Filantropie kom in twee weergawes. Een daarvan is waar jy 'n klomp geld te doen wat dit ookal is wat jy doen, en dan spandeer 'n groot deel van dit in ander mense direk te help. Bill Gates is 'n weldoener van hierdie soort. Die tweede soort is waar jy geld insamel van 'n groot aantal mense en sit dit goed gebruik. Organisatoriese liefdadigheid nie filantropie van hierdie soort. So doen geestelike leiers, soos die god manne van Indië.
Met tye het ek ly aan 'n bekommerde gewete. Ek kry hierdie sinkende gevoel dat ek deel van 'n groot probleem, eerder as 'n oplossing vir dit. Werk vir 'n moderne korporatiewe ryk, 'n bank om te begin, dit is moeilik om hierdie gevoel te vermy — as jy iets voel op alle.
Toe het ek 'n strooi aan te gryp by. Dit was 'n waarneming gemaak deur Mohamed El-Erian, Uitvoerende hoof van Pimco, op Hardtalk met Stephen Sackur. In reaksie op 'n direkte vraag, Hy het gesê dat die “Beset Wall Street” ouens het 'n punt. Ou Stevie gaan nie 'n truuk om so te mis. Hy toegesak, “Is jy, u die hoof van 'n heining fonds bestuur van meer as 'n triljoen dollars, die toonbeeld van moderne kapitalisme, erken dat die stelsel is gebrekkig? Is jy gaan om te stop wat jy doen?” (Natuurlik, Ek is parafrasering. Hy het waarskynlik gevra word om dit beter.)
Ek hou van die intelligente reaksie dat mnr. El-Erian geskenk. Jy sien, jy nie kry om die top van 'n korporatiewe ryk met sub-par intelligensie, soveel as wat ons Techneuten wil anders glo. Hy het gesê (weer parafrasering), “Jy het my gevra oor wat moet gebeur, die stelsel soos dit moet wees. Ons werk met wat sal gebeur. In 'n ideale wêreld, Die twee moet bymekaar. Ons werk is om gebruik te maak van wat is geneig om te gebeur en maak wins vir ons kliënte. Dit is die taak van die beleidmakers om te verseker dat dit wat is geneig om te gebeur, is naby aan wat moet gebeur.” Hierdie lyn van denke was die strooi wat ek was op soek na, iets wat ek voel sou my ontsteld gewete sus.
Nou, daar is 'n groot kloof tussen wat moet gebeur en wat is geneig om te gebeur. Wat moet gebeur is om welvaart vir almal en vrede en geluk op die aarde. Wat is geneig om te gebeur, is onwelvoeglike voorspoed vir 'n paar en ellende vir die res. Tog, deur ons skewe ekonomiese aanwysers (soos voorraad indekse en BBP), ons is nog steeds goed te doen. Die party is nog steeds op, dit lyk asof hulle om aan te dui. Nou is nie die tyd om te bekommer oor die gemors wat ons skep, en oor die onderbetaalde trekarbeiders wat sal dit skoon te maak. Nou is die tyd om te eet, drink en wees vrolik, want môre is nie ons s'n nie. Dit is hulle s'n, hopelik.
Wat is interessant en baie slim oor mnr. El-Erian se waarneming is hoe netjies hy gekleef die verantwoordelikheid in twee dele — sy werk wat die gebruik van die status quo te maak, en iemand anders se werk, wat is om dit te verbeter. Dink 'n bietjie meer oor dit, en herinner aan die openingstoneel van elke een van daardie Mahabharata episodes waar Krishna sê, “In 'n stryd tussen die goeie en die bose, diegene wat staan ​​op die kant lyne is net so skuldig as die bose,” Ek wonder of hierdie waarneming op die 'manier waarop dinge,’ waarvoor ek myself nie verantwoordelik tel, is goed genoeg om 'n kuur vir my ontsteld gewete. Deur die manier waarop, President Bush totaal en permanent verwoes hierdie Krishna verklaring vir my, toe hy gesê, “Jy is met ons of teen ons.” Aan die positiewe kant, dink oor Bush doen streel hierdie skuld-belaaide gewete van my in 'n mate. Na alles, Ek kon erger gewees het. 'N baie erger…
Ek is gevra om 'n breë spektrum van kwessies wat verband hou met sake te herwin trust vir volhoubaarheid binne die konteks van klimaatsverandering en die globale energie krisis te dek. Belangriker, Ek is gevra om dit in te doen 10 minute wat die doeltreffendheid van die stad-staat is ons in.
