ertjies – Stap ervarings
22-24 Oktober: Santiago na Finisterre / Muxia
19 Oktober: Santiago de Compostela
18 Oktober: Santiago de Compostela
17 Oktober: Ponte Ulla
16 Oktober: Silleda
Hier "blok" Ek! on Ouma Valerie 14 Oktober
Toortsie on 19 Oktober: Santiago de C…
Erma se Blog on 19 Oktober: Santiago de C…
Tannie Frannie on 12 Oktober: Ouma Hannie
Na ń heerlike dag van rus, pak ek en Johan die baaie mooi roete na Finisterre aan. Ons het meer as genoeg tyd en besluit om dit rustig oor 4 dae te versprei.
Die hele gevoel van die Camino is anders toe ons die oggend vroeg in die pad val. Daar is skielik heelwat meer pelgrims as waaraan ons gewoond was op die Via de la Plata. Ek kan nie meer sommer net piepie waar ek wil nie!! Ook voel ek en Johan asof ons met vakansie is. Die ‘druk’ om by Santiago in een stuk uit te kom, is verby en vir ons is dit net ń rustige, gemaklike stap. Ons sakke is ook ietwat ligter, want ons het van ons onnodige goedjies in die hostel waarin ons weer gaan slaap voor ons terugreis na Namibië, gelos. En Johan het ń huppel in sy stap!! Sy been vir die eerste keer in ń paar dae glad nie meer seer nie! Ek moet behoorlik hardloop om by te bly!!
Die stap is pragtig en ons geniet elke treë daarvan. Ons is nogal verbaas dat ń groot gedeelte van die roete op harde grond is. Ons het regtig min op harde pad gestap na Santiago en ons voete voél die verskil!
Die albergues is bietjie duurder as dié waarin ons gewoond geraak het, veral op die laaste gedeelte voor ons Santiago bereik het. (€6 vs €10-12). Ons bly egter in baie mooi plekke en ons vind die kos heerlik!!
Twee van die dae is laang dae, maar die weer is perfek. Heerlike sonnige warm weer en ons tweetjies is gelukkig, tevrede, lig en vol liefde…
La vida est bueno!
Ons slaap die eerste aand in Negreira in ń privaat albergue saam met ń hele paar pelgrims. Ons was al ons klere en nuttig ń heel skaflike ete in die kafee onder die albergue. Die volgende aand slaap ons in ń pragtige albergue Monte Aro in Lago. Dit was ń moeilike en lang stap, maar verruklik mooi – hoog oor die Aro berg. Ons kry elkeen twee spierwit vars en gestrykte lakens asook ń heerlike duvet. Elke bed het sy eie liggie, ń rakkie waarop ń selfoon neergesit en gelaai kan word en ń eie toesluit kas! Luuksheid weerteen ń vyfster hotel moeilik meeding as mens ń pelgrim is! Die ete die aand is ook heerlik – nie geskoei op die tipiese menu vir pelgrims nie en ons geniet die verblyf daar besonders baie. Ons ontmoet ook nuwe interessante mense!
Nog 61,9 km na Finisterre, die einde van die wêreld!
So gereeld soos ons kan, trek ons skoene uit en pootje baaien ons, soos die Hollanders sê!
Gereeld stop ons en eet ń vruggie of een van die lekker Soaanse koeke!
Die pad skei hier – Finisterre of Muxia – beide so 26km ver. Ons gaan links na Finisterre.
Michael en Hans van Duitsland. Eersgenoemde twee stap al vir omtrent 4 maande van Konstanz af. Hulle dra alles saam – tente, slaapsakke, eetgerei, stofies, gas, kos ens ens. Die pragtigste jong mans. Ek stap lank saam met Sven en Michael en kan nie ophou luister na al hul ervarings nie.
