John M. Newman - Geskiedenis Podcasts - 2022
Op 10 September 1963 stuur spesiale agent Hosty 'n verslag oor Oswald aan die Buro en na New Orleans. Dit was die eerste FBI -dokument wat in die CIA -lêers van Oswald ingeskryf is sedert die Fain -verslag van 30 Augustus 1962. Hosty het begin deur Oswald se Magazine Street -adres te erken, 'n adres waarvan almal in die FBI 'n maand lank geweet het. Hosty het toe gesê dat Oswald op 5 Augustus by die William Reily Coffee Company gewerk het. Hy het blykbaar nie geweet dat Oswald op 19 Julie uit sy pos by Reily Coffee ontslaan is nie. Hosty het wel op 21 April die Oswald -brief aan die FPCC uit Dallas genoem. Dit wil egter voorkom asof hy nie geweet het van Oswald se arrestasie in New Orleans nie, of om een ​​of ander rede besluit het om niks daaroor te sê nie. Hosty het nie geweet van die Quigley -gevangenisonderhoud nie.
Op Maandag, 23 September, het die werknemers by die CIA -hoofkwartier nog steeds die verkeer van die naweek ingehaal toe die verslag van Hosty onder die FBI -direkteur Hoover se handtekening gekom het. Dit was 01:24 die middag toe iemand met die naam Annette in die CIA se afdeling vir rekordsintegrasie 'n CIA -roete en rekordblad by die verslag aangeheg het en dit saamstuur na die skakelkantoor van die teen -intelligensie -personeel, waar Jane Roman nog werk. Soos in hoofstuk twee bespreek is, het Roman op 2 November 1959 die eerste telefoonoproep van die FBI oor Oswald ontvang.
Toe Jane Roman die Hosty -verslag kry, teken sy daarvoor aan en vermoedelik nadat sy dit gelees het, die volgende organisatoriese element van die CIA aan wie dit gestuur moet word. Die kantoor wat sy gekies het, was Counterintelligence Operations, CI/OPS. Die kenmerkende "P" van William ("Will") Potocci, wat in Counterintelligence Operations gewerk het, verskyn langs die CI/OPS-inskrywing, tesame met die datum waarop Roman die verslag aan hom oorgedra het tot 25 September. Potocci het vermoedelik hierin gewerk kantoor, hoewel iets op die roete, waarskynlik die naam van Potocci of 'n aktiwiteitsindikator in CU OPS, steeds deur die CIA weerhou word.
CIA -lesers van die Hosty -verslag is behandel met die uiteensetting van die verhaal wat ons in hierdie en die vorige drie hoofstukke gevolg het: hoe Oswald van Rusland teruggekeer het na Fort Worth, Texas, waar hy ingeteken het op die kommunistiese koerant The Worker, en daarna verhuis het na New Orleans, waar hy 'n pos in die Reily Coffee Company aangeneem het; Die belangrikste is dat die CIA verneem het dat Oswald op 21 April, nadat hy van Fort Worth na Dallas verhuis het, die Fair Play for Cuba -komitee in New York gekontak het. In die verslag word ook vertel van Oswald se bewering dat hy in 'n straat in Dallas gestaan ​​het met 'n plakkaat om sy nek met die opskrif "Hands Off Cuba-Viva Fidel".
Die CIA het hierdie verslag nie in Oswald se 201-lêer geplaas nie, maar eerder in 'n nuwe lêer met 'n ander nommer: 100-300-11. Ons sal terugkeer na die lêer in hoofstuk negentien. Selfs toe die Hosty -verslag van Jane Roman na Will Potocci gegaan het, was 'n FBI -agent in New Orleans besig om nog 'n verslag oor Oswald op te stel wat op 2 Oktober by die CIA sou aankom. Oswald, nadat hy vyf nagte in Mexiko -stad deurgebring het, vertrek uit die Mexikaanse hoofstad.
Op pad van New Orleans na Mexiko -stad het Oswald die huis van Silvia Odio in Dallas besoek. Die "voorval" van Odio, soos dit met verloop van tyd bekend geword het, is deur navorser Sylvia Meagher bestempel as die "bewys van die plot", omdat die Warren-kommissie aanvaar het dat drie mans besoek is, waarvan een een was " Oswald. " Meagher se punt was dat of dit nou 'n bedrieër is of Oswald self, soos Odio meen, die groep wat haar woonstel besoek het en haar daarna gebel het, en hul bespreking voor die sluipmoord oor die dood van Kennedy, is ongemaklik, indien nie antiteties nie, vir die eensame neut-hipotese . Die Warren -kommissie het aanvaar dat die gebeurtenis plaasgevind het, maar het Odio se weergawe daarvan verwerp. Eerstens het die kommissie bevind dat 'n besoek van 26 of 27 September nie moontlik was nie, gegewe Oswald se tydsvereistes om om tienuur in Mexiko -stad aan te kom. op 27 September.
Tweedens het die Warren -kommissie geglo dat dit die drie mans wat Odio besoek het, geïdentifiseer het: Loran Eugene Hall, Larry Howard en William Seymour, wat 'soortgelyk was aan Lee Harvey Oswald'. Al drie was fortuin soldate betrokke by die Kubaanse ballinge. Hall was 'n selfbeskrywende geweerloper. "Soos bespreek in hoofstuk veertien, was Seymour 'n medewerker van Hemming's.
Albei hierdie bydraes van die Warren -kommissie het die publiek se begrip van die feite in die saak benadeel en die publiek se vertroue in die integriteit en objektiwiteit van die werk van die kommissie. Die verhaal van Hall -Howard -Seymour, wat betyds deur die FBI gelewer is om die Warren -verslag - op pad na die pers - te red, was die verleentheid dat Odio se weergawe van die voorval nie in diskrediet gebring is nie, en was heeltemal bedrieglik. Geen amptenaar verbonde aan die Warren -verslag het die publiek of Silvia Odio ooit om verskoning gevra vir hul lafhartige behandeling van haar en die aanvaarding van 'n versamelde verhaal nie, 'n groot fout in die lig van wat op die spel was.
Op 4 Oktober lees Jane Roman die jongste FBI-verslag oor Oswald se FPCC-aktiwiteite in New Orleans, 'n gebeurtenis wat onmoontlik was as die kabel van 10 Oktober na Mexico-stad, wat sy namens CI/Liaison gekoördineer het, waar was. Toe sy onlangs die kabel en die FBI -verslag met haar voorletters wys, het Roman gesê: "Ek teken af ​​op iets wat ek weet nie waar is nie." Roman se onomwonde antwoord is net so opmerklik as die feit dat die CIA haar naam op hierdie verslae bekend gemaak het terwyl die name van ander gewysig is. Een verduideliking kan wees dat sy nie die operasie onderneem het nie en dus nie in staat was om te twyfel waarom die twee kabels met sulke belaglike sinne opgestel is nie. 'Die enigste interpretasie wat ek hieroor kan plaas', sê Roman, 'sou wees dat hierdie SAS -groep al die inligting oor Oswald onder streng beheer sou gehou het, so as u 'n gereelde ondersoek sou doen, sou dit nie verskyn nie sy 201 -lêer. " Roman het hierdie skerp opmerking gemaak sonder om die dokumentelyste te toon wat aantoon dat sy reg was. 'Ek was nie betrokke by 'n spesifieke gang of panky nie, sover dit die Kubaanse situasie betref,' het Roman gesê. Gevra oor die belangrikheid van die onwaar sin oor die inligting oor die "nuutste hoofkwartier", het Roman geantwoord: "Wel, dit dui vir my op 'n groot belangstelling in Oswald, wat baie nou gehou moet word op 'n behoefte-om-te-weet-basis."
Op 11 Desember 1963 skryf John Scelso (John M. Whitten), hoof van Westelike Halfrond Tak 3, 'n ontstellende memo aan Richard Helms, adjunk -direkteur van Plans. In vetskrif bo -aan die memo staan ​​die woorde "nie gestuur nie". Hieronder is geskryf "Vrae mondelings aan meneer Helms. 11 November 63." In die kleiner handskrif is die woorde 'vermoedelik Des', wat die duidelike feit weerspieël dat die mondelinge inligtingsessie van Helms 11 Desember was, nie 11 November nie. Dit kan selfs aan die publiek bekend gemaak word. Dit sou ons [13 ruimtes wat herstel is] in Mexiko in gevaar stel, omdat die Sowjets sou sien dat die FBI vooraf inligting het oor die rede vir Oswald se besoek aan die Sowjet -ambassade. "
Hoe kon die FBI vooraf die rede van Oswald geken het? Langs hierdie stukkie teks was 'n handgeskrewe leidraad: "Meneer Helms bel mnr. Angleton hierdie waarskuwing." Miskien was 'vanoggend' bedoel, maar in elk geval kan dit beteken dat CIA -teen -intelligensie -operasies betrokke was.
Dit is interessant dat enigiemand in die Amerikaanse intelligensie vooraf kennis gehad het van Oswald se besoek aan die Sowjet -ambassade. Blykbaar is die FBI -verslag wat genoem is, so verwoord dat sy lesers tot die gevolgtrekking kan kom dat die FBI die bron van inligting was, maar uit Scelso se verslag is dit nie moeilik om te raai dat dit die bedrywighede van die CIA in Mexiko was wat 'vooraf' inligting gegee het nie oor die rede vir Oswald se besoek aan die Sowjet -ambassade. " Maar wat presies beteken hierdie frase?
Oswald het aan die Sowjet -konsulaat in Mexiko -stad gesê dat hy met die Sowjet -ambassade in Washington gekorrespondeer het oor die terugkeer na die USSR. Soos voorheen bespreek, sou die FBI geleer het van die inhoud van hierdie korrespondensie. Maar dit sou die CIA -bedrywighede in Mexico -stad nie in gevaar gestel het nie. Die maandelikse operasionele verslag van die CIA -stasie vir Oktober 1963 noem wel Oswald se besoek aan die Sowjet -konsulaat, en dit onder die ondertitel "Exploitation of [7 letters redacted] Information". Dieselfde kriptoniem van sewe letters word in die reël onder hierdie ondertitel omskryf, maar die laaste letter is gedeeltelik sigbaar, genoeg om te sien dat dit die letter Y is. , en dit is blykbaar gebruik vir die foto-toesigoperasie teen die Sowjet-ambassade en konsulaat. "As dit waar is, sou die punt van die Scelso-memo hierbo die volgende gewees het: Die publikasie van die kabels van 9 tot 10 Oktober sou wys dat die telefoononderbreking gekoppel aan die foto -toesig, en sedert die telefoonoproep die eerste keer was, het die kabel getoon dat die agentskap vooraf kennis dra van die rede vir Oswald (die bedrieër) se besoek aan die Sowjet -konsulaat.
Dit blyk dat die CIA vooraf kennis gehad het van meer as Oswald se besoek aan die Sowjet -ambassade op 1 Oktober. Daar is omstandigheidsgetuienis dat die CIA Mexico City -stasie Oswald sedert sy aankoms op 27 September kon dophou. Volgens die Lopez -verslag was die getuienis se besluit om die transkripsies tot 27 September te ondersoek voordat hulle daarvan te hore gekom het. datum deur na-sluipmoordondersoek: "Hierdie komitee kon nie vasstel hoe die CIA-hoofkwartier op 23 November 1963 geweet het dat 'n hersiening van die [geredigeerde] materiaal moet begin met die produksie vanaf 27 September, die dag waarop Oswald die eerste keer verskyn het by die Sowjet- en Kubaanse ambassades ".
