Waarom ouer as 50's massaal bedank - InnerSelf.com
Carlos Carrillo-Tudela, Universiteit van Essex et al
Vir goed weg? Bosniese
Die Britse ekonomie het 'n probleem met sy ouer as 50's: na aanleiding van die COVID-pandemie het hulle die arbeidsmag massaal verlaat, wat hoofpyn vir besighede en die regering veroorsaak. Ongeveer 300,000 meer werkers tussen 50 en 65 is nou "ekonomies onaktief" as voor die pandemie, wat gelei het tot 'n poniekoerant om die probleem die "silwer uittog".
Om ekonomies onaktief te wees beteken dat hierdie ouer werkers nie in diens is of werk soek nie. Dit kan natuurlik eenvoudig wees dat werkers meer gespaar het tydens die pandemie en dit nou kan bekostig om vroeër as beplan rustig af te tree.
Maar as ouer werkers weens gesondheidsrisiko's of gebrek aan geleenthede van werk uitgestel is, sou dit beteken dat die ekonomie van potensieel produktiewe werkers ontneem word – wat die staat op verskeie maniere kan kos. So wat gaan aan?
Om sin te maak van die uittog
In ons nuutste navorsing, wat pas aanlyn beskikbaar gestel is as 'n beleidinligtingsnota, het ons die diepste duik tot nog toe geneem in toenemende ekonomiese onaktiwiteit onder die ouer as 50's en wat dit vir die ekonomie beteken met behulp van die mees onlangse UK Labour Force Survey (LFS) data.
Verbasend genoeg is die silwer-eksodus nie in die rykste segmente van die samelewing gekonsentreer nie – al sou 'n mens kon verwag dat hulle die beste sou wees om af te tree. In plaas daarvan is dit hoofsaaklik 'n middel- tot laer-middelinkomste-verskynsel. Soos in die grafieke hieronder getoon, kom die grootste styging in onaktiwiteit na die pandemie van werkers in die laer-middelinkomstegroep (wat ongeveer £18,000 tot £25,000 per jaar verdien in hul mees onlangse werk). In elke grafiek toon die lyn die persentasie werkende werkers tussen die ouderdomme van 50-65 wat een jaar later ekonomies onaktief geword het.
Werkers wat onaktief word (%) volgens inkomstekwartiel
Daar is ook ander bewyse om die siening te ondersteun dat die toename in onaktiwiteit in die laer-middel deel van die inkomsteverdeling gekonsentreer is. Daar was byvoorbeeld 'n groter toename in onaktiwiteit onder mense wat hul eie huise huur, eerder as om hul eie huise te besit, en onder diegene in laer betaalde industrieë en beroepe. Daar was ook 'n kleiner toename in onaktiwiteit onder hoogs opgeleide werkers.
Watter poste verlaat ouer werkers, en hoekom?
Die bedrywe met die grootste persentasie stygings in onaktiwiteit onder die ouer as 50's is groothandel en kleinhandel (40% styging), vervoer en berging (+30%), en vervaardiging (+25%). Intussen is die beroepe met die grootste persentasie stygings prosesaanleg- en masjienoperateurs (+50%) en verkoops- en kliëntediensberoepe (+40%). Om dit in konteks te plaas, is die vergelykbare persentasie styging vir ouer as 50 vir die hele ekonomie 12%.
Verskeie faktore verklaar moontlik hierdie verskille. Die betrokke sektore was voor die pandemie in langtermyn agteruitgang, en hulle is ook hard getref toe COVID opgedaag het. Werkers sou dit dalk onwaarskynlik geag het dat hulle hul werk in 'n kwynende sektor sou terugkry, en het dalk gekies om af te tree eerder as om na 'n ander werk te soek of heropleiding te doen.
