DROMER · 1 jaar gelede
Ou Wetenskaplike & Regsgeleerde Kernvark Watookal · 1 jaar gelede
Stilbly sou beter antwoord gewees het met permissie S? Kongo! by J. Lucy Boyd by J. Lucy Boyd - Read Online
Hierdie boek vertel die verhaal van Whitney, 'n avontuurlustige 10-jarige dogtertjie wat daarvan hou om raaisels op te los. So mnoet sy ook haar lewensraaisel oplos en uitvind waar haar hart lê. Dit alles word bepaal deur haar liefde vir haar ouers, maats en broers.
Publisher: Big Apple Publishing CompanyReleased: Jan 13, 2015ISBN: 9781507100417Format: book
Kongo! - J. Lucy Boyd
Hoofstuk 1 Sfinks (ŉ misterieuse of raaiselagtige persoon)
Die geluid van water wat in die stort spat maak my wakker. My broer is voor my wakker, wat beteken dat ek nou weer vanoggend ŉ koue stort gaan moet vat. Perfek. Ek kyk of ek enige boodskappe ontvang het en gaan af ondertoe waar my ma besig is om vir my ontbyt te maak. Net sap asseblief, Ma. Sy kan nie verstaan dat ek dit verpes om te eet voor skool nie. Dit is seker die gevolge wat ŉ mens moet dra as jy ŉ mediese navorser vir ŉ ma het.
Na twintig minute het ek klaar gestort, my sap opgeslurp en soos ek by die deur uitstap skree Ma, Huisvergadering om seweuur! ŉ Paar meisies in my klas het hierdie jaar begin grimering dra, maar nog nie ek nie. Ek dink dit is omdat party mense verwag jy moet dit elke dag dra as jy eers begin het, anders lyk jy snaaks. Buitendien, dit sal beteken dat ek nóg vroeër moet opstaan. Ek hou wel van gegeurde lipglans, maar dit vat my skaars drie minute om dit aan te sit. Terwyl ek by die voorportaal uitstap, sien ek vir Samantha by die busstop. Sy staan en praat met Carol, ŉ regte skobbejak. Sam waai vir my en ek hardloop bus toe. Ek trek haar kant toe en vra haar of sy enigiets van Scott, een van ons nuwe klasmaats, gehoor het. Nog voor sy kon antwoord, stop die bus langs ons en ons almal klim op. My broer ry self skool toe hierdie jaar wat beteken dat ek self moet regkom. Ons bly in ŉ kompleks binne ŉ industriële gebied in Navorsingsdriehoekpark, Noord-Karolina, waar almal van ons se ouers werk. Op die oomblik is daar sestien van ons, as jy nou my boetie by tel. Daar’s ŉ spesiale bus wat ons by die kleuterskool, laerskool en hoërskool aflaai. Nie soos die ander wat direk na hul eie skole toe gaan nie.
Ek en Sam is maar stil op die bus, want daar’s nie ŉ manier wat ŉ mens iets kan sê sonder dat iemand anders dit gaan hoor nie. Die busdrywer speel ŉ CD van Adele. Van die liedjies is mooi, maar ander is simpel. Ek ken nie eens die busdrywer se naam nie. Ek wonder soms of dit ŉ slegte ding is. Dalk moet ons vriendeliker met haar wees. Ek wonder ook hoe dit sou gewees het om ŉ jonger boetie te hê vir wie ŉ mens moes uitkyk. ŉ Irritasie, glo ek. En skielik onthou ek die huisvergadering wat Ma genoem het.
Ek wonder wat my boetie, Jake, nou weer aangevang het, dink ek speels. Maar ek dink nie dis só ’n vergadering nie. Dit klink eerder na goeie nuus, wat my eintlik bang maak. Haar vrolike houding beteken dikwels die teenoorgestelde, soos toe ons een jaar Florida toe sou gaan vir vakansie, maar op die ou end ŉ huis gebou het vir ŉ gesin wie se huis verwoes was tydens ŉ tornado. Dit was eintlik nie só erg nie. Ek kon darem steeds ŉ goeie tan kry. Maar net die idee dat ons ŉ jaar moes wag om Disneyland toe te gaan, het my nog vir ŉ paar dae omgekrap.
Skielik giggel Sam en gee my die kyk . Ek weet waaraan sy gedink het – dat ons ŉ geheime verenigingsvergadering vanaand het. O, vrek! Ons het altyd seweuur ŉ vergadering. En nou is dit die huisvergadering. Ons sal dit moet afstel of net uitstel. Sy herinner my dat ek as amptelike president die besluit kan maak. Ek sê toe dat ons moet kyk of ons dalk gou ná skool bymekaar kan kom. Sy knik en ek stuur die boodskappe uit. Sam het ŉ selfoon, maar haar ouers het haar verbied om boodskappe te stuur, so ek moet. Teen die einde van die eerste periode is alles gereël. Ná skool gaan ons by die klubhuis bymekaar kom. Ek probeer kalmeer en weer opgewonde te raak.
