Notas van 'n Marokkaanse Ramadan - Versamelings
Notas van 'n Marokkaanse Ramadan
Bryony Cottam hou ander gaste dop vir die oproep om vinnig te breek tydens Ramadan.
'SO JY SIT op die heining,' sê hy beskuldigend. Hy glimlag vir my en skink vir hom tee in 'n glas.
Ek doen nie glo in God. Ek weet egter nie dat hy nie bestaan ​​nie. Niemand weet daardie goed. Ons sal dit waarskynlik nooit doen nie. Daar is baie dinge in die heelal wat nie verklaar kan word nie en die wetenskap kan net so ver gaan, so mooi kyk voordat dit in die pad van homself kom en verander wat ons sien. Dit verklaar ook nooit 'hoekom' nie, net 'hoe;' miskien beteken dit iets. Maar ek het nie geloof.
In plaas daarvan sê ek: "So het jy verduidelik, wat is die verhaal agter Ramadan?"
'Geen verhaal nie. Ten minste nie die soort wat u soek nie. Nee, Ramadan is toe die Koran van die hemel na die aarde geval het. " Hy kyk na my uit sy teeglas en verberg 'n glimlag. 'Dit is een van die dinge wat God ons beveel het.'
'Soos die tien gebooie?'
"Julle ... dit is een van die vyf pilare van Islam. U moet Ramadan doen. U moet vyf keer per dag bid as u tot gebed geroep word. " Hy tel hulle op sy vingers af. 'Liefdadigheid, jy moet aan die armes gee. En jy moet na Mekka gaan, 'n pelgrimstog. Maar net as u die middele het. "
'En die vyfde?'
Hy kyk na sy vingers en tel vier. 'Ek weet nie. Ek dink dit is egter belangrik ... "
Bedags is die strate stil. Winkels word vroeg oop en toe om die hitte te vermy, en teen sononder word die stad stil as 'n spookdorp. Slegs die skaduwees toon beweging in die verligte woonstelvensters, dié van gesinne en vriende wat saamgebring is om te eet. Sodra die nag val, word die stad lewendig.
Ons benut die koel, stil oggend en koop kruideniersware vir die nag. Tamatie-vleis-kikkererwensop, vetgesnyde pannekoeke of ruige brood en soet heuningkoeke gevul met sesamsade of dik met amandelpasta wat op die bord, dadels, 'n gekookte eier en melk vorm, vorm die tipiese Ramadan-maaltyd in Marokko.
'Moet jy nie die aand elke aand dieselfde ding eet nie?'
'Wel, ons eet dit slegs tydens Ramadan.'
Ons pluk croissants en olywe-gevulde brood by 'n kafee, vlieë en wespies kruip weg deur hope glasuur en poeiersuiker, en neem twee koeke wat waardig lyk om in die beste patisserie in Frankryk verkoop te word.
Nadat ek spyskaarte buite verskeie restaurante gelees het, ontdek ek dat almal hierdie maand dieselfde is: "Ramadan Special."
'Hoe sê jy twee?'
"Zouje, maar jy kan sê deux. Selfs daardie ou bedelaar op straat praat Frans. "
'Neem ons nie baie kos nie? Is dit nie jammer om jouself te kloof na 'n dag van vas nie? '
'N Glinster. 'Dit is vir almal. Boonop gaan Ramadan daaroor om waardering vir wat u het, dankbaar te wees. Moenie jouself honger ly nie. '
Ons struikel ons pad deur en oor en rondom stalletjies in die ou stad Medina, pluk kruisement, groot ryp vrugte en sardientjies. 'N Man wuif 'n stekelrige peer uit sy wa na my terwyl ek na 'n houtblad staar waarvandaan vyf skaapkoppe na die lug opkyk, doodoog, tande gebars en grynslag. Versier met pietersielie.
Alles is vars en goedkoop. Ons ondersoek die stapels vleis by die slaghuis en probeer graag iets nuuts en onherkenbaar by straatverkopers. Ek het eenkeer 'n skaapbreintoebroodjie om hierdie rede probeer, verkeerd. Nadat ek spyskaarte buite verskeie restaurante gelees het, ontdek ek dat almal hierdie maand dieselfde is: "Ramadan Special."
