Werkloosheid in Parys en Lyon in 1831 - Die versamelings
Werkloosheid in Parys en Lyon in 1831
'N Bevryde volk wie se geluk begin ...
Die mees perfekte orde heers ook in Lyon.
Titel: 'N Bevryde volk wie se geluk begin ...
Tegniek en ander aanduidings: Litografie deur Delaporte. Litografie gepubliseer in La Caricature, nr. 52, 27 Oktober 1831, pl. 105. Regs: "Ons teken in op Aubert, Véro Dodat gallery".
Prentverwysing: 1987 MOTOR 5718NB / G 19008
Titel: Die mees perfekte orde heers ook in Lyon.
Tegniek en ander aanduidings: Litografie gepubliseer in La Caricature, nr. 62, 5 Januarie 1832, pl. 126. Regs: "Ons teken in op Aubert, Véro Dodat gallery".
Prentverwysing: AE / II
Die koms van Louis-Philippe aan bewind in Julie 1830 het wrok by die Republikeine gewek, baie vinnig gepaard met die sosiale vraagstuk. Stakings en werkersdemonstrasies het in Parys plaasgevind, vanaf 15 Augustus tot Oktober 1830, daarna in Junie 1831 in die Saint-Denis-distrik en in Lyon, in November 1831; hulle onthul, tesame met die onstabiliteit van die regime, die akkuraatheid van die ekonomiese vrae waarmee werkloses te kampe het.
Pauperisme begin die aandag van tydgenote vasvat. Parys en Lyon is op hierdie datum die enigste stede in Frankryk wat 'n groot werkende bevolking bymekaarmaak, daar is des te meer armoede.
Die konstante werkloosheid van sommige werkers stel werkgewers in staat om lone te beperk deur nog 'n oorvloed werkers te hê. Kinders word van jongs af gedwing om te werk en die oudste het nie pensioene nie.
Werkers in lappe wag op 'n onsekere inhuur in 'n swaar stilte: daar is sulke byeenkomste van werkloses in Parys, die dag na 1830. Martin Nadaud beskryf die Place de Grève tydens die boukrisis as die "laaste oorskot van die ou mark" aan die slawe van die Oudheid [...] stampvol met haglike en uitgeteerde mans, maar hulself tegemoetkom sonder te veel hartseer in hul situasie om van honger te sterf ".
In hierdie wêreld van ellende word die vakman in 'n wye broek, die messelaar in 'n bloes of die werker in die industrie aangetref, soos die sentrale figuur in 'n brugbroek, met 'n baret. Twee bejaarde vroue, een gebuk aan krukke, die ander op 'n kierie, loop verby sonder dat hulle hul gesigte kan sien; 'n moeder met 'n gesig verwoes van angs dra 'n kind in haar arms, aan haar sy, 'n ander een is in trane. Op hierdie gesigte kan uitputting, hulpeloosheid en wanhoop met dramatiese intensiteit gelees word. Die plakkate van "verkoop deur gedwonge onteiening" onderstreep die hardheid van die konteks.
Hierdie litografie behoort nie tot die genre van Die karikatuur wat dit op 27 Oktober 183 gepubliseer het. Die jong Charles-Joseph Traviès de Villers (1804-1859) het nie die spot met die mense gemaak of lelik gemaak nie, anders as die karakter van Mayeux wat hy terselfdertyd geskep het. As 'n fyn waarnemer van gewilde gedrag en beroepe in Parys bring hy verskillende karakters bymekaar, wat ongetwyfeld apart van die lewe geskets word, en dit lyk inteendeel asof hulle hul ongeluk met akkuraatheid ervaar.
