Swem - Inligting - 2022
Swem is beweging in water wat nie kontak met die bodem impliseer nie. Swem is nie net 'n sportsoort nie, maar ook 'n komponent van sommige all-round, driekamp en moderne vyfkamp.
Mense het sedert antieke tye geswem - dit blyk uit sommige rotstekeninge wat meer as 7000 jaar oud is. Te oordeel na die beelde het hulle ook meestal 'n styl gebruik wat effens herinner aan oorarm (of Russies "sazhenki") en swem "soos 'n padda."
Geskrewe bronne met vermelding van bogenoemde metode om waterhindernisse te oorkom, dateer uit 2000 vC. e. Daar is baie verwysings na die kuns van swemmers in die Iliade, Odyssey, die Bybel, asook in baie antieke sage (Gilgamesh, Beowulf, ens.). Herodotus noem die voordele van swem, waardeur soldate in die gevegte oorwinnings kon behaal.
Die eerste boek oor swem, Der Schwimmer oder ein Zwiegespräch über die Schwimmkunst (Die swemmer of dialoog oor die kuns van swem), is in 1538 geskryf deur professor Nikolaus Wienmann uit Duitsland. In Russies is 'n boek met die titel "The Teaching and Cunning of the Military Structure of Infantry People", met raad oor die onderrig van swem, in 1647 gepubliseer.
Ten tyde van Peter I, was al die soldate van die tsaristiese leër verplig om swemvaardighede te bemeester, en in Duitsland is hierdie sport in sommige skole aangeleer. In 1842 word die eerste binnenshuise swembad in Wene gebou, en in 1843 verskyn strukture van hierdie aard in Duitsland, Engeland (waar die eerste amptelike swemklub in 1867 tot stand gebring is), Tsjeggo-Slowakye.
In Rusland is so 'n swembad ietwat later gebou - in 1891, hoewel die eerste swemskool in hierdie land in 1834 in St. Petersburg verskyn het.
Aan die begin van die 16de eeu is swemsportkompetisies vir die eerste keer in Venesië gehou, en die eerste amptelike kampioenskap in hierdie sportsoort het in 1877 in Engeland plaasgevind. Die amptelike Europese Swemkampioenskappe het die eerste keer in 1890 plaasgevind.
Kompetisies in hierdie sportsoort is ingesluit in die program van alle moderne Olimpiades. En as swemmers (en enigste mans) tydens die eerste Olimpiade in Athene net in die vryslag swem (100, 500, 1200 m) meegeding het, dan is die swem (200 m) reeds by die tweede Olimpiade ingesluit, en in die program van die derde Olimpiade Speletjies het borsslag swemkompetisies ingesluit. Dameswemmers het die eerste keer by die V-Olimpiade (1912, Stockholm (Swede)) opgetree.
Die Internasionale Swemfederasie (FR. FINA, Fédération Internationale de Natation) is in 1908 gestig. Die taak is om die reëls en program van internasionale kompetisies in swem, waterpolo, gesinkroniseerde swem en duik te ontwikkel, asook om wêreldkampioenskappe te hou, beoordelaars aan te stel en die prosedure vir die registrasie van wêreldrekords op te stel. Die Europese Swemliga (FR. LEN, Ligue Européenne de Natation), wat in 1926 opgerig is, is verantwoordelik vir die Europese kampioenskappe in hierdie sportsoort.
In swem word internasionale kampioenskappe, kampioenskappe, kwalifiserende, wedstryd- en bekerkompetisies gehou, onderverdeel volgens die metode om die kampioenskap persoonlik te bepaal (uitslae word slegs vir atlete getel), persoonlike span (uitslae en plekke word versprei tussen swemmers en tussen spanne) en span (uitslae is slegs geldig vir spanne).
Swemkompetisies kan gehou word in oop reservoirs (in "oop water") en in binnenshuise swembaddens (in "geslote water") van verskillende lengtes: 25 meter (die sogenaamde "lae water"), 50-100 meter ("groot") water "). Die minimum diepte van die swembad is 1 m regdeur en 1,35 m in die gedeelte van die swembad van 1 tot 6 meter naby die beginnerstafels.
Die paaie se breedte is ongeveer 2,5 meter, aan die buitekant van die buitepaadjies moet daar 'n vrye ruimte van minstens 0,2 meter wees. Afsnoerkoorde van verskillende kleure (groen - vir bane 1 en 8, blou - vir bane 2, 3, 6, 7, geel - vir bane 4 en 5) word oor die hele lengte van die swembad gerek en is toegerus met vlotte, waarvan die deursnee wissel van 0,05 tot 0,15 meter.
Boonop, aan die onderkant van die swembad, in die middel van elke baan, word 'n spesiale merking in 'n donker kontrasterende kleur (lynwydte - 0,2-0,3 m, lengte - 21 meter (vir 25 meter swembaddens) of 46 meter (vir 50 meter swembaddens)) aangebring. Op elke baan aan die begin- en draaipunt van die swembad is daar 'n bord met 'n nommer.
