Eerste slag by Sorauren, 28 Julie 1813 - Inligting
Eerste slag by Sorauren, 28 Julie 1813
Die eerste geveg van Sorauren (28 Julie 1813) was Soult se beste kans om 'n beduidende oorwinning tydens die geveg van die Pireneë te behaal, maar teen die tyd dat hy aangeval het, het Wellington met versterkings die toneel bereik, en die Franse aanval is afgeweer.
Soult se doel in die veldtog was om die magte van Wellington in die passe noord van Pamplona, ​​aan die oostelike punt van sy lyn, te oorweldig en dan suidwaarts te jaag om die beleg van Pamplona op te hef. As alles goed verloop, kan dit bereik word voordat Wellington kon reageer. Soult het sy leër in twee kolomme verdeel. Die grootste, wat bestaan ​​uit Reille en Clausel se 'korps', was om by die pas van Roncesvalles aan te val en reguit na Pamplona te gaan. Die kleiner, die 'korps' van Drouet sou die pas van Maya aanval. Soult het verwag dat elk van hierdie aanvalle vinnige oorwinnings sou wees, en het die middag van die aanval planne vir 'n agtervolging uitgevaardig. In beide gevalle het dinge nie heeltemal verloop soos verwag nie. In die weste het General Hill se troepe langer as verwag by Maya aangehou voordat hulle gedwing is om terug te trek. In die ooste het die manne van generaal Cole eintlik die hele dag by Roncesvalles uitgehou en aan die einde van die dag nog steeds hul aanvanklike posisies beklee. Die aanvallende troepe van Soult het op twee bergrande vasgesit, en die posisie kon waarskynlik nog 'n dag lank gehou gewees het.
Na die slag van Roncesvalles besluit generaal Coles dat sy posisie te kwesbaar is en beveel om terug te trek. Sy roete het hom wes/ suidwes langs die pad na Pamplona geneem. Hy ontmoet gou generaal Picton, wat die bevel oor die gesamentlike mag neem. Hulle besluit dat dit te riskant is om 'n standpunt in die berge te maak, en na 'n vertraging in Linzoain nog 'n nagmars uitgevoer. Vroegoggend het hulle Zabaldica, in die Arga -vallei, naby die suidelike punt van die berge bereik. Picton het besluit om die hoofberge van die berge te verlaat en die hoogtes van San Cristobel, die laaste hoogland buite Pamplona, ​​te verdedig.
Toe hulle egter suidwaarts marsjeer, besef Cole dat hulle 'n beter verdedigingsposisie bereik, die hoogtes van Sorauren, 'n byna heeltemal geïsoleerde berg tussen die Arga- en Ulzana -riviere. Zabaldica was noordoos van die hoë grond en Sorauren in die noordweste. Hy kon Picton oortuig om hier standpunt te maak in plaas van by San Cristobel. Gevolglik is die plek van die geveg nie deur Wellington gekies nie.
Cole neem 'n posisie in op die noordelike hange van die heuwel. 'N Spoor in die noordoostelike hoek is gehou deur 'n paar Spaanse troepe wat van Pamplona af gestuur is. Anson se brigade was die volgende aan die beurt, en kyk na die enigste kol wat die hoogtes met ander hoë grond verbind. Campbell se Portugese brigade was in die middel en Ross se brigade aan die linkerkant. Cole trek sy magte op Wellington se manier op, met ligte troepe voor en sy hooflyn agter die kruin van die heuwel.
Die afdeling van Picton is aan die regter-agterkant van die hoofposisie ontplooi, wat oos strek van die dorpie Huarte, in die suidoostelike hoek van die hoogtes. Dit vorm die regtervleuel van 'n tweede lyn, grootliks deur die Spaanse troepe. Die troepe van Morillo het die rif wes van Huarte gehou, terwyl O'Donnell se hoofmag van Pamplona die San Cristobal -rif gehou het.
Die Franse strewe het nie verloop soos beplan nie. Soult het besef dat die gebruik van die enkele pad gevolg deur die terugtrekkende bondgenote sy opmars vertraag. Clausel is op die hoofpad beveel, terwyl Reille op klein paadjies op die oostelike oewer van die Argarivier gestuur is. Hierdie poging om landwaarts te trek, het weereens nie gewerk nie. Reille se manne het geen goeie paaie gevind nie en moes uiteindelik die heuwels verlaat. Foy is suidwaarts in die rigting van Alzuza, 'n dorpie noord van Picton se nuwe posisie. Maucune en Lamartinière beland terug op die hoofweg in die Arga -vallei, maar eers na 'n baie stadiger optog as as hulle net vir Clausel gevolg het.
