Dit is moeilik om nie net die wetenskaplike verslae te ignoreer nie, maar ook die werklike realiteit van klimaatsontwrigting. Dit word warmer en droër, en die interregeringspaneel vir klimaatsverandering skat dat ons ongeveer 12 jaar het om hierdie direkte neiging om te keer. Dit is 'n uitdaging wat vereis dat ons as 'n volwasse en funksionele menslike gesin moet saamkom.
Dit is 'n lang orde, want op sy oorsprong is die klimaatskrisis ook die krisis van menseverhouding - hoe ons verband hou met ons eie emosionele toestande, dié van ander, en uiteindelik konflik. Om probleme op te los met — nie vir- mense, dit is wat hierdie krisis vereis, ons moet konflikgeletterd wees. Ons moet kontak hê met ons eie emosies en gevoelens, wat innerlik net so eng kan wees as wat klimaatsverandering na buite kan voel. Die situasie is vreeslik: daar word voorspel stygende temperature in net die Verenigde State en Mexiko vermeerder die aantal selfmoord per jaar ekstra 21,000 mense deur 2050, volgens 'n studie gelei deur Marshall Burke aan die Stanford Universiteit.
Ongemerkte sterk emosies wat deur persoonlike en omgewingsstres ontlok word (soms word dit strukturele geweld genoem) kan die geestelike energie wat ons benodig vir volgehoue ​​gewelddadige optrede oorbrug. Tog is gesonde menslike verhoudings vol met wat kulture van herstellende geregtigheid en konflikoplossing “gesonde konflik” noem: innerlike en uiterlike prosesse om geskille op te los wat helderheid en groei bevorder en verhoudings in die gemeenskap versterk.
En hoewel baie mense 'konflikvermydend' is, selfs bang is (dink of veg of vlug) van iemand met teenstrydige opinies en idees, hoef ons nie geïntimideer te word nie. Al ons fakulteite word in konfliksituasies getoets. Wat ons help om konflik doelbewus aan te pak en ons veerkrag te bied, is die diepte van ons vermoë om verskillende emosionele en geestelike energie, sowel ons as ander, te verweer — en om dit aan die werk te sit. Hierdie psigiese energieë is van die kosbaarste natuurlike hulpbronne en kragbronne wat ons het.
'Ek het uit bittere ervaring die grootste les geleer om my woede te bewaar,' het Gandhi gesê, 'en soos hitte wat bewaar word in energie oorgedra word, kan ons woede wat beheer word ook oorgedra word in 'n krag wat die wêreld kan beweeg.'
Wat Gandhi wel geweet het, is dat emosies 'n geweldige potensiaal het - en dat ons daardie krag kan benut vir sinvolle en effektiewe optrede.
Ons het ons werk vir ons uitgesny, want woede oor klimaatsontwrigting is nie die enigste emosie waarmee ons werk nie. Ashlee Cunsolo, 'n navorser wat klimaats- en geestesgesondheid skakel, het gedokumenteer dat die Inuit in Arktiese gebiede in Kanada glo hul lewenswyse word bedreig, en ervaar groter angs, depressie, hartseer en vrees. In Indonesië is dit waarskynlik 'n gevoel van paniek wat die regering motiveer om sy hoofstad na Borneo te verskuif, omdat Jakarta besig is om te drink en vol drinkwater is. En in die VS voel die meeste van die publiek “bekommerd oor skade deur uiterste weersomstandighede, ”sowel as om hulpeloos, gewalg en selfs hoopvol te voel, volgens 'n vroeë 2019-verslag van 'n dekadelong-navorsingsprojek by Yale, genaamd Climate Change in the American Mind.
Soos 'n windturbine wat al die wind inneem - of dit nou oor 'n misveld of 'n laventelweide beweeg - kan al hierdie negatiewe en positiewe emosies deur ons gedagtes ingespan word en op positiewe, effektiewe maniere uitgedruk word wat ons help om klimaatkonflik aan te pak. vanuit 'n posisie van innerlike krag.
Selfs ontkenning kan gebruik word as ons 'n bietjie tyd neem om dit met 'n deernisvolle lens te verstaan.
Oor die algemeen heen is hoop een van die belangrikste emosionele toestande wat ons dwing om op te tree.
Ons het ontkenning op sy ergste leer ken, die passiewe bedanking wat ons ervaar namate veldbrande versprei en spesies verdwyn. Ontkenning is ook 'n kragtige hanteringsmeganisme om onsself te bevry van die spanning wat gepaard gaan met woede, hartseer of oorweldiging, met die gevoel dat die probleem net te groot is. Soos Wendy Greenspun, kliniese sielkundige aan die Columbia-universiteit, egter versigtig is om aan te dui: 'die ding wat ons beskerm, verhoed ook dat ons optree.'
