Ook die seer in enige reggeaarde en konserwatiewe Afrikaner se oog, Fidel Castro, se kommunistiese Kuba, volgens baie die stalinistiese soort, is steeds daar. Amerikaanse leiers kom en gaan, van Eisenhower, Kennedy, Johnson, Nixon, Carter, Reagan, Bush, Clinton tot Bush die jonge, maar Castro hou uit, hoewel nou sonder sigaar in die mond, maar seer sekerlik nog met ander sigaarvormige voorwerpe in sy gedugte arsenaal, missiele – waarskynlik met kernplofkoppe – om op enige gegewe dag vir krisisse, soortgelyk aan dié van die sestigerjare, vir Amerika te sorg.
In Wes-Europa het die Europese Unie en die euro as gemeenskaplike geldeenheid tot stand gekom, 'n stap met politieke én handelsimplikasies. Grensbeheer tussen die deelstate van die Unie is verslap en daarmee saam het die vloei van anderrassiges en andergodsdienstiges uit Afrika, die Midde- en die Verre Ooste, na Wes-Europa toegeneem. Wes- en Oos-Duitsland is herenig.
Dat alles nie wel verloop wat hierdie vervaagde grenslyne tussen die volkere van Wes-Europa betref nie, is die sigbaarste op landbougebied waar boere in die verskillende lande telkens in opstand is oor gebrekkige subsidies en die houvas wat die sentrale owerheid van die Europese Unie op hul produksie het. Die gebied worstel met dolbeessiekte en die verlammende uitwerking weens vee-en landboupeste wat die vryer beweging van produkte oor ou landsgrense heen meebring.
Die teenwoordigheid van miljoene nie-Europese vreemdelinge bring spanning in die nywerheid en die lewering van maatskaplike dienste. In Duitsland, Nederland, België en Oostenryk is daar 'n oplewing in nasionale gevoelens. Dit kan gemeet word aan die vertoning van volksbewegings soos die Vlaams Blok.
Terwyl die gewone volk kreun oor die gevolge van die Europese Unie, lag groot internasionale korporasies egter al die pad bank toe. Samesmeltings van groot maatskappye vind oor landsgrense plaas en dikwels is van dié samesmeltings tussen sogenaamde gekommersialiseerde instellings van voormalige openbare diensverskaffers soos telefoon-, pos- en vervoerdepartement. Groot internasionale geldbelange kry sodoende aandeelhouding in noodsaaklike openbare diensverskaffers wat in die verlede as strategiese bedrywe gesien is en deur verantwoordelike regerings nooit aan die willekeur en verliese van die sogenaamde vrye mark blootgestel sou word nie.
Ook pensioenfondse en ander reserwes van die openbare sektor, oor jare opgebou en konserwatief bestuur, word in dié proses aan die meerderheidsaandeelhouers, magte wat dikwels in die buiteland sit en beurse na willekeur kan manipuleer en laat tuimel, blootgestel.
Die reeds magtige internasionale geldbelange is deur die Nuwe Wêreldorde nog magtiger gemaak...
In Amerika het gesit die voorsitter van die Federal Reserve Alan Greenspan, vir opeenvolgende Amerikaanse administrasies al sedert Bush die oue se presidentstermyn, in dié magtige posisie. Só magtig was dié mens dat hy teenoor die media gespot het dat hy nie mag waag om te sê hoe dit met hom gaan nie, dit kan Wall Street in duie laat stort. Dit het dus in der waarheid 'n geval geword dat wanneer Greenspan nies die hele wêreld se beurse 'n verkoue kry. Hoe kan die verantwoordelike wêreld toelaat dat die wel en wee en mag van geld in dié mate in die hande van een mens beland? Is die wêreld so arm aan mense en kundigheid vir verantwoordelike finansiële leiding van lande en volke dat een mens hierdie buitengewone magsposisie moet beklee, of is dit maar net nog 'n gevolg van die Nuwe Wêreldorde? Is die handel en nywerheid so uitgelewer aan manipulasie en invloedkopery dat geen gewone, verantwoordelike en bekwame finansiële bestuurder of sakeman meer sy weg kan vind na besluitnemingsposisies vir land en volk nie? Of sluit die Nuwe Wêreldorde met sy vooropgestelde uitgangspunt dat grense uitgewis word, die moontikheid dat sulke mense hul weg na bestuurs- en besluitnemingsposisies kan vind, byvoorbaat uit?
