Gedig: Die eerste wingerd(Foto: David Köhler/Unsplash.) C Louis Leipoldt (1880 – 1947) Noag se ark was ŉ nare ding, bedompig, en nou en nat. Gelukkig vir hom het dit vasgesteek op die kruin van Ararat; En Noag het somarso peil getrek op ŉ klein stukkie mod’rige sand, ‘Sem, ou seun,’ het die ou gesê, ‘daar’s ŉ eersteklas druiweland!’ Noag se steggies was dor en droog, en die meeste was amper plat, (Dit was die olifant se skuld) op die kruin van Ararat; Maar Jafta en Sem het diep gedol en die wingerd bemes met mis, En Noag het self sy steggies loop haal uit sy bakboord-bêrekis. Noag se stokkie het mooi gegroei daar onder die kronkelpad (Hanepoot, steen, en Kanaänsoort) op die kruin van Ararat; ‘Wag tot die traptyd kom, ou seun,’ het Noag gesê: ‘Ek dink Ons kry genoeg druiwe die eerste jaar om ŉ kelkie wyn te drink.’ Noag se wyn was ŉ wonderwyn in ŉ tuisgemaakte vat – Kuiperswerk van die ark se hout op die kruin van Ararat. ‘Plaaslike vino? Wat praat jy?’ het Noag gesê, ‘Dit skyn Hanepoot, akker, pontak en steen maak algar ŉ lekker wyn!’ Noag se storie is oorvertel, want Noag was moeg en sat; Wingerd was daar en te veel vir hom, op die kruin van Ararat. Maar nou vanaand as ons matig drink, ŉ sopie of drie miskien, Onthou dat die wingerd van Ararat ons ‘Dankie, Oom Noag!’ verdien.