond besit. Die Grondwet sou die volgende nege dekades 'n hoeksteen vorm van wettige rassediskriminasie. 
Generaal Louis Botha was die hoof van die eerste regering van die nuwe Unie, met generaal Jan Smuts as sy adjunk. Hulle Suid -Afrikaanse Nasionale Party, later bekend as die South African Party of SAP, het 'n algemeen pro-Britse, wit eenheidslyn gevolg. Die meer radikale Boere skei weg onder leiding van generaal Barry Hertzog en vorm die National Party (NP) in 1914. Die Nasionale Party het Afrikanerbelange verdedig, afsonderlike ontwikkeling vir die twee blanke groepe bepleit en onafhanklikheid van Brittanje. 
Ontevredenheid oor die Britse invloed in die Unie se aangeleenthede bereik 'n hoogtepunt in September 1914, toe arm Boere, anti-Britse Boere en bittereinders 'n rebellie geloods het. Die opstand is onderdruk, en ten minste een beampte is ter dood veroordeel en deur vuurpeloton tereggestel. 
In 1924 het die deur Afrikaner oorheersde Nasionale Party aan die bewind gekom in 'n koalisieregering met die Arbeidersparty. Afrikaans, wat voorheen as 'n lae vlak Nederlandse patois beskou is, het Nederlands as amptelike taal van die Unie vervang. Engels en Nederlands het in 1925 die twee amptelike tale geword.  
Die Unie van Suid -Afrika het tot 'n einde gekom na 'n referendum op 5 Oktober 1960, waarin 'n meerderheid wit Suid -Afrikaners gestem het vir eensydige onttrekking uit die Britse Gemenebest en die stigting van 'n Republiek van Suid -Afrika.
By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het Suid -Afrika by Groot -Brittanje en die Geallieerdes aangesluit teen die Duitse Ryk. Beide premier Louis Botha en minister van verdediging Jan Smuts was voormalige generaals van die Tweede Boereoorlog wat voorheen teen die Britte geveg het, maar hulle het nou aktiewe en gerespekteerde lede van die Imperial War Cabinet geword. Elemente van die Suid -Afrikaanse weermag het geweier om teen die Duitsers te veg, en saam met ander teenstanders van die regering het hulle opgestaan ​​in 'n oop opstand, bekend as die Maritz -rebellie. Die regering het op 14 Oktober 1914 krygswet verklaar en magte wat lojaal was aan die regering onder bevel van generaals Louis Botha en Jan Smuts het die opstand verslaan. Die rebelleiers is vervolg, swaar beboet en gevonnis tot gevangenisstraf van ses tot sewe jaar. 
Die openbare mening in Suid -Afrika verdeel volgens rasse- en etniese grense. Die Britse elemente het die oorlog sterk ondersteun en was verreweg die grootste militêre komponent. Net so ondersteun die Indiese element (onder leiding van Mahatma Gandhi) die oorlogspoging oor die algemeen. Afrikaners was verdeeld, met sommige soos Botha en Smuts wat 'n prominente leiersrol in die Britse oorlogspoging gespeel het. Hierdie standpunt is verwerp deur baie plattelandse Afrikaners wat die Maritz -rebellie ondersteun het. Die vakbondbeweging was verdeeld. Baie stedelike swartes het die oorlog ondersteun en verwag dat dit hul status in die samelewing sou verhoog. Ander het gesê dit is nie relevant vir die stryd om hul regte nie. Die gekleurde element was oor die algemeen ondersteunend en baie het in 'n Kleurlingkorps in Oos -Afrika en Frankryk gedien, ook in die hoop om hulself na die oorlog te verbeter. 
Met 'n bevolking van ongeveer 6 miljoen, tussen 1914 - 1918, het meer as 250 000 Suid -Afrikaners van alle rasse hul land vrywillig bedien. Duisende meer het direk in die Britse leër gedien, met meer as 3 000 wat by die British Royal Flying Corps aangesluit het en meer as 100 as vrywilligers vir die Royal Navy. Dit is waarskynlik dat meer as 146 000 blankes ongeveer 50% van die blanke mans in die militêre ouderdom gedien het tydens die oorlog. 83 000 Swartes en 2 500 Kleurlinge en Asiërs het ook diens gedoen in óf Duits Suidwes-Afrika, Oos-Afrika, die Midde-Ooste, óf aan die Westelike Front in Europa. Meer as 7 000 Suid -Afrikaners is dood en byna 12 000 is tydens die oorlog gewond.  Agt Suid -Afrikaners het die Victoria Cross gewen vir dapperheid, die Ryk se hoogste en gesogte militêre medalje. Die Slag van Delville Wood en die sinking van die SS Mendi die grootste enkele voorvalle van lewensverlies.
25 000 Swart Suid-Afrikaners is op versoek van die Britse Oorlogskabinet gewerf om as nie-vegtende arbeiders in die South African Native Labor Contingent (SANLC) te dien. 21 000 van hulle is na Frankryk ontplooi as stoofwinkels by Franse hawens, waar hulle in gesegregeerde verbindings gehuisves is. Altesaam 616 mans van die vyfde bataljon van die SANLC het op 21 Februarie 1917 verdrink toe die troepeskip SS Mendi, waarop hulle na Frankryk vervoer is, het met 'n ander vaartuig naby die Isle of Wight gebots.  Die Mendi 'n ramp was een van Suid -Afrika se ergste tragedies van die Groot Oorlog, miskien tweede net na die Slag van Delville Wood.  Die Suid -Afrikaanse regering het geen oorlogsdienstmedalje aan die swart dienspligtiges uitgereik nie en die spesiale medalje wat deur koning George V aan "inheemse troepe" wat die Ryk gedien het, die Britse Oorlogsmedalje in brons, uitgereik en nie aan die SANLC uitgereik is nie . 
Swart en gemengde Suid-Afrikaners wat die oorlog ondersteun het, was verbitterd toe die naoorlogse Suid-Afrika geen blanke oorheersing en rasseskeiding ondervind het nie. 
Die hulp wat Suid -Afrika aan die Britse Ryk verleen het, was beduidend. Twee Duitse Afrikaanse kolonies is beset, hetsy deur Suid -Afrika alleen of met aansienlike Suid -Afrikaanse hulp. Mannekrag, uit alle rasse, het geallieerde operasies gehelp, nie net aan die Westelike Front en Afrika nie, maar ook in die Midde -Ooste teen die Ottomaanse Ryk. Die hawens en hawens van Suid -Afrika aan die tuisfront was 'n belangrike strategiese bate tydens 'n oorlog op wêreldwye skaal. Die Royal Navy, wat belangrike rus- en brandstofstasies voorsien, kon noodsaaklike verbindings met die seevaart na die Britse Raj verseker, en die Verre Ooste bly oop.
Ekonomies het Suid-Afrika twee derdes van die goudproduksie in die Britse Ryk voorsien, met die grootste deel van die res uit Australië. Aan die begin van die oorlog het amptenare van die Bank of England in Londen saam met Suid -Afrika saamgewerk om goudbesendings na Duitsland te blokkeer en myneienaars te dwing om slegs aan die Britse tesourie te verkoop teen pryse wat deur die tesourie bepaal is. Dit het aankope van ammunisie en voedsel in die Verenigde State en neutrale lande vergemaklik. 
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was die hawens en hawens van Suid -Afrika, soos in Kaapstad, Durban en Simonstad, belangrike strategiese bates vir die Britse koninklike vloot. Die hoogs geheime spesiale seindiens van Suid-Afrika het 'n belangrike rol gespeel in die vroeë ontwikkeling en ontplooiing van radioopsporing en omvangryke (radar) tegnologie wat gebruik word om die lewensbelangrike kusvaartroete rondom Suider-Afrika te beskerm.  Teen Augustus 1945 het vliegtuie van die Suid -Afrikaanse Lugmag saam met Britse en Nederlandse vliegtuie wat in Suid -Afrika gestasioneer was, 17 vyandelike skepe onderskep, wat gehelp het om 437 oorlewendes van gesinkte skepe te red, 26 van die 36 vyandelike duikbote wat in die omgewing bedrywig was, aangeval van die Suid -Afrikaanse kus en het 15 000 kuspatrollies uitgevoer.  
Ongeveer 334 000 Suid-Afrikaners het hulself as voltydse militêre diens aangebied om die Geallieerdes in die buiteland te ondersteun. Byna 9 000 is in aksie dood.  Op 21 Junie 1942 is byna 10 000 Suid-Afrikaanse soldate, wat 'n derde van die hele Suid-Afrikaanse mag in die veld verteenwoordig, deur die Duitse veldmaarskalk Rommel se magte in die val van Tobruk, Libië, gevange geneem.  'n Aantal Suid -Afrikaanse vegvlieëniers het tydens die Slag van Brittanje met lof in die Royal Air Force gedien, waaronder groepskaptein Adolph "Sailor" Malan, wat 74 eskader gelei het en 'n rekord opgestel het van die vernietiging van 27 vyandelike vliegtuie. 
