Huisplantversorging * Oor plante
Ervare blommekwekers hou by sekere reëls. Een daarvan is om potplante op die helderste plek te plaas, omdat dit 'n welige blom, voldoende beligting en die duur van daglig nodig het vir hul normale ontwikkeling. Die meeste plante in die lente en somer leef egter nie op 'n warm suidelike venster nie, die middagmaal Coke is teenaangedui vir hulle, maar die oggend- en aandson is veral gunstig.
Begin blomkwekers tree anders op en redeneer soos volg: my palm of geranium sal goed wees op 'n hoë staanplek in die middel van die kamer. En sommige het bloeiende cineraria en hortensia verkry en dit in swak verligte, selfs donker hoeke geplaas. Miskien is dit gerieflik vir iemand, maar nie vir plante nie. Dit is sleg as hulle gedwing word om in die skemer te kuier, met 'n gebrek aan lig, vroeër of later sal die stingels strek, buig, verwelk, die blomme verdwyn, hul grasie verloor.
Die verligting in enige kamer word baie ongelyk versprei, met 'n afstand van die venster af val dit skerp. Spesialiste het byvoorbeeld vasgestel dat die beligting op die vensterraam in 'n klein vertrek met een raam 40% van die buite- (straat-) beligting is, en drie meter van die venster af - slegs 5%. Selfs in 'n kamer van 6,5 x 4,2 m met twee vensters, is die beligting in die middel slegs 5-10%, en in die hoeke is daar duisternis - die lig is hoogstens 1% in vergelyking met straatbeligting.
Dit beteken dat dekoratiewe plante teen die vensters geplaas moet word, en nie verder as 1,5 m daarvan nie, links en regs van die vensters teen die muur, in die pyne waar daar genoeg lig is. In die 'vlak' - nie baie donker hoeke nie, kan u slegs die mees skadu-verdraagsame plaas: aspidistra ('vriendelike familie'), filodendrone, clivia, ficus, bont begonias, Antarktiese cissus, sommige varings, pylwortels.
Ons moet mooi dink oor die rangskikking van kleure. Fotofiele vetplante - vetplante (aalwyn, gasteria, gorvorii, crassulaceae, kaktusse), sowel as bloeiende azaleas, crinums, hippeastrum, klokkies ("bruid en bruidegom"), rose, fuchsias, varkies (plumbago), calla lelies, coleus (gekleurde brandnetel) ) op vensterbanke of in die onmiddellike omgewing van vensters aan onder- en tafeltjies geïnstalleer.
Ampelplante met hangende lote word opgehang in 'n blompot in die sentrale deel van die raam, maar natuurlik nie aan die bokant nie - daar is baie min lig onder die plafon. Mandjies en blompotte is vasgemaak met dun nylonlyne wat nie die oog sal vang nie, soos veters of growwe tou.
As u 'n klomp verskillende kleure bymekaargemaak het en dit oorvol is aan die vensterbank, is dit goed om 'n leer van dun planke te laat staan ​​en dit aan die kant van die raam te versterk of op die vensterbank te leun. Potte met blomme word op die trappe geplaas, en ligte liefdevolle spesies word in die onderste vlak geplaas, lere, skadu-verdraagsaam - op die boonste trappe.
Dit is sleg as die blompotte op hoë kaste geplant word, daar is daar donker, amper onder die plafon, en die plante sal ook net 'n lae sybeligting hê. Die lote sal tot by die lig strek, verswak, ragierig word - is dit die versiering van die kamer!
Selfs viooltjies, geraniums, balsamins en ander plante wat op die vensterbank staan, is altyd op die vensterglas gerig. Geboë gevalle, eensydige voetstukke is ondekoreer. Om dit te vermy, moet die potte periodiek in verskillende rigtings na die lig gedraai word, en dan ontwikkel die plante meer egalig. Nie alle kulture verdra sulke manipulasie nie. Byvoorbeeld, zigocactuses ("Decembrists"), kamelias, verskillende vetplante reageer sleg op beweging en rotasie, druppel knoppe en blomme, of selfs bind hulle glad nie.