Sake-ondernemings, vandag, beman grootliks deur moreel regop individue kollektief die doodmaak van die planeet wat ons met 'n wreedheid deel, intensiteit en spoed wat ooreenstem met dié van die oorlog; en om beloon vir die skep van 'n ongekende waardasies en mededingende oppergesag. Verbruik ter wille van die verbruik, groei ter wille van groei, wins ter wille van wins en ondersteuning vir die beleid en beleidmakers wat handhaaf al die voorafgaande is die etiese waardes lei hierdie ondernemings.
Die menslike skade aan die aarde se ekologie oor die laaste 60 jaar oorskry die skade wat deur die mens oor hul hele geskiedenis tot 1950. Die fyn balans tussen fisiese, chemiese en biologiese prosesse wat die aarde as 'n enkele geïntegreerde geheel te handhaaf versteur. Die aarde het goed beweeg buite die omvang van haar natuurlike variasie uitgestal oor die vorige helfte van 'n miljoen jaar in die minste. Skielike ekologiese veranderinge met nie-lineêre terugvoer in die aarde se dinamika, lei tot katastrofiese uitkomste, is 'n werklike moontlikheid vandag. Etiek moet prys te bepaal en nie die prys bepaal word deur markte. Onder-pryse natuurlike kapitaal en ignoreer die gepaardgaande risiko's is die lig van die verbruik boom.
Belangriker, die groei, die verbruik en die voordele is gekonsentreer in die bevoorregte paar. Die top 20% van die wêreld verbruik 80% van sy produksie, terwyl die onderkant 80% woon op die balans 20%. Die onderste 20% woon in uiterste armoede op 'n verbruik van minder as $1.25 PPP / dag of oor 50cents / dag in nominale sent in 'n land soos Indië, wat is die tuiste van 'n derde van die globale ongelukkige. Gaan net deur die inkomste-armoede, die aantal wat onder hierdie haglike drumpel afgekom het deur sommige 500 miljoen - byna geheel en al as gevolg van 'n vermindering in China. Egter, die breër multidimensionele armoede-indeks wat sluit parameters soos gesondheid, onderwys, geslagsgelykheid, toegang, bemagtiging ens. stoot die aandeel van hierdie behoeftige mense tot ongeveer 25% van die wêreld se bevolking. Belangriker, die aantal mense wat onder die armoede in die wêreld lyn van $2 PPP per dag verbruik bly hardnekkig teen ongeveer 2.5 miljard of sowat 36 % van die mensdom.
Die oneweredige verbruik van energie is veel erger as die syfers toon. In 'n geglobaliseerde wêreld, groot besigheid het beduidende dele van OECD se produksie basis verskuif op soek na goedkoper natuurlike kapitaal insluitende die omgewing commons, wat al priceless, is nog beskikbaar vir gratis in China en die ontwikkelende wêreld.
Die grootste leuen wat ons vertel deur die groot maatskappye en die beleidmakers deur hulle is dat hulpbron doeltreffendheid is die antwoord op volhoubaarheid. Ten spyte van groot winste in die gebruik van hulpbronne doeltreffendheid, die wêreld is beslag meer natuurlike kapitaal vandag as ooit tevore, en ons is op die motor vlieënier ten minste 'n 3.5 grade Celsius verwarming. As IPCC is reg, dit sal katastrofiese gebeure en massa uitwissing van die wêreld se armes in die afsienbare toekoms loslaat.
