Tydens die debatte, feite-checkers soos CNN en Politifact fokus op die evaluering van die waarheid van wat elke kandidaat gesê het.
Alhoewel dit belangrik is om die feite reguit te kry, is dit nie genoeg om op die waarheid van kandidate se stellings te fokus nie werklike impak van die debat oor die gehoor. Hoe kandidate sê dat dinge net soveel saak maak asof hulle aan die feite vasstaan.
Savvy politici kan voordeel trek uit wat geleerdes bel kognitiewe vooroordele, wat ons laat glo dat iets waar is, omdat ons voel dit is waar, ongeag die bewyse. Hierdie verskynsel staan ​​ook bekend as emosionele redenasie.
Ons kan dalk aan onsself dink as rasionele wesens wat ons menings vorm op grond van logika. In werklikheid speel ons emosies 'n baie groter rol in die beïnvloeding van ons oortuigings as wat ons dink.
Ons maak vinnige en intuïtiewe besluite gebaseer op ons autopilot stelsel van denke, ook bekend as stelsel 1. Dit is een van die twee stelsels van denke in ons brein. Dit maak goeie besluite die meeste van die tyd, volgens die Nobelpryswenner sielkundige Daniel Kahneman, maar is meer onderhewig aan vooroordeel as die ander denkstelsel - bekend as die opsetlike stelsel, of stelsel 2. Die opsetlike stelsel is doelbewus en reflektief. Dit verg moeite om te gebruik, maar dit kan die vooroordeel wat deur stelsel 1 gepleeg word, inhaal en ignoreer. Kahneman beskryf hierdie as "vinnige" en "stadige" denke.
Politici wat vaardig is in die kuns van openbare spraak kan oorreed ons deur te speel na die kragtiger outipilot stelsel wat ons vinnige denke lei en argumente vermy wat gebaseer is op bewyse, rede en logika. Tensy ons noukeurig aandag gee, is ons opsetlik stadiger en meer doelbewus hoogs waarskynlik beïnvloed word deur hierdie meer emosionele appèlle.
Vinnige praat, swak denke
Elke kandidaat het tydens die Oktober 19-debat 'n aantal sulke appèlle gemaak.
Hillary Clinton het gesê dat Donald Trump Vladimir Poetin se "marionet" is. Dit het 'n vooroordeel aangevoer waarskynlik die gedagtes van die gehoor wolk - die stralekrans effek. Hierdie vooroordeel kom voor wanneer ons iets sien waarvan ons hou of nie hou nie, en hierdie emosionele reaksie met iets anders assosieer.
Clinton weet dat baie Amerikaners nie soos Poetin hou nie. Plus, die beeld van iemand se marionet is redelik onaangenaam. Die kombinasie van Trump met Poetin en marionet is gebind om 'n negatiewe emosionele assosiasie te skep.
'N Feite-kontroleerder kan nie reguit antwoord gee of Trump Putin se marionet is nie. Dit hang af van jou interpretasie, en Clinton kan haar perspektief beslis verdedig. Tog kan ons erken dat haar raamwerk van hierdie kwessie ontwerp is om 'n beroep op ons vinnige denke te maak en 'n sekere indruk te skep wat nie noodwendig ooreenstem met die feite nie.
Vir sy deel het Trump herhaling gebruik om sy eise tuis te bring en die sogenaamde te beroep "Illusoriese waarheidseffek." Hierdie vooroordeel veroorsaak dat ons brein iets as waar beskou, omdat ons dit hoor herhaal. Met ander woorde, net omdat daar verskeie kere herhaal word, beskou ons dit as meer waar.
U het dalk gesien dat die laaste twee sinne in die vorige paragraaf dieselfde betekenis en 'n soortgelyke struktuur gehad het. Die tweede sin het geen nuwe inligting verskaf nie, maar dit het veroorsaak dat u my eis meer glo as wat u gedoen het toe u die eerste sin gelees het. Trouens, baie van die advertensies is gebaseer oor die gebruik die illusoriese waarheidseffek om ons te kry om meer goedere te koop.