Dis die tweede periode en ons het algebra. Ek is voorganger liefhebber van misteries en ek probeer algebra as ŉ misterie sien. Iets wat ek moet oplos. Meneer Clarke deel gister se toetse uit en ek is verlig dat ek darem net een vraag uitgelos het. Simpel fout, maar ek’s tevrede met my punt. Dit het gevoel of algebra twee ure lank duur, maar darem is dit nou verby. Ons het ŉ nuwe tipe wetenskapklas in die sin dat dit meer prakties is. Dis baie pret, veral in vergelyking met graad 4.
Mevrou Peters vat ons vandag buitentoe, hoera! Met ons notaboekies en potlode loop ons en observeer blomme. Sy verduidelik dat herfsblomme van lenteblomme verskil, waar sy vir ons krisante wys. Ongelukkig moet ons die volle naam van dié blomme uitskryf. Sy sê toe ook dat ons ŉ blom kan kies om saam klas toe te vat. Ek kies ŉ oranje krisant en gaan sit weer. Soos wat ons instap, sny twee van die ouens hulle blomme op en juffrou Peters maak haar keel skoon. Uiteindelik sê sy ons moet die kleur van ons blom neerskryf. Geel-oranje, skryf ek. Daarna vra sy ons om die geur te beskryf. Soeterig. Dan vra sy ons wie hierdie blom eet. Ek wonder of dit nou ’n strikvraag is, maar skryf toe skoenlappers, heuningbye en miere. Die klok lui en sy versoek ons om die blom in ons notaboekies te sit sodat dit kan droog word.
Gelukkig is dit etenstyd. Ek’s rasend honger. Op Vrydae bedien die kafeteria altyd of pizza of taco’s en vandag is dit ŉ taco. ŉ Taco, gekookte boontjies, nacho-tjips en afgeroomde melk. Ek kry my kos en loop na ons tafel, waar Sam reeds met haar tuisgemaakte kos sit. Skielik is daar ŉ meisie wat vra of sy by ons kan sit. Ja, seker! sê ek. Ek is mal daaroor om nuwe mense te ontmoet.
Is jy nuut hier? vra Sam beskaaf.
Ja. Ons het hiernatoe getrek omdat my pa my tannie en oom wil help om my nefie, Scott, te soek.
Ons ken vir Scott! roep Sam uit terwyl sy haarself en my aan die blonde meisie voorstel.
Waar het jy eers gebly? vra ek, geskok dat Scott se niggie by ons tafel opeindig.
Ek’s van Suid-Carolina, verduidelik sy. So asof daar net een stad in die hele staat is, maar ek bly toe eerder stil en vra haar die jongste nuus oor haar nefie.
Hy word al vir twee weke vermis, begin sy. Wag, wat’s jou naam? onderbreek Sam haar.
Katie, kort vir Katherine, antwoord sy en gaan voort oor Scott wat twee weke terug op pad huis toe van die skool af vermis geraak het. Ons bombardeer haar met vrae. Is sy fiets ook weg? Het iemand gebel met ŉ losprys? Het die polisie al inligting? Het hy enige vyande gehad? Ek stop toe eers toe Sam daardie vraag vra. Watter tienjarige sal ŉ vyand hê wat hom sal wil ontvoer? Dit maak wel seker nie saak om net te vra nie, glo ek.
Katie weet nie veel meer as wat ons doen nie. Sy vertel wel dat haar hele familie, insluitende haar oupa- en oumagrootjie, histeries is. Om te dink hoe my ouers nie hul sal bekommer as ek die een is wat vermis raak nie. Ek onthou hoe my broer tot eenuur een oggend uitgebly het. Almal hou van Scott, sê ek," dalk bietjie oordrywend. Dis nie dat hy ondraaglik is nie, hy praat net nie baie nie. ŉ Mens sien hom dikwels net sy kat in hulle erf dra en dat hy fietsry eerder as die bus.
Ná ete het Katie verdwyn en ek en Sam gaan toe uit vir pouse. Gretig om op die klimraam te speel. Na drie rondtes, staan ek in die ry om onderstebo te hang. Wanneer dit uiteindelik my beurt is, steek ek my hemp in en hang onderstebo terwyl ek my tennistekkies vashou en stadig heen-en-weer swaai. Ek sien die onderstebo gesig van Jessica wat na my staar en maak my oë toe. ŉ Minuut later, klim ek af sonder om met haar te praat. Ek sien hoe Sam langs haar swaai, waar ek haar bekruip en haar ŉ stoot gee. Sy lag en ek gaan sit op die swaai langs haar, naderhand op dieselfde trant as wat sy swaai. Ons is mal daaroor om op dieselfde spoed en op dieselfde manier te swaai. Dis wel te moeilik om so te praat, veral as jy vorentoe gaan en sy agtertoe. In plaas daarvan dat ons oor Katie praat, praat ons oor die ou op wie Sam ŉ ogie het. Sonder om sy naam te noem. Sy vertel hoe hy haar tydens die tweede en derde periode agtervolg het en ek wonder of sy reg is en of hy dalk net toevallig dieselfde rigting geloop het.