Clausel wou graag 'n onmiddellike aanval op Cole se posisie begin. Hy het een van sy afdelings by Zabaldica verlaat en sy ander twee weswaarts gestuur om die berg in die onmiddellike noorde van Cole te beset. Daarna stuur hy 'n boodskap aan Soult waarin hy toestemming vra om aan te val, waarin hy beweer dat hy bagasie -treine kan sien wat Pamplona verlaat en dat die Geallieerdes slegs van plan was om 'n agteruitgang te beveg. Soult was nie oortuig nie en het om 11:00 by Clausel aan die voorkant aangesluit om self te sien. Soult het besef dat die Geallieerdes van plan was om hul nuwe posisie te verdedig, en dat baie Spaanse troepe by die Anglo-Portugese aangesluit het. As gevolg hiervan was hy nie bereid om 'n aanval te waag totdat Reille op die toneel aangekom het nie. Na 'n oorlogsraad die aand, besluit Soult om die volgende dag 'n aanval van vyf afdelings op die Geallieerde posisie te loods, terwyl Foy probeer het om die afdeling van Picton te bevat.
Op dieselfde tyd wat Soult die voorkant bereik het, het Wellington ook op die toneel aangekom, na 'n bedrywige rit van Almandoz. Onderweg het hy steeds nuus van voor ontvang, wat so erg gelyk het dat hy begin beplan het vir 'n algemene toevlug weg van Pamplona. Dit was egter slegs 'n gebeurlikheidsplan, en sy bedoeling was steeds om versterkings ooswaarts te skuif om Soult te stop. Wellington het die brug by Sorauren oorgesteek net voor die Franse die dorp beset het, en was selfs koel genoeg om 'n boodskap terug te stuur na Murray om hom te waarsku dat die pad by Sorauren versper is en dat verdere troepe 'n sypad verder suid sal moet gebruik! Daarna het hy by Cole aangesluit en die bevel oorgeneem. Wellington se aankoms het 'n baie positiewe uitwerking op die moreel van sy manne gehad, wat hul bui herstel na 'n paar dae terugtog. Nadat hy die posisie ondersoek het, konsentreer Wellington op die uitreiking van bevele aan sy ander afdelings om dit na die slagveld te bring. Pack se 6de afdeling was die naaste en is beveel om op 28 Julie met dagbreek te marsjeer en so vinnig as moontlik op Cole se linkerflank te klim, sonder om enige Franse troepe wat onderweg gevind is, te ignoreer. Hill en Dalhousie is beveel om hul magte so vinnig as moontlik na die slagveld te beweeg, maar 'n storm op die aand van 27 Julie het hulle vertraag, en hulle kon nie betyds opdaag om aan die eerste dag van die geveg deel te neem nie.
Op 28 Julie het Soult slegs die troepe gehad wat by Roncesvalles geveg het, ongeveer 36 000 man uit Clausel en Reille se 'korps'. Clausel is aan die regterkant van die Franse en Reille aan die linkerkant geplaas. Heel links was Foy alleen voor Picton. Aan die hooffront is Lamartiniere aan die Franse linkerkant geplaas, met Maucune aan sy regterkant. Vandermaesen was in die middel, met Taupin aan sy regterkant en Conroux heel regs van die Franse lyn, rondom die dorpie Sorauren. Conroux wou probeer om die linkerflank van Wellington te oorskry. Anders sou dit 'n frontale aanval op die heuwel wees, aangesien Soult nie sy artillerie uit die smal Arga -vallei kon kry terwyl die Geallieerdes die hoogte inhou nie.
Aan die geallieerde kant het Wellington 24 000 man versamel. Sy hooflyn is op die noordelike hange van die hoogtes van Oricain geplaas, noordoos van die gelyknamige dorpie (ook bekend as die hoogtes van Sorauren). Pack se 6de afdeling nader van links en sal op die pad van Oricain na Sorauren ontplooi word. Cole se 4de afdeling verdedig die noordelike hange van die heuwel.
Die Geallieerdes het 'n tweede lyn, verder na die suide, geloop langs die hoogtes van San Cristobal, die laaste hoë grond voor die vlaktes rondom Pamplona. O'Donnel se Spaanse troepe was links van hierdie posisie, met Morillo se Spaans in die middel en Picton se 3de afdeling aan die regterkant.