Generaal Jan Smuts was die enigste belangrike nie-Britse generaal wie se advies gereeld deur die Britse premier Winston Churchill in die oorlog gevra is. [ aanhaling nodig ] Smuts is in 1939 uitgenooi na die Imperial War Cabinet as die mees senior Suid -Afrikaner ten gunste van oorlog. Op 28 Mei 1941 word Smuts aangestel as veldmaarskalk van die Britse leër en word hy die eerste Suid -Afrikaner wat die rang beklee. Toe die oorlog geëindig het, verteenwoordig Smuts Suid -Afrika in San Francisco tydens die opstel van die Verenigde Nasies se Handves in Mei 1945. Net soos hy in 1919 gedoen het, het Smuts die afgevaardigdes aangespoor om 'n kragtige internasionale liggaam te stig om vrede te bewaar, was hy vasberade dat, anders as die Volkebond, sou die VN tande hê. Smuts onderteken ook die Vredesverdrag van Parys om die vrede in Europa op te los, en word sodoende die enigste ondertekenaar van die verdrag wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het, en die wat die Tweede beëindig het. 
Pro-Duitse en pro-Nazi-houdings Redigeer
Na die onderdrukking van die abortiewe, pro-Duitse Maritz-rebellie tydens die veldtog van die Suid-Afrikaanse Eerste Wêreldoorlog teen Duits-Suidwes-Afrika in 1914, het die Suid-Afrikaanse rebel-generaal Manie Maritz na Spanje ontsnap.  Hy keer in 1923 terug en werk in die Unie van Suid -Afrika as 'n Duitse spioen vir die Derde Ryk.
In 1896 het die Duitse keiser Kaiser Wilhelm Brittanje woedend gemaak deur geluk te wens aan die Boer -republikeinse leier Paul Kruger nadat Kruger se kommando's 'n kolom Britse soldate van die Suid -Afrikaanse Kompanjie gevange geneem het wat 'n gewapende inval en 'n aborsiewe opstand, histories bekend as die Jameson Raid, in Boer grondgebied. Duitsland was die belangrikste verskaffer van wapens aan die Boere tydens die daaropvolgende Anglo-Boereoorlog. Kaiser Wilhelm se regering het gereël dat die twee Boererepublieke moderne Mauser-gewere en miljoene rooklose kruitpatrone koop. Duitsland se Ludwig Loewe-onderneming, later bekend as Deutsche Waffen-und Munitionfabriken, het in 1896 55 000 van hierdie gewere aan die Boere afgelewer. 
In die vroeë veertigerjare was die pro-Nazi Ossewa Brandwag (OB) beweging word 'n halfmiljoen sterk, waaronder toekomstige premier John Vorster en Hendrik van den Bergh, die toekomstige hoof van polisie-intelligensie.  Die antisemitiese Boerenasie (Boerevolk) en ander soortgelyke groepe het gou by hulle aangesluit.  Toe die oorlog geëindig het, was die OB een van die anti-parlementêre groepe wat in die Nasionale Party opgeneem is.  
Die Suid -Afrikaner Afrikaner Weerstandsbeweging of AWB (wat Afrikanerweerstandsbeweging beteken), 'n militante neo-Nazi, hoofsaaklik Afrikaner-blanke supremacistiese beweging wat in die 1970's ontstaan ​​het, en aktief was tot die middel van die negentigerjare, gebruik openlik 'n vlag wat baie soos die hakekors lyk.   In die vroeë tot middel-negentigerjare het die AWB tevergeefs probeer om deur middel van verskeie dade van openbare geweld en intimidasie die oorgang van die land na demokrasie te ontspoor. Na die land se eerste veelrassige demokratiese verkiesing in 1994, is 'n aantal terroriste -bomontploffings aan die AWB gekoppel.  Op 11 Maart 1994 het etlike honderde AWB-lede deel uitgemaak van 'n gewapende regse mag wat die nominaal onafhanklike "tuisland" gebied van Bophuthatswana binnegeval het, in 'n mislukte poging om sy ongewilde, konserwatiewe leier, hoof Lucas Mangope, te ondersteun.  Die AWB -leier Eugène Terre'Blanche is op 3 April 2010 deur plaaswerkers vermoor.
'N Meerderheid polities gematigde Afrikaners was pragmaties en ondersteun nie die AWB se ekstremisme nie. 
Rassistiese wetgewing tydens die apartheidsera was 'n voortsetting en uitbreiding van diskriminerende en segregationistiese wette wat 'n kontinuum vorm wat in 1856, onder Nederlandse bewind in die Kaap, begin het en deur die hele land onder Britse kolonialisme voortgeduur het. 
Vanaf 1948 het opeenvolgende administrasies van die Nasionale Party die bestaande stelsel van rassediskriminasie en ontkenning van menseregte geformaliseer en uitgebrei tot die regstelsel van apartheid,  wat tot 1991 geduur het. 'N Belangrike wetgewing gedurende hierdie tydperk was die Wet op tuislandburgers van 1970. Hierdie wet het die Wet op naturelle van 1913 uitgebrei deur die stigting van sogenaamde' tuislande 'of' reserwes '. Dit het die gedwonge uitsettings van duisende Afrikane uit stedelike sentrums in Suid -Afrika en Suidwes -Afrika (nou Namibië) gemagtig tot wat in die volksmond beskryf word as "Bantoestans" of die "oorspronklike huise", soos amptelik na hulle verwys, van die swart stamme van Suid -Afrika. Dieselfde wetgewing was ook van toepassing op Suidwes -Afrika waaroor Suid -Afrika ná die Eerste Wêreldoorlog voortgegaan het om 'n betwiste Volkebond -mandaat uit te oefen. Apartheids apologete het probeer om die beleid van 'tuislande' te regverdig deur die indeling van Indië in 1947 te noem, toe die Britte baie dieselfde gedoen het sonder om internasionale veroordeling te wek. 
Alhoewel baie belangrike gebeurtenisse gedurende hierdie tydperk plaasgevind het, was apartheid die sentrale spil waarom die meeste historiese kwessies van hierdie tydperk gedraai het, insluitend gewelddadige konflik en die militarisering van die Suid -Afrikaanse samelewing. Teen 1987 beloop die totale militêre uitgawes ongeveer 28% van die nasionale begroting. 
In die nadraai van die Soweto-opstand in 1976 en die veiligheidsbeperking wat daarmee gepaard gegaan het, het gesamentlike bestuursentrums (JMC's) wat in ten minste 34 "hoërisiko" gebiede deur die staat aangewys is, die sleutelelement in 'n nasionale veiligheidsbestuurstelsel geword. Die polisie en weermag wat die JMC's teen die middel van die tagtigerjare beheer het, het invloed op besluitneming op elke vlak gehad, van die kabinet tot die plaaslike regering. 
VN -embargo Wysig
Op 16 Desember 1966 het Resolusie 2202 A (XXI) van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies apartheid as 'n "misdaad teen die mensdom" geïdentifiseer. Die Apartheidskonvensie, soos dit bekend geword het, is op 30 November 1973 deur die Algemene Vergadering aangeneem met 91 lidlande wat ten gunste stem, vier teen (Portugal, Suid -Afrika, die Verenigde Koninkryk en die Verenigde State) en 26 onthoudings. Die konvensie het op 18 Julie 1976 in werking getree. Op 23 Oktober 1984 onderskryf die VN se Veiligheidsraad hierdie formele besluit. Die konvensie het verklaar dat apartheid onwettig en krimineel was omdat dit die Handves van die Verenigde Nasies oortree het.  Die Algemene Vergadering het Suid -Afrika reeds op 12 November 1974 uit die VN -organisasie geskors. Op 4 November 1977 het die Veiligheidsraad 'n verpligte wapenembargo ingestel ingevolge Resolusie 181 wat 'n beroep op alle State doen om die verkoop en versending van wapens te staak , ammunisie en militêre voertuie na Suid -Afrika. Die land sou eers in 1994 weer tot die VN toegelaat word na die oorgang na demokrasie.  Apartheid Suid -Afrika het gereageer op die VN se wapenembargo deur sy militêre bande met Israel te versterk en sy eie wapenvervaardigingsbedryf met behulp van Israel te vestig.  Vierhonderd gepantserde personeeldraers M-113A1, en 106 mm terugslaglose gewere wat in die Verenigde State vervaardig is, is via Israel aan Suid-Afrika gelewer. 
