Ek weet nie hoe om die woorde te vind om hierdie blog te skryf nie. Ek het oor baie jare geleer om stresvolle situasies te hanteer. In my ingewande lê daar nie meer ‘n maagseer nie, daar lê ‘n boek; en tussen die blaaie lê die stories van my lewe.
Ek moes hom vandag sien sodat hy sy sielkundige verslag kan voltooi wat voorgelê moet word aan die paneel. Hy is vir ons gegee in 2006 toe Charlotte gediagnoseer is, hy loop die pad saam met ons al vir dertien jaar. Hy ken my gesin, hy ken my.
Daarna volg 24-uur urine opruimingstoetse. Ek mag nie meer as twee liter water inneem nie, maar ek skei 2.6 liter uit. Ek druip die toets! Terwyl ek die toets vir die tweede keer herhaal huil ek sover as wat ek urine meet.
Vir die eerste keer in ‘n lang tyd sien ek hoop in my kind se oë. Ek sien lewe. Ons geloof en wetenskap is in alignment. Ek dink vir ‘n vlietende oomblik daaraan dat dít is hoe ‘n ma moet voel as sy haar surrogaat babatjie in iemand anders se lyf sien. Dis ‘n lewegewende vreugde wat ek nog nooit gesien het nie.
So oop en weerloos in woorde uitgedruk… Soos mens lees ry ek saam met jou die wipplank van die lewe…. Jy mag maar en dankie vir die deel.
Jy is geopereer, en ek het dit nie geweet nie. My hart is seer daaroor, maar ek glo jy was omring deur omgee mense. Liza, hierdie is omtrent ń alleen pad, vir jou en jou kind, en tog is julle saam. Jou fotos vertel baie.
Ja ek het die voorreg gehad om deur Charlotte pamperlang te word. Dit was nuut, die rolle omgeruil en dit was vir my kosbaar ✌️✌️✌️
Mag ek jou skrywe by my reblog? Ek sal graag wil hê van die ander ouens moet by jou begin lees. Maar sê as jy nie rustig daaroor voel nie.
Jy is baie welkom. Ek wroeg voordat ek skryf, maar as die woorde daar buite is behoort dit nie meer aan my nie. 🤗🤗🤗
Ek het jou hier in blogland kom kry. Dankie dat jy blaaie van jou lewensboek so oopslaan en hierdie reis uitskrywe. Jou reis saam met jou kind, jou liefde is vir my inspirerend. Ek bid vir julle en weet julle sal veilig deur hierdie unieke reis. Seënwense.
Liza dankie dat jy deel. In jou woorde gee jy vir ander hoop aan en wys jy sterkte wat net van bo kan kom. Mag jou woorde ook vrede bring en genesing. Sterkte vir die pad wat oor is…
Dankie Toortsie, as jy mooi kyk sal jy die bewerige buitelyne van daardie voetspore sien. Maar ons trap en ons trap vas!
Sjoe, wat n reis! Jy beskryf dit so goed. My niggie het so 2jr gelede haar nier vir haar man geskenk. Hulle was albei vir n hele ruk maar taamlik siek daarna. Jy gee my n idee van die reuse stap wat julle almal moes tree om anderkant uit te kom. Ek haal my hoed vir julle af.
Jy is die tweede mens wat prontuit vir my sê hulle sal nie so iets kan doen nie, ek bewonder jou eerlikheid.
Mens weet nie waartoe jy in staat is voordat jy nie met realiteit gekonfronteer word nie. Ek wou nog altyd ‘n skenker wees, ek het nie gedink dit sal vir my eie kind wees nie. Maar ek het ook die nefroloog gevra of hulle nie ‘n stukkie lewer ook wil vat terwyl hulle my oopmaak nie. Sy het nee gesê…
Ek sal graag oor vyf jaar wil terugkyk op hierdie pad en sien dat dit goed was. Ek stuur vir jou baie liefde.
Baie dankie vir die deel hiervan, jy skryf dat dit voel of ek saam met julle op hierdie pad reis. Baie sterkte.