Teenoor ons kortstondige bestaan, teenoor ons jare wat verbyskiet soos ‘n gedagte, staan die vastigheid van God, die sekerheid, die Een wat ons toevlug is.
Hoe gemaak om die wete dat ons lewens in God se hande is, dat 2014 in Sy hande is? Hoe word dit vir my werklik, hoe word dit my alledaagse lewe? Hoe kan die wete dat ons op God kan vertrou vir my ‘n werkliker werklikheid word as die opskrifte in die koerant van moord en doodslag, teenoor die manier wat ek in my eie lyf die aanstap van die tyd voel? Soos Lucas Maree sing: “En ek word al hoe banger Vir die groter, dieper slaap” Ja, ons almal kan onsself vereenselwig met die Psalmdigter se”verbyskiet” van die jare.
Hier gaan dit nie oor ‘n selfsugtige “alles vir my” lewenshouding nie, dit gaan daaroor dat ons die sin in ons lewens – kort of lank – vind in die uitleef van dit waarvoor God ons geskep het, om as Sy verteenwoordigers om te sien na Sy skepping, om as spieëls Sy liefde te weerkaats oor Sy skepping – aarde, plante, diere en mense.