Geskiedenis van Fremont, Kalifornië - Geskiedenis Podcasts - 2022
Fremont, Kalifornië, is vernoem na John Charles Frémont, 'n weermagoffisier en ontdekkingsreisiger wat 'n groot belangstelling in die gebied gehad het. Die stad Kalifornië was eens 'n rustige landbougemeenskap wat baie selfonderhoudend was.Die ontdekking van goud het van hierdie stil stad 'n bloeiende gebied gemaak vir goudmynwerkers. In 1848 het mynwerkers in die Sierra Nevada -gebergte 'n algemene opgrawing begin wat die toekoms van die hele gebied sou verander. Gou het hulle goud ontdek, die mynwerkers verras en hulle opgewonde gemaak.Die ontdekking het vinnig die hele gebied van Fremont verander van 'n groot landboubelang in 'n "one stop shop" vir mynwerkers wat daar aankom. Goud is nog baie jare in die Sierra Nevada -gebergte gevind, maar dit het nie so lank geduur soos wat baie van die inwoners gehoop het nie. iets van die verlede. Die gebied het vir 'n kort rukkie 'n oord geword vir besoekers aan Fremont, alhoewel dit 'n wonderlike plek was om te besoek, het Fremont weer 'n landbougemeenskap geword wat voedsel vir al die omliggende gebiede voorsien het. Deur die jare kon Fremont weens die revolusie van die rekenaarbedryf slegs uit 'n landbougemeenskap onttrek. Die gebied was perfek vir hul behoeftes, want hulle was in 'n luiaard van die goudstormloop en die eiendomme wat hulle nodig gehad het, verkoop teen 'n lae prys. . Hierdie toename in die hoëtegnologie-industrie het Fremont en omliggende stede die naam Silicon Valley besorg. Sommige van die belangrikste nywerhede in die gebied sluit in die vervaardiging van rekenaars en rekenaartoerusting, asook die vervaardiging van motors. Fremont is die tuiste van die enigste motorvervaardigingsaanleg aan die Weskus. Langs groot industrieë is Fremont die tuiste van baie goeie opvoedingsinstitute, waaronder 'n gemeenskapskollege en 'n uitbreiding van die Berkeley -kampus van die Universiteit van Kalifornië. Daar is baie besienswaardighede in Fremont soos parke, feeste en wildtuine. Sommige van hierdie wonderlike besienswaardighede sluit in die Ardenwood Farm Historical Park, die San Francisco Bay National Wildlife Refuge en die Mission San José de Guadalupe, wat 'n replika is van die missie wat deur Franciscans in 1797 gestig is. Die Fremont Festival of the Arts is 'n jaarlikse gebeurtenis.
Geskiedenis van Fremont, Kalifornië - Geskiedenis
Geskiedenis van Fremont (Yolo County), Kalifornië
Uit: Die geskiedenis van Yolo County, Kalifornië
Geskiedenis Deur: Tom Gregory
Die Historiese Rekordmaatskappy.
Los Angeles, Kalifornië, 1913
'N Geskiedenis van die stede en dorpe in die Yoko -provinsie moet behoorlik begin met Fremont, wat, hoewel dit nie vandag bestaan ​​nie, die eerste stad in die Yolo -provinsie was, die eerste setel van die regering en eens die verreweg die ongeskikste plek van sake.
Die vind en stig van dorpe in die provinsie Yolo, soos die meeste gemenebes, is aan die begin van die ontwikkeling geïnspireer deur toestande wat veral bestaan ​​het ten opsigte van sakegemak. Die pioniers was nie sterk oor die skoonheid van die omgewing, sanitasie en sulke dinge wat in latere jare belangrike faktore was vir die keuse van plekke vir die permanente bewoning van mans nie.
Fremont was geleë op die westelike oewer van die Sacramento -rivier oorkant die monding van die Feather -rivier, wat op hierdie stadium deur Jonas Spect, 'n spekulant, daarin uitmond, op 21 Maart 1849. As die voorwaardes waarop mnr. By die bepaling van die ligging van Fremont het die historiese stad noodwendig een van die belangrikste stede in die Sacramento -vallei geword.
Die stigter daarvan het geglo toe hy daar stop dat hy die navigasiepunt van beide strome, die Sacramento- en die Feather -riviere bereik het. Sy doel was om die Sacramento -rivier so ver as moontlik te bestyg om 'n handelspos so naby as moontlik aan die florerende mynkampe te vestig, wat dan floreer in die berge waaruit hierdie strome vloei. Hy het 'n klein skoenertjie, belaai met geskikte handelsware, van San Francisco gebring, nadat hy die hawe verlaat het via die baai van San Francisco en die Sacramento -rivier, op 1 Maart 1849 en twee en twintig dae onderweg was. Spect het die vaartuig in Sacramento op die twintigste dag van San Francisco verlaat en oor die land gery. Hy het op 21 Maart by die kruising van die twee riviere aangekom en daar wag die koms van die skoener, wat die volgende dag kom.
Spect se besluit oor die plek vir sy handelspos is geheel en al beïnvloed deur 'n hindernis wat verdere navigasie onmoontlik gemaak het en wat ook die gevolgtrekking gemaak het dat hy die navigasiehoof bereik het. Hy kry 'n sandstaaf oor albei strome waaroor die skoenertjie nie kon verbyry nie. Omdat daar niks anders was om te doen nie, beveel hy dat die vrag uit die vaartuig verwyder moet word, totdat hy 'n ru -struktuur van wilgers en doek opgerig het, vir daardie doel gebring, en daar sy kantoor oopgemaak het.
Wat die naam van die stad betref, is daar niks outentiek in die beskikbare gegewens nie. Daar kan geen twyfel bestaan ​​dat dit vernoem is ter ere van generaal Fremont, 'n opvallende figuur in die vroeë geskiedenis van Kalifornië nie, maar net toe die naam gegee is en deur wie dit onbekend is.
Teen die tyd dat Mr. Spect by Fremont beland het, was hy waarskynlik die enigste blanke inwoner van die huidige Yolo -distrik. Die dertig of veertig wit mense wat hulle voorheen op die vlaktes tussen die rivier en die berge van die Kusreeks gevestig het, ongeveer dertig myl na die weste, het die vorige jaar, by die nuus van die ontdekking van goud, hul huise en landerye verlaat en sluit aan by die dolle gejaag na die & quotgold delwerye & quot in die berge in die ooste.
Meneer Spect moes baie moed gehad het om 'n ongebroke land binne te val, onbewoon, behalwe deur 'n klein groepie Indiërs wat hy ter plaatse gevestig gevind het, om 'n kommersiële veldtog in die binnekant van die destydse onbekende land te voer en sy besigheid gevestig waar daar geen tekens van lewe was nie, behalwe die Indiërs en die wilde diere wat daardie dele bewoon het. Hy moes seker gebly het in sy vaste oortuiging dat hy die hoogste navigasiepunt bereik het en miskien slim genoeg was om kommersieel die belangrikheid van 'n direkte kommunikasie met die metropool van die staat te ken. Omdat hy hierdie dinge geglo het, het hy gevoel dat die pos wat hy gevestig het, 'n belangrike handelsplek sou word.
Sy drome oor 'n toekoms vir Fremont was etlike maande lank seker van realisering. Die handelspos het vinnig gegroei tot 'n nedersetting en soos wonderbaarlik tot 'n stad ontwikkel. Op 'n tyd was daar 'n geskatte bevolking van 3.000 mense in Fremont, en daar was 'n groot aantal sakehuise. Fremont was in werklikheid 'n handelsentrum vir 'n groot deel van die sakeondernemings wat die weg na die myngebiede gevind het en die beskaafde invloede van skool en kerk voel. 'N Begrip van die belangrikheid van die stad kan geraam word deur die waardasie wat op die perseel geplaas is in 'n werklike aanbod om dit te koop, hoewel die titel ernstig geraak is. Fremont het binne die grense van die Harbin -toekenning gestaan ​​en daar is niks op rekord dat die titel ooit van die begunstigde oorgegee is nie. Nieteenstaande hierdie minagting het William McD Howard, waarnemend vir die firma Mellus, Howard & amp. Maar laat ons hierdie sake in hul volgorde opneem.
Saam met sy winkel het mnr. Spect 'n hotel geopen, en dit het spoedig die aandag getrek van nie net die mynkampe wat hy wou bereik nie, maar ook kapitaliste en toeskouers. Die paaie van en na die myne is so afgewyk en nie lank na sy aankoms het daar baie mense in Fremont besoek. Daar was miskien 'n ander faktor wat die verkeersstroom na Fremont beïnvloed het. Die Feather -rivier was op daardie tydstip by sy mond moontlik, miskien as gevolg van die voorheen genoemde sandstaaf, en die Indiërs het gedink om selfs gelaaide waens oor die Sacramento -rivier te vaar deur hul kano's en 'n skuit te gebruik. Waens is op vier kano's gelaai, een wiel in elk, en het dus oor die rivier geroei. Hierdie veerboot, al was dit primitief, het vervoer oor die waterweg gelewer, wat 'n struikelblok was wat die vroeë pioniers baie ongemak in hul migrasie na en van die myne moes veroorsaak het
Gedurende die res van die jaar 1849 is die bevolking van Fremont wesenlik toegeneem deur die koms van verskeie partye, sonder twyfel aangetrek deur die gees van avontuur en lofwaardige ambisie om rykdom te bekom. Ongeveer die eerste hiervan was 'n ekspedisie uit Oregon, onder leiding van John E. Bradley, 'n predikant in Cumberland, wat 'n paar weke lank vir die mense van die nuwe nedersetting gepreek het. Mnr. Bradley vestig hom daarna in Santa Clara, waar hy nog so laat as 1870 woon. Daar kom gesinne van oorkant die vlaktes en uit die oostelike state, en in Julie 1849 kom 'n korps burgerlike ingenieurs uit Louisiana aan. Onder hulle was William J. Frieson, wat daarna 'n inwoner van Knights Landing geword het. Met die toename in die bevolking het die sakehuise ook vermeerder, en voor die einde van die jaar was daar handelsmerke, asook salonne en dobbelhuise. Die eerste advokaat in die provinsie Yolo was CP Hester, wat in Fremont geleë was. Daar was destyds geen staats- of provinsiale organisasie nie, en 'n regsbedryf in 'n land waar elke mens sy eie wette gemaak en uitgevoer het, moes noodwendig baie slap gewees het, maar nietemin het mnr. Hester die tyd gehad om sy gordelroos uit te hang. Hy is na jare bekroon deur verkies te word as regter van die derde geregtelike distrik.