Die meeste plante sal nie eensydig wees as die potte effens skuins na lig is nie. Om dit te doen, plaas 'n houtblokkie (of wig) onder die pot sodat die hoek tussen die vensterbank en die bodem van die pot 10-15 ° C is. Met dieselfde neiging tot die lig, kan jy mandjies met sierplante hang.
Wel, as u nog 'n bloeiende fotofiele plant op 'n donker plek moet plaas, byvoorbeeld in die gang, gang, ens., Kan u dit doen, maar net vir 'n kort tydjie (nie langer as 2-3 dae nie). Daarna is dit nodig om dit weer na sy vorige plek, nader aan die lig, oor te plaas.
Alle binneplante moet van tyd tot tyd oorgeplant word, aangesien die hoeveelheid voedsel wat hulle het, beperk word deur die grootte van die pot. Jong plante word jaarliks ​​in die lente herplant en oue na 'n paar jaar. Byvoorbeeld, palmbome onder 3 jaar word elke jaar van 5 tot 7 jaar na 3-4 jaar oorgeplant, en ouer as 10 jaar slegs as die bad vrot.
Die behoefte aan oorplanting is te wyte aan die feit dat geleidelik minder voedingstowwe in die aarde word. Sommige daarvan word deur die plant vir voeding verbruik, sommige word uitgelog tydens natmaak. Die fisiese eienskappe van die aarde verander ook - waterdeurlaatbaarheid, vogvermoë, grondsuurheid of alkaliniteit neem toe, en die pot word beknop vir die plante wat daarin woon.
Plante vir die grootste deel is moeilik om die oorplanting te verdra, so dit is dikwels nie nodig om dit te doen nie, maar slegs as dit nodig is.
Die volgende tekens erken die behoefte aan 'n volwasse plantoorplanting:
1. Die plant blom erger, die blomme word kleiner en hulle word kleiner.
2. Die aarde word uit die oormaat van die pot gepers.
3. Wortels kom uit die onderste gaatjie van die pot.
Een van hierdie tekens of hul kombinasie dui op die behoefte aan oorplanting.
Ek doen dit in Februarie - Maart - April voordat die plant die slapende periode verlaat of met die voorkoms van die eerste jong blare.
Natuurlik moet siek plante te eniger tyd oorgeplant word sonder om gunstige voorwaardes te hou.
Ek is nie 3-4 dae nat vir 'n blom wat vir oorplanting bedoel is nie, sodat 'n erdklont die pot maklik verlaat. Die boonste laag van die aarde tot 'n diepte van 2-3 cm word verwyder en weggegooi.
Ek tel nog 'n pot op wat 2-3 cm groter is as voorheen. Ek was die ou potte met seep, skuur dit met kookwater en vee die binnekant af met 'n sterk oplossing kaliumpermanganaat.
Ek bedek die onderste gaatjie van die nuwe pot met 'n skerwe (met 'n boog na bo) en vul dit met 2-3 cm gebreekte baksteen of klippies, of gewas met slak gemeng met sand, of ander materiaal wat geskik is vir dreinering.
Ek berei 'n geskikte erdmengsel vir die plant, strooi dit met 'n keël (skuif) tot 'n halwe nuwe pot. Albei potte word vir die oorplanting voorberei (die nuwe een en die een waaruit ek sal oorplant). Nou, met 'n regterhand aan die onderkant van die pot, skud ek die plant uit die ou pot en sny die wortels rondom die erdklont met 'n skêr. Dan verwyder ek die grond van die wortels af met 'n puntige houtstok. Ek sny groot en vrot wortels af en strooi stukkies met steenkoolstof oor.
Sonder om die grond heeltemal van die wortels af te skud, dra ek die plant oor na 'n nuwe pot, maak die wortels versigtig reg langs die erdekegel en vul dit geleidelik met grondmengsel, skud en tik die pot op die tafel sodat daar geen leë ruimtes tussen die wortels is nie. Naby die mure van die pot maak ek die aarde kondenseer, water dit dan oorvloedig, bedek dit met droë aarde en dra die blom oor waar direkte sonlig nie val nie, maar nie in die donker nie. 'N Geplante plant nat nie 5-6 dae nie, maar word daagliks gespuit. Ek hervat weer soos die boonste laag van die aarde opdroog en die plant groei.