Na nog ń baie lang dag, slaap ons die derde aand in Corcubion, net verby Cee. Ons sien ook hierdie dag die eerste keer die see en ons is opgewonde soos kinders. Die dae is besonders mooi en helder en dit lyk idillies! Ons is reeds besig om ons goedjies in die albergue uit te pak, toe die hospitalerio daar instap. Hy vertel ons dat hy ook ń pension baie naby die albergue besit en vir 3 Euro per persoon meer, kry ons ons eie kamer en ontbyt ingesluit. Vat nie baie om ons twee oorreed te kry nie en soos jy sê ‘mes’ is ons weer opgepak en hardloop omtrent agter die man aan na sy baaie pragtige pension met die mooiste uitsig op die see!! Na sewe weke van snorke en poepe en allerhande geluide is dit ń absolute bederf as ons ons eie kamer het!
Dit was nie ek of Johan wat dit op die teerpad geskryf het nie!
Toevallig dit gesien toe ons daar verbygestap!!
Die laaste dag na Finisterre is nie so lank nie en ons begin ń bietjie later. Die eerste uitsig op Finisterre was asemrowend en ons was ekstaties!! Ons neem veels te veel fotos! Na al my stappe na Santiago, was dit die heel eerste keer dat ek na Finisterre stap en ek was so bly ek het dit gedoen! Wat ń besondere einde aan my en Johan se ver stap deur Spanje. Ons harte loop oor van dankbaarheid, van nederigheid, van geseëndheid.
Soos die gebruik is, trek ons ons skoene uit en stap kaalvoet oor die groot strand voor Finisterre en tel die bekende Camino skulpies op.
Oppad na Cabo de Fisterre – die einde van die wêreld
Net nog 2,5 km nadat ons al meer as 1100km afgelê het!
Hierdie km aanwysers het al begin verskyn toe ons Galicia ingestap het. Hierdie een wys 0.00km. Geen verdere pad om te stap nie!
ń Laaste klippie vir die gesin, vir dankbaarheid, vir genade, vir samesyn,
‘n GROOT dankie vir God – word gepak…
Dankie Liewe Jesus…
Ons het reeds ń dag of twee vantevore besluit dat Finisterre ons laaste stapdag sal wees en ons was nog nie een keer spyt daaroor nie.
Ons stap die 3km na die eindpunt van die wêreld en die traantjies lóóp. Dankie ons Almagtige Vader vir genade so wyd soos U asemrowende hemel en aarde. Dankie vir hierdie gedeelde ervaring en samesyn. Ons woorde ontbreek… dankie dankie!!
Die bottel wyn ‘n integrale en belangrike deel van al ons etes….
Ons neem die laaste dag ń bus na Muxia, nóg ń prentjiemooi dorpie teen die Atlantiese oseean. Ons dwaal ń paar ure daar rond, eet ń héérlike pelgrims menu en neem ń bus terug na Santiago.
Ek wil afsluit met die volgende foto – my dankbaarheid en liefde vir my lewensmaat van amper 39 jaar, met wie ek beskore en bevoorreg was om hierdie lewensveranderde roete te kon doen. Dankie Schatz vir jou liefde, jou geduld, jou omgee, jou saamstap. Ek kan soveel meer sê, maar jy wéét!!
Comment October 25, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
Dankie aan Liezel vir hierdie aanhaling
Gister was ń baie emosionele en besondere dag. Dit was my vierde keer dat ek Santiago ingestap het, Johan se derde keer. Dit was egter die eerste keer dat Johan die hele pad saamgestap het en vir my was dit soveel meer kosbaar as gevolg daarvan.
Dit was vir ons ń BAIE groot skok om by die katedraal op te daag en die massas pelgrims te sien! Die Via de la Plata was soo ń rustige roete. Ons was nooit meer as 12 pelgrims in enige albergue nie, meestal net so 5 of 6. Gister op ons 20 km na Santiago het ons weer eens slegs één ander pelgrim op ons roete gesien.
Na die fotosessies het ons ń Duitse en Portugese vriend ontmoet vir ń bier.