Ander professionele mans en vroue het gelyktydig saam met meneer Hester in Fremont verskyn. Dr RW Murphy, daarna 'n praktisyn in Sacramento, stig 'n kantoor in Fremont, en hoewel die vroeë verslae oor die onderwerp swyg, is dit slegs 'n redelike gevolgtrekking dat die dokter 'n meer winsgewende praktyk geniet as gevolg van die selfgemaakte en selfuitvoering wette as meneer Hester, hoewel laasgenoemde 'n prokureur was. Juffrou Matilda McCord, van Bloomington, Ind., Het die eerste skool in Fremont in die lente van 1849 geopen en die eerste gewone kerk is gestig deur eerwaarde Isaac Owen, 'n sendingprediker van Indiana. Ongeveer dieselfde tyd het CH Gray en HB Wood, met 'n aantal werknemers, by Fremont aangekom met die raamwerk van 'n gebou, in gedeeltes wat vanaf Bedford, Mass., Via Cape Horn, op die walvisvaartuig William Henry verskeep is. . Hulle het ook 'n voorraad goedere gekry en nadat hulle hul gebou opgerig het, het hulle 'n algemene handelswinkel oopgemaak. Mnr. Gray het daarna verskeie ampte as die balju van die Yolo -distrik gedien, en sy vennoot, mnr. Wood, het die eienaar geword van 'n hardeware -onderneming in Woodland, waar hy ongeveer twintig jaar gelede oorlede is. Die sakegedeelte van Fremont het kort daarna verdere uitbreiding ontvang deur die aankoms van 'n groot vrag goedere onder die sorg van Henry Hare Hartley, wat 'n groot maatskappy kapitaliste verteenwoordig het. Hierdie goedere is vanaf Bangor, Me., Om die Horing gestuur en is uit die vaartuig by Fremont afgelaai. Hartley, net soos baie van die pionierhandelaars, het uiteindelik sy weg in die politiek gevind en daarna as distriksregter gedien.
Die eerste moord in die Yolo -graafskap het in Oktober 1849 in Fremont plaasgevind toe 'n soldaat wat opgedaag het met 'n troep wat 'n toevoertrein onderweg was na Benicia, bedwelm en beledigend raak en in 'n onderonsie met 'n dobbelaar dood is. Die moordenaar is nie gearresteer nie en die voorval het net 'n tydelike rimpel van opgewondenheid veroorsaak.
Die eerste rekord van enigiets polities in die provinsie Yolo was 'n verkiesing in November 1849, onder 'n proklamasie wat deur die voorlopige goewerneur Riley uitgereik is om afgevaardigdes vir 'n grondwetlike konvensie te kies. Dit blyk dat die belangrikheid van Fremont as 'n bevolkingsentrum deur sy uitnemendheid in die proklamasie oor die hoof gesien is, maar nietemin het die inwoners van Fremont 'n verkiesing gehou, en alhoewel daar meer stemme uitgebring is as in al die oorblywende gebiede van die Sonoma -distrik, tot wat in die Yolo -provinsie toegedeel is, is die stembriewe nie uiteindelik in ag geneem by die bepaling van die uitslag van die verkiesing nie.
Volgens CP Sprague, in sy geskiedenis van die provinsie Yolo, gepubliseer in 1870, is die besluit om Jonas Spect, sy stigter, as 'n lid van die senaat uit die distrik Sonoma in die eerste wetgewer van die eerste parlement, te laat erken. staat, wat nou gevolg het by die aanneming van die Grondwet. Mnr. Sprague was nie seker oor hierdie onderwerp nie; hy kon nie die verslag met enige dokumentêre rekord verifieer nie, maar dit is waarskynlik waar.
Fremont is deur die wetgewer, 18 Februarie 1850 (statute van 1850, bladsy 61), as die setel van die provinsie Yolo aangestel, wat ook die wettige oorsprong van die land bepaal het. Deur 'n wet van 16 Maart, dieselfde jaar, is die staat verdeel in geregtelike distrikte, waar die provinsies Yolo, Sutter en Yuba die agtste distrik uitmaak, en so het dit gebeur dat die eerste sitting van 'n gereeld geregistreerde hof in Die distrik Yolo is in September 1850 in Fremont gehou deur WR Turner, distriksregter, wat slegs so 'n kort tydjie gedien het, en die staat word kort daarna herverdeel.
Tydens hierdie sitting van die hof was daar twee sake op die kalender, een misdadiger en die ander burgerlik. Die rekords toon 'n aanklag teen Emma Place, wat op versoek van die distriksprokureur van die hand gewys is omdat die nodige getuies nie gevind kon word nie. Die siviele saak het die titel Austin & amp Johnson vs. Conwillard et al. Die laaste termyn van die hof is gehou op Fremont, 2 Oktober 1850.
Die begin van die einde van Fremont kom in die winter van 1849, toe die stad slegs 'n paar maande oud was. Die oormatige neerslag van reën en sneeu het gelei tot 'n groot hoeveelheid water in beide riviere en 'n ooreenstemmende verhoogde snelheid van die strome, met die gevolg dat die sandstawe weggespoel het. Hierdie aksie het die navigasie in albei strome baie kilometers na die binneland oopgemaak en daarmee begin die opmars van kommersiële ontwikkeling en beskawing. Dorpe het baie naby die skerms van mynbedrywighede ontstaan, wat toe die belangrikste handelsbronne was, en sake in Fremont het terselfdertyd begin afneem. 'N Jaar later was daar feitlik niks meer oor van hierdie bloeiende stad nie, behalwe 'n naam en herinneringe, lief, hartseer en andersins. Baie van die raamgeboue is verskuif na Knights Landing, 'n stad wat 'n paar kilometer verder langs die rivier ontstaan ​​het, en na Marysville, in die Butte -distrik, en na Sacramento.
Dit alles het egter nie gebeur sonder die pogings van die mense om die belangrikheid van Fremont te behou nie. Omdat die inwoners besef het dat sy kans as 'n groot kommersiële sentrum verbygegaan het met die verdwyning van die sandstawe in die riviere, het die inwoners dit ten minste 'n sentrum vir plaaslike kleinhandel gemaak, maar intussen het die nedersettings Knights Landing en Washington, die laasgenoemde aan die Yolo -kant van die rivier oorkant Sacramento, het die aandag begin trek, en miskien vanweë die nabyheid aan die destydse bevolkte distrik van die graafskap (die mense wat die strewe na voorraadverhoging in die binneland hervat het), het dit gou die meeste die handel wat aan Fremont oorgelaat is. En so het dit gebeur dat die stad wat op die sand van die riviere gebou is, geval het en die geskiedenis homself herhaal het.
Die mense van Fremont, in hul desperate poging om hul stad op die kaart te hou, het die spreekwoordelike mag van die wetgewer aangewend, en hierin het ons die eerste rekord van "lobby" in die Yolo -provinsie.Alhoewel die kiesers van die provinsie Yolo op 25 Maart 1851 gekies het om die landstoel van Fremont na Washington te verwyder, toon die rekords van die wetgewer dat die vooraanstaande liggaam vier weke later verklaar het dat Fremont steeds die setel van die regering vir die provinsie Yolo en in uit hoofde van die wet het die hof van sitting op 22 Mei 1851 die volgende bevel gemaak:
Dit word deur die hof beveel dat die setel van justisie van hierdie graafskap te Fremont sal wees - die wetgewer van die staat Kalifornië het op die vyf en twintigste dag van April 1851 'n wet daartoe aangeneem, die wet, nadat dit aangeneem is na die verkiesing wat op die vyf -en -twintigste dag van Maart 1851 gehou is vir die verwydering van die setel van die distrik, maak die verkiesing nietig. & quot
Nieteenstaande hierdie bevel was daar geen sitting van die hof in Fremont gehou na Julie van dieselfde jaar nie, en in nederige onderwerping aan die wil van die volk het die hof hom gemaklik gevestig in Washington, waar hy gehou het, die eerste sitting een maand later.
John C. Frémont, tenvolle John Charles Frémont, (gebore 21 Januarie 1813, Savannah, Georgia, VS - oorlede 13 Julie 1890, New York, New York), Amerikaanse militêre offisier en 'n vroeë ontdekkingsreisiger en kaartmaker van die Amerikaanse Weste, wat een van die belangrikste figure in die opening was daardie streek tot vestiging en het 'n belangrike rol gespeel in die Amerikaanse verowering en ontwikkeling van Kalifornië. Hy was ook 'n politikus wat in 1856 tevergeefs vir die Amerikaanse presidentskap gehardloop het as die eerste kandidaat van die nuutgestigte Republikeinse Party.
Toe Frémont ses jaar oud was, sterf sy pa, 'n Franse emigrant, en die gesin verhuis van Georgië na Charleston, Suid -Carolina. Daar het Frémont in 1829 die College of Charleston betree, waar hy 'n besondere aanleg vir wiskunde toon. Hy is geskors voor sy gradeplegtigheid weens onreëlmatige bywoning, maar het 'n BA -graad gekry graad in 1836. In 1833, deur die pogings van die prominente Suid -Carolina -politikus Joel R. Poinsett, het Frémont 'n pos as leraar in wiskunde aan boord van die Amerikaanse oorlogskip verkry Natchez, wat twee en 'n half jaar langs die Suid -Amerikaanse kus vaar. Na sy terugkeer dien hy as assistent -ingenieur by 'n spoorwegopname tussen Charleston en Cincinnati, Ohio.
In 1838 het Poinsett-toe die Amerikaanse oorlogsekretaris-Frémont as tweede luitenant van topografiese ingenieurs vir die Amerikaanse weermag aangestel en hom opgedra om die Franse wetenskaplike Joseph Nicolas Nicollet te help met 'n driejarige missie om die boonste Mississippi te ondersoek en in kaart te bring en Missouri riviere. Frémont was ook die hoof van 'n ekspedisie (1841) om die Des Moinesrivier vir Nicollet te ondersoek, die Fransman het hom kundige onderrig gegee in geologie, topografie en sterrekunde. Sy groeiende smaak vir wildernisverkenning is opgewek deur die ekspansionistiese entoesiasme van senator Thomas Hart Benton, Missouri, wat sy adviseur, borg en, in 1841, skoonpa geword het. Benton se invloed in die regering het Frémont in staat gestel om binne die volgende paar jaar 'n groot deel van die gebied tussen die Mississippi -vallei en die Stille Oseaan in kaart te bring.
In 1842, toe emigrasie na die Oregon -land in die noordweste van die Stille Oseaan dramaties in belang vir die land toegeneem het, het die oorlogsdepartement Frémont op 'n ekspedisie gestuur om die roete wes van die Mississippirivier na die Wyoming -streek te ondersoek. Terwyl hy in die Wind River Range was, het hy die berg wat nou sy naam dra, afgeskaal (Fremont Peak). In 1843 het hy, vergesel van die kleurvolle gids Kit Carson en die bergman Thomas Fitzpatrick, 'n nog belangriker opname aan die monding van die Columbia -rivier voltooi. Nadat hy 'n groot deel van die noordweste van die Stille Oseaan deeglik ondersoek het, het hy suidwaarts gegaan na die gebied wat deur Mexiko beheer word. Hy het eers deur die huidige noordwestelike Nevada gegaan en daarna 'n gevaarlike westelike winterkruising van die Sierra Nevada na Kalifornië gemaak en in Maart 1844 Fort Sutter aan die Sacramento -rivier bereik. terugkeer oos, het sy roem aansienlik bygedra.
