Beamptes van die Romeinse leër - Geskiedenis Podcasts - 2021
Met die verskyning van die legioenêr kon die Romeinse leër 'n uitgestrekte ryk onderhou wat die Middellandse See totaal omhels het. Alhoewel die sukses van die weermag op die rug van die voetsoldate en kavallerie rus, was daar ander op die veld en in die kamp wat hulle in staat gestel het om te seëvier. Behalwe die beroemde hoofman oor honderd wat aan die voorkant van sy groep gestaan ​​het en sy legioene in die stryd gelei het, was daar 'n bevelhiërargie van militêre tribunes, 'n kamp prefek en 'n legaat. Langs die hoofman oor honderd in die stryd was die beginsels: optio, signifier, aquilifer en tesserarius. Daar was ander, sommige met gespesialiseerde vaardighede, wat noodsaaklik was, maar in die kamp gebly het. Dit was die immuuns en begunstigdes: arbeiders, administrateurs, landmeters, argitekte, ingenieurs en bestelhouers. Die legioenen kon nie 'n ryk verower en onderhou het sonder hierdie bekwame ondersteuning nie; saam het hulle die Romeinse leër meer as agt eeue lank 'n gevreesde teëstander gemaak.
'N Professionele weermag van Evermore
Oorspronklik het die Romeinse leër bestaan ​​uit 'n burgerlike burgermag wat gewerf is uit die besittings wat slegs gedurende die oorlog gedien het. Daar was 'n direkte verband tussen burgerskap, eiendom en die weermag. Tydens die konsulskap van Gaius Marius (ongeveer 157-86 v.C.) het die milisie homself herontdek en 'n professionele leër geword. Die onderskeid tussen ouderdom en ervaring wat voorheen bestaan ​​het, is afgeskaf. Konstante oorlog het die weermag ernstig uitgeput. In die besef dat daar 'n behoefte bestaan, sien Marius 'n onontginde hulpbron en verander die vereistes vir werwing by die werwing van die armer en ongeskikte burgers van Rome. 'N Soldaat hoef nie meer sy toerusting te verskaf nie. Die regering voorsien alle noodsaaklikhede: wapens, wapens en selfs klere. Met hierdie veranderinge het diens in die weermag uiters gewild geword onder die armes. Dit het kos, klere, mediese sorg en 'n veilige loon verskaf. Die hergebore legioene het beter opgelei, beter gedissiplineerd en dus buigbaarder en doeltreffender geword.
Opleiding in die Romeinse leër is onder toesig van 'n gespesialiseerde offisier, gewoonlik die optio.
Veranderinge sou gedurende die keiserlike tydperk voortduur. Voor die tyd van keiser Augustus (27 BCE - 14 CE) was die Romeinse leër voortdurend op optog. Namate die grense van die ryk oor Europa en die Midde -Ooste uitgebrei het, het permanente vestings begin verskyn om die grens te stabiliseer. Augustus verminder die aantal legioene van 60 tot 28. Die meeste hiervan was in die ontsteld provinsies en langs die grense. Uiteindelik het Rome 'n staande leër van 150 000 legioenen en 180 000 hulpinfanterie en kavallerie gehad. Alhoewel die aantal legioene verminder is, was daar steeds 'n behoefte aan getroue legioene; die lang eksamen- en opleidingsproses het egter nie verander nie. Eerstens moes alle rekrute hul regstatus laat kontroleer om te keer dat slawe by die weermag aansluit. Behalwe sy wettige status, is die individu se ouderdom, fiksheid, opvoeding en vorige beroep in ag geneem. As daar tydens hierdie proeftydperk aan alle standaarde voldoen is, sal die werf die volgende stap binnegaan en syne ontvang teken: 'n stuk metaal om die nek gedra met persoonlike inligting oor die soldaat - soortgelyk aan die huidige "hondetikette" van die weermag van vandag. By sy aankoms in sy toegewese kamp sou hy streng opleiding ondergaan voordat hy amptelik 'n legioenêr word.
Opleiding is onder toesig van 'n gespesialiseerde beampte, gewoonlik die optio. Opleiding het oefeninge in die nabye orde, skyngevegte en een-tot-een-gevegte ingesluit. Wapenopleiding is bewerkstellig deur die gebruik van rietskilders en hout swaarde. Een van die eerste dinge wat die toekomstige legioenêr vinnig geleer het, was dat dissipline streng was. 'N Legioenêr moes bevele gehoorsaam sonder om te aarsel, en indien nie, moes hy die hoofman oor honderd of centurio antwoord. Afgesien van sy ander pligte, was die hoofman oor honderd verantwoordelik vir dissipline, wat die vitis of wingerdstok. Hiermee kan hy selfs 'n geringe oortreding 'n legioene verslaan. Vermoedelik het streng opleiding, gehoorsaamheid en harde dissipline vir 'n intimiderende soldaat gesorg.