Eduardo en Guenter
Ons ontmoet later die middag vir John en Aurora wat ń ‘apartment’ deur AirBNB in die middel van Santiago gehuur het. ń Prágtige groot en ruim plek. Ons skink Clava vonkelwyn (die Spaanse weergawe van sjampanje) en vier ons vriendskap en die feit dat ons die lang roete voltooi het. Ons gaan eet later uit in ń baie mooi restaurant met baaaie mooi pryse. Ek en Johan steier toe ons die pryse sien, maar ons eet en drink maar saam. Definitief NIE ń peregrino menu nie en verseker ook nie een wat ń doodgewone pelgrim (soos ons!) se sak pas nie!Die ete is heerlik, ons klets aanmekaar en dis baaie laat toe ons uiteindelik mekaar groet en huiswaarts keer. Ons klim doodmoeg in die bed. Vandag het ons die pelgrims mis in die katedraal bygewoon. Dit was baie mooi en enosioneel met ń koor wat ń paar liedere gesing het. Die katedraal was gepak en baie pelgrims moes staan omdat daar nie genoeg sitplek was nie. Dit gebeur blykbaar elke dag!!
Wat baie spesiaal is, is as die botafumeiro wat wierook inhet, aan die brand gesteek word en deur die katedraal geswaai word. Dit gebeur egter net op Sondae en spesiale dae – en blykbaar ook as daar groepe mense/pelgrims is wat vooraf reël en betaal dat dit gedoen word. Vandag is dit nie gedoen nie. Ons vriend Philippe het dit egter laasweek ervaar en ek voeg die video wat hy geneem het, interessantheidshalwe by.
Vanmiddag het ons vir Inge en haar man Joost ontmoet vir ete. Gelukkig is hierdie ete weer ń pelgrims menu en heel bekostigbaar!
Die vriendskappe wat op hierdie roetes gemaak word, is baie uniek en baie intens. Ek het nou nog kontak met pelgrims wat ek al in 2007 op my eerste Camino ontmoet het. Ons maak ook vriende met heelwat jonger mense.
Johan en Joost, ek en Inge in die spieël se weerkaatsing!Ons loop ook die omie van 86 raak!!
Hy het ook sy Camino voltooi. Soo inspirerend!
Ook kry ons die gesin van Alaska. Die dogtertjie is soo bly om vir my te sien en sy spring in my arms en lag die heeltyd hardop!! Dit laat my sooo na my kleintjies verlang!!
Ons is baie rustig vanaand. Môre begin ons stap na Finisterre!!
Liefde in oorvloed 💜
Ek wou net nog graag iets met julle deel. Voor ons begin stap het en reëlings begin tref het rakende vliegkaartjies, verblyf (vir visa aansoek) ens, het ek besluit ek gaan vir ons in die Parador (‘n pragtige 5-ster hotel wat ‘n klooster was baie lank gelede en reg langs die katedraal is) bespreek. My motivering? Na so ‘n lang afstand, verdien ek en Johan om onsself te bederf… ‘n Week gelede praat ek en Johan hieroor en ons besluit gesamentlik dat ons NIKS ‘verdien’ nie. Die feit dat ons gesond genoeg was om so ver te kon stap, dat ons dit saam met mekaar kon doen, die kosbare ervaring wat ons kon deel, die mooi mense en pragtige natuur… Dit alles het ons met ‘n diep innige dankbaarheid gelos en ons het SO baie uit hierdie gedeelde ervaring gekry en om te sê ons ‘verdien’ iets, klink so leeg en betekenisloos. Ons bly toe in ‘n pragtige hostel met ‘n kleinerige kamertjie maar met linne op die bed, handdoeke, ‘n kas om ons twee hempies in op te hang – en ‘n silwerskoon badkamer verder af in die gang met ‘n stort EN ‘n bad – en ons voel soos konings. Nie eens ‘n Parador gaan ons beter laat voel nie. Ek kanseleer ons bespreking by die Parador (gratis op Booking.com!) en dis soos ‘n klip wat van my skouers afrol….. Ek is SOO gelukkig en tevrede en ek verlang NIKS meer nie….. En ons bly in ‘n nederige hostel waarin ons in elk geval meer spesiaal en op ons gemak voel as in enige 5-ster hotel! Dankie Here vir hierdie insig…..
