Hond het iets in die keel wat gras vreet - Inligting - 2022
Hond het iets in die keel wat gras vreet," het hy gesê. "Kan jy vir 'n paar minute na haar kom kyk?"
"Sekerlik, ek kan probeer," sê ek toe ek uit die kar klim.
"Kom binne, ons sal haar regmaak. Wat 'n verskriklike hondjie het jy nie."
Die hond het nog naby die voordeur gestaan ​​toe ek by die kombuis instap. "Ek is bly jy is hier," het ek gesê. "Dit is die eerste keer dat ek haar sien. Dit lyk of sy geslaan is."
"Dit is wat gebeur as jy 'n hond in 'n kar los," het hy gesê. "Arme ding."
"Hoe gereeld gebeur dit?" Ek het gevra.
"Te dikwels," het hy gesê. "Jy weet honde het geen konsep van tyd nie, net soos hulle geen konsep van geld het nie." Hy het na die yskas gegaan en 'n bottel water gegryp. Hy vat 'n paar slukke voor hy weer praat. "As hierdie hond 'n halsband of etikette gehad het, sou ek haar na die diereskuiling geneem het."
"Moes jy jou hond in jou kar los?" Ek het gevra. "Ek dink nie sy sou so koud gewees het as dit 'n paar grade warmer was nie."
"Sy is een van daardie gelukkiges," het hy gesê. "Die veearts sê sy het nie seergekry nie. Sy is gedehidreer en honger. Sy het ook 'n infeksie wat behandel moet word. Dit is die gevolg van 'n hou teen die kop."
"Is sy deur 'n motor raakgery?"
"Nee, een of ander ou het haar geslaan. Ek moes haar in my huis indra. As ek nie hier was toe jy gebel het nie, sou sy seker gesterf het."
Ek het gekyk na die hondjie wat naby die agterdeur op die vloer lê. Sy het steeds gebewe. Ek het die kraag van haar nek afgetrek. Sy was 'n sjokoladekleurige hond. "Hoe lank sal dit neem om beter te word?" Ek het gevra.
"Ek weet nie," het hy gesê. "Ek het nog nooit so 'n noodgeval gehad nie."
"Jy sal bly wees jy het hierdie een gedoen," het ek gesê.
"Dit is waarvoor ek bang is."
Ek het na die agterdeur gegaan, dit oopgemaak en afgestap na die grasperk. Daar was die man wat die hond aangeval het en op sy stoep gesit. Hy het seker heelnag daar gesit, het ek gedink. Sy gesig was geswel en hy het half mal gelyk. Hy het na die hond gekyk en met haar probeer praat.
Ek het na hom gekyk, toe na die hond gekyk. "Ek is nie veronderstel om dit te doen nie, maar ek kan haar nie alleen hier los nie. Sy het niemand om vir haar te sorg nie. Sy is koud. Sy is honger. Sy is siek. Wat moet ek met haar doen?" Ek het gevra.
"Ek weet dit moet vir jou moeilik wees, maar ek het nêrens om haar te sit nie. Jy is haar enigste hoop."
"Kan jy haar nie na die skuiling neem nie?"
"Ek kan nie. Ek het geen kar nie."
Ek is terug kombuis toe en kry 'n leiband. Ek het die hond vasgehou sodat sy nie die man op die stoep kon sien nie. Ek het haar na hom gelei en die leiband oor haar kraag laat val. "Jy moes nooit hierdie hond aangeval het nie," het ek gesê.
"Hoekom het jy my aangeval?" het hy gevra.
"Ek weet nie. Die wêreld het mal geword. Ek kan nie glo dit is so erg nie," het ek gesê.
"Die wêreld was nog altyd so, maar dit het erger geword met die koms van die rekenaar."
"Hoe meen jy?" Ek het gevra.
"Jy het nie gesien wat ek gesien het nie. My hele lewe lank het ek probeer om die wêreld te red. Ons gaan deur 'n krisis wat nog nooit vantevore gebeur het nie. Ek het alles daarvan in die koerante gelees. Die wêreld is uitmekaar kom."
Ek het aan my hond gedink. Ek het nie geweet waarheen sy gaan nie, maar ek het geweet dit is nie met die mal man wat op sy voorstoep sit nie. Ek het nie geweet wat om te doen nie, maar ek het geweet ek gaan my hond terugkry.
"Ek moet gaan, maar ek sal terug wees," het ek gesê. Ek het die leiband afgetrek en terug kombuis toe gestap. "Ek vat jou hond terug na jou huis. Ek is seker sy sal by jou bly," het ek gesê.
"Jy het geen idee waarin jy jou inlaat nie. Wag net totdat jy sien in watter toestand sy is."
"Ek dink ek kan dit hanteer. Ek weet nie waarheen sy gaan nie, maar sy kan nie nog 'n minuut in die kar bly nie. Dit sal haar doodmaak."
Hy het vir 'n minuut na die hondjie gekyk, toe sy bril afgehaal en dit op sy hemp skoongemaak. "Ek sal jou moet vra om haar nie in die huis in te neem nie. Ons het nie 'n kennel vir haar nie."
"Ons sal dit op een of ander manier laat werk," het ek gesê.
Ek het terug in my motor geklim en in die pad gery, terwyl ek 'n goeie afstand tussen my en die man gehou het. Aan die einde van die blok was 'n klein parkeerterrein. Daar was geen teken op die deur nie, geen naam bo dit nie, net 'n enkele houtdeur met 'n klokkie op die knop. Ek het uit die kar geklim en na die deur gestap.
Dit was koud in die gebou. Ek het omgekyk en drie mense by 'n lang tafel in die voorkamer sien sit. Hulle was almal in rolstoele. Hulle het name gehad, maar ek kon dit nie onthou nie. Die een naaste aan die deur het gehuil. Die man met die vuil bril het die deur oopgemaak en gesê ek moet in die voorportaal wag. Hy het my kantoor toe geneem en vir my gewys waar ek kan sit. Ek het gesien daar is 'n groot venster ingesit om meer plek te maak. Dit was 'n groot venster. Die glas was geryp. Daar was tralies op die venster. Ek het na die venster gegaan en uitgekyk.
Ek kon die straat sien. Ek kon die motors sien wat voor die gebou geparkeer was. Ek kon mense sien afstap