In die debat, Trump se meedoënlose herhaling van die eis dat NAFTA die "ergste ooreenkoms is wat ooit onderteken is" en die Amerikaners "miljoene werkgeleenthede" kos, funksioneer op dieselfde manier. Ten spyte van die feit dat kenners stem nie saam nie Oor die impak van NAFTA op die Amerikaanse arbeidsmark het Trump met sukses baie miljoene oortuig dat NAFTA verskriklik is.
Trump maak soortgelyke stellings om nie te ondersteun in Irak. Baie van sy ondersteuners is vasbeslote dat hy die oorlog teenstaan, ondanks duidelike bewyse dat hy daarvoor was voordat hy daardeur was. Sy herhaling veroorsaak dat ons autopilotstelsel sy stellings intuïtief as waar beskou. Dit verg moeite om hierdie persepsie te beveg deur ons stadige denke te gebruik.
As ons weer na Clinton terugkeer, sien ons haar die gebruik van die illusie van beheer. Hierdie vooroordeel vind plaas wanneer ons onsself beskou as meer beheer oor 'n situasie as wat ons eintlik doen. Byvoorbeeld, Clinton het die afname in die Amerikaanse nasionale skuld in die 1990s hoofsaaklik toegeskryf aan haar man se beleid. Dit oordryf die werklike impak wat enige president op die nasionale skuld kan hê.
Clinton het ook aangedring - soos Trump - dat haar beleid niks aan die nasionale skuld sal toevoeg nie, ten spyte daarvan onafhanklike verslae deur kundiges wys daarop dat Clinton se ekonomiese hervormings waarskynlik miljarde dollars sal voeg en Trump se plan sal triljoene by die skuld voeg. Clinton se stellings oor skuld, saam met Trump's, het beide illusie van beheer en die wenslikheid vooroordeel, wat lei tot een om te glo dat hul geïdealiseerde uitkomste sal uitkom.
Nog 'n eis wat dikwels deur Trump herhaal word, is in sy kernboodskap - Amerika is veel erger as wat dit vroeër was. Hy gee 'n rooskleurige prentjie van 'n geïdealiseerde Amerikaanse verlede, toe alles reg was met die wêreld. Dit word weerspieël in Trump se leuse: "Maak Amerika groot weer."
Hierdie leuse praat van ons neiging om die verlede deur rooskleurige bril te sien, 'n vooroordeel wat bekend staan ​​as rooskleurige retrospeksie en ook as declinism.
Baie sal argumenteer, en ek stem saam, die wêreld het eintlik beter gegroei deur 'n verskeidenheid verskillende metings. Byvoorbeeld, mense ervaar minder geweld en groter gesondheid, lang lewe en ekonomiese welsyn. Desondanks, hoe meer Trump herhaal dat dinge beter gewees het, hoe makliker is dit vir mense om saam te stem.
Dit is 'n paar onder baie kognitiewe vooroordeel dat die kandidate ons persepsies en menings beïnvloed het. Omdat ons dikwels nie bewus is van hoe die kandidate 'n beroep op ons vinnige denke het nie, kan hulle ons standpunte sonder ons kennis weerspieël.
Ons moet die debatte en openbare verklarings aanvanklik nagaan om die veiligheid van ons demokrasie te beveilig, benewens die feit dat hulle gekontroleer word. Intussen kan dit help om stadiger te dink oor die boodskappe wat Trump en Clinton oor bring.
Gleb Tsipursky, Skrywer, Speaker, Konsultant, Afrigter, Wetenskaplike, en Sosiale Entrepreneur. President van Voornemende Insigte, Assistent Professor in Geskiedenis van Gedragswetenskap, Die Ohio State University
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > verkiesings > Hoekom Fact Clinton en Trump is nie genoeg nie