3 Comments October 19, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
Soos die pelgrims Santiago binne-stap, word ou klere, skoene, ens teen die heining gehang..
Die betrokke roete wat ons gestap het, is baie stil en ons het slegs een ander pelgrim op die roete gesien.
Ons sien die eerste keer die Santiago Katedraal!
Alhoewel ons byna geen ander pelgrims teëgekom het nie, is daar honderde ander pelgrims wat by die katedraal -vanaf die Camino Frances, die Camino Portuguese en ander roetes – af aangekom het. Vir die eerste keer in twee maande sien ons so baie ander pelgrims!
Woorde ontbreek vandag… ek is baie emosioneel, dankbaar, geseënd. Gaan dus nie meer sê nie. Net so bietjie geskiedenis oor Santiago:
HISTORY OF SANTIAGO DE COMPOSTELA HISTORY
The origins of the legend of St James’ tomb in this remote Galician region date from between 788AD and 838AD -the exact date has been lost in the mists of time. What is certain is that within a couple of generations it changed what was a sleepy village with cows in the streets into one of the most important pilgrimage sites on earth. In 997 the Muslim leader Al-Mansur, as part of a general ravaging of the Christian north, came to Santiago bent on destruction. The story goes that he found the shrine deserted, except for a single monk who, when asked what he was doing replied that he was praying to St James. Al-Mansur told him to continue praying and withdrew his troops. However, the following day he had the shrine completely destroyed and parts of it, including the bells, taken away and used in the building of the Grand Mosque in Córdoba. But, whether out of respect or fear, he left the relics untouched. Thus destroying a symbol of Christian resistance to Muslim rule, without desecrating sacred Christian relics. The story of the destruction of the Apostolic Shrine spread throughout Christendom. The rich and powerful rallied to the cause and sent money for its reconstruction, while the poor and humble came in person, by whatever means they could. The result was a frenzy of construction in Santiago and all along the Camino Francés, which was to last into the 13th century. The results can be seen to this day, in the many churches and monasteries from that period which are still standing. In 1236, following the recapture of Córdoba by Fernando III, the bells of the cathedral were returned and installed in the rebuilt cathedral, where space had been left for them. And so began a golden age of pilgrimage throughout western Europe. Down the centuries the pilgrims came despite plague and war. Santiago grew and flourished, flushed with the wealth and prestige the pilgrims brought. History was not on its side though, and as the Reconquista pushed south, Spain’s centres of political power followed. Eventually the newly-reunited country established its capital in Madrid in 1561. Then in 1589, fearing a raid by the English privateer Sir Francis Drake, who had landed at A Coruña, the archbishop of Santiago, Juan San Clemente, had the sepulchre containing the relics in the crypt of the cathedral bricked up to keep them safe from the marauding Englishmen. In time the secret hiding place of the relics was lost. The loss of the relics made little difference because the pilgrims still came. In the following century King Felipe IV, a religious man, a patron of the arts, and flush, for a time at least, with the spoils of Spain’s expanding empire, provided the funds necessary for a new programme of construction which began the transformation of the cathedral from its modest Romanesque origins to the magnificent Baroque construction we see today. The fortunes of the Camino ebbed and flowed and with it the fortunes of the city. In 1879, the then Cardinal of Santiago, Payá y Rico, taking advantage of renovation works being carried out on the cathedral, set out to locate the relics. On the night of 28 January 1879 they were found behind a wall behind the main altar. The rest, as they say, is history. During the 20th century the flow of pilgrims continued to arrive, thanks in part to the support of the Francoist regime, which made St James the patron of Spain. Few arrived on foot however, and by the 1970s their numbers had dwindled to fewer than a hundred. Then from the 1970s onward, each new year sees more walking pilgrims, the annual growth is only disturbed by Holy Years, when more than traditionally twice as many make the trek. Although Santiago de Compostela is the capital and ecclesiastical centre of Galicia it is only the 6th largest city coming after Vigo, A Coruña, Ourense, Lugo, Pontevedra and Ferrol. Until 1982 A Coruña was the capital. PLACENAME: Santiago / St James, Compostela from Latin Campus Stellae / field of stars, or composta / established, a reference to the part of the town which lay within the town walls. The site of the city was previously known as Aseconia.