Julius Caesar beskou die hoofman oor honderd as die ruggraat van die weermag, maar die pad om 'n hoofman oor honderd te word, kom uit baie verskillende rigtings. Normaalweg het 'n hoofman oor honderd deur die geledere gestyg. Sommige was voormalige lede van die keiserlike Praetorian Guard, terwyl ander lede van die ruiterklas was en opdragte van die keiser ontvang het. In die geveg kon die hoofman oor honderd herken word aan sy silwer wapenrusting, metaalgom en sy dwars -helm. Anders as die legioenêrs onder sy bevel, het hy ook sy swaard gedra (gladius) aan die linkerkant en dolk (pugio) aan die regterkant. In gevegsvorming het hy links van die eerste rang gestaan. In die kampbarakke het hy sy eie spesiale kwartiere gehad met 'n aparte latrine.
Die amptelike hiërargie van 'n legioen berus op drie individue: die legate, tribune en kamp prefek.
Om 'n hoofman oor honderd te word, moes 'n individu eerstens, en die belangrikste, geletterd wees, sodat hy bevele kon verstaan ​​(altyd in Latyn gegee) en dit aan die legioene oorgedra het. Alhoewel hy 'n middelgeplaasde beampte was, het hy dikwels ander posisies met groot verantwoordelikheid gekry. Hy kan gebruik word as 'n opleidingsbeampte of as losstaande diens, en dien as administrateur in een van die provinsies. Dikwels sou hy in sy loopbaan van 46 jaar in soveel as 12 verskillende legioene diens doen. Alhoewel dit deur meer as een keiser ontken is, kan hy sy inkomste aanvul deur 'n geringe fooi te hef vir die toestaan ​​van 'n legioenêr in die rustige wintermaande. Na sy aftrede, behalwe dat hy sy aftreegeld ontvang het, kan 'n hoofman oor honderd 'n lektor word vir 'n Romeinse landdros of die bevelvoerder van die Praetorian Guard.
Met die hulp van die prinsipale beveel die hoofman oor honderd 'n eeu van 80 man - ses eeue was gelyk aan 'n groep van 480 man. Elke eeu is verdeel in tien groepe van agt mans wat bekend staan ​​as 'n contubernium. Hierdie agt legioenen het 'n hegte band ontwikkel en het 'n kaserne in die kamp gedeel. Hulle sou saam baklei, saam eet en in sommige gevalle saam sterf. Daar was altesaam 59 hoofmanne in 'n legioen wat uit tien groepe bestaan. Met die uitsondering van die eerste groep wat dubbeld die aantal legioenen en vyf hoofmanne gehad het, het die oorblywende nege kohorte 54 senture of ses per groep. Elkeen van hierdie ses hoofmanne het 'n spesifieke titel gehad: in dalende volgorde was dit die pilus prior, princeps prior, hastatus prior, pilus posterior, princeps posterior en hastatus posterior.
Die hoofmanne in die eerste groep was die belangrikste in die hele legioen, gesamentlik bekend as die eerste orde of manne van die eerste rang. Dit is gelei deur die hoogste en mees senior hoofman oor honderd van die hele legioen: die primus pilus of die eerste spies. Hy het gereeld 'n kamp prefek geword. Tradisioneel moes hy minstens 50 jaar oud wees en gewoonlik slegs 'n termyn van een jaar dien. Behalwe dat hy kamp prefek word, kan hy tot die ruitersklas verhef word of 'n provinsiale goewerneur word. Onder hom in die eerste groep was die oorblywende vier hoofmanne: in dalende volgorde was dit die princeps prior, princeps posterior, hastatus prior en hastatus posterior. Die terme princeps en hastatus is titels wat herinner aan die ou manipulasies.
Langs die hoofman oor honderd in die kamp en op die slagveld was 'n aantal legioene wat hoër geplaas was, bekend as die skoolhoofde. Hierdie legioene het dikwels een en 'n half keer tot twee keer normale loon ontvang. Twee van die prinsipale het as adjunkpersoneel gedien, waarvan een die cornicularius was, terwyl die ander die optio was. Afgesien van sy verantwoordelikhede as opleidingsbeampte, was dit die optio se plig om saam met sy kantoorpersoneel, die haastig, aan die uiterste regterkant aan die agterkant van die eeu om orde te behou en verlatenhede te voorkom. As die hoofman oor honderd afwesig was, sou die optio sy plek inneem, en as daar 'n vakature vir 'n nuwe hoofman oorhoof was, word die optio bevorder om dit te vul. As iemand egter 'n ander pad kies, kan hy 'n tesserarius word. Hy was toe verantwoordelik vir die verkryging van die wagwoorde (op 'n wasbord of tessera geskryf), om dit veilig te hou en aan die wagte te stuur. In die geveg het hy in die agterkant van die eeu links gestaan.