Buitengeregtelike moorde Redigeer
In die middel van die tagtigerjare het die polisie en die weermag se doodsgroepe staatsmoorde op dissidente en aktiviste uitgevoer.  Teen die middel van 1987 het die Menseregtekommissie van ten minste 140 politieke sluipmoorde in die land geweet, terwyl ongeveer 200 mense aan die hand van Suid-Afrikaanse agente in naburige state gesterf het. Die presiese getalle van al die slagoffers is moontlik nooit bekend nie.  Streng sensuur het joernaliste nie toegelaat om sulke voorvalle te rapporteer, te verfilm of te fotografeer nie, terwyl die regering sy eie geheime disinformasieprogram bedryf het wat 'n verwronge verslag van die buite -geregtelike moorde verskaf het.  Terselfdertyd het staatsgesteunde waaksaamheidsgroepe gewelddadige aanvalle uitgevoer op gemeenskappe en gemeenskapsleiers wat verband hou met weerstand teen apartheid. Die aanvalle is toe valslik deur die regering toegeskryf aan 'swart-op-swart' of faksiegeweld binne die gemeenskappe. 
Die Waarheids-en-versoeningskommissie (WVK) sou later vasstel dat 'n geheime, informele netwerk van voormalige of nog steeds dienende weermag- en polisielede, wat gereeld in samewerking met uiterste regse elemente optree, betrokke was by optrede wat as 'n aanleiding tot geweld beskou kan word en wat tot ernstige menseregteskendings gelei het, insluitend willekeurige en doelgerigte moorde.  Tussen 1960–1994, volgens statistieke van die Waarheids -en -versoeningskommissie, was die Inkatha Freedom Party verantwoordelik vir 4 500 sterftes, die Suid -Afrikaanse polisie 2 700 en die ANC ongeveer 1 300. 
Vroeg in 2002, 'n beplande militêre staatsgreep deur 'n blanke supremacistiese beweging, bekend as die Boeremag (Boeremag) is deur die Suid -Afrikaanse polisie gefnuik.  Twee dosyn samesweerders waaronder senior Suid -Afrikaanse weermagoffisiere is gearresteer op aanklag van verraad en moord, na 'n bomontploffing in Soweto. Die doeltreffendheid van die polisie om die beplande staatsgreep te stuit, versterk die opvatting van die publiek dat die demokratiese bestel na 1994 onomkeerbaar was. [ aanhaling nodig ]
Die WVK het aan die einde van sy mandaat in 2004 'n lys van 300 name van vermeende oortreders aan die nasionale vervolgingsgesag (NVG) oorhandig vir ondersoek en vervolging deur die NVG se eenheid vir litigasie van prioriteite. Minder as 'n handjievol vervolgings is ooit gevolg.  
Militêre operasies in die voorste state wysig
Suid -Afrikaanse veiligheidsmagte gedurende die laaste deel van die apartheidsera het 'n beleid gehad om naburige state te destabiliseer, opposisiebewegings te ondersteun, sabotasieoperasies uit te voer en ANC -basisse en toevlugsoord vir ballinge in daardie state aan te val.  Hierdie state, wat 'n regionale alliansie van suidelike Afrikaanse state vorm, is gesamentlik benoem as die Frontline State: Angola, Botswana, Lesotho, Mosambiek, Swaziland, Tanzanië, Zambië en, vanaf 1980, Zimbabwe.  
Vroeg in November 1975, onmiddellik nadat Portugal sy voormalige Afrika-kolonie Angola onafhanklikheid verleen het, het daar 'n burgeroorlog tussen die mededingende UNITA- en MPLA-bewegings uitgebreek. Om die ineenstorting van UNITA te voorkom en die bewind van 'n vriendelike regering te versterk, het Suid -Afrika op 23 Oktober ingegryp en tussen 1 500 en 2 000 troepe uit Namibië na die suide van Angola gestuur om die MPLA te beveg.   In reaksie op die Suid-Afrikaanse ingryping het Kuba 18 000 soldate gestuur as deel van 'n grootskaalse militêre ingryping met die bynaam Operasie Carlota ter ondersteuning van die MPLA. Kuba het aanvanklik 230 militêre adviseurs aan die MPLA verskaf voor die Suid -Afrikaanse ingryping.  Die Kubaanse ingryping was deurslaggewend om te help om SADF- en UNITA -vooruitgang te keer en die MPLA -bewind in Angola te versterk. Meer as 'n dekade later is 36 000 Kubaanse troepe deur die hele land ontplooi om ondersteuning te bied vir die stryd van MPLA met UNITA.  Die burgeroorlog in Angola het altesaam 550,000–1,250,000 sterftes tot gevolg gehad, meestal as gevolg van hongersnood. Die meeste sterftes het plaasgevind tussen 1992 en 1993, nadat Suid -Afrikaanse en Kubaanse betrokkenheid beëindig is.   
Tussen 1975 en 1988 het die SAW voortgegaan met massiewe konvensionele aanvalle in Angola en Zambië om PLAN se voorwaartse bedryfsbase oor die grens van Namibië uit te skakel, asook om UNITA te ondersteun.  'n Omstrede bombardement en aanval deur die lug deur 200 Suid -Afrikaanse valskermsoldate op 4 Mei 1978 in Cassinga in die suide van Angola, het daartoe gelei dat ongeveer 700 Suidwes -Afrikaners vermoor is, waaronder PLAN -militante en 'n groot aantal vroue en kinders. Kolonel Jan Breytenbach, die Suid -Afrikaanse valskermbataljonbevelvoerder, het beweer dat dit "in Westerse militêre kringe erken word as die suksesvolste aanval in die lug sedert die Tweede Wêreldoorlog."  Die Angolese regering het die teiken van die aanval as 'n vlugtelingkamp beskryf. Die VN se Veiligheidsraad op 6 Mei 1978 veroordeel Suid -Afrika vir die aanval.  Op 23 Augustus 1981 het Suid -Afrikaanse troepe weer 'n inval in Angola geloods met samewerking en aanmoediging deur die American Central Intelligence Agency (CIA).   Die Angolese weermag, in weerstand teen wat dit as 'n Suid -Afrikaanse inval beskou het, is ondersteun deur 'n kombinasie van Kubaanse magte en PLAN- en ANC -guerrillas, almal gewapen met wapens wat deur die Sowjetunie verskaf is. Die Suid-Afrikaanse militêre en politieke intelligensiedienste in die apartheidsera, van hul kant, het gedurende die Koue Oorlog ten nouste saamgewerk met Amerikaanse, Britse en Wes-Duitse geheime dienste. 
Sowel Suid -Afrika as Kuba het die oorwinning behaal tydens die beslissende slag by Cuito Cuanavale, wat beskryf word as "die felste in Afrika sedert die Tweede Wêreldoorlog".  Die Suid -Afrikaanse weermag het egter lug superioriteit en sy tegnologiese voordeel verloor, grootliks as gevolg van 'n internasionale wapenembargo teen die land.  ​​Suid-Afrikaanse betrokkenheid by Angola het formeel geëindig na die ondertekening van 'n ooreenkoms tussen die Verenigde Nasies, bekend as die New York-ooreenkoms tussen die regerings van Angola, Kuba en Suid-Afrika, wat gelei het tot die onttrekking van alle buitelandse troepe uit Angola en ook Suid-Afrika Afrika se onttrekking uit Suidwes -Afrika (nou Namibië), wat die VN sedert 1966 as onwettig beset beskou het.  
Suid -Afrika in die tagtigerjare het ook logistieke en ander geheime ondersteuning gebied Resistência Nacional Moçambicana (RENAMO) rebelle, in die naburige Mosambiek wat tydens die Mosambiekse burgeroorlog teen die FRELIMO-regering geveg het, en dit het grensoverschrijdende aanvalle op Lesotho, Swaziland en Botswana geloods en 'n aantal Suid-Afrikaanse ballinge doodgemaak of gevange geneem.   
Weerstand teen apartheid Redigeer
Georganiseerde verset teen Afrikanernasionalisme was nie uitsluitlik beperk tot aktiviste van die onderdrukte, donkerkleurige bevolking nie. 'N Beweging bekend as die Torch Commando is in die vyftigerjare gestig, gelei deur wit oorlogsveterane wat in die Tweede Wêreldoorlog met fascisme in Europa en Noord -Afrika geveg het, net om fascisme in Suid -Afrika aan die toeneem te vind toe hulle terugkeer huis toe. Met 250 000 opbetaalde lede op die hoogtepunt van sy bestaan, was dit die grootste blanke protesbeweging in die geskiedenis van die land. Teen 1952 het die kort vlam van massa-gebaseerde wit radikalisme geblus toe die fakkelkommando ontbind het weens regeringswetgewing ingevolge die Wet op die Onderdrukking van Kommunisme, 1950. Sommige lede van die Fakkelkommando het daarna leidende figure geword in die gewapende vleuel van die verbode. African National Congress. 