Vanuit die perspektief van die koerant is hierdie tekening daarop gemik om die harde realiteit van werkloosheid en armoede in Parys te kontrasteer met die geïdealiseerde beelde van die swoegende werkersklas en heldhaftigheid van die Julie-rewolusie wat die skilderkuns en die letterkunde versprei het in die nasleep van 1830. Traviès, wat as genreskilder op die Salon uitgestal het, het beslis gesien Liberty Leading the People, aangebied deur Delacroix in Mei 1831. Hy is ironies deur 'n reël van Auguste Barbier (1805-1882) aan te haal, geneem uit Bene (1830), omdat hierdie 'bevryde volk' een jaar na hierdie glorieryke revolusie nie vryheid ken nie, maar werkloosheid en honger.
Maar hierdie realistiese voorstelling van sosiale ellende misbruik die destydse konvensies. Die opsomming van afskuwelike en oproerende feite wat daarmee gepaard gaan, maak die regering boonop verantwoordelik vir die ellende van die mense (onderskrif van die spotprent ). Die mag ondersteun hierdie kritiek nie te waar nie en maak beslag Die karikatuur.
Charles Philipon, die regisseur daarvan, vertel van die optrede , die twaalfde teen sy koerant, in die volgende uitgawe en is trots daarop dat hy aangegryp word as 'n beeld van die volk. Hy is getref deur die groei, binne die smal raamwerk van die ou Parys van destyds, van "hierdie volk wat oorloop van al hierdie ongemeubileerde huise, wat vloei op die brûe, onder wie 'n mens visvang".
"Orde heers ook in Lyon"
In sy tweede toneel van werkloosheid, op 5 Januarie 1832, hervat Traviès sigbaar dieselfde samestelling: karakters in lyn, waarvan die grootste in die middel is, in profiel aan die regterkant. Maar aan die linkerkant kom 'n baie spotprentagtige groep na vore: 'n Nasionale Garde met 'n potjie-buik, wat sy tabakskas, 'n groot sambreel onder sy arm neem. Hierdie 'riflard', waarmee Louis-Philippe gereeld versier word, dui krag aan. Die wag word vergesel deur 'n mastiff met 'n beskermende kraag teen wolfbyte en hou toesig oor ellendige canuts (sywerkers), maar op geen manier bedreigend nie. Hierdie werklose mense staak ook, en almal kan, soos die regering, alle verantwoordelikheid op hulle gooi. 'N Jong vader wat op 'n klip sit, vermaan sy seun wat twee keistene vashou. Hierdie keer is daar geen lappies nie, geen invalide nie, geen vroue in hierdie groep nie.
Die karikatuur spot met die ingryping van die leër in Lyon om die staking van die kanuts te verminder, in November 1831 op 'n toon van liberale provokasie (onderskrif van die spotprent ). Die leitmotief "Die mees volmaakte orde heers ook ...", wat in verskeie spotprente gevind kan word, is afkomstig van 'n ongelukkige verklaring deur Sebastiani, Minister van Buitelandse Sake, na die verplettering van die Poolse opstand deur die Russe: "L bestel heers in Warskou. "
Hierdie toneel in Lyon, waar die aanklag teen militêre optrede sosiale kritiek vervang, sal nie vasgelê word nie, en Philipon sal daarin slaag om vrygespreek te word vir die eerste tekening.
Die beeld van die mense
Traviès, wat deur die wette van 1835 gedwing is om die karikatuur te laat vaar, het homself gewy aan tonele van maniere en soorte ambagte, wat sy talent beter weerspieël sonder om te slaag in die skildery. Baudelaire sal dit onderstreep: "Traviès het 'n diep gevoel vir die vreugde en smarte van die mense; hy ken die skelm binne en buite, en ons kan sê dat hy haar liefdevol liefgehad het. "
Philipon val die regering aan vir sy ondankbaarheid teenoor die seëvierende werkers in Julie 1830 en die onvermoë om hulle werk te gee, maar hy is huiwerig teenoor rewolusionêre bewegings wat dreig om die gevestigde sosiale orde omver te werp. Die karikatuur het die opstand van die canuts, hierdie eerste heeltemal werkersklas-opstand, in November 1831 toegelaat om te eindig, voordat dit genoem is.