Comment October 19, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
Die vrugte van die Gees, daarenteen, is liefde, vreugde, vrede, lankmoedigheid, goedhartigheid, goedheid, geloof, sagmoedigheid, selfbeheersing.
Bogenoemde is die tema op my ‘Pray as you go’ toep vanoggend.
“Laat ons deur die Gees gelei word” sê Paulus. Laat ons bid vir ń oopheid en ń gereedheid, ń ontvanklikheid vir die Heilige Gees, sodat ons kan aanvoel en gereed wees om te volg waar Hy ons ookal lei..
Ons is een daggie van Santiago af. Ons stap vroegoggend uit na ń koffie en ontbyt. Dit is koel en mistig en mistiek. En geen reën..Ek stap met ń huppel in my stap vanmôre – die dankbaarheid loop oor – in my hart, my gemoed en my oë. HOE bevoorreg en geseënd is ek en Johan nie. Om vir 6 weke van suid tot noord deur Spanje ….
deur versengende hitte, vrieskoue oggende,
deur dale en oor berge,
deur plat geel landskappe en oor grasgroen berge,
deur dele wat soos ń woestyn lyk en ander water-deurdrenkte dele, vol massiewe groot bome en varings-woude,
deur gehuggies met vervalle murasies wat na beesmis ruik en deur pragdorpe met die mooiste en oudste kerke en katedrale,
oor eeue-oue Romeinse brûe maar ook oor die mees moderne snelweg brûe en treinbrûe en klein rivier bruggies,
oor teerpaaie, stofpaaie, gruispaaie, woudpaadjies, growwerige klippaaie,
deur droë graanlande, deur grasgroen wingerde,
deur olyf plantasies, mielielande, sonnenblomlande, vrugteboorde.
Ons bly in albergues, party mooi, ander nie so mooi, maar ons het elke aand ń warm bed om in te slaap, ń dak oor ons kop, ń stort om ons silwerskoon te was, krane wat ons kan oopdraai en ń keuse van warm of koue water. Ons begeer NIKS meer nie!
Ons stap saam met maer en nie-so maer pelgrims,
vrolike en hartseer pelgrims,
ń pelgrim met slegs 20% sig wat met ń waentjie vasgemaak aan sy heupe stap,
ń pelgrim wat met een korter armpie gebore is en wat sukkel om haar sak op haar rug te sit,
pelgrims wat hul kinders in ń soort pram stoot,
ń ou pelgrim van 86 wat elke oggend, rugsak op die rug, stokke in die hand die pad aandurf..
jong pelgrims van 3 en 5 jaar oud
pelgrims wat vaal en verslete lyk met dieselfde kleertjies aan dag na dag,
pelgrims met so ń kenmerkende reukie aan hul lywe,
pelgrims wie se lywe en voete pyn en seer is
pelgrims met blase, party meer as ander,
ń pelgrim wat sy vrou verloor het 3 dae nadat sy met kanker gediagnoseer is,
pelgrims met hartseer, pynigende ervarings,
pelgrims met mooi en wonderlike herinnerings,
pelgrims met eiesoortige behoeftes en verlange,
MAAR pelgrims met ń lig in hul oë en wye-oop glimlagte en oop gesigte
pelgrims gestroop van alle eiewaan en trots, van besittings en materiële goeters,
pelgrims verenig van oor die hele wêreld, een in liefde – en vrede,
pelgrims wat inherent na dieselfde hunker-om lief te hê en liefgehê te wees,
pelgrims wat glo dat daar vrede kan wees!