Aangesien elke legioen sy eie standaard het, was daar posisies van groot eer verbonde aan die verskillende vlae en baniere. Onder hulle was die vexillarius of draer van die kavalleriestandaard (die vexillum), die betekenaar of draer van die infanteriestandaard (signum), die beeldhouer of draer van die keiser se beeld, en, die belangrikste, die akwifer, draer van die goue arendstandaard (aquilia). Met hierdie mans was die antesignani, voetsoldate wat voor die standaard was, en die postsignani wat daarna gekom het. Een unieke standaard wat gereeld in parades gebruik word, was die signum draconis of draco gedra deur die draconarius. Dit was 'n koperkop van 'n brons wat aan 'n veelkleurige buis van geverfde lap vasgemaak was, wat soos 'n windsokkie sou huil en huil as die ruiters vinnig beweeg. Dit word algemeen gebruik deur alle Romeinse gemonteerde eenhede.
Die behoefte aan individue om die hoofman oor honderd op en van die slagveld te help, bied geleenthede as 'n mens die noodsaaklike motivering, opvoeding en vaardighede het. U kan kies om by die artillerie aan te sluit, 'n ballistaris te word en die belegmasjiene te bestuur. 'N Ander posisie, ondergeskik aan die hoofman oor honderd, was die afvaardiging, 'n junior offisier wat gereeld aan die stuur van 'n hulp -eenheid was. Die kampe en vestings het ook 'n deel gehad van noodsaaklike personeel wat dikwels van veldtake vrygestel was. Daar was die begunstigdes, dikwels veterane wat as ordonnante en klerke (libarius) gedien het. Diegene met gespesialiseerde vaardighede - ingenieurs, skrynwerkers, instrukteurs en mediese personeel - is immuun genoem en het ekstra betaling vir hul werk ontvang. 'N Kamp of vesting het ook dokters, argitekte, predikante en veeartse nodig gehad. Daar was selfs trompetspelers en plunderaars wat as seinaars in die geveg gedien het: die tubicines, cornicines en buccinators. 'N Werklik ambisieuse legioene kan egter daarna streef om 'n hoofman oor honderd te word, al neem dit 12 tot 15 jaar of meer. Gelukkig het die huweliksverbod wel betrekking op hoofmanne en ander senior amptenare.
Die amptelike hiërargie van 'n legioen berus op drie individue. Eerstens was die legate (legatus legionus) gevolg deur die breë gestreepte tribune (tribunus laticlavius), en laastens die kampprefek (praefectus castrorum). Die legaat is deur die keiser aangestel en was nie 'n professionele soldaat nie. Hy was gewoonlik in die vroeë dertigerjare en lid van die senatoriese orde, afkomstig van die sosiale en politieke elite van Rome. Die legaat was die legioenkommandant en gedurende die vroeë keiserlike tydperk het hy slegs twee jaar in die pos gedien; dit sou later tot vier uitgebrei word. In die kamp weerspieël sy woning, die praetorium, sy status as 'n Romeinse senator met 'n tuin, bedkwartiere en verblyf vir sy gesin. Op die slagveld dra hy 'n ryk, versierde helm, lyfwapen, 'n skarlakenrooi mantel of paludamentum en 'n skarlakenrooi band of cincticulus. Soos ander keiserlike senior offisiere, was hy geregtig op fasces en lektore: in sy geval vyf fasces en vyf lektore. Toe hy afwesig was van die vesting, val sy pligte op die kamp prefek.
Die oorblywende twee senior offisiere in die legioen was die breë gestreepte tribune en kamp prefek. Die breedstreepige tribune of die tribunus laticlavius ​​was tweede in die hiërargie en op pad na die Senaat. Dit is belangrik om nie die militêre tribune met die tribune van die plebs te verwar nie. Elke keiserlike legioen het ses tribunes gehad, maar slegs een het 'n breë pers streep op sy toga en tuniek, terwyl die ander vyf of augusticlavii 'n dun pers streep gedra het. 'N Jong Romeinse lid van die ruiterklas het die posisie van tribune dikwels as 'n loopbaan in die loopbaan beskou, maar dit was 'n onderneming wat tot nege jaar sou neem. Alhoewel dit nie altyd 'n waarborg was nie, is hierdie senatoriese strewe dikwels slegs deur 'n breë streep bereik nadat hy drie tot ses jaar by die legioen gedien het. Die dun gestreepte tribune het geen gesag- of bevelmagte gehad nie en was beperk tot personeellede, wat in krygs- en waghoofpligte sit. Om 'n breë streep te word, moes die individu dien as die prefek of bevelvoerder van 'n hulpinfanterie en 'n hulpkavallerie. In die geveg en as kommandant van 'n eenheid, kon die breë gestreepte tribune herken word aan sy ryk versierde helm, gevormde pantser en wit mantel, met sy swaard op sy linkerheup. Ook hy sou 'n huis of domus hê wat sy elite Romeinse status weerspieël; hy het egter geen fasette of lektore ontvang nie.