Van die veertigerjare tot die sestigerjare het anti-apartheidsweerstand in die land hoofsaaklik die vorm aanneem van passiewe verset, gedeeltelik beïnvloed deur die pasifistiese ideologie van Mahatma Gandhi. Na die bloedbad van 69 vreedsame betogers in Sharpeville in Maart 1960, en die daaropvolgende noodtoestand, en die verbod op partye teen apartheid, waaronder die African National Congress (ANC), die Pan-Africanist Congress (PAC) en die Die Kommunistiese Party van Suid -Afrika, die fokus van nasionale verset was gewapende stryd en ondergrondse aktiwiteite.  Die gewapende vleuel van die ANC, Umkhonto weSizwe (afkorting MK, wat Speer van die Nasie beteken) beweer morele legitimiteit vir die oord tot geweld op grond van die nodige verdediging en regverdige oorlog.  Vanaf die 1960's tot 1989 het MK talle sabotasiedade en aanvalle op militêre en polisiepersoneel uitgevoer.  Die Waarheids -en -versoeningskommissie het in 2003 opgemerk dat, ondanks die ANC se verklaarde beleid om slegs militêre en polisieteikens aan te val, "die meerderheid slagoffers van MK -operasies burgerlikes was." 
Die nasionale bevrydingsbeweging was in die vroeë 1960's verdeeld toe 'n 'Afrikanistiese' faksie binne die ANC beswaar aangeteken het teen 'n alliansie tussen die ANC en die Kommunistiese Party van Suid -Afrika. Leiers van die Kommunistiese Party van Suid -Afrika was meestal wit.  Die Afrikaniste breek weg van die ANC om die Pan-Afrikanistiese Kongres en sy militêre vleuel Poqo te vorm, wat hoofsaaklik in die Kaapse provinsies aktief geword het. Gedurende die vroeë 1990's is Poqo herdoop tot die Azanian People's Liberation Army (APLA). Sy ondergrondse selle het gewapende rooftogte uitgevoer om geld in te samel en wapens en voertuie te bekom. Burgerlikes is dood of beseer in baie van hierdie rooftogte. In 1993 het aanvalle op wit burgerlike teikens in openbare plekke toegeneem. APLA ontken dat die aanvalle rassisties van aard was en beweer dat die aanvalle op die apartheidsregering gerig was, aangesien alle blankes volgens die PAC medepligtig was aan die beleid van apartheid. 'N Aanval op 'n Christelike kerk in Kaapstad in 1993, het elf mense dood en 58 beseer. 
Honderde studente en ander wat na buurlande, veral Botswana, gevlug het om arrestasie te vermy ná die Soweto -opstand van 16 Junie 1976, het 'n vrugbare werfgrond vir die militêre vleuels van sowel die ANC as die PAC gebied.  Die opstand is veroorsaak deur regeringswetgewing wat Afrikaanse studente gedwing het om Afrikaans as die amptelike onderrigmedium te aanvaar,  met steun van die breër Swartbewussynsbeweging. Die opstand het oor die hele land versprei. Teen die tyd dat dit uiteindelik onderdruk is, is honderde betogers doodgeskiet met nog baie gewondes of deur die polisie gearresteer. 
'N Nie-rassige United Democratic Front (UDF) koalisie van ongeveer 400 burgerlike, kerklike, studente, vakbond en ander organisasies het in 1983 ontstaan. Dit volg 'n nie-gewelddadige strategie, bekend as 'onregeerbaarheid', insluitend huurboikotte, studentebetogings en stakingsveldtogte. 'N Sterk verhouding bestaan ​​tussen die African National Congress (ANC) en die UDF, gebaseer op die gedeelde missiestelling van die Freedom Charter.  Na aanleiding van beperkings op sy aktiwiteite, is die UDF in 1988 vervang deur die Mass Democratic Movement, 'n los en amorfe bondgenootskap van anti-apartheidsgroepe wat geen permanente struktuur gehad het nie, wat dit vir die regering moeilik gemaak het om 'n verbod op sy aktiwiteite. 
'N Totaal van 130 politieke gevangenes is tussen 1960 en 1990 aan die galg van die Pretoria Central Prison gehang. Die gevangenes was hoofsaaklik lede van die Pan Africanist Congress en United Democratic Front. 
Die ontbinding van die Sowjetunie aan die einde van die tagtigerjare het beteken dat die African National Congress (ANC) in bondgenootskap met die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party nie langer van die Sowjetunie afhanklik sou wees vir wapens en politieke steun nie. Dit het ook beteken dat die apartheidsregering nie meer apartheid en die beweerde legitimiteit daarvan kon koppel aan die beskerming van Christelike waardes en beskawing in die lig van die rooi gevaar, wat 'rooi gevaar' beteken of die bedreiging van kommunisme.  Beide kante is na die onderhandelingstafel gedwing, met die gevolg dat in Junie 1991 uiteindelik alle apartheidswette herroep is- wat die weg oopgemaak het vir die land se eerste veelrassige demokratiese verkiesing drie jaar later.  As die hoogtepunt van toenemende plaaslike en internasionale opposisie teen apartheid in die 1980's, insluitend die gewapende stryd, wydverspreide burgerlike onrus, ekonomiese en kulturele sanksies deur die internasionale gemeenskap, en druk van die anti-apartheidsbeweging regoor die wêreld, staatspresident FW de Klerk het die opheffing van die verbod op die African National Congress, die Pan Africanist Congress en die South African Communist Party aangekondig, asook die vrylating van die politieke gevangene Nelson Mandela op 2 Februarie 1990, na sewe en twintig jaar gevangenisstraf. In 'n referendum wat op 17 Maart 1992 gehou is, het die blanke kiesers 68% gestem ten gunste van demokrasie. 
Na lang onderhandelinge onder die vaandel van die Konvensie vir 'n Demokratiese Suid-Afrika (CODESA), is 'n konsepgrondwet op 26 Julie 1993 gepubliseer met toegewings teenoor alle kante: 'n federale stelsel van plaaslike wetgewers, gelyke stemreg ongeag ras, en 'n tweekamerwetgewer.
Van 26–29 April 1994 het die Suid -Afrikaanse bevolking gestem tydens die eerste algemene verkiesing. Die African National Congress het gewen, ver voor die regerende Nasionale Party en die Inkatha Freedom Party. Onder meer die Demokratiese Party en die Pan-Afrikanistiese kongres het 'n parlementêre opposisie in die land se eerste nie-rassige parlement gevorm. Nelson Mandela is op 9 Mei 1994 as president verkies en het 'n regering van nasionale eenheid gevorm, bestaande uit die ANC, die Nasionale Party en Inkatha. Op 10 Mei 1994 is Mandela ingehuldig as Suid-Afrika se nuwe president in Pretoria met Thabo Mbeki en F. W. De Klerk as sy vise-presidente. Die regering van nasionale eenheid verval aan die einde van die eerste parlementsitting in 1999, met die ANC wat die enigste party aan bewind geword het terwyl hy 'n strategiese alliansie met die Congress of South African Trade Unions (COSATU) en die Suid -Afrikaanse Kommunistiese Party behou. Na aansienlike debatvoering, en na aanleiding van voorleggings van voorspraakgroepe, individue en gewone burgers, het die Parlement in 1996 'n nuwe Grondwet en Handves van Regte uitgevaardig. Die doodstraf is afgeskaf, grondhervormings- en herverdelingsbeleid is ingestel en billike arbeidswette is ingestel.
Emigrasie, skuldlas en armoede Redigeer
Die onmiddellike post-apartheidstydperk is gekenmerk deur 'n uittog van bekwame, blanke Suid-Afrikaners te midde van misdaadverwante kommer. Die Suid -Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge beraam in 2008 dat 800 000 of meer wit mense sedert 1995 geëmigreer het, uit die ongeveer 4 000 000 wat in Suid -Afrika was toe apartheid die jaar tevore formeel geëindig het. Groot wit Suid-Afrikaanse diasporas, beide Engels- en Afrikaanssprekend, spruit uit Australië, Nieu-Seeland, Noord-Amerika en veral in die Verenigde Koninkryk, waarheen ongeveer 550 000 Suid-Afrikaners geëmigreer het. 
Die apartheidsregering het in die middel van die tagtigerjare 'n moratorium op die terugbetaling van buitelandse skuld verklaar toe dit 'n noodtoestand afgekondig het weens toenemende burgerlike onrus. Met die formele einde van apartheid in 1994, was die nuwe demokratiese regering opgesaal met 'n swaar buitelandse skuld ter waarde van R86,700,000,000 (US $ 14,000,000,000 teen die huidige wisselkoerse) wat die voormalige apartheidsregering opgedoen het. Die post-apartheidsregering wat in kontant was, was verplig om hierdie skuld terug te betaal of andersins 'n kredietafgradering deur buitelandse finansiële instellings in die gesig te staar.  Die skuld is uiteindelik in September 2001 vereffen. 
'N Verdere finansiële las is op die nuwe post-apartheidregering gelê deur sy verpligting om antiretrovirale (ARV) behandeling te bied aan arm slagoffers van die MIV/VIGS-epidemie wat die land oorval. Suid-Afrika het die hoogste voorkoms van MIV/VIGS in vergelyking met enige ander land ter wêreld, met 5,600,000 mense wat deur die siekte gely is en 270,000 MIV-verwante sterftes is in 2011 aangeteken. Teen die tyd was meer as 2,000,000 kinders wees gelaat weens die epidemie. Die voorsiening van ARV-behandeling het in 2011 tot 100,000 minder vigsverwante sterftes gelei as in 2005. 