Dit is ook sektore met hoë vlakke van sosiale kontak waar dit nie moontlik is om van die huis af te werk nie, so miskien het sommige ouer werkers gekies om te bedank uit vrees vir hul gesondheid. Saamgevat is die boodskap dat die toename in onaktiwiteit gedryf is deur ouer werkers wat laer opbrengste sien as hulle aanhou werk: hoekom aanhou werk in 'n laagbetaalde werk in 'n dalende en pandemie-geteisterde deel van die ekonomie?
Sal hulle terugkom werk toe?
Dit is nie ongewoon dat werkers ekonomies onaktief raak ná 'n resessie nie, want dit is moeilik om werk te kry en mense kan moedeloos raak. Dit is wat het gebeur na die wêreldwye finansiële krisis van 2007-'09, byvoorbeeld.
Dit kan wees dat werkers in vandag se uittog sal hervat om werk te soek wanneer die ekonomie verbeter, maar daar is geen tekens daarvan nie. Die styging in onaktiwiteit onder ouer as 50's is reeds drie keer hoër as wat dit ooit was ná die laaste finansiële krisis.
Verskeie feite stel ook voor dat hierdie mense regtig nooit wil terugkom werk toe nie. Al die toename in onaktiwiteit kom van werkers wat sê hulle wil nie werk hê nie en dink dat hulle "beslis" nooit weer sal werk nie. Hul hoofredes is aftrede en siekte, hoewel die data toon dat die toename in onaktiwiteit as gevolg van siekte ten minste twee jaar voor die pandemie begin het en nie veel deur die pandemie self geraak is nie. Met ander woorde, 'n begeerte om af te tree is werklik die hoofrede vir die toename in onaktiwiteit.
Dit is die moeite werd om daarop te wys dat die aantal afgetredenes voor die pandemie gedaal het, aangesien werkers later in hul lewe afgetree het. Dit is aangedryf deur toenames in die staatspensioenouderdom, wat van 65 tot 66 van 2019-20 gestyg het. Die styging in aftrede wat ons tydens en ná die pandemie gesien het, is deels die verskyning van 'n onderliggende tendens wat weggesteek was terwyl die staatspensioenouderdom gestyg het.
Implikasies en beleidsuitdagings
Hierdie ongekende toename in onaktiwiteit onder die ouer as 50's stel aansienlike uitdagings vir die ekonomie in. Dit kom op 'n tyd wat die regering moet hanteer toenemende bedankings onder andere ouderdomsgroepe, arbeidstekorte, die stygende lewenskoste, en die ontwikkelende gevolge van Brexit. Gegewe hul relatief lae inkomste, kan hierdie afgetredenes ook moontlik later in aftrede finansiële probleme ondervind en druk op staatsbesteding plaas. Wat kan dan gedoen word om die silwer-eksodus te stop of selfs om te keer?
Die toename in onaktiwiteit is nie in die laagste-inkomstedele van die samelewing nie, waar die regering sy pogings konsentreer om werk aan te spoor deur die voordelestelsel. Die regering kan dus oorweeg om hierdie aansporings uit te brei, soos Werkbelastingkrediete, om laermiddelklasmense te bereik om hulle te probeer aanmoedig om terug te keer werk toe.
Miskien sal die lewenskoste-krisis die ouer as 50's terug dwing om te werk, wat die VK se arbeidstekorte gedeeltelik sal oplos. Maar die oplossing van een probleem met 'n ander sal waarskynlik niemand – werkers, besighede of die regering – gelukkiger maak nie. Moeilike dae lê dus voor.
Carlos Carrillo-Tudela, Professor in ekonomie, Universiteit van Essex; Alex Clymo, Assistent Professor in Ekonomie, Universiteit van Essex, en David Zentler-Munro, Assistent Professor in Ekonomie, Universiteit van Essex
Verstaan ​​5de Dimensie Bewussyn en die Goddelike Vroulike Binne Ons
Soos ons van die 3de Dimensie beweeg, kan dit swaar en moeilik voel, veral gedurende hierdie tyd in...