PressReader - Weg!: 2017-06-01 - Op ’n draf­stap
Op ’n draf­stap
Weg! - 2017-06-01 - Pierre Sê - RE­DAK­TEUR PS­teyn@Me­dia24.com
‘Vir spys en drank gee ons U dank, ons prys U naam, o Heer. A­men.”
Vir die eer­ste 18 jaar van my le­we was dít – met soms ’n uit­son­de­ring – die ge­bed wat my pa boon­toe ge­stuur het el­ke keer as ons vir ’n ge­sins­e­te aan­ge­sit het. En van­dag laat ’n goeie bord kos en ’n lek­ker glas wyn steeds my siel sing. In so ’n ma­te dat ek neig na “stoel” (soos my ou­ma sou sê) as ek nie oe­fen nie.
Ek het vrien­de, ge­se­ën met ’n vin­ni­ge me­ta­bo­lis­me en die ge­ne­ti­ka van res­tio-rie­te, wat be­weer hul­le word el­ke dan en wan oor­val deur die lus om te hard­loop, maar dan gaan lê hul­le op die rus­bank tot die ge­voel ver­dwyn.
Ek is on­ge­luk­kig nie so ge­se­ënd nie. Dus moet ek oe­fen; en aan­ge­sien fiets­ry nes gholf ’n ryk­mans­sport is en die joer­na­lis­tiek ’n roe­ping en nie ’n be­roep is nie, hard­loop ek. ’n Stel tek­kies is nog (re­la­tief) be­kos­tig­baar en dis gra­tis om in die bui­te­lug te hard­loop.
Dees­dae reis ek nê­rens son­der my hard­loop­skoe­ne nie. Die op­win­ding om ’n nu­we plek te be­soek word ver­me­nig­vul­dig om­dat ek dit sog­gens te voet kan ont­dek ter­wyl die mees­te men­se nog slaap. So word blit­si­ge werks­be­soe­ke aan To­kio, New York, Lon­den en Ber­lyn van my kos­baar­ste reis­er­va­rings dank­sy daar­die uur of wat wat ek deur die ge­skied­kun­di­ge stra­te kan draf.
Tog is dit op eie bo­dem waar ek keer op keer in ver­won­de­ring is. Ek kui­er on­langs by die Klein Ka­roo Na­si­o­na­le Kuns­te­fees op Oudts­hoorn. Daar’s don­der­weer in die lug toe ek voor sons­op­koms die R328 uit die dorp in die rig­ting van die Kan­go­grot­te vat.
Ek skrik my ys­koud toe ’n leeu in die don­ker langs my brul (ek het ver­geet die pad loop ver­by die Can­go Wild­li­fe Ranch!) en vir ’n oom­blik dink ek aan al die waar­sku­wings om nie weg te hard­loop as jy ’n leeu in die veld raak­loop nie. My hart­klop be­daar en ek draf ver­der, in die rig­ting van die Swart­berg wat nou el­ke klom­pie se­kon­des deur blit­se ver­lig word.
Die son sit nog on­der die ho­ri­son, maar dit be­gin reeds om die don­der­wol­ke in die ver­te o­ran­je te verf. Bo-op ’n heu­wel gaan staan ek om die skou­spel ga­de te slaan. Ek tel die se­kon­des af tus­sen die weer­lig­flits en die ge­ram­mel... 1 001, 1 002, 1 003, die storm is nou ’n bie­tjie meer as 1 km weg. Ek ruik die re­ën, en dan tref die eer­ste vet drup­pels my. En ek is diep dank­baar. Dank­baar vir die re­ën wat in ’n tyd van droog­te la­fe­nis bied, en vir hier­die land van ons wat ’n mens dwing om a­sem te skep.