Migrerende arbeid bly 'n fundamentele aspek van die Suid -Afrikaanse mynbedryf, waar 'n halfmiljoen meestal swart mynwerkers in diens was. Arbeidsonrus in die bedryf het middel Augustus 2012 tot 'n slagting gelei, toe die oproerige polisie 34 stakende mynwerkers doodgeskiet het en baie meer gewond het in die sogenaamde Marikana-slagting. Die voorval is wyd gekritiseer deur die publiek, organisasies uit die burgerlike samelewing en godsdienstige leiers.  Die migrerende arbeidstelsel is geïdentifiseer as 'n primêre oorsaak van die onrus. Multi-nasionale mynmaatskappye, waaronder Anglo-American Corporation, Lonmin en Anglo Platinum, word daarvan beskuldig dat hulle nie die blywende erfenis van apartheid aangespreek het nie. 
Teen 2014 leef ongeveer 47% van die (meestal swart) Suid -Afrikaners in armoede, wat dit een van die mees ongelyke lande ter wêreld maak.  Wydverspreide ontevredenheid oor die stadige tempo van sosio-ekonomiese transformasie, onbevoegdheid en wanadministrasie van die regering en ander openbare griewe in die post-apartheid-era, het baie gewelddadige protesoptrede laat ontstaan. In 2007 het minder as die helfte van die betogings verband gehou met een of ander vorm van geweld, vergeleke met 2014, toe byna 80% van die betogings geweld van die deelnemers of die owerhede behels het.  Die stadige tempo van transformasie het ook spanning veroorsaak binne die drieparty -alliansie tussen die ANC, die Kommunistiese Party en die Kongres van Suid -Afrikaanse Vakbonde. 
Die ANC het aan die bewind gekom op grond van 'n sosialistiese agenda wat vervat is in 'n Freedom Charter, wat bedoel was om die basis te vorm van die ANC se sosiale, ekonomiese en politieke beleid.  Die Handves het bepaal dat "die nasionale rykdom van ons land, die erfenis van Suid -Afrikaners, die minerale rykdom onder die grond, die banke en die monopoliebedryf aan die mense sal terugbesorg word".  ANC -ikoon Nelson Mandela, beweer in 'n verklaring wat op 25 Januarie 1990 vrygestel is: "Die nasionalisering van myne, banke en monopoliebedrywe is die beleid van die ANC, en 'n verandering of aanpassing van ons sienings in hierdie verband is ondenkbaar. "  Maar ná die ANC se verkiesingsoorwinning in 1994 is die uitwissing van massa -armoede deur nasionalisering nooit geïmplementeer nie. Die ANC-geleide regering het in 'n historiese ommekeer van beleid eerder neoliberalisme aanvaar.  'n Welvaartsbelasting op die superrykes om ontwikkelingsprojekte te befonds, word tersyde gestel, terwyl plaaslike en internasionale korporasies, wat deur apartheid verryk is, van enige finansiële vergoeding vrygespreek is. Groot ondernemings is toegelaat om hul hooflys na die buiteland te verskuif. Volgens 'n toonaangewende Suid -Afrikaanse ekonomie -deskundige, verteenwoordig die regering se toegewings aan groot ondernemings 'verraderlike besluite wat Suid -Afrika nog geslagte lank sal spook'. 
Tydens die administrasie van president Jacob Zuma het korrupsie in Suid -Afrika ook 'n groeiende probleem geword.    Bekende korrupsieverwante skandale gedurende hierdie tydperk sluit voorvalle van wydverspreide staatskaping in  wat dikwels aantygings teen die Gupta -familie behels.  Dit behels ook korrupsieverwante finansiële probleme by sommige staatsondernemings soos Eskom en South African Airways wat 'n noemenswaardige negatiewe ekonomiese impak op die land se finansies gehad het.  Ander korrupsieverwante skandale wat gedurende hierdie tydperk ontstaan ​​het, was onder meer die ineenstorting van VBS Mutual Bank  en Bosasa.  Die Zondo -kommissie van ondersoek is tydens die presidensie van Cyril Ramaphosa aangestel om bewerings van korrupsie wat verband hou met staatskaping te ondersoek.
Die post-apartheidstydperk is gekenmerk deur talle uitbrake van xenofobiese aanvalle op buitelandse migrante en asielsoekers uit verskillende konfliksones in Afrika. 'N Akademiese studie wat in 2006 gedoen is, het bevind dat Suid -Afrikaners vlakke van xenofobie toon wat groter is as op enige ander plek in die wêreld. Die Verenigde Nasies se hoë kommissaris vir vlugtelinge (UNHCR) het bevind dat mededinging oor werksgeleenthede, sakegeleenthede, openbare dienste en behuising spanning onder vlugtelinge, asielsoekers, migrante en gasheergemeenskappe veroorsaak het, geïdentifiseer as die hoofoorsaak van die xenofobiese geweld .  Suid-Afrika het meer as 207,000 individuele asielaansoeke in 2008 ontvang en 'n verdere 222,300 in 2009, wat byna 'n viervoudige styging in beide jare verteenwoordig in vergelyking met die vlakke wat in 2007 gesien is. Hierdie vlugtelinge en asielsoekers kom hoofsaaklik uit Zimbabwe, Burundi, Demokratiese Republiek van die Kongo, Rwanda, Eritrea, Ethiopië en Somalië. 
Post-apartheid staatshoofde Edit
Ingevolge die post-apartheid-grondwet is die president die hoof van die staat sowel as die regering. Die president word deur die Nasionale Vergadering verkies en dien 'n termyn uit wat by die volgende algemene verkiesing verstryk. 'N President kan hoogstens twee termyne dien. In die geval van 'n vakature, dien die adjunkpresident as waarnemende president.
BEIDE IN OMGEWING en karakter die Ryk wat tot die Statebond gegroei het, verskil baie van die een wat ons 170 jaar gelede verlaat het. Dit is amper 'n splinternuwe een, maar nie heeltemal nie. Ons Revolusie het die eerste Ryk verswak, maar dit nie vernietig nie. Dertien Amerikaanse kolonies het in opstand gekom, maar sewentien het getrou gebly. Die meeste hiervan was Wes-Indiese eilande, die ander was Newfoundland, Nova Scotia en Quebec, terwyl die Hudson & rsquos Bay Company in die verre noorde sy pelshandelstasies gehad het.
Buite Amerika het die ou Ryk bestaan ​​uit twee slawe-handelsposte in Wes-Afrika, 'n spesery-kopers en 'n rsquo-depot in Sumatra, oproepe by St. Helena en die Falkland-eilande, die vlootbasis in Gibraltar en 'n gebied wat die Britse Oos-Indië Maatskappy beheer in Indië.
Hierdie katalogus van kolonies was nie indrukwekkend nie. Ons rewolusie het die blanke bevolking van Empire en die rsquos verminder van 2 000 000 tot ongeveer 170 000, en die helfte was Franse Kanadese. Dit is dus geen wonder dat sommige Britte van mening was dat die rykbedryf afgehandel is nie en dat die spel nie die moeite werd was nie. Dit was belaglik om groot bedrae geld te spandeer om kolonies te verdedig en te ontwikkel as hulle wegbreek sodra hulle sterk genoeg voel om dit te doen. Ander kolonies sou waarskynlik die voorbeeld van die ondankbare dertien wou volg. Soos appels sou hulle van die boom afval as hulle ryp was, soos kinders wat hulle sou verlaat as hulle groot was. Wel, laat hulle toe, het hierdie Britte geargumenteer, maar moenie intussen plaag om nog appelbome te plant of nog kinders te hê nie.
Hierdie twyfel oor die waarde van 'n ryk het die Britse beleid vir bykans 'n eeu beïnvloed. Die Britte het weliswaar nie die bou van die ryk laat vaar nie, maar hulle het alle entoesiasme daarvoor verloor. Wêreldhandel was die onderneming waarin hulle belanggestel het, en hul kolonies het lankal slegs 'n klein deel van die handel besorg. Tot in die laaste deel van die negentiende eeu was debatte oor koloniale vrae dof en lusteloos. Daar word gesê dat enige politieke party eerder 'n kolonie as 'n stemming in die Laerhuis sou verloor. Geen groot bedrae geld is vir buitelandse ontwikkeling toegewys nie, en die pos van staatsekretaris vir die kolonies was een van die minste aantreklike kabinetskantore.
Die nuwe Britse Ryk
Tog het die Ryk gegroei, soos die reeks kaarte op bladsy 9 duidelik maak. Daar is grimmige humor in die feit dat ons en die Franse, wat saam die ou Ryk verwoes het, die eerste stukrag gegee het aan die bou van die nuwe.
