Fatalisme is wat dit is, voorbeelde van fatalisme - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
fatalisme - dit is 'n filosofiese tendens en beweer dat elke aksie onvermydelik is, wat deur die lot bepaal word. Die betekenis van die woord fatalisme word geopenbaar deur sy wortelfatalis, vertaal uit Latyn, wat rock, voorafbepaling beteken. Fatalisme in eenvoudige woorde is die geloof in noodsaaklikheid, die onvermydelikheid van wat met die mens gebeur.
In 'n aparte sin kan fatalisme met pessimisme geassosieer word. Aangesien hierdie wêreldbeskouing gevolg word, maak 'n mens nie 'n poging om die lot in sy negatiewe oomblikke te verander nie, maar volg gehoorsaam 'n bose lot. In die filosofie word die betekenis van die woord fatalisme geopenbaar deur die idee dat gebeurtenisse van enige aard reeds voor ons verseël is, maar in ons realiteit is dit slegs kenmerkend van hulle om hul manifestasie te vind.
Wat is fatalisme?
Die geskiedenis van fatalisme in die moderne tyd is verbind met die geskiedenis van die deterministiese benadering. Hierdie benadering word duidelik uitgedruk in die filosofie van harde determinisme, waarvan prominente verteenwoordigers Spinoza en Leibniz was.
Fatalisme in verband met determinisme beweer oorsaaklikheid, wat te wyte is aan die aksies van die heelal. Dit beteken dat fatalisme in eenvoudige woorde sê dat die wette van die heelal nie omseil kan word nie, selfs as iets vir iemand onbillik lyk, hy wil dit verander, sy begeerte is tevergeefs en kan nie gerealiseer word nie, aangesien dit onmoontlik is om teen die verloop van die heelal te gaan.
Spinoza het geglo dat die individu vir die heelal net 'n stukkie stof is. Dit is dus sinteloos om te verwag dat die stofspot die moed sal neem en self kan beheer.
Fatalisme, wat is dit in eenvoudige woorde? Fatalisme kan aangedui word deur 'n enkele woord - lot. Hierdie visie in die helderste formaat kan ook opgespoor word in die filosofie van die Stoïsme - die rigting wat tydens die afname gebore is, die agteruitgang van die antieke Griekse filosofie, die kruispunt van antieke Griekse en al Romeinse idees. Die Stoïdes het geglo dat hulle hulself moes voorlê - hul eie vetum wat enigiemand agtervolg het, en jy kon hom nie weier nie.
Die Stoics het 'n baie lewendige vergelyking opgedoen, wat lewendige reaksies in die verbeelding veroorsaak: "Hy loop, lei lei, en die een wat rus, word met hake getrek." Sulke hake is naturalisties in die film "Passion of the Christ". Hulle is 'n stok met verskeie leer toue vasgebind, met 'n haak wat aan elke kant vasgeheg is. Wanneer dit gesmeer word, word sulke hake onder die vel gestoot en stukkies vleis uit die liggaam getrek.
Die betekenis van hierdie frase, wat deur die Stoïsme gebruik word, is uiters eenvoudig: elke persoon het alreeds die lot geregistreer, die lewe is heeltemal vooraf vasgestel. Dit is onmoontlik en nutteloos om die gebeurtenis in hierdie beoogde kursus te verander. Daarna hang alles net van ons houding af: of dit maklik, kalm, onverskillig is oor die slag van die lot, om dit heeltemal te aanvaar, selfs tot die punt van apatie en onverskilligheid, of om te veg en ongelukkig te wees.
Wat beteken dit om aan die lot te onderwerp? Dit betree nie die orde van dinge wat ons waarneem nie. Die Stoics glo dat 'n mens in elk geval die noodlottige pad sal volg, en die enigste vraag is hoe hy gaan: vinnig en maklik, selfs met hulp van die lot, of ontevrede daarmee, met groot struikelblokke en probleme.
Voorbeelde van fatalisme
Luide voorbeelde van die wêreldbeskouing van universele predestinasie word deur die wêreldgeskiedenis van fatalisme verskaf. Daar moet gesê word dat die fatalisme van groot mense in 'n aparte sin altyd gepaard gaan met trots, hulle sterk oop houding, wat hulle nie toelaat om te probeer ontsnap uit gebeurtenisse wat as noodlottig beskou word nie.
Julius Caesar verwerp byvoorbeeld die waarskuwings van sy waarsêer Spurinna om "pasop vir die Maart Ides" en sy eie vrou Calpurnia, wat in 'n droom gesien het dat hy in die forum doodgesteek is. Maar ondanks hierdie waarskuwings gaan Julius Caesar nie net na die forum nie, maar neem ook nie lyfwagte nie, maar word uiteindelik omring deur dekades samesweerders wat hom doodmaak.