Ons moet 'n beleidsraamwerk wat eerste perke ons gebruik van fossielbrandstowwe en ander vorme van natuurlike kapitaal en dan geleidelik verminder dit in 'n wieg tot wieg paradigma aangevuur deur innovasie. Ons groei model moet 'n inklusiewe een wat onvolhoubare oorbenutting verminder deur 'n paar en herverdeel wat aan die onderkant wees 50% van hierdie wêreld. Doen nie, Ek soek nie die armes ryk te maak deur die ryk en arm - Ek het net probeer om die regterkant van die onderkant 50% van die wêreld 'n waardigheid van die lewe wat deur die verbruik op te hê 50% van die vlak van armoede binne die OECD. Die huidige ongelykhede waar die wêreld se derde grootste ekonomie in PPP terme (Indië) geplaas word 134 in terme van sy HDI en het die wêreld se grootste konsentrasie van arm, ondervoed volwassenes en onder-gewig kinders is onvolhoubaar.
Aan die een skerp pragtige herfsdag in Syracuse, 'n groep van ons fisika gegradueerde studente wat rondom 'n sober kombuis tafel. Ons het ons briljante professor, Lee Smolin, praat met ons. Ons het 'ons belowende mentors in 'n baie hoë agting. En ons het 'n hoë verwagtinge vir Lee.
Die onderwerp van die gesprek op daardie dag was 'n bietjie filosofiese, en ons is gretig om die woorde van wysheid wat voortspruit uit Lee absorbeer. Hy is beskryf vir ons hoe die aarde kan oorweeg word om 'n lewende organisme. Met behulp van insiggewende argumente en presies gemoduleerde glad artikulasie (geen twyfel, vervals deur die jare van intellektuele tweestryde in die wêreld se beste universiteite), Lee het 'n dwingende geval dat die Aarde, in die feit dat, aan al die voorwaardes om 'n organisme.
Lee Smolin, deur die manier, geleef het aan ons groot verwagtinge in later jare, publiseer hoogs aangeskrewe boeke en oor die algemeen laat 'n heerlike afdruk in die wêreld van die moderne fisika. Hy praat nou tot globale gehore deur middel van gesogte programme soos die BBC Hardtalk, veel aan ons trots en vreugde.
'N Soortgelyke modus van denke is in die film Matrix bekendgestel. In werklikheid, verskeie groot modelle is in die fliek bekendgestel, wat waarskynlik aangevuur sy wilde box-office sukses. Een misa tropies model dat die rekenaar agent Smith stel is dat die mens 'n virus op ons planeet.
Dit is goed vir die slegte ou in 'n fliek te stel, maar 'n heel ander saak rubriekskrywer om dit te doen. Maar saam met my as ek kombineer Lee se idee van die aarde as 'n organisme en Agent Smith se voorstel van ons om 'n virus op dit. Kom ons kyk waar dit neem ons.
Die eerste ding wat 'n virus nie wanneer dit inbreuk maak op 'n organisme is om te floreer met behulp van die genetiese materiaal van die gasheer liggaam. Die virus doen dit met min agting vir die welstand van die gasheer. Op ons deel, ons mense plunder die rou materiaal van ons gasheer planeet met so laat vaar dat die ooreenkoms is moeilik om te mis.
Maar die ooreenkoms eindig nie daar nie. Wat is die tipiese simptome van 'n virale infeksie van die gasheer? Een simptoom is 'n aanval van die koors. Net, te danke aan ons aktiwiteite op ons gasheer planeet, ons gaan deur 'n aanval van aardverwarming. Eerily soortgelyke, in my oog.
Gaan 'n stap verder, kan ons ook dink dat natuurlike rampe soos Katrina en die Asiatiese tsoenami is die planeet se natuurlike immuunstelsel skop in 'n hoë rat?