Die oorlog tussen die Verenigde State en Mexiko oor die anneksasie van Texas was op hande, en in die lente van 1845 was Frémont op pad na 'n derde ekspedisie wes, oënskynlik om die Groot Basin en die Stille Oseaan te verken, maar ook met geheime instruksies vir aksie in geval van oorlog. Toe hy aan die einde van die jaar in die suide van Kalifornië aankom, het hy en sy gewapende party die Mexikaanse owerhede uitgedaag voordat hulle teruggetrek en noordwaarts na die suide van Oregon gegaan het. Hy en sy groep keer gou terug suid (vroeg in Mei 1846) nadat hy 'n versending ontvang het (waarvan die inhoud nog onbekend is) van 'n vertroulike boodskapper uit Washington, DC Terug in Kalifornië gooi Frémont sy steun agter 'n klein groepie andersdenkende Amerikaanse setlaars naby Sonoma wat 'n nie-amptelike opstand begin het en die kortstondige Bear Flag Republic gestig het. Nuus van die Amerikaanse oorlogsverklaring met Mexiko het Kalifornië binnekort bereik, en Frémont is deur kommodoor Robert F. Stockton aangestel as hoof van 'n bataljon daar wat meestal uit Amerikaanse vrywilligers bestaan ​​het. Frémont en Stockton het die verowering van die toekomstige 31ste staat voltooi.
Intussen het generaal Stephen Watts Kearny Kalifornië vanuit die suidooste binnegekom met bevele om 'n regering te stig. Dit het gelei tot 'n gesagsbotsing waarin Frémont hom betrek het nadat hy Kalifornië se kapitulasie van Mexikaanse amptenare by die Cahuenga -pas, naby Los Angeles, aanvaar het. Stockton het die militêre goewerneur van Kalifornië, Frémont, aangestel, maar Kearny sou die aanstelling nie erken nie. Frémont het nietemin twee maande lank as goewerneur gedien, waarna Kearny hom gearresteer het nadat hy sy eie gesag bevestig het. Frémont is na Washington, DC teruggebring, en in 1847–48 is hy in die hof gedaag weens muitery, ongehoorsaamheid en gedrag wat die militêre dissipline benadeel. Hy is tot ontslag uit die weermag gevonnis. Alhoewel sy straf deur president James K. Polk ter syde gestel is, bedank Frémont, bitter oor die beproewing, uit die weermag. Deur dit alles behou hy die hoë aansien van die algemene publiek.
Frémont het weswaarts na Kalifornië teruggekeer na 'n landgoed wat hy in die voetheuwels van Sierra Nevada naby Mariposa gekoop het, net om hom te midde van die California Gold Rush te bevind. Nadat ryk ertsare op sy grond gevind is, het hy 'n multimiljoenêr geword. In 1850, na Kalifornië se toelating tot die vakbond, is hy verkies tot een van die eerste twee senatore van die staat. Hy was 'n vaste teenstander van slawerny en het 'n herverkiesingsbod in 1851 aan 'n kandidaat vir slawerny verloor. Sy gewildheid om Kalifornië vir die land te verseker en die publisiteit wat deur nog 'n ekspedisie gegenereer is - na Utah -gebied in 1853–54 - het daartoe gelei dat hy in 1856 deur die nuwe Republikeinse Party vir die presidentskap genomineer is. In die verkiesing is hy verslaan deur die Demokratiese kandidaat, James Buchanan, maar het nader gekom om die kiesers van die Noorde en die Weste teen die Suide te verenig as wat 'n vorige kandidaat gehad het.
Frémont is aangestel as 'n hoofgeneraal van die troepe van die Unie in Missouri nadat die Amerikaanse burgeroorlog begin het, maar hy was 'n ondoeltreffende leier. Verder beveel hy in Augustus 1861 die konfiskering van die eiendom van Missourians in opstand sowel as die emansipasie van die staat se slawe. President Abraham Lincoln, wat van mening was dat hierdie optrede voortydig was en uit vrees was dat dit grensstate sou vervreem, onthef Frémont kort daarna van sy bevel. Die volgende jaar kry Frémont die leiding van 'n ander leër - hierdie keer in die Appalachiese streek - maar hy was ondoeltreffend teen die vinnige maneuvers van sy teenstander, die Konfederale generaal Thomas ("Stonewall") Jackson. Nadat hy die bevel oor sy leër aan 'n mededinger, John Pope, verloor het, het Frémont weer woedend uit die weermag bedank. Hy was nog steeds gewild genoeg om weer in 1864 vir die presidensiële benoeming deur die radikale vleuel van die Republikeinse Party oorweeg te word. Hy het sy kandidatuur egter teruggetrek om te verhoed dat die party skei, aangesien dit waarskynlik die nederlaag van Lincoln sou meegebring het. Daarna tree hy uit die openbare lewe om hom aan spoorwegprojekte in die Weste toe te wy. In 1878, nadat hy sy fortuin verloor het, is hy aangestel as goewerneur van die Arizona Territory, waar hy tot 1883 gedien het.
Voorgeskiedenis: Sabre Toothed Cats, Irvington Camels en Mammoths dwaal deur die gebied wat nou bekend staan ​​as Fremont
Meer moderne geskiedenis: Die mense van Ohlone, ook genoem Costanoans, noem die omgewing van Fremont en omliggende gebiede tuis
1797: Spanjaard Vader Fermin de Lasuen stig Mission San Jose, die 14de Kaliforniese sending
1846: John C. Fremont, "The Great Pathfinder" en ons stad se naamgenoot, het 'n roete deur Mission Pass gekarteer
1853: Washington Township word gestig en bevat die gemeenskappe van Mission San Jose, Centerville, Niles, Irvington en Warm Springs
1869: Leland Stanford Vineyards begin werk
1869: Geskiedenis word gemaak in Niles wanneer die laaste spore wat die transkontinentale spoorlyn van die Atlantiese Oseaan na die Stille Oseaan verbind, gelê word
1871: Washington College of Science and Industry word gebou
1881: Don Juan Gallegos koop grond in die gebied wat nou bekend staan ​​as Irvington en Mission San Jose en begin met sy wynprojek - ontdek 'n groot verskeidenheid fossiele!
1884: Gallegos Winery word gebou
1892: Gallegos Winery gekoop, verander na Palmdale Company
1906: Die Groot SF -aardbewing vernietig Gallegos/Palmdale Winery
1912-1916: Die distrik Niles is die tuiste van die vroegste rolprentbedryf in Kalifornië en van Charlie Chaplin
1941: The Irvingtonian Era (1.8 miljoen BP tot 340K BP) is vernoem na die Irvington -distrik in Fremont
1945: Weibel -gesin koop die Stanford Winery
1955: The City of Newark inkorporeer
1956: Onder leiding van Wally Pond vorm Centerville, Irvington, Mission San Jose, Niles en Warm Springs saam die stad Fremont
1962: Central Park word amptelik geopen
1963: General Motors Plant (later NUMMI, en nou Tesla) word geopen
1964: Die Pathfinders Day Parade begin, vernoem na John C. Fremont, "The Great Pathfinder"
1969: Lake Elizabeth word amptelik geopen
1972: BART Fremont -stasie word geopen
1996: Weibel verhuis wynboubedrywighede na Woodbridge, CA
1998: Fremont begin met die jaarlikse Parade van 4 Julie
1999: Aangebied deur die Mission San Jose District
2000: Aangebied deur die Irvington -distrik
2001: Begrotingsbesnoeiings dwing Stad Fremont om die jaarlikse Parade van 4 Julie op te hou; burgers neem die verantwoordelikheid oor om die parade te bestuur. Aangebied deur die distrik Centerville
2002: Aangebied deur die Niles -distrik
2003: Aangebied deur die distrik Warm Springs (dit was die eerste jaar wat geheel en al deur die groter Fremont -gemeenskap en sy burgers befonds en georganiseer en bestuur is; vorige vier parades is grootliks finansieel ondersteun deur die stad Fremont)
2004: Aangebied deur Noord -Fremont
2005: Aangebied deur die Mission San Jose District
2006: Gasheer van die Irvington -distrik (dit was ook die stad Fremont se 50ste bestaansjaar: 1956-2006) Burgers kom saam om 'Celebrate Fremont' te vervaardig - 'n tweedaagse geleentheid ter herdenking van Fremont se 50ste bestaansjaar!
2007: Aangebied deur die Niles -distrik (Centerville en Niles het ooreengekom om gasheerpligte en jare te verander)
2008: Aangebied deur die Centerville -distrik
2009: Aangebied deur die distrik Warms Springs
2010: Aangebied deur die Mission San Jose District
2010: Tesla koop die NUMMI -aanleg (oorspronklik GM -aanleg)
2011: Aangebied deur die Irvington -distrik
2012: Fremont stadsraad se groen ligte Fremont se nuwe gemeenskapsplan in die middestad
2012: Aangebied deur die Centerville -distrik
2013: Aangebied deur die Niles -distrik
2014: Aangebied deur die distrik Warms Springs
2015: Aangebied deur die Mission San Jose District
2017: BART -stasie van Warms Springs word oopgemaak
2018: Ons vier Fremont 4 Julie Parade se 20ste bestaansjaar.
2019: Die stad Fremont keer terug as 'n paradeborg van Fremont op 4 Julie.
2019: Die stad Fremont skakel oor van Parade Borg na die geleentheid om aansoek te doen vir 'n geleentheidstoelaag
2020: As gevolg van COVID-19 en die "Shelter in Place" -vraag deur Govin Newsom, word die Parade 2020 gekanselleer
Slagting in Kalifornië: die volksmoord van inheemse Amerikaners wat deur die staat goedgekeur is
Die telling is meedoënloos grimmig: 'n hele nedersetting wat in Trinity County uitgewis is, "behalwe 'n paar kinders", het 'n Indiese meisie verkrag en gesterf om êrens naby Mendocino te sterf, soveel as 50 vermoor by Goose Lake en twee maande later, soveel as 257 vermoor by Grouse Creek, talle vroue en kinders. Daar was die vier blanke boere wat 'n groep Yana in 'n grot opgespoor het en 30 geslag het. 'In die grot met die vleis was 'n paar Indiese kinders', berig 'n kroniek wat later gepubliseer is. Een van die blankes "kon dit nie verdra om hierdie kinders met sy Spencer-geweer van 56 kaliber dood te maak nie. 'Dit het hulle so erg geskeur.' So het hy dit gedoen met sy 38-kaliber Smith- en Wesson-rewolwer. "
Daar is boeke geskryf oor die stelselmatige slagting van Kalifornië -Indiane, maar niemand is so erg deeglik soos Benjamin Madley nie 'N Amerikaanse volksmoord, waaruit die bogenoemde rekeninge kom. Hy skat dat tussen 9 000 en 16 000 Indiërs, alhoewel waarskynlik nog baie meer, tussen 1846 en 1873 deur waaksaamdes, staatsmilisie en federale soldate vermoor is in wat hy '' georganiseerde vernietiging 'van die staat se grootliks vreedsame inheemse volke noem.
