778 m² Land for sale in Reebok | T846562 | Private Property
Back to Reebok Property For Sale > Western Cape > Garden Route > Great Brak River to Glentana > Reebok > T846562
778 m² Land available in Reebok
Daar is nie meer baie van die erwe beskikbaar nie. Hoe skaarser hulle word, hoe duurder word hulle, so gou spring vir hierdie een. Mooi gelyk erf om u huis op te bou. Fascinating - The Ramblers - Muziekweb
Bestel-info:J.P.O. International 960913
Je tir ma reverence
Whispering; Oh Monah; 't Is weer voorbij die mooie zomer;...
Loekie loekie loekie
There's yes yes yes in your eyes
If you knew Suzie; Ain't she sweet; Swanee;...
Platina : 75 jaar Written by Frederick on July 5, 2010 . Posted in Gemeentes
Jan Botha het vir ons ‘n verslag gestuur van die onlangse toer wat hy saam met Nelus Niemandt en Willem Pretorius en ‘n 20tal ander predikante in Engeland en Nederland gehad het. Hulle het gesprekke gevoer met kunidges op die gebied van gemeentes, kerkplanting en gestuurde gemeentes.
Laai die verslag gerus hier af
‘n Gedeelte van die verslag is ook in die Kerkbode van 18 Junie gepubliseer
Hierin sal vroue ons moet kom lei!
Written by Frederick on March 14, 2010 . Posted in Gemeentes
Na aanleiding van my artikel Om te kan huil voor mekaar, vra Magriet die volgende:
Frederick ek ervaar ‘n groot leemte …dit is so jammer dat ons nog nie in die ‘susterskerke’ meer saam kan huil oor dit wat gebeur het in ons land nie. Dit maak my moedeloos lam dat ek al sovele baie emosionele gesprekke met sovele van my kollegas kon he hieroor, maar in die kerk gebeur dit nie. In die werkskring het ons al sovele kere saam gehuil daaroor. Nie een keer was daar verwyte van hulle wat aan die ontvangkant van apartheid was nie, maar ons het saam gehuil oor kleur, taal en kultuur grense heen oor die seerkry wat nie net kon gesond word met die voorreg om ‘n kruisie op ‘n stembrief te kan trek nie. Net laasweek het ek en ‘n wit kolega saam getreur oor ons gekleurde kolegas nie die kommerlose kinderdae kon ervaar wat ons gehad het nie, en nou nooit sal nie. Saam het ons gewens ons kon die horlosie terugdraai sodat hulle ook die voorreg kon kry om kommerlose kinders te wees. Dan wil ek ween oor ek by my kerk by die meerderheid mede gelowiges nie dieselfde ervaar nie….ek wil huil oor ek dikwels voel ek huil alleen in die kerk hieroor….soveel van my medegelowiges huil oor ander goed…huil oor die kriminaliteit, elektriese heinings, goed wat gesteel word ens ens. Sommige van ons landgenote het nog nooit iets anders geken in hulle lewens nie, hulle is nog hulle lewe lank uitgelewer aan kriminaliteit en wreedheid. Toe was die hoogs opgeleide polisie te besig om apartheidswette toe te pas en alle hulpbronne aan te wend om ‘n klein weredljie te beveilig vir die klein bevoorregte minderheid….
Dit is nou al ‘n week wat ek met die vraag rondloop. Magriet is so reg- hoe is dit dat ons in die kerke van alle plekke nie regkry om voor mekaar, met mekaar te huil oor ‘n verlede wat ons almal soveel pyn aangedoenhet nie. As ek Dirkie Smit se artikel gister in Die Burger (Saterdag 13 Maart 2010) Verbonde aan ons wonde? reg verstaan het ons onvermoe oa te make met die feit dat ons dieper gevorm is deur die “ideaal” van onverbondenheid as wat goed is vir ons. Dirkie verwys na die feministiese filosoof Judith Butler se werk Precarious Life waarin sy betoog dat ons verbondenheid aan mekaar veral na vore kom in ons verwondheid. Wanneer ons rou aan die verliese, huil oor ons verwondhede, dat ons ontdek hoe diep ons verbonde is aan mekaar.
Dirkie skryf: “Dis juis omdat ons so verbonde is met ander dat hulle ons so dipe seer kan maak. Deur hulle woorde, optrede, houding. Deur hulle wegdraai, weggaan, afskeid. Deur hulle swaarkry, wegkwyn, weggeruk word. En as ons onsself teen die soort seer wil beskrem deur isolasie en outonomie, se sy, deur dan liewer nie lief te he nie, nie om te gee nie!, dan mis ons ietes. Die geheimenis van menswees self. Liefde laat ons weerloos teen die leed. Hoe kan ons in die dae van lydenstyd dit ooit vergeet?”
