#IAmLucas benodig jou ondersteuning - Rubrieke - Republikein
Thursday, August 08th, 23:02:59
#IAmLucas benodig jou ondersteuning
Ek kan dink die deursneeseuntjie van tien het meestal ’n breë glimlag op sy gesig.
Hoewel die ellende, waarvan die hedendaagse wêreld oorgenoeg het, jongelinge nie gespaar bly nie en ek my eie uitdagings en gewaarwordings op presies daai ouderdom té goed onthou, hou baie van hulle darem nie té lank vas aan onnodige laste en lastighede nie.
In my bykans vier dekades op hierdie warboel van ’n planeet het ek egter nog nie ’n breër glimlag as Lucas Digashu s’n teëgekom nie.
Veral nie op só ’n konsekwente grondslag nie.
Ek het hom een dag, toe ek sy pa vergesel het om hom by die skool te gaan haal, gevra: “Hoe kry jy dit reg om áltyd te glimlag?”
Sy bondige antwoord: “I am happy.”
Baie navorsers maak al baie lank bemoeienis met wat ’n kind nodig het om gelukkig te wees.
Basiese behoeftes is voor die hand liggend: kos, water en skuiling.
Ongeag hoe basies dié behoeftes is, weet ons hoe baie kinders nie net wêreldwyd nie, maar selfs in hierdie pragtige land nie gereelde toegang daartoe het nie.
’n Kind het ook nodig om geglo en gehoor te word.
’n Kind het ook nodig om aanvaar te word.
’n Kind het ook nodig om liefgehê en gekoester te word.
En, hoewel hul teenwoordigheid geen waarborg is nie, het ’n kind volwassene(s) nodig om aan daai behoeftes te voldoen.
Terloops, daar is navorsing wat meen een ouer is meer as genoeg om al daai hoedens suksesvol te dra.
Dis geen geheim dat dit ongoddelik maklik is om ’n kind te verwek nie.
Eweneens is dit geen geheim dat baie mense wat smag na ’n biologiese kind nooit daai voorreg ervaar nie.
Dit is die afgelope twee jaar my indruk dat klein Lucas die verantwoordelikheid vir daai breëmondglimlag ernstig opneem.
Maar dit sou ’n oorvereenvoudiging wees.
Sy biologiese ouers is nie in sy lewe nie. Sy biologiese ma kán nie wees nie, want sy het jare terug reeds haar aardse wedloop voltooi.
Maar hy hét ouers wat die geloof behou ondanks alles wat teen hulle tel.
As enkelkind kry hy uiteraard baie aandag. Hy straal veral soos ’n bruid wanneer hy op een van sy ouers se skoot sit en vasgehou word.
Van uitermate bederf en ’n gebrek aan dissipline is daar in dié huishouding geen sprake nie.
Sy ouers is streng met hom.
Hulle laat hom nie toe om sy skoolwerk ligtelik op te neem nie.
Roetine is ’n ernstige saak in dié huis. Slaaptyd is slaaptyd. Hy moet etenstyd tafel help dek en sy groente mooi opeet. Sy soettand het al huishoudelike ongemak veroorsaak.
Sy ouers is albei erg oor waardes soos respek, aanvaarding en verdraagsaamheid. Hy het dit met die spreekwoordelike moedersmelk ingekry en die dosis is sedertdien geensins verlaag nie.
Ek is op verskeie vlakke mal oor dié kalant, maar ek is veral trots op hoe hy eienaarskap van sy reis aanvaar. Ek is veral beïndruk met hoe volwasse hy is. Ek bly verstom oor sy konsekwent liefdevolle geaardheid en positiewe gesindheid.
Boesemvriende van sy ouers, Dries en Lesley Dippenaar, sê die afgelope week hulle het net bewondering vir Lucas en sy ouers. “Ons glo heelhartig in hul huweliksverbond en glo Lucas het die beste gesinstruktuur en ondersteuning moontlik,” sê Lesley.
Lucas en sy ouers sukkel om die doodgewone gesin te wees wat hulle nie wil wees nie, maar wat hulle reeds ís.
Sy ouers het onlangs ’n veldtog, #IAmLucas, van stapel gestuur om die owerhede te vra om hulle asseblief toe te laat om as gesin in Namibië te mag woon en te mag wees. As ’n gesin. Soos wat hulle reeds doen. Ter wille van klein Lucas.
Maar hoekom moet ’n mens vrá om ’n gesin te wees, te leef, ’n bydrae tot die land se ekonomie te maak en jou kind na die beste van jou vermoë grootmaak? Want, sien, Lucas neem dikwels die voortou wanneer hy ’n nuwe maatjie maak en verklaar trots: “Raai wat? Ek het twéé pa’s.”
#IAmLucas benodig jou ondersteuning. Baie dankie.