'Ek het die dodetal bereken met behulp van konserwatiewe ramings,' vertel Madley. 'Ek wou nie van oordrywing beskuldig word nie.' Sy boek toon dat die bedoeling om Kalifornië van sy inheemse inwoners te bevry, openlik en herhaaldelik uitgespreek is, en dat die middele om hierdie doelwitte te bereik ondubbelsinnig wreed was: massadeportasies, slawerny, slagtings. Hy voer aan dat wat met Kalifornië -Indiane gebeur het, volgens die algemeenste definisie van volksmoord, nie so anders as wat met Jode, Armeniërs of Rwandese gebeur het nie.
Die debat oor volksmoord in die inheemse Amerikaanse geskiedenis draai dikwels na Kalifornië, waar die inheemse Amerikaanse bevolking in die middelste dekades van die 19de eeu dramaties gedaal het, van ongeveer 150 000 tot 30 000. Dit het sedertdien herstel, sodat Kalifornië vandag die grootste inheemse bevolking in die Verenigde State het, met ongeveer 723,000 Indiërs, waaronder baie wat tot die staat se 110 federaal erkende stamme behoort. Die staat is 'n mikrokosmos van die Indiese land en daar is, meen baie, dat Manifest Destiny op die enigste moontlike manier uitgeloop het, en historici Robert Hine en John Faragher noem dit 'die duidelikste geval van volksmoord in die geskiedenis van die Amerikaanse grens'.
Waarheen het hulle almal gegaan?
Madley, 'n netjies geklede 44-jarige, lyk minder na 'n volksmoordgeleerde as 'n belowende "Silicon Beach" junior uitvoerende gesag. Terwyl ons aandete eet in 'n stampvol Santa Monica -steakhouse, kan ons twee lede van die plaaslike tegnologietoneel verbysteek, hoewel die kelnerin wat ons eetgoed bring, kommerwekkende stukkies gesprek voer oor slagtings en massagrafte wat daarop dui dat ons nie aan 'n datakompressie werk nie. algoritme.
Ek het Madley, professor in geskiedenis aan die Universiteit van Kalifornië, Los Angeles, die eerste keer ontmoet op 'n warm lentedag op die terrein van die University High School in Wes -Los Angeles, wat ook 'n heilige plek is vir die Tongva -mense, inheems aan hierdie streek. hul heilige bronne sit op die UHS -terrein, omhein. Die hoofbron bly aktief, en hoewel my gids my meegedeel het dat besoedeling die water vuil gemaak het, het dit die surrealisties vreedsame bui van die plek nie versteur nie. Dit word egter gebreek deur gereelde geluide wat baie soos geweerskote gelyk het: 'n Skolebaanbyeenkoms het aan die ander kant van die kettingsheining plaasgevind.
Vandag funksioneer die eenvoudige eenverdiepinggebou op die Kuruvungna Springs-terrein 20 jaar gelede as 'n museum en 'n gemeenskapsentrum, dit was 'n klaskamer, en 'n aansienlik jonger Ben Madley het daar Duitse lesse gevolg. Destyds was die UHS -gelukbringer 'n Indiër, versier soos sulke gelukbringers dikwels, met 'n oorlogs -enjinkap. Madley het grootgeword by Indiërs en mdash, sy pa was 'n psigoterapeut op die grens tussen Kalifornië en Oregon, en het saam met die Karuk-mense daar gewerk, en hy het geweet dat Kalifornië-Indiërs nie oorlogshuise gedra het nie, dat dit die tradisie van die vlaktes was. Hy het ook geweet dat die lente, toe toegegroei, 'n betekenis het vir die mense wat voorheen daar was, die mense wat oënskynlik deur die skool se gelukbringer gedenk is. Hy vertel my: "Ek het begin wonder: 'Waar is al die Indiese mense?'"
As voorgraadse student aan Yale bestudeer hy die slag van Tasmaniese Aborigines deur Britse koloniste in Australië. Terugkeer na New Haven as 'n gegradueerde student jare later en mdashafter uitstappies na waagkapitaal, aanlyn filantropie, visboerdery en, kortliks, die verkoop van industriële toerusting aan die Japannese en mdashhe het sy fokus op sy geboortestaat gevestig. In die oggend sou hy deur die Woolsey Hall -rotonde stap, met sy aantal Yale -mans wat in die Amerikaanse geskiedenis in konflikte gesterf het.
'Ek moet so iets vir Kalifornië -Indiërs hê,' besluit Madley.
Hy het die volgende dekade probeer om 'n verslag op te stel van elke daad van dodelike geweld wat tydens die Gold Rush en die gevolge daarvan teen die inheemse Amerikaanse bevolking van Kalifornië gepleeg is. Alhoewel die hulpbronne versprei was, was dit duidelik beskikbaar in staats- en federale argiewe, sowel as in universiteitsbiblioteke van Berkeley, Kalifornië, tot Hannover, New Hampshire. Daar was geen poging om te verberg wat aan die Indiane in Kalifornië gedoen is nie. '' N Slagting, 'n lynch of 'n hele moordveldtog en hierdie dinge was voor die hand liggend. '
Madley het bevind die moordenaars het opgetree onder die sanksie van die staat en die federale regering. Gevoelens van rasse -meerderwaardigheid is aangewend om die moordgierigheid te regverdig, het die gevoel van dringendheid verskaf. Kalifornië se staatskaping, in 1850, kom twee jaar na die ontdekking van goud. Dit was ook die dekade toe die slagting sy hoogtepunt bereik het. Driehonderdduisend het goud kom soek. Dit het gebeur dat baie van die goudvelde in Noord -Kalifornië in die voorvaderlande van stamme gelê het, soos die Karuk, die Wintu en die Miwok en mdashall in Kalifornië, wat die oorlewendes van 'n onheilige verlede verminder het.
Dit was 'n algemene oortuiging in die 19de-eeuse Kalifornië dat alle Indiërs gehad het uitgeroei word. Het aangemeld die Daily Alta California, "Blankes raak beïndruk met die oortuiging dat dit absoluut noodsaaklik sal wees om die woeste uit te roei voordat hulle baie langer in die myne met veiligheid kan werk."
Die moord op Indiërs is uitgevoer om redes wat vandag pateties swak lyk.Madley beskryf hoe een vigilante -bende, die California Blades, die Nisenan -dorpe gaan vernietig het oor verskeie vermiste muile.
Die Amerikaanse weermag het dikwels aan die massamoord deelgeneem, wat Capitol Hill aandadig gemaak het aan wat op die goudvelde van die Sierra Nevada en elders in Kalifornië gebeur het. In die winter van 1849 vermoor Indiërs wat vryheid wou hê, Andrew Kelsey en Charles Stone, twee slawe in die huidige Lake County. In wraak het federale infanterie- en kavalerie -afdelings 'n dorpie by Clear Lake aangeval. Op 15 Mei 1850 het hulle 'verwoestende vuur onoordeelkundig op mans, vroue en kinders uitgestort', volgens een verslag. Sowat 800 lede van die Pomo -stam is dood op wat bekend staan ​​as Bloody Island. 'Dit het hulle vier of vyf dae geneem om die dooies bymekaar te maak', onthou een oorlewende.
'N Dorpie Yokayas aan die Russiese rivier is net 'n paar dae later deur Amerikaanse troepe aangeval, wat volgens hul bevelvoerder' 'n perfekte slaghok 'was. Die slagoffers van Yokaya was moontlik so hoog as 100. Die Amerikaanse troepe het geen mans verloor nie, alhoewel twee wonde opgedoen het.
'N Groot deel van die slagting is uitgevoer deur staatsmilisies, wat finansiële steun geniet het van beide Sacramento en Washington, DC In Round Valley, noord van San Francisco, was die Eel River Rangers so vrugbaar in hul moord op die Yuki dat selfs 'n paar wit waarnemers geword het skrik. 'Die moord op Indiërs vind daagliks plaas', het Kalifornië se hoof van Indiese sake gesê. "As daar nie vinnig 'n manier is om die ongemagtigde ekspedisies wat hulle gereeld soek, te beperk nie, word dit binnekort uitgeroei."
Een van die moordenaars het 'n rekening na Kalifornië gestuur: $ 11 143. Die staat het dit byna ten volle betaal. Madley merk op dat van die $ 1,5 miljoen wat Kalifornië bestee het aan 24 verskillende militêre veldtogte deur die Indië tussen 1850 en 1861, die kongres die staat terugbetaal het, behalwe $ 200,000.
Ander het sommige van hierdie veldtogte beskryf, maar nooit in so 'n sterk term nie en met soveel skuld wat direk op die Amerikaanse regering geplaas is. Omstanders van die Indiese volksmoordweergawe van die geskiedenis is geneig om geskiedkundiges soos Madley uit te beeld as linkse revisioniste wat meer deur skuld as feit ingelig is. Die voorste van hierdie kritici is Gary Clayton Anderson, 'n professor aan die Universiteit van Oklahoma. Anderson dring daarop aan dat wat met inheemse Amerikaners gebeur het tydens kolonisasie etniese suiwering was, nie volksmoord nie. 'As ons die punt bereik dat die massamoord op 50 Indiërs in Kalifornië as volksmoord beskou word, dan volksmoord het geen betekenis meer nie, "sê hy. Anderson vertel dat volgens sy skatting nie meer as 2 000 inheemse Amerikaners in Kalifornië dood is nie.
'Ek weet nie waar hy die nommer gekry het nie,' sê Madley.
Ek vra Madley of hy bereid is om as 'nie-Amerikaans' bestempel te word omdat hy daarop dui dat die nasie op dieselfde manier as Nazi-Duitsland gruweldade gepleeg het. Alhoewel hy begryp dat ek opsetlik uitlokkend was, het hy my 'n blik gegee wat gelyk was aan verbasing en ontsteltenis. 'Wat nie-Amerikaans is', sê hy, 'is om babas op bajonette te skeer, die geweer se kolf te gebruik om hul ouers se koppe uitmekaar te slaan en dan iemand wat nog lewe, te skiet.
Nog 'n finale oplossing
Rondom die tyd dat Madley sy manuskrip voltooi het, het Pous Francis in die herfs van 2015 in die Verenigde State aangekom. Tydens sy eerste besoek aan die staat, heilig die pous Jun & iacutepero Serra, die 18de-eeuse Franciskaanse sendeling uit Spanje wat verantwoordelik was vir die eerste nege van Kalifornië se beroemde Katolieke missies, waarvan 21 nog steeds staan. Tydens die heiligmaking prys die pous Serra se toewyding en evangelisasie, terwyl hy ook opmerk dat Serra "probeer het om die waardigheid van die inheemse gemeenskap te verdedig, om dit te beskerm teen diegene wat dit mishandel en misbruik het."
Drie dae later is Mission Carmel, waar Serra begrawe is, getref deur vandale wat blykbaar nie saamstem met die pous se vrygewige beoordeling nie. Hulle het 'n standbeeld van die pasgemaakte heilige omvergewerp, verf op mure gespat en oppervlaktes met graffiti beskadig. 'Heilige van volksmoord', het 'n geskrapde boodskap gesê.
Die Gold Rush en die daaropvolgende jare was moontlik die bloedigste tydperk van wit-Indiese betrekkinge, maar daar was baie wreedheid voor en daarna. Die Mexikane het die beheer oor Kalifornië in 1846 aan die Verenigde State afgestaan, daarom begin Madley 'N Amerikaanse volksmoord in daardie jaar. Hy eindig dit in 1873, met die Modoc -oorlog, wat afgesluit is met vier Modoc -leiers wat gehang en onthoof is, met hul koppe na die Army Medical Museum in Washington. Daarna het georganiseerde massamoorde minder gereeld plaasgevind.