Op 'n segment van elke kabel van 5 meter lank word rooi vlotte by elke eindwand geplaas. Die kleur van die vlotte, anders as die belangrikste, word gemerk met 'n 15-meter (of 25-meter in 'n swembad, waarvan die lengte 50 meter is) in 'n 25-meter swembad.
Vir die aanvang van atlete word spesiale genommerde beginnertafels geïnstalleer, waarvan die hoogte 0,5 tot 0,75 meter is, en die afmetings van die oppervlak bedek met materiaal wat nie gly nie, is 0,5 × 0,5 m. Vir begin as u op die rug swem op 'n hoogte van 0,3 -0,6 m van die wateroppervlak af is vertikale en horisontale leuning. Die watertemperatuur in die swembad moet +25 - + 28 ° С wees.
Daar is sulke swemstyle:
• Oorarm (Engelse oorarmslag - "swem met die verlenging van die arm") - een van die soorte swem aan die kant met die verlenging van die arm vorentoe of met die arm bo die kop gelig. Dit word al lank deur die Britte gebruik. Voorheen genoem sidestroke. Na verbetering in die tweede helfte van die 19de eeu, was dit baie gewild onder atlete. In Rusland word hierdie soort swem 'sazhenki' genoem;
• Tregen-styl (Engels Trudgen, aanvanklik het dit 'n dubbele oorarm-beroerte genoem - "swem met arms afwisselend") - 'n styl van swem op die maag, gekenmerk deur wisselende beroertes van effens gebuig arms, terwyl die bene aanvanklik gelyktydig horisontaal na die kante versprei is, waarna hulle vinnig toegemaak het om sentrum. Hierdie styl is die eerste keer in 1873 deur John Arthur Tregen (Engeland) gedemonstreer en is gebruik om lang afstande te oorkom tot in die twintigerjare van die vorige eeu, totdat dit uiteindelik deur die kruip vervang is;
• Kruip - swem op die maag, waarin effe gebuigde arms wissel van beroertes, bene op en af ​​staan ​​en voortdurend val (skêrbeginsel). Dit is een van die vinnigste swemstyle, soms vryslag genoem. Dit is aan die einde van die 19de eeu deur Richard Cavill (Australië) gedemonstreer, en in die vroeë twintigerjare van die vorige eeu, danksy 'n paar veranderinge wat deur Amerikaanse swemmers voorgestel is, het dit 'n toonaangewende plek ingeneem onder ander swemstyle;
• Skoenlapper (van die Engelse vlinder - 'vlinder') - een van die soorte borsstrepe wat vinnig hoort. Swem op die maag, waartydens die hande sinchronies deur 'n sekere baan beweeg, en 'n sterk beroerte maak, waardeur die swemmer se liggaam bo die water uitstyg. Terselfdertyd doen albei bene tegelyk golfagtige bewegings. Die mees energievolle en moeilik-om-te-bemeester styl, tweede in spoed na die kruip. Hierdie soort swem word lankal beskou as 'n tipe borsslag, en is uiteindelik eers in 1953 geskei (in die USSR - in 1949);
• Borsslag - swem op die maag, waartydens die arms eers sinchronies van die bors af vorentoe beweeg, en dan 'n beroerte maak, en die bene terselfdertyd 'n druk gee, eers sterk buig op die knieë en dan reguit. Die moeilikste om te leer, die stadigste, en terselfdertyd die minste energieverbruikende en redelik stil styl. Dit is die eerste keer in 1538 deur Nicholas Winman (Denemarke) geanaliseer en was 'n geruime tyd een van die voorste style. Ingesluit in die program van die Olimpiese Spele sedert 1904;
• Rugslag - rugslag, waarin reguit arms afwisselend streel, en bene opstaan ​​en afwisselend val. Kenmerke van die styl - die swemmer se gesig is gedurig bo die water, daarom hoef u nie in die water in te asem nie; die begin word nie van die bedtafel gemaak soos in ander style nie, maar uit die water. Hierdie styl is in die derde plek wat snelheid betref. Rugslag-kruip het aan die begin van die vorige eeu verskyn danksy Harry Hebner (Amerika) en het die voorheen gebruikte rugslag vinnig vervang ("omgekeerde borsslag").
Daarbenewens word die volgende soorte swem onderskei:
• Komplekse swem - een van die soorte kompetisies, wat die gebruik van alle swemstyle insluit om 'n afstand in gelyke mate te oorkom (rugslag, borsslag, vryslag, en sedert 1953 - vlinder). Hierdie soort swem word sedert 1961 amptelik by die program van internasionale kompetisies opgeneem. Die gekombineerde afloswedren is gebaseer op dieselfde beginsel - 'n span swemmers oorkom die fases met verskillende swemstyle. In die lys van internasionale kompetisies sedert 1957 opgeneem;
• Swem met vinne - die atleet beweeg onder water met 'n spesiale buis vir asemhaling;
• Skubaduik - die swemmer gebruik 'n perslucht-silinder om asem te haal, wat hy met sy hande voor hom hou. Die begin word vanaf die bedkassie gemaak;
• Lang duik - die atleet moet 'n afstand van 50 meter aflê terwyl hy asemhaal;
• Marathon is 'n langafstandkompetisie wat in 'n oopwaterliggaam gehou word. Asemhaling - deur 'n buis is dit toelaatbaar om 'n wetsuit te gebruik.