Dit was 'n skerp punt. So was die rigting waarin die Lopez -verslag toe gelei het: watter hoofkwartier het geweet van Oswald se besoeke aan die Kubaanse konsulaat.
Ek het Jane Roman die eerste keer gebel in die somer van 1994. Ek het vir haar gesê dat ek as redakteur vir die Sunday Outlook -afdeling van die Washington Post gewerk het. Ek het haar vertel dat ek haar naam op 'n paar nuwe CIA -rekords in die National Archives gesien het. Kan sy 'n rukkie spaar om dit saam met my en 'n kollega te hersien? Roman het gesê sy gaan weg vir die somer, miskien toe sy in die herfs terugkom. In Oktober het ek haar weer ingeroep. Ek het verduidelik dat dit baie moeilik is om rekords soos hierdie te verstaan, veral vir iemand soos ek wat nog nooit by die CIA gewerk het nie. Ek het haar hulp nodig gehad. Ek het vir haar gesê dat ek daarvan hou om saam met 'n kollega te werk, ek het verkies om my onderhoude op te neem en gedink ons ​​kan alles binne 90 minute dek.
Sy het ingestem. Sy het my genooi om op 2 November 1994 na haar huis in Newarkstraat in Cleveland Park te kom.
My kollega was John Newman. Hy was 'n 20-jarige veteraan van die Amerikaanse weermag se intelligensie. Hy het in sensitiewe plasings op die uithoeke van die intelligensie-ryk van die National Security Agency gewerk. Hy het kundigheid in die ontleding van die kabelverkeer van die Chinese weermag. Hy het as uitvoerende assistent van die direkteur van die National Security Agency gedien, wat hom 'n gevoel van kantoorpolitiek op hoë vlak gegee het. Hy het ook 'n boek geskryf, "JFK in Vietnam" wat geprys is deur afgetrede CIA -direkteur William Colby en deur historikus Arthur Schlesinger jr. Newman het as adviseur vir Oliver Stone op die stel van "JFK" gedien en was een van die kenners 'n beroep gedoen om die JFK Assassination Records Review Board in kennis te stel.
Ek het Newman twee jaar tevore in 1992 die eerste keer ontmoet, tydens 'n toespraak wat hy oor sy boek aan die Universiteit van Georgetown gehou het. Ons het vriendelik geraak en blywende belange gedeel in die besluitneming oor nasionale veiligheid en die moord op Kennedy. Terwyl ek by hom geleer het hoe om CIA -kabels te ontleed, het ek my eie in die nuwe JFK -lêers gelees en met hom gedeel wat ek gevind het. Ons het gepraat oor wat die nuwe rekords voorstel, spesifiek oor wat die roetestrokies aandui oor wat die CIA van Oswald geweet het voor die sluipmoord. Ons het ons teorieë, maar John het vir my beklemtoon dat meer inligting nodig is.
So toe Jane Roman ingestem het om met my te praat, het ek geweet ek gaan John Newman saambring. In my telefoonoproepe na Roman het ek seker gemaak dat ek Newman se intelligensie -opleiding en agtergrond van nasionale veiligheid noem en dat hy sou deelneem.
Die onderhoud het plaasgevind by Roman se huis, 'n deftige Cape Cod -kothuis in Newarkstraat. Dit was 'n warm herfsoggend. Ons stap deur die baksteenpad deur die klimop en lui die klok. Roman het ons vriendelik begroet, ons in haar gemaklike en smaakvolle huis ingelei en ons by 'n eetkamertafel laat sit. Newman het sy lêergidse versprei en ons het gesels.
Daar was 'n ongemaklike oomblik toe Roman daarop aandring dat ek haar moet vertel hoe ek haar gevind het. Ek het belaglik gesê dat ek my bronne het. Sy het gesê dat sy wil weet, of sy sien nie die behoefte om verder te gaan nie. Ek het dadelik gevou.
'Ek het die eiendomsrekords in die woonstel van u dogter gevind,' het ek gesê.
Roman knik en lyk grimmig tevrede. Ek het my bandopnemer uitgehaal en sy het weer gebalanseer. Newman het haar gerusgestel dat plakband die beste beskerming vir alle betrokkenes is. Sy gee toe.
As ek luister na die band van die onderhoud van 75 minute daarna, word ek deur verskeie dinge getref. Die toon is veral professioneel. Newman en Roman het as kollegas in die intelligensie -onderneming gepraat. Hulle verstaan ​​wat die ander een sê. Newman was selfgeldend, goed voorbereid, besete. Roman was versigtig, bedagsaam en bondig.
Vanaf die begin het Roman en Newman onthullende resultate gekry.
Newman het 'n omhulsel van kopieë van die CIA -kabels vervaardig waarvoor Roman deur die jare geteken het. Hulle was almal kabels oor ene Lee Harvey Oswald van New Orleans en sy reise tussen November 1959 tot Oktober 1963. Roman het haar tyd geneem om dit te ondersoek.
Sedertdien het Roman nie betwis dat sy voor 22 November 1963 met Lee Harvey Oswald vertroud was nie.
Twee en veertig jaar gelede, op 22 November 1963, is president John F. Kennedy in Dallas, Texas, doodgeskiet. In Bethesda, Maryland, het die afgelope naweek 'n groep gesiene joernaliste, historici, wetenskaplikes en ander vergader om die bewyse van sameswering in die JFK -saak te bespreek en te debatteer.
Terwyl die navorsingsgemeenskap die hoofstroommedia gereeld gekap het omdat hulle nie die feite van die saak behandel het nie, moet die skuld beide kante wees. Die organiseerders van die konferensie het geen uitdeelstukke aangebied nie, geen opsommings van wat nuut is in die saak nie, of 'n haak waarop 'n joernalis 'n verhaal kan hang.
Soos een van die verslaggewers in 'n paneelbespreking gesê het, is dit 'n verhaal sonder einde, en hoe bevredigend is dit?
Maar dit is 'n tragedie, in die lig van die Downing Street Memo en ander bewyse dat die Bush -administrasie se saak vir oorlog in Irak op 'n valse platform gebou is. Die algemene draad gedurende die naweek was dat geheimhouding en demokrasie nie veilig saam kan bestaan ​​nie, dat hoe meer ons van eersgenoemde het, hoe minder het ons van laasgenoemde.
Die getuigskrifte van die sprekers was vanjaar indrukwekkender as op vorige konferensies. Die voormalige sprekers was die voormalige presidentskandidaat Gary Hart, skrywer James Bamford, joernaliste Jeff Morley en stigter van Salon David Talbot, en historici David Wrone en John Newman (wat 'n militêre intelligensie -ontleder was), en die voormalige hoof van die House Select Committee on Assassinations, G. Robert Blakey ....
Die voormalige ontleder van die militêre intelligensie, John Newman, was die enigste spreker wat op die dokumentêre rekord wou bespiegel oor 'n moontlike samesweerder.
Professor Newman het hersien hoe die CIA -verslae van Oswald se reise na die Kubaanse en Sowjet -ambassades 'n belangrike faktor was om president Lyndon B. Johnson en die lede van die Warren -kommissie saam met die Oswald as 'n alleenmoordenaar te kry.
Newman het beskryf hoe die berigte in wese 'n 'Tweede Wêreldoorlog' -virus veroorsaak het, sodat niemand na die sluipmoord te veel wou kyk na wie Oswald gedien het nie, sodat dit nie 'n kernoorlog met die Sowjette of die Kubane kon aanraak nie.
Newman het opgespoor hoe valse inligting wat gehelp het om hierdie WWIII-virus te bevorder, in Oswald se lêer beland het en tot die gevolgtrekking gekom dat die persoon wat die lêer op daardie stadium beheer het, Ann Egerter was, een van die ses of so met die hand uitgesoekte agente wat in die James CI/SIG-eenheid van James Jesus Angleton werk. -die Special Investigations Group binne die groter 200-man-teen-intelligensie-groep by CIA.
Newman het ook daarop gewys hoeveel in die agentskap Angleton vrees, vir hul lewens vrees as hulle hom oorsteek en stel voor dat Egerter nie Oswald se lêer alleen sou gemanipuleer het nie, maar slegs onder uitdruklike instruksies van Angleton self.
Dit is moontlik dat Joannides nie voor die sluipmoord die naam van Oswald voorgehou het nie, maar die jongste gedeklassifiseerde rekords bevestig dat 'n halfdosyn ander top-CIA-amptenare bewus was van die rondreisende oud-Marine en geïnteresseerd was in sy bewegings. In September 1963, 'n maand nadat hy Joannides se bates in New Orleans gekonfronteer het, het Oswald na Mexico City gegaan en die Kubaanse konsulaat besoek en 'n visum gesoek. Hy het deur 'n CIA-toesigprogram met die naam LIERODE gegaan. Daarna besoek hy die Sowjet -ambassade, waar sy stem opgeneem word deur 'n telefoniese afluisterprogram, bekend as LIENVOY. (Hierdie opnames van Oswald, wat uit die kluis van die kantoor van die staatshoof van Winchester, Mexico -stad beslag gelê is, is vir ondersoekers versteek en later vernietig.) Toe, in November, nadat hy teruggekeer het na Dallas, het Oswald 'n brief aan die Sowjet -ambassade in Washington geskryf oor sy kontakte met die Kubane en Sowjets in Mexiko. Die brief is geopen deur die FBI wat dit gedeel het met die CIA se teen -intelligensie -personeel wat verantwoordelik was vir die opsporing van Sowjet -afvalliges.
John Newman, 'n weermag -intelligensie -ontleder wat historikus geword het, was die eerste om die nuwe rekords in sy boek Oswald and the CIA van 1995 te ontleed. "Wat ons sedert Stone se film geleer het, is dat die CIA se belangstelling in Oswald baie dieper was as wat hulle ooit erken het," het Newman geskryf. 'Terwyl Oswald na Dallas toe gegaan het, is die beriggewing oor hom gekanaliseer in 'n lêer wat beheer word deur 'n kantoor in die teen -intelligensie -personeel genaamd die Special Investigations Group.
Die SIG, soos dit bekend was, was die operasionele kantoor van James Angleton, die eerste hoof van teen -intelligensie vir die CIA, 'n legendariese omstrede figuur wie se planne die film The Good Shepherd geïnspireer het. Sommiges het hom as 'n bekoorlike en briljante teoretikus beskou; ander het hom as 'n boelie en 'n paranoïese bedreiging beskou.'As Oswald in Mexiko -stad opdaag', verduidelik Newman, 'gaan sy lêer oor na die afdeling van die Westelike Halfrond wat dit hersien en 'n kabel stuur na die staatsdepartement en ander agentskappe, wat is dit -hoe kan ek dit stel? - baie selektief. "
Hierdie kabel, gedateer 10 Oktober 1963, is 'n rookvrye geweer. Maar dit is een van die belangrikste nuwe dokumente in die JFK -papierspoor waarvan die hoofstroommedia of die woedende partydiges van die JFK -kletsgroepe nie die betekenis daarvan waardeer nie. Die kabel, wat eers in 2002 heeltemal gedeklassifiseer is, is gestuur nadat 'n CIA -toesigmikrofoon Oswald se naam opgetel het tydens sy gesprekke met die Kubane en Russe in Mexikostad. "Wie was Oswald?" stasiehoof Scott gevra hoofkantoor. 'Ons weet nie,' antwoord Langley in die kabel. Die 'nuutste HDQS -inligting', gedateer Mei 1962, was dat Oswald uit die Sowjetunie terugkeer en polities volwasse was. Eintlik was dit nie die jongste inligting van die CIA nie, soos een van Angleton se medewerkers in 1995 by die Washington Post erken het. Sy erken dat sy gehelp het om hierdie kabel op te stel, en sê in 'n opname-onderhoud: 'Ek teken iets af Ek weet nie waar nie. " Wat die skrywers van die kabel onder meer doelbewus weggelaat het, was melding van 'n FBI -verslag van September 1963 oor Oswald se ontmoetings met die DRE in New Orleans.
Die mees senior amptenaar wat by die onakkurate kabel aangemeld het, was Tom Karamessines, betroubare assistent van die CIA se adjunkdirekteur Helms. As Helms 'n meester -spioen was, die man wat die geheime bewaar het, was Karamessines die betroubare spanmaat wat hom gehelp het om dit te doen. Karamessines was ook die beskermheer van sy mede -Griekse Amerikaner, Miami -veldman George Joannides.
Die belangstelling van hierdie senior amptenare impliseer nie noodwendig iets meer sinisters as die natuurlike neiging van 'n burokrasie om sy gat te bedek nie. Die CIA het genoeg rede om Oswald aan die einde van 1963 te monitor. Hy ondersteun die Fair Play for Cuba-komitee in die openbaar, 'n pro-Castro-groep, wat formeel deur die Amerikaanse nasionale veiligheidsagentskappe as 'n "subversiewe" organisasie geklassifiseer is. Hy het probeer om via Mexiko na Kuba te reis, 'n teken van voorneme om die Amerikaanse wet te oortree. Uiteraard het die agentskap aandag daaraan gegee. Maar vir al hierdie belangstelling het niemand daaraan gedink om Oswald met die geheime diens of die Dallas -polisie te bespreek nie. Geen wonder dat toe die naam van die verdagte by die sluipmoord die eerste keer by die CIA -hoofkwartier in Langley gehoor is, 'die effek elektries was', soos 'n amptenaar van 'n agentskap dit stel, met 'n frase wat vir meer as drie dekades uit die openbare oog gesensor is.
Wat duidelik is, is dat Oswald die persoon was by wie die agentskap aansienlike belangstelling getoon het - en wie se belangstelling baie moeite gedoen het om dit te verdoesel.
Dit is nou duidelik dat die voorwendsel van die Derde Wêreldoorlog vir 'n dekking van nasionale veiligheid ingebou is in die samestelling van die plot om president Kennedy te vermoor. Die plot het vereis dat Oswald op sy plek in Mexico -stad gemanoeuvreer word en dat sy aktiwiteite daar noukeurig gemonitor, beheer en, indien nodig, versier en gechoreografeer word. die plot het vereis dat Oswald se profiel voor 22 November by CIA HQS en die stasie in Mexiko verlaag word; sy 201 -lêer moes gemanipuleer word en beperk word tot inkomende verkeer op sy Kubaanse aktiwiteite. Die plot het vereis dat die betekenis van die mense wat verantwoordelik was om daarop te reageer, nie verneem word toe die verhaal van Mexico -stad by die hoofkwartier aankom nie. Uiteindelik het die plot vereis dat Oswald se CIA -lêers op 22 November sy verbinding met Castro en die Kremlin sou vestig.
Die persoon wat hierdie erf ontwerp het, moes toegang hê tot al die inligting oor Oswald by die CIA HQS. Die persoon wat hierdie erf ontwerp het, moes die gesag hê om die manier waarop inligting oor Oswald by die CIA HQS bewaar word, te verander. Die persoon wat hierdie erf ontwerp het, het die gesag om te verander hoe die inligting oor Oswald by die CIA HQS bewaar word. Die persoon wat hierdie erf ontwerp het, moes toegang hê tot die projek TUMBLEWEED, die sensitiewe gesamentlike agentskapaksie teen die KGB -moordenaar, Valery Kosikov. Die persoon wat hierdie plot ontwerp het, het die bevoegdheid om 'n teen -intelligensie -operasie by die Kubaanse aangeleenthede (SAS) by die CIA HQS in te stel. Na my mening is daar net een persoon wie se hande in hierdie handskoene pas: James Jesus Angleton, hoof van die CIA se teen -intelligensie -personeel.
Angleton en sy moljagters het altyd Oswald se lêers baie naby die baadjie gehou - vanaf die tyd dat die jong Marine in Oktober 1959 weggeloop het en sy aanbod om geklassifiseerde radar -inligting aan die Sowjette te verskaf. Hierdie aanbod het die teen -intelligensiebane in Washington, DC, verlig soos 'n kersboom. Angleton was die enigste persoon wat die Kubaanse en Sowjet -dele van Oswald se verhaal ken, behalwe miskien een van sy direkte ondergeskiktes. Hy was die enigste in die teen -intelligensie -personeel met genoeg gesag om 'n teen -intelligensie -operasie in die SAS teen die FPCC te begin.
Na my mening, wie ook al Oswald se direkte hanteerder of hanteerders was, moet ons nou ernstig die moontlikheid oorweeg dat Angleton waarskynlik hul hoofbestuurder was. Niemand anders in die agentskap het die toegang, die gesag en die diabolies vernuftige verstand gehad om hierdie gesofistikeerde plot te bestuur nie. Niemand anders het die nodige middele gehad om die Tweede Wêreldoorlog -virus in Oswald se lêers te plant en dit vir ses weke stil te hou totdat die president vermoor is nie. Wie ook al diegene wat uiteindelik verantwoordelik was vir die besluit om Kennedy te vermoor, hulle reikwydte het tot so 'n mate tot by die nasionale intelligensie -apparaat uitgebrei dat hulle 'n persoon kon aanroep wat sy innerlike geheime en werking so goed ken dat hy 'n faalveilige meganisme kon ontwerp die stof van die plot. Die enigste persoon wat kon verseker dat 'n nasionale veiligheidsbedekking van 'n oënskynlike teen-intelligensie-nagmerrie die hoof was van teen-intelligensie.
Geskiedenis van die Newman Universiteit
Die oorsprong van die Newman -universiteit kan teruggevoer word na die dorpie Acuto, Italië, waar 'n jong vrou met die naam Maria De Mattias in 1834 die orde van godsdienstige vroue gestig het, wat die universiteit se ondersteunende godsdienstige gemeente sou word, die aanbidders van die bloed van Christus [ ASC]. Na die voorbeeld van Maria - wat in 2003 tot heiligdom verhef is - was die ASC hoofsaaklik 'n onderrigorde. Die susters het in 1870 na die Verenigde State gekom en hulle naby St. Louis gevestig. In 1893 is hulle gestuur na Westphalia, KS, en teen 1902 het hulle so ver wes as Wichita, Kansas, gekom. Hulle het 'n stuk grond van ses hektaar gekoop wat Henry Dugan, 'n plaaslike boer, aan die Katolieke Bisdom geskenk het toe eerwaarde J. J. Hennessy biskop van Wichita was. Hier het die Adorers die St. John's Institute gestig, 'n kosskool vir meisies. Die volgende jaar (1903) is 'n seunskool bygevoeg. Hierdie voormalige Dugan -eiendom sou uiteindelik die hart van die Newman -universiteitskampus word.
In die 1920's het 'n toenemende vraag na staatsgesertifiseerde onderwysers gelei tot die stigting van die Sisters College van die Bisdom Wichita, 'n tak van die Munisipale Universiteit van Wichita [nou Wichita State University]. Hierdie reëling het vyf jaar geduur. In 1933 besluit Moeder Beata Netemeyer, wat in 1929 as die eerste provinsiale van die Wichita Adorers aangewys is, om die Sacred Heart Junior College te stig met leiding en hulp van Leon A. McNeill, lid van die bisdom en die superintendent van die bisdom Katolieke skole.
Die kollege het amptelik op 12 September 1933 geopen, met 'geen personeel, geen finansies en baie beperkte fasiliteite' op die hoogtepunt van die Groot Depressie en toe die wêreld verswelg. Ondanks die struikelblokke het die kollege geleidelik ontwikkel en die susters as onderwysers opgelei en onderrig gegee aan leke -vroue in onderwysersopleiding, verpleegkunde, sekretariële wetenskap en huishoudkunde. Die doel van die kollege was die 'ontwikkeling van 'n ware en voltooide Christelike karakter' om studente in staat te stel om eerbare en bruikbare burgers van die wêreld te wees. Die eerste graad in 1935 was 17.
In die 1950's het Sacred Heart sy kurrikulum, graadaanbiedings en fakulteit uitgebrei, en die kollege het 'n instelling van vier jaar geword. De Mattias Hall, 'n fasiliteit wat 'n verhoog, gimnasium en musiek- en kunsklaskamers insluit, is ook voltooi, dit is ongeveer 50 jaar later afgebreek. Mans is in 1958 tot die kollege toegelaat, maar kon slegs vir die aandkursusse en somersessies inskryf. In 1959 het die kollege 'n adviesraad gestig wat uiteindelik gelei het tot die vorming van 'n raad, wat nou die Raad van Trustees genoem word.
In die sestigerjare het Sacred Heart mede -opvoeding  geword, aan die interkollegiale atletiek  deelgeneem en akkreditasie ontvang van die North Central Association of Colleges and Secondary schools . Drie kampusgeboue is gedurende die dekade voltooi: McNeill Hall , die Marciana Heimerman, ASC Science Center  en Merlini Hall .
In 1973 word die kollege se naam verander na Kansas Newman College om die voortgesette groei van die instelling, die uitgebreide reeks opvoedkundige programme, te weerspieël en ter ere van John John Newman, die 19de -eeuse teoloog en geleerde wat bekend was vir sy geskrifte oor die kuns en opvoeding. 'N Ontwikkelingsprogram van tien jaar, wat gelei het tot die 50ste bestaansjaar van die kollege, is van stapel gestuur om fondse in te samel, die kurrikulum by te werk en die geloofsbriewe te versterk. Gedurende die sewentigerjare is baie nuwe programme bekendgestel, waaronder vroue se interkollegiale atletiek  en 'n verpleegprogram (1979).
In die tagtigerjare was daar ontwikkeling van strategiese planne om die missie van die kollege te definieer en om dit na die 21ste eeu te lei. Hierdie planne het gelei tot groter inskrywing, ontwikkeling van programme vir terugkerende volwassenes en het die negentigerjare ingelui, wat gedomineer is deur twee groot kapitaalveldtogte vir kampusverbeterings. Eck Hall , O'Shaughnessy Sports Complex , Mabee Dining Center , Gorges Atrium , De Mattias Fine Arts Center  en Beata Hall  is befonds deur hierdie veldtogte onder die bekwame leierskap van Tarcisia Roths, ASC, wat as die 9de president van die universiteit gedien het. Suster Tarcisia het Newman's gestig Mentor Muur, wat in die Gorges Atrium gehuisves is, het sy Sylvia Gorges, ASC, die 5de president, as haar mentor gekies. Dit was tydens die ampstermyn van hierdie twee godsdienstige vroue dat die meerderheid van die Newman -kampus gebou en opgeknap is.
Met die groei in kampusfasiliteite, sowel as inskrywing, akademiese programme en studentedienste, het die instelling in Julie 1998 sy naam verander na die Newman Universiteit. Newman bied vandag meer as veertig voorgraadse en verskeie nagraadse programme aan en bedien nou meer as 3000 studente. Namate die nuwe eeu ontvou, fokus Newman steeds op sy missie om studente in staat te stel om die samelewing en die Katolieke en ASC -erfenis te transformeer, asook sy verbintenis tot geleerdheid, akademiese uitnemendheid, globale perspektief en diens. Deur 'n inspirerende visie daag Newman homself uit om 'n leier te word in Katolieke hoër onderwys in die hart van die Verenigde State en dit na alle uithoeke van die wêreld te versprei, aangesien sy alumni op elke kontinent van die wêreld voorkom en erkende leiers in hul gemeenskappe. Gegradueerdes van die Newman Universiteit dien as dokters, verpleegsters, prokureurs, opvoeders, navorsingsontleders, fiskale bestuurders, musikante, kunstenaars, joernaliste, skrywers, godsdienstige leiers en in talle ander invloedryke rolle. Alumni beloop nou 15,959 (20 Augustus 2019).