Die kamp prefek
Na die tribune was die derde in bevel die kamp prefek of praefectus castrorum. Hy sou as 'n voormalige primus pilus dien as bevelvoerder van 'n legioenafdeling en, in die afwesigheid van die legaat, kwartiermeester in beheer van 'n kamp se infrastruktuur: die bou daarvan, die kaserne, kampgeriewe, die instandhouding van wapens, mediese sorg, etes, water verskaffing, en die vervaardiging en berging van konstruksiemateriaal. Die posisie is in die 4de eeu nC afgeskaf.
Die Romeinse legioen en die legioene het legendes geword wat deur die eeue deur leërs gekopieer is. Die legioenêr is herhaaldelik geprys vir sy dapperheid en uithouvermoë in die geveg. Die hoofman oor honderd leier op en van die veld, staan ​​langs hom in die geveg. Terwyl hierdie manne gevier en nageboots is, was daar 'n magdom individue in die kamp en langs die legioene in die geveg wat ietwat vergete is, maar wat nog steeds noodsaaklik was vir die sukses van die Romeinse weermag. Dit was die immuuns, die begunstigde en die beginsels. Al hierdie mans het die Romeine gehelp om 'n ryk te verower wat die Middellandse See omhels.
Strukturele geskiedenis van die Romeinse weermag
Die strukturele geskiedenis van die Romeinse weermag handel oor die groot veranderings in die organisasie en konstitusie van die antieke Rome se gewapende magte, "die mees effektiewe en langlewende militêre instelling wat die geskiedenis ken."  Sedert sy ontstaan ​​omstreeks 800 v.C. tot die finale ontbinding in 476 nC met die afsterwe van die Wes -Romeinse Ryk, het die militêre organisasie van Rome aansienlike strukturele verandering ondergaan. Op die hoogste struktuur is die magte verdeel in die Romeinse leër en die Romeinse vloot, alhoewel hierdie twee takke minder onderskei was as in baie moderne nasionale weermagte. Binne die hoogste vlakke van beide weermag en vloot het strukturele veranderinge plaasgevind as gevolg van positiewe militêre hervorming en organiese strukturele evolusie. Hierdie veranderinge kan in vier verskillende fases verdeel word.
Fase I Die leër is afgelei van verpligte jaarlikse militêre diens wat op die burgerskap gehef word, as deel van hul plig teenoor die staat. Gedurende hierdie tydperk sou die Romeinse leër seisoenale veldtogte voer teen grootliks plaaslike teëstanders. Fase II Namate die omvang van die gebiede wat onder Romeinse beheer val, uitgebrei word en die omvang van die magte toeneem, word die soldaat geleidelik professionele persone. Gevolglik het militêre diens op die laer (nie-salarisse) vlakke geleidelik langer geword. Romeinse militêre eenhede van die tydperk was grotendeels homogeen en hoogs gereguleer. Die weermag het bestaan ​​uit eenhede burgerinfanterie wat as legioene bekend staan ​​(Latyn: legioene) sowel as nie-legionêre geallieerde troepe, bekend as hulp. Laasgenoemde word meestal versoek om ligte infanterie-, logistieke of kavallerieondersteuning te bied. Fase III Op die hoogtepunt van die Romeinse Ryk was die magte opdrag om die grense van die uitgestrekte provinsies wat onder Romeinse beheer gebring is, te beman en te beveilig. Ernstige strategiese bedreigings was minder algemeen in hierdie tydperk en die klem is geplaas op die behoud van gewenste gebied. Die weermag het veranderings ondergaan in reaksie op hierdie nuwe behoeftes en meer afhanklik geraak van vaste garnisoene as van optogkampe en deurlopende veldoperasies. Fase IV Terwyl Rome begin sukkel het om beheer oor sy uitgestrekte gebiede te behou, was die militêre diens steeds salarisse en professionele persone vir die gewone troepe van Rome. Die neiging om geallieerde of huursoldate te gebruik, is egter so uitgebrei dat hierdie troepe 'n aansienlike deel van die gewapende magte verteenwoordig. Terselfdertyd verdwyn die eenvormigheid van die struktuur wat in die vroeëre weermag van Rome gevind is. Die soldaat van die era wissel van liggewapende boogskutters tot swaar infanterie, in regimente van verskillende grootte en kwaliteit. Dit het gepaard gegaan met 'n neiging in die laat ryk van 'n toenemende oorheersing van kavallerie eerder as infanterietroepe, sowel as 'n vereiste vir meer mobiele operasies. In hierdie tydperk was daar meer fokus (op alle grense, maar in die ooste) op kleiner eenhede onafhanklike troepe, wat minder betrokke was by veldslae en meer in lae-intensiteit, guerilla-aksies.