Soult se oorspronklike plan was om om 13:00 aan te val. Clausel se verkenners het egter agtergekom Pack se naderende 6de afdeling, en hy het besluit om 'n voorkomende aanval te begin. Conroux is beveel om suidwaarts in die Ulzama -vallei te vorder om Pack te onderskep, terwyl sy ander afdelings onmiddellik sou aanval. Conroux het 'n halwe kilometer suid van Sorauren gekom, maar toe bevind hy hom aan drie kante omring, tussen Portugese troepe op die heuwels in sy weste, Ross se troepe in die ooste en Pack se troepe in sy suide. Conroux moes noodgedwonge terugtrek na Sorauren, waar die gevegte op daardie flank vir 'n oomblik geëindig het.
Die belangrikste Franse aanval het in die weste begin, met Taupin se afdeling. Vandermaesen verhuis daarna, gevolg deur Maucune. Aan die linkerkant van die Franse lyn is die tydsberekening van Lamartiniere se aanval op die Spaanse onduidelik, met die generaal self wat beweer dat dit ongeveer 'n uur vroeër begin is as wat dit bedoel was, maar ander bronne het ongeveer dieselfde tyd as die belangrikste Franse aanval begin.
Ses Franse brigades het aan die aanval op die heuwel deelgeneem. Aan hul regterkant val Lecamus Ross se troepe aan. Volgende in die ry val Bechaud aan in die rigting van die verbinding tussen Ross en Campbell. Vandermaesen se twee brigades het die regter- en middelkant van Campbell aangeval. Maucune se voorste brigade het Anson aangeval by die lae kol wat die hoogtes met die berge verder noord verbind. Aan die linkerkant het die Gauthier -brigade die Spanjaarde aangeval.
Lecamus se eerste aanval het naby die kruin van die rif gekom voordat dit deur Ross en die Fusilier Brigade afgeweer is. Bechaud se brigade val daarna aan en bereik eintlik die rant. Dit was egter nog steeds in gesprek met Campbell se troepe toe Ross dit vanuit die weste aanval, en dwing om terug te trek.
Vandermaesen se aanval het begin terwyl Bechaud nog baklei het. Hulle dwing Campbell terug en bereik die kruin. Cole kon 'n geruime tyd vashou, maar die 10de lyn aan sy linkerkant het toe meegegee. Terselfdertyd het Bechaud se troepe 'n tweede aanval gedoen en Ross se regterkant teruggedruk en 'n gaping in die geallieerde lyn geskep. Verder na die ooste was Maucune se aanval ook aan die gang, en vir 'n kort rukkie het Clausel geglo dat hy naby die oorwinning was.
Die oomblik het gou verbygegaan. Maucune se aanval misluk met groot verliese. Wellington het Anson toe beveel om sy posisie op die hoogtes wat Maucune in die gesig staar, te verlaat en Vandermaesen se flank aan te val. Hy het ook Byng se brigade beveel om uit die reservaat te beweeg. Toe Anson se teenaanval tref, was die Franse nog steeds ongeorganiseerd deur hul aanval teen die heuwel, en Vandermaesen se troepe moes noodgedwonge terugtrek. Anson gaan daarna oor om Bechaud aan te val, wat ook gedwing is om terug te trek. Die twee bataljons wat by hierdie dramatiese teenaanval betrokke was, het 389 slagoffers gely in die gevegte, maar hul aanval het 'n werklike kans op 'n Franse oorwinning beëindig.
Die geveg duur nog 'n uur, aangesien individuele Franse bataljons geïsoleerde aanvalle geloods het. Dit het alles misluk, en om 16:00 beveel Soult 'n einde aan die geveg.
Links van die Franse lyn val die brigade van Gauthier die Spaanse posisie regs van die lyn van Wellington aan, teen daardie tyd deur die Pravia en Principe bataljons en die Britse 40ste voet. Die Franse aanval is uitgevoer deur drie bataljons van die 120ste lyn. Die Franse skermutselings bereik die kruin van die heuwel, net om die bondgenote agter die skyline te vind. Die bondgenote het losgebrand en die 120ste het gebreek en gevlug. Die Geallieerdes tree toe terug in hul oorspronklike posisie. Die 120ste het saamgedrom toe hy die 122ste ontmoet en 'n tweede aanval geloods. Hierdie keer dwing hulle die Spaanse terug, maar word deur die 40ste voet gestop. Uiteindelik val die 122ste aan, maar word afgeweer. Hierna het die Franse halfpad teen die heuwel stilgehou en 'n teisterende vuur aangehou totdat Soult om 16:00 die stryd beveel het.