Toe ons die koloniste verdryf wat tydens die Revolusie lojaal aan Engeland gebly het, het ongeveer 30 000 van hulle in Nova Scotia of in die nuwe kolonie New Brunswick, langs Maine, tuisgegaan. Ongeveer 6 000 ander vestig hulle onder die Franse Kanadese in Quebec of in die wildernis van Bo -Kanada, nou die provinsie Ontario. Laasgenoemde was stewige agterboumanne uit die staat New York. Hulle het geweet hoe om plase te skep uit die boslande wat hulle gekry het. Toe skryf hulle aan hul vriende tuis in die Verenigde State om by hulle aan te sluit.
Die uitnodiging is gretig aanvaar deur duisende wat meer geïnteresseerd was in die kwaliteit en die lae prys van die grond onder die voete as in die patroon op die vlag. Teen 1812 het hierdie migrasie aan Bo -Kanada 'n bevolking van 80 000 gegee. Maar toe ons Kanada probeer verower het in die oorlog van 1812, was daar min hulp in die vyfde kolom. Brits Noord -Amerika het met hulp van Brittanje sterk genoeg geword om sy onafhanklikheid te behou en 'n stewige grondslag te lê vir die bou van 'n heerskappy wat uiteindelik van die Atlantiese Oseaan tot by die Stille Oseaan strek.
Ons Revolusie het nog 'n vroeë uitwerking op die Britse Ryk gehad. Britse regters het al 'n lang tyd 'n klein vonnis opgelê tot en met vervoer en na 'n oorsese kolonie. Toe die rewolusie hierdie besendings na ons kus stop, moes 'n nuwe bestemming gevind word. Iemand het onthou dat die Britse ontdekkingsreisiger, kaptein Cook, in 1770 vrugbare grond aan die ooskus van Australië ontdek het. Toe 'n bondel gevangenes en hul wagte in 1788 daar beland, het Australië sy eerste setlaars gekry. Binnekort is groot weidingsgebiede buite die berge van die kus ontdek, en die boerdery van skape het vinnig versprei. Vrye setlaars het uitgegaan om die & ldquotransportees aan te vul en te vervang. & Rdquo Teen 1850 het Australië die wêreld se grootste wolprodusent geword, net soos ons in dieselfde jare die wêreld se grootste katoenprodusent geword het.
Bederf van die Napoleontiese oorloë
Terwyl ons hierdie twee ontwikkelings so gestimuleer het, het die Franse 'n derde verskaf. Van 1793 tot 1815 was Frankryk en Brittanje vasgevang in 'n reuse -stryd. Soms het Napoleon feitlik die hele vasteland van Europa onder sy duim of aan sy sy gehad. Om ons eie redes het ons in 1812 met hom saamgespan. Tog het Britse seemag, ondersteun deur 'n sterk tuisfront, die Napoleon en rsquos se drome van wêreldheerskappy verwoes. Sy vloot is deur Trafalgar deur Nelson verpletter en 'n Britse weermag het hom die laaste uitklophou by Waterloo gegee.
Brittanje het so sterk uit die stryd getree dat dit al die Franse, Spaanse, Nederlandse en Deense kolonies wat dit ingeneem het, kon behou het. Maar Brittanje het geen entoesiasme gehad vir die bou van grootskaalse ryke nie. Die enigste belang daarvan was in vlootbasisse en hawe. Dit het Singapoer en Malta, en die Nederlandse kolonies Ceylon, Guyana en die Kaap die Goeie Hoop, strategies geleë, maar het die ryk speserye -eilande teruggekeer. Van die Franse besittings het dit slegs Mauritius en drie Wes -Indiese eilande behou. Op hierdie manier versterk Brittanje die seebane waarlangs sy handelaars na sy eie kolonies of na buitelandse markte moet reis, en verhoog sy vermoë om die kolonies en skepe te beskerm teen enige vlootmag wat dit in die toekoms kan uitdaag.
Geen sodanige mag het dit byna 'n eeu lank uitgedaag nie, totdat Duitsland, nadat hy 'n groot industriële nasie geword het, besluit het om ook 'n groot vloot- en keiserlike mag te wees. Vir net minder as honderd jaar, 1815 en 1914, het die wêreld in die algemeen 'n tydperk van vrede geniet.
Onderneming en uitbreiding
In so 'n wêreld kon die Britse Ryk maklik beweeg langs die drie reeds neergelegde lyne, as 'n ryk van vestiging, handelsposte of gebiede, en as vlootbase of hawe.
Krag het op 'n sekere punt sy rol gespeel, net soos in ons eie westwaartse beweging wat terselfdertyd plaasgevind het. Britse skoolgeskiedenisboeke bevat 'n lys van noemenswaardige koloniale oorloë, veral in Indië en Afrika. Tog was die gebruik van militêre mag vir die verspreiding van politieke beheer oor nuwe gebiede minder belangrik as die energie waarmee ontdekkingsreisigers, sendelinge, handelaars, setlaars, skeepseienaars, mynwerkers en spoorwegbouers na die grense gewerm het en hul selfgekose take verrig het. .
Soms het vestiging en handel die vlag gevolg. Maar net so gereeld het die vlag die setlaar en die handelaar gevolg, óf omdat hulle uitgeroep het om die beskerming daarvan, óf omdat hulle om sy steun geroep het in hul begeerte om hul werksveld uit te brei.
Al hierdie energie in die omtrek is gekombineer met groot krag in die middel. Want in Brittanje was daar 'n vinnig groeiende bevolking wat nuwe metodes ontdek het om groot hoeveelhede goedkoop artikels te vervaardig. Dit het die skepe gebou om dit uit te haal. Dit het die banke en handelsondernemings ontwikkel om die besigheid te hanteer. Dit was geldbesparing om in die buiteland te belê. En dit was gereed, gewillig en in staat om die voedsel of grondstowwe wat die koloniste neem, te absorbeer en na iemand anders te stuur om na die Britse hawens te stuur.
Dit was 'n privaat onderneming van mans in die middelpunt en op die rand, in plaas van die planne van die Londense regerings, wat die meeste van die tyd apaties teenoor imperiale aangeleenthede was en wat die Ryk laat groei het soos dit gedoen het.
Die ryk van vestiging
Skikking het in Kanada en Australië plaasgevind. Ná 1815 het Suid -Afrika 'n paar Britse setlaars begin lok. Sommige Afrikanders (Nederlandse Suid -Afrikaners) hou nie van hulle, van hulle heersers of van hul opposisie teen slawerny nie, en trek na die binneland. Nieu -Seeland het na 1840 setlaars begin lok. Die verhaal in hierdie vier streke is baie soos ons eie, behalwe dat ons oor land kon beweeg terwyl die Britse koloniste 'n verspring oorsee moes maak voordat hulle oor die nuwe land begin swerm.
Nie een van die gebiede was so ryk aan hulpbronne as die Verenigde State nie, en vordering was dus baie stadiger sowel as kleiner. Goue ontdekkings, die bou van spoorweë, die invoer van kapitaal, die opkoms van die vervaardiging, die koms van die stoomskip, goeie tye en maer jare het alles deelgeneem. Stapelgoed en korf, koring, wol en metale, en later suiwelprodukte, vleis, vrugte en ander bederfbare produkte, word hoofsaaklik na Brittanje vervaardig en uitgevoer.
Op alle gebiede kom die regering op die hakke van die grensmanne, as dit nie eers daar was nie. Aangesien die koloniste daarop aangedring het om 'n aandeel te hê in die opstel of administrasie van die wette, het selfbestuur en demokratiese instellings versprei.
Vandag beslaan die vestigingsryk in Noord -Amerika, Afrika en Australasië ongeveer 9,000,000 vierkante myl. Dit bevat ongeveer 24 000 000 mense van Europese oorsprong, waarvan 12 000 000 in Kanada en 9 000 000 in Australasië is.
Brittanje het feitlik alle setlaars vir Australië en Nieu -Seeland voorsien.
Kanada het begin met Fransmanne en Amerikaners. Toe was die Britte die belangrikste immigrante tot ongeveer 1900. Sedertdien was daar 'n groot toestroming van die Verenigde State en van die vasteland van Europa. Daarom is 'n derde van die Kanada- en rsquos -bevolking van Franse afkoms, 'n helfte van Britte, en die res is afkomstig uit die Verenigde State of die vasteland van Europa.
In Suid -Afrika is die helfte van die 2 000 000 wit mense van Nederlandse afkoms, die helfte van Britte. Daar is 7 000 000 inboorlinge en byna 1 000 000 mense wie se voorouers Asiaties was.
Die ryk van handelsposte of gebiede het gedurende die negentiende eeu gegroei. Die Britte het 'n groeiende produksie van vervaardigde goedere te koop en kon dus baie meer van die produkte uit Asië en Afrika koop. Indië verskaf die jute wat nodig is vir sakke en tasse. Die gewildheid van swart tee het groen China -tee verplaas. Die indigo was in toenemende vraag, en dit het 'n oorskot van katoen en koring vir kundiges.