Die klok lui en ek loop klas toe vir die vierde periode, vyfde en uiteindelike die sesde, vir gym-klas. Op Maandae, Woensdae en Vrydae het ek gym-klas en Dinsdae het ons kuns en op Donderdae musiek. Dis moeite net om by te hou. Vandag speel ons binnenshuise vlugbal. Die afrigter kies my as een van die vier spanleiers waar ek nog agt meisies kon kies. Ek begin deur die langste meisies wat sterk is te kies. Dan die kort meisies wat atleties gebou is. Daarna kies ek vir April, wat ŉ swak been het en ŉ swaar bril dra. Ek doen dit dikwels sodat sy nie altyd laaste gekies word nie. Ek voel dis die regte ding om te doen en dit laat my goed voel. Ons speel die tweede rondte en kyk hoe die eerste twee spanne regstaan. Party meisies is baie goed en ander, wel ja... Ek kies ŉ meisie wat sagtebal speel om te dien en so begin ons.
Ons is so te sê gelykop met die opponent en ek kry gereeld die kans om die bal te slaan. Ek het in die regterkantste baan in die middel gestaan en dit lyk asof ek die span redelik goed gekies het. Ons loop sover 7-5 voor en die een wat eerste 10 punte behaal wen. Skielik stamp een van die meisies in die ander span een van haar spanmaats en sy val hard op die grond neer. Sy het haar arm beseer en die spel is toe sommer verby. Die afrigter kyk toe daarna en stuur haar na die suster. Hy het ook dadelik die span gediskwalifiseer en ons het gewen. Ek’s nie bly hieroor nie, want dit was erg om te sien hoe die meisie seerkry en ek weet nie of sy dalk haar arm in die proses gebreek het nie. Tammy, die meisie wat haar gestamp het, is gevra om alleen op die pawiljoen te gaan sit en ons maak onsself gereed om teen die eerstespan te speel.
Ek probeer om my span te motiveer en soos die spel begin, roep ek hulle name uit. Mooi, April! Knapgedaan, Justine! Mooi probeer, Clarissa. Die afrigter glimlag, al kan ek sien dat hy nog kwaad is vir Tammy. Ons wen met 10-7 en ek rus vir so minuut. Die afrigter gee ons opdrag om ons gewone klere te gaan aantrek en daarna op die pawiljoen te gaan sit tot die klok lui. Hy en Tammy loop na sy kantoor toe. Die beseerde meisie het nooit teruggekom nie, so ek dink sy het regtig seergekry.
Toe die klok lui, haal ek solank my algebraboeke en my boeke vir Engels uit my tas en stap bus toe. Ek haat rugsakke en om my boeke onder my arms te dra, maak nie saak hoeveel dit is nie. Vrydag! Vrydae en Maandae is my lekkerste skooldae. Vrydae beteken naweek en ek hou van Maandae omdat daar eintlik ŉ hele paar goed is van skool wat ek mal oor is: wetenskapklas, pouses en my vriende wat nie in die Navorsing Driehoekpark bly nie. Ek kan nie regtig vir iemand vertel dat ek van Maandae hou nie, want hulle sal dink ek is mal. Dis bekend om nie van Maandae te hou nie.
Sam was voor my by die bus. Ek plons langs haar neer en begin myself voor te berei vir die afspraak. Na vyftien minute, gaan die busdeur oop en die onbekende busdrywer roep uit, Totsiens! Hoop julle het ŉ lekker naweek! Ek sê toe, Dankie tannie, selfde! Ek loop na die hysbak en beweeg op na die vyfde vloer na ons woonstel, kamernommer 505.
Ma, ek het ŉ geheime verenigingsvergadering om drieuur, sê ek soos ek my boeke in my kamer neersit. Ek sit lipglans aan, gryp my geheime benodighede, maak ŉ draai in die kombuis, eet ŉ makadamiakoekie en kry ŉ bottel water en loop trappe toe. Terwyl ek twee trappe op ŉ slag klim kom ek uiteindelik by die verlate sesde vloer uit. Die Navorsing Driehoekpark se geheime gemeenskapsklubhuis. Dis veronderstel om ŉ klein spreekkamer te wees, maar die grootmense gebruik net die grootte, so Meneer Green, die superintendent, het gesê ons kan dit as ons klubhuis gebruik. Ek’s eerste hier en ek kyk op my foon om seker te maak dat ek nie dalk