Magriet- dit is natuurlik nie ‘n bevredigende antwoord op jou vraag nie. Dit is tog ABC van geloof dat ons verbonde is aan mekaar, hoekom sukkel ons so daarmee in kerke, en kry julle iets daarvan reg in julle werk. ‘n Deel van die antwoord is dat Magriet en Judith Butler, vroue is en dat hulle sensitiwiteit vir ons verbondenheid aan mekaar, ook in ons verwondhede, eenvoudig in ons kerke nie na vore kom nie omdat ons gemeentes en kerke steeds gelei word deur mans, en belangriker manlike perspektiewe waar daar min ruimte is vir broosheid wat nog te se van trane? Ons het hierdie perspektief van vroue so dringend nodig. Het dit nie tyd geword dat ons vroue toelaat om ons te kom lei in gemeentes en kerke nie?
Konflik kan geknak word!
Written by Frederick on February 25, 2010 . Posted in Gemeentes
Ek ry vanaand met ‘n ligte hart terug van ‘n gemeente waar daar die afgelope jaar ‘n diep konflik was. Die konflik wat so diep was dat ons einde laas jaar gedink het, dit is byna onmoontlik om dit te breek, is geknak.
Die prentjie is bekend- klein plattelandse gemeente, dominee is twee dekades reeds daar. In die omgewing het ‘n chrismatiese bediening oogemaak en hulle trek jongmense. Die leiers en die Leraar probeer ‘n gestuurde visie bevorder in die gemeente en enkele erediensskuiwe word gemaak om meer groepe in die gemeente te akkomodeer. So uit die niet begin die klimaat draai teen die koers van die leiers en die dominee. Getalle krimp en mense soek ‘n sondebok. Die beskuldigings teen die Leraar vermeerde, hy voel be-leer en onttrek homself sonder dat hy daarvan bewus is. Wanneer hy teenwoordig is is hy nie sy spontane self nie. Sy prediking lei daaronder, lidmate begin sy optrede ontleed en vind al hoe mer rede waarom hy eintlik behoort weg te gaan. ‘n drukgroep ontstaan. Hier is nie leiding nie, die tou is slap, word oor en oor gese.
Sy ondersteuners stem nie saam, nie en beskuldig die drukgroep van dislojaliteit. Die kerkraad kontak ons om te kom fasiliteer. Ons spandeer ure en soms dae in gesprekke met inidividue en groepe. Die prentjie verdonker, ou wonde van gister en eergister word weer oopgemaak en die situasie versleg week na week. Kerk word leeg, dominee is onder meer druk, spanning laai op, nog meer mense staan uit die water, nog meer druk op die Leraar en sy familie.
Wanneer ons terugry is ons om die minste te se meestal sonder raad. Ons verbind ons as fasiliteerders om respekvol na almal te luister en ‘n luisterkultuur in die konflik te moduleer. Ons probeer deurgangs Godsvrae te vra. Ons waag dit om die gesprek oop te maak in die gemeente, gee terugvoer by eredienste oor alles, sodat die gesprek oop gemaak kan word. Die konflik verdiep verder, mense begin praat van ‘n kultuur in die gemeenskap wat nie gebreek kan word nie. Families begin onder die druk van die konflik stry te kry. Die predikant se familie kry baie swaar as sy vrou en kinders by sosiale geleentehede agterkom die konflik maak selfs daar dat mense in kampe is.
In dit alles is daar ‘n kern groep leiers wat bly hoop. Hulle kry dit van alle kante. Die Leraar kry seer maar behou respek en hou hom uit die bekgevegte. Die leiers besluit om die Leraar en sy familie meer direk te ondersteun en vir hulle te bid. Vir die eerste keer in maande voel die leraarspaar ‘n bietjie minder onder druk en die Leraar maak sy hart oop op die kansel en getuig van die pad wat die Here met hom in die tyd loop- hy doen dit sonder om te verwyt en met opregtheid wat die gemeente aanspreek. Hy begin die drukgroep een vir een besoek en stel hom in daarop om nie te verdedig nie maar te luister. Die klimaat begin te draai, mense versag teenoor mekaar, begin uitreik na mekaar, vra verskoning. Soek mekaar op en ondersteun mekaar.
Die jaar begin met nuwe energie, die leiersgroep word ‘n klankbord vir die Leraar, gee hom eerlike terugvoer op ‘n gereelde basis, hy voel nie meer beleer nie- sy skouers hang nie meer nie en stadig maar seker begin mense weer vir hom die posisie gee as geestelike leier wat hy met groot entoesiasme aangryp.