En my hart juig en sing. Dankie Liewe Jesus vir hierdie kosbare, pragtige, verrykende ervaring wat ek saam met Johan kon beleef. Dankie vir U pragtige uitspansel, vir mooi, mooi mense, vir liefde, vir genade, vir vrede…
Ons is vanaand in ń pragtige albergue waar ons ons eie kamer EN eie badkamer het (10 Euro pp!)
Ons is lekker vol geëet. Dit reën buite en ons is sommer net…..hoe oneindig geseënd is ons nie 🙏🏻
Met liefde uit die diepte van my hart.
Comment October 17, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
Ek het baaie koud gekry in die albergue gisteraand, al het ek ń ekstra kombers gehad. Vandag sunmier vir my ‘tights’ gekoop!
Ons het gisteraand een van daai lekker kuier-aande gehad met Melani en Michael van Alaska en Gunther. Michael vang salm en besit sy eie boot. Vir vyf maande van die jaar werk hy vreeslik hard en dan is hy weer ‘af’. Klink my hy doen baie goed, want hy en sy vrou (albei in hul laat dertigs) het al die wêreld platgereis. Hulle maak ń hele nuwe wêreld vir ons oop. Ek dink my broer sal soo geïntereseerd wees! Hy wys ook vir ons die mooiste fotos van gletsers – so te sê op hulle drumpel!! Hulle eet ook meestal net ‘deer’ (verskillende soorte takbokke) en ‘moose’ (my vertaler sê eland maar dis ń ander soort bok maar ook so groot soos ń eland). Hulle bly in ń klein dorpie met die naam van Cordova. Beslis ń ‘bucket list’ plek om te besoek! Hulle vra ook vreeslik uit oor Namibië en beplan ernstig om te kom kuier!! Ek speel lekker met die kleintjies en dit laat my net meer verlang na myne!
So terloops – toe ons vanoggend groet, is Michael nie daar nie. Sy vrou sê toe dat hy gaan draf het (!!!!!!). Wahnsinn soos Jolene sal sé!!
Ons stap deur idilliese mooi plekke vandag. Na gister se baie reën en die ploeg deur water en papnat skoene en lywe, breek vandag aan met geen wolkie in die lug nie en die son wat helder skyn! Ek stuur hierdie boodskap aan my kinders en ander vriende vroeg-oggend:
Ons stap soo lekker. Gister die heel dag reën gehad en deur water geploeter! Vanmôre loop en huil ek. Skoon mooi oop dag na gister. Alles silwerskoon gewas, voëltjies kwetter, vars reuk van nat grond, waterdruppeltjies wat verbete vasklou aan blare, spinnerakke wat blink teen die son. Alles soo mooi – diepe diepe dankbaarheid en ootmoed vir ons Groot Skepper. Vir seëninge onverdiend, genade, liefde, vrede, lig…. 🙏🏻🙏🏻🙏🏻
Kruise en kruise – deur pelgrims oor die loop van baie baie jare aangebring…
Soos op die Camino Frances stap ons ook vandag verby ń heining waar pelgrims honderde kruise gemaak het. Soo ń mooi gesig!
Ek maak ook ń kruisie. Ek is sommer bewoë. Diep en innig dankbaar vir Jesus wat aan die kruis ook vir my gesterf het, vir die wonderwêreld waarin ons woon, vir die voorreg om hierdie ervaring met my man van amper 39 jaar te kan doen… vir genade en seëninge onbeskryflik groot.
