Op Dinsdag 20 Julie het my linkerhand in ’n fratsongeluk in die lem van ’n elektriese saag beland. Ek het met die bebloede hand voetgeslaan na die spreekkamer van dr. Camilla Moolman, waar ek sonder ’n afspraak opgedaag het. My opregte dank en waardering aan haar en haar ganse personeel vir die bystand en hulp wat hulle aan my tydens hierdie krisis verleen het. My wonde is skoongemaak, bloeding gekeer, verbind, medikasie is teen pyn verskaf en baie moeite is gedoen om my gemaklik te hou totdat die ambulans (wat hulle gereël het) my by die spreekkamer kom oplaai het en hospitaal toe geneem het.
Muller was ons eersteling en sy oupa Muller Meiring se naamgenoot. Ons het lank gewag vir dié baie welkome baba. Hy was lief vir die lewe, vir lees en musiek, en rugby speel en atletiek.
In Maart 1988 het hy grensverlof gekry. Ons as familie is met vakansie na Oos-Londen. Hy was baie stil, maar het die tydjie by die see geniet.
Ons het Muller twee en ’n half maande voor sy dood die laaste keer gesien. Sy laaste brief het ons ’n week ná sy dood gekry.
Dit was ’n geweldige slag. Ons seun, wat met die Vrystaatse plaas en besigheid sou voortgaan, was weg.
Dié mooi gebaar doen ’n ma se hart ongelooflik goed. Ek was ontsettend lief vir hom. Die verlange lê nog baie diep.
Ek wonder soms hoe anders ons lewe kon gewees het. Ons is gelukkig en geseën hier in Australië, maar ’n deel van my hart het by Muller agtergebly.
Ek waardeer wat julle doen om sy nagedagtenis te eer. Alle eer aan die Vader, wat die drie ander dapper jong seuns in Muller se Ratel se lewe gespaar het. Ek bly lief vir julle.