Maar dit beteken kwalik dat die lyding verby was vir Indiane, in Kalifornië en elders in die Verenigde State. Reserwes is in die middel van die 19de eeu gevestig, en die omstandighede daar was so wreed dat Adolf Hitler dit gedeeltelik as 'n bloudruk vir sy finale oplossing gebruik het. In die Round Valley -reservaat kry inheemse Amerikaners slegs tussen 160 en 390 kalorieë per dag van federale amptenare, as deel van wat Madley 'geïnstitusionaliseerde hongersnood' noem. Tagtig jaar later was die daaglikse rantsoen vir gevangenes in Auschwitz 1300 kalorieë.
Toe my vrou 'n jong meisie was, het sy, haar ma en ouma 'n toer deur die Kalifornië -sending gedoen, presies dié wat deur Serra en sy mede -sendelinge gestig is. Soos omtrent elke vierde klas in die openbare skoolstelsel in Kalifornië, het sy ook 'n modelopdrag uit suikerblokkies gebou tydens 'n standaard kurrikulum-eenheid oor die geskiedenis van Kalifornië. Die praktyk van die staat is om die missies uit te beeld as eienaardige simbole van 'n goedaardige instelling wat die ware begin van Kalifornië gemerk het, dit wil sê die begin van die blanke Kalifornië.
Byna almal met wie ek vir hierdie verhaal gepraat het, het melding gemaak van die suikerblokkie -missies, want dit onthul baie oor hoe ons Amerikaanse geskiedenis leer en versoening versoet totdat die bitterheid verdwyn het. Daar is natuurlik 'n beperking op hoeveel verdorwenheid 'n 9-jarige kan begryp. Wat dalk die punt is. Om die geskiedenis van Kalifornië -Indiërs tot die vierde klas toe te ken, is 'n maklike manier om dit te vergeet. En tog is dieselfde staat wat nou die Armeense volksmoord leer en vroeër vanjaar geskiedenishandboeke gewysig het na klagtes van sommige Suid -Asiërs, huiwerig om diep na sy eie geskiedenis te kyk.
My vrou het na 'n middelbare skool in Sacramento vernoem na John Sutter, die gevierde Switserse kolonis wat ook 'n Indiese slaaf was. Naby is 'n middelbare skool vernoem na Kit Carson, wat as speurder vir John C. Fr & eacutemont gedien het en deelgeneem het aan sommige van Fr & eacutemont se berugste slagtings. Fr & eacutemont se naam is oral in Kalifornië: 'n straat in San Francisco, 'n stad in die Bay Area. Ontelbare plekname in Kalifornië sluit die woord in squaw, 'n onwelvoeglike term vir inheemse Amerikaanse vroue. Die bekendste hiervan is die ski -oord in Squaw Valley, naby Lake Tahoe, maar daar is ook Squaw Creek, Squaw Canyon en vele ander.
Nog 'n neerhalende term vir Kalifornië -Indiane, delwer, is aangeheg aan die Pinus sabiniana boom, algemeen bekend as die "graaf denne". Verlede jaar het goewerneur Jerry Brown 'n wetsontwerp onderteken wat openbare skole verhinder het om dit te gebruik Rooivelle as spannaam of gelukbringer. Die stap is lofwaardig, maar gering, veral in 'n landwye konteks: 'n Ontleding van 2014 deur die stembus FiveThirtyEight het gevind dat meer as 2100 sportspanne in die Verenigde State Indiese spanname soos Rooimanne en Krygers. Baie sulke spanne speel steeds in die Golden State.
Madley sluit af 'N Amerikaanse volksmoord met 'n bespreking van plekname, wat volgens hom 'ongemaklike vrae' laat ontstaan. Waarom aanvaar ons die naam van John C. Fr & eacutemont as ons die naam van Robert E. Lee verwerp? Maak rooi lewens nie soveel saak as swartes nie? 'As ons dit volksmoord noem, moet iets gedoen word,' sê hy. "Ons moet daaroor praat, ons moet dit onthou, ons moet dit onthou. En ons moet dit leer."
Dit sou vermoedelik 'n les wees sonder suikerblokkies.
Op 'n warm lentemiddag ry ek suid van die Baai, verby die kantoorparke van Silicon Valley, in 'n binnelandse goue land, onaangeraak deur seewind. Minder as 'n uur se ry suid van San Jose voel die Hollister Hills op een of ander manier oorspronklik, rou. Die paaie het dunner en meer kronkel geword, totdat ek op 'n stowwerige eenbaanpaadjie was wat verby 'n wingerd kronkel, uit vrees dat ek my afdraai na Indian Canyon sou misloop.
Dit is logies dat Indian Canyon so afgeleë sou wees: Dit was nog meer die geval toe Cienega Road 'n moeras was, nie net 'n deurpad wat na een genoem is nie. Dit is waar die Costanoan/Ohlone -mense uit die nabygeleë Mission San Juan Bautista ontsnap het, wetende dat blankes hulle nie in die heuwelagtige wildernis sou agtervolg nie. Indian Canyon het dus 'n jarelange heiligdom geword van die verwoesting van kolonialisme.
Tans bly Indian Canyon in Indiese hande: alhoewel dit nie 'n voorbehoud is nie, is dit 'n federaal erkende stamgrond wat dit dieselfde soewereiniteit gee. Dit word bestuur as 'n soort geestelike toevlugsoord deur Ann Marie Sayers, 'n energieke vrou met 'n voorliefde vir geurige Benson & Hedges -sigarette. Sayers het hier grootgeword, op land wat haar voorgangers van die federale regering teruggeëis het. Nadat sy in Suid -Kalifornië gewoon het, keer sy terug na Indian Canyon en brei sy grondbesit verder uit deur geskiedkundige aansprake behoorlik aan te haal. Vandag woon sy saam met haar dogter en verskeie honde van verskillende erns op 300 vierkante hektaar wat minimaal getem is. Gif eik groei met kommerwekkende vrugbaarheid.
Sayers het my op 'n toer deur Indian Canyon geneem, 'n storm in die berge van ongeveer 'n kilometer lank. Die wildernis het ons ingesluit en gedreig om hierdie stroom van beskawing te sluit. In glades was daar sweet lodges en bymekaarkomplekke: stamme kom gereeld hier om seremonies te hou wat hulle nie elders kan aanbied nie. Onlangs is 'n slagtingseremonie gehou. Indian Canyon bied ook 'n renbaan van Mission San Juan Bautista aan om die pad wat voorvaders na vryheid geneem het, te eer.
Toe ons op die terrein stap, pluk Sayers blare van gif eikebome, heeltemal onbevrees vir die berugte gevolge daarvan. Sy kan altyd 'n bietjie muggies vryf, indien nodig. Haar een-met-aarde-houding, gedeeltelik Ohlone en gedeeltelik Beverly Hills, het my herinner dat baie van die groen denke wat vandag gewild is, die inheemse Amerikaanse houding oor die land, die heiligheid en wysheid daarvan herwerk. Die beweging van tafel tot tafel is deels 'n afwysing van Big Agra en 'n terugkeer na die soort seisoen- en klimaatbewuste kookkuns wat inheemse Amerikaners gewaardeer het lank voordat die kulinêre towenaars van New York en San Francisco rou boerenkool geplaas het. n bord. Holistiese medisyne het sy oorsprong in Oosterse praktyke, maar ook inheems. Miskien kan ons uiteindelik van hulle in plaas van net die inheemse Amerikaners vier.
Toe ry ek huis toe, deur die stad Hollister, wat vroeër Mutsun Ohlone -land was, en verby Fremont, die stad in die Baai, vernoem na die beroemde Indiese moordenaar. Daarna Oakland, wat 'n gesondheidsentrum vir inboorlinge het, en Berkeley, waar daar vermoed word dat die beroemde universiteit se Hearst Gymnasium -swembad spook weens die 12 000 inheemse oorblyfsels daaronder. Onlangse konstruksie in West Berkeley, aan die waterfront, het 'n Ohlone -begraafplaas opgegrawe, 'n herinnering daaraan dat daar mense was voordat die blankes kom en besluit het dat hierdie goue heuwels en hierdie sprankelende baai die laaste en grootste verkryging van hul ryk.
Die mense, die Indiane, oorleef deels as plekname: Yosemite National Park, Mojave-woestyn, Ohlone Greenway. Maar so ook die mense wat hulle vernietiging teweeggebring het: Fr & eacutemont, Carson, Sutter.
Botaniese monsters is kosbare vrag, en as dit honderde kilometers op die rug van 'n muil gedra word, is rampe soms onvermydelik. Die botaniese versameling van die Frémont -ekspedisie na Oregon en Kalifornië sou ongeveer 1400 plante bevat het, waarvan sommige eetbaar was of medisinale gebruike gehad het. Maar, soos John C. Frémont verduidelik, "[a] sterfte het skynbaar ons plante in hierdie ekspedisie bygewoon." By die kruising van die Sierra Nevada -gebergte na Kalifornië val die muil wat die plantmonsters dra 'van 'n afgrond in 'n stroom', en die muil of die versamelings kon nie gered word nie. Toe slegs 'n maand se reis oor is, is al die monsters wat van Kalifornië af ingesamel is, deurdrenk toe die ekspedisie in vloedwaters uit die Kansasrivier beland het.
Die ekspedisie het, met die groot hoop, begin in die weivelde naby die Kansasrivier. Frémont was nie net die leier nie, maar ook die plantkundige op die ekspedisie. Hy het opgemerk dat die weivelde 'oral bedek was met 'n groot verskeidenheid grasse', soos die buffelgras Sesleria dactyloides (nou bekend as Bouteloua dactyloides), wat veral volop was naby die bron van die Kansasrivier. Namate die hoogte toeneem, het bome meer algemeen geword en "die hange en breë klowe was absoluut bedek met blomme van die mooiste kleure." Uiteindelik het die ekspedisie oorgegaan van grasveld na 'n woestynagtige gebied wat oorheers word deur bosbessies (Artemisia tridentata), wat so dig gegroei het dat dit dikwels die vordering van die ekspedisie belemmer het.
Frémont het daarna gedeeltes van die Great Salt Lake in Utah ondersoek. Hy het talle plante waargeneem, insluitend Fremontia vermicularis (nou bekend as Sarcobatus vermiculatus), 'n sout spesie wat hy op vorige ekspedisies versamel het. Terwyl die ekspedisie verder noordwes reis, loop die sagbos Artemisia tridentata bly die kenmerkende spesie van die landskap. Frémont beskryf dat die bos se "eenvormige donkergrys tint die land 'n somber en somber voorkoms gee."