Ek weet dat dit uiters sinies hierdie vergelyking aan hierdie uiterste perke te stoot. Kyk na die onskuldige gesigte van jou geliefdes, kan jy voel tereg kwaad in hierdie vergelyking. Hoe durf ek noem dit 'n bose virus? Dan weer, As 'n virus kon dink, sou dit dink van sy aktiwiteite op 'n gasheer liggaam as boos?
As dit nie jou sin van verontwaardiging sus, onthou dat hierdie virus analogie is 'n wyse van dink eerder as 'n letterlike aanklag. So 'n modus van denke is slegs nuttig as dit 'n paar gevolgtrekkings kan lewer. Wat is die gevolgtrekkings van hierdie mens-virale vergelyking?
Die eindresultaat van 'n virale infeksie is altyd donker. Óf die gasheer sterf of die virus kry geslaan deur die gasheer se immuunstelsels. As ons die virus, albei hierdie gebeurlikhede is onsmaaklik. Ons wil nie die aarde om dood te maak. En ons wil beslis nie uitgeroei word deur die Aarde. Maar dit is die enigste moontlike uitkomste van ons virale-agtige aktiwiteit hier. Dit is onwaarskynlik dat ons sal uitgeroei kry; ons is veels te gesofistikeerd vir daardie. In alle waarskynlikheid, ons sal ons planeet onbewoonbaar. Ons kan, deur die destydse, het ons tegnologiese middel van migreer na ander planeet stelsels. Met ander woorde, As ons gelukkig is, ons aansteeklik kan wees! Dit is die onafwendbare gevolgtrekking van hierdie intellektuele oefening.
Daar is 'n minder waarskynlike scenario — 'n simbiotiese virale bestaan ​​in 'n gasheer liggaam. Dit is die soort van gunstige lewenstyl dat Al Gore en ander aanbeveel vir ons. Maar, neem voorraad van ons aktiwiteite op die planeet, my doem siening is dat dit te laat is vir 'n vreedsame simbiose. Wat dink jy?
Maar, Ek threading op werklike dun ys wanneer ek vergelyk, egter skuins, senior bestuurders te cabbies en slum honde. Hulle is (die uitvoerende, dit is) duidelik 'n baie meer talentvolle, Dit bring my by die beroemde talent argument vir bonusse. Wat is hierdie talent ding? Is dit intelligensie en artikulasie? Ek het nie eens met 'n taxi-bestuurder in Bangalore wat vlot was in meer as 'n dosyn tale as uiteenlopend as Engels en Arabies. Ek ontdek sy verborge talent deur 'n ongeluk toe hy gekraak het op iets wat my pa vir my gesê — 'n private grap in ons omgangstaal, wat ek selde 'n nie-moedertaal poging. Ek kon nie help om te dink dan — gegee 'n ander plek en 'n ander tyd, hierdie cabbie sou gewees het 'n professor in linguistiek of iets. Talent kan 'n noodsaaklike voorwaarde vir sukses (en bonus), maar dit is beslis nie 'n voldoende een. Selfs onder slum honde, ons kan genoeg talent vind, indien die Oscar-bekroonde film is iets om te gaan deur. Hoewel, die hoofkarakter in die fliek nie, maak sy miljoen dollar bonus, maar dit was eers fiksie.
In die werklike lewe, egter, gelukkige ongelukke omstandighede speel 'n meer kritiese rol as talent om ons op die regte kant van die inkomste verdeel. Vir my, dit lyk dom 'n reg om die beloning gebaseer op 'n persepsie van talent en intelligensie te eis. Heck, intelligensie self, Maar ons dit definieer, is niks anders as 'n gelukkige genetiese ongeluk.
Die ander aand, Ek het 'n oproep van 'n headhunter. As ek hang, my ses-jaar-oue seun geloop in. So het ek hom gevra skertsend of ek moet 'n ander werk te neem. Hy het gevra,
“Doen nie, little fellow, Ek kan baie langer ure te werk. Ek sal 'n baie meer geld maak al. Dink jy ek moet dit neem?”