Sy stel voor dat ons ons verdedigingsmeganisme moet verbreek met ander en selfversorgingstrategieë moet aanpak. Ons kan byvoorbeeld ons reaktiwiteit kalmeer met 'n bewuste asemhaling om ons parasimpatiese senuweestelsel te aktiveer, gaan uit in die natuur, tyd saam met vriende deurbring, en selfs 'n vorm van meditasie aanpak. Ons kan sulke strategieë ondersoek deur werkswinkels en retreats by te woon, soos dié wat aangebied word deur Greenspun, wat fokus op die hantering van die spanning van klimaatsontwrigting. En ons kan ook organisasies en individue soek wat verandering maak en betrokke raak, selfs deur soortgelyke werkswinkels binne ons eie kringe aan te bied.
Om ons emosies te noem help ook. As ons dit doen, aktiveer ons 'n deel van die brein wat help om dit te reguleer. Dit help veral goed as u meer as een emosie op 'n slag ervaar, wat gereeld en verwarrend is. Agter my woede teenoor die regering vir die deregulering van skadelike bedrywe, kan ek ook angs ervaar. Deur albei te noem, besit ek hulle. Dan, omdat ek myself daarvan bewus gemaak het, kan ek makliker besluit hoe ek konstruktief moet optree met die krag wat in hierdie gevoelens opgesluit is. Aktiviste in Ysland het byvoorbeeld 'n openbare begrafnis vir die Okjökull-gletser, gemotiveer deur hul hartseer te besit. Die aksie het oor die hele wêreld geheers.
Maar wat van hoop? Wat van konneksie?
Oor die algemeen heen is hoop 'n belangrike emosionele toestand wat ons dwing om op te tree. Nie die hoop dat iemand ons probleme self gaan oplos nie, maar hoop dat dit gedoen kan word as ons strategiese kollektiewe stappe doen. Die Nasionale Netwerk vir Interpretasie van die oseaan en klimaatsverandering het so 'n strategie geïdentifiseer, wat informele instellings vir wetenskaplike onderwys (akwariums en dieretuine, byvoorbeeld) en sosiale sielkundiges met instrumente vir effektiewe gesprekke saambring. Hulle hoofdoel is om hul gehoor te verbind met voorbeelde van positiewe verandering in voetsoolvlak wat oral in gemeenskappe verwesenlik word.
Die hoopvolle houding kan net genoeg wees om ons te help om gebalanseerd te bly in die gesig van oorweldigende omstandighede. Barbara Fredrickson, sielkundige en professor aan die Universiteit van Noord-Carolina, Chapel Hill, het dekades gewy aan die ondersoek na positiwiteit. In 'n 2003-studie het sy byvoorbeeld gekyk na veerkragtigheid en die rol van positiewe emosies in die manier waarop universiteitstudente aan die Universiteit van Michigan die nasleep van 9 / 11 die hoof gebied het. Sy wou die naasbestaan ​​van positiewe emosionele toestande met negatiewe toestande vind - skrik en angs enersyds en groter nabyheid en dankbaarheid aan die ander kant.
En na baie jare van navorsing het sy dit gedoen. Sy het dit gevind positiewe emosies in 'n krisis te kweek kan ons gemoedere gemakliker maak en effekte ongedaan maak soos verhoogde bloeddruk, vasokonstriksie en hartslag wat gepaard gaan met die aanval van “negatiewe emosies” soos vrees, woede en angs. En ons kan dit met opset doen: gebruik humor, omhels iemand vir wie jy lief is, probeer selfs om meer te glimlag (hierdie een laat my as feminis krimp, maar volgens die wetenskap kan dit endorfiene veroorsaak).
Moenie afslag gee aan hoe u voel nie. Soos my meditasie-onderwyser graag wou sê, is hierdie 'n kom-as-jy-is-partytjie. Waar u u nou ook al bevind, is hoe ons u moet opdaag. Net opdaag.
Stephanie Van Hook het hierdie artikel vir YES geskryf! Magazine. Stephanie is uitvoerende direkteur van die Metta Center for Nonviolence, gasheer van Nonviolence Radio, en skrywer van “Gandhi soek na die waarheid: 'n praktiese biografie vir kinders. " Soek dit alles by www.mettacenter.org.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Geluk en Sukses > lewe verander > Beyond Coping: Hoe om die krag te vind om klimaatsverandering aan te wend