Die Romeinse leër: taktiek, organisasie en bevelstruktuur
Kunstenaar Jason Juta / Kopiereg: Karwansary Publishers
Geplaas deur: Dattatreya Mandal, 19 Desember 2019
Die geskiedenis getuig van die triomf van die antieke Romeinse leër, soos blyk uit die Romeinse ryk in sy apikale omvang - wat 'n groot deel van die bekende wêreld, wat wissel van Spanje tot Sirië (en Irak), en van die Noord -Afrikaanse kus, heers. en Egipte na die grootste deel van Brittanje. Dit is genoeg om te sê dat hierdie ou weermag bekend was vir sy blote dissipline, ongelooflike organisatoriese diepte en die vermoë om aan te pas. Sommige van hierdie eienskappe is gedemonstreer deur middel van logistiek tydens die Tweede Puniese Oorlog, waar die Romeine uiteindelik as oorwinnaars uit die stryd getree het, ten spyte van (moontlik) 'n tiende tot twintigste van hul manlike bevolking in 'n enkele geveg (by Cannae). En die aanvulling van hul onwrikbare vermoë om terug te keer uit rampspoedige situasies, was die evolusie van die Romeinse weermag deur die eeue. Vir hierdie doel is 'n oorvloed Romeinse militêre ontwikkelings eintlik deur hul vyande 'aangewakker', en daarom kan baie van die suksesse van die antieke Romeinse militêre stelsel toegeskryf word aan hul inherente vermoë om eenvoudig 'te reageer'.
Evolusie van taktiek van die Romeinse leër -
Hierdie fassinerende grafiese video wat deur YouTuber Historia Civilis gemaak is, toon gepas die 'reaksionêre' evolusie van die Romeinse gevegstaktiek. En hoewel die inhoud 'n simplistiese (alhoewel handige) oorsig vertoon, kan ons die kernidee agter die Romeinse militêre stelsel kry en hoe sy aanpasbaarheid dit onderskei van sommige van die ander militêre van die antieke wêreld.
Die vroeg -Romeinse heffing -
Vroeë Romeinse soldate, ongeveer 7de eeu vC. Illustrasie deur Richard Hook.
Alhoewel die video nie regtig die omvang van die Romeine tydens hul eerste dae dek nie, strek die argeologiese bewyse van die vroegste Romeinse weermagreëls tot in die 9de eeu vC, meestal van die krygersgrafte op die Capitolien -heuwel. Wat die literêre bewyse betref, noem hulle hoe die vroegste Romeinse leërs uit die drie 'stamme' van Rome gewerf is. Dit behoort nie 'n groot skok te wees nie (vir diegene wat gewoond is om te lees oor die 'beskaafde' natuur van Rome), aangesien die nedersetting van Rome self begin het as 'n agterwater wat bewoon is deur beesruisers wat kampeer en rudimentêre wonings tussen die heuwels en die moeraslande.
Wat die evolusionêre deel betref, is die oorgang van die Romeinse leër van 'stam' -krygers na burgermilisie deels bereik as gevolg van die Romeinse samelewing en sy intrinsieke verteenwoordiging (met stemreg) in die Romeinse vergadering. Vir die doel was die vroeë Romeine byna geheel en al afhanklik van hul burgermilisie vir die beskerming en verlenging van die groeiende faksie se grense. Hierdie militante is bloot as heffing of legio - wat op sy beurt plek maak vir die term 'legioen'. In wese was die sogenaamde legioene van vroeë Rome 'arm' voorgangers van die uniform toegeruste en gedissiplineerde soldate van die daaropvolgende eeue (wat ons later bespreek het).
Die Romeinse falanks -
Romeinse hopliet (regs) veg teen die Etruskiese krygers. Bron: WeaponsandWarfare
Die video begin met die eerste soliede vorming van die Romeinse leër (toe Rome nog 'n stadstaat was). En nogal verbasend, die Romeinse militêre stelsel van hierdie tyd is geïnspireer deur sy meer gevorderde buurman (en vyand)-die Etruske. Trouens, die massavorming van hopliete wat met hul skild en spies veg-bekend as 'n falanks, is reeds teen 675 vC deur die Grieke aangeneem en het teen die begin van die 7de eeu vC die Etruskers in Italië bereik. Die Romeine is op hul beurt beïnvloed deur hul Etruskiese vyande, en kon daarin slaag om baie van die rigiede Grieks-geïnspireerde formasies saam met wapens in real-time gevegscenario's op te stel.