Ons kies een met hoë plafonne en ou skilderye van mans te perd, woestyne en kasbahs, en gaan sit onder 'n groot kandelaar. Die ander tafels word elk deur een of twee mans beset, die vreemde paartjie, wat meestal koerante lees of rustig voor hul bakkies sit terwyl 'n titspan sop die rondte van die kamer maak.
Ek kyk na die tyd; slegs 7:20, en die oproep om vinnig te breek, is eers halfuur. Ons sit dus, almal van ons, 'n restaurant van mense wat almal na ons sop kyk.
'Dit word koud,' museer ek.
'Ja, jy kan eet as jy wil.'
Ek speel met 'n afspraak in plaas daarvan, rol dit om die skinkbord en druk dit dan effens met my vingerpyp vas, plak dit soos plakpapier op die papier.
'Die datums en melk is tradisioneel, en in die verlede, in die woestyn, sou mense vinnig daarmee breek, waar niks anders baie beskikbaar was nie.'
Ek verbeel my kwaad mae wat uit protes teen gedroogde vrugte en kameelmelk sukkel ná 'n dag in die son gebak het, en gewonder hoe lank jy so kan leef, al daardie vesel - en dan onderbreek die oproep my gedagtes. Ek kyk op van my gemartelde datum om te sien hoe 'n man aan 'n tafel voor sy sak stadig sy papier neerlê en vinnig na die ander gaste kyk op die blaaie, pouse om te verifieer en dan hartlik in te haal.
Ek lag. 'Wel, ek sien beslis daarna uit nadat ek gewag het.'
'Ek het op die nuus gehoor dat daar 'n protes kan wees, sommige mense neem pieknieks en eet buite op die gras, sulke dinge. Die regering sê dit sal die onlustepolisie op hulle instel. "
"Vir 'n piekniek ?! Ek bedoel, ek sien waarom mense aanstoot neem ... "
'Nee, hulle moenie. Jy weet nie hoe dit is nie. As mense wil vas, is dit hul probleem, dit is net swakheid om dit uit te haal. Verlede jaar is 'n nie-Moslem-man in Marokko doodgeslaan omdat hy in Ramadan in 'n McDonalds geëet het, binne. Die regering het besluit om Ramadan vanjaar met twee dae te verkort weens die hittegolf, maar dan mag hulle net 'God se reëls' buig. "
Die oproep tot gebed begin weerklink in die vroeë oggend duisternis en dit meng met ander in 'n kakofonie van stemme. Die skoonheid van die individu Adhan gaan verlore onder die botsende note en die oorlogsgeluide raak spookagtig, snags in die lug. Dit hou elke dag gereeld die lug in, en meng in die stad se agtergrond vir diegene wat die gebede laat gly. Ons sit in die ommuurde patio-tuin en luister in stilte soos die naderende dagbreek vinniger meebring.
'Waarom doen jy Ramadan?'
"Want ek wil. Maar mense moet die keuse hê. "
Leërskare van wilde katte loop oral in die strate rond, neem oorlopende en weerlose wielbakke in bendes aan, en slaan die vaal sakke vol vullis wat al oor die strate lê. Hulle hardloop onder die tafels op terrasse en huil vir stukkies hoender en snik liefdevol. Teenoor die kafee waar ons sit, hou 'n ouer vrou 'n kind in haar arms en kyk op na verbygangers van waar sy op die sypaadjie vasgeknyp is, met haar hand uitgestrek. Ek is nie honger nie.
Terwyl ons deur die stad stap, vertel hy my hoe arm die land is, oor die hoë vlakke van ongeletterdheid, prostitusie, van vroue wat met geweld van hul mans geskei is en op straat gelaat word. Hy wys op die foto's van die Koning wat liefdevol in elke huis en klein kafee geplaas is. Ons sit buite 'n houtkiosk, met mure gepak van vloer tot plafon met bokse en flesse en neute en toiletpapier en sap.
'Ek bedoel, waar anders kan jy dit doen?' sê hy en terwyl hy onder die nette van lemoene sit en mint ophang, vra hy die man in die kiosk, 'wilje garro afak?'Die man haal 'n verpakte pakkie Marquise-sigarette uit 'n laai en gee vir hom twee, sy kleed, en 'n aansteker wat aan die bak vasgemaak word deur 'n stuk vuil snoer om sy middel.