In die herfs van 2007 verwelkom Newman sy 11de president, Noreen M. Carrocci, Ph.D., die eerste leke wat in hierdie pos dien. Dr Carrocci het by die Newman -gemeenskap aangesluit toe hy nog 'n suksesvolle fondsinsameling voltooi het, wat gelei het tot die bou van 'n biblioteek en kampussentrum van 56.000 vierkante meter wat vernoem is na die Dugan -gesin [kleinkinders van Henry Dugan, oorspronklike eienaar van die grond]. Die kampus het aansienlik verander met die herleiding van 'n stadsstraat wat voorheen deur die kampus geloop het, en die oprigting van 'n voetgangersentrum met Founders Plaza, wat in 2008 toegewy is toe die NU sy 75ste bestaansjaar gevier het. Hierdie plein vereer 230 ASC, wat sedert 1902 op hierdie kampus gedien het, Clementine Zerr, ASC. Clementine was 'n veerkragtige aanbidder wat susters van die "Germanys" na die Verenigde State vergesel het en een van die eerste vier susters was wat in 1902 na Wichita gekom het. Die plein vertoon ook 'n bronsbeeld van St. Maria De Mattias met 'n kollege ouderdomstudent, word sy omring deur die name van haar dogters, wat dapper in hierdie hoek van die wingerd gedien het. Vandag werk susters en werk vrywilligers by Newman, en die godsdiensgemeenskap het addisionele lede in die Raad van Trustees en die National Alumni Board. Boonop woon baie ASC geleenthede en aktiwiteite op sy kampus by.
Studente kom hoofsaaklik uit die Verenigde State, maar daar is 'n groeiende aantal Europese, Latyns -Amerikaanse, Afrikaanse en Asiatiese studente wat aan die Newman Universiteit matrikuleer. Twee nuwe koshuise is in 2007 geopen, Fugate Hall en Carrocci Hall, wat die universiteit in staat gestel het om 'n toenemende aantal studente te huisves. Die toewyding van die Dugan -biblioteek en kampussentrum het op 9 November 2007 plaasgevind as deel van die inhuldigingseremonies vir dr. Carrocci. In September 2008 begin die universiteit met die viering van sy 75ste bestaansjaar [1933-2008], die jaarlange gebeure en aktiwiteite wat op 26 September 2009 afgesluit is met 'n herlewing van die Party op die Ponderosa. Op 19 September 2010 word John Henry Newman deur pous Benedictus XVI in Engeland salig gemaak, die universiteit het 'n kardinaal Newman -toer geborg as deel van die viering van hierdie belangrike geleentheid.
Aangesien Newman University uitsien na sy missiegedrewe en visiegerigte toekoms, word die borgskap, teenwoordigheid en biddende ondersteuning van die ASC waardeer deur die Newman-gemeenskap. In hierdie gees is die strategiese plan 2009-2014 geskryf en goedgekeur. Dit het die bloudruk verskaf wat gelei het tot die 80ste herdenking waartydens die Newman-universiteit lof ontvang het van die staatswetgewer en ander plaaslike en plaaslike organisasies. 'N Kampusmeesterplan is in Mei 2010 goedgekeur. Dit bied 'n raamwerk wat die universiteit lei na sy eeufeesviering saam met 'n nuwe strategiese plan vir 2014-2019, wat in Mei 2014 deur die Kuratorium voltooi en goedgekeur is. Renovation of Eck Die saal is in Augustus 2016 voltooi, en die bou van die Bishop Gerber Science Center het in 2016 begin en betyds voltooi vir klasse in Augustus 2017. Die toewyding van die langverwagte gebou is op 21 September 2017 gehou. Die universiteit het begin werk oor die volgende strategiese plan gedurende 2018.
Op 10-11 Junie 2016 is 'n All Alumni Reunion op die Newman-kampus gehou. Die 2017 Alumni Reunion het plaasgevind op 23-25 ​​Junie, die All Academy Reunion was op 22 Junie 2017. Die naweek vir alle alumni van 2018 was op 20-21 April. Op Vrydag 20 April is die toewyding van Heimerman Plaza, die Gerber Family Commons en die Bishop Gerber Sculpture gehou. Hierdie toewyding was 'n kans vir ons Newman -gemeenskap om 'n groot deel van ons geskiedenis te eer. Alumni is aangemoedig om terug te keer na die kampus om hul universiteit te sien en te beleef, terwyl dit steeds groei en styg. Op 12 September 2018 vier die universiteit sy 85ste bestaansjaar.
Newman University vier die heiligmaking van St. John Henry Newman deur pous Francis op 13 Oktober 2019. Die universiteit het 'n spesiale toergroep geborg wat die seremonies in die Vatikaan bygewoon het en spesiale plekke besoek het wat die erfenis van die Newman Universiteit vereer. Die Newman -gemeenskap het ook op die Wichita -kampus fees gevier met baie geleenthede en programme.
St. John Henry Newman: diep in die geskiedenis
Vir baie Katolieke het die Church of England 'n sekere eksotiese, maar tog bekende kenmerk. Die erfenis van Anglikaanse liturgie en praktyke is natuurlik van oorsprong. Dit was in die middel van die sestiende eeu dat koning Hendrik VIII uit die Katolieke Kerk breek en homself die hoof van die kerk in Engeland verklaar. Voor hierdie stap het Henry pous Leo X die titel "Verdediger van die geloof" gekry vir sy kragtige en oortuigende verdediging van die Katolieke geloof teen die leerstellings van Martin Luther. Ironies genoeg is dit 'n titel wat die Britse monarg tot vandag toe behou, ondanks hul dramatiese wending weg van die geloof wat hulle eens so welsprekend verdedig het.
Kardinaal John Henry Newman is op 13 Oktober deur pous Francis tot heilige verklaar. Newman is een van die mees prominente intellektuele figure in die kerk in die afgelope 200 jaar, en sy bekering van die Kerk van Engeland na die Katolieke Kerk is as 'n nasionale skandaal beskou . Terwyl sommige bekeerlinge hul bekering toeskryf aan 'n hartbeweging, is die verhaal van kardinaal Newman se bekering een van intellektuele strengheid en eerlikheid, selfs in die lig van uiterste opposisie.
Hoe het sy bekering dan tot stand gekom, en wat kan ons daaruit leer? In een van sy bekendste frases, het kardinaal Newman geskryf: "Om diep in die geskiedenis te wees, is om op te hou om protestant te wees." Hierdie merkwaardige waarneming, wat uit sy eie ervaring gekom het, is presies wat Newman oor die Tiber en huis toe gelei het, na Rome.
Op sommige maniere word die Engelse Hervorming as anders as die Reformasie op die vasteland beskou, en word vroeë anglikanisme selfs deur sommige beskou as nie protestant nie. Aanvanklik was die verskille tussen Henry VIII se kerk en die Katolieke Kerk meestal hiërargies eerder as leerstellig. Henry het met trots sy titel "Verdediger van die Geloof" behou, en hy was trots om so 'n verdediging aan te pak. Maar toe John Henry Newman 'n paar honderd jaar later volwasse word, het die Kerk van Engeland die teologiese gang van die belangrikste Protestantse denominasies gevolg.
Dit was in hierdie Protestantse milieu dat Newman hom as 'n jong man in Oxford bevind het. Eintlik het Engeland so institusioneel Protestant geword dat die hiërargie van die Kerk al honderde jare uitgewis is.
Toe Newman in Oxford was, en selfs vir 'n paar jaar na sy bekering in 1845, was daar geen katolieke bisdom -hiërargie in Engeland nie. Tydens die bewind van koningin Elizabeth I, dogter van Hendrik VIII, is die Kerk in nog groter mate vervolg as voorheen en is die Katolieke hiërargie onderdruk. Gedurende die vroeë 19de eeu het die aantal Katolieke in Engeland egter die hoogte ingeskiet, en hulle het 'n versoekskrif aan die pous gedoen om die hiërargie te herstel, wat hy in 1850 gedoen het.
Newman se beroemde reël oor geskiedenis het ook daartoe gelei dat Protestante Protestantisme laat vaar het. Een van Newman se belangrikste en invloedrykste werke was 'N Opstel oor die ontwikkeling van die Christelike leer, wat die jaar van sy bekering gepubliseer is. Die boek gee noukeurig 'n uiteensetting van die manier waarop leerstellings ontwikkel met verloop van tyd, en hoe hierdie ontwikkeling verskil van leerstellige innovasie of reguit uitvinding.Met ander woorde, deur diep in die geskiedenis te delf, toon Newman aan dat die Protestantse posisie onhoudbaar is en dat die Katolieke Kerk die ware Kerk is wat deur Jesus Christus gestig is.
Dit toon ook die manier waarop menslike verstand mettertyd 'n dieper begrip van goddelike openbaring kan soek. Openbare openbaring het geëindig met die dood van die laaste apostel, maar in die daaropvolgende twee millennia het ons tot 'n dieper begrip van baie van die mees fundamentele beginsels van die Christelike geloof gekom. Dit was eers eeue na die tyd van die apostels dat die Kerk dinge soos die Drie -eenheid, die hipostatiese eenheid, die aard van die sakramente, die Onbevlekte Ontvangs en die Hemelvaart van die Heilige Maagd Maria gedefinieer het. Dit was nie innovasies ten tyde van hul definisies nie - maar die begrip van hierdie leerstellings het mettertyd ontwikkel totdat dit deur die Magisterium gekodifiseer is.
As die Dogmatiese Grondwet van die Tweede Vatikaanraad oor Goddelike Openbaring, Dei Verbum, sê aangaande die ontwikkeling van die leer, "Hierdie tradisie wat van die apostels afkomstig is, ontwikkel in die Kerk met behulp van die Heilige Gees" (8). Die Katolieke Kerk is die bewaarder en beskermer van goddelike openbaring, met die hulp van die Heilige Gees wat aan die apostels en hul opvolgers beloof is (vgl. Johannes 14: 16-18). Dei Verbum gaan voort: "Want namate die eeue mekaar opvolg, beweeg die Kerk voortdurend in die rigting van die volheid van goddelike waarheid totdat die woorde van God in haar volkome vervulling is" (8). Om diep in die geskiedenis te wees, is beslis om diep in die Evangelies te wees. En met dit as u vertrekpunt, val al die ander in plek.
Ons sien 'n soortgelyke beskerming aan Petrus en die res van die apostels: "Ek sal julle die sleutels van die koninkryk van die hemele gee, en alles wat julle op die aarde bind, sal in die hemel gebonde wees, en alles wat julle op die aarde losmaak, sal in die hemel ontbind word" (Matt. 16 : 19). Aan die res van die apostels, terwyl hy hulle nie die sleutels van die koninkryk gee nie, gee hy hulle wel die mag om te bind en los te maak (vgl. Matt. 18: 18-20). Dit is die heilige plig van die Kerk om die Katolieke geloof oor te dra en te beskerm, en die Heilige Gees sal nie toelaat dat die Kerk mense op 'n dwaalspoor lei nie.