Boonop het die Olimpiese Spele aanvanklik enkele nie-standaardtipes ingesluit:
• Swem in klere (afstand - 100 m) - is opgeneem in die program van die eerste Olimpiese Spele in 1896 (Athene (Griekeland));
• Swem met hindernisse (200 meter) en duik (60 meter) - ingesluit in die program van die tweede Olimpiese Spele in 1900 (Parys (Frankryk));
• Afstandduik - in hierdie sport is daar in 1904 kompetisies gehou (III Olimpiese Spele, Chicago - St. Louis (VSA)).
Daar is soorte swem wat nog nooit by die kompetisieprogram ingesluit is nie. Byvoorbeeld, sommige nasionale soorte swem - samurai (suiei-jutsu) en ninja-swemstyle, wat die oorkom van waterhindernisse in gevegsammunisie (kattyu gozen shogi) en met wapens behels, wat terloops nie aan vloeistof blootgestel moes word nie, en soms toegelaat moes word om beweeg (tachi oyogi syageki), gebruik slegs voete om in die water te beweeg. Krygers is ook geleer om met groot, swaar voorwerpe te swem - byvoorbeeld seinvlae (obata okivatari) of seëlbande (horagai). Afhangend van die woonplek, is daar ook verskillende swemmetodes ontwikkel.
Swemopleiding sal lank duur. Dit is nie heeltemal waar nie. Die kuns om in water te beweeg kan baie vinnig bemeester word - in enkele lesse. Maar om hierdie of daardie styl perfek te bemeester, moet u regtig baie tyd spandeer. Die kruip is die maklikste om te bemeester, hoe harder is die vlinder, en die borsslag word as die tegnies moeilikste beskou.
Dit is veiliger om te leer swem in 'n swembad as in oop water. Dit is regtig so. Eerstens, omdat daar in die swembad tussen die bane spesiale afbakeningstoestelle is wat kan dien as ondersteuning vir 'n onervare swemmer, en die moontlikheid van botsings met ander mense in die water kan ontken. Tweedens, as iets gebeur, kan u ook aan die kant van die swembad gryp, en die afrigter hou die nuweling heeltyd dop, raad gee en hulp verleen indien nodig. En uiteindelik bedreig die verandering in weerstoestande (sterk wind, skielike stygende golwe) ook nie besoekers aan die swembad nie. As u die kuns moet bemeester om in 'n oop reservoir in die water te beweeg, probeer om langs die kus te swem, verkieslik op plekke waar die diepte laag is, en daar is 'n reddingsdiens op die water.
Om u prestasies in swem te verbeter, moet u uitsluitlik in die swembad oefen - die bewegings wat in die water uitgevoer word, is immers buitengewoon spesifiek. Ja, dit is moeilik om hierdie soort beweging in die gimnasium te kopieer. So 'n taak word egter nie tydens sterkte-oefening aangebied nie. Die belangrikste ding vir 'n atleet is om sekere spiergroepe te versterk, of om dié te gebruik wat minimaal by swembewegings betrokke is. Vroue moet byvoorbeeld hoofsaaklik fokus op die versterking van die buikspiere (liggaamsbewegings vanaf 'n rugliggende posisie), rugspiere (optrek), triceps (optrek met 'n omgekeerde greep), en bors (opruk). U kan ook swembewegings uitvoer, halters in u hande hou, en gewigte aan u bene vasmaak. En daar moet in gedagte gehou word dat u, voordat u oefeninge van hierdie aard doen en daarna, beslis tyd spandeer om die hoofspiergroepe van die liggaam te rek.
Om 'n swemkompetisie te wen, hoef u slegs een styl te bemeester - en slegs daarin te verbeter. Dit is nie waar nie. Die feit is dat die kompetisieprogram in hierdie sportsoort afstande met elk van die vier style insluit, sowel as afstandswem op 1500 m en ingewikkelde swem.
Asem meer gereeld en dieper as jy swem. Wanopvatting. In die geval van gereelde asemhaling en onvolledige uitaseming, kan 'n taamlike groot hoeveelheid koolstofdioksied in die liggaam gevorm word, waardeur 'n chemiese wanbalans ontstaan, wat die respiratoriese stimulus negatief beïnvloed. Boonop moet u onthou dat dit die beste is om alternatief in die water in te asem - nou regs en dan links. Op hierdie manier kan u die kromming van die baan vermy. En op die afstand bly swemmers verkies om een ​​asem in en uit te haal vir twee houe met hul hande.
Die beste resultaat word gegee deur oefeninge met langdurige aanhoudende vragte teen 'n nie baie hoë algehele swemsnelheid nie. Sulke oefeninge is egter uiters nuttig, maar kenners beveel aan om dit af te wissel met die sogenaamde interval-oefening, met 'n taamlike inspanning in sommige dele van die afstand, wanneer die swemmer met 'n hoë snelheid beweeg. Na sulke grappies word 'n kort periode van vertraging en rus gegee, wat die liggaam die geleentheid gee om slegs gedeeltelik te herstel. Daar word geglo dat dit op sulke oomblikke is dat die kardiovaskulêre stelsel met die beste doeltreffendheid werk, en die maksimum hoeveelheid bloed deur die are en are in een hartklop druk. As gevolg hiervan word individuele spiervesels vernietig, en in plaas daarvan word nuwes gevorm - sterker en meer massief. Gewigsoefeninge het dieselfde uitwerking op die liggaam. Daar moet op gelet word dat intervaloefeninge, soos sterkte-oefening, nie twee dae agtereenvolgens gebruik moet word nie - die optimaalste is 'n regime wat hoogstens 3 sessies per week bied. Op ander dae moet die metode van langdurige kontinue vragte verkies word. Daarbenewens moet daarop gelet word dat die beste effek gegee word deur vragte waar die hartklop van 70% tot 85% van die maksimum moontlike is. Let daarop dat u, om u hart voor te berei om op hierdie ritme te werk, verskeie segmente moet swem voordat u met klasse begin, die spoed geleidelik verhoog, en aan die einde van die oefensessie stadig moet swem. Om die swemmer te eniger tyd die hartslag te kontroleer en in ooreenstemming met die aanwyser die las te verhoog of te verminder, is daar 'n stophorlosie op die muur (en in sommige gevalle onder water) in die swembad.
Gesynchroniseerde swem verg nie baie moeite van atlete nie. Heeltemal verkeerde opinie.Dit is gesinkroniseerde swem wat as die moeilikste beskou word - demonstrasieopvoerings verg immers nie net grasie en 'n gevoel van ritme nie, maar ook baie fisieke krag, wat nodig is om sekere elemente onder die water op te voer. Daarom bereik meisies wat gesinkroniseerde swem kies nie hul eerste suksesse in adolessensie soos swemmers nie, maar eers na 20-22 jaar.
Slegs atlete ding mee in gesinkroniseerde swem. Nee, onlangs het manlike atlete ook aan hierdie soort swem deelgeneem, en einde April 2007 is die eerste internasionale mans-gesinchroniseerde swemtoernooi in Praag gehou.
Dit is moeilik vir kinders met 'n kort statuur om goeie resultate in swem te behaal. Vir kinders en adolessente tussen 9 en 16 jaar, veral diegene wat nie lank of oorgewig is nie, is swem juis die sportsoort waarin hulle hulself die beste kan bewys, en soms selfs 'n groter sukses behaal as hul hoë maats.
Swem is een van die veiligste sportsoorte. Inderdaad, swem word gereken onder die minste traumatiese sportsoorte. Daar bestaan ​​egter risikofaktore. Daar is byvoorbeeld 'n gevaar van verdrinking, beserings as gevolg van blootstelling (per ongeluk of doelbewus) van ander mense. Die stroom, golwe en eddies kan die swemmer onder die water trek. Verskeie verteenwoordigers van flora en fauna (haaie, jellievisse, morele, ens.), Waarvan die byt soms dodelik is, hou ook 'n bedreiging in. Die gevaar op sigself is bewussynsverlies (veral tydens duik), hitte-aanval (meestal nadat u in die water gespring het), wat lei tot hartstilstand, hartaanvalle en beroertes wat voorkom as u skielik in baie koue water gedompel word. Daarbenewens moet 'n mens nie dink dat die gevaar slegs vir swemmers in oop waterliggame wag nie - chemikalieë wat by die water van swembaddens gevoeg word, kan ook 'n negatiewe uitwerking op atlete hê. Boonop is sommige bakterieë en mikroskopiese parasiete bestand teen chloor en kan dit ook die liggaam benadeel. bader. Boonop kan oormatige entoesiasme vir die een of ander swemstyl ook 'n negatiewe uitwerking hê. Byvoorbeeld, 'n skoenlapper kan rug- en skouerpyn uitlok en in uitsonderlike gevalle tot 'n ruggraatbreuk lei. Borsslag-entoesiaste ervaar dikwels pyn in die knie- en heupgewrigte. In die eerste plek kan hierdie soort skade slegs voorkom as iemand professioneel swem. 'N Uur van 5-6 keer per week van klasse per dag kan nie lei tot beserings nie. Tweedens, kan baie swembeserings vermy word deur spesifieke oefeninge uit te voer wat die spiere en senings versterk, los en rek wat die meeste gespanne is tydens oefening (soos die latissimus dorsi en quadriceps femoris), asook swem in verskillende style. Die les moet met 'n opwarming begin en aan die einde die sogenaamde "afkoel" uitvoer - swem 'n rukkie in 'n stadige tempo, en gee die liggaam tyd om weer na normale werking te gaan. Om gehidreer te bly, moet u soveel as moontlik water drink voor en na u oefensessie. Om die waarskynlikheid van siektes in die neusholte te verminder, moet u spesiale knipsels gebruik, en om u hare teen verkoue te beskerm, moet u u hare versigtig droogmaak, 'n hoed en serp dra as u oefen soos in die koue seisoen.
Chloor ontsmet perfek water in 'n swembad. Ja, hierdie tipe ontsmetting is redelik effektief, maar sommige mikroskopiese parasiete (byvoorbeeld Cryptosporidium) is bestand teen chloor en lei tot siekte, waarvan die simptome diarree is.
Gechloreerde water het 'n negatiewe effek op die swemmers se vel en hare. Ongelukkig is dit waar. Chloor kan, selfs na deeglike was, nog lank op die vel droog bly, en 'n verhoogde pH van die water veroorsaak dikwels irritasie van die vel en oë. Na 'n lang droë effek van gechloreerde water op die hare, kan hulle die struktuur verander (van reguit lyne word hulle krullerig) of van kleur (ligbruin kleure word baie ligter, en blonde hare kry soms 'n groenerige kleur, omdat chloor koper kan oplos). Om die bogenoemde effek te verminder, moet u bevogtigers vir u hare gebruik (byvoorbeeld petroleumjellie) en 'n badpet en spesiale bril dra voordat u in die swembad beland.
Swem word nie aanbeveel vir mense met oorprobleme nie. Nee, siektes van die ore of aurikel is meestal nie 'n belemmering vir swem nie, maar voordat u met die opleiding begin, moet u 'n spesialis raadpleeg. Die dokter sal bepaal of dit moontlik is om te gaan swem vir 'n spesifieke oorsiekte en, moontlik, spesiale proppe aanbeveel om te voorkom dat water in die aurikel beland.
Mense met asemhalingsprobleme moenie swem nie. Chloor dampe wat lank ingeasem word, kan die longe negatief beïnvloed en is veral skadelik vir mense met asma. Hierdie soort probleme kan egter maklik opgelos word deur 'n swembad met goeie ventilasie te kies, en selfs beter - geleë in die ope lug, of deur te swem in oopwatermassas, en verkieslik varswater, want die verdamping van soutwater kan skuim in die longe skep, waardeur asemhaling aansienlik bemoeilik word. ...
Swem is teenaangedui vir mense met verskillende siektes in die muskuloskeletale stelsel of met koördinasie van bewegings. Aangesien water dryfvermoë bied, is dit terselfdertyd 'n hoë weerstand, maar swem is soms eenvoudig nodig vir persone met gestremdhede en mense wat herstel van die operasie (natuurlik mits die na-operatiewe hegtings heeltemal genees is). Hierdie mense streef natuurlik nie na sportrekords nie, maar voer verskillende versterkings- en aërobiese oefeninge in die water onder toesig van 'n geneesheer. Daar moet onthou word dat swemoefeninge die buigsaamheid (veral die skouer en enkel) verbeter, die immuniteit en uithouvermoë van die liggaam verhoog. Daarbenewens help opleiding van hierdie aard om die bloedsomloop in die buikholte te verbeter (effektiewe voorkoming van spatare), en beskerm teen pyn in die rug. Swem is nuttig vir artritis en kromming van die ruggraat (skoliose, osteochondrose, lordose, en ook kyfose, wat gereeld by oumense waargeneem word), help om die liggaamlike liggaamshouding by kinders en volwassenes te vorm. As daar byvoorbeeld skoliose is, is dit die beste om met 'n kruip te swem (veral met die een hand; dit help om die spiere van die een kant op te pomp en die spiere van die ander kant van die liggaam te rek) of borsslag, wat die skuiffase verleng. Die borsslag (dolfyn) op die rug help om ontslae te raak van lordose en kifose. In sommige gevalle raak mense wat aan sekere kwale ly nie net van hulle ontslae nie deur swem, maar behaal hulle ook aansienlike sukses in hierdie sportsoort. Don Fraser (Australië), wat drie keer op die Olimpiese Spele gewen het, het byvoorbeeld begin om hierdie sport te beoefen nadat hy aan polio gely het. En Michael Phelps (Amerika), wat die Olimpiese Spele 14 keer gewen het en die 23-keer wêreldkampioen, het deur swem probleme met koördinasie van bewegings oorkom (hy kon nie konsentreer nie, en het gevolglik gereeld in verskillende huishoudelike items geklop).
Swem het 'n negatiewe uitwerking op die vroulike figuur. Dit kan slegs gebeur as die skoon seks tydens baie ure van daaglikse oefening in dieselfde styl swem - byvoorbeeld, kruip. In hierdie geval is dit regtig moontlik om die volume van sommige spiere van die boonste helfte van die liggaam te verhoog, wat die figuur negatief kan beïnvloed. Om bogenoemde effek te vermy, moet u tydens klasse 'n gelyke hoeveelheid tyd aan verskillende style bestee: begin met 'n kruip wat die spiere van die agter- en voorkant van die liggaam ontwikkel, en na ongeveer 50 minute na die borsslag gaan, wat help om die trapezius- en syspiere uit te werk en aan die einde tyd te spandeer. op die rug. In hierdie geval sal die spiere eweredig versterk word, terwyl die vroulike buitelyne van die figuur behou word.
Swanger vroue kan en moet selfs swem. Inderdaad, matige fisieke aktiwiteit (swem ingesluit) is voordelig vir verwagtende moeders. Daar moet egter in gedagte gehou word dat intensiewe swem, veral in die laaste trimester van die swangerskap, kan lei tot 'n versteuring in die bloedtoevoer na die fetus, en as oefeninge wat die buikspiere belas hierby gevoeg word, of oefeninge met gewigte, kan 'n miskraam voorkom.
Swem is onmoontlik om gewig te verloor. Dit hang baie af van hoe aktief, gereeld en lang u swemsessies is. Om ekstra ponde te verloor, moet u inderdaad ten minste 'n paar uur per dag oefen. Boonop voel mense gewoonlik na honger in die swembad - dit kan lei tot ooreet, waardeur die pond wat tydens die klasse verloor word, met rente sal terugkeer. As bogenoemde faktore egter nie 'n probleem is nie, is swem 'n onskatbare hulpmiddel om gewig te verloor. Per slot van rekening help die hoeveelheid waterweerstand om die bloedsomloop te verhoog, die kardiovaskulêre en respiratoriese stelsels te versterk, die korrekte liggaamshouding te vorm, die metabolisme te versnel en ook die liggaam te masseer. Daarbenewens, in koel water met 'n redelike hoë bewegingsintensiteit, word metabolisme baie versnel en word baie kalorieë bestee. Daar moet in gedagte gehou word dat die meeste kalorieë 'verbrand' kan word terwyl u met 'n skoenlapper swem, wat afgewissel moet word met 'n kruip. Die ontspannendste styl is borsslag. As u nie van die swemstyle hou nie, kan u aërobiese watertoestande doen, wat ook baie gunstig is vir gewigsverlies. Die nabootsing van bewegings of dansbewegings in water sal immers veel meer inspanning verg as op die land, en terselfdertyd sal die las op die liggaam effens minder gevoel word. Boonop is dit hoegenaamd nie nodig om te kan swem vir aqua-aerobics nie.
Dit is die beste om in 'n swembad warm water te swem. Die mees optimale word beskou as die watertemperatuur in die swembad van +23 tot + 27 ° С. As die water kouer is, dien dit as 'n bron van onaangename sensasies, en kan dit soms lei tot hipotermie. In warmer water word die swemmer te ontspanne, slaperig en slaperig.
Swemplanke en -paadjies word slegs deur beginners gebruik. Ja, sulke apparate word in die beginfase van leer leer om te swem, aangesien dit help om op die wateroppervlak te bly sonder veel moeite. In die toekoms is hulle egter ook bruikbaar, slegs word hulle vir 'n ander doel gebruik - om die beroerte met die hande (voete) te versterk en om nuutheid en verskeidenheid in die klasse in te voer. As u byvoorbeeld met u hande aan 'n bord vashou, kan u die bobeen en bene spiere versterk, en u kan die spiere van die arms en skouergordel versterk as u dieselfde bord of sirkel met u voete hou terwyl u swem. Boonop gebruik hulle nie net planke en spatels nie, maar ook swembroeke met spesiale sakke, of bloot 'n swembroek wat effens groter is as wat 'n swemmer benodig, gedra bo die gewone een, om die waterweerstand, wat meer inspanning sal verg, te vergroot.
Swemkompetisies kan in swembaddens van verskillende lengtes gehou word. Die kompetisieprogram bevat deesdae sowel 'lang water' (50-100 meter) as 'kort water' (25 meter). Maar dit was nie altyd so nie. Byvoorbeeld, die reëls wat in 1908 deur FINA aanvaar is, het gesê dat, hoewel wêreldrekords aangeteken kan word in swembaddens van 25 meter lank, maar slegs swembaddens van 50 tot 100 meter lank sou gebruik moet word vir amptelike internasionale kompetisies. Dit is omdat die resultate in korter swembaddens effens beter is as gevolg van die groter aantal draaie, wat die totale tyd wat benodig word om die afstand te dek verminder. Vanaf 1 Mei 1957, op besluit van FINA, kon wêreldrekords slegs op "lang water" opgestel word. As die rekord in 'n kleiner swembad opgestel is, moes dit op "lang water" herhaal word en weer geregistreer word. Die situasie het egter verander in die middel-tagtigerjare van die vorige eeu, toe kompetisies in swembaddens, waarvan die lengte 25 meter was, groot gewildheid verwerf het. Sedert die einde van 1988 word die multifase-wêreldkampioenskap, volgens die FINA-besluit, op 'kort baan' gehou. Sedert 1993 word wêreldkampioenskappe in hierdie sportsoort in 25 meter swembaddens gehou. Daarbenewens kan wêreldrekords nie net in enige stadium van die kompetisie geregistreer word nie, maar ook in een van die fases van die swem.
Internasionale swemkompetisies word slegs in beperkte waters aangebied. Sedert die einde van die 19de eeu word kompetisies gehou vir ultra-lang afstande in oop water. Hierdie soort kompetisie (afstand - 25 km) is sedert 1991 by die program van die wêreldkampioenskappe opgeneem. Sedert 1998 word die wêreldkampioenskappe in oopwaterswem gehou vir 'n afstand van 5 km, van 2000 - 10 km (dit is die afstand wat sedert 2008 Olimpies geword het).
Die bane in die swembad word lukraak tussen die swemmers versprei. Tydens die kompetisie is die vierde baan (geleë in die middel) gereserveer vir die swemmer wat in die vorige fase of tydens die voorlopige swem die beste resultaat behaal het. Tydens oefening moet beginnersatlete wat teen lae snelhede beweeg, die paadjies aan die rand van die swembad volg. Sneller en ervare atlete, inteendeel, moet vas aan die middel van die swembad hou, en ook die baan noukeurig inspekteer voordat hulle van die voetstuk spring. As dit nodig is om die swembad oor te steek, moet dit uitsluitlik in die middel gedoen word.
As die swemmer begin voordat die beginsein gegee word, sal hy gediskwalifiseer word. Ja, maar as die swemmer dit gedoen het as gevolg van die verkeerde optrede van die skeidsregter, sal die valse begin nie getel word nie.
Tydens swem met borsslag is een dolfynbeweging toegelaat. Inderdaad, die beweging met die bene na onder mag toegelaat word om tydens of na 'n volle slag met die hande uit te voer, en slegs na 'n draai of begin.
Daar moet ten minste tien beoordelaars in swemkompetisies wees. Die samestelling van die beoordelaarspaneel is gewoonlik soos volg: die hoofregter en sy adjunkte (tot 4 mense, en een van hulle is 'n dokter), twee beoordelaars, uitblinkers, 'n beoordelaar aan die valse beginspan, beoordelaars by die eindstreep, beoordelaars in swemtegnieke (aan elke kant van die swembad, en in internasionale kompetisies - aan elke kant van die swembad). Daarbenewens bevat die paneel stophorlosie beoordelaars (die senior beoordelaar en sy assistente - 3 per baan, en nog 2 addisioneel - as die outomatiese tydopname-stelsel nie gebruik word nie), hoek beoordelaars, beoordelaars met deelnemers, om beoordelaars in te lig, beoordelaars oor dopingbeheer, beoordelaars en 'n koördinerende beoordelaar toeken. Die hoofsekretaris en sy adjunk, sekretarisse is ook verpligtend by die kompetisie. Boonop kan 'n deelnemer slegs by 'n beoordelaar aansoek doen deur 'n verteenwoordiger van sy span.
In aflos swem van veteraan swemmers, moet atlete van dieselfde ouderdomskategorie deelneem. Die ouderdomskategorie word slegs in ag geneem by individuele swem, vir aflos swem, word die som van die spanlede se ouderdomme in hele jare bereken.
Die bepaling van u fiksheidsvlak in swem is baie moeilik. Ja, dit is die taak van die afrigter om die vlak van 'n atleet te bepaal. Daar is egter enkele tekens waarmee u u prestasies grofweg kan evalueer. Byvoorbeeld, aanwysers van die gemiddelde paraatheidsvlak:
• vir mense jonger as 35 jaar - die vermoë om 90-95 meter (100 meter) in minder as 2 minute en ongeveer 914 meter (1000 meter) binne 22 minute te swem;
• vir middeljarige persone is die eerste aanwyser 2,5 minute, die tweede - 25 minute;
• vir mense ouer as 60 is die eerste aanwyser ongeveer 3 minute, die tweede van 27 tot 30 minute.
U kan uself veilig as 'n ervare swemmer klassifiseer as u meer as 3 kilometer kan swem sonder om te stop.
Kinders kan geleer word om vanaf die ouderdom van 4 te swem. Daar word geglo dat kinders vanaf hierdie ouderdom op hul eie kan swem. Die afgelope jaar was daar egter 'n toename in belangstelling in die sogenaamde babaswem. Kinders begin leer hoe om in die akwatiese omgewing te beweeg vanaf die eerste maande van die lewe (die optimale ouderdom is 1-3 maande), terwyl die baba nog aangebore reflekse het wat hom help om die wetenskap van swem en duik maklik te bemeester - hy het immers 9 maande van intrauteriene ontwikkeling in 'n vloeibare omgewing deurgebring ... Wetenskaplikes glo dat swem vir babas help om metabolisme te verbeter, die kardiovaskulêre, respiratoriese stelsel op te lei, spiere en ligamente te versterk en metabolisme te verbeter. Boonop word kinders rustiger, slaap hulle beter en begin hulle vroeër sit, loop en praat. Dit is nie so moeilik om jong kinders te leer swem nie, maar dit is aanvanklik die beste om lesse met 'n kind aan 'n spesialis toe te vertrou, en dit eers nadat u ondervinding opgedoen het om dit self te doen. As die baba sianose of 'n 'marmering' van die vel, 'ganshobbels' het, is daar asemhalingstop op kort termyn, of dit lei tot oormatige opwekking - dit is beter om nie te swem nie. Al die siektes in die akute stadium is ook kontraindikasies.
'N Uur voordat hy swem, moet die kind gevoed word. Dit is nie heeltemal waar nie, veral as die baba minder as 2 jaar oud is. Die laaste maaltyd (veral melk) moet nie later nie as 2-3 uur voor die swemles plaasvind.
Tydens swemlesse kan ouers na die kind kyk. Dit is beslis waar. As 'n kind egter bang is en sy aandag op ma of pa fokus, wat na sy mening hom kan help deur hom eenvoudig uit die water te trek, kan die pogings van die instrukteur vermors word. Daarom is dit die beste dat ouers buite sig van die baba is, ten minste totdat hy die afrigter begin vertrou.
As 'n kind bang is of nie wil swem nie, moet hy die swembad so min as moontlik besoek. Inteendeel, hoe meer weerstand en angs, hoe meer behoort die klasse te wees (van 3 tot 7 keer per week). Ervare instrukteurs sal hul bes doen om te verseker dat swem veilig voel vir die kind en dan 'n plesier vir hom word. Namate die houding jeens lesse verander, kan die frekwensie van besoeke aan die swembad tot 1-2 keer per week verminder word.
Die swembad kan te eniger tyd besoek word. Volgens kenners is die beste tyd om te swem van 7 tot 9 en van 18 tot 20 uur, wanneer die liggaam so ontspanne as moontlik is, en sal die soort oefening die beste aanvaar.
'N Kind wat 'n sportswemafdeling besoek, word fisiek sterk en gebalanseerd, en in die toekoms sal hy baie kan verdien deur homself in sport te wys. Inderdaad, al die bogenoemde effekte van swem vind plaas. Sulke kinders is gewoond aan dissipline en 'n taai regime, studeer gewoonlik goed, ingehou, beleefd, kalm. Swem het 'n positiewe uitwerking op die liggaamlike ontwikkeling van 'n tiener - liggaamshouding verbeter, die bors brei uit en die spiere van die skouergordel word versterk. Ja, en kinders wat aan hierdie sportsoort deelneem, word vinnig vinnig groot en verkry die krag van die beenstruktuur, buigsaamheid, uithouvermoë en uitstekende koördinasie. En terselfdertyd is die las op die gewrigte baie minder as byvoorbeeld tydens gewigoptel of atletiek, draf of spring. Boonop verdien professionele atlete goeie geld, geniet universele respek en neem hulle soms aan advertensieveldtogte deel, wat ook 'n aansienlike inkomste beloof. Swem (veral professioneel) het egter negatiewe kante. In die eerste plek het kinders wat gereeld die swemafdeling bywoon baie min vrye tyd, daarom word hulle redelik onkommunikasie groot. Onderrig aan 'n universiteit word met groot moeite aan hulle gegee, omdat die gebruik van 'n groot hoeveelheid inligting en byna daaglikse opleiding nie maklik is om te kombineer nie. Aan die einde van 'n sportloopbaan, hoe suksesvol dit ook al was, is dit vir oud-atlete moeilik om werk te kry, aangesien hulle geen ervaring het in enige soort aktiwiteit nie. Daarbenewens toon professionele swemmers met ouderdom spesifieke siektes (pyn in die ruggraat en gewrigte, chroniese rinitis, 'swemmer se oor', ens.), Wat glad nie bydra tot uitstekende gesondheids- en loopbaanvooruitgang nie.
Swemdrag is nie maklik om te vind nie. Vir beginnersatlete is gewone swembroeke baie geskik, en atlete kan met 'n dubbele swembroek wegkom (die belangrikste ding is dat dit nie te groot is nie, en terselfdertyd om nie in die skouers en in die pote te knyp nie). Maar professionele mense wonder die afgelope tyd regtig - watter pak is beter? In die dae van die antieke Olimpiese Spele, toe swemmers om die naak meeding, kon hierdie soort probleem eenvoudig nie opduik nie. Atlete wat aan die eerste moderne Olimpiese Spele deelgeneem het, het baie probleme met badpak ondervind, aangesien hul pakke, wat van katoenstof gemaak is en die liggaam feitlik heeltemal bedek het, vinnig nat geword het, swaar geword het en sodoende die swemmers verminder het. Hierdie probleem is opgelos in die dertigerjare van die vorige eeu, toe swembroek met silke baie gewild begin word, en atlete heeltemal gesteur het toe moderne swembroeke van sintetiese materiale (nylon, lycra, ens.) Verskyn het - lig, duursaam, waterdig. In die toekoms het daar egter 'n ander probleem ontstaan ​​- die nuutste hoë-tegnologie pakke wat in die middel van die negentigerjare van die vorige eeu verskyn het en die swemmer se liggaam feitlik volledig bedek, kan danksy die inspanning van spesialiste 'n atleet help om merkbare versnellings te bereik, byvoorbeeld deur die wrywingskoëffisiënt te verminder of om die water-eddies te herverdeel. om sy lyf. Om hierdie rede het FINA sedert 2010 alle swemmers verplig om tekstielpak te dra.
Mans swem vinniger as vroue. In swem oor lang afstande presteer vroue oor die algemeen egter beter as manlike swemmers. Kenners verduidelik dit deur die feit dat 'n groter hoeveelheid vetweefsel by vroue hulle eerstens meer energie kan opwek, en tweedens om minder moeite te doen om oor die vloer te bly.