Hy deel muntstukke uit, aan die ou man wat ons op straat stop, aan die kind wat weefsels probeer verkoop, na die vrouens buite die bakkery na 'n ete. Stukkies koper val in mense se hande. Ek bespaar my kleingeld vir die vrou en haar kind.
Dit is waar dat my ervarings in Marokko in die verlede vreemd was.
Ons sit oorkant mekaar aan 'n klein vierkantige tafel in die lughawe-kafee. Die tafel is besaai met die koffiekoppies, gekneusde piesangvelle en die taai bottels vrugtesap wat die afgelope vier uur opgehoop het en wag tot die oggend. Ek vryf my oë terwyl die gesprek stil is, moeg van die onnatuurlike geel lig van die lughawe, en my vel voel vetterig onder my vingers.
Nege uur gelede, terug by die woonstel, het ek probeer verstaan ​​hoekom ons so vroeg moes vertrek toe my vliegtuig die volgende oggend om 7 was en die lughawe net twee uur daarvandaan.
'Die treine is vroegoggend gevaarlik. Jy kry die boozi, bendes met messe. "
'Maar u het die 3de trein die laaste keer dat u na Casablanca vertrek het, geneem.'
'Ja, maar ek het saam met my broer gegaan. Ons sal meer van 'n teiken wees. '
Ek het 'n ronde (en nou knorrige) kat van my koffer af gedruk waar dit 'n oomblik gedraai en gedink het. Dit is waar dat my ervarings in Marokko in die verlede vreemd was. Die bestuurder wat 'n bottel Heineken voor my geslaag het voordat hy een vir homself oopgemaak het - handvry! Die taxibestuurder wie se klein raampie sy sitplek af en toe verlaat het toe hy vinnig tussen motors rondbeweeg, terwyl sy radio verse uit die Koran uitgehaal het, sodat ons agter in die rondte kon rondrol (geen gordels nie) terwyl my kêrel die hele tyd lag.
By een geleentheid het ons gewag, kaartjies in die hande vasgehou, by die nuutgeboude tramhalte, terwyl twee trams op volle spoed verby ons ry. Toe ons die tramlyne in die stad opgegee het, het ons hulle later ontdek, 'n klein trop trams, wat almal onder die bome bymekaar gekom het en die pad versper het. My oë, wat ek gevra het, is met 'n skouerophaling en 'n sug beantwoord: 'Ramadan.'
Die trein wat my oorspronklik na die stad gebring het, was 'n paar uur laat. Toe dit uiteindelik langs ons uittrek, is die naaste deur, wat al oop was, deur 'n passasier oopgedraai, net om vas te sit, gespe en wig half oop in 'n konsertina-vorm. Ons neem die deur aan die oorkant van die koets terwyl mense tasse deur die gapings druk.
Ons enigste kamer was verlig en ons deel dat dit 'n jong Marokkaanse paartjie was wat, afgesien van die dirigent, die enigste mense was wat ons op die trein gesien het nadat almal op pad was. Sigaretas, wat in die donker rooi gloei en deur die trek van die deur af in die gang geblaas word, was die enigste ander teken van 'n teenwoordigheid op die stil voertuig. Later is daar aan my gesê dat die ligte soms op aand treine uitgaan, die verduistering veroorsaak deur diewe, omkoping van geld en onverskillige handsakke.
Niks hiervan vergeleke met bendes met messe nie. Ons het die trein om 21:00 geneem.
Ek kyk die tyd op my foon: half vier. Ons gesprek oor die probleme vir die Marokkaanse bevolking om hul land te verlaat, het 'n ruk gelede opgedroog namate die moegheid en die taai somerhitte begin styg. Die tyd beteken nie meer koffie om ons wakker te hou nie. Ek stel voor dat ek die check-in lessenaar probeer, en ons pluk onsself van plastiekstoele af en gaan in die rigting van vertrek.
'Terloops, ek het die vyf pilare van Islam opgespoor.'
'Ja, op Google. Die vyfde een is 'Glo in God.' '
'Ek gaan sonder om te sê, dink ek.'
Kyk die video: In Marokko doen ze dat niet, wij treden te laf op - Binnenhof Report met Geert Wilders