Leslie se geboorteverhaal: Geïnduseerde arbeid en 'n lang herstel (ep. 47) - Inligting - 2022
3:03 min | 20,878 uitsig
Een ma deel wat gebeur het toe sy geboorte gegee het en wat sy anders kon gedoen het.
Leslie: Ek is geïnduseer. Ek was ongeveer 'n week laat, en ons het die tyd met ons dokter geskeduleer. Ek het die vorige aand ingegaan. En nie besef nie -
Leslie: Dit sou 'n 22 uur lange beproewing wees. Die verpleegsters het my Pitocin gegee om dinge mee te laat beweeg. En die volgende oggend dink ek dat hulle my selfs nog 'n dwelmmiddel gegee het.
Leslie: En toe breek hulle die water. En daarna het dinge net begin beweeg. Die kontraksies het net mooi vinnig gekom. Ek het binne 'n uur en 'n half van 2 sentimeter na 10 uitgebrei. Dit [lag] dit was 'n bietjie intens gedurende daardie paar uur. Ek het gevra vir die epidurale. En ek was vasberade oor die feit dat ek die ervaring van my geboorte van my dogter wou geniet, en die pyn was net te groot vir my om die ervaring te geniet. Ons het baie asemhalingstegnieke gedoen. My man het saam met my getel, probeer om die kontraksies te tel en my hand vas te hou. Hy vryf my rug en my bobene, wat wonderlik was.
Leslie: My dogter Audrey, sy kon nie deurkom nie. En daar was hoegenaamd geen vordering nie. Toe kom die dokter uiteindelik binne en gebruik 'n vakuum en moes twee keer trek, arme ding, sodat dit haar vel effens op haar kop breek. Maar sy was in orde toe sy uitkom, en alhoewel ons nie so iets hoef te gebruik nie, het dit eintlik baie goed geblyk, want dit het haar daar weggeloop. Sy was uit angs. Haar bloeddruk het 'n bietjie bereik en myne daal —
Leslie: Eintlik 'n bietjie. Ons moes dus dinge aanpak.
Leslie: Ek het die plesier gehad om 'n episiotomie te hê [lag]. En dit was 'n vlak-2 traan. Daar is aan my gesê dat hulle 'n sny en 'n traan moes doen. En dit is beslis pynlik, en elkeen wat sê dit nie vertel die waarheid nie. Dit was waarskynlik die pynlikste aspek van die na-geboorte-ervaring. En daarom het ek binne tien weke steeds probleme ondervind. En ek moes nie met sommige van hierdie probleme moes gaan as ek genoeg rus gekry het en mense gehad het om my te help nie. Ek dink dus mense moet meer hulpbronne hê, en hulle moet presies verstaan ​​wat die moeder se liggaam gaan deurmaak om die hulpbronne te kry wat hulle nodig het om hulle te help.
pa: Ja, op dieselfde noot is dit ook - ek is net - ek is bly dat ek soveel tyd van die werk af kon neem.
pa: Ek kon in daardie tyd ongeveer 3 weke af neem. Omdat dit regtig was - dit was 'n baie moeilike tyd en dit was baie - ons tyd, maar, weet jy, ek is ook baie bly dat ons - ons het dit deurgemaak, en gelukkig dat ons dit gedoen het. En ek dink dit het ons as paartjie en 'n gesin nader aan mekaar gebring.
Leslie: In die bevallingsklas gesels hulle oor die mans en hoe hulle ondersteunend kan wees en wat hulle kan sê. Wel, daar was 'n punt waar my man aanhou praat het.
pa: Ek het etlike maande geoefen. Ek was goed geoefen in my reëls. Ek hoef dit nie reg in my hand te hê nie. Ek was gereed, en—
Leslie: Dus vir die anderhalf uur arbeid —
Leslie: Hy het aanhou praat met my en hy wou nie ophou praat nie. En ek het probeer om deur elke sametrekking te tel en dan te druk.
pa: Met bemoedigende woorde.
Leslie: En hy was baie bemoedigend, maar op 'n sekere punt in my kop het ek vloekwoorde op hom geskree en ek moes hom keer deur beleefd te sê: "Skat, kan jy asseblief stilbly?" Dit was die lekkerste ding wat ek destyds kon sê. En ek was eintlik trots op myself oor die ...