Ons kom nou terug na ń heerlike menu del dia ete saam met Gunther. My voete is séér vanaand en ek is MOEG! Ek is baaie dankbaar dat ons 2 nagte in Santiago gaan rus.
Ons het ook vanmiddag ń fisioterapeut besoek en hy het Johan ń behoorlike behandeling gegee. Ons glo sy been gaan nou sommer gou beter raak.
My ogies val toe. Gaan nou lekker warm slaap in my niwe tights!!
Ek het toevallig gister gesien dat as ek iets gecopy en paste het, dan verander die teks se formaat in die finale blog. Jammer daaroor julle! Ek sal dit later regmaak as ek by die huis is. Ek pos gewoonlik net en kyk nooit na die finale produk nie!
Comment October 16, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
15 Oktober: Castro-Dozón
Of all the paths in the world you take, make sure a few of them are dirt. ~John Muir
Vandag was daar die keuse van twee roetes. ń Linkerkantste een wat effens korter is en ń regterkantste een wat blykbaar die antieke roete is en verby die klooster van Oseira stap. Johan besluit om die korter een te stap en ek die ander een. Dit voel vreemd om altwee te stap, maar nie saam nie, maar dis ook ń goeie tyd vir alleenwees, vir diep denke en vir ingaan op onsself…
Dis ń mistroostige reënerige dag wat neersif sonder ophou. Ek stap kuit-diep deur waterstrome. Ek is papnat tot op die been, nieteenstaande my pragtige poncho wat ek in Rome gekoop het, maar wat meer vir die mooi as vir reênweerings vermoëns bedoel is!! Ek is papnat en koud, maar ek lag oopmond en is soo gelukkig!
Die ervaring van deur die water te stap, laat my terugdink aan een van ons Visrivierstappe. Ons word aanbeveel om twee paar sokkies (verkieslik kort sykouse) en dikker wolsokkies mee te stap. Na elke rivierkruising word daar gestop, die kouse en sokkies en skoene word uitgetrek en aan ons rugsakke vasgemaak. Dan trek ons sandale aan, stap deur die rivier en aan die ander kant spandeer ons 10 minute of langer terwyl ons wag dat ons voete droograak voor ons weer alles aantrek. Hierdie proses is BAIE belangrik om te voorkom dat ons blase kry as gevolg van die wrywing tussen die nat sokkies en ons voete!
STOM is ons verbasing toe ons eendag sit en wag vir ons voete om droog te raak en drie Vrystaters (ń man en vrou en hul tiener dogter) aangestap kom met hul doodgewone tekkies ( géén fancy duur stapstewels nie) en ‘hidden socks’ (Ja REGTIG!) en hulle stap summier deur die rivier en anderkant uit! Ons monde val oop van verbasing! Later, toe ons almal by Ai Ais met ons beseerde voete ‘spog’, trek die Vrystaters hul skoene uit en hul voete is spierwit en sonder letsel, sonder blaas. Ons s’n aan die ander kant, lyk of ons kaalvoete oor die berge geklouter het vir maande!
80% van die roete is op veldpaadjies wat ons altyd verkies, maar vandag is dit nogal redelik uitdagend! Ek kom windverwaaid by Oseira aan en vergaap my aan die majestueuse 1135 se klooster wat vandag nog in gebruik is, welliswaar met net 12 monikke.
Dis ń jammerte dat ons nie daar kan bly nie, maar dit werk net nie só uit hierdie keer nie. Ek staan verstom in die grootsheid en oudsheid van die plek…
Ek is soo bly om vir Johan te sien wat reeds by die albergue opgedaag het en klaar gestort en skoon is!
Die familie met die kleintjies kom so 2 ure na ons hier aan. Hoe hulle dit regkry om in hierdie weer die roetes te stap EN die kleintjies gemotiveerd te hou, gaan my verstand te bowe. Die kinders straal egter en is soo opgewonde oor die nuwe blyplek alke aand. Absoluut merkwaardig!!
Ons maak sommer vir onsself kos in die pragtige groot en skoon albergue vanaand. Vergesel met ń bottel vino tinto!
Vanaand slaap ons soos babatjies!!
Liefde en groete – emmersvol!
Comment October 15, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog
14 Oktober: Cea
My ma was so baie in my gedagtes tydens hierdie Camino. Soos my pa by my was tydens my Camino Frances in 2007.
Ek en Johan het ń heerlike luilekker tyd in Ourense gehad. Dis baie snaaks – as ń mens op so ń staproete is, voel mens nie altyd lus om rusdae te neem nie. Dit voel vreemd en amper doelloos om net so rond te hang. Valné vra gereeld of ons inkopies doen, maar daar is nie SPRAKE van soiets nie (géén plek in ons rugsakke) en ook geen begeerte nie! Inkopies beteken: vrugte of broodjies vir die stap, Voltaren Gel vir die voete, nuwe buisie tandepasta of shampoo (wat dan in ons kleiner houers gegooi word en die res word iewers agtergelaat) ens.
Ons lewe soo eenvoudig en ons STRAAL!
Ek sien hoe Johan en die pelgrims wat ek ontmoet al hoe mooier en ‘skoner’ en ‘oper’ raak soos die tyd aanstap. Almal se lywe en voete is seer, maar almal se oë raak blinker en daar skyn liggies in. Mense raak meer vrymoedig en liefdevol. Ons harte word geraak en elke dag, omring met mooi mense van oor die hele wêreld, GLO ons dat ons na mekaar kan uitreik, mekaar kan liefhê en dat daar vrede op aarde kan wees. Ons is almal so dieselfde, ons hunker na dieselfde goed en ons wil net liefhê en liefgehê wees..
Ek stap vroegoggend uit Ourense. Johan se been het hom na Vrydag se stap lekker opgekuil en hy neem ń bus vir die helfte van die pad. Ons kom binne ń paar minute uitmekaar by die dorpie aan waar hy van die bus afklim bymekaar. Die ontmoeting is heuglik!
Dit reën aan en af maar dis net ń ‘drizzle’. Heerlike stapweer in pragtige, pragtige dele.
Strate word vroegoggend skoongespuit
Ons slaap in ń groot albergue in ń kleinerige dorpie. Ons is net 9 pelgrims (waarvan 2 kinders is). Ons ontmoet vir Gunther wat ons so 3 of 4 dae gelede gesien het en is baaie bly! Ons gaan eet saam ń lekker bord kos.
Vanaand is Mike en Melanie, die paartjie van Alaska en hul twee kinders, Leana (5) en Michael (3) ook hier. Ek speel met die kleintjies terwyl mamma gou ń paar ander goed doen. Ek MIS my kleinkinders!
Hierdie paartjie is sooo inspirerend. Hulle stap al van Galisteo af. Vroegoggend is die kinders in ń spesiale ‘stroller’ met fietse, kos ens ens daar ingepak. Dit weeg 75kg en hulle maak beurte om te stoot. Pappa stoot op en Mamma stoot as die pad gelyk of effems afdraand is. Later, as die pad nie te rof of nat is nie, ry die twee kleintjies fiets. Ons stap eendag verby hulle en luister hoe pappa die heelpad met hulle kommunikeer, leer en vrae vra en hoe die kinders lag en sing! Soooo inspirerend en soo mooi!! Kan net dínk wat dit vir die kleintjies moet beteken. En praat van inspirerend – ons ontmoet ń ou Spaanse oom van 86 wat ook die roete stap. Hy stap welliswaar nie 25-30km per dag nie (miskien so 10-12), maar hy stap elke dag!! Hy word soos ń VIP behandel en almal is in verwondering oor die voorbeeld wat hy stel!
En nou val my ogies toe. Lekker slapies almal…
Comment October 14, 2018 January 13, 2019 Erma se Blog