'N Dag saam met die vroue-fietsryspan in Afghanistan - Diverse
'N Dag saam met die vroue-fietsryspan in Afghanistan
Die laaste dag van die verfilming van die Afghan National Women's Cycling Team vir die komende film Afgaanse siklusse het 'n onverwagse hoogtepunt geword van my eie jare van fietsry in Afghanistan.
Afgaanse siklusse Direkteur en mede-ambassadeur Sarah Menzies, Matador, en ek het met die afrigter vergader en buite Kaboel gery om die span te begin. Pakistaanse vragmotors wat swaar gelaai is, het met donderweer gestaan ​​toe fietsrye gereed was. Die gewaardeerde Afgaanse fotograaf en my vriend Farzana Wahidy het die span saamgesnoer om te dokumenteer vir haar komende boek oor Afgaanse vroue, 'n projek waaraan sy al etlike jare werk.
Soos op vorige oefenritte saam met die span, was dit met groot besorgdheid dat ons gekyk het hoe hulle op die snelweg uitstap. Mans staar na die meisies van alle rigtings, motors geslinger, vragmotors draai om mekaar in 'n tipiese Afgaanse chaos. Die meisies het so kwesbaar gelyk op hul skraal bande wat in die buitewand beland. Stof het gewaai, en die windvlae het hulle uitgedaag om 'n lyn te hou. Ons het almal 'n gevoel van 'n swaar verantwoordelikheid gehad toe hulle afstap.
Tyd vir 'n ingewande-ondersoek: Hulle doen dit nie vir ons nie. Dit was hul oefenveld, en vir hulle was dit die risiko wat hulle elke rit teëgekom het. Maar dit het ons steeds op die voorgrond gebring. Met 'n groot sluk spring ons in die motor sodat Sarah en Farzana die rit kon verfilm.
As om nog 'n element van risiko by te voeg tot 'n reeds erg belaaide reis, gaan Sarah uit die oop rug van die Corolla-luikrug skiet. Ek het agteruit gekniel om my arms om haar middel te draai en haar in te hou, met die wens dat ons gedink het om 'n bandjie of bungees te bring. Ek vertrou op ons standvastige bestuurder, Mohammad, en hou vas, Sarah verfilm, stof draai om elke keer as vragmotors in die teenoorgestelde rigting verbygaan, en ons hou voortdurend met Najibullah en Mohammad kontak, terwyl Farzana by die syvenster uitskiet.
Na ongeveer 30 km het ons afgetrek op 'n sypaadjie wat weer in die rigting van die berge gaan. Dit was leeg en ons almal, selfs die meisies, het 'n sug van verligting geblaas. Ons het 'n paar uur in relatiewe vrede verfilm, terwyl die span stilgehou het vir spesifieke skote wat ons nie uit 'n bewegende motor kon kry nie. Tydens 'n watervakansie het die meisies gaan sit en Coach my tot 'n kort wedren uitgedaag. Ek het nie van plan gemaak om op hierdie reis te ry nie, so ek het geskeurde jeans onder my lang romp en tuniek en my betroubare Dansko-klompies aangehad - maar ek is altyd op pad. Aangesien ons van die hoofweg afgesonder was, het ek my nie oor my kopdoek of helm bekommerd nie en het sy die fiets van Massouma gegryp terwyl sy rus. Gelukkig was ek gewoond daaraan om tuis op my enkelspeep te gaan staan, want toe ek gaan sit, was my knieë amper in my oksels, die sitplek was so laag. Ek het opgestaan ​​en maklik ingeduik, tot sy ooglopende verrassing tot Coach gekom.
'N Uur later wou Sarah nader aan die berge kom en 'n skoot verken. Toe ons dit uitwys, het die moeë span in die motor geklim om teen die bult op te ry. Ek het Coach se fiets gegryp, wat vroeër op ons reis geskenk is deur ons span 'werktuigkundige', Ky.
'Okay, Shannon, ons jaag?' vra hy met 'n glimlag.
Uh, hel ja! Nazifa het die motorrit verwerp en aangesluit, sterk ten spyte van haar klein grootte. Selfs Sarah en Najib het op die fietse gehardloop toe ons die 'B-span bymekaargemaak het.' Ons vier het reguit na die heuwels gery, terwyl Mohammad die span voor ons gery het. Ek het gesukkel om my voete op die spd-pedale in my klompe te hou, maar het gelukkig uit die saal agter Coach geklim. Nazifa was net agter, maar begin moeg word, want sy het al 'n paar uur gery. Agteruit gesien, was Sarah en Najib 'n entjie terug, en uiteindelik draai ek om na die kruin om na die klein figuur van Najib in die verte te gaan kyk, met sy fiets.
Coach en ek stop aan die bokant en stap af om te jubel oor Sarah en Nazifa, wat water nodig het, en om te leer hoe om ratte te wissel. Sy maal stadig op haar kleinste ring. Ek besef onbedoeld. Ek draai om en beduie na Najib laggend en vra Mohammad om hom te gaan haal en hom 'n lang, warm stap te red. Intussen het ek en Coach gaan rus, en ek het hom geleer hoe om vuis te slaan.
Sarah gaan voort met haar speurder en besluit dat ons finale skoot naby die pad sou wees waar 'n groep meestal verwoeste modderhuise in 'n veld gestaan ​​het. Ek het aan Coach gesê hy kan met Sarah in die motor ry, en ek het sy fiets met 'n glimlag gesteel, sodat ek 'n paar keer buite die kamera saam met die meisies kon sluip. Dit is die dinge wat my die meeste bekommer as die meisies ry, die afdraandes - hul fietse het min tot geen remkrag nie.
Massouma, een van die nuwer en ongeskoolde ruiters, is kommerwekkend geneig om vinnig te bestuur en dan haar voete te sleep. Dit kan verklaar hoekom sy met 'n rolverdeling op die een hand ry. Daar is 'n magdom dinge wat hierdie meisies nodig het, en basiese hanteringsvaardighede, staalfietse met goeie remme, en skuiflesse is bo-aan die lys. Moed, dit het hulle. Bepaling ook. 'N Paar waterhokke sal ook nie verkeerd gaan nie, so hulle hoef nie te wag vir Coach om sy motor te stop en plastiese waterbottels uit te steek nie.
Ongeag hul gebrek aan stopkrag, hou die meisies nie terughou nie - hulle ry so vinnig as wat ek gewaag het sonder om 'n helm aan te trek, en ons kruis af, wind in ons gesigte, glimlag en lag. Dit was die eerste keer in die vier jaar dat ek in Afghanistan ry, dat ek die geleentheid gehad het om met meisies te ry.
Soos die Afgaanse parlementslid en aktivis Fawzia Koofi in ons laaste onderhoud van die reis gesê het: "Die tyd het gekom om op te hou om na Afgaanse vroue te verwys as 'arme Afghaanse vroue', dit verander niks. Dit is tyd om hulle 'sterk Afgaanse vroue' te noem. Omdat dit die enigste manier is om die persepsie van Afgaanse vroue te verander en hulle aan te moedig om te slaag. '