Die Wet op Erkenning van Gebruiklike Huwelike (1998)
Egskeiding en ontbinding van huwelik​
Die Wet erken gebruiklike huwelike wat in gewoontereg voltrek word. Gewoontereg word beskou as “Die gewoontes en gebruike wat tradisioneel onder die inheemse bevolkingsgroepe van Suid-Afrika nagekom word en wat deel vorm van die kultuur van daardie bevolkingsgroepe.” Beide monogame en poligiene gebruiklike huwelike word erken onder die wet. Alhoewel registrasie van ‘n gebruiklike huwelik bindend is, sal versuiming om dit te registreer nie die geldigheid van die huwelik affekteer nie. Hindoe en Moslem gebruiklike huwelike val nie onder die definisie van gewoontereg vir dié wet nie.
Kriminele Wet Wysigings Wet 105 (1997)
Seksuele geweld en verkragting​
Artikel 51 van die Wet bepaal vir sekere verpligte vonnisse en vonnisriglyne wat 'n streekhof of hooggeregshof mag oplê en oorweeg vir, onder andere, verkragting en dwangverkragting (minimum vonnise kan verminder word vir dwingende en wesinglikke omstandighede Die Wet bepaal spesifiek dat ‘n hof nie die volgende omstandighede as dwangende omstandighede moet oorweeg om ‘n vonnis vir die misdryf van verkragting op te le nie, maar moet afwyk van die minimum riglyne vir vonnis oplegging: die seksuele geskiedenis van die klaer, ‘n gebrek aan liggaamlike besering, kultuur of godsdienstige oortuigings van beskuldigdes of enige verhouding van die partye voor aanranding.
Kriminele Wet (Seksuele Misdrywe en Verwante Aangeleenthede) Wysigings Wet 32 (2007)
Die Wet is aangeneem om alle seksuele misdrywe onder 'n enkele wet volledig en omvattend te hanteer. Die Wet, onder andere, herroep die gemeenregtelike misdrywe van verkragting en vervang dit met 'n uitgebreide definisie van verkragting wat van toepassing is op alle vorme van seksuele penetrasie sonder toestemming, ongeag geslag, en herroep ander gemeenregtelike oortredings wat verband hou met onsedelike aanranding en penetrasie en vervang dit met breër statutêre misdrywe.
Seksuele Oortredings Wet (1998)
Seksuele teistering, Seksuele geweld en verkragting, Mensehandel​
Die Seksuele Oortredings Wet erken in die aanhef dat vrouens veral kwesbaar is om slagoffers te word vir seksuele misdrywe, veral volwassenes prostitusie. Die Wet verbied prostitusie, die bedryf van bordele, en ander aktiwiteite wat verband hou met prostitusie en bordeelhouding.
Die Grondwet van die Republiek van Suid Afrika (1996)
Artikel 9 van die Grondwet maak voorsiening vir die reg op gelykheid.​ Artikel 9(1) bepaal dat “Almal gelyk is voor die Wet en het die reg op gelyke beskerming en voordeel van die Wet”. Artikel 9(3) bepaal dat “die Staat nie onbillik direk of indirek mag diskrimineer teen iemand op een of meer gronde nie, insluitend ras, geslag, seksuele orientasie, swangerskap, huwelikstatus, etniese of sosiale oorsprong, kleur, ouderdom, gestremdheid, godsdiens, gewete, geloof, kultuur, taal en geboorte nie“. Artikel 9(4) bepaal dat “Geen persoon mag regstreeks of onregstreeks onbillik teen iemand diskrimineer op een of meer gronde ingevolge subartikel (3) nie. Nasionale wetgewing moet verorden word om onbillike diskriminasie te voorkom of te belet” Ten slotte bepaal subartikel (5) dat “ Diskriminasie op grond van een of meer van die gelystes in subartikel (3) onbillik is, tensy daar vasgestel word dat die diskriminasie wel billik is.” Dit sluit in diskriminasie op grond van geslag of swangerskap.
Die appèllant is deur haar man geskiet waarna hy selfmoord gepleeg het. Haar man het vir die Suid-Afrikaanse Polisiediens gewerk daarvolgens het sy die Minister van Veiligheid en Sekuriteit gedagvaar vir algemene skadevergoeding, mediese uitgawes, verlies van verdienste, en die verlies van ondersteuning wat voortspruit uit haar beserings en die oorledene se selfmoord. Die appèllant beweer dat die skietery en selfmoord veroorsaak is deur, onder andere, die nalatigheid van die stasiebevelvoerder en/of sekere polisiebeamptes. Die appèllant beweer dat diè polisiebeamptes versuim het om (a) die oorledene se vuurwapen te verwyder, (b) dissiplinêre stappe teen hom te inisieer, en (c) om hom strafregtelik aan te kla ten spyte van haar vorige versoeke en hul kennis dat die oorledene alkohol misbruik het, 'n gewelddadige humeur het en selfmoordneigings gehad het, haar aangerand het, 'n vuurwapen op haar gerig het, en haar gedreig het dat hy haar gaan skiet en daarna selfmoord pleeg, wat daartoe gelei het om 'n beskermingsbevel teen hom onder die Wet op Huishoudelike Geweld van 1998 te verkry. Die Appèlhof het bevind dat: (a) die polisie 'n wettige plig gehad het om die appèllant se klagtes te ondersoek nadat sy berig het dat sy vir haar veiligheid gevrees het; (b) die polisie was nalatig was deur hul plig ter versuiming om maatreëls te tref om die appèllant te beskerm teen die oorledene (en om te verhoed dat die oorledene selfmoord pleeg); en (c) die appèllant het die onregmatigheid aan die kant van die polisie bewys as gevolg van die verband tussen die polisie se nalatige pligssversuim en die skade wat die appèllant gely het. Die hof het die appèl dus goedgekeur.
Die eiser het 'n versoek om drie gekonsolideerde aksies direk na die Konstitusionele Hof te bring. Hulle het 'n verklarende-bevel aangevra dat die President, Moslem-huwelike as geldig vir alle doeleindes in Suid-Afrika erken. Die Konstitusionele Hof het die eisers se pleit vir direkte toegang van die hand gewys en het hulle eerder aan die Hooggeregshof verwys. Die Hooggeregshof het bevind dat die staat se versuim om wetgeving te aanvaar wat erkenning gee aan huwelike wat godsdienstig Moslem is, die regte van Moslemvroue gekend het op grond van godsdiens, huwelikstatus, geslag en seks. Die hof het die President, die Kabinet, en die Parlement oprag gegee om wetgeving voor te berei en in werking te stel om huwelike wat volgens die sharia-wetgewing uitgevoer is, te erken.