Caisse d'Epargne - Geskiedenis van 'n instelling - Die versamelings - 2022
Almal ken die Spaarbank en sy boekie A. Spaarbanke het aan die begin van die 19de eeu verskyn toe sekere sakekringe bewus geword het van die grense van ekonomiese liberalisme. Die eerste onderneming het sy deure geopen by Rue du Louvre 19 in Parys, in 'n herehuis wat deesdae 'n pragtige raadsaal, 'n gevormde gevel en deurblaaie met die arms van die eerste eienaar bevat.
'N Privaat herehuis wat bestem is vir finansies
Baron Thoinard de Vougy, boeregeneraal, dit wil sê belastinggaarder onder Louis XV, het in 1730 'n pragtige privaat herehuis laat bou, versier met verguld en skilderye, in Coq-Héron 9, 9. Sy skoonseun word tussen 1786 en 1798 die eerste president van die hof, en die hotel word bewoon deur die direkteur van indirekte belastings.
Die konsep van spaar- en voorsorgversekering is gebore gedurende die era van verligting; 'n bankier met die naam Delessert het in 1787 die "Royal Life Insurance Company" van stapel gestuur, waarvan hy die posisie van direkteur beklee het en verskeie versekeringsformules aangebied het. Onder die aandeelhouers en direkteure vind ons bekende en bekende figure soos Condorcet, Talleyrand, Mirabeau.
Aangesien die rewolusie nie ver was nie en die publiek ander bekommernisse gehad het, is hierdie maatskappy in 1793 ontbind, maar dit kan beskou word as die voorvader van die Caisse d´Epargne.
Onder die Directory and the Empire het die Enfantin-broers 'n bank in hierdie herehuis opgerig.
Die skepping van die Paryse spaarbank
In Mei 1818, volgens die Engelse model, het baron Benjamin Delessert (seun van die vorige) wat met die hertog van La Rochefoucauld-Liancourt verbonde was, besluit om nog steeds op dieselfde plek 'n instelling met die naam Caisse d´Epargne te open. Dit is daarop gemik om gewilde besparings aan te moedig, maar die publiek moet op die hoogte wees van die verdienste om hul geld goed te bestuur in tye van moeilike ekonomiese toestande. Die baron het gesê "laat ons probeer om die mense die voordele te laat verstaan, ons kan amper die wonderwerke van die ekonomie sê" voordat hy die beroemde spaarboek waar die betalings en die rente geregistreer is, eintlik die voorvader, aan die spaarders gee. van ons boekie A.
Die stigters van die Paris Savings Bank het die staat gevra om hierdie vorm van spaargeld te waarborg en te versprei wat gereserveer is vir die minder bevoorregte deel van die bevolking. Die deposito's op pasboeke is dan in annuïteite op die staat geplaas, wat min risiko inhou en 'n goeie vergoeding bied.
Hierdie instelling is in die eerste plek 'n privaat maatskappy, waarvan die stigters bankiers is, soos byvoorbeeld Laffitte, goewerneur van die Banque de France, administrateurs van die Royal Maritime Insurance Company 'of selfs Baron de Staël, klein seun van Necker.
In Julie dieselfde jaar het Lodewyk XVIII die bestaan ​​van die "société anonyme" wat in Parys gevorm is, onder die naam Caisse d'Epargne et de Prévoyance, goedgekeur, maar die verwagte sukses was traag!
Institusionalisering van spaarbanke
In 1835 het die staat ingegryp en deposito's aan die Koninklike Tesourie gewaarborg, 'n vaste rente betaal, die bestuur toe aan die Caisse des Dépôts toevertrou en die spaarbanke tot 'private instellings van openbare nut' verklaar. 'N Wet van 1835 het spaarbanke die status van openbare nut gegee. In 1881 is die poskantoor gemagtig om die Nasionale Spaarbank te stig, wat in elke poskantoor gevestig is. Sedertdien het spaarbanke spaargeld uitgeput, wat hulle weer in die plaaslike ekonomie inspuit. Met hierdie transformasies kom die vertroue van spaarders terug en neem dit toe. Soveel so dat Frankryk 12 jaar later nog 364 Caisses d'Epargne in die land het.
In Julie 1895 moes die Caisses d´Epargne die wet nakom wat aandui dat die beginsel van die gebruik van fondse die van staatsfondse was. Daarbenewens moet hulle 'n spesiale en addisionele reserwefonds vorm, genaamd 'persoonlike fortuin', benewens dat die verpligte reserwe oortollige inkomste ontvang om kapitaalverliese te dek. Hierdie 'persoonlike fortuin' bestaan ​​uit skenkings, subsidies en die balans tussen die rente wat ontvang is en die bedrae wat aan deposante betaal word. Hierdie bykomende reservaat sal gebruik word om maatskaplike behuising, baddens en storte, nasionale solidariteit, maatskaplike higiëne, hulp of liefdadigheid te finansier.
Die Caisses d´Epargne neem ook deel aan die lewe van gemeenskappe en openbare liggame deur lenings aan hulle toe te staan. Daar kan dus gesê word dat hierdie besparings 'n groot rol gespeel het in die finansiering van die nasionale ekonomie.
Na die oorlog het byna alle huishoudings 'n pasboek gehou ... maar hierdie instelling het byna nooit die lig gesien nie, want dit was soos die banke gemagtig om aan spekulatiewe aktiwiteite deel te neem ...