Verstaan ​​die werklike koste van goedkoop toesig
Geskryf deur Jonathan Weinberg, Wayne State University
Surveillance was duur. Selfs net 'n paar jaar gelede het 'n mens se bewegings dwarsdeur die klok gehang om roterende skofte van personeel wat voltyds aan die taak gewy was, te vereis. Nie meer nie, al is.
Regerings kan die bewegings van massiewe getalle mense dop deur kameras te posisioneer lees lisensieplate, of deur die opstel gesig erkenning stelsels. Daardie stelsels het min mense nodig om hulle te bedryf, die versameling van inligting oor mense se lewens automatiseer en voeg daardie data by soekbare databasisse. Surveillance het goedkoop geword.
Ek studeer die wet of identifikasie en privaatheid, so ek gee aandag aan die neiging, en dit is kommerwekkend. Die data wat in ons individuele profiele gehandhaaf word, kan gebruik word om besluite te neem oor krediet, indiensneming, regeringsvoordele en meer. Watter regerings en maatskappye dink hulle weet van ons - of dit noukeurig is of nie - het werklike mag oor ons werklike lewens.
Terug in die dag het die hoë koste van toesig dit nie 'n groot probleem gemaak toe die Hooggeregshof beslis het dat regeringsagente nie 'n lasbrief nodig het om volg 'n persoon in die openbaar, na sif deur haar asblik of om oor haar eiendom te vlieg en hou dit van die lug af.
Die inspanning wat nodig was om die soort data te versamel, het beteken dat regerings slegs selde en net om dwingende redes slegs toesig sou moet hou. Vir die meeste Amerikaners, min en meer oor hul alledaagse koms en afwykings, hou van en afkeure, is hoop en drome in elke sentrale bron opgeneem en versamel. Maar dit is nou verander.
Omdat inligtingversameling nou so maklik is en stoorplek goedkoop is, maak dit sin vir die regering om veel meer inligting in te samel. As gevolg daarvan, nadat 9 / 11, eerder as die Amerikaanse regering eers probeer het om uit te vind wie die slegte ouens sou wees en dan rekords van wie hulle met die telefoon kon versamel, het federale amptenare eenvoudig 'n databasis opgestel van wie elke persoon in die VSA met die telefoon gepraat het, in real time opgedateer.
Die privaatmaatskappye se opsporing van ons lewens het ook maklik en goedkoop geword. Adverteer netwerk stelsels laat data makelaars byna elke bladsy wat jy besoek op die web, dop en koppel dit met 'n individuele profiel. Facebook kan volg Baie van die gebruikers se webblaaie, selfs al is hulle nie ingeteken nie.
Google se opsporing-teenwoordigheid is selfs groter. Volgens een onlangse studie, Google Analytics volg gebruikers op bykans 70 persent van die top-een miljoen webwerwe, en die Google-filiaal Doubleclick spoor gebruikers op byna die helfte van die top miljoen webwerwe. Dit gee Google of 'n filiaal toegang tot 'n uitgebreide lys van wie besoek watter webwerwe en wanneer. En die maatskappy kan kombineer daardie inligting met data afgelei van mense se gebruik van Google Maps, Gmail en ander Google-dienste.
Opstel van profiele
Aanlyn dop is selfs sterker as dit is saamgesmelt met werklike inligting gekoppel aan regte name en identiteite. Facebook, byvoorbeeld, kombineer sy data met inligting van data makelaars soos Experian en Acxiom, wat inligting opstel van regeringsrekords, kleinhandelaars, finansiële instellings, sosiale media en ander bronne.
Acxiom beweer dat hy inligting oor 700 miljoen verbruikers regoor die wêreld, onderverdeling van sy inligting oor Amerikaanse inwoners in meer as 3,000 kategorieë. (Daardie syfer kan oorbeklemtoon word, maar selfs met 'n ordentlike afslag vir skeptisisme, dit is baie inligting.)
Nog 'n maatskappy, Die werknommer, 'n filiaal van die kredietburo Equifax, hou gedetailleerde salaris- en ander betaalstaatverwante inligting vir meer as een derde van die werkende Amerikaners. Kleinhandel-lojaliteitskaarte is 'n ander bron van data - Datalogix, 'n filiaal van databasisreus Oracle, versamel data oor verbruikers aankope, insluitend verkope wat stel mediese toestande of ander persoonlike probleme voor, soos gewigsverliespille, allergiebehandelings en hareverwydering.