Met dit alles in gedagte, word die fundamentele beginsel gevestig: die Katolieke Kerk bewaak en dra die waarheid deur 'n spesiale genade wat dit deur Christus self aan die Heilige Gees gegee is. Uitgaande van die beginsel, is dit duidelik dat God nie sy Kerk sou laat vaar nie, soos Luther en die ander hervormers in wese beweer het dat hy het.
Die bekering van St. John Henry Newman is 'n pragtige voorbeeld van sy skerp waarneming in die praktyk: Om diep in die geskiedenis te wees, is beslis nie net om op te hou om protestant te wees nie, maar ook om Katoliek te word.
Antitrust ondergaan 'n renaissance. Nuwe stemme het verskyn. 'N Lewendige debat het daartoe gelei dat belanghebbendes op die gebied van antitrust vertroude konsepte her-evalueer. Kwessies wat lank reeds as afgehandel beskou is, is oop vir herondersoek. Sommige het hierdie geleentheid vir selfrefleksie verwelkom. Maar dit is ook teëgekom met skynheilige aanklagte van politisering en populisme, misleidende kritiek en 'n weiering om die werklike kernargumente van die nuwe progressiewe te hanteer.
Hierdie nuwe kritici is beroemd as 'Hipster Antitrust' genoem. Wat tot dusver ontbreek, is 'n gelykwaardige etiket vir die anti-progressiewe aanval op hul werk. Hierdie opstel, geleen uit 'n onlangse artikel deur professor Herbert Hovenkamp, ​​stel 'reaksionêre antitrust' voor. Reaksionêre Antitrust is 'n groep foutiewe argumente wat meer geneig is om debat en dialoog te ontmoedig, eerder as om aan te moedig. Dit sluit in die vernedering van progressiewe as 'polities' en 'populisties', die oplegging van onmoontlike bewyslaste op toekomstige hervormers en die oprig van strooi-weergawes van die werklike standpunte van die teenstanders. Hierdie opstel dring aan op 'n einde aan Reactionary Antitrust. In plaas daarvan om die kritiese hervormingsbeweging te probeer begrawe, moet antitrustdiskoers nuwe stemme verwelkom en die hernieude intellektuele gisting wat hulle geïnspireer het.
Gegewe die toon van die huidige antitrustdebatte, kan aanvullende raamwerk in die begin regverdig word. Antitrust -kommentaar het 'n lang en lastige geskiedenis om te probeer om spesifieke individue met die een of ander kamp te assosieer, in plaas van om betrokke te raak by die werklike posisies van die individue. Hierdie opstel is beslis nie 'n kritiek op hele artikels of denkrigtings nie, en beslis nie op spesifieke skrywers nie. In plaas daarvan identifiseer en reageer dit direk op spesifieke argumente en argumente. Met ander woorde, die opstel streef daarna om dit te model waarna dit vra: 'n terugkeer na die hoogste en beste vorm van wetenskaplike onderneming.
Die fout in die uitvoer van welsyn
'N Dwaling lê by die kern van die moderne antitrust -onderneming. Die opkoms van die verbruikersstandaard is 'n verhaal wat gereeld vertel word-maar bestaande vertellings laat die sleutelrol wat die produksie speel, na. Dieselfde geleerdes wat verbruikerswelstand suksesvol bevorder het as die doel van antitrust, het gelyktydig aangevoer dat uitset die enigste manier was om dit te bereik. Hierdie raamwerk vir uitset - welsyn - eindig vinnig in die hoofstroomdiskoers, is onderskryf deur handhawers en regters, en het gedien as die lynpin vir die Amerikaanse hooggeregshof se onlangse mening van Ohio v. American Express. Ten spyte van sy sentraliteit in die hedendaagse antitrust, het die outisme egter grootliks ontkom.
Tot nou toe. As dit blootgestel word aan 'n sistematiese kritiese evaluering wat moderne ekonomiese leer insluit, stort die vermeende verband tussen uitset en welsyn in duie. Strategiese gedrag kan terselfdertyd die uitset in botsende rigtings en welsyn in botsende rigtings stoot. Gedrag op die mark kan die produksie verhoog terwyl die welsyn verminder word. Die omgekeerde is ook waar: ondernemings kan die produksie verminder terwyl dit die welsyn verhoog. Ten slotte kan gedrag welstand verminder sonder om die produksievlakke te beïnvloed. Dit is nie bloot afwykings nie. Dit kom voor op markte - vir sosiale media, aanlyn soek, kollegiale atletiek en meer - wat van groot belang is vir wetgewers en wetstoepassers. En dit bevat strategieë - vasmaak, misleiding, vertikale intra -handelsmerkbeperkings en meer - wat lank reeds die fokuspunte vir antitrustreg en ekonomie was.
As dit aangevoer word, bring die Output – Welfare -dwaling besluite wat onsamehangend en skadelik is. Om die dwaling te herken en te vermy, bied verskeie voordele. As 'n aanvanklike aangeleentheid kan die antitrust -onderneming reduktiewe outputistiese besluite, insluitend die onlangse mening van American Express, veilig uitskakel. Meer fundamenteel, deur die verwerping van outisme kan die toepaslike standaarde vir markmag, mededingingseffekte en prokompetitiewe regverdigings geïdentifiseer word. Deur die Output -Welfare -dwaling weg te gooi, word 'n meer samehangende, doeltreffende en akkurate benadering tot antitrustanalise opgelewer.
Sleutelwoorde: antitrust, produksie, verbruikerswelsyn, reg en ekonomie, bindings, monopolisering, handelsbeperkings, mededingingsbeperkende effekte, rede van die rede, mededingingsregverdiging
JEL -klassifikasie: D21, D41, D42, D61, D62, K21, L4, L40, L41, L42, L43, L44
John Henry Newman en die betekenis van die geskiedenis
John Henry Newman is gebore op 21 Februarie 1801 en sterf op 11 Augustus 1890. Hy het die Katolieke Kerk binnegegaan op 8 Oktober 1845. Sy lewe was dus byna gelykop verdeel tussen sy Katolieke en nie-Katolieke tydperke. Ek wil nie sê dat die Protestantse tydperk is nie, want Newman was vanaf die middel van die 1830's in reaksie teen die protestantisme, indien nie vroeër nie. Trouens, vanaf 1836, met die publikasie van die, was hy op soek na die Anglikaanse Kerk as 'n besondere Katolieke tradisie. Die poging om Katolieke elemente in die Anglikaanse verlede te ontdek en te beklemtoon, is skielik tot stilstand gebring met sy skryfwerk in 1841. Dit dokument, wat poog om die Dertig Nege Artikels, die Anglikaanse geloofsoortuiging, in katolieke sin te interpreteer, het 'n storm van opposisie en twis op sy kop laat val. Dit sluit die sterk opposisie van die biskoppe van die Anglikaanse kerk in. Dit het duidelik geword dat die Anglikaanse biskoppe die Kerk van Engeland as Protestant beskou het, en dat hulle enige poging om dit in enige opsig te laat lyk, sou weerstaan. Dus, vir vier jaar, tot 1845, worstel Newman met sy vroeëre vooroordele teen die Katolieke Kerk, totdat hy uiteindelik insien dat hierdie vooroordele in werklikheid nie geregverdig is nie.
Daar moet erken word dat Newman se denke oor die kerk en oor die Christendom altyd gebaseer was op 'n opvatting van die geskiedenis. Toe hy in 1816 onder Evangeliese Protestantse invloed kom, as gevolg van 'n bekering wat hy destyds beleef het, het hy die Katolieke Kerk as die Antichris en die Protestantse Hervorming gesien as die redding van Christene uit hul duisendjarige slawerny aan Babilon, waaraan hulle die slagoffer geword het tydens die Middeleeuse oppergesag van die Kerk van Rome. Dit was eers na baie jare dat hy van hierdie opvatting bevry is. Soos hy in die
"My verbeelding was bevlek deur die effek van hierdie leerstelling tot die jaar 1843 wat dit van my rede en my oordeel op 'n vroeëre tyd uitgewis het, maar die gedagte het my bygebly as 'n soort valse gewete." bl. 27 van Houghton Mefflin ed (1956).
Toe Newman hierdie protestantse siening van die geskiedenis van die kerk laat vaar het vanweë sy begrip van die Kerk as 'n sigbare instelling met sakramente wat die genadelewe kommunikeer, word sy gedagtes steeds beheer deur 'n opvatting van die geskiedenis. In hierdie opvatting kyk hy terug na die vroeë Kerk, die Kerk van die Vaders, om aan te toon dat die Anglikaanse Kerk die ware erfgenaam was van die Kerk van die Oudheid en van die beloftes wat Christus aan sy Apostels gemaak het.
Die eerste ernstige slag wat hy vir hierdie regverdiging van die Anglikaanse Kerk opgedoen het, was toe hy in 1839 'n artikel van monseur Wiseman lees waarin hy die krag van Wiseman se argument dat Rome dieselfde standpunt ingeneem het teen die monofisiese kettery in Egipte as sy later teen die Church of England te neem. Van hierdie kruik volgens sy teorie skryf Newman:
"Ek het my gesig in die spieël [van die geskiedenis van die kerk] gesien en ek was 'n monofisiet. Die Kerk van die [Newman se verdediging van anglikanisme] was in die posisie van die Oosterse Nagmaal, Rome was waar sy nou is en die Protestante was die Eutychians. " bl. 121
Newman se grootste werk, geskryf in 1844-45, was gebaseer op 'n ondersoek van die feite uit die vroeëre geskiedenis van die Kerk. Daarin demonstreer hy dat die toevoegings tot die leerstellings van die Katolieke Kerk wat hy vroeër as korrupsie veroordeel het, in werklikheid wettige verwikkelinge was uit die oorspronklike inhoud daarvan. Dit was die skryf van hierdie boek wat hom na die Katolieke Kerk gelei het.
Newman, wat in 1864 geskryf is, volg die geskiedenis van sy eie lewe en die stappe waarmee hy tot die oortuiging van die waarheid van die Katolieke leer gekom het. En in (1870) is die laaste hoofstuk oor natuurlike en geopenbaarde godsdiens in wese histories in sy aanbieding van sy argumente. En 'n redelike aantal van sy preke, beide in sy Anglikaanse en Katolieke tydperke, word sterk beïnvloed deur sy opvatting van die geskiedenis.
Newman se laaste belangrike werk, sy skrywe in 1874, wat 'n reaksie was op die kritiek van premier Gladstone op Vatikaanraad I en sy leer oor pouslike onfeilbaarheid, is gebaseer op die feite uit die geskiedenis van die kerk om hierdie leerstelling te verdedig.
Daar bestaan ​​dus geen twyfel dat Newman se denke en apologetiek ten behoewe van beide die Christendom en die Katolieke geloof diep gewortel is in 'n Christelike opvatting van die geskiedenis nie. Kom ons kyk nou na enkele van die belangrikste elemente wat gehelp het om die opvatting te vorm. In die bloemlesing self sal ons sien hoe Newman die basiese beginsels en die toepassing daarvan op spesifieke historiese gebeure en bewegings uitspreek. [Hier word verwys na 'n bloemlesing van Newman se geskiedenisbeskouing wat die skrywer voorberei het]
As ons die opvatting van Newman oor die geskiedenis in ag neem, vind ons dat dit uit verskillende dele bestaan. Die een is 'n teologie van die geskiedenis wat uit die Skrif afgelei is, die tweede is 'n sielkundige analise van die menslike natuur vanuit 'n Christelike perspektief, en die derde is 'n evaluering van die historiese gebeure wat bygedra het tot die verloop van die geskiedenis van die mensdom. Met sy idees oor die betekenis van geskiedenis in die middelste derde van die negentiende eeu, bevat Newman sy geskiedenisbeskouing, die godsdiens van die primitiewe mens, Judaïsme en die godsdiens van die Kanaäniete, die samelewings van Griekeland en Rome en die geskiedenis van die Christendom en van die Kerk tot in die negentiende eeu.