In ruil daarvoor het Indië 'n mark geword vir Britse fabriekgemaakte katoengoedere, hardeware, masjiene en spoorwegtoerusting. Dit het die grootste enkele kliënt vir Britse vervaardigers geword. Die ontwikkeling van sy hulpbronne en spoorweë was 'n vrugbare gebied vir Britse belegging van kapitaal. En die uitvoer van lywige goedere het 'n groot deel van die Britse handelsvaart verskaf.
Chaos en anargie het die Oos -Indiese Kompanjie gedwing om van handel na regeer oor te gaan. Daardie gedeelte was lank. Toe dit eindig, het ongeveer 1 000 000 vierkante myl geword wat deur Britse amptenare beheer is. Die oorblywende 600 000 vierkante myl is oorgebly in die hande van honderde inheemse prinse, wat deur verdrag verplig was om die Britte toe te laat om toesig te hou oor hul betrekkinge met ander prinse om 'n einde te maak aan oorloë met bure. In ruil daarvoor is hulle gewaarborg dat hulle hul state en trone besit. Die taak om so 'n Indië te regeer, was 'n te groot verantwoordelikheid vir 'n handelsonderneming. Die taak het dus in stadiums oorgegaan in die hande van die Britse regering, en in 1858 het Londen die volledige beheer oor Indiese sake geneem.
Elders in Asië is handelsposte ontdek. Hongkong, 'n rotsagtige nes van seerowers, is in 1842 uit China geneem om as basis vir handel met die land te dien. Singapoer het gegroei tot die poort na die Verre Ooste.
By die opening van die Suez -kanaal in 1869 moes 'n nuwe probleem die hoof bied, aangesien die kanaal 'n kortpad na Indië, Australasië en die Verre Ooste bied. Brittanje het dus byna die helfte van die aandele van die kanaalmaatskappy gekoop, die besit van Ciprus verkry om die benadering van die Middellandse See te beskerm, het beheer oor sake in die bankrot Egipte verkry en 'n protektoraat gestig oor 'n bietjie Somaliland by die uitgang van die Rooi See.
In Wes-Afrika het die slawehandelposte hul belangrikheid verloor toe slawerny in die Verenigde State afgeskaf is, maar teen daardie tyd was Wes-Afrika en die trope in die algemeen waardevol as 'n bron van verskaffing van 'n aantal nuut benodigde materiaal. Palmolie word gebruik om seep, kerse en kookvet te maak. Kakao het 'n gewilde drankie of 'n bestanddeel in lekkergoed geword. Grondboontjies het veevoer en die olie wat in margarien ingegaan het, opgelewer. Rubber is gesoek vir bande, ensovoorts op 'n lang lys.
Op die oomblik dat hierdie vraag na tropiese produkte sterk geword het, omstreeks 1870, het 'n aantal lande en Frankryk, Duitsland, Italië, Rusland, Japan en die Verenigde State op 'n kleiner manier begin om 'n skerp begeerte te ontwikkel om ryke te bou en kolonies te bekom. Dit was nie 'n begeerte vir vestigingsryke nie, aangesien die trope te blank was vir wit mans. Dit was eerder 'n soeke na grondstowwe, markte, velde waar kapitaal belê kon word en na strategies waardevolle buiteposte.
Die dertig jaar voor die Eerste Wêreldoorlog is derhalwe deur 'n golf van imperialisme geteister. & Afrika is verdeel, meestal deur vreedsame onderhandelinge. Frankryk het Indo-China ingeneem. Brittanje het sy besit van Birma afgerond. Ons het beheer oor Kuba geneem, Hawaii, die Filippyne en Puerto Rico geannekseer en die onopgeëiste eilande van die Stille Oseaan verdeel met Brittanje, Frankryk en Duitsland. Verskeie nasies het vastrapplek gekry aan die kus van China.
Die Britse regering het eers min belang gestel in hierdie nuwe stryd, omdat dit gevoel het dat meer kolonies meer uitgawes vir verdediging, meer belasting en meer koloniale of diplomatieke hoofpyn sou beteken. Dit moes hard deur die Australiese kolonies en deur dreigende Duitse uitbreiding gedruk word voordat dit ingestem het om suidoostelike Nieu -Guinee te neem, selfs nadat Duitsland die noordoostelike deel verkry het. Dit weerstaan ​​baie pogings van die politici van die Kaapkolonie om noordwaarts uit te brei, hoewel Duitsland voet aan die suidwestelike kus van Afrika gesit het.
Toe 'n Oos -Afrikaanse sultan 'n Britse onderneming uitnooi om sy kuslyn aan te neem om te verhoed dat dit deur Egipte in beslag geneem word, het die Britse buitelandse kantoor geweier om die ooreenkoms goed te keur. Selfs toe 'n gebied as 'n Britse gebied erken is, is daar nie 'n uitgebreide regering ingestel nie. Die vroeë ontwikkeling moes net deur geoktrooieerde maatskappye uitgevoer word wat op die van Hudson & rsquosbaai en Oos -Indië gelyk het, behalwe dat hulle nie 'n monopolie op hul handelsgebied gekry het nie.
Sulke ondernemings het die ontwikkeling van Nigerië, Uganda, Kenia, Noord- en Suid -Rhodesië in Afrika en Noord -Borneo in Oos -Indië onderneem. Hulle moes die slawehandelaars beveg, verdrae onderhandel met inheemse kapteins, vrede en orde probeer bring, die wedywering van Franse en Duitse maatskappye ontmoet, paaie maak en spoorlyne bou, met tropiese siektes worstel, die konstante kritiek van sendelinge en humanitêre probeer om die inboorlinge te beskerm teen uitbuiting, en probeer intussen produksie of handel te organiseer in die hoop om wins te maak op hul kapitaal.
Die dubbele taak, polities en ekonomies, was dikwels te groot, te duur en gewoonlik te skraal in wins, want die trope is nie vol rykdom nie. Tog was dit eers in 1895 dat enige belangrike Britse staatsman van mening was dat daar verdienste was in die maatskappy se werk of waarde in die gebiede wat hulle probeer ontwikkel het.
In daardie jaar het Joseph Chamberlain, een van die topmanne in die konserwatiewe party, sy kollegas verras deur te vra vir die pos van koloniale sekretaris. By hom het die beleid van keiserlike onverskilligheid geëindig. Die regering van die bedryfsgebiede is oorgeneem deur die koloniale kantoor, en 'n beleid wat die ontwikkeling van hulpbronne met die welstand van die inboorlinge wou kombineer, het vorm gekry.
Die nuwe imperialisme het sy netwerk versterk om die netwerk van keiserlike handelsroetes en strategiese basisse te versterk. Toe Duitsland en ander vastrapplekke begin kry het langs die seeroetes of naby Britse kolonies, of toe nuwe vloote op die oseane verskyn, moes die Britte die veranderende strategiese situasie ontmoet.
Die nuutste hoofstuk in die bou van die Ryk het gekom met die eerste Wêreldoorlog. Duitse kolonies in die suidwestelike Stille Oseaan is vinnig deur Australië en Nieu -Seeland gevange geneem, terwyl Suid -Afrika spoedig Duits Suidwes -Afrika in die hande gehad het. Aangesien Turkye 'n bondgenoot van Duitsland was, is haar ryk rondom die oostelike Middellandse See deur Britse en Anzac -leërs omvergewerp met Arabiese steun.
By die vredesooreenkoms wou niemand hierdie lande aan hul voormalige heersers teruggee nie. Tog moes iemand na hulle omsien totdat hulle alleen kon staan.
Die Verenigde State wou nie 'n deel van die pos aanvaar nie, en Italië is nie as geskik beskou nie. Daarom is die voormalige vyandelike kolonies as & ldquomandates & rdquo toevertrou aan die Britte, Franse, Belge en Japannese. Elke verpligte bevoegdheid was om sy taak as 'n trust te beskou, om die welvaart van die inboorlinge in die eerste plek te stel, om verkeer in slawe, drank of wapens te verbied en verantwoordelik te wees teenoor die Volkebond as 'n getroue rentmeester. Waar moontlik sou selfregering toegestaan ​​word sodra enige gebied daarvoor gereed was.
Op hierdie voorwaardes het die Britse Gemenebest die grootste deel van die mandate ontvang. Brittanje het beheer oor Palestina, Trans-Jordanië en Irak gekry, maar in 1932 het Irak onafhanklik geword. Dit het ook die voormalige Duitse Oos-Afrika ontvang, wat tussen twee Britse kolonies gelê het. Suid -Afrika het die Duitse gebied wat dit ingeneem het, behou. Australië het die voormalige Duitse Nieu-Guinee behou, wat langs haar gebied van Papoea en Nieu-Seeland, Samoa, gekry het.