Baie ou skrywers pas by hierdie Romeinse weermag se gebruik van 'buitelandse' taktiek. Byvoorbeeld, Diodorus Siculus (In sy Die Geskiedenisbiblioteek) noem hoe die Romeine hul ligte reghoekige skilde laat vaar het en die swaarder bronsskild van die Etruske onderskryf het. Hierdie militêre replikasie het op sy beurt die Romeine in staat gestel om oor die Etruske te seëvier. Anon (in sy Ineditum Vaticanum) ondersteun ook hierdie siening deur te sê hoe die Etruskers 'n voorsmakie van hul eie medisyne gekry het toe die Romeinse leër dieselfde styf hoplietformasies omhels het om sy vyande teë te werk.
Volgens die historiese tradisie is die aanvaarding van die hopliet -taktiek aangevuur deur die deurlopende militêre hervormings wat die voorlaaste Romeinse heerser Servius Tullius onderneem het, wat waarskynlik in die 6de eeu vC regeer het. Hy het 'n afwyking gemaak van die 'stam' -instellings van curia en gentes, en in plaas daarvan die weermag verdeel op grond van die besit van die individuele soldaat van die eiendom. In hierdie opsig is die Romeinse leër en sy weerspieëlende vredestydse samelewing in klasse geskei (classis).
Volgens Livy was daar ses sulke klasse - almal gebaseer op hul besit van rykdom (wat gedefinieer is deur esels of klein kopermuntstukke). Die eerste drie klasse het geveg as die tradisionele hopliete, gewapen met spiese en skilde - hoewel die bewapening afgeneem het op grond van hul ekonomiese status. Die vierde klas was slegs gewapen met spiese en spies, terwyl die vyfde klas skaars met slingers gewapen was. Uiteindelik was die ses (en armste) klas heeltemal vrygestel van diensplig. Hierdie stelsel sinspeel weer op hoe die vroeë Romeinse leër op werklik nasionalistiese waardes gevorm is. Eenvoudig gestel, hierdie mans het hul huise verlaat en oorlog toe gegaan om hul eie land en rykdom te beskerm (of te vergroot), in teenstelling met net 'n militêre 'loopbaan'.
Die Romeinse Manipel -
Maar die grootste sterkte van die Romeinse leër was nog altyd die aanpasbaarheid en die vermoë om te ontwikkel. Soos ons vroeër genoem het, hoe die vroeë Romeine uit hul koninkryke die hopliet -taktiek van hul vyande aangeneem en op hul beurt verslaan het. Teen die tyd van die Eerste Samnietoorlog (in ongeveer 343 v.C.) het dit egter gelyk asof die Romeinse leër nuwe formasies wat buigbaarder van aard was, onderskryf het. Hierdie verandering in die gevegsgeoriënteerde strategie was waarskynlik in reaksie op die geharde Samnitiese leërs-en as gevolg hiervan het die menigte formasies ontstaan ​​(in plaas van die vroeër rigiede falanks).
Die einste term manipulus beteken ''n handjievol', en sy vroeë standaard bevat dus 'n paal met 'n handjie vol hooi rondom. Volgens die meeste literêre bewysstukke is die Romeinse leër nou in drie afsonderlike gevegslyne verdeel, met die eerste lyn uit die jong haastig in tien manipulasies (elk van 120 man), die tweede reël wat bestaan ​​uit die geharde beginsels in tien manipulasies en die derde en laaste reël bestaande uit die veteraan triarii in tien manipulasies - wat waarskynlik as swaar hopliete geveg het (maar hul manipulasies het slegs 60 man gehad). Boonop is hierdie strydlyne moontlik ook deur die ligwapens gekeur veliete, wat meestal tot die armer klas van Romeinse burgerlikes behoort het.
Dit is genoeg om te sê dat 'n manipel 'n baie meer buigsame vorm was as die 'vaste', maar soms (af en toe) onhandige falanks. Belangriker nog, hierdie formasies, gesamentlik die triplex acies, maak voorsiening vir 'n slagveldstelsel met reserwes vir beter taktiese voordeel. Byvoorbeeld, wanneer die voorkant haastig was tydens die hitte van die geveg van sy krag gedreineer, kon hy terugval op die reserwe van die elite triarii. Die goed gepantserde veterane is daarna op 'n sikliese wyse ontplooi-wat 'n nuwe groep troepe tot gevolg gehad het wat die uitgeputte (en gewoonlik minder georganiseerde) vyand teëgekom het. Hierdie eenvoudige, maar effektiewe taktiek het die uitkoms van baie kleiner gevegte in die 4de eeu v.C. verander - soos voorgestel deur die video hierbo (gerekonstrueer deur Invictus, in die Rome 2 -spelmotor).
Die Romeinse kohort -
Illustrasie deur Peter Dennis. Krediet: Warlord Games Ltd.
