Die swaar, wrede las van selfverwyt waaronder ek langer as 'n dekade sou voortploeter, was op my. Jare lank sou die kinderoë uit die kleuterskoolportret vir my bly kyk. Die koorsblaarrofie in die hoek van die skaam glimlaggende mondjie sou nooit wegbleik nie.
Van die selfverwyt oor die skade wat sy aan haarself en haar naam gedoen het, het Leigh nog nooit vry gekom nie. Van die lenige, aantreklike meisie wat sy was, is daar nou min te sien. Wat sy in die yskas en in haar ma se koskas aantref, eet sy. Sy het haarself in vet verskans.