Die koning van Swede Gustav III het soortgelyke trots en onbuigsaamheid getoon. Hy het met die gunstelinge voor die noemenswaardige bal geëet en die nuus ontvang van die poging om regs by die bal te maak. Soos Julius Caesar het Gustav geweier om die wag te neem, en selfs die gunstelinge verwerp om kettingpos onder feestelike klere te dra en te sê: "As iemand my wil doodmaak, dan is daar geen beter plek as hier nie." Alhoewel die bal 'n maskerade was, en al die dansers het maskers uitgespreek, het die koning hom bekend gemaak danksy die massiewe kruis van die orde, wat net die koninklike persone gedra het en nie afgeneem het nie. Die bevel is erken deur die moordenaar, wat deur die skare gestoot en 'n pistool agter die koning se rug uitgetrek het. Gustav het dit opgemerk en gedraai. Die skoot het slegs in die been in plaas van die hart plaasgevind. Dit het egter na die dood van die koning na 13 dae van besmetting deur die wond gelei, omdat die geweer met klein breuke gelaai en geroeste spykers was wat die infeksie veroorsaak het. Ten spyte van die groot kanse op oorlewing, kon die koning nie die beplande dood vir hom ontduik nie - is dit weer die rol van fatalisme?
Baron Ungern was nog 'n uitstekende voorbeeld van fatalisme en 'n fatalistiese lewensbeskouing. Oor sy moed was al in die lewe legendes. Hy kon nie 'n koeël in die geveg doodmaak nie, hy het homself by sy vyand gegooi sonder 'n skaduwee van vrees. Ná een stryd in klere het 'n harnaspaard, skoene en sakke spore van meer as 70 koeëls gevind, waarvan een nie die baron gewond het nie. In hierdie verkiesing het die baron homself geglo en verskeie fortuin-tellers en roetes in sy optrede gehuur. Om die Hongaarse geloof in die lot te ken, het die ordelike Burdukovsky hiervan voordeel getrek, wat een van die fortuin-tellers omgekoop het om te getuig dat hy kon lewe totdat Burdukovsky lewendig was.
Burdukovsky het dadelik spesiale aandag van die baron ontvang, hy is beskerm asof dit die lewe van Hongern bevat. Eers later het dieselfde voorspeler voorspel aan Hongern dat hy slegs 130 dae gehad het om te lewe. Hierdie nuus is deur ander rowers bevestig - twee monnike het dieselfde termyn voorspel en die bene gegooi. Hongern het geglo, die Baron se geloof is ook ondersteun deur die feit dat die nommer 130 wat hy gesien het, vir hom dodelik was, want dit was 10 keer 13 elk.
Vir 130 dae, meer as een keer, was Ungern op sy hare van die dood af. Daar was 'n sterk kloof in die weermag, die baron het probeer om albei vyande en sy eie offisiere dood te maak. 'N Sameswering is georganiseer, en die samesweerders het die Baron se tent binnegeval, maar in daardie tyd was Ungern in die volgende tent. Toe hy die skietery hoor en uitleun, word hy opgemerk, hulle het 'n puntige blik op hom oopgemaak. Maar die baron het ontsnap deur die feit dat hy in die bosse kon sweep. Later het 'n hele regiment van die baron besluit om te vlug, en Ungern het die regiment verlaat om te onderskep, en die regeringsbeamptes het op die baron begin brand. En weer, ten spyte van die uiters klein afstand, kon niemand sy koeëldoel bereik nie. Honger het omgedraai en weggedry, en ontsnap.
Honger is selfs deur sy Mongole verraai, wat in hom geglo het asof dit in 'n "god van oorlog" is. Nadat hulle in die tent van Ungern vasgebind en vertrek het, het hulle hulself in alle rigtings afgesit, sodat die geeste volgens oortuiging nie sal vind wie om te volg nie. En so het hy die rooi reis ontdek en gevang. Die baron in ballingskap het herhaaldelik probeer om sy lewe met die hulp van gif en versmoring te beëindig, maar die gifampulje is verlore. Die perd se rede dat Hongernus as 'n strangleton wou gebruik, blyk te kort. Na die tyd wat deur die fortuin en die monnike toegeken is, is die baron nog uitgevoer. In die oorlewende verhoorprotokolle, is daar 'n rekord dat Hongern hom as 'n selfversekerde fatalistiese beskou en in die noodlot glo.