Op 4 November 1843 het die ekspedisie sy westelike grens aan die Columbia -rivier bereik. Deur hierdie punt te bereik, het Frémont 'die doel bereik om [sy] opname met [Wilkes'] te verenig en sodoende 'n verbonde verkenning van die Mississippi tot die Stille Oseaan voor te stel. Alhoewel die ekspedisie opdrag gekry het om ooswaarts terug te keer deur die onontginde Groot Basin, het swak gras en moeilike berge Frémont oortuig om die Sierra Nevada -gebergte na Sacramento Valley, Kalifornië, oor te steek en van daar af ooswaarts terug te keer. Die ekspedisielede het moeilike omstandighede verduur terwyl hulle die Sierra Nevada -reeks oorsteek, maar is beloon toe hulle die Sacramento -vallei bereik het deur die skoonheid van die plantlewe.
Sommige plantmonsters het die swaarkry van die reis oorleef en is nou deel van die National Herbarium -versameling, insluitend die blom "Frémont's goldfields" (Dichaeta fremonti, nou bekend as Lasthenia fremontii), wat inheems is aan Kalifornië. In Kalifornië het Fremont ook die Mojave indigobush (Dalea arborescens, nou bekend as Psorothamnus arborescens) en die herfs tansyaster (Machaeranthera asteroides). Die ekspedisie het teruggekeer langs die 'Spaanse roete', waar bome en blomme volop was. Op 'n stadium was die plantegroei so dik dat 'rooi blommetjies' van ver af 'n rooi sandsteen was.
Alhoewel die grootste deel van die botaniese versameling vernietig of erg beskadig is, kon die plantkundiges John Torrey en Asa Gray sommige van die plante identifiseer, waaronder vier nuwe genera en ongeveer twintig nuwe spesies. Frémont beskou die vernietigde eksemplare as 'n "groot verlies, aangesien die botaniese rykdom van die land baie groot is" (brief 89), maar in die Jaarlikse verslag, Het Torrey sy vertroue uitgespreek dat hierdie verlies 'gedeeltelik uit die huidige en volgende seisoene bestaan', aangesien baie van dieselfde land weer verbygegaan sal word en 'n paar nuwe streke ondersoek sal word.
Jackson, Donald en Spence, Mary Lee. Die ekspedisies van John Charles Frémont. Vol. 1, Reis van 1838 tot 1844. Urbana: University of Illinois Press, 1970.
Viola, Herman J. en Ralph E. Ehrenberg. Inleiding tot Die verkenningsekspedisie na die Rotsgebergte, deur John C. Frémont, pp. Washington, DC: Smithsonian Institution Press, 1988.
Die eiendom van 20 hektaar is die laaste oorblyfsel van die oorspronklike 463 hektaar California Nursery Company, 'n eens groot kwekerybedryf wat nasionale aandag aan die Oosbaai gebring het en aansienlik geassosieer is met die ontwikkeling van die kwekerybedryf op 'n staatsvlak.
Die verhaal van die California Nursery-webwerf behels groot persoonlikhede soos Jose de Jesus Vallejo, John Rock, George Roeding en Luther Burbank en assosiasies met historiese gebeure soos die Columbia Exposition van 1893, die ontwikkeling van Golden Gate Park, die Panama-Pacific International uit 1915. Exposition, en die Golden Gate International Expositions van 1939 en 1940.
Die ligging van die kwekeryperseel in die historiese distrik Niles voeg 'n verdere onderskeid by die gebied, wat reeds ryk is aan sy kulturele en kommersiële historiese bates. Die California Nursery -webwerf is gereed om die bestaande historiese Niles -distrik te beklemtoon, en op sy eie te staan ​​as 'n belangrike historiese bate en 'n staatsbestemming.
Historiese en historiese bome
Die stad Fremont heg groot waarde aan die bevordering en beskerming van sy historiese of historiese bome. In die vroeë sewentigerjare het 'n groep genaamd die City Beautiful Committee inligting versamel en verskillende boomsoorte en hul liggings gedokumenteer wat in 1973 deur die stad Fremont gepubliseer is in 'n boekie met die titel Landmark Trees City of Fremont. Hierdie boekie is onlangs opgedateer om bome te "aftree" wat nie die toets van die tyd deurstaan ​​het nie, en om nuwe landmerkbome in te sluit. Hierdie nuwe publikasie is in sy geheel aanlyn hier beskikbaar: Landmark Tree Publication
Boomopname voltooi deur HortScience
HortScience, Inc, 'n toonaangewende tuinboukonsultantmaatskappy van Pleasanton, het 'n pro bono -boomopname vir die stad voltooi en al die 756 bome in die CA Nursery geëvalueer. Die opname stem ooreen met die getalle op die bome op die Self-Guided Walking Tour en Landmark Tree Map hierbo. Laai die opname hier af.
Die City of Bishop in Inyo County, Kalifornië, is vernoem na een van die eerste blanke setlaars in die omgewing, Samuel A. Bishop. Owens Lake is vernoem na Richard Owens, 'n lid van John C. Fremont se verkenningsparty van 1845, wat Kit Carson en Ed Kern ingesluit het. Later het die hele vallei bekend gestaan ​​as The Owens Valley (sien First Settlers hieronder). Die Paiute -Indiane noem Owens Lake met die naam "Pacheta" en die Owensrivier "Wakopee." In grootte is Inyo County vandag die tweede grootste graafskap in Kalifornië met 'n bevolking van effens meer as 18 000 inwoners. Die graafskap is so groot dat verskeie oostelike state wat saamgestel is, netjies binne sy grense sou pas. Inyo County bevat beide die hoogste en die laagste punte in die aangrensende Mount Whitney, 14,496 voet bo seespieël, en Badwater in Death Valley, 282 voet onder seespieël. 'N Verskil van byna 15 000 voet.Daar word algemeen geglo dat die 'Inyo' in Inyo County 'n Paiute -woord is wat 'woonplek van die groot gees' beteken, hoewel sommige geleerdes nou oortuig is dat dit 'n verkeerde vertaling is van die woord 'Indio', Spaans vir Indiër. Dit is moontlik dat die Paiute aan die vroegste Engelssprekende setlaars in die Owensvallei probeer verduidelik het dat dit hul land is deur 'n vorm van 'Indio' te gebruik wat hulle van ander Indiese stamme geleer het, wat dit weer geleer het van die Spaans of Mexikaan, sonder om te besef dat nie alle blanke mans dieselfde taal praat nie. Inyo kan dus eintlik 'Indiese land' beteken.
Inleiding deur Mike Cheuvront
Die eerste wit Amerikaanse ontdekkingsreisigers in die Owensvallei van Oos -Kalifornië het die beroemde bergmanne Jedediah Smith in 1826 en Joseph Walker in 1834 ingesluit. kaarte, het die Oos -Sierra -streek hulle nie besoek nie. Die huidige Walker Lake in die westelike Nevada, die Walkerrivier aan die grens tussen Kalifornië en Nevada en Walker Pass in die suidelike Sierra is vernoem na hul ontdekker, Joseph Walker.
Die bekendste vroeë ontdekkingsreisiger wat die gebied besoek het, was John C. Fremont. Hy was die eerste Republikeinse kandidaat wat in 1856 as president van die Verenigde State verkies het en later 'n beroemde generaal van die burgeroorlog van die Unie. Sy karteringspartytjie in 1845 aan die oostelike Sierra, wat amptelik deur die federale regering goedgekeur is, het die gevierde Indiese speurder Kit Carson ingesluit, na wie die hoofstad van Nevada, Carson City, vernoem is. Ed Kern vir wie Kern County, Kalifornië, vernoem is, en Richard Owens, wat sy naam gegee het aan die Owens -meer naby Lone Pine en later die Owens -vallei self. Fremont het 'n kanon verloor wat hy saamgebring het in geval van Indiese aanvalle iewers naby die huidige Bridgeport, Kalifornië (ongeveer 80 kilometer noord van Bishop). Miskien sal iemand eendag oor die geroeste ou kanon struikel.
Die Stad van Biskop het ontstaan ​​as gevolg van die behoefte aan beesvleis in 'n bloeiende mynkamp ongeveer tagtig kilometer noord, Aurora, Nevada, (Aurora was destyds aan die Kaliforniese kant van die grens en was die setel van die land van Mono County, Kalifornië). In 1861 het beeste troppe beeste ongeveer driehonderd myl van die groot San Joaquin -vallei van Kalifornië, deur die suidelike Sierra by Walker Pass, in die Owensvallei, en dan deur Adobe Meadows na Aurora gery. Onderweg het sommige veehouers opgemerk dat die ongestoorde noordelike Owensvallei perfek was om vee te kweek.
Om die lang reis van die ander kant van die berge te vermy, het 'n paar van hulle besluit om hulle in die vallei te vestig. Samuel Addison Bishop, sy vrou en verskeie gehuurde hande, met ongeveer 600 bees en 50 perde, het op 22 Augustus 1861 vanaf Fort Tejón in die Tehachapi -gebergte in die Owensvallei aangekom. Saam met Henry Vansickle, Charles Putnam, Allen Van Fleet en die broers McGee, was Bishop een van die eerste blanke setlaars in die vallei.
Die veeboere is spoedig gevolg deur skaapwagters wat aanvanklik gesukkel het met 'n gebrek aan voer vir hul vee in die omgewing. Oorblyfsels van hierdie vroeë setlaar se klipgange en heinings kan nog noord van Bishop langs snelweg 395 in Round Valley gesien word (hekdraaddraad is eers in 1873 uitgevind). Met die oprigting van 'n opstal, die San Francis Ranch, langs die spruit wat nog steeds sy naam dra, het Samuel Bishop 'n mark opgerig om beesvleis aan die mynwerkers en sake -eienaars in Aurora te verkoop.
Een van die inwoners van Aurora was destyds 'n jong Samuel Clemens wat later bekendheid verwerf het as skrywer Mark Twain (sien Twain's Roughing It vir sy kommentaar op ons gebied).
Teen 1862 is 'n grens nedersetting (en later die stad), bekend as Bishop Creek, 'n paar kilometer oos van die San Francis Ranch gevestig. Alhoewel die stad steeds voorspoedig is, is die enigste herinnering aan Samuel Bishop se boerdery vandag 'n monument naby die oorspronklike terrein op die hoek van snelweg 168 West en Red Hill Road, twee kilometer wes van die sentrum van Bishop.
In 1866 is die graafskap Inyo gestig uit 'n deel van Tulare County. Die Eastern High Sierra en die Owensvallei was destyds die westelikste grens in Amerika. In 1871 was Daniel Bruhn een van 41 worstelaars wat ongeveer 3000 wilde Spaanse mustangs van Stockton, Kalifornië na Texas, opgepas het. Hulle reis het hulle oor die High Sierra en na die afgeleë Owensvallei geneem, waar hulle meer as 500 perde verloor het. Die afstammelinge van die mustangs dwaal nog steeds wild op die grens tussen Kalifornië en Nevada, net noord van Bishop.
Waterbotsings in die OWENSVALLEY
Tussen 1905 en 1907 is die grootste deel van die grond in die Owensvallei deur boere en boere gekoop teen winskopiepryse deur William Mulholland, superintendent van die departement van water in die stad Los Angeles, onder die dekmantel van 'n plaaslike besproeiingsprojek. Hul eintlike doel was om die water van Owens Valley suidwaarts na Los Angeles te stuur. Teen die tyd dat die beroemde Los Angeles -akwaduk in 1913 voltooi is, was dit te laat vir vallei -inwoners om aksie te neem.
