Die Olimpiese oomblik was vir lank vir my die grootste, maar ’n onlangse gebeurtenis het selfs daardie oomblik oortref.
Die droom om ’n mamma te word, het onmoontlik gelyk. Iets buite my bereik. Dit het verder weg as ’n Olimpiese medalje gevoel.
Daar was ’n groot dryf om terug te kom. Nina moes tussen familie groot word. Sy moet voel sy het ’n familie. My terugkeer was niks anders as ’n stap in geloof nie.
Jy dra dan die gevolge en seer. My selfvertroue was geknak en het my pateties laat voel. Sonder ’n man en sonder ’n werk. Ek moes wegkom.
Vanweë samelopende omstandighede en my betrokkenheid by die reël van ’n kerkkonferensie, het die geleentheid opgeduik om ’n kollege se sportuitreikprogram in Florida te help stig.
Maar te midde daarvan, was daar die nuus dat my pa kanker het. Dit was moeilik, maar die kanker was onder beheer. Dit was ’n vredeskaart om die stap landuit te neem.
Om nuut te begin in ’n ander land was ’n uitkomkans. Ja, die lewe was gerieflik, maklik en veilig, maar die besef was elke dag daar: Dit is nie my land nie. ’n Mens voel net nie tuis nie.
In hierdie tyd was daar ’n diep soeke om heel te word. Dis wonderlik om te sien hoe Hy als ten goede laat meewerk het, selfs daardie verwerping na aanvaarding en liefde.
In my nuwe werk was daar ook die geleentheid om in ander se lewens in te spreek. Mense met huweliksprobleme en ander met wonde weens ’n egskeiding. Daar was ook dié wie se ouers siek geword het of skielik dood is. Al my aaklige, moeilike oomblikke is vir Sy doel gebruik.
Kort voor veertig begin ’n mens om vrae te vra. Daar is baie vroue wat dit ken. Die leemte wat kinderloosheid laat, het groter geword. Ek was ver en het na my broerskinders verlang en het bly wonder: Is die tyd om ’n biologiese ma te wees dan nou vir my verby?
Die deur van twyfel was wawyd oop en spyt oor besluite wat in die verlede geneem is, het bly knaag. Al wat ek kon doen, was om vas te klou aan hoop.
’n Geleentheid om ’n kinderkerk te lei het opgeduik. Aanvanklik wou ek so ver moontlik daarvan af weghardloop. Wat weet ek dan tog nou. Ek het nie eens kinders van my eie nie. Die kopgevegte was belaglik, maar die geleentheid was die grootste hartsgeskenk.
Die kinders kon nie my naam uitspreek nie en het my “Mar-Mar” genoem, wat amper soos Mamma klink. Dit was ’n blessing en het die leemte tydelik gevul.
Die begeerte na ’n kind van my eie het net sterker geword. “Is ek goed genoeg of sou ek ’n kind ’n onreg aandoen om as ’n enkelvrou hom of haar aan te neem.” Vrae soos dié sou dae lank in my gedagtes rondmaal.
Een van my mentors het raad gegee en saam met my gebid en later aangemoedig. Sy het na die Bybel verwys wat sê ons moet na weduwees en weeskinders omsien; om ’n huis te bied vir ’n kind wat nooit dit kan hê nie, is God se hart.
Daardie dag was ’n draaipunt. Finansies en om as ’n enkelma te moet werk, het steeds soos ’n berg gevoel.
Dit bly ’n reuseverantwoordelikheid. Daar is nie meer tyd vir jouself nie. As ma sien jy die lelikste in jouself, maar ook die mees onselfsugtige jy, die een wat aanhou gee. Die afgelope paar maande leer ek baie oor geduld.
Selfs ná lang nagte van wakker-wees, kan Nina my net een kyk gee, dan is alles verby. Daai oop bekkie en gums wat so vir ’n mens lag, slaan jou asem weg. Alles voel vir ’n oomblik vergewe en vergete.
’n Mens leer ook om nie so hard op jouself te wees nie. Hierdie mom guilt-storie is eg! Jy voel so gou sleg as jy enigiets doen wat nie oor haar gaan nie. Jy moet vir jouself ook daardie genade gun. Neem ’n blaaskans en berus jouself op ander se hulp en ondersteuning.
’n Enkelma het hulp nodig, ’n mens moet dit aanvaar. As jou ondersteuningsnetwerk in plek is, is dit moontlik om ’n enkelmamma te wees.
Dis net menslik om te twyfel. Jy kyk na doeke en melk se prys en dink: Here, gaan ons dit regtig maak? ’n Gedeelde verantwoordelikheid sou dit beslis makliker gemaak het.
Elke dag word die besef net groter. Nina, wat ek aangeneem het toe sy vyf maande oud was, is ’n geskenk aan my geleen. Party dae voel dit nog onwerklik. Is ek nou regtig uiteindelik ’n mamma?
’n Mens moenie die droom van moederskap begrawe nie. My eie pad as ’n ma het vir my nog groter waardering vir my ouers gegee.
Daar is tye wat die paniek jou tref as jou skouer pyn of jou neus begin loop. Jy mag geen medikasie gebruik nie, want daar is ’n kans dat jy positief vir verbode middels kan toets. Daai vrese van “nou kan alles waarvoor ek geoefen het, verlore gaan”, is eg!
Die druk wat so in jou nek blaas. Jy wil dit vir ons land doen. Jy wil dit vir Madiba doen. Ook vir jou familie wat ure en vakansies langs swembaddens opgeoffer het. Dit was elke druppel swembadsweet werd.
Met die uitdunne was hulle byna reg langs die wegspringblokke. Die Here was só betrokke in die detail, want ’n mens weet nie vooraf waar jy ’n sitplek gaan kry nie. Dit was amazing.
Met die aand se finaal, kon ek hulle nie vind tussen die toeskouers nie. Die ontsteltenis het ’n gevoel van onsekerheid gebring. Hulle het sitplekke reg langs die podium gehad. Dit was só spesiaal.
Dit het vier jaar geneem om een sekonde te verbeter. Daardie oomblik is onbeskryflik. ’n Mens kom op ’n punt wat jy dink jy is seker net nie goed genoeg nie. Dit was ’n groot donker realiteit. ’n Ondersteuningsnetwerk is goud werd in sulke tye.
Met al die feesvieringe en gelukwensings, raak ’n mens gou in die heldingevoel vasgevang. Kindertjies hardloop na jou toe. Jy word oral heen genooi. En eintlik is jy weer stoksielalleen.
Dit was ’n intense tyd in die kalklig, wat nie sonder sy leer- en groeikurwes was nie. ’n Mens raak moeg vir swem, sport en politiek.
Die geleentheid om ’n afrigter van ’n swemskool in die Paarl te wees het my pad gekruis. Eers was dit glad nie ’n opsie nie. En ná ’n gewik en geweeg, het die regte rigting duidelik geword.
Nina het ook ’n veilige plekkie langs die swembad. Die swemmammas het haar uitgebreide familie geword. Hulle het al soveel geskenk en is so hulpvaardig. Tydens ’n middagoefening beweeg sy graag van skoot na skoot.
Ná alles, is daar ’n nuut ontdekte liefde hier binne, wat ’n mens nie weet bestaan nie. Dit is harde werk, maar beter as wat ’n mens jou vooraf sou kon indink …Ons is tuis en omring met soveel liefde.