Die atoomradius is 'n term wat gebruik word om die grootte van die atoom te beskryf, maar daar is geen standaarddefinisie vir hierdie waarde nie. Atoomradius kan verwys na die ioniese radius , kovalente radius , metaalradius of van der Waals radius.
Atoom Radius Periodieke Table Trend
Maak nie saak watter kriteria jy gebruik om die atoomradius te beskryf nie, die grootte van die atoom hang af van hoe ver die elektrone uitstrek.
Die atoomradius vir 'n element is geneig om te styg namate 'n element groep gaan af. Die rede hiervoor is dat die elektrone styf verpak word wanneer jy oor die periodieke tafel beweeg , dus terwyl daar meer elektrone is vir elemente van toenemende atoomgetalle, kan die atoomradius eintlik afneem. Die atoomradius wat ' n elementstydperk of kolom beweeg, neig om te styg omdat 'n bykomende elektronskulp vir elke nuwe ry bygevoeg word. In die algemeen is die grootste atome aan die linkerkant van die periodieke tabel.
Atoom Radius Versus Ioniese Radius
Die atoom- en ioniese radius is dieselfde vir atome van elemente wat neutraal is, soos argon, krypton en neon. Baie atome van elemente is egter meer stabiel as atoomione. As die atoom sy buitenste elektron verloor, word dit 'n katioon of positief gelaaide ioon. Voorbeelde sluit in K + en Na + . Sommige atome kan selfs verskeie buite elektrone verloor, soos Ca 2+ .
Wanneer elektrone van 'n atoom verwyder word, kan dit die buitenste elektronskulp verloor, wat die ioniese radius kleiner maak as die atoomradius. In teenstelling, sommige atome is meer stabiel as hulle een of meer elektrone kry, wat 'n anion of negatief gelaaide atoomion vorm. Voorbeelde sluit in Cl - en F - . Omdat 'n ander elektronskulp nie bygevoeg word nie, is die grootte verskil tussen die atoomradius en die ioniese radius van 'n anion nie soveel soos vir 'n katioon nie.
Die anionioniese radius is dieselfde of effens groter as die atoomradius.
Algehele is die neiging vir die ioniese radius dieselfde as vir die atoomradius (groter in grootte beweeg oor en afneem beweeg af in die periodieke tabel). Dit is egter belangrik om in gedagte te hou dat dit moeilik is om die ioniese radius te meet, veral omdat gelaaide atoomione mekaar afstoot!
Hoe Atoom Radius gemeet word
Kom ons kyk na dit. Jy kan nie net atome onder 'n normale mikroskoop sit nie en meet hulle grootte (alhoewel hierdie soort werk met behulp van 'n atoomkragmikroskoop gebruik word). Ook sit atome nie stil vir ondersoek nie. Hulle is voortdurend in beweging. Dus, enige mate van atoom (of ioniese) radius is 'n skatting wat 'n groot hoeveelheid fout bevat. Die atoomradius word gemeet aan die afstand tussen die twee atome se kerne wat net skaars aan mekaar raak. Met ander woorde, dit beteken dat die elektron-skulpe van die twee atome net aan mekaar raak. Hierdie deursnee tussen die atome word deur twee verdeel om die radius te gee.
Dit is belangrik dat die twee atome nie 'n chemiese binding deel nie (bv. O 2 , H 2 ) omdat die binding 'n oorvleueling van die elektronskulp of 'n gedeelde buitenste skulp impliseer.
Die atoomradius van atome wat in die literatuur aangehaal word, is gewoonlik empiriese data wat uit kristalle geneem word.
Vir nuwer elemente is die atoomradié teoretiese of berekende waardes, gebaseer op die waarskynlike grootte van die elektronskulp. As jy wonder hoe groot 'n atoom is, is die atoomradius van die waterstofatoom ongeveer 53 picometers. Die atoomradius van 'n yster atoom is ongeveer 156 picometers. Die grootste (gemeet) atoom is sesium, wat 'n radius van ongeveer 298 picometers het.