Aangesien die Romeinse koninkryk vinnig uitgebrei het, veral tydens en na die einde van die Tweede Puniese Oorlog, het die Romeine groter leërs van die meer georganiseerde militêre magte van die hedendaagse tyd teëgekom. Teen die 2de eeu vC was die manipulasies eenvoudig nie 'groot' genoeg om op groot skaal in gevegte ontplooi te word nie. Dus, as reaksionêre maatstaf, het die Romeine (geleidelik) wegbeweeg van 'n pseudoklas-gebaseerde stelsel om 'n gesamentlike oplossing vir hul leërs in te stel. Die gevolg was die kohort - 'n buigsame groep van ongeveer 480 mans wat op 'n soortgelyke manier gewapen en gepantser was. Tien sulke groepe het 'n legioen gemaak, en die latere Romeinse soldate staan ​​dus bloot as die legioene bekend, in teenstelling met individualistiese kategorisering soos haastig en triarii.
Vir alle doeleindes was die Romeinse legioenêr 'n professionele soldaat uit die antieke tyd-gewerf (en soms dienspligtig) uit verskillende dele van die Romeinse Republiek (en later Ryk). En wat pas by 'n professionele soldaat, moes die groen rekrute wat suksesvol as legioene aangewys is, deur 'n streng opleidingstydperk van 4 maande gaan. Tydens hierdie oefenomgewing het elke soldaat die onbenydenswaardige taak gekry om binne vyf uur met gereelde treë 29 km (18 myl) te marsjeer, en dan 35 km (21,7 myl) in vyf uur met vinniger stappe - terwyl u altyd 'n rugsak dra wat weeg 45 pond (20,5 kg).
Hierdie gewig is doelbewus toegewys vir die verhoging van die uithouvermoë van 'n legioen en word sodoende bygevoeg tot die totale gewig van die panoply wat die soldate in hul volle rat dra (die gewig van die lorica segmentata wapenrusting alleen sou meer as 20 pond gewees het). Soos verwag, is die 'slowpokes' erg geslaan deur hoofmanne en beamptes met hul personeel. Interessant genoeg word baie van die soortgelyke 'regimes' bewaar deur ons moderne militêre kultuur - met elite -magte van sommige lande wat deur sulke streng bootkamp -metodes opgelei is.
Die organisasie van die Romeinse leër -
Die antieke Romeinse leër was bekend vir sy blote dissipline en ongelooflike organisatoriese diepte. Met betrekking tot laasgenoemde 'kwaliteit', demonstreer 'n geanimeerde kort video van Blair Harrower treffend hoe die Romeine hul leër tot in die laaste besonderhede georganiseer het ten opsigte van troepetipes, ooreenstemmende offisiere en hul formasies, wat verwys na 'n indrukwekkende taktiese omvang wat is deur baie min ou leërs aangepas. Nou moet op gelet word dat die animasie die omvang van post-Mariaanse hervormings toon-'n militêre stelsel-opknapping wat eers na 107 vC plaasgevind het (wat dus ooreenstem met die laat Romeinse Republiek en die daaropvolgende Romeinse Ryk).
Lengte van diens -
Terwyl die video 'n paar vaste, onwrikbare getalle gee oor Romeinse legioenen, was die situasies waarvoor die Romeinse leër te kampe gehad het, meer chaoties. Gedurende die laaste deel van die 1ste eeu vC volg Augustus die riglyne van die voorafgaande eeue en amptelik die dienstyd van 'n legioenêr tot 16 jaar (in 13 vC). Maar daar moet op gelet word dat selfs na 16 jaar diens, hy na verwagting by die vexillum veteranorum of eenheid vir veterane vir nog vier jaar.
Teen 6 nC is die aanvanklike dienstyd egter tot 20 jaar verhoog, en dit is aangevul deur die praemia militare (of ontslagbonus), 'n enkelbedrag wat verhoog is tot 12 000 sesterces (of 3 000 denarii). En teen die middel van die 1ste eeu nC is die diens verder uitgebrei tot 25 jaar. Buiten die tydsduur van die amptelike diens, is die protokolle selde gevolg in tye wat deur oorloë gekenmerk is. Dit het daartoe gelei dat die legioene ver buite hul diensperiodes behoue ​​gebly het, terwyl sommige mans meer as drie tot vier dekades lank onder hul legioene geveg het. Dit is genoeg om te sê dat sulke chaotiese maatreëls gereeld muiterye tot gevolg gehad het.