Die akwaduk, 223 myl lank, het geen pompstasies gebruik nie, net swaartekrag -sifone wat water uit die Owensvallei na Suid -Kalifornië gestuur het. Die Stad Los Angeles ontvang 70% van sy water uit die Owensvallei en die Eastern High Sierra. Met die afleiding van water na Los Angeles, het die Owens -meer en die onderste Owensrivier opgedroog en moes talle inwoners van die vallei hulself pak en die gebied vir ewig verlaat. Inwoner van Owensvallei het 'n aantal jare baie vyandigheid teenoor die stad Los Angeles uitgespreek, soos gesien kan word in Dry Ditches, 'n gedigteboekie wat in 1934 deur die Parcher -familie van Bishop gepubliseer is. Die konflik in die Owens-vallei-stad in Los Angeles was die inspirasie van die 1974-film Chinatown, met Jack Nicholson in die hoofrol.
Vandag is die Los Angeles Departement van Water en Krag (LADWP) 'n goeie bestuurder van die land en bied besoekers sowel as die plaaslike bevolking baie ontspanningsgeleenthede, waaronder visvang, jag en ontspanning op eiendom in die stad. Die LADWP bied onbeperkte toegang tot die meeste van sy lande (geen kampeerplekke nie, behalwe op aangewese kampeerplekke) en die deel van die Owensrivier in die vallei is die hele jaar oop vir visvang.
INheemse AMERIKAANSE KULTURELE ERFENIS
Jare gelede, in hierdie breë en pragtige vallei, wat nou die Owensvallei genoem word, grens aan die Sierra Nevada -gebergte in die weste en die White- en Inyo -reeks in die ooste, het 'n oplettende, vindingryke en praktiese volk geleef. Hulle het gelewe van wat die grond kon voorsien. Al hul behoeftes - kos, klere, behuising, medisyne, kuns en vermaak - is bevredig deur hul pogings om te jag en te versamel. In alle seisoene het die land aan hulle oorgegee wat hulle nodig gehad het. Vandag is hierdie mense bekend onder die name wat geleerdes aan hul tale gegee het - Paiute en Shoshone. Hulle woon nou op vier reservate in die Owensvallei. Die mees suidelike is die Lone Pine Indian Reservation, noordwaarts is Fort Independence Reservation en Big Pine Indian Reservation. Die grootste en noordelikste is die Bishop Indian Reservation.
MUSEUMS VAN OWENS VALLEY
Besoek ons ​​Museumbladsy vir meer inligting oor die museums van die Owensvallei.
Vroeë loopbaan en huwelik
Die professionele lewe van Frémont het begin met 'n werk om wiskunde aan kadette in die Amerikaanse vloot te onderrig, en daarna aan 'n regeringsopmeting te werk. Tydens 'n besoek aan Washington, DC, ontmoet hy die magtige senator Thomas H. Benton en sy gesin in Missouri.
Frémont het verlief geraak op Benton se dogter Jessie en het met haar weggejaag. Sen Benton was eers woedend, maar hy het sy skoonseun aanvaar en aktief bevorder.
Die rol wat Benton se invloed in Frémont se loopbaan gespeel het, kan nie oorbeklemtoon word nie. In die dekades voor die burgeroorlog het Benton groot invloed op Capitol Hill uitgeoefen. Hy was versot op die uitbreiding van die Verenigde State na die Weste. Hy word beskou as die grootste voorstander van die Manifest Destiny van die land, en hy word dikwels net so magtig beskou as die senatore in die Great Triumvirate: Henry Clay, Daniel Webster en John C. Calhoun.
Mission San Jose is op 11 Junie 1797 gestig deur vader Fermin Francisco de Lasuen op 'n terrein wat deel was van 'n natuurlike snelweg deur die Livermore -vallei na die San Joaquin -vallei. Dit is die veertiende van die 21 Spaanse missies in Alta Kalifornië. Hulle is gestig om Spanje se aanspraak op hierdie land te verseker en om die inheemse mense die Christendom en die Spaanse lewenswyse te leer. Lees 'n gedetailleerde beskrywing van Founder's Day.
'N Ten volle ontwikkelde missie was 'n selfonderhoudende dorp. Dit is beset deur plaaslike inboorlinge, 'n paar soldate, verskeie ambagsmanne met gesinne en een of twee priesters. Volgens die Spaanse wet behoort die lande en hulpbronne van die sending aan die inboorlinge en sou hulle onder beheer gebring word as hulle geleer het om hulself op die Spaanse manier te bestuur.
Die terrein wat gekies is vir die enigste sending aan die oostekant van die San Francisco -baai, is al vir talle geslagte bewoon deur die Ohlone -Indiane. Hulle dorpie op hierdie plek was bekend as Oroysom. Die Ohlones woon in harmonie met die natuur naby die land en neem wat hulle nodig gehad het vir hul lewensonderhoud, maar mors nooit onvervangbare hulpbronne nie. Wat ons ekologie kon noem, was 'n lewenswyse vir hulle. Hulle kos het sade, wortels, bessies, akkermeel, kleinwild en seekos ingesluit. Drie jaar na die stigting van Mission San Jose het 'n paar honderd Ohlones by die Mission kom woon. Hulle is deur die Spaanse Franciskaanse sendelinge aan 'n nuwe manier van lewe voorgestel. Duisende beeste het deur die sendingreise geloop. Akker koring en ander gewasse is onder leiding van die padres aangeplant en geoes.
Klik hier om meer te wete te kom oor die geskiedenis van Mission San Jose.
Waarom het die sending in Fremont die naam "Mission San Jose?"
Anders as wat u in die meeste boeke gelees het, is ons nie die Mission San Jose de Guadalupe nie. In die vroeë deel van die 1900's is 'n bord op die dak van die museum opgerig met die opskrif "Mission San Jose de Guadalupe." Baie boeke is sedertdien gepubliseer en ongelukkig gebruik die skrywers hierdie verwysing in hul verhale. Toe hierdie sending gestig is, het dit die naam "La Mision del Gloriosisimo Patriarch San Jose" gekry ter ere van St. Joseph. Al ons rekordboeke verwys na die sending as Mission San Jose. Alhoewel die pueblo (stad) San Jose 13 myl suid naby die Guadalupe -rivier gestig is, is die enigste verbinding tussen die pueblo en die ou sending dat albei genoem is ter ere van St Joseph.
16 Julie 1769 - Padre Junipero Serra stig die eerste sending, Mission San Diego de Alcalá
11 Junie 1797 - Mission San Jose gestig deur Padre Fermin Francisco de Lasuen. Lees hier meer oor hierdie dag.
1809 - Sendingkerk van Adobe baksteen en rooihout toegewy.
1868 - Aardbewing verwoes die Adobe -kerk en baie nabygeleë geboue. Die westelike vleuel wat die klooster gehuisves het, bly staan. Dit bevat die huidige Mission San Jose Museum.
1982 - Begin met die heropbou van die Mission San Jose Adobe -kerk soos dit in die 1830's verskyn het.
'Daar is in alle gevalle nie 'n belangriker wingerddistrik in Kalifornië as dit wat rondom die ou Mission San Jose lê nie. ... Die beste wynwingerde is rondom die Mission en Warm Springs, en op die paaie na Irvington en Niles -met ander woorde -op die spore van die groot berg wat bo die distrik uitstyg. " –Charles Howard Shinn, 1889
Nadat ek byna 'n dekade in Los Angeles gewoon het, keer ek terug na die Baai om Chicano Studies en geskiedenis te gee aan plaaslike gemeenskapskolleges. My pendel het my verby die ruïnes van die Gallegos-Palmdale Winery geneem. My nuuskierigheid as historikus het my gelei na die verlede van die ruïnes wat ek as jong seuntjie in Fremont grootgemaak het, ondersoek het. Ek het gou 'n wonderlike verhaal ontdek oor die wynmakery Gallegos-Palmdale in die besonder, en dat Fremont 'n merkwaardige wingerdboukundige en enologiese verlede in die algemeen gehad het. Sedert die Spaanse Sending-era tot en met Verbod, was suid-Fremont (destyds die Washington Township genoem) een van die eerste en mees produktiewe wynstreke in Kalifornië. Alhoewel die Gallegos-Palmdale Winery nie die eerste of die laaste wynmakery in Fremont was nie, is dit 'n simbool van 'n vervloë era van die historiese landbouverlede van Fremont. 'N Verlede wat byna vergete is, maar baie erkenning verdien vir die geskiedenis van wingerdbou en enologie in Kalifornië.
Figuur 1 Ruïnes van die Palmdale Winery. Fotokrediet: The Wine Institute
Die oorsprong van die Golden State se wynbedryf het sy oorsprong in die Spaanse koloniale era. Wynproduksie het aan die einde van die 18de eeu binne die sendingstelsel begin. Die wingerde van Mission San Jose was produktief van 1797 tot 1836. Na die sekularisering van die missies deur die Mexikaanse regering in die 1830's, is die wingerde van die missie verkoop en gefokus op nie-kerklike wynmarkte. In 1849 het 'n vroeë Anglo-Amerikaanse reisiger genaamd Bayard Taylor geskryf: ''n Fransman met die naam Vigne het 100 vate wyn gemaak uit 'n wingerd van ongeveer ses hektaar in Mission San Jose.' Aan die begin van die Amerikaanse besetting van Kalifornië sou Anglo-Amerikaanse setlaars wingerde plant en Franse steggies uit die hele Europa invoer. In 1862 het J.C. Palmer 10 000 steggies van verskillende variëteite uit Frankryk en Spanje ingevoer. In hierdie era sou die wingerdstokke van die Kaliforniese erfeniswyn, Zinfandel, ook in die omgewing bekendgestel word. Teen die begin van die eeu sou die suidelike provinsie van Alameda 'n internasionale reputasie verdien het vir sy wyn en wingerde.
Teen 1893 het die huidige distrikte Mission San Jose en Irvington 1,627 hektaar wingerde in produksie. Hierdie wingerde het 5,092 ton druiwe verbou, en die wynkelders het 2,058,800 liter wyn geproduseer. Interessant genoeg, wat gesien kan word as die ekwivalent van 'n bietjie "Silverado Trail" volgens die standaarde van 1893 langs die goed gereiste hoofweg van Washington Boulevard wat teen die heuwel oploop vanaf die Irvington-distrik na die Mission San Jose. As u oos verby die huidige Driscoll/Osgood-pad langs die Washington Boulevard reis, sal u 'n bietjie in die middel van die historiese wynland in die suide van die provinsie Alameda neem. As 1893 die vroeë historiese hoogwatermerk was, sou die wêreldwye phylloxera-besmetting van die 1890's die historiese laagtepunt wees.
Figuur 2: Kaart van Washington Township Wynkelders. Sleutel: 1. Baard/Gallegos/Palmdale Winery 2. Grau-Werner (Los Amigos) 3. Rosa Bez 4. DeVaux 5. Riehr Winery 6. McIver/Linda Vista Winery en 7. Stanford/Weibel Winery.
