Ênnieway, na ons die oorlogsklere uitgetrek het, het ek op haar bankie gaan lê en, mapstieks, my sielkundige agtergrondjie of te nôt, sy het my weggesit; my helletjie, toe sy my na ‘n rukkie uitdaag om my oë oop te probeer maak, kon ek dit nie regkry nie.~
1. Ek staan in ‘n marmer sysaal, wat na ‘n Griekse hoë plek lyk, soos ‘n Senaat, of iets. Ek is alleen. Dra ‘n deftige, wit kleed. Dan kom 'n witgeklede manspersoon van voor af na my aangestap: ons is alleen. Hy buk, asof hy iets in my oor wil fluister. Dan steek hy my in die sy met ‘n mes. Ek kreun van die pyn.
Ons stap op ‘n rooi mat die gebou binne. Ek neem my vrou na ‘n stoel in die voorste ry, terwyl almal staande applouseer. Ek stap 'n verhoog op, maak 'n toespraak, stap weer na my vrou, en ons stap saam die saal uit, klim weer in die koets.~
Langs die pad hou die koets stil: ek weet nie waarvoor daar stilgehou word nie. Ek klim uit...toe my voorvoet die koetstrappie tref, toe klap daar 'n skoot, en ek val. Ek lê daar in die pad, langs die swart koets, verskrompeld, met die wit hemp bloedbevlek op die bors...
Ek loop tussen twee natuurkoppe deur. My oorgegane pa, gekleed in 'n wit toga, kom na my aangehardloop. Hy omhels my, hang aan met sy kop aan my bors en huil...bitterlik, soos 'n kind.
Ek beskryf wat ek sien, die nou klipstraat, die drie manne wat roerloos en woordeloos stip na my staan en kyk.
Ek gaan, straat op. Voor in die straat is ‘n massiewe GRYS HUIS. Die pad loop dood teen die uitsonderlike huis. Die grysheid tref my. Ek vertel haar wat ek “sien”.
Toe bel sy my, nadat sy die vorige dag by die Boeddhistiese Groep in Bronkhorstspruit was. Daar sien sy dat die monnike daar dra die klere wat ek beskryf het...wat die drie manne gedra het. Toe kontak sy ons gids, Grey Eagle, en hy sê ek was drie lewens gelede die leier van daardie geloofsgroep. Die drie beleef alles saam met my, maar in ‘n ander dimensie. Geen wonder ek is tans so bevragend rondom die Godsdiens nie.~
Ek is op daardie ouderdom as sosiale weeskind na ‘n weeshuis gestuur. Dit was vêr van my huis en die see af, in die Binneland, aan die suidvoet van die Drakensberge. Vir my die koudste plek op aarde: “Sonnetjie, sonnetjie kom uit, ek sal nooit weer stout wees nie!”~
Dit is nie maklik nie. Dit is nie iets wat sommer losbekking gesê word nie. Dit is nie iets wat ek hier ligtelik skryf nie. Dit is sielsverskeurend om oor die jare tot die besef te kom dat God en “Jesus” beteken eintlik vir ons niks nie, dit bring geen werklike veranderinge tot mensbestaan nie…dis ‘n kul-jou-hier-en-kul-jou-daar IDEE.