Baie oorspronklik, hierdie twee realistiese tonele, wat alledaagse ellende openbaar, sal nie in die spotprentjoernale opgevolg word nie. Charles Philipon toon eintlik min besorgdheid oor die lyding van die werkersklasse. As politieke karikatuur 'n springplank is vir die bekendstelling van sy persbedryf en die verkoop van litografieë, wil hy veral die smaak van sy kliënte bevredig. Die karikatuur en Die Charivari die regte van die nasie in sy geheel oproep, maar net soos sy Republikeinse vriende, is Philipon meer sensitief vir die politieke regte van die vaderlandse burgerskap as vir die ekonomiese probleme van die massas.
Louis CHEVALIER, Werkersklasse en gevaarlike klasse in Parys gedurende die eerste helfte van die 19de eeu, Parys, Hachette, 1958. David S. KERR, Karikatuur en Franse politieke kultuur, 1830-1848: Charles Philipon en die Illustrated Press, Oxford-New York, Oxford University Press-Clarendon Press, 2000. Martin NADAUD, Léonard, messelaar van die Creuse, Parys, Maspero, 1976.
1. Bevry mense wie se geluk begin, kruis jou arms na jou ontsaglike werk! . .Mense! Rus! . .
2. Twaalfde beslaglegging word by M. Aubert beoefen ... Van hierdie goeie mense wat op beloftes berus, wat hul arms vou as hulle buitelandse gewere in Frankryk sien binnekom, en sodoende miljoene sien opduik wat hulle deur hul werk kan verdien. . Van hierdie gelukkige mense wie se geluk te swaar begin word. Hiervan bevry mense wat uitgeslaan word as hulle die nasionale kleure op hul hoede sit. Van die vreugdevolle mense wat oorloop van al hierdie ongemeubileerde huise, wat oor die brûe vloei, waar onder 'n mens visvang. Van hierdie welgestelde mense wie se portier van die Morgue gooi sy erfgenaam, sy laaste meester, die lappe in die rivier: hierdie portret waarna 'n predikant nie moet kyk sonder om te bloos nie, 'n filosoof sonder om te huil, 'n patriot sonder om te sidder van woede, hierdie portret wat die hele Parys hopeloos lyk, is aangegryp! Ons is ongetwyfeld verbaas, maar ons is verheug. Vir 'n lang tyd was die staatsaanklaer net besorg oor die verdediging van die persoon van die Monarg. Ons wil graag sien dat hy vandag die waardigheid steun van die mense wat konings maak en verslaan, van die mense wat ons heer vir almal is, vorste of spotprenttekenaars. ; van die mense wat soveel regte as enigiemand anders het om gevlei te word, om altyd gekam, gestroop en glansend met pomade voorgestel te word; van die mense wat nie presies onaantasbaar is nie, maar wat wyd genoeg betaal om verdedig, gedien en bowenal gerespekteer te word. 'n Oortuiging dat ons die soewereine volk beledig of beledig, sal 'n presedent wees wat ons nie spyt sal wees om op ons koste te stel nie, omdat dit die weg sal oopmaak vir 'n sekere verantwoordelikheid wat dan NOU 'N WAARHEID SAL WEES Charles Philipon La Caricature, N ° 53, 3 November 1831, p.1.
3. Legende van die karikatuur Die mees volmaakte orde heers ook in Lyon, gepubliseer in La Caricature, nr. 62, 5 Januarie 1832, kolom 495. Die lug vries, die dakke is wit, die brood is skaars, die werk is skaars. gebrek, in Lyon; gemak vlug, die industrie emigreer, ellende bevolk die strate in Lyon; maar krag het aan die wet gebly, die owerheid sit by die Hôtel-de-Ville, die reënboog het sy verskyning gemaak, en die Nasionale Garde staan ​​wag en neem sy houvas ... So en altyd: L die volmaakte orde heers ook in Lyon.