Net soos die res van die wynwêreld, sou die herstel van die wêreldwye phylloxera-epidemie stadig in die suide van die Alameda-land wees, maar verder vererger deur die plaag van verbod. Wynproduksie ná die herroeping van die 18de wysiging is verder vertraag as gevolg van die landbouvereistes aan die tuisfront vir die Tweede Wêreldoorlog. Nasionale en internasionale politiek opsy, teen die middel van die eeu het die toekoms vir die wynland in die suide van Alameda County helder gelyk. Mission San Jose en Irvington se wynkelders en wingerde sou binnekort hul plek in die wynbedryf in Kalifornië herwin.
In 1948 het die legendariese Frank Schoonmaker van Gourmet tydskrif het geprofeteer oor die verlede van die streek en wat destyds as 'n belowende toekoms beskou is
'Daar is ook wingerdstokke oos van die baai op die lae heuwels rondom Mission San Jose ... wat alreeds bekend was vir die uitnemendheid van sy oesjare in die 1850's en as ons ooit wyne in Amerika wil hê wat eerlik' fantasties 'genoem kan word. 'Dit is verseker een van die distrikte waaruit hulle sal kom.'
Van die Livermore -vallei tot die Santa Cruz -berge, die toekoms lyk belowend vir wyn uit die Bay Area in die oog van Schoonmaker. Gedurende die vroeë dae van die "herroeping" het wynprodusente in San Joaquinvallei die mark oorstroom met subparante wyn gemaak van tafeldruiwe. Plaaslike wynmakers in Fremont het die vinnige geld weerstaan ​​en gefokus op die ontwikkeling van kwaliteit wyn vir die verbruiker. Robert Maylock van die Los Amigos -wynmakery was een van die eerstes in die staat wat Pino Noir in 1943 geplant het, en later eksperimenteer deur Cabernet Sauvignon in 1945 te plant. Los Amigos het sestig medaljes gewen, een goud vir Zinfandel en 'n eervolle vermelding vir sjerrie by die staatsbeurs. Dit het gelyk asof die gebied sou herstel, maar die geskiedenis het beslis 'n manier om vuil truuks oor die toekoms te speel.
Die ruïnes van die Gallegos-Palmdale Winery wat my aandag getrek het as 'n seuntjie, en later as 'n volwassene, sou ek binnekort ontdek het 'n wonderlike geskiedenis. Die oorsprong begin met twee van die vroeë Anglo-Amerikaanse emigrante na wat later die Washington Township, E.L. Baard en John Horner. Die twee het 30.000 hektaar Mission San Jose Land in 1850 gekoop. 'N Jaar later het Beard Horner gekoop en 'n nuwe wingerd geplant wat hy van 1851 - 1881 sou bedryf. In 1881 het Juan Gallegos, 'n immigrant uit Costa Rica, die landgoed gekoop en sou binnekort die profiel van die wynkelders verhoog soos geen ander produsent nie. Ongetwyfeld sou hy die eerste Sentraal -Amerikaanse wynmaker in die geskiedenis van Kalifornië word. Gallegos sou 'n tuinlandgoed naby die ou sending bou, sowel as 'n wynmakery en distilleerdery. Die Gallegos-wynmakery en -distilleerdery was een van die eerste wynmakerye in die staat wat deur swaartekrag gevoer is, mensgemaakte grotkelders en sy eie koöperasie. Vanaf die Mission Era tot die laat 19de eeu sou die Latino -teenwoordigheid in wynmaak in die suide van Alameda County verteenwoordig word.
Figuur 3 The Gallegos- Palmdale Winery. Fotokrediet The Wine Institute
Gallegos sou die landgoed later in 1892 aan sy swaer, Carlos Montealeagre, verkoop. Montealeagre sou die wynmakery dan aan die Palmdale Corporation verkoop, waarvan hy en sy gesin beherende belang het. Teen 1893 het die Palmdale Company 600 hektaar wingerde met 'n totale jaarlikse produksie van 2,400 ton druiwe en meer as 1,250,000 liter koöperasie. Op 'n tyd het die Gallegos Winery die tweede grootste wynkelder in Kalifornië gehad. Die Palmdale Winery sou nog 'n keer van hande verander voor sy uiteindelike ondergang en vernietiging op 18 April 1906. Die aardbewing wat San Francisco sou verwoes, sou ook die Palmdale Winery en Distillery weinig straffeloos toon.
Figuur 4 Oos-kant van die Gallegos-Palmdale-kelder.
Waarom het Fremont dan nie die volgende Napa, Sonoma of selfs 'n opkomende Paso Robles geword nie? Die antwoord lê oral in die blokke en blokke van huise, en die afwesigheid van blokke wingerdstokke. Die wynkelders van die suide van die provinsie Alameda is al lankal ondergeploeg vir onderafdelings. Die vinnige voorstedelikheid van die Baai-gebied in die na-oorlogse era het te veel ekonomiese geleenthede gebied vir grondverkope vir latere geslagte landbou- en boerderygesinne. Al wat oorgebly het van die vervloë wynverlede is die ontwikkelings van koekiesnyers, wat nou Mission San Jose en Irvington uitmaak. Die gebrekkige afsterwe van die wynbedryf in Fremont het in 1996 definitief tot 'n einde gekom, toe die vonkelwynprodusent Weibel Vineyards, die laaste wynmakery in 1996 in Woodbridge, Kalifornië, sy wortels getrek het.
Die einde van Fremont se wynbedryf was moontlik onvermydelik, maar die erfenis van wyn- en wynmaak in die suide van Alameda County gaan nie verlore nie. Trouens, ons in die baai is omring deur 'n wonderlike wyn -heelal en kan daarin gedompel word as 'n mens dit wil. Een van die vele voordele daarvan om in die baai te woon, is dat ons naby die beste wynproduserende streke ter wêreld woon. Ons is ook 'n kort daguitstappie of 'n naweekwegrit van 'n paar fantastiese AVA's wat opdaag.
'N Moet vir elkeen wat Kalifornië huis toe noem, 'n pelgrimstog na beide Napa en Sonoma maak. Alhoewel Napa -proe -kamerfooie 'n bietjie duur kan wees, is die wyn en die ervaring die moeite werd vir enige wynliefhebber. Sonoma is miskien 'n ideale bestemming vir iemand met 'n pallet wat 'n wye verskeidenheid wynvariëteite soek, maar Sonoma moet nie 'n 'tweede viool' vir Napa wees nie, wat wynkwaliteit betref. Napa en Sonoma is letterlik twee kante van dieselfde munt, in terme van geografie en die impak en invloed daarvan op die wêreldwye wynwêreld vandag.
Vir die wynliefhebbers wat net na Napa en Sonoma wil gaan, of wat dalk 'n bietjie provinsiaal en lojaal aan hul plaaslike wynstreek wil wees, daag ek u uit om ons land te verken! 'N Naweekuitstappie noord van die baai na die skilderagtige en afgeleë Anderson -vallei is 'n moet. Hierdie AVA huisves wonderlike Pinot Noirs en ongelooflike aromatiese witwyne. 'N Naweekreis suidwaarts na Paso Robles sal nie teleurstel nie. 'N Nuwe pas in die Kaliforniese wyn, waarvan die meeste wynplase in die negentigerjare geplant is, het hierdie uitstekende Rhone -variëteite en 'n restaurante wat ongeëwenaard is aan die sentrale kus van Kalifornië.
Wil u wynproe, maar wil u nie te veel tyd onderweg spandeer nie? Daar is baie wynroetes in Noord-Kalifornië tussen die Anderson-vallei en Paso Robles wat 'n bietjie verken moet word en wat op 'n kort daguitstappie gedoen kan word. Op die rand van die baai, van Saratoga langs die snelweg 9 tot Santa Cruz langs die snelweg 17, wag 'n paar wonderlike wyne en vriendelike proelokale. Die Santa Cruz Mountains AVA bied Pinots, Cabernet Sauvignons, Zinfandels en 'n paar tradisionele Italiaanse variëteite. Die Ridge Winery op Montebello Road in Cupertino is in die eerste plek 'n pelgrimstog wat alle wynliefhebbers moet maak (kyk vir fietsryers). 'N Kort entjie suid van die baai langs die 101 is 'n wynpad wat vir baie van die proelokaal se radar af is, maar die Arroyo Seco en die Santa Lucia Hoogland is bekend vir sy wingerde. Alhoewel baie min van die wynkelders hier proelokale het wat vir die publiek oop is, is hierdie wynkelders in Monterrey County die moeite werd (bel net vooraf en vra vir 'n privaat proe).
Laastens, maar nie die minste nie, is die Livermore Valley AVA in die oostelike baai. 'N vinnige rit langs die 580 of snelweg 84 bring u in die middel van die wynland, minder as 'n uur van die meeste stede in die baai. Livermore se nalatenskap van wyn skyn dié van die ou Fremont -wynkelders stap vir stap, met soortgelyke wortels in die sending -era, en wankel deur die dubbele skokke van phylloxera en verbod. Die volharding van die landboubedryf in Livermore bied 'n toekoms vir wyn aan die oostekant van die suidelike voet van die provinsie Alameda. Livermore is gelyktydig een van die oudste en jongste AVA's in Kalifornië. Op 'n tydstip was die wynbedryf in Kalifornië op Livermore gesentreer. Wynmakers uit die Livermore -vallei het die Verenigde State se eerste internasionale goue medalje in 1889 op die Parys -uitstalling gewen, byna 'n eeu voor die beroemde oordeel van Parys in 1976.
Livermore Valley huisves meer as 50 wynkelders, waarvan die oorgrote meerderheid in die vroeë 2000's ontstaan ​​het. Hierdie laat bloei maak dit selfs jonger as die ontwikkeling van Paso Robles. Livermore verskyn stadig as 'n opkomende streek, maar sukkel om 'n identiteit te vind. In Livermore kan u die tweeling van Fremont se wynerfenis sien wat by geboorte geskei is. Aangesien Fremont se wynerfenis lankal verval het in die jaarlikse geskiedenis, en Livermore nou 'n renaissance ondergaan het, is dit vinnig geneig om die verlede wat so baie jare gelede deur Frank Schoonmaker geprofeteer is, terug te neem. Sommige sê dat elke bottel wyn 'n verhaal is wat 'n mens dieselfde kan sê vir die wingerde in die wingerde. Alhoewel die wyne van Kalifornië en Bay Area jonger as Europa is, het dit nie net 'n ryk geskiedenis nie, maar ook baie verhale wat oorvertel moet word. Die volgende keer as u 'n lekker bottel Kalifornië -wyn geniet, moet u u glas na die plaaslike wyngeskiedenis bring wat dit alles moontlik gemaak het. Cheers!
Singleton, Jill M. "Lost Wineries and Vineyards of Fremont, California. " Museum of Local History. Museum vir Plaaslike Geskiedenis. Web. 03 Junie 2011. http://www.museumoflocalhistory.org/pages/wineries.htm
Reichl, Ruth. Geskiedenis in 'n glas: sestig jaar se wynskryf van fynproewers. New York: Moderne biblioteek, 2007. Druk.