Die Statebond is dus verhoog met ongeveer 800 000 vierkante myl en 9 000 000 mense. Suid -Afrika, Australië en Nieu -Seeland het op 'n klein manier ryke geword. Op 'n manier was Kanada 'n ryk sedert die heerskappy van die regering in Ottawa die gebiede van Hudson & rsquos Bay Company oorgeneem het, insluitend die Kanadese weivelde-in 1870 en die hele arktiese gebied verder as 60 ° noordbreedte 'n bietjie later. Brittanje en rsquos -kinders het uit hul eie pogings en aandrang nou kinders van hul eie, en dit sou nie heeltemal verkeerd wees om te praat van die & ldquoBritse Gemenebest van Empires nie. & Rdquo
Min mense kon betaal vir hul reis
In baie gevalle is mans en vroue wat min aktiewe belangstelling in 'n nuwe lewe in Amerika gehad het, deur die vaardige oorreding van promotors aangespoor. William Penn het die geleenthede wat op nuwelinge in die kolonie van Pennsylvania wag, bekend gemaak op 'n manier wat meer dui op moderne advertensietegnieke. Skeepskapteine, wat groot belonings ontvang het uit die verkoop van dienskontrakte van onbeskaamde migrante, het elke metode gebruik, van uitspattige beloftes tot ontvoering uit en uit om soveel passasiers as wat hul vaartuie kon vervoer, te beveilig. Regters en gevangenisowerhede is aangemoedig om veroordeelde 'n geleentheid te bied om na Amerika te migreer in plaas van 'n gevangenisstraf.
Van die massa koloniste wat die oseaan oorgesteek het, kon relatief min die koste van deurgang vir hulself en hul gesinne finansier en 'n begin in die nuwe land maak. Vir die vroegste koloniste is die uitgawes van vervoer en onderhoud deur koloniserende agentskappe soos die Virginia Company en die Massachusetts Bay Company voorsien. In ruil daarvoor het die setlaars ingestem om as kontrakarbeiders vir die agentskap te werk. Maar 'n kolonis wat onder so 'n reëling na die nuwe wêreld gekom het, het gou agtergekom dat, aangesien daar van hom verwag sou word om 'n dienskneg of huurder te bly, dit beter sou gewees het in Engeland sonder om die ontberinge en gevare van 'n wildernisgrens by sy afhanklike lot te voeg .
Die stelsel was spoedig 'n gebrek aan suksesvolle kolonisasie. Gevolglik het daar 'n nuwe metode ontwikkel om setlaars aan te moedig om na Amerika te kom. Maatskappye, eienaars en onafhanklike gesinne het 'n onderhandelbare kontrak met die voornemende setlaar aangegaan. In ruil vir deurgang en onderhoud was die emigrant verplig om vir 'n gegewe tydperk vir die kontrakteur te werk, gewoonlik van vier tot sewe jaar. Aan die einde van hierdie termyn sou hy vryheidsgeld ontvang, soms insluitend 'n klein stuk grond, gewoonlik vyftig hektaar. Die emigrante wat hierby betrokke was, is 'indentured servants' genoem. Na raming het die helfte van die immigrante na die kolonies suid van New England onder hierdie stelsel na Amerika gekom. Gewoonlik het hulle hul verpligtinge ingevolge die kontrakte getrou nagekom. 'N Paar het egter by die eerste geleentheid van hul werkgewers weggehardloop. Ook hulle kon maklik grond beveilig en opstalte oprig óf in die kolonie waar hulle oorspronklik gevestig het, óf in 'n naburige.
Geen sosiale of ander stigma is gekoppel aan die gesin wat sy oorsprong in Amerika onder hierdie halfverbandreëling gehad het nie. In elke kolonie, in werklikheid, was baie van die vooraanstaande persone óf voormalige bediende of hul kinders. Hulle was, soos alle ander koloniste, die waardevolste bates van 'n land met die grootste behoefte aan bevolking. Die kolonies en alle groepe wat geïnteresseerd was in hul sukses, het inderdaad floreer in direkte verhouding tot die aantal setlaars wat gemigreer het. Grond en ander natuurlike hulpbronne was feitlik onbeperk, en vordering was heeltemal afhanklik van die grootte van die bevolking wat beskikbaar was om dit te ontwikkel.
Van die setlaars wat in die eerste drie kwartale van die sewentiende eeu na Amerika gekom het, was die oorgrote meerderheid Engels. Daar was besproeiing van Nederlanders, Swede en Duitsers in die middelstreek, 'n paar Franse Hugenote in Suid -Carolina en elders, en hier en daar 'n verstrooiing van Spanjaarde, Italianers en Portugese. Maar dit verteenwoordig amper tien persent van die totale bevolking.
Die plantasie stelsel
Hierdie artikel beskryf die plantstelsel in Amerika as 'n instrument van Britse kolonialisme wat gekenmerk word deur sosiale en politieke ongelykheid. Dit verbind die landbou -welvaart van die Suide met die oorheersing deur welgestelde aristokrate en die uitbuiting van slawe -arbeid.
Illustrasie van slawe wat suikerriet op 'n suidelike plantasie sny.
Foto uit die North Wind -prentargief/Alamy Stock Photo
Die plantasiesisteem het in die Amerikaanse Suide ontwikkel toe die Britse koloniste in Virginia aangekom het en die grond in groot gebiede verdeel het wat geskik is vir boerdery. Omdat die ekonomie van die Suide afhang van die verbouing van gewasse, het die behoefte aan landbouarbeid daartoe gelei dat slawerny tot stand gekom het. Dit het ook 'n samelewing geskep wat skerp volgens klaslyne verdeel is. Om hierdie rede was die kontras tussen ryk en arm in die suide groter as in die noorde. In die kolonies suid van die Mason Dixon -lyn het 'n paar ryk, blanke grondeienaars die grootste deel van die grond besit, terwyl die meerderheid van die bevolking bestaan ​​uit arm boere, bediende en slawe.
Die plantstelsel het die kultuur van die Suide oorheers, en dit was oorvloedig van ongelykheid sedert dit tot stand gekom het. In 1606 stig koning James I die Virginia Company of London om kolonies in Amerika te vestig, maar toe die Britte daar aankom, het hulle 'n harde en onheilspellende wildernis in die gesig gestaar, en hulle lewens het niks meer geword as 'n stryd om oorlewing nie. Om die vestiging van die land aantrekliker te maak, het die Virginia Company enige volwasse man aangebied om 50 hektaar grond na Amerika te reis. Op aanmoediging van die Kompanjie het baie van die setlaars saamgespan en groot nedersettings geskep, honderde genoem, omdat hulle bedoel was om honderd individue te ondersteun, gewoonlik mans wat 'n huishouding gelei het. Hierdie nedersettings was baie soos die kolonies self. Die welvarende aristokrate wat hulle besit het hul eie reëls en gebruike vasgestel. Die nedersettings het 'n groot aantal arbeiders vereis om dit te onderhou, en dus is arbeiders uit Afrika ingevoer. Afrikaanse slawe het in 1619 in Virginia begin aankom.
Die term 'ldquoplantation' en 'rdquo' het ontstaan ​​toe die suidelike nedersettings, wat oorspronklik verband hou met koloniale uitbreiding, om die produksie van landbou draai. Alhoewel ryk aristokrate die plantasies regeer het, het die arbeiders die stelsel bestuur. Die klimaat van die Suide was by uitstek geskik vir die verbouing van kontantgewasse, en King James was van voorneme om voordeel te trek uit die plantasies. Tabak en katoen was buitengewoon winsgewend. Omdat hierdie gewasse groot oppervlaktes benodig het, het die plantasies groter geword, en op hul beurt was meer slawe nodig om aan die plantasies te werk. Dit het die klasindelings verskerp, aangesien 'n klein aantal mense groter en groter plantasies besit het. Die ryk grondeienaars het dus ryker geword en die gebruik van slawe -arbeid het toegeneem.
Douglas V. Armstrong is 'n antropoloog uit New York wie se studies oor plantasie -slawerny op die Karibiese Eilande gefokus is. In die Karibiese Eilande sowel as in die slawestate het die verskuiwing van kleinboerdery na industriële landbou die kultuur van hierdie samelewings verander, aangesien hul ekonomiese welvaart van die plantasie afhang. Totdat die trans -Atlantiese slawehandel in 1807 afgeskaf is, is meer as 12 miljoen Afrikane na die Nuwe Wêreld vervoer, en meer as 90 persent van hulle het na die Karibiese Eilande en Suid -Amerika gegaan, baie om aan suikerplantasies te werk. Dwarsdeur die Nuwe Wêreld het die plantasie gedien as 'n instelling op sigself, gekenmerk deur sosiale en politieke ongelykheid, rassekonflik en oorheersing deur die planterklas.
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het die Nederlanders, Franse en Britte minderjarige kolonies in Suid -Amerika verkry?...