En ek moet bieg, ek was aanvanklik baie skepties. Selfs gedink dis dalk effe gimicky. Maar ek hou toe nogals op die ou end daarvan. Dis ’n diverse album wat die lyn tussen genres fyn bewandel. Soms is die tong lekker in die kies, soos in “Kraaibraai”, waarmee die album afskop.
Die lekker fyn gespot is veral op sy beste op “Die Wyntannies” (oor vier tannies wat die sanger probeer verlei “by ’n sewester-oord” – “die witwyntannie met die sweetpakbroek/ die rooiwyntannie wat so lekker kan vloek/ die brannewyntannie met die Krismiskoek/ die soetwyntannie met die Weskussnoek”).
So ook op die titelsnit, “Wild en Wakker”. Hier tjoen Swart jou van ’n “rowwe rabbedoedie rakker”, “gestraf met die liefde van ’n loskopklong”. Hy skets die toneel lekker:
Op die instrumentele nommers hoor mens die diverse aard van oom Ollie se gekose wapens. Die opgewekte (en tradisionele) “Konsertina”, byvoorbeeld, herinner aan ’n boere-opskop iewers in ’n plaasskuur ná die dorp se landbouskou.
Hier is ook tradisionele liedjies wat kop omgekeer word (“Boegoe-Baba-Roksak” en vernaam “Olé die boere”, waar die bekende “Hoe ry die boere sit-sit-so” ’n Spaanse jurk aankry).
Sien, dis un-PC boeremusiek wat eintlik maar ’n fok voel vir PC wees. En het ons nie almal al genoeg gehad van PC nie?