Nou keer net 'n koue drinkding dat mens soos 'n vinielplaat in die son skeeftrek en smelt. Ek loop verby Deborah, maak my mond oop, maar niks kom uit nie. Die blink in haar o� s� alles wat ek voel. Zani kan nie eens stilstaan nie - ewe veel getoor deur dit wat pas voor ons op die verhoog gebeur het. Al wat jy kan doen is om net 'n bietjie stadiger te loop en dieper te asem. Dan verdwyn die geraas in jou kop.
Dave staan reg voor ons, vas in die kitaar, met papnat hare en o� soos glasstukke onder die wit ligte. Mike is effens gebuk, mikrofoon in die regterhand, linkerbeen halfpad in die loopstyl gevries. Sy hamerkopkuif wil-wil begin tril. Regs agter hom staan stokmannetjie Schalk. Net sy bors dein vinnig op en af onder die diksnaar, die arms stokstyf vas teen haar bruinbont lyf. Tim het sy stokke halfpad op in die lug, en jy sien net tande. Sy hare is deurmekaar. Maar die vries sit tot in sy o� wat iets agter teen die tentflap raakstaar.
Wonderboom is tweede laaste op die lys vanaand. Dit neem 'n rukkie voor Cito die verhoog betree. Intussen skuifel Martin op sy hurke rond tussen kabels en sy staalblou Les Paul, terwyl Danny de Wet met kiertsregop hare in 'n snerpende sletoranje tint vir ons nare tekens wys met sy tromstokke. Ek verwag enige oomblik hy gaan oor die verhoog wawiele maak. Hy bestyg egter die dromstoel met 'n demoniese gryns en s� iets onhoorbaar vir Wade wat besig is om die binnegoed van sy baskitaar met 'n intense frons te bestudeer. Hy kyk op in die wit verhoogligte in - sy o� swaar gekohl, sy rustelose hare plat teen die skedel gejel.
Die lug om my kop word 'n klein hemel met hulle weergawe van Falling Mirror se "Johnny Calls The Chemist". Danny begin skelm-skelm die pas met die tromme opwen, 'n onsigbare energiestroom wat dadelik in die gehoor begin leef en groei. Vinniger, harder. "Africa" word hemelhoog saamgesing, en Martin gooi sy sonbril eenkant. O moer. Mens kan sy o� sien. Hy kom hurk-skuif nader, nog vorentoe, die Les Paul in sy hande 'n ereksie in rock. "Dead right" val 'n donga oop uit Danny se hoek uit. "So I guess it's now or nevah �" en Martin staar ons vas met daardie skurwe tuur van hom. Ek voel soos 'n haas wat vir die eerste keer 'n luislang sien. Op ooghoogte. Maar dis 'n lekker bang.
Dis na bewering elke oggend se monoloog. My koffiebekertjie is leeg. Ek staan op met krakende knie�, 'n ongemaklikheid in my laerug, en kies dan koers terug verhoog toe. Met die verbyloop kry ek 'n oogknip en nog 'n kwaai lepelsteek in die lug.
Wanneer mens bietjie stilsit en die oomblikke wat jou regtig hard gevat het, terugroep, kom daar so 'n koudheid onder jou vel sit. Respek en 'n vae jaloesie - met 'n vreemde vretende liefde wat net nie wil vrek nie. Op die vliegtuig, 30 000 voet bokant Kimberley, maak ek my o� toe en klim weer in elkeen van daardie oomblikke in.
Albert Frost en Dan Patlansky in 'n warm groen tent met 'n stadige koel snaarduet wat die tyd vir 'n oomblik in ys vergeet.
Die gevoel wat my tref die oomblik wanneer ek besef hoekom Henry Steel so stil staan terwyl hy in Delta Blue die kitaar vashou. Sodat jy beter kan hoor, my kind. Hoor hoe die riwwe uit hom val.