Die ontwikkeling van dieptebomme om duikbote te vernietig het ook ’n rol gespeel om die Duitse ondersese skrikbewind te knielhalter. Van buite gesien was die dieptebom weinig meer as ’n klomp plofstof in ’n blik of trommel, wat in die water gegooi is op die plek waar ’n duikboot min of meer sou wees.
Wanneer só 'n duikboot op die oppervlak vaar, is daar ’n regstreekse koppeling tussen die masjien en die skroef wat die boot aandryf. Maar omdat hierdie masjiene so baie lug vir die ver­branding van die dieselolie nodig het, kan hulle glad nie gebruik word wanneer die duikboot onder die water is nie. Dan word elektriese motore in werking gestel wat deur ’n groot stel batterye van krag voorsien word.
Die duikboot moet egter telkens weer na die oppervlak kom, sodat die dieselmasjiene die batterye kan herlaai voordat hulle kragteloos word. Só 'n herlaaiing kan verskeie ure duur, en in dié tyd kan die duikboot deur vyandelike vliegtuie opgespoor en vernietig word. Menige duikboot is gekelder terwyl dit op die opper­vlak gelê het om batterye te laai.
DIE ontwikkeling van radiokommunikasie aan die einde van die negentiende en die begin van die twintigste eeu, het aan al die strydende magte in die Eerste Wêreldoorlog ’n tydige hulpbron besorg—nie die minste nie aan die soldate en matrose ter see.
Die militêre beperkinge van die Eerste Wêreldoorlog het wel ’n onderbreking in die ontwikkeling van kommersiële radio-uitsendings beteken, maar daar was groot vooruitgang in radiokommunikasie op militêre gebied. Aan die einde van die oorlog in 1918 was al die tegniese toerusting beskikbaar wat nodig was om van die radiowese ’n groot bedryf in diens van die mensdom te maak.