Maar hy gee baie min aandag aan Islam, China en Indië, ondanks die feit dat hierdie wêreldkulture sedert die laaste deel van die agtiende eeu baie meer aan die Europeërs bekend geword het. Newman se siening van die geskiedenis het dus sekere beperkings in vergelyking met die sienings van ander en vroeëre tolke van die geskiedenis-byvoorbeeld Voltaire en Hegel, of die van die Duitse romantiese filosoof en bekeer tot die katolisisme, Friedrich von Schlegel.
Die deeglike versadiging van Newman se gedagtes met die gedagte, beeldspraak en gebeure van beide die Ou Testament en die Nuwe, gee egter aan sy interpretasie van die geskiedenis 'n intensiteit en 'n diepte wat die beperkte omvang van sy opname meer as vergoed. En aangesien dit vanuit die Christelike oogpunt deur die handelinge van God met die volk van God onder die ou sowel as die nuwe bedeling gegaan het dat die ware doel van die geskiedenis verwesenlik moet word, handel Newman oor die wesenlike elemente wat die geskiedenis sy betekenis gee.
Newman se ontleding van die geskiedenis word beheer deur die kontras en spanning tussen twee teenoorgestelde beginsels wat werk. Die mees fundamentele spanning is tussen die skepping van die wêreld en die mens deur God aan die een kant en die val van die mens deur erfsonde aan die ander kant. Die eerste beginsel dui op God se voortdurende skeppende besorgdheid oor die wêreld deur middel van Sy voorsienigheid. Wat die mens betref, word dit uitgeoefen deur 'n goddelike invloed op die gebeure in die geskiedenis van die mensdom. Die tweede beginsel lei tot die rekord van menslike sondigheid en opstand teen God waarvan die geskiedenis van die mensdom sulke treffende bewyse lewer.
As Newman gevolglik na die geskiedenis vanuit 'n sekulêre oogpunt kyk, soek hy daarin geen aanduiding van God se oorheersende voorsienigheid nie. In plaas daarvan vind hy dat die rekord van menslike strewe in die geskiedenis tot ontnugtering en teleurstelling lei. In een gedeelte vertel hy van sy eie stryd-dat as sy eie gewete nie getuig het van God se bestaan ​​en van God se besorgdheid dat die mens reg sou optree nie, dan sou sy eie nadenke oor die geskiedenis hom versoek om óf 'n ateïs, 'n panteïs te word of 'n politeïs. Na Newman se mening openbaar die uiterlike voorkoms van die geskiedenis-die verslag van historiese gebeure-'n wêreld wat nie in ooreenstemming is met die doel van sy Skepper nie.
Newman glo egter dat die geskiedenis nie blind raak nie en dat dit nie deur God verlaat is nie. God se voornemens is aktief onder die oppervlakte van die geskiedenis, en vervul wat God van plan is. As 'n mens onderskei tussen die uiterlike voorkoms van die geskiedenis en die innerlike betekenis van die gebeure, word 'n profetiese en apokaliptiese siening van die geskiedenis tot gevolg. Profeties beteken hier nie soseer die voorspelling van die toekoms nie, hoewel dit dikwels ingesluit is, as 'n aanduiding van die werklike betekenis van historiese gebeure, 'n betekenis wat dikwels in stryd is met die oppervlakgeskiedenis van die geskiedenis. In hierdie sin is 'n profesie oor toekomstige gebeure 'n manier om die woord van die profeet te bevestig, om aan te toon hoe die visie van die profeet die dieper betekenis van wat plaasvind, waarneem. In die volgende gedeelte kontrasteer Newman die visie van die profete met die gesindheid van die meeste mense:
Mans wat gedompel is in die strewe na 'n aktiewe lewe, is geen beoordelaars van die gang en neiging in die geheel nie. Hulle verwar groot gebeurtenisse met min en meet die belangrikheid van voorwerpe, soos in perspektief, aan die standaard van nabyheid of afstand. Dit is slegs op 'n afstand wat 'n mens die buitelyne en kenmerke van die hele land kan insien. Dit is maar heilige Daniël, eensaam onder vorste, of Elia, die kluise van die berg Karmel, wat Baäl kan weerstaan, of die tyd van God se voorsienings onder die nasies kan voorspel. Vir die menigte gaan alles tot die einde toe, soos dit was van die begin van die skepping af. So gaan die wêreld voort totdat toorn daaroor kom en daar is geen ontsnapping nie. II, 112- 113.
'N Opvallende kenmerk van Newman se denke oor die geskiedenis kom uit hierdie gedeelte na vore. Dit wil sê, sy gedagte is baie dank verskuldig aan die Ou -Testamentiese profetiese tradisie. Sommige van die kragtigste en welsprekendste van sy geskrifte put hul inspirasie uit hierdie bron. Dit is deels die gevolg van die invloed van Protestantse Evangeliese skrywers op hom, met wie hy kennis gemaak het tydens sy eerste bekering op 15 -jarige ouderdom. Newman het nooit die invloed van die Ou Testament op sy denke verloor nie, waarmee hy uiteindelik aangesluit het. 'n diep gevoel van die vervulling daarvan in die Nuwe Testament en in die Katolieke Kerk. Soos Christopher Dawson aangaande hierdie ontwikkeling aandui:
Gedurende sy hele lewe, soos hy in sy laaste dae aan die sekretaris van die London Evangelical Society geskryf het, was sy gedagtes beset deur die groot en brandende waarhede wat hy as 'n seuntjie geleer het uit die evangeliese onderrig, wat hy geleer het toe 'n man in Oxford , en wat hy uiteindelik gevind het in hul ware glorie in die Katolieke Roomse Kerk. (1933), bl. 42.
Die apokaliptiese element in die geskiedenis op sigself, beweer Newman, is geneig om die selfonderhoudende samelewings wat die mensdom bou, omver te werp en te besoek. Ons sien hierdie element aan die werk in die rampe wat die Ou Testamentiese profete voorspel het, wat uiteindelik wel gebeur het. En deur hierdie rampe het God geregtigheid oor Israel self geskied en nie net op die nasies wat haar omring het nie. Op verskillende tye, vanweë hul praktyk van onreg en hul aanbidding van afgode, is elk van die twee koninkryke van die Hebreeuse volk in ballingskap weggevoer.
Die harde profetiese werklikheid is egter intrinsiek gekoppel aan die barmhartige beginsel van inkarnasie, naamlik: Goddelike strawwe is nie net bedoel om God se woede teen menslike sondigheid te openbaar nie, maar ook om die weg voor te berei vir nuwe ontwikkelings waarin God se voorsieningsdoeleindes kan word verwesenlik . Newman sien dat die geskiedenis van die Jode nie net straf is vir hul afgodediens en die verontagsaming van God se wet nie, maar ook 'n verslag van herstel van hul vaderland, van die bou van 'n meer gesuiwerde samelewing wat toegewy is aan die aanbidding van die Een Ware God, en laat die begeerte na afgodery agter wat hul voorvaders so gereeld gekenmerk het.Want in God se ontwerp sou die vrug van Israel se gesuiwerde oorblyfsel die Messias wees, die Verlosser van alle nasies.
Boonop was selfs die lede van die Joodse nasie wat in Babilon agtergebly het, onderhewig aan die heerskappy van heidense konings, 'n manier om kennis van God en sy wet onder die nasies te versprei en 'n ander voorsorgdoel te dien.
Vir Newman, natuurlik, is die grootste voorbeeld van hierdie positiewe element in die geskiedenis, wat die rekord van menslike sondigheid wat so duidelik blyk, te bowe te kom, die Inkarnasie self, en dit is die Katolieke Kerk wat bedoel is om die doeleindes van die menswording te volhard en te vervul, deur sy genade en waarheid aan al die mense op aarde te kommunikeer.
Omdat die beginsel wat voortspruit uit menslike sonde en dwaling selfs binne die Kerk self bly, moet die Kerk haar leerstellings meer volledig definieer en beskerm teen verdraaiing van hulle betekenis. En dit is dikwels deur die uitdaging van hierdie of daardie dwaalleer aan te pak dat die Kerk self, volgens Newman, 'n duideliker en dieper uiting gee aan die leerstellings wat sy het. Dit is die ontwikkeling van die leer en illustreer hoe die geskiedenis na 'n steeds dieper en ryker verwesenliking van die Goddelike doel gaan.
Vir Newman werk die positiewe inkarnasie -element nie uitsluitlik binne die kerk nie, maar ook binne die menslike samelewing. Die rykdom van die heidense nasies, by uitstek Griekeland en Rome in die historiese perspektief van Newman, dra nie net by tot die groei en ontwikkeling van die Kerk nie, maar is ook belangrike beginsels vir die lewe van die samelewing buite die Kerk. Newman's is byvoorbeeld daarop gemik om te wys hoe die literêre klassieke van Griekeland en Rome die basis kan wees vir die vergroting van die gees deur middel van liberale opvoeding.
Alhoewel Newman se siening van die geskiedenis sterk beïnvloed word deur die profetiese element, word daar ook 'n duidelike klem gelê op die element van goddelike vooruitgang in die geskiedenis. Deur die menswording vloei God se skeppende krag en voorsieningsdoeleindes uit in die menslike geskiedenis en skep dit 'n nuwe hoop vir die mensdom. Christopher Dawson het egter op hierdie element in Newman se opgemerk:
"Die ontwikkelingsleer van Newman is geïnspireer deur 'n intense geloof in die grenslose assimilasievermoëns wat die Christelike geloof besit en dit 'n eenvormige beginsel in lewe en denke gemaak het. Daarom, hoewel Newman, soos Leo XIII, besef het dat die moderne wêreld was op die rand van 'n groot morele katastrofe, het hy nooit die fundamentele historiese pessimisme aanvaar wat vandag so algemeen is nie, en wat in sy eie tyd so sterk uitgedruk is deur sy groot protestantse tydgenoot, Kierkegaard. proses van progressiewe openbaring en geestelike opknapping kan vervul word. bl. 292
Die term "progressiewe openbaring" soos dit deur Dawson gebruik word, verwys na die konsep van die ontwikkeling van leerstellings-wat sekere elemente in die leerstelling meer eksplisiet maak wat voorheen implisiet was in die neerslag van geloof. Dit beteken nie die idee van 'voortdurende openbaring' wat deur neo-modernisme gepromoveer word nie, wat óf iets heel nuuts beteken, óf 'n ommekeer van wat voorheen geleer is. Newman sou laasgenoemde beskryf as korrupsie van die kerk se leer, nie as die outentieke ontwikkeling daarvan nie.
Laastens, net soos die vleeswording gelei het tot die hartstog en die dood van Jesus, sowel as tot sy opstanding, so moet die Kerk ook vervolging en lyding verduur om God se verlossingsdoeleindes te vervul. Hier bly die profetiese element in Newman se denke sterk, want die koninkryke wat deur menslike mag en trots opgerig is, is steeds die dominante magte in die wêreld in elke era van die geskiedenis waarin die kerk haar lewe uitleef. Daar is dus 'n voortdurende konflik tussen die mag van hierdie koninkryke van die mens en die onsigbare invloed van die koninkryk van God.