Wat betaal betref, behalwe die enkelbedrag van praemia militare, 'n basiese legioenêr is 900 sterre per jaar betaal (in drie paaiemente betaal). Hierdie betaalskaal het ten minste tot 80 nC dieselfde gebly, ondanks vermoedelike inflasie. Die salaris verskil egter vir die verskillende eenhede in 'n legioen, met onderoffisiere en spesialiste wat een en 'n half of twee keer die basiese salaris betaal is. Boonop was hierdie betaalsyfer slegs 'n nominale waarde waaruit verskillende aftrekkings gemaak is in ooreenstemming met die goedere (soos voedsel, toerusting, klere en selfs grafgeld) wat die legioene verbruik. Tog was daar gevalle waar die legioenêr minder betaal is as wat hy verdien het, en soms is die 'bedrieglike' maatreëls begin deur die soldate waardelose stukke grond te gee in plaas van die praemia militare.
Bind verder as getalle -
Die video noem duidelik hoe a contubernium was die kleinste afdeling in 'n Romeinse leër. Buiten dissipline en opleiding, was een van die belangrikste redes vir die doeltreffendheid van 'n legioene direk verband met sy gevoel van broederskap binne 'n eeu (bestaande uit 80 mans). Dus op 'n dieper vlak, 'n eeu (senturia) is verder in tien verdeel contubernium ('n 'tentgroep', elk bestaande uit agt lede). Sulke klassifikasies het basies gelei tot 'n gedragsaspek van kameraadskap onder die tentgroep wat saam geveg, geëet en saam gerus het in hul militêre loopbane wat oor dekades strek. Hierdie identiteitsgevoel word dikwels vertaal na hoë moraal en beskermendheid van die legioene wanneer hulle op 'n werklike slagveld veg.
Interessant genoeg is die contubernium was nie net beperk tot die bindingsoefeninge nie. Die Romeinse leër het ook die tentgroep as 'n gemors 'span' uitgestoot. Van hierdie gegroepeerde soldate word verwag om hul eie maaltye te kook en saam te eet (terwyl die koskoste van hul salaris afgetrek word). Eenvoudig gestel, die afwesigheid van gemorslokale en spysenieringsdienste versterk eerder die band tussen die legioene wat van mekaar afhanklik moes wees, selfs vir rustige maaltye.
Ander gespesialiseerde eenhede -
Soos ons vroeër genoem het, is 'n legioene eers as 'n veteraan beskou nadat hy 16 jaar in die weermag gedien het. In the 1st century AD, even after such a long period of service, the soldier was not expected to 'retire' from his legion. Instead, the veteran was reinstated to a special unit of vexillum veteranorum for four more years of service. Typically consisting of 500 to 600 men, the Roman army unit had its own administrative branch with different officers. It was however attached to the original legion, but at times were deployed independently. The latter case is evident from their separate garrison at the town of Thala, with this particular vexillum veteranorum being derived from Legio III Augusta in 20 AD. Unsurprisingly, the veterans with their years of experience were highly successful against the onslaught of Tacfarinas and his Numidian forces.
Die Vexillationes –
Die Comitatus –
The later Roman empire and its volatile political scope also brought forth newer Roman units separate from the Roman legion. For example, Emperor Gallienus (who ruled alone from 260 to 268 AD) created his own mobile field army consisting of special detachments from the praetorians, Legio II Parthica, and other guard units. Hailed as the comitatus (retinue), this central reserve force functioned under the emperor's direct command, thus hinting at the ambit of insecurities faced by the Roman rulers and elites during the 'Crisis of the Third Century'. Interestingly enough, many of 'extra' gelyk stel (cavalry) that were assigned to each conventional legion, were also inducted as the elite promoti cavalry in the already opulent (and the militarily capable) scope of the comitatus.
Dit is 'n transkripsie uit die video -reeks Die ander kant van die geskiedenis: die daaglikse lewe in die antieke wêreld. Kyk nou, Wondrium.
Byvoorbeeld, Legio I Macriana Liberatrix ("Macer's Liberators"), was formed by Lucious Clodius Macer, rebellious Governor of Africa, in 68 AD, to be used against Nero. In the midst of this year, that came to be known as the Year of the 4 Emperors, Galba was one of the men who took claim to the throne. Galba, distrusting of Macer's intentions, ordered the death of Legio I's commanding officers and the disbandment of the questionably formed legion. It was removed from service to the empire without ever seeing action.
Many legions uniforms were made up of a variety of styles as long as the uniform was serviceable. Soos die legionaries had to purchase their own uniforms, many legionnaires wore uniforms handed down through the family from retired soldiers. Others soldiers bought used uniforms if they could not afford to buy the most up to date issue.
Maloney, J.& B. Hobley (edd.), Roman urban defences in the West. A review of current research on urban defences of the Roman empire with special reference to the northern provinces, based on papers presented to the conference on Roman urban defences, Museum of London (London : Council for Brit. Archaeol., 1983) [Council for Brit. Argeol. Research Report, LI].
Kyk die video: De Romeinse stad ontwaakt, aflevering 3 Het Romeins Kwartier 1920 1080 (November 2021).