Deur online en offline data te kombineer, kan Facebook premie tariewe hef aan 'n adverteerder wat teiken, sê mense in Idaho wat in langafstand verhoudings is en dink aan die koop van 'n minibus. (Daar is 3,100 van hulle in Facebook se databasis.) As jy gebruikers met 'n belangstelling in Ramadan wil bereik wat onlangs van oorsese reise teruggekeer het, kan Facebook hulle ook vind.
Vandag evalueer kredietburo's finansiële data - inkomste- en indiensnemingsgeskiedenis, skuldterugbetalingsrekords en publieke inligting soos bankrotskapsinskrywings en negatief - om 'n persoon se kredietwaardigheid te bepaal. Maar maatskappye en regeringsagentskappe kan deur al hierdie data knars om korrelasies te vind wat hulle nie voorheen erken het nie - en dan op grond van daardie bevindinge aksie neem, soms in diskriminerende en sosiaal ongewenste maniere.
Byvoorbeeld, aanlynverkopers mag hef hoër pryse aan kliënte van armere poskodes, waar daar minder mededinging van baksteen-en-mortier winkels is. 'N kredietkaart maatskappy afgegradeer verbruikers' kredietwaardigheid as hulle hul kaarte gebruik het om te betaal vir huweliksberading of -reparatiedienste. N groot kabeltelevisie maatskappy ontwikkelde prosedures om voornemende kliënte met lae krediet tellings te ontmoedig om hul aan te meld, omdat data-analise onthul het dat daardie kliënte minder winsgewend as ander was.
Verenigde State wet - in teenstelling met die wet in Europa - gee gewone mense geen algemene reg om hul eie digitale profiele te sien nie, so ons het min geleentheid om onakkuraathede reg te stel. Maar selfs al is alles in 'n profiel akkuraat, is daar steeds 'n groot probleem: die gebruik van ons inligting op hierdie manier maak voorsiening vir diskriminasie in outomatiese besluite. Dit beteken dat mense wat huweliksberading gehad het, sê of wat in arm woonbuurte woon, as tweedeklasburgers behandel word in 'n wye verskeidenheid alledaagse transaksies en interaksies. Dit is nie 'n resep vir 'n gesonde samelewing nie.
Die opkoms van sosiale krediet?
Al hierdie dinge kan baie diep in ons lewens versprei, wat kommer oor invalle van privaatheid veroorsaak. Wat as kredietburo-graderings die kredietwaardigheid van 'n aansoeker se vriende insluit? Of haar opvoedkundige agtergrond, die maak van haar motor of of sy al die hoofletters in haar sms'e gebruik? Die Amerikaanse Verbruikersfinansiesbeskermingsburo het 'n ondersoek geopen in die gevare wat sulke praktyke kan veroorsaak.
Die Volksrepubliek van Sjina het begin met die opbou van 'n versnelde weergawe van die finansiële kredietburo wat volgens sommige verslae in 'n mens se lewe nog groter sal lyk. In daardie stelsel, elke burger sou 'n telling hê Dit bevat nie net finansiële inligting nie, maar ook "enigiets van wanbetaling op 'n lening om die regerende party te kritiseer, om 'n rooi lig te gebruik om nie behoorlik vir jou ouers te sorg nie." Die telling sal beïnvloed watter werk 'n individu kan kry, wat haar kinders kan bywoon, selfs al kan sy kry 'n bespreking by 'n fancy restaurant.
Daardie funksies is nog nie geïmplementeer nie; Tot dusver is die stelsel meer beperk. Wes-nuusberigte het het hierdie plan as totalitêr gedek. Dit is die moeite werd om te vra, egter, watter rigting ons in die Verenigde State van Amerika is.
Inderdaad, dit is die moeite werd om hieroor te dink. Amerikaanse maatskappye - tensy hulle op maatskaplik voordelige maniere bestuur of gereguleer word - het beide die aansporing en die geleentheid om inligting oor ons op ongewensde maniere te gebruik. Ons moet praat oor die regering se bepalende reëls wat daardie aktiwiteit beperk. As ons die besluite aan die mense wat geld maak om ons data te verkoop, laat dit onwaarskynlik dat ons die reëls kry wat ons wil hê.
Jonathan Weinberg, professor in die reg, Wayne State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Privaatheid en sekuriteit > Verstaan ​​die werklike koste van goedkoop toesig