Kougom in my hare (Afrikaans, Paperback): Jaco Jacobs: 9780799366679 | Books | Buy online in South Africa from Loot.co.za
Kougom in my hare (Afrikaans, Paperback) Loot Price: R86
Kougom in my hare (Afrikaans, Paperback)
Jaco Jacobs se splinternuwe bundel met meer as 40 lawwe, lawaaierige lekkerlagverse is tonne pret! Hierdie kostelike rympieboek beloof om net so gewild te wees soos sy voorgangers, Wurms met tamatiesous (Alba Bouwerprys, C.P. Hoogenhoutmedalje), ’n Brulpadda in my tas en My boetie dink hy’s Batman. Oes Suikerriet | coetzeeblog
The hills are alive, neee, nie met Julie Andrews se sound of music nie, maar met die eentonige gedreun van die suikerrietstropers. Ja, dit is weer daardie tyd van die jaar, beweging oral, tussen die suikerrietlande. Stropers, massakarre en vragmotors. As die weer hou! As hy, die stroper, ver is, word jy in die nag wakker en wonder, wat se vliegtuig gaan nou verby? Sommer ´n hele span ligte bymekaar.
Deurnag dreun hulle, net die weer, reën en tussen in, noodsaaklike diens en stilhou vir brandstof, bring stilte. Dié manne, saam met die trokdrywers, het nie angs vir werk nie. Vandag, is Sondag, Moedersdag en nog Paraguay se nasionale dag ook, maar alles is aan die beweeg.
Gister ´n draai geloop by die 4 vragmotors, wat staan en wag, vir daardie massakarre om in hulle staal buik, geledig te word. Gemoedelik, by Ruben, se Scania, die 4 bestuurders en twee jongelinge van die omgewing, wat kom kyk hoe die werkery verloop. Sommige, besig om te eet. Word ek genooi, ´n stoel vir my nadergesleep, op die oopklap deur, van die spens onder die pens van die wa, vir my ´n bord reggesit, sout en peper aangegee en voor ek kon bedank, moet ek wegval. Lekker guiso, stew, saam met die harde broodrolletjies. Die standaard spyskaart van die camioneros. Rys word net soms afgewissel met pasta. Nou wie van julle kook? Ruben, sê hulle, hy hou daarvan en kook die lekkerste. Dit is nou as ons bymekaar is, andersins moet elkeen maar vir homself sorg. Die lewe van ´n trokdrywer, camionero. Geduldig wag, tot dit sy beurt is en by die aflaaipunt weer wag, tot hy moet aflaai. Nou, het julle dan nie vakansiedag nie? Nee, as die weer mooi is, soos nou, moet ons werk. Daar is genoeg dae van reën, dan kan ons rus. Ons moet eet en die trokke betaal. Fluks mense.
Intussen dreun die stroper, onverpoos voort, ry na ry, op en af en word die massakarre geledig. 5 van hulle om die trok van 30 ton materiaal te voorsien. Vreemd om die kaal land, met die bedekking van oortollige plantmateriaal weer te sien. Vir 3 maande sal ons weer ´n onbelemmerde uitsig he. Geleidelik, sal ons weer gewoond raak, aan die plante wat ons uitsig bederf, maar die geluid van die wind, deur die blare, herinner effe aan die see.
Toe ek wegstap en dankie sê, noem ek, dat ek sal kom vir ´n paar kooklesse, want die kos is beter as wat ek tuis kry. Natuurlik nie waar nie, maar dit laat hulle tog lekker lag.
18 thoughts on “Oes Suikerriet”
Mei 17, 2016 om 8:07 vm
Dit is waar soos die manne redeneer. As daar ge-oes moet word moet daar ge-oes word. Die groei en natuur wag nie vir more om ryp te word en vir wanneer die mense reg is daarvoor nie. As dit reg is moet dit verwerk word. Ek geniet jou boerdery vertellings baie. My hart trek sommer met n punt plaas toe!
Mei 17, 2016 om 5:52 nm
As mens, op ‘n plaas groot geword het, is dit mos maar in jou bloed.
Mei 18, 2016 om 7:22 vm
Mei 17, 2016 om 8:39 vm
Daar doen jy dit weer – gesels en kuier saam met die mense en betrek ons ook sommer by die hartlike kring. Ai, hoe graag sou ek aan ‘n stukkie vars suikerriet wou knaag!
Mei 17, 2016 om 5:50 nm
Dankie vir die lees, hier.
Mei 17, 2016 om 5:56 nm
Glo my, dis my plesier!
Mei 17, 2016 om 9:28 vm
Jy maak my lus vir suikerriet. Toe ek ‘n kind was in Fochville het ek dikwels ruiker riete by my pa gekry en lekker daaraan gesmul.
Mei 17, 2016 om 5:49 nm
Ons, het ook soetriet geplant, dit is seker waaraan jy dink. Die hoëveld is te koud vir suikerriet, en ja, altyd met kuilvoertyd, dit geloop en kou.
Mei 17, 2016 om 6:00 nm
Ja ek dink dis waaraan ek dink. Ek was omtrent 9 jaar oud gewees en ken nie die verskil tussen soetriet en suikerriet nie so wat jy se klink reg
Mei 17, 2016 om 10:46 nm
Suikerriet, heelwat dikker as soetriet en ook meerjarig.
Mei 17, 2016 om 2:23 nm
Dit was nou interessant. Hier by ons brand hulle nog die suikerriet voordat hulle dit afsny. Hierdie tyd van jaar ruik alles soos milo en die swart roet lê die wêreld vol. Ek het ook probeer suikerriet kou (‘n stuk wat ek langs pad gesteel het), maar o wee, ek was nie beïndruk met die smaak of met die plantluise nie.
Mei 17, 2016 om 5:46 nm
Brand nie meer nie. Die organiese materiaal, is baie meer werd. Het jy die bas van die stronk verwyder? Met ‘n skerp mes, verwyder jy dit, sodat net die binneste gedeelte, oorbly en dan kou jy daarvan. Of kou en spoeg die vesel, wat oorbly, uit.
Mei 17, 2016 om 5:54 nm
Mmmm ja – kan ek nie liewer nigger balls gaan koop by die kêffie nie?
Mei 17, 2016 om 10:48 nm
Hoe lus maak jy my tog nou vir daardie swart, ronde, harde lekkergoed. Ek is bang om daardie naam te gebruik. Pasop, tog maar net vir die tanne.
Mei 18, 2016 om 4:33 vm
Die tanne is nie ‘n probleem nie – ek kan hulle vervang, maar ek twyfel ook oor die naam van die balls. Google wil nie help met ‘n polities korrekte naam nie.
Mei 17, 2016 om 3:04 nm
Baie interessant soos altyd. Jy lyk nog lekker jonk! Groetnis en voorspoed daar.
Mei 17, 2016 om 5:41 nm
Genade! Wat het van jou geword en hoe gaan dit? Steeds op jou plaas, doer in die berge?
Mei 20, 2016 om 7:01 vm
Oestyd. Opwindende tyd. Hardwerktyd. Lang ure tyd. 🙂
Die boere waardeer so ‘n beslangstellende inloer.