Rondom Sorauren het Pack probeer om voordeel te trek uit die Franse mislukking op die heuwel om die dorp te verower. Hy het die ligte kompagnies van twee Britse brigades uit die suide ingestuur terwyl Madden se Portugees agter die dorp wou kom. Die aanval het misluk, aangesien die dorp te sterk verdedig is. Madden se mans het 300 slagoffers opgedoen en Pack self het 'n ernstige kopwond opgedoen. Wellington het toe bevele gestuur om die aanval te kanselleer.
Aan die ander kant het Foy se geïsoleerde afdeling amper nie beweeg nie. Daar was 'n skermutseling tussen sy kavallerie en die Britse Hussar Brigade, maar min ander aksie.
Die gevegte op 28 Julie kos die Geallieerdes 2,652 slagoffers - 1,358 Britte, 1,102 Portugese en 192 Spaanse. Aan die Franse kant is die ongevalle onduidelik. Volgens Soult het hy 1800 slagoffers in sy hele leër opgedoen. Clausel het egter tot 2.000 toegelaat, Maucune tot 700 en Lamartiniére 350, vir 'n totaal van 3.050.
Terwyl die geveg aan die gang was, het versterkings vir beide kante na die toneel beweeg. Aan die Franse kant was dit die 'korps' van Drouet, wat by Maya geveg het. Aan die Britse kant was dit Hill se afdeling, ook afkomstig van Maya, en Dalhousie se 7de afdeling, waarvan die meeste nog vars was.
Op pad na die slagveld het Wellington bevele aan Hill en Dalhousie uitgereik, wat hy gehoop het dat hulle die oggend van 28 Julie Ollocarizqueta sou bereik, net wes van die posisie in Sorauren. Hulle roete sou hulle suid neem met die hoofweg van Maya na Olague, dan wes na Lizaso in die Ulzama -vallei, en dan suidwaarts oor 'n ander bergpas, 'n roete wat hulle moes volg omdat die Franse die brug by die dorp Sorauren, verder af, gehou het die Ulzama.
Swaar reën die aand van 27 Julie het beide afdelings vertraag. Hill was in die berge vasgevang en kon slegs Lizaso bereik. Dit het die grootste deel van 28 Julie geduur voordat sy eenhede die dorp bereik het, en Hill moes vir Wellington sê dat hy nie tot 29 Julie verder kon beweeg nie. Dalhousie het sy bestellings 'n bietjie later as Hill ontvang, en ondanks beter vordering het Lizaso eers op 28 Julie die middag bereik. Hy het nie so 'n lang rus nodig nie, en sy manne kon laat op 28 Julie weer beweeg en Ollocarizqueta teen dagbreek op 29 Julie bereik.
Aan die Franse kant het die soektog van Drouet eers die oggend van 28 Julie begin, nadat die storms van die vorige aand die Britte ongemerk gehelp het om te ontsnap. Teen die oggend van 29 Julie was sy voorste troepe in Lantz, ongeveer vier kilometer noordoos van Lizaso.
Teen die oggend van 29 Julie het Soult geweet dat Drouet se troepe naby was, en hy het besluit om nog 'n aanval te waag. Sy nuwe plan was om noordwes te vorder, om die westelike flank van Hill se troepe by Lizaso te kom en die pad van Pamplona na Tolosa af te sny. Dit sou Wellington van Graham se vleuel van sy leër rondom San Sebastian afsny, wat Graham sou dwing om die beleg op te hef.
Hierdie plan is op 30 Julie in werking gestel en het misluk. In die weste het Drouet met Hill in die geveg van Beunza bots en kon hy hom nie eenkant toe skuif nie, hoewel Hill wel sy eerste verdedigingsposisie moes laat vaar. Erger het gekom in die ooste, waar Soult se hoofmag nie uit Wellington se greep kon ontsnap nie, en 'n tweede nederlaag gely het tydens die tweede slag van Sorauren (30 Julie 1813). Na die ramp moes Soult terugtrek na Frankryk, alhoewel hy dit sonder te veel probleme bereik het, nadat hy 'n onverwagte pad oor die berge geneem het.