Vanaand kyk ons terug op die pad, ek gee ‘n opsomming die leiers knik, met een uitsondering- Daar waar jy se oor wat ons geleer het, moet jy die opskrif verander na Wat het God ons in hierdie tyd geleer. Hulle begin spontaan beplan aan ‘n Sondag van viering waar die gemeente die einde van die konlik kan vier en hulle herverbind tot die nuwe hoosftuk- die Leraar wil ook graag getuig van wat die Here in hom verander het in hierdie tyd , maar dan wil ons ook se die leiers…
Ek ry daar weg verwonderd oor wat die Gees kan doen, skaam oor my ongeloof, en dankbaarheid oor die kwaliteit mense wat in ‘n moeilike tyd my geleer het wat leierskap in afhanklikheid van die Gees beteken.
En toe kom die jong mense…
Written by Frederick on January 31, 2010 . Posted in Gemeentes
Oppad kerk toe vanoggend wonder ek vir ‘n oomblik of die Laerskool se koor gaan sing, dit is net kinders waar jy kyk. Voor my in die paadjie sit ‘n jong paartjie met ‘n “carry-cot” wat in die paadjie geparkeer is- later merk ek nog een op- geen moederskamer vir hulle nie!
Die kerk is vanoggend stampvol, so vol dat die kinders gevra word om sommer van die begin af voor die kansel te kom sit sodat meer mense kan plek kry. Die gemeente het so sonder dat ek dit agter gekom het jonger geraak, ek moet eintlik vanoggend soek vir die ouer mense- hulle is daar en skynbaar geniet hulle elke oomblik daarvan. Toe een van die babas in die “carry-cot” begin raas is dit ‘n ouma wat die ma aanmoedig om maar te bly sit wat sy ook toe doen so al sussende.
Ek verwonder my aan wat ek beleef, want die handboeke word vanoggend hier verkeerd bewys. Die gebou is histories, banke iewat ongemaklik, die kansel beslis nie kommunikasie vriendelik nie, geen Power Point nie, die prediker is nader aan aftree as wat hy of ons wil toegee. Ons sing net uit die liedboek- nie sprake van ‘n band nie- en daarby sing ons besonder vrot vanoggend, daar is nie genoeg parkeerplek nie- ons moet almal maar soek vir parkering en so kan ek aangaan, wat soek die jonger generasie met hulle kinder hier. Toe ons by die doop kom is dit duidelik dat nie een van die ouerpare in die “grense” van die gemeente woon nie, hulle het gekies om hier te behoort en hulle kinders hierheen te bring.
Toe ek in die nuusbrief blaai, begin ek om antwoorde te kry-“toevallig”is 95% van die aankondigings alles dinge wat te make het met kinders, ouerskap, tieners en jong mense. As ek nou ‘n Roeping vanuit die nuusbrief moes skryf sou dit min of meer so klink. Ons word deur God geroep om te bestaan ter wille van die volgende generasie aan wie ons geloof in Jesus Christus wil oordra deur woord en daad. Hulle het nie vreeslik snaakse goed begin doen nie, hulle het net die gemeente se hart en wil (lees prioriteite) oopgemaak vir ‘n volgende generasie- en blykbaar voel die volgende generasie dit aan want hulle is daar in hulle honderde, terwyl ek eintlik wonder nou wat soek hulle nou hier.
Oppad huis toe onthou ek van ‘n gesprek met ‘n gemeenteleier so ‘n paar maande gelede waarin hy vertel hoe hy in ‘n gesprek met ‘n leier van die jong mense in gesprek was, ‘n moeilike gesprek warin hulle sukkel om mekaar te hoor, en toe kom die deurbraak: Ek het skielik besef, vertel hy, dat hierdie jong mens voor my- dalk 40 jaar my junior- iemand is by wie ek baie kan leer en ek het begin om dieper na hom te luister. Aanvanklik het ek gedink ek moet hom bedien, totdat ek ontdek het hy is ientlik hier om my te bedien!
Ek wonder vir ‘n oomblik of ons nie te veel getorring het aan die doing goed van gemeentes terwyl dit wat eintlik die verskil maak die being is nie. Se nou maar hulle het al die teksboek dinge in die gemeente verander- power point, ‘n band, ander litrugie, maar die leiers het nie hulle harte hulle gesindhede verander nie, sou die jongmense steeds welkom gevoel het en in hulle honderde opgedaag het?
NS In ‘n vorige post het ek ook ‘n bietjie geskryf oor die verassende opbloei van familie-lewe onder die X-generasie gaan kyk gerus!
Written by Frederick on September 23, 2009 . Posted in Gemeentes