PressReader - Kuier: 2015-04-08 - Ma steeds ge­bro­ke ná boyf­riend haar twee­ling wreed dood­steek
Ma steeds ge­bro­ke ná boyf­riend haar twee­ling wreed dood­steek
Haar he­le le­we is een van ver­wer­ping en mis­han­de­ling. Maar die groot­ste seer was toe haar boyf­riend haar twee­ling voor haar oë dood­ge­steek het. Dit het ’n leem­te ge­laat wat nooit ge­vul sal word nie.
Ek won­der hoe hul­le nou sou ge­lyk het. Ek mis al­les van hul­le. Hul­le het my al­tyd laat lag.
Daar is se­ker vir ’n ou­er niks er­ger as om ’n kind te be­gra­we nie en Rei­net­te Neel­se (27) van Ca­le­don in die Wes-Kaap moes t­wee op een slag in die graf sit. Maar haar sto­rie is selfs er­ger as dít. Ná ’n le­we van ver­wer­ping en ver­trap­ping was dit haar soe­ke na lief­de en aan­vaar­ding wat uit­ein­de­lik tot haar groot­ste seer ge­lei het.
En Rei­net­te kén seer. As kind is sy ver­werp deur haar ma en la­ter as vol­was­se­ne het Net­ta, soos sy be­kend staan, haar tel­kens vas­ge­loop in die vuis­te van mans wat haar ge­ma­ni­pu­leer en fi­siek en ver­baal mis­han­del het.
Tog het sy bly hoop sy kry haar droom­man wat al­les sal reg­maak. En toe ont­moet sy in Ok­to­ber 2012 vir Hein­rich“Ju­ni­or” Sie­gels (32).
Hy het net op die reg­te tyd in haar le­we ge­kom. Hy was die nu­we be­gin na­dat sy in Au­gus­tus van daar­die jaar ver­krag is.
Na­dat sy en Hein­rich ont­moet het, het Net­ta ge­dink haar dro­me van ’n be­ter le­we vol lief­de is uit­ein­de­lik be­waar­heid. Hy het haar ge­dag­tes vir ’n wy­le van die trau­ma van haar ver­krag­ting af­ge­haal en het haar hart ge­steel toe hy aan­vank­lik haar twee­ling­dog­ters, Ra­ne­cia en Ra­ne­tha, wat sy by ie­mand an­ders het, aan­vaar het.
Maar dit sou die ein­ste Hein­rich wees wat Net­ta die seer­ste seer toe­ge­dien het. G’n van die fi­sie­ke aan­slae in haar le­we was seer­der as toe hy haar twee­ling op 14 De­sem­ber 2012, elf dae ná hul twee­de ver­jaar­dag, wreed voor haar oë met ’n mes dood­ge­steek het nie.
Sy sal hier­die dag nooit ver­geet nie, want op dié dag het Hein­rich haar en haar twee­ling soos ’n be­se­te­ne aan­ge­val en hul­le al d­rie vol ga­te ge­steek. Net­ta het oor­leef, maar Ra­ne­cia het in die straat in haar arms ge­sterf voor­dat die am­bu­lans ge­kom het. Ra­ne­tha het ’n bie­tjie lan­ger ge­leef en la­ter in die hos­pi­taal langs haar sus­ter haar laas­te a­sem uit­ge­blaas.
Net­ta is ’n ten­ger vrou en met hier­die k­lein ly­fie het sy daar­die dag so­veel as moont­lik van Hein­rich se mes­houe wat op haar en haar dog­ters neer­ge­re­ën het, pro­beer af­weer. Maar hy was te sterk vir haar.
Lui­dens me­di­a­be­rig­te het Hein­rich er­ken hy was ’n tik-de­a­ler en het op die dag van die moord tik ge­bruik. Net­ta sê sy het Hein­rich nooit ge­sien tik ge­bruik nie.