Ek was seker dat hy sou sê, doen nie, vergeet geld, spandeer tyd by die huis. Na alles, Hy is baie naby aan my, en probeer om uit te hang saam met my so veel as wat hy kan. Maar, gekonfronteer met hierdie keuse, Hy was stil vir 'n rukkie. So ek het by hom,
Moedeloos as ek was op hierdie ooglopend materialistiese lyn van denke (niks oor die slag te sê my ouers ego), Ek het filosofiese te kry op hierdie punt. Waarom sou 'n moderne kind waarde “dinge” meer as sy tyd saam met sy ouer?
Ek het gedink terug oor my jonger dae om te dink hoe ek sou reageer het. Ek sou waarskynlik gevoel dieselfde manier. Maar dan, hierdie vergelyking is nie heeltemal regverdig. Ons was 'n baie armer dan, en my pa te bring in meer geld (en “dinge”) lekker sou gewees het. Maar die gebrek aan geld was nog nooit 'n rede vir my nie om my kinders die gesogte dinge van hulle. Ek kon kry hulle alles wat hulle kan moontlik wil hê en dan 'n paar. Dit is net dat ek het probeer om dit af te kry “dinge” met die omgewing argumente. Jy weet, met die hulp van Wall-E, en my dreigemente dat hulle uiteindelik die lewe in 'n wêreld vol van vullis. Duidelik, dit werk nie.
Aan al die MBA en Ekonomie tipes daar buite, Ek het 'n eenvoudige vraag. Vir sommige van ons ryk wees, is dit nodig om 'n paar ander arm te hou?
Ek het gevra 'n ekonome (of liewer, 'n ekonomie groot) hierdie vraag. Ek hou nie onthou haar antwoord. Dit was 'n lang tyd gelede, en dit was 'n party. Mag ek was dronk. Ek onthou haar iets oor 'n roomys fabriek sê in 'n geïsoleerde eiland. Ek dink die antwoord was dat ons almal kon kry ryker op dieselfde tyd. Maar ek wonder nou…
Ongelykheid is 'n kenmerk van die moderne ekonomie. Miskien was dit 'n kenmerk van die antieke ekonomieë asook, en ons waarskynlik nooit gehad het om dit 'n beter. Maar moderne globalisering het elkeen van ons baie meer aandadig in die ongelykheid. Elke dollar wat ek in my spaargeld of aftree-rekening beland in 'n paar groot finansiële transaksie iewers, by tye selfs toe te voeg tot die voedsel skaarste. Elke keer as ek pomp gas of draai op 'n ligte, Ek voeg 'n bietjie aan die wrede ongelykheid ons om ons sien.
[Die laaste van my Franse editorial te blog word, hierdie een was nie so 'n treffer met die klas. Hulle verwag 'n grap, maar wat hulle gekry het, was, goed, hierdie. Dit is geskryf die dag nadat ek gekyk 'n lug show op TV waar die Franse is trots klem hul vegter tegnologie.]
'N Paar maande gelede, Ek lees 'n kortverhaal (deur O.V. Vijayan, as 'n saak van die feit) oor 'n hoender wat homself bevind in 'n hok. Everyday, deur die middag, die klein venster van die hok sal oopmaak, 'n man se hand sal verskyn en die hoender iets om te eet. Dit het vir 99 dae. En die hoender gesluit:
Op die honderdste dag, deur die middag, die hand het weer verskyn. Die hoender, almal gelukkig en vol van dankbaarheid, gewag vir iets om te eet. Maar hierdie keer, die hand gegryp deur die nek en verwurg dit. As gevolg van realiteite buite sy ervaring, die hoender het dinee op daardie dag. Ek hoop dat ons mense kan sulke gebeurlikhede vermy.
Ek lees 'n storie van 'n hen daar 'n paar maande. Sy het haarself in 'n hok, 'n man is daar geplaas. Daily, rondom die middag, die klein venster van die hok oopgemaak, het 'n hand met 'n paar kos vir hoenders. Dit het gebeur soos dit vir nege en negentig dae. En hen gedagte: