May 2012 - Hennie Van Deventer
May 31, 2012 | Hennie van Deventer se Blog
Op sy ysterperd en … woerts … weg is Jacko op sy eerste groot solo-avontuur met sy Gold Wing
OP 75 stroop die meeste Ridders van die Ysterperd hul leerbaadjies af en hang hul valhelms op. Die 75-jarige Jacko Maree van Melkbos het vanoggend op sy glimswart Honda Gold Wing Kwazulu-Natal toe vertrek op sy eerste groot solo-avontuur met sy kragtige nuwe ryding.
Gereelde lesers van hierdie blog sal weet Jacko het na sy vrou, Barbi, se dood in Februarie die nuwe glinstering in die oog begin kry. Hy het die manifieke Honda uitgesoek en is Motorfietsakademie toe om te leer ry…. eers op ‘n kleiner oefen-model toe met aanvanklike huiwering op die Gold Wing self.
Na sowat 500 kilometer in die Gold Wing se saal hier in Wes-Kaapland rond voel Jacko nou ervare, oorgehaal, ontspanne en vol selfvertroue genoeg vir die lang rit. Vandag wil hy die eerste 500 kilometers teerpad vreet en vannag op Beaufort-Wes slaap.
Soos afgespreek het hy, deftig in sy fiets-uitrusting, `n vinnige koppie koffie vir die pad by die uwe kom sluk voordat hy die grootpad noorde toe aangedurf het.
Een ding wat die Gold Wing hom tot dusver geleer het, is groter padbewustheid, meen hy. As die naald so opkruip en die enjin grom hier onder jou, durf jy jou nie afsluit van die verkeer rondom jou nie. Motorfietsry maak ook van jou `n beter motorbestuurder juis omdat jy skielik wakkerder begin inneem wat rondom jou gebeur, is sy indruk.
Dit was `n hele okkasie toe Jacko skuins na 09:00 by die Van D’s weg is. Ek was by met die kamera en Tokkie het kom wuif. By een buurhuis het ek die gordyne voor die venster sien roer. As al die aandag Jacko ietwat ontsenu het, het hy nie dit hoegenaamd nie gewys nie. Hy is hier in Penguin Place op asof hy met `n Gold Wind onder sy sitvlak gebore is.
Bayete, my vriend. Mooi loop. Weet dat hierdie 71-jarige jou avontuurlus en ondernemingsgees bewonder. Maar darem nie dermate dat ek self begin jeuk nie.
SY LAASTE GRAPPIE ….
May 29, 2012 | Hennie van Deventer se Blog
Pieter, Wena en hul boesemvriend, Herman le Roux, in Sabiepark in die winter van 2011.
Om as t ware met `n laaste skalkse grappie op jou lippe, die klink van `n glasie en `n vonkel in die oog rustig jou laaste asem uit te blaas, is nie elkeen beskore nie. Pieter de Kock – die opgeruimde mens met die slag om altyd vir elke geleentheid ‘n kleurryke storie met ‘n stewige skeut humor op te diep – was een van die uitverkorenes.
Sy dogter Sonja het uit Australië `n merkwaardige e-pos gestuur oor haar pa se laaste ure, op grond van inligting van haar broer, Hennie, wat saam met sy ma, Wena, in die hospitaal in Pretoria by hom was tot die einde.
Sterfbedstories is natuurlik uiters privaat. ‘n Mens respekteer die naasbestaandes se diepe leed en behoefte om sekere intimiteite in hul harte te bewaar. Daarom het ek eers lank besin voordat ek huiwerig by Wena aangeklop het met die vraag: “Mag ek maar Sonja se roerende weergawe deel?”
Wena het die groen lig gegee. Met haar goedkeurende medewete dan Sonja se brief, volledig:
“Diê van julle wat nie weet nie.
“Nadat die bloedklonte uit Pa se niere verwyder is, was sy bloeddruk baie laag. Hul kon nie dadelik die dialisemasjien weer koppel nie. Sy hartritme was uit en hulle moes hom skok. Pa was 100% by. Ma, Estelle en Hennie was by hom. Hulle het langs die bed gestaan terwyl hulle hom geskok het.
“Nadat hulle hom geskok het, het my Pa gese dit was erger as Guy Fawkes. Hy het om die bed gekyk, gesê hy dink almal daar is oud genoeg en toe ‘n grap begin vertel.
“Hennie sê sy bloeddruk was nie goed nie. Die personeel was baie besig om nog medikasie aan sy drup te koppel, ens. Pa sê toe vir Hennie: ‘Bokbout, ek dink nie hulle luister vir my nie.’ Hennie antwoord: ‘Pa, hulle is bietjie besig nou. Pa moet maar later die grap klaar vertel.’
“Die hartritme en bloeddruk het genoeg verbeter en Pa is weer aan die dialisemasjien gekoppel – maar met ‘n bloeddruk van 60/20 wat nie goed is nie.
“Hennie het die suster gevra en hy is ingelig dat Pa se prognose nie goed is nie. Sy het vir hom gesê as iemand hom wil sien, moet hulle nou kom. Ons het klaar gereel dat sy broer – Oom Henré – van die Kaap af sou vlieg Saterdagoggend. Coba (sy ander dogter) sou weer deurry van Nelspruit. Hennie het vir Ma ingelig sodat sy op hoogte van die situasie was. Dank die Vader, my Pa self het niks geweet nie.
“Nadat Pa geskok is, was hy baie dors. Hy het baie water gedrink en so twee keer vir Ma gese dat `n koue bier darem nou lekker sal afgaan. Ma het gevra dat Estelle (Hennie se vrou) vir die suster gaan vra of `n bier in orde sal wees. Die suster het gesê hul kan vir hom enigiets gee wat hy wil hê. Estelle reël toe dat Hennie (wat ‘n rukkie uit is) met `n bier en twee glase by die hospitaal opdaag. Hennie het die bier in die twee glase gedeel. Hulle het glase geklink. Pa het sy bier deur `n strootjie gedrink.
“‘Dit was darem nou lekker,” het hy sy genoegdoening te kenne gegee. Sy bloeddruk het so effe opgetel en nie lank daarna nie heeltemal geval. Toe maak hy sy oë vir die laaste keer toe. Hennie, Estelle en Ma was heeltyd by hom.
“Vir dié van julle wat wonder wat het dan van die grappie geword: My Pa het sy grappie vir die suster klaar vertel!
“Pa wou nie in `n bed eindig soos sy eie Ma nie. Pa wou nie aan masjiene gekoppel wees nie. Pa wou net sy groot ‘bang’ gehad het. Die ‘bang’ was toe nie só groot nie, maar hy het rustig en sonder pyn gegaan.
“”Enig in sy soort. `n Fantastiese Pa en wonderlike man vir my Ma. Ek het besluit om troos te vind in my 8-jarige Lechel se woorde. Ons het onlangs twee van ons troeteldiere verloor. Lechel het besluit dat Oupa nou mooi na Barney en Ginger kan kyk. Liefdegroete, Sonja.”
Aangrypend vir my dat Pieter tot op die laaste só aan homself getrou gebly het. In Bloemfontein het ons ‘n dokter geken wat altyd gesê het: soos jy gelewe het, sal jy sterwe. Pieter – immer die opgeruimde, opbeurende een – kon werklik op geen ander manier gesterf het nie.
Hy was hy tot die bittereinde. (hvd)
ZOEMA MET WOEMA
May 28, 2012 | Hennie van Deventer se Blog
Allerlei variasies bestaan van die storie oor die seuntjies en meisietjies wat kaal gekerjakker het. Mamma wil by haar dogtertjie weet: “Was julle almal dogtertjies of was daar seuntjies by?” Dogtertjie, doodonskuldig: “Weettie, mamma , ons het nie kleertjies aangehad nie.”
Wel die een of ander tyd groei bewustheid, en word juis die gebrek aan “kleertjies” `n soms problematiese onderskeiding. Lank lewe die verskil!
Presies wanneer die bewuswording van die eie toerusting begin, verskil waarskynlik van geval tot geval. Soms, skat ek, tree dit vroegerig in.
Nou die dag n.a.v. die storie van John Wayne Bobbitt se verlies aan die hand van `n vleismes (seker meer korrek: aan die hand van sy wraakgierige vrou, Lorena!) die storietjie vertel van die Randse seuntjie wat in die bad by sy pappa wou weet watse dingetjie is dit hierdie?
Pa kon die name afrits, in alfabetiese volgorde. Min ander goeters het soveel name (en naampies), vleiend en onvleiend. In die gees van die tyd was daardie pa se antwoord: “Hulle noem dit sommer `n bobbitt, my seun.”
In die moderne idioom sou `n vader seker kon antwoord: “Daai ding is `n zoema” (of `n toti, soos in Amazimtoti, soos ek vanoggend op Die Burger se brieweblad lees).
`n Zoema val nogal lekker op die oor. Vervaardigers van allerlei hulpmiddels vir, soos dit elegant genoem word, “erektiele disfunksie” en daardie klas teenspoed, sou met slagspreuke soos die volgende kon toor:
Sit nuwe woema in jou zoema!
May 26, 2012 | Hennie van Deventer se Blog
As iemand dink daar word baie geskryf oor Jacob Zuma se gereedskap moet ek hierdie verrassende nuus meedeel: die Zuma-sage is eintlik maar `n vulletjie onder die penis-penaries. Die Groot Bul was ongetwyfeld mev. Lorena Bobbitt se bloederige stukkie chirurgie met `n vleismes op haar man John – uit wraak oor seksuele mishandeling vroeër die aand.
Letterlik miljoene woorde oor elke aspek van die opspraakwekkende aangeleentheid het in 1993 uit rekenaars en die laaste generasie outydse tikmasjiene gevloei. Meer as dertig media-organisasies, ook uit die buiteland, het die sogenaamde “plattelandse hofsaak van die eeu” in Manassas, buite Washington, bygewoon. “The case of the unkindest cut” is behoorlik in die kollektiewe Amerikaanse geheue uitgekerf.
Selfs ernstige koerante het lustig op die tradisionele terrein van die ponies rondgalop. Die New York Times het `n volblad afgestaan aan die operasie om mnr. Bobbitt se orgaan weer te heg – kompleet met grafiese diagramme. Die Washington Times het `n bylae van 24 bladsye gepubliseer oor mans oor die hele Amerika wat soortgelyke amputasies aan die hand van hul vroue of jaloerse minnaars moes verduur.
Die ganse Amerika het penorent voor die TV vasgenael gesit om elke woord uit Manassas in te drink. John, `n fris uitsmyter by `n nagklub, het voor die kameras gespog hy sou in die toekoms nog beter bedeel wees as voor Lorena se destruksie. ‘n Aanbod om vir `n koele R50 000 uit te haal en te wys, is oorweeg maar van die hand gewys.
Entrepreneurs het `n geil tyd beleef. Voor die hof is T-hempies verkoop met slagtersmesse waarvan bloed drup daarop. Die Courthouse Deli het `n spesiale middagete aangebied: ‘n worsbroodjie van agt duim, glo die presiese lengte van die stuk Bobbitt-anatomie wat na die nagtelike operasie so minagtend by `n motor se venster uitgewerp is.
`n Toestel bekend as die BPP (Bobbitt Penis Protector) is in New York bekend gestel met … wie anders? … as seremoniemeester as die man wat die beskeie “penis” soveel reklame besorg het. Die “Protector” is vervaardig uit klipharde akriel en aanspraak is gemaak dat dit volkome kombuismes-bestand is ten einde `n goeie nagrus te verseker. `n Pornografiese rolprent is uiteindelik vervaardig – waarin die skou-perd Bobbitt selfvoldaan alle twyfel uit die weg geruim het dat hy iets kort kom.
In Johannesburg wou `n seuntjie in die bad glo in daardie bewoë dae by sy pa weet wat is daardie dingetjie van hom se naam. “Seun,” het die pa geantwoord, “dit word `n bobbitt genoem”. Daardie naam het nie juis inslag gevind nie, maar een ding is nou maar wors: die geval Bobbitt het, meer as enigiets anders, die woord “penis” laat penetreer tot die algemene gebruikstaal van die media wêreldwyd. Trouens, in die gekattemaai oor die Zuma-skildery is in Suid-Afrikaanse koerante `n vindingryke verskeidenheid ander name opgerakel wat nie in doktersboeke voorkom nie.
Laat my skielik aan iets helemaal anders dink: die vroulike eweknie. Soos “penis” is “vagina” geen gefluisterde woord meer nie. As ek reg onthou, was daar selfs al `n toneelstuk met “vagina” in die titel (tietel?). Wat my oë (my oë) ietwat laat laat rek het, was toe ek die eerste keer die minder wetenspalike en veel minder elegante ekwivalent in `n koerant sien – daardie vierletterwoord wat nie met `n “d” begin nie. `n Onverskrokke skryfster het dit daglig gegee in `n resensie van Koos Prinsloo se skokboek Slagplaas
Die skryfster is nou, soos almal van ons, ‘n paar jaar ouer. Sonder om haar naam te laat glip, sal ek haar dit egter ter ere nagee: selfs met `n grys haredos en enkele rimpels hier en daar (so lyk dit op foto’s) veroorsaak sy nou nog meermale, sal ons maar sê, trillings van skok met haar pront manier van `n ding (manlik, vroulik of andersins) op die naam noem. (hvd)
VRIENDSKAP VAN 40 JAAR
May 25, 2012 | Hennie van Deventer se Blog
Rina, Wena en Pieter op Tarlehoet se stoep in Sabiepark in die winter van 2011.
Die viering van ‘n vriendskap van veertig jaar van Herman le Roux en Pieter en Wena de Kock was gereël vir aanstaande week by Sunday City. Toe kry Pieter in Australië `n hartaanval, sukkel siek-siek terug en beland dadelik in die hospitaal vir `n drieledige hartomleiding.
Van dié teëspoed het ek `n week gelede hier vertel. Daardie reünie lyk in die weegskaal, het ek gerapporteer maar hoopvol bygevoeg: Pieter is `n taai kêrel wat hom nie maklik laat onderkry nie. Gistermiddag in die Zuid-Afrikaansche Hospitaal in Pretoria het Skoppensboer sy kaart gespeel. Soos Eugene N. Marais gedig het: Want swart en droef/die hoogste troef/oor al wat roer/ is Skoppensboer.
Pieter se bloeddruk het van gisteroggend af gevaarlik gekantel. Sy vriende het angstig gewag terwyl dit die kritieke vlak nader. Niks kon die onheilspellende grafiek omkeer nie en Pieter is rustig oorlede. Die oggend het hy en sy advokateseun, Hennie, nog oor sy hare gekorswel.
Die immer-opgeruimde mens propvol stories – soms heel stoute stories! – was van die stimulerendste, opbeurendste geselskap wat jy kon kry. Nou’s daardie kenmerkende vertelstyl en gepaardgaande Pieter de Kock-laggie vir altyd stil.
Wat ‘n vreugdefees sou wees, het ontaard in hartseer en verlange na die groot tye wat daar was. Oor daardie groot tye het Herman ‘n spesiale lang geleentheidsvers geskryf, met allerlei verwysings na situasies en ervarings wat net die De Kocks en die Le Roux’s sou verstaan, maar wat insiggewend is oor die besonderse band tussen daardie vier boesemvriende.
Ek haal, as finale groet uit Melkbos aan die ou super- vriend, strofes uit Herman se versie aan:
Veertig jaar is `n moerse lang tyd,
Maar ons vriendskap met die De Kocks strek baie wyd.
Daarom geniet ons nou weer hul samesyn
En vier dit met `n paar glasies wyn.
Maar ons moet nog wag vir ernstiger kuier.
Om voor 6 nm te begin, sal Wena weier.
Ons vier het die wêreld vol gereis.
Noem maar op: Las Vegas, Londen, Parys…
In 1972 word `n ontmoeting by die Roberta-hotel gereël.
Daar begin `n jarelange vriendskap van baie pret en canasta speel.
Die 1972-toer was die eerste van vier oorsee,
wat ons elke keer groot plesier gee.
Daar was `n bustoer deur die Nevada-woestyn
En in Duitsland `n bootreis op die Ryn.
In Spanje besoek ons ook Toledo
en in Amerika Disney World en Orlando.
Ons besoek woelige plekke baie ver,
soos in Athene die Omnia-plein en Constitution Square.
In Inn on the Harbor had ons langs die hawe ‘n balkon,
waar ons na die bote kyk in die laatmiddag-son.
Pieter het gesê hy hou so baie van Newport,
dat hy op dié balkon sal sit tot dit donker word.
Ons rit tussen Ford Lauderdale en Kissimmee sal ons nooit vergeet,
Want Wena gee ons al ons hel omdat sy so laat moet eet!
By Earl’s Court in Londen kan Pieter en Wena nie betyds die moltrein haal;
ek en Wena snel voort na Bayswater waar sy `n appel eet vir middagmaal.
In Stockholm het Pieter ons kosbare tyd gemors,
toe hy verlangend bly staan by `n winkel se salami en wors.
In die canasta-spel is die vroue meestal voor,
Maar ek en Pieter glo ons het nie in die Swartwoud verloor.
Net een keer het ons bietjie stry gekry
– toe ons in Venesië wonder wie moet die badkamer kry.
In Londen gaan kyk ons na The King and I
– die aand toe Pieter `n stuk wors van sy bord laat waai.
Blitsvinnig raap hy dit op van die grond.
“Dis 2 ‘pence’ werd in die pond!”
Ná herhaalde mislukte pogings om op die tennisbaan af te slaan,
Speel ek en De Kockie die vroue van die baan.
Pieter speel met die TV se afstandbeheer by Ngwenya Lodge,
En daar sien ons toevallig hoe `n vliegtuig teen Twin Towers bots.
Kom, ons drink nog `n glasie wyn,
Op Koedoe-apteek se Beta-pyn!
(Laasgenoemde is glo `n verwysing na T-hemde wat Pieter en Wena op een reis knaend gedra het).
Naskrif: Die beloofde blog oor John Bobbitt se “penis”-penarie is op pad. (hvd)