Kom ons kyk na 'n voorbeeld van beweerde magsmanipulasie: 'n Mnr Reginald Howe het vir Greenspan gedagvaar oor 'n "sameswering" dat die prys van goud laag gehou word. Ook van die wêreld se grootste banke sou volgens Howe by die "sameswering" betrokke wees.
Howe voer aan dat Amerika hom vir 'n lae goudprys beywer om inflasie en 'n astronomiese tekort aan die land se betalingsbalans te verbloem en die dollar kunsmatig sterk te hou.
Hoe doen hulle dit? In dié bepaalde geval word groot hoeveelhede goud "geleen" aan partye wat dit dan van die hand sit. Tussen 10 000 en 12 000 ton "geleende" goud is glo betrokke. Die gevaar vir die banke as die goudprys sou styg is dat hulle astronomiese verliese sou ly. Kliënte sou eenvoudig nie kon bekostig om die goud teen sy veronderstelde wêreldprys aan die begin van 2001, naamlik 600 dollar per ons, in pleks van die 270 dollar van toe te koop nie.
Dit moet onthou word dat deel van die hele bedinksel is dat die banke die goud aan goudskieters "leen" teen die sowat 270 dollar per ons. Hoe sou die goudskieters nie in die knyp teenoor die banke wees as die prys skielik moet "normaliseer" tot die veronderstelde 600 dollar per ons nie!
Howe voer in hofstukke aan dat Greenspan in 1998 teenoor 'n komitee van die Amerikaanse kongres "beken" het dat sentrale banke gereed staan om goud in toenemende hoeveelhede te "leen" indien die prys toeneem. Hierdie optrede van Greenspan, so voer hy aan, het daartoe gelei dat meer goud sy verskyning op die mark maak, en die goudprys afwaarts gedwing word. Volgens Howe het gedagvaarde banke sedert 1994 groot goudverkope aangegaan om die prys van goud na benede te dwing. Hy glo voorts dat die betrokkenes wetgewing teen horisontale prysbepaling in Amerika oortree het en dat hulle skuldig is aan bedrog. Hy meen dat Greenspan en die Amerikaanse minister van finansies onder Bill Clinton, Lawrence Summers, ongrondwetlik opgetree het deur goud se verhouding tot die dollar te manipuleer.
Howe se regsgeding word gesteun deur die Amerikaanse Gold AntiTrust Aksiekomitee (Gata) . Howe voer aan dat Suid-Afrika se Anglogold en Barrick van Kanada oor heelwat vertroulike inligting wat dié manipulasie betref, beskik. Die bankgroepe betrokke by die skema is glo JP Morgan Chase, die Citigroup, Goldman Sachs, die Deutsche Bank en die Bank of International Settlements.
Hoe sou Anglogold by die skema baat? 'n Verskansing wat goudprodusente teen markfluktuasies by banke beding, is vir die verstaan van die situasie ter sake.
Die veronderstelling is dat as Anglogold weet dat die goudprys nie gaan styg nie, hy bykomende inkomste verdien deur dié verskansing teen 'n laer prys te maksimaliseer. Nog 'n beskuldiging is dat Anglogold by die goedkoper goud baat omdat die laer prys sy mededingers verswak. Dié markvoordeel bied aan Anglogold die geleentheid om mededingers spotgoedkoop te bekom.
Die belang vir goudprodusente by hierdie ongewone "markstabilisasiemeganisme" kan gesien word as byvoorbeeld bullopies op die beurse veronderstel word. Dié bullopies kan goudprodusente dan duur te staan kom. As die goudprys op die hakke van die bullopies toeneem moet die verskanste produsent die verskil tussen die verskanste prys en die markprys aan die bank vooruit betaal. Die produsent kan dan swak kontantvloei ervaar. Hy sit dan met verswaarde verpligtinge teenoor die bank én goud wat hy nog van die hand moet sit.