In hierdie konflik blyk dit dat die Kerk dikwels besig is om te verloor, terwyl dit eintlik is deur haar vervolging deur die Stad van die Mens dat sy die oorwinning behaal wat God se voornemens vir haar uiteindelike triomf verwesenlik. Soos die vroeë Christelike gemeenskap gesê het, onderhewig aan intense vervolging deur die Romeinse Ryk, "Die bloed van die martelare is die saad van die Kerk." In die oorwinning van die Kerk, wat eers tydens Christus se Wederkoms ten volle besef word, word die inkarnasiebeginsel tot sy beloofde vervulling gebring.
As 'n teenwicht hiervoor, is daar 'n gevoel van Newman vir die naderende van Goddelike oordeel. Dit bereik sy volle bevestiging in die Laaste Oordeel wat Christus aan die einde van die wêreld gelewer het. Maar dit vind gedeeltelike besef in die verskillende oordele en rampe wat in die loop van die geskiedenis plaasvind. Boonop het die geskiedenis soos Newman dit sien sedert die eerste koms van Christus 'n nuwe dimensie betree, heeltemal anders as wat dit voorheen was. Nou wag dit ooit op Christus se wederkoms in die oordeel. Dit hang swaar oor alle menslike planne en hoop vir die toekoms, en dit is die laaste en grootste vervulling van die profetiese of apokaliptiese beginsel. Want so 'n oordeel breek in op 'n wêreld wat dit nie verwag het nie, en dit weerspreek die basiese waardes waarmee die wêreld sy lewe geleef het.
Hier is Newman se uitdrukking van hierdie opvatting van die naderende wederkoms.
. Totdat Christus in die vlees gekom het, het die gang van sake reguit na die einde toe geloop en elke stap nader gekom, maar nou, onder die Evangelie, het die koers (as ek maar kan sê) die rigting daarvan verander ten opsigte van sy wederkoms, en hardloop, nie na die einde toe nie, maar langs dit, en op die rand daarvan, en is te alle tye ewe naby die groot gebeurtenis, waarna dit sou hardloop, dit onmiddellik sou raakloop. Christus is dan altyd voor ons deur. Vol. VI, p.241
En die verwagting van Christus se wederkoms laat Newman die implikasies daarvan vir elkeen se persoonlike lewe na vore bring. Terwyl hy mediteer oor die gelykenis van die arbeiders in die wingerd, wat sommige eers aan die einde van die dag geroep het, wys hy daarop:
Want ons word genoem, soos duidelik blyk, in die wêreld se aand, nie in ons eie nie. Ons word in ons eie oggend geroep, ons word van kleins af geroep. Met die elfde uur word nie bedoel dat Christene min te doen het nie, maar dat die tyd kort is dat dit die laaste keer is dat daar 'n 'huidige nood' is, dat hulle in 'n kort tydjie baie moet doen dat 'die nag kom wanneer niemand mag werk nie "dat hulle Here naby is en dat hulle op Hom moet wag.
Mag ons ooit in gedagte hou dat ons nie in hierdie wêreld gestuur is om die hele dag ledig te staan ​​nie, maar om voort te gaan met ons werk en ons arbeid tot die aand toe. die aand, nie net die aand van die lewe nie, maar om God van jongs af te dien en nie te wag totdat ons jare ons in die steek laat nie. Slegs net in die dag, sodat ons nie goed begin hardloop nie, maar wegval voordat ons kursus beëindig is. Laat ons "eer aan die Here onse God gee, voordat Hy duisternis veroorsaak en voor ons voete op die donker berge struikel" (Jer. Xiii. 16), en nadat ons ons tot Hom gewend het, laat ons sien dat ons goedheid nie is " oggendwolk, en soos die vroeë dou wat verbygaan. " Dit is die bewys van die saak.
Mag daardie dag en daardie uur ooit in ons gedagtes wees! uit "The Work of the Christian" in of the Day, pp. 9 11-12.
Wie was kardinaal John Henry Newman?
Die 19de-eeuse godsdienstige geleerde kardinaal John Newman (1801–90) sal op 13 Oktober 2019 deur pous Francis tot heilige verklaar word tydens 'n seremonie op die Sint-Pietersplein in Vatikaanstad. Newman is die eerste Engelse persoon sedert die 17de eeu wat deur die Rooms -Katolieke kerk tot heilige verklaar is. Skrywer Edward Short verduidelik meer ...
Gepubliseer: 7 Oktober 2019 om 11:30
Wie was tis hy binnekort heilige, John Newman? Newman, 'n priester, teoloog, opvoeder, historikus, filosoof, digter en skrywer, het sy loopbaan as Anglikaan begin, tot Katolisisme bekeer en sy dae as kardinaal beëindig. Hier, Edward Short, die skrywer van drie hoog aangeskrewe studies oor Newman, ondersoek sy lewe en onthul waarom die kardinaal fassineer ons tydgenote net soveel as sy eie ...
Toe die nuus van die heiligmaking van John Henry Cardinal Newman vroeër vanjaar die eerste keer aangekondig is, het sommige moontlik onthou wat die liberale Britse premier Lord Rosebery, Gladstone se protégé, van die groot bekeerling gedink het. Toe Rosebery die 79-jarige kardinaal in 1880 ontmoet, was hy onder die indruk van sy 'heerlik sagte stem' en 'hoflike' toespraak. Newman was inderdaad verbaas en bly toe Rosebery hom vertel dat hy altyd die outobiografie van Newman by sy bed gehou het.
Tien jaar later, toe Newman op die hoë altaar van die Oratory Church in Birmingham gelê is, het Rosebery in sy joernaal geskryf: 'Dit was die einde van die jong Calvinis, die Oxford don, die sober pastoor van St Mary's. Dit het gelyk asof 'n hele siklus van menslike denke en lewe gekonsentreer was in die rustyd van Augustus. Dit was my oorweldigende gedagte. Lig het Newman gelei en gelei tot hierdie vreemde, briljante einde. "
John Henry Newman: 'n mini -biografie
Gebore: 21 Februarie 1801
Oorlede: 11 Augustus 1890
Ouers: John Newman, 'n private bankier, Ramsbottom, Newman, Ramsbottom en Co. in Lombardstraat
Jemima (née) Fourdrinier, afstammeling van vooraanstaande Hugenote -drukkers, gravure en skryfstasies uit Normandië
Onderwys: Ealing School en Trinity College, Oxford
Omskakeling na Rooms -Katolisisme: 9 Oktober 1845
Beroep: Genoot van die Oriel College Predikant van die St Mary's University Church, die Oxford -leier van die Oxfordbeweging, stigter van die Birmingham Oratoriese stigter van die Oratoriese Skool in Birmingham en die Katolieke Universiteit in Dublin, gemaak deur pous Leo XIII in 1879 deur pous Benedictus XVI in 2010 .
Leuse: Cor ad cor loquitor: "Hart praat tot hart"
Kwotasie: 'As ons bedoel is vir groot doel, word ons tot groot gevare geroep'
- John Henry Newman, Die aard van geloof in verhouding tot die rede (1839)
Grafsteen: Ex umbris and imaginibus in veritatemem: "Uit die skaduwees en fantasme in die waarheid"
Rosebery verwys natuurlik nie net na die lieflike gedig van Newman nie Die wolkkolom (nou 'n geliefde gesang getiteld Lei vriendelik lig), maar dat hy in 1845 weggestap het van alles wat hy as Anglikaanse don in Oriel geken en liefgehad het om die Kerk van Rome te omhels. Gladstone was, indien enigsins, nog meer lofwaardig oor die man met wie hy die swaarde gekruis het oor die Eerste Vatikaanraad (1869–70), veral die aanvaarding van pouslike onfeilbaarheid:
'As die geskiedenis van Oxford gedurende die tyd opgestel word, sal die historikus die buitengewone, ongeëwenaarde loopbaan van [Newman] moet opteken ... Hy sal, soos ek glo, moet vertel dat dr Newman gedurende 'n tydperk van ongeveer tien jaar na 1833 'n mate van invloed, van absorberende invloed, op die hoogste intellekt - oor byna die hele verstand, maar beslis oor die hoogste intellek van hierdie universiteit, waarvoor daar miskien geen parallel is in die akademiese geskiedenis van Europa nie, tensy jy teruggaan na die twaalfde eeu of na die Universiteit van Parys. "
Wat was dit dan met Newman wat hom so buitengewoon gemaak het?
Gladstone was nie ver van die punt nie toe hy gesê het dat Newman se "invloed onderhou word deur sy buitengewone suiwerheid van karakter en die heiligheid van sy lewe". Tog was daar ander faktore wat tot sy grootheid bygedra het. John Henry Newman het 'n werk van besondere skerpte agtergelaat. Sy verskeie preekboeke, geskryf as 'n Anglikaan en 'n Katolieke Oxford -roman, Verlies en wins (1848) syne Tamworth -leeskamer (1841) Opstel oor die ontwikkeling van die Christelike leer (1845) Lesings oor die huidige posisie van katolieke in Engeland (1851) Apologia Pro Vita Sua (1864) Grammatika van instemming (1870) Idee van 'n universiteit (1873) en Brief aan die hertog van Norfolk (1875) gaan voort om ons studies oor godsdiens, geskiedenis, opvoeding en filosofie in te lig.
Boonop sou Newman, opgelei in die prosa van die Engelse skrywers Samuel Johnson en Edward Gibbon, die beste prosastilis van die 19de eeu word, en dit in 'n tydperk wat sulke twyfelagtige stiliste soos Thomas Babington Macaulay en John Ruskin opgelewer het. Die lys van latere skrywers wat deur Newman beïnvloed word, sal te lank wees om op te tel, maar dit bevat Gerard Manley Hopkins Oscar Wilde Siegfried Sassoon GK Chesterton James Joyce TS Eliot Evelyn Waugh Graham Greene Ronald Knox Muriel Spark Christopher Dawson Flannery O'Connor GM Young Penelope Fitzgerald en Alfred Gilbey - nie 'n indrukwekkende lot nie.
'N Ander ding wat Newman buitengewoon maak, was sy toewyding aan onderwys, wat hy as sy ware métier beskou het. By die stigting van die Katolieke Universiteit in Dublin het hy die bloudruk verskaf vir alle goeie liberale kunsopvoeding, alhoewel die universiteit self 'n mislukking was, grootliks te danke aan Disraeli wat geweier het om 'n handves daaraan toe te staan. In elk geval, Newman se boek Die idee van 'n universiteit word tereg erken as die slimste boek wat ooit oor onderwys geskryf is.
Wat die erkenning van sy eie Oxford -opvoeding betref, was Newman onvergeetlik. "Wat sou kom. . . van die ideale opvoedingstelsels wat die verbeelding van hierdie tydperk gefassineer het, sou hulle ooit in werking kon tree, en of hulle nie 'n generasie ligsinnig, bekrompen en hulpvaardig sou oplewer nie, intellektueel oorweeg, is 'n regverdige onderwerp vir debat, "het Newman geskryf het, "maar tot dusver is dit seker dat die universiteite en skolastiese instellings, waarna ek verwys [hy verwys na Oxbridge]. . . hierdie instellings, met ellendige misvormings aan die kant van die sedes, met 'n hol Christendom en 'n heidense etiese kode, - ek sê, ten minste kan hulle roem op 'n opeenvolging van helde en staatsmanne, letterkundiges en filosowe, mans wat opvallend is vir groot natuurlike deugde, vir handelsgewoontes, vir kennis van die lewe, vir praktiese oordeel, vir gekweekte smaak, vir prestasies, wat Engeland gemaak het wat dit is, —die aarde kan onderwerp, in staat om oor Katolieke te heers. "
Kardinaal Newman se blywende impak
Behalwe sy gepubliseerde geskrifte, het Newman ook 'n blywende impak op sy en ons wêreld gehad deur die Oratorium van St Philip na Engeland te bring en die Birmingham Oratorium te stig. As redenaar het Newman voortgegaan om die wye vriendekring wat hy gevorm het toe hy die Oxford -beweging gelei het, te onderhou en aan te vul, met die doel om die Anglikaanse Kerk te probeer hernu in 'n tyd toe die voorregte daarvan opgehou word deur opeenvolgende liberale regerings. Newman se 32 volumes briewe toon die sorg en goeie raad wat hy altyd nie net aan sy vele vriende en medewerkers oor die hele wêreld sou toon nie, maar ook aan volslae vreemdelinge wat gedwing was om vir hom oor advies oor verskeie aangeleenthede te skryf.
