Die Oos-Asiatiese Monsoon is miljoene jare ouer as wat ons gedink het - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Die Oos-Asiatiese moeson dek 'n groot deel van die grootste kontinent op aarde wat tot reën in die somer in Japan, die Korea en baie China lei. Uiteindelik is meer as 1.5 miljard mense afhanklik van die water wat dit vir die landbou, nywerheid en hidro-elektrisiteit voorsien.
Dit is noodsaaklik om die moeson te verstaan. Daarom het kollegas en ek onlangs sy gedrag gedurende die 145-jaargeskiedenis herkonstrueer om beter te verstaan ​​hoe dit reageer op veranderings in geografie of die groter klimaat op die baie lang termyn, en wat dit vir die toekoms kan beteken.
Ons studie, gepubliseer in die joernaal Wetenskap Voorskotte dui aan dat die Oos-Asiatiese moeson baie ouer en gevarieerder is as wat voorheen gedink is. Tot onlangs was die algemene konsensus dat die moeson ontstaan ​​het 23m jaar gelede'n geruime tyd nadat die Tibetaanse plato gevorm is.
Ons wys egter dat dit die afgelope 145m jaar nog altyd teenwoordig was (behalwe gedurende die Laat Kryt: die era van T. Rex), ongeag of daar 'n Tibetaanse plato was of hoeveel CO₂ in die atmosfeer was.
Die einde van die Chinese wonderwerk is in die gesig. Wat is volgende?
Wat is 'n moeson?
Op die eenvoudigste vlak is 'n moeson 'n baie seisoensverspreiding in neerslag wat lei tot 'n duidelike 'nat' en 'droë' seisoen - die woord is selfs afgelei van die Arabiese 'mausim', vertaal as 'seisoen'.
Die Oos-Asiatiese moeson is 'n "seebriesemonsoon", die algemeenste soort. Dit vorm deurdat land en see teen verskillende snelhede opwarm, so vorm hoë druk oor die see en lae druk oor land wat tot gevolg het dat wind in die somer op die land waai.
Dit is die grootste, hoogste plato ter wêreld. Rashevskyi Viacheslav / shutterstock
Alhoewel die Tibetaanse plato nie streng nodig is om die Oos-Asiatiese moeson te vorm nie, kan dit dien om dit te verbeter. Op 5km of meer bo seespieël, sit die plato eenvoudig baie hoër in die atmosfeer en dus word die lug bo dit baie meer verhit as wat dieselfde lug op 'n laer hoogte sou wees (let op die grondtemperatuur in Tibet in vergelyking met die vriesende lug 5km bo jou kop). Aangesien die Tibetaanse lug warmer is as die omringende koue lug, styg dit op en dien dit as 'n hittepomp, wat meer lug insuig om dit te vervang en die moessonsirkulasie te verbeter.
Veranderings oor die (miljoene) jaar
Ons het gevind dat die intensiteit van die moeson die afgelope 145m jaar aansienlik gewissel het. Aanvanklik was dit ongeveer 30% swakker as vandag. Toe, gedurende die Laat Kryt 100-66 jaar gelede, het 'n groot binnelandse see 'n groot deel van Noord-Amerika bedek en die wind van die Stille Oseaan verswak. Dit het veroorsaak dat Oos-Asië baie droog geword het omdat die moeson verdwyn het.
Reënvalpatrone het egter aansienlik verander nadat die Indiese tektoniese plaat ongeveer 50m jaar gelede op die Asiatiese kontinent gebots het en die Himalajas en die Tibetaanse plato gevorm het. Toe die land opstaan, het die krag van die moeson ook gedoen. Ons resultate dui daarop dat 5-10 'n jaar gelede 'supermonsone' was met reënval 30% sterker as vandag.
Maar hoe kan ons seker wees dat sulke veranderinge veroorsaak is deur aardrykskunde en nie verhoogde koolstofdioksiedkonsentrasies nie? Om dit te toets, het ons weer die klimaat vir alle verskillende periodes (ongeveer elke 4m jaar) gemodelleer en die hoeveelheid CO₂ in die atmosfeer verhoog of verminder om te sien watter effek dit op die moeson gehad het. Oor die algemeen het die moesson, ongeag die gekose periode, weinig sensitief (-1% tot + 13%) vir veranderinge in CO₂ in vergelyking met die impak van veranderinge in die streeksgeografie.
Die moeson in Oos-Asië is hoofsaaklik die gevolg van sy gunstige geografiese posisie en streeks-topografie - hoewel ons werk toon dat CO₂-konsentrasies wel 'n invloed het, is dit sekondêr tot tektoniek.
Die verlede kan ons help om beter te verstaan ​​hoe die moeson sal optree namate die klimaat verander - maar dit is nie 'n perfekte analoog nie. Alhoewel reënval bykans toegeneem het elke keer dat CO₂ in die verlede verdubbel het, was elkeen van hierdie periodes uniek en afhanklik van die spesifieke geografie destyds.
Die gerusstellende is dat klimaatmodelle deur die verlede ooreenstemming toon met geologiese gegewens. Dit beteken dat ons 'n groter vertroue het dat klimaatmodelle akkuraat kan voorspel hoe die moeson gedurende die volgende eeu sal reageer namate mense steeds meer CO₂ in die atmosfeer uitstraal.