Reg­ter Keith En­gers het eg­ter be­slis hy was deeg­lik be­wus van sy da­de op die moord­dag.
Al gaan dit nie haar kin­ders te­rug­bring nie, b­ring dit iet­wat ver­troos­ting dat Hein­rich ein­de Fe­bru­a­rie van­jaar in die WesKaap­se Hoog­ge­regs­hof skul­dig be­vind is aan die moord op haar twee­ling, so­wel as op die aan­ran­ding op Net­ta.
Hy word op 24 A­pril ge­von­nis en al het Net­ta nie vroe­ër kans ge­sien om die hof- saak by te woon nie, wil sy daar wees wan­neer haar kin­ders se moor­de­naar ge­von­nis word. Sy wil met haar eie ore hoor hoe lank hy gaan boet vir wat hy ge­doen het.
haar moei­li­ke le­we
Om hier­die trau­ma te her­leef, is erg vir Net­ta, maar sy ver­tel haar sto­rie moe­dig. Ra­ne­cia en Ra­ne­tha is dalk dood, maar hul­le leef steeds in Net­ta se hart en ge­dag­tes. Dis hoe­kom sy dees­dae baie tyd by hul graf deur­bring en net met hul­le ge­sels.
“Ek weet hul­le kan nie te­rug­praat nie, maar dit help my as ek dit doen,”sê Net­ta sag. (Sy het ook t­wee ou­er kin­ders, An­ro­ni­que (11) en An­will (8), uit ’n vo­ri­ge ver­hou­ding, maar nie by die twee­ling se pa nie.)
Net­ta ver­tel sy is as een van ’n twee­ling ge­bo­re, maar haar sus­ter het d­rie dae ná hul ge­boor­te ge­sterf en sy­self was on­der­voed, siek­lik en was vir ’n jaar en t­wee maan­de in die hos­pi­taal.
Haar oë kry ’n ver­af uit­druk­king wan­neer sy ge­la­te sê:“My ma wou my nie ge­had het nie. Ek het haar ’n jaar of wat ge­le­de nog laas ge­sien, maar ek dink nie eens sy weet meer hoe ek lyk nie.”
Net­ta het in pleeg­sorg groot­ge­word, maar ten spy­te van haar seer kin­der­ja­re en trau­ma­tie­se er­va­rin­ge, lag sy steeds mak­lik en het ’n aan­steek­li­ke sin vir hu­mor.
Dis met die­self­de sin vir hu­mor wat sy ver­tel wat­ter “aan­trek­li­ke ou­tjie”Ju­ni­or
(Hein­rich) was en hoe gou hy haar ver­tel het hy is“mal­ver­lief”op haar. Net­ta het ook vin­nig vir hom ge­val en hy het een-twee­drie by haar en die twee­ling in haar hok­kie ag­ter ie­mand se huis in­ge­trek.
Dit was t­wee maan­de na­dat sy ver­krag was. Sy was ge­bro­ke en het Hein­rich se aan­dag ver­wel­kom.
Haar ver­krag­ter (Chris­to­pher“K­ri­bo” Oc­to­ber), ie­mand met wie sy saam op skool was, was ag­ter tra­lies toe sy en Hein­rich ont­moet het.
“Ek het my­self ná die ver­krag­ting in my hok­kie toe­ge­sluit, want ek was bang hy (ver­krag­ter) kom te­rug om my dood te maak, want die po­li­sie het t­wee we­ke lank na hom ge­soek. Maar ek het te veel pyn ge­had en be­sef het ek moet hulp kry vir my kin­ders se ont­hal­we,”ont­hou Net­ta een van haar nag­mer­ries van 2012.
Chris­to­pher is ver­le­de jaar uit­ein­de­lik weens haar ver­krag­ting ge­von­nis, maar Net­ta sê sy weet nie hoe­veel tronk­straf hy ge­kry het nie.
“Ek kon nie wag dat die hof­saak ver­by is nie, want ek moes die heel­tyd al­les her­leef,” sê sy am­per kort­a­sem.
Maar vir ’n ruk was Hein­rich daar om haar aan­dag van al­les af te lei. Of so het sy ge­dink, want dit was nie lank nie of sy het haar­self in ’n nu­we hel be­vind.
Be­hal­we dat hy van Hawston was, ver­tel Net­ta sy het am­per niks van Hein­rich af ge­weet nie. Hy het ook nooit baie ge­praat oor waar hy van­daan kom nie.
Hul“wit­te­brood”-fa­se waar­in Hein­rich “lo­ving you en lo­ving me”was, is eg­ter bin­ne ’n maand ver­by, sê Net­ta.
“Sy hou­ding teen­oor my het ver­an­der en hy wou nie hê ek moes ie­wers heen loop nie. Wan­neer ek tot by my broer se huis ge­kom het, het hy my hier kom haal en in my plek toe­ge­sluit. In die twee­de maand (na­dat ons ont­moet het), het hy be­gin slaan aan my.”
Hy het haar daar­van be­skul­dig dat sy “uit­praat uit die ver­hou­ding”en wou ge­du­rig by haar weet wie tus­sen hy en die twee­ling is be­lang­ri­ker vir haar.
Al was Net­ta bang vir Hein­rich, het sy vir hom ge­sê die twee­ling is die be­lang­rik­ste vir haar.“Hy het ge­sien ek het ’n vrees vir hom en dat ek bang was vir ’n mes. Hy het ook ge­weet ek het boyf­riends ge­had wat my a­bu­se het en oor die al­ge­meen bang was vir mans.
“Hy het ook ge­weet wan­neer ek a­bu­se word, praat ek nie daar­oor by an­der men­se nie,”ver­dui­de­lik Net­ta.
Dit be­gin vir haar al hoe moei­li­ker word om ver­der te ver­tel, om­dat die on­der­houd na­der be­weeg aan die aan­loop tot Ra­ne­cia en Ra­ne­tha se dood. Ons stop eers so­dat sy kan a­sem skep en haar e­mo­sies on­der be­heer kan kry.
Van 1 De­sem­ber 2012 af het Hein­rich se a­bu­se net er­ger ge­raak en sy het hom so baie ge­vrees dat sy saans die twee­ling aan haar vas­ge­maak het (een voor en een ag­ter haar rug), wan­neer hul­le gaan slaap het.
An­der ke­re het hy haar heel­nag wak­ker ge­hou, ter­wyl Ra­ne­cia en Ra­ne­tha op haar skoot ge­slaap het. Soms sou sy wak­ker skrik en Hein­rich sou in die don­ker net na haar sit en kyk. Die Al­lPay wat sy vir die twee­ling ge­kry het, het hy ook net­so ge­vat.
Net­ta glim­lag wan­neer sy die twee­ling se ver­jaar­dag op 3 De­sem­ber ont­hou. Min het sy ge­weet dit sou hul laas­te ver­jaar­dag saam met haar wees.
TRA­GE­DIE SPEEL AF
Sy be­gin e­mo­si­o­neel ver­tel Hein­rich het haar die aand van 14 De­sem­ber reeds met die mes be­gin steek ag­ter haar rug.
Ra­ne­cia was by haar, ter­wyl Ra­ne­tha saam met haar land­la­dy (wat ook die twee­ling se pa se tan­nie is) ge­kui­er het.
“Ra­ne­cia het ge­slaap ter­wyl hy so aan­ge­gaan het met my. Ek het nie oor my­self ge­wor­ry nie; ek wou net hê dit moes dag word so­dat ek kon weg­loop. Ek het nooit vir my kin­ders ge­wys ek huil of het pyn nie. Ek het ge­lag deur al­les,”sê Net­ta ál sag­ter.
Toe Ra­ne­tha die Vry­dag­og­gend (14 De­sem­ber) huis toe kom, het Hein­rich haar steeds met die mes ge­dreig. Net­ta het eg­ter haar kans ge­vat om na haar broer se huis te vlug toe Hein­rich hul­le vir ’n oom­blik alleen laat.
Dit was eg­ter te­ver­geefs, want toe Net­ta by haar broer se huis aan­kom, het Hein­rich reeds daar met ’n“le­li­ke”mes ge­wag. Daar was nie­mand be­hal­we haar broer se seun, Da­mi­an, by die huis nie. Hy het la­ter ge­loop en Hein­rich het met haar baklei in die huis.
La­ter het hul­le by ’n an­der huis in ’n an­der straat op­ge­ëin­dig, waar Hein­rich sy vreem­de ge­drag (ver­moe­de­lik weens die tik) voort­ge­sit het. Hy wou ook nie hê sy moes die twee­ling na­by haar hê nie.
“Ek moes heel­tyd langs hom sit en hy het som­mer my ge­sig met ’n was­lap af­ge­vee en vir my be­gin bid en my on­der die bloed ge­trek. Sy het die vrou van die huis ge­sê om te kyk vir ’n po­li­sie­van en hul­le te stop as hul­le kom,”ver­tel Net­ta ter­wyl sy al vin­ni­ger be­gin praat.
T­wee po­li­sie­be­amp­tes het op­ge­daag, maar Net­ta sê hul­le het nie eens die mes by Hein­rich af­ge­vat nie, al het hul­le dit ge­sien.“Hul­le het eer­der vir my ge­sê ek moet die am­bu­lans bel vir Ju­ni­or (Hein­rich) as hy er­ger raak,”sê Net­ta.
Dit was nie lank hier­na nie of Net­ta was vas­ge­vang in ’n bloe­di­ge nag­mer­rie.
Net­ta en Hein­rich het uit­ge­gaan bui­te toe en die twee­ling was ag­ter in die huis by hul­le.
Haar stem be­gin breek wan­neer sy sê: “Dit was die laas­te keer wat ek Ra­ne­cia en Ra­ne­tha (le­wend) vas­ge­hou het. Hul­le het be­graf­nis­lied­jies be­gin sing en blom­me­tjies ge­pluk en om die huis ge­strooi. Hul­le het by die punt van die huis ge­staan en vir my ge­waai. Ek het ge­won­der wat aan­gaan. Tien mi­nu­te la­ter het Ju­ni­or hul­le ge­steek.”
Hein­rich het ag­ter die twee­ling aan­ge­hard­loop en eer­ste vir Ra­ne­cia ge­gryp. Hy het die deur pro­beer sluit, maar Net­ta kon dit reg­kry om hom tot in die huis te volg.
Toe sy bin­ne kom, het ’n af­grys­li­ke to­neel haar be­groet toe Hein­rich bo-oor Ra­ne­cia, wat op haar rug op die bank ge­lê het, kniel en haar her­haal­de­lik met die mes ge­steek het.
Net­ta lig haar arms en wys hoe Hein­rich net ge­steek en ge­steek het.
Hy het hier­na vir Ra­ne­cia aan die voe­te ge­vat en wou haar teen die muur gooi, maar Net­ta het haar be­tyds ge­vang en bad­ka­mer toe ge­hard­loop.
“Maar hy was te vin­nig vir my. Die huis was ook vol bloed en ek het ge­gly. In die bad­ka­mer het ek Ra­ne­cia ag­ter my rug weg­ge­steek vir hom en hy het my slag­aar raak­ge­steek en my ook op die kop, skou­ers en ek weet nie waar nog o­ral raak­ge­steek. Toe word die huis skie­lik stil . . . ”
Ra­ne­tha het toe bui­te op die stoep in ’n ho­pie ge­sit.
“En Ju­ni­or (Hein­rich) het haar net­so, ter­wyl sy in ’n ho­pie ge­sit het, met die mes ge­steek. Die men­se het haar daar in ’n ho­pie ge­kry. So het ek met hul al­bei, vol ga­te ge­steek, in die pad ge­sit.
“Hul­le het be­gin koud kry van al die mes­ga­te in hul ly­fies. Ra­ne­cia het in die pad in my arms ge­sterf. Hul­le het nie een keer ’n ge­luid ge­maak nie,”sê Net­ta voor sy breek.
Net­ta het by die hos­pi­taal in­me­kaar­ge­sak met Ra­ne­cia steeds in haar arms. Dok­ters het in­tus­sen ge­spook om Ra­ne­tha se le­we te red.
Maar hul po­gings was te­ver­geefs. “Toe ek by­kom, het die dok­ters vir my ge­sê Ra­ne­tha wag net vir my. Haar ma­gie was groot op­ge­swel en sy was pot­blou. Net haar o­gies het be­weeg. Ek moes vir haar sê, ‘dis or­raait, jy kan maar slaap’. Toe is sy oor­le­de. Ra­ne­cia, wat reeds dood was, het ook by haar in die ka­mer ge­lê.”
Net­ta se lyf ruk soos wat sy hier­die oom­blik her­leef.
Sy het daar­die nag die heel­tyd met hul­le op haar bors ge­lê en wou nie hê hos­pi­taal­per­so­neel moes hul­le weg­vat nie. Teen drie­uur die Sa­ter­dag­og­gend (15 De­sem­ber 2012) het sy hul­le uit­ein­de­lik laat gaan.
Net­ta het ook self hul ly­ke ge­was.“Ek wóú dit doen, om­dat net ék hul­le ge­was het toe hul­le ge­leef het. Hul be­graf­nis was 22 De­sem­ber. Dit was ’n bit­ter Kers­fees daar­die jaar.
(Hein­rich is die­self­de dag van die moor­de ge­ar­res­teer.)
HART BLY LEEG
Die tyd ná die twee­ling se dood en Hein­rich se ar­res­ta­sie was nie mak­lik nie, want Net­ta het drei­ge­men­te uit die tronk ge­kry en pro­beer om vir nie te lank by een a­dres te bly nie. Maar sy is nou moeg ge­vlug. Sy wil hê Hein­rich moet nooit weer uit die tronk kom nie; dis hoe­kom sy daar wil wees wan­neer hy ge­von­nis word. Sy wil hier­die hoof­stuk van haar le­we af­sluit.
Net­ta het nie be­ra­ding ge­had nie, maar pro­beer in­tus­sen op haar eie co­pe.
Die leem­te in haar hart, wat Ra­ne­cia en Ra­ne­tha se dood ge­laat het, sal vir e­wig daar bly. Net­so ook die pyn van die wre­de ma­nier waar­op hul­le van haar weg­ge­ruk is. Sy pro­beer haar ver­lan­ge vul deur met die twee­ling by hul graf te ge­sels.
“Ek won­der hoe hul­le nou sou ge­lyk het. Ek mis al­les van hul­le. Hul­le het my al­tyd laat lag,”sê sy. Die ver­af uit­druk­king in haar oë is te­rug.
Ons kan net hoop en bid Net­ta kry een­dag die be­rus­ting waar­na sy soek en die lief­de en aan­vaar­ding wat el­ke vrou ver­dien.
HOOF­FO­TO: Rei­net­te (Net­ta) Neel­se (27) her­leef die dag van die gru-aan­val op haar en haar dog­ters.
Die sto­rie oor die twee­ling se moord het
groot op­slae in koe­ran­te ge­maak.
Net­ta by haar dog­ters se graf wat sy ge­reeld be­soek om met hul­le te ge­sels wan­neer sy na hul­le ver­lang.
BO: Die twee­ling Ra­ne­tha (links) en Ra­ne­cia was Net­ta se son­straal­tjies en is
wreed van haar weg­ge­neem.