In sy briewe ontmoet 'n mens gereeld die heilige in Newman, wat vir al sy prestasies altyd tyd gemaak het om ander te help. Aan 'n vriend wat toegewyd was om na die armes in Londen te kyk, het hy geskryf: 'Ek het 'n poskantoor vir £ 5 ingesluit. As u dink dat juffrou S. £ 2 behoort te hê, moet u haar volgens die brief vra om dit te aanvaar. Wat die res betref, wens ek dat dit in 'n spesiale soort liefdadigheid gaan, naamlik in die instrumenta, soos ek dit kan noem, en operatiewe metodes, van u eie goeie werke - dit wil sê, nie in vleis en drank nie, en fisies, of klere van behoeftiges, maar (as u nie vir my kwaad sal wees nie) in u liefdadigheidshutte, liefdadige sambrele, liefdadigheidsstewels en al die slytasie van 'n liefdadigheids persoon wat sonder sulke slytasie haar nie kan doen nie. "
Soos een Newman -geleerde opgemerk het: "Sy vrouevriende het gedink dat die wêreld van hom was, was verheug toe hy tot kardinaal aangestel is en by sy dood sou hy hom onmiddellik tot 'n heilige geprys het as hulle mening gevra is."
Na die dood van Newman in 1890 het Emily Bowles, een van sy naaste vriende, eintlik na hom verwys as hul 'verlore heilige'. Ongeveer 40 jaar tevore het Newman aan 'n ander vroulike korrespondent geskryf: 'Ek het niks van 'n heilige oor my nie, soos almal weet, en dit is 'n ernstige (en heilsaamlike) verwoesting om na te dink. Ek het moontlik baie dinge oor die algemeen, maar dit is baie anders as wese wat ek bewonder. " Sy vriende sou gesmeek het om te verskil, hoewel Newman se afsterwe beslis een bewys van die ware heilige vertoon het: hy het nooit sy heiligheid geparadeer nie.
Noudat Newman se kanonisering op hande is, kan ons sien dat wat Rosebery as sy 'vreemde' en 'briljante' einde beskou het, steeds 'n ryker betekenis gekry het. 'Dit is die paradoks van die geskiedenis', het GK Chesterton op 'n keer gesê, 'dat elke generasie bekeer word deur die heilige wat dit die meeste weerspreek ... In 'n te trae wêreld het die Christendom teruggekeer in die vorm van 'n rondloper in 'n wêreld wat gegroei het te wild, het die Christendom teruggekeer in die vorm van 'n leraar in logika. " Met verwysing hier na St Francis van Assisi en St Thomas Aquinas, kon Chesterton nie geweet het dat ons eie wêreld geseën sou word met 'n nog meer teenkulturele heilige nie. Tog is dit so.
Edward Short is die skrywer van Newman en sy tydgenote (2011) Newman en sy gesin(2013) en Newman en geskiedenis (2017). Hy werk tans aan sy vierde boek oor Newman, Newman en sy kritici, wat deur Bloomsbury uitgegee sal word. Hy woon saam met sy vrou en twee jong kinders in New York.
JFK en Viëtnam: misleiding, intrige en die stryd om mag
Een van die grootste vrae rondom die sluipmoord op John F. Kennedy het niks te doen met die gebeure in Dallas, Texas op 22 November 1963 nie. wat JFK gedoen het en moontlik voorberei het voordat bullets sy lewe en presidentskap beëindig het. In 1992 bied historikus en voormalige militêre offisier John M. Newman groot stukke van die raaisel aan met sy boek JFK And Vietnam. Ondanks die sub Een van die grootste vrae rondom die moord op John F. Kennedy het niks te doen met die gebeure in Dallas, Texas op 22 November 1963. Dit het te doen met 'n land in Suidoos -Asië waarvan u heel waarskynlik gehoor het dat dit genoem is Viëtnam en presies wat JFK gedoen het en moontlik voorberei het voordat bullets sy lewe en presidentskap beëindig het. In 1992 bied historikus en voormalige militêre offisier John M. Newman groot stukke van die raaisel aan met sy boek JFK And Vietnam. Ondanks die ondertitel op die voorblad oor "Bedrog, intrige en die stryd om mag", is daar geen bespiegeling in die boek oor die sluipmoord nie.In plaas daarvan is dit meer 'n blik op die besluitnemingsproses en hoe die verloop van die oorlog oor die drie jaar of wat Kennedy president was.
Newman het dokumente deurgewerk wat hy toe vir die eerste keer gedeklassifiseer het, terwyl hy die langdurige vrae oor sy titelonderwerpe wou beantwoord. Hierdeur dek hy die Kennedy -administrasie van die vroegste dae tot die laaste dae, tot in die vroeë dae van die Johnson -presidentskap. Newman skilder gevolglik op 'n massiewe doek, een wat oor twee kontinente en tientalle mense handel, met name wat bekend en onduidelik is, terwyl dit gebeure in Washington, Saigon en in die oerwoude van Viëtnam volg.
Die prentjie wat Newman skilder, is ook nie noodwendig mooi nie. Wat my veral interesseer, was die kyk na intelligensie -insameling en hoe die inligting na Washington oorgedra is. Een van die dinge waarmee ek gereeld na die wêreld van intelligensie kyk, is hoe die versamelde inligting verkeerd verstaan ​​of verberg kan word volgens 'n agenda. Die boek toon baie duidelik hoe die inligting wat grotendeels by-2 (militêre intelligensie) en die CIA onder Dulles en McCone versamel is, grootliks verdoesel is in 'n poging om 'n meer positiewe beeld van die gebeure te toon as wat werklik gebeur het.
Ten minste tot 1963. Teen daardie tyd, soos Newman 'n ongelooflike sterk argument hiervoor maak, het JFK probeer om Amerikaanse magte uit Viëtnam te trek. Newman vind die roetes van hierdie plan terug na 1962 en hoe die president, met die besef van die misleiding waarmee hy te kampe het, sowel as die oproepe van die weermag om 'n massiewe Amerikaanse ingryping te pleeg waarvoor hulle sedert die vroegste dae van sy presidentskap aangedring het, effektief 'n sy eie mis om die onttrekkingsplan tot ná die 1964 -verkiesing weg te steek. Newman het ook getoon hoe hierdie plan, op die rand van die eerste duisend troepe huis toe gebring word ondanks pogings om dit deur die gesamentlike stafhoofde te verdun, uiteindelik geskrap is na die sluipmoord en hoe gebeurtenisse uiteindelik daartoe gelei het dat Lyndon Johnson Amerika gepleeg het 'n landoorlog wat hy nooit sou kon wen nie.
Alhoewel dit mag klink asof die boek heeltemal pro-JFK is, is dit nie heeltemal die geval nie. Newman bring graag regmatige kritiek op die president oor sy vroeë onvermoë om hom gedurende 'n groot deel van 1961 tot 'n beleid te verbind, en laat hom toe om te sien dat hy die staatsgreep wat die korrupte Suid -Viëtnamese leier Diem omvergewerp en tereggestel het, laat val het, 'n stap. hy het nie ondersteun nie. Dit wat hierdie vratte en alle portrette bied, is egter 'n eerliker beeld van JFK as wat dikwels aangebied word, en hoe Vietnam hom 'n reeks harde lesse gegee het, lesse wat hom geleer het wat dit nodig gehad het om ander in en buite die regering se jare te besef: dit die oorlog kon nie gewen word deur 'n korrupte Suid -Viëtnam wat selfs nie met Amerikaanse hulp en ondersteuning bereid was om te veg nie.
Vir 'n boek wat nou 'n kwarteeu oud is, hou die boek van Newman goed, aangesien meer onlangse navorsing 'n groot deel van wat dit kan bied, ondersteun. Ek het inderdaad ontdek dat 'n hersiene uitgawe pas in 2017 gepubliseer is (ek lees die oorspronklike uitgawe van 1992 wat ek in 'n plaaslike biblioteek gevind het). Selfs al het ek nie die bygewerkte uitgawe gelees nie, beveel ek dit van harte aan vir diegene wat 'n beter begrip wil hê van wat gelei het tot die volle betrokkenheid van Amerika in Viëtnam en op soek is na antwoorde oor hoe Kennedy dit sou vermy het. Dit is ook 'n kragtige en waarskuwende verhaal oor politici, die weermag, die wêreld van intelligensieversameling en die noodsaaklikheid van die maghebbers om die waarheid te ken wanneer hulle besluite neem. . meer
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan NEWMAN -stambome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
'N Plek wat' Newman 'genoem word
DEUR JOHN ORTEGA, SAS'20
"Gemeenskap." "Tuis." "Seën." "Wonderwerk."
'Newman' beteken 'n magdom verskillende dinge vir soveel mense wat die bediening beleef het deur die meer as 2 000 Newman -sentrums wat die afgelope 125 jaar in die Verenigde State gestig is. Hierdie Katolieke kampusbedienings het hul oorsprong te danke aan die eerste Newman -klub in die land, wat in 1893 aan die Universiteit van Pennsylvania gestig is deur 'n mediese student genaamd Timothy Harrington. Hy en 'n paar kollegas het van nou af inspirasie gekry St. John Henry Newman, wat oortuig was dat studente hul geloof saam met hul universiteitsopleiding kweek.
'N Sleutelspeler in hierdie beweging was self die bynaam "Meneer Newman," Ds John W. Keogh. Gebore in "Fishertown", waar hy die "Iron Duke" genoem is, het hy in 1913 die vervalle Newman Club in Penn herontwikkel en dit tot 'n 'model vir die nasie' gemaak deur Newman Hall op Spruce St. met sy beroemde St. Bede's te stig Kapel. Hy word kapelaan -generaal vir die Federasie van Katolieke Kollege Klubs en dien byna twee dekades lank en bewys dat hy "die sterkste vriend en dapperste promotor van die Newman -beweging" is. Hy het 'n toer deur die land gemaak met nasionale byeenkomste, klubs gestig, kapelane aangemoedig en biskoppe gesmeek om te help. Hy word as 'radikaal' beskou omdat hy kerklike goedkeuring vir nie -sektariese onderwys wou soek.
Daar kon baie verhale oor Penn Newman en sy verskillende stadiums vertel word, terwyl dit gedurende sy 125 jaar van 'n klub tot 'n bediening ontwikkel het. Ongeag die ligging en ongeag die kapelaan of studenteleiers, Newman het, is en sal dit altyd 'n plek wees waar Christus-gesentreerde "hart-tot-hart" verhoudings gevorm word. Harrington het deur die stigting van Penn Newman verseker dat daar altyd 'n tuiste en gemeenskap vir Katolieke by sekulêre universiteite in die Verenigde State sal wees. Baie dekades na die stigting van die Penn Newman Club, sou Harrington die volgende woorde sê wat vir ewig weerklink: