Beierse leër, Napoleontiese oorloë - Inligting
Beierse leër, Napoleontiese oorloë
As 'n lidstaat van die Heilige Romeinse Ryk moes Beiere 'n gewapende mag voorsien om tydens die oorlog vir die keiserlike saak te veg. Dit was as gevolg van hierdie verbintenis dat Beierse magte gemobiliseer is om in 1792 teen Frankryk te veg, maar teen Oktober daardie jaar het sy haarself neutraal verklaar. In 1796 vergader diplomate van al die strydende state by die kongres van Rastatt om die kaart van die Ryk oor te teken. Die resultaat was ten sterkste ten gunste van die Franse, omdat hulle België (Spaanse Nederland), Elsas, Lorraine en 'n groot deel van die linkeroewer van die Ryn verower het. Voordat die verdrag afgehandel kon word, het die oorlog weer uitgebreek en die Franse diplomate tydens die reis deur die Oostenrykers vermoor. Die geveg eindig met 'n Franse oorwinning tydens die slag van Hohenlinden in Desember 1800. Die gevolg was 'n nuwe opgrawing van die Ryk met die vrye keiserstede wat hul status verloor en soos baie ander klein state, opgeneem is in groter Duitse state. Beiere het grondgebied gekry en die troepe wat daarmee saamgegaan het.
Napoleon (wat teen hierdie tyd keiser van Frankryk was) wou hierdie Duitse state gebruik as 'n buffer tussen Frankryk en enige inval deur Oostenryk of Pruise. Oostenryk speel in 1805 in sy hande toe sy Beiere aanval. Napoleon het beide die Pruisiese en Oostenrykse leërs vernietig in 'n veldtog wat geëindig het in die oorgawe van die Oostenrykse generaal Mack in Desember 1805 en die verwoestende slag van Austerlitz. Die Duitse deelstate Beiere, Baden en Württemberg wat met die Franse verbonde was, is nou goed beloon. Beiere het koninkryksstatus gekry en verskeie gebiede, waaronder Tirol. Gedurende die volgende paar jaar het Napoleon sy houvas op hierdie vasalstate gekonsolideer deur huwelik en toekenning van gebiede, en kondig op 12 Julie 1806 die stigting van die Konfederasie van die Ryn aan, wat alle Duitse state behalwe Pruise, saam met Frankryk en die Groothertogdom Warskou. Dit was die doodsklok vir die Heilige Romeinse Ryk en in Augustus 1806 verlaat die state van die konfederasie die Heilige Romeinse Ryk en keiser Franz II word Franz I van Oostenryk.
In die veldtogte wat gevolg het, het Beiere veel meer opgetree as 'n swakker vennoot met Frankryk eerder as 'n vasalstaat of bondgenoot. In 1809 was Beiere 'n voorste deelstaat teen Oostenryk, met baie van die vroeë botsings op Beierse bodem. Beierse troepe het 'n nederlaag met die Franse in Aspern-Essling en dan 'n oorwinning by Wagram, maar die Tirool het in opstand gestyg en dit het die Beierse maande geneem om die opstand te beëindig. In 1812 voorsien Beiere aan die Grande Armee VI Corps vir die Russiese veldtog en elemente wat tydens die slag van Borodino geveg is, maar na die rampspoedige gevolg van die veldtog besluit hulle uiteindelik om die saak van Napoleon net voor die slag van Leipzig te verlaat. Die Beiere het probeer om die terugtog van die Franse leërs af te sny, maar kon dit nie tydens die slag van Hanau doen nie. In 1814 is die Tirol terug na Oostenryk, en Salzburg is ook in 1815 teruggegee. Na aanleiding van Napoleon se vlag het die Beiere weinig bloedvergieting gekry, maar omdat hulle geweet het wanneer hulle hul vorige meester moes verlaat, het hulle ook ontsnap om deur die bondgenote gesny te word. Die Franse het nooit die nut van hul Beierse bondgenote werklik waardeer nie en het hulle met minagting beskou.
Gedurende die 1790's is die Beierse weermag hervorm, hoofsaaklik as gevolg van die invloed van die Amerikaner Benjamin Thompson (later Graf von Rumford), wat, hoewel hoofsaaklik 'n apteker (en uitvinder van die koffiepercolator) hul uniform verander het en 'n nuwe klein artilleriestuk voorgestel het.
Infanterie het aanvanklik twee bataljons per regiment elk met vier kompagnies, elke kompanie ongeveer 150 man sterk wat in oorlogstyd tot 168 gestyg het. Ligte infanterie bestaan ​​oorspronklik uit twee regimente wat bekend staan ​​as Feldjager, 'n Tiroolse jager -eenheid is in 1807 gestig, maar is in 1811 ontbind.
Kavalerie het bestaan ​​uit Cuirassiers, dragons en Chevauxlegers. Die Cuirassiers het oorspronklik uit twee regimente bestaan, maar in 1799 is die 2de Cuirassiers omskep in die 4de Chevauxleger en in 1804 word die 1ste Cuirassiers die 1ste Dragoons, die Cuirassiers verskyn weer na 1815. Tot 1815 het die Cuirassiers nie pantser gedra nie, maar was hulle toegerus met 'n swaar swaard en 'n stut pistole. Die Dragoons het dieselfde uniform as die Cuirassiers gedra en het ook uit twee regimente bestaan. In 1811 is die dragone omgeskakel in Chevauxleger. Die Chevauxleger (ligte kavalerie) regimente bestaan ​​uit vier eskaders van 150-180 man per eskader, maar het gewoonlik net perde vir 'n enkele eskader. In 1813 is 'n lanserregiment opgerig wat die Oostenrykse uniform vir lanseerders gekopieer het.
Artillerie het vroeg gedurende hierdie tydperk tot regimentsterkte toegeneem en bestaan ​​uit 2 bataljons - die 1ste of perde artillerie bataljon en die 2de of voet artillerie bataljon. Elke bataljon het vier kompanieë van 150 man, ses gewere en twee haubits per kompanie gehad. Rang en lêer het pistole en kort swaarde gedra, met die voetartillerie wat in 1811 muskiete uitgereik is terwyl perdartillerie kavaleriesabels gehad het. Die Beierse weermag was een van die belangrikste Duitse bondgenote van Napoleon, en die kleurvolle en kenmerkende uniform van hul troepe gedurende hierdie tydperk het hulle 'n gunsteling onder krygers gemaak.
Oorlog van die Beierse opvolging
Die Oorlog van die Beierse opvolging (Duits: Bayerischer Erbfolgekrieg 3 Julie 1778 - 21 Mei 1779) was 'n geskil tussen die Oostenrykse Habsburgse monargie en 'n alliansie van Sakse en Pruise oor die opvolging van die kiesers van Beiere na die uitsterwing van sy regerende Huis Wittelsbach. Die Habsburgers het probeer om Beiere te bekom, en die alliansie het hulle teengestaan ​​en 'n ander tak van die Wittelsbachs bevoordeel. Beide kante het groot leërs gemobiliseer, maar die enigste gevegte in die oorlog was 'n paar klein skermutselings. Duisende soldate sterf egter aan siektes en hongersnood, wat die konflik die naam gekry het Kartoffelkrieg (Aartappeloorlog) in Pruise en Sakse in Habsburg Oostenryk, is dit soms die Zwetschgenrummel (Pruimfoes).
Op 30 Desember 1777 sterf Maximilian Joseph, die laaste van die junior lyn van Wittelsbach, aan pokke en laat geen kinders agter nie. Charles IV Theodore, 'n lid van 'n senior tak van die Huis van Wittelsbach, het die naaste aanspraak op verwantskap gehad, maar hy het ook geen wettige kinders om hom op te volg nie. Sy neef, Charles II August, hertog van Zweibrücken, het derhalwe 'n wettige regseis as die vermoedelike erfgenaam van Charles Theodore. Oorkant die suidelike grens van Beiere, het die Heilige Romeinse keiser Joseph II die Beierse gebied begeer en in 1765 met Maximilian Joseph se suster Maria Josepha getroud om enige aanspraak wat hy kon voer, te versterk. Sy ooreenkoms met die erfgenaam, Charles Theodore, om die gebied te verdeel, het alle aansprake van die vermoedelike erfgenaam, Charles August, verwaarloos.
Die verkryging van grondgebied in die Duitssprekende state was 'n noodsaaklike deel van Joseph se beleid om die invloed van sy gesin in Sentraal-Europa uit te brei. Vir Frederik die Grote bedreig Joseph se aanspraak die Pruisiese opkoms in die Duitse politiek, maar hy bevraagteken of hy die status quo deur oorlog, diplomasie of handel moet behou. Keiserin Maria Theresa, wat saam met Joseph regeer het, was van mening dat enige konflik oor die Beierse kieserskorps nie bloedvergieting werd was nie, en sy en Frederick het geen nut in die stryd teen vyandighede nie. Joseph sou sy eis nie laat vaar nie, ondanks die teenstrydigheid van sy ma. Frederick August III, keurvorst van Sakse, wou die territoriale integriteit van die hertogdom vir sy swaer, Charles August, behou en het geen belangstelling gehad om te sien hoe die Habsburgers ekstra gebied aan sy suidelike en westelike grense sou verkry nie. Ondanks sy afkeer van Pruise, wat in twee vorige oorloë die vyand van Sakse was, soek Charles August die steun van Frederick, wat die Habsburgers graag uitdaag. Frankryk het betrokke geraak om die magsbalans te handhaaf. Uiteindelik het Katarina die Grote se dreigement om met vyftigduisend Russiese troepe aan die kant van Pruise in te gryp, Joseph gedwing om sy posisie te heroorweeg. Met die hulp van Catherine onderhandel hy en Frederick 'n oplossing vir die probleem van die Beierse opvolging met die Verdrag van Teschen, onderteken op 13 Mei 1779.
Vir sommige historici was die Oorlog van die Beierse opvolging die laaste van die ou kabinetoorloë van die Ancien Regime waarin troepe gemanoeuvreer het terwyl diplomate tussen hoofstede gereis het om hul monarge se klagtes op te los. Die daaropvolgende Franse rewolusionêre oorloë en Napoleontiese oorloë verskil in omvang, strategie, organisasie en taktiek.
Stigting en uitbreiding onder Maximilian I Edit
Op 30 Desember 1777 het die Beierse lyn van die Wittelsbachs uitgesterf, en die opvolging op die kiesers van Beiere het oorgegaan op Charles Theodore, die keurvorst Palatine. Na 'n skeiding van vier en 'n half eeue is die Pfalz, waarby die hertogdomme Jülich en Berg gevoeg is, dus met Beiere herenig. In 1793 het die Franse rewolusionêre leërs die Pfalz in 1795 oorrompel, die Franse, onder Moreau, het Beiere self binnegeval, na München gevorder-waar hulle met blydskap deur die onderdrukte liberale ontvang is-en Ingolstadt beleër. Charles Theodore, wat niks gedoen het om oorloë te voorkom of om die inval te weerstaan ​​nie, vlug na Sakse en verlaat 'n regentskap, waarvan die lede 'n konvensie met Moreau onderteken het, waardeur hy 'n wapenstilstand verleen het in ruil vir 'n swaar bydrae (7 September 1796 ). Tussen die Franse en die Oostenrykers was Beiere nou in 'n slegte situasie. Voor die dood van Charles Theodore (16 Februarie 1799) het die Oostenrykers weer die land beset ter voorbereiding op die hernuwing van die oorlog met Frankryk.
Maximiliaan IV Joseph (van Zweibrücken), die nuwe kieser, slaag in 'n moeilike erfenis. Alhoewel sy eie simpatie, en dié van sy almagtige minister, Maximilian von Montgelas, in elk geval meer Frans was as Oostenryk, was die toestand van die Beierse finansies en die feit dat die Beierse troepe verstrooi en ongeorganiseerd was, hom radeloos geplaas in die hande van Oostenryk op 2 Desember 1800 was die Beierse wapens betrokke by die Oostenrykse nederlaag by Hohenlinden, en Moreau beset München weer. By die Verdrag van Lunéville (9 Februarie 1801) het Beiere die Pfalz en die hertogdomme Zweibrücken en Jülich verloor. Met die oog op die skaars vermomde ambisies en intriges van die Oostenrykse hof, het Montgelas nou geglo dat die belange van Beiere in 'n eerlike alliansie met die Franse Republiek lê, dat hy daarin geslaag het om die onwilligheid van Maximilian Joseph te oorkom en op 24 Augustus 'n aparte verdrag van vrede en alliansie met Frankryk is in Parys gesluit.
Die vrede van Pressburg in 1805 het Maximilian toegelaat om Beiere tot die status van 'n koninkryk te verhoog. Gevolglik verklaar Maximiliaan homself as koning op 1 Januarie 1806. Die koning was nog steeds 'n kieser totdat Beiere op 1 Augustus 1806 van die Heilige Romeinse Ryk afgestig het. Die hertogdom Berg is eers in 1806 aan Napoleon afgestaan. aan die begin van die skepping, gebaseer op die steun van Napoleontiese Frankryk. Die koninkryk het in 1808 oorlog gevoer met Oostenryk en van 1810 tot 1814 het die gebied verlore gegaan aan Württemberg, Italië en daarna Oostenryk. In 1808 word alle oorblyfsels van die diensbaarheid afgeskaf, wat die ou ryk verlaat het. In dieselfde jaar maak Maximilian die eerste geskrewe grondwet van Beiere bekend. In die volgende vyf jaar is dit verskeie kere gewysig in ooreenstemming met Parys se wense.
Tydens die Franse inval in Rusland in 1812 is ongeveer 30 000 Beierse soldate in aksie dood. Met die Riedverdrag van 8 Oktober 1813 verlaat Beiere die Konfederasie van die Ryn en stem in om by die Sesde Koalisie teen Napoleon aan te sluit in ruil vir 'n waarborg van haar voortgesette soewereine en onafhanklike status. Op 14 Oktober het Beiere 'n formele oorlogsverklaring teen Napoleontiese Frankryk afgelê. Die verdrag is hartstogelik gesteun deur die kroonprins Ludwig en deur maarskalk von Wrede. Met die Slag van Leipzig in Oktober 1813 eindig die Duitse veldtog met die Koalisie -nasies as oorwinnaars, in 'n totale mislukking vir die Franse, hoewel hulle 'n geringe oorwinning behaal het toe 'n leër van Koninkryk Beiere probeer het om die terugtog van die Franse Grande te blokkeer Armée te Hanau.
Met die nederlaag van Napoleon se Frankryk in 1814, is Beiere vergoed vir 'n paar van die verliese en het dit nuwe gebiede ontvang, soos die Groothertogdom Würzburg, die aartsbiskop van Mainz (Aschaffenburg) en dele van die Groothertogdom Hessen. Uiteindelik, in 1816, is die Rynse Pfalz uit Frankryk geneem in ruil vir die grootste deel van Salzburg wat daarna aan Oostenryk afgestaan ​​is (Verdrag van München (1816)). Dit was die tweede grootste en tweede magtigste staat suid van die Main, agter slegs Oostenryk. In Duitsland as geheel was dit die derde plek agter Pruise en Oostenryk.
Tussen 1799 en 1817 het die toonaangewende minister graaf Montgelas 'n streng moderniseringsbeleid gevolg en die fondamente gelê van administratiewe strukture wat selfs die monargie oorleef het en (in hul kern) geldig is tot vandag toe. Op 1 Februarie 1817 is Montgelas ontslaan en het Beiere 'n nuwe era van grondwetlike hervorming begin.
Op 26 Mei 1818 word die tweede grondwet van Beiere bekendgemaak. Die grondwet het 'n tweekamer -parlement (Landtag) tot stand gebring. Die boonste huis (Kammer der Reichsräte) wat bestaan ​​uit die aristokrasie en edeles, insluitend die koninklike prinse, regeringsamptenare, aartsbiskoppe, oorerflike grondeienaars van hoë klas en genomineerdes van die kroon. Die laer huis (Kammer der Abgeordneten) sou verteenwoordigers van grondeienaars, die drie universiteite, geestelikes (Katoliek en Protestant), die dorpe en die boere insluit. Sonder toestemming van beide huise kon geen wet aangeneem word nie en kon geen belasting gehef word nie. Die regte van Protestante is in die grondwet beskerm met artikels wat die gelykheid van alle godsdienste ondersteun, ondanks die opposisie van ondersteuners van die Rooms -Katolieke Kerk. Die aanvanklike grondwet was byna rampspoedig vir die monargie, met kontroversies soos die weermag wat trou aan die nuwe grondwet moes sweer. Die monargie het 'n beroep op die Koninkryk van Pruise en die Oostenrykse Ryk gedoen vir advies; die twee wou nie namens Beiere optree nie, maar die onluste het verminder en die staat het gestabiliseer met die toetreding van Ludwig I na die dood van Maximilian in 1825.
Binne die koninkryk Beiere het die Pfalz 'n spesiale regs- en administratiewe posisie gehad, aangesien die Beierse regering aansienlike prestasies van die Franse tydperk behou het. Die Duitse historikus Heiner Haan  beskryf die spesiale status van die Pfalz in Beiere as 'n verhouding tussen "Hauptstaat" (hoofstaat, dit wil sê Beiere) en "Nebenstaat" (langs die staat, dit wil sê die Pfalz).
Ludwig I, Maximilian II en die Revolutions Edit
In 1825 bestyg Ludwig I die troon van Beiere. Onder Ludwig het die kunste in Beiere gefloreer, en Ludwig het persoonlik beveel om die bou van baie neoklassieke geboue en argitektuur in Beiere persoonlik te ondersteun. Ludwig het ook sy pas in die rigting van industrialisering tydens sy bewind verhoog. In buitelandse aangeleenthede onder Ludwig se bewind ondersteun Beiere die Grieke tydens die Griekse Onafhanklikheidsoorlog met sy tweede seun, Otto wat in 1832 tot koning van Griekeland verkies word. Wat die politiek betref, was die aanvanklike hervormings wat Ludwig bepleit liberaal en hervormingsgerig. Na die Revolusies van 1830 wend Ludwig hom egter tot konserwatiewe reaksie. Die Hambacher Fest in 1832 toon die ontevredenheid van die bevolking met hoë belasting en sensuur. Beiere het in 1834 by die Zollverein aangesluit. In 1835 is die eerste Duitse spoorlyn in Beiere, tussen die stede Fürth en Neurenberg, aangelê.
In 1837 het die Rooms-Katolieke gesteunde geestelike beweging, die Ultramontanes, aan bewind gekom in die Beierse parlement en 'n veldtog van hervorming van die grondwet begin, wat burgerregte wat vroeër aan Protestante toegestaan ​​was, verwyder het, sowel as die handhawing van sensuur en verbod. die vrye bespreking van interne politiek. Hierdie regime was van korte duur as gevolg van die eis van die Ultramontanes om die naturalisasie van Ludwig I se Ierse minnares, Lola Montez, 'n berugte hofmeester en danser, wat deur Ludwig ontstel is, en die Ultramontanes is uitgestoot.
Tydens die Revolusies van 1848 het Ludwig op 20 Maart 1848 afstand gedoen ten gunste van sy oudste seun, Maximilian II. Die revolusies het ook wysigings aan die grondwet aangebring, insluitend veranderinge aan die laerhuis van die Landtag, met dieselfde stemreg vir elke man wat 'n direkte belasting betaal het. Maximiliaan II het gereageer op die eise van die mense vir 'n verenigde Duitse staat deur die vergadering by te woon in Frankfurt, wat beoog om so 'n staat te stig. Toe Maximilian II egter die grondwet van Frankfurt in 1849 verwerp, was daar 'n opstand in die Beierse Pfalz onder Joseph Martin Reichard, wat met die steun van Pruisiese magte neergelê is. Maximiliaan II staan ​​egter saam met die bondgenoot van Beiere, die Oostenrykse Ryk, in teenstelling met die vyand van Oostenryk, die Koninkryk van Pruise. Hierdie standpunt was ontsteld deur baie Beierse burgers, wat 'n verenigde Duitsland wou hê. Uiteindelik het Pruise die kroon van die Frankfurtse vergadering verwerp, aangesien die voorgestelde grondwet van 'n Duitse staat as te liberaal beskou word en nie in die belang van Pruise was nie.
Na die mislukking van die Frankfurtse Vergadering het Pruise en Oostenryk voortgegaan om te debatteer oor watter monargie die inherente reg het om Duitsland te regeer. Oostenryk en sy bondgenote (insluitend Beiere) het 'n geskil tussen Oostenryk en die prins van Hessen-Kassel gebruik om die isolasie van Pruise in Duitse politieke aangeleenthede te bevorder. Hierdie diplomatieke belediging het byna tot oorlog gelei toe Oostenryk, Beiere en ander bondgenote in 1850 troepe deur Beiere na Hesse-Kassel beweeg het. Hierdie gebeurtenis was bekend as die Punctation of Olmütz, maar ook bekend as die "vernedering van Olmütz" deur Pruise. Hierdie gebeurtenis versterk die Alliansie van die Beierse koninkryk met Oostenryk teen Pruise. Toe die projek om die Duitse middelgrote moondhede onder Beierse leierskap te verenig teen Pruise en Oostenryk (die sg. Trias) misluk, bedank minister-president Von der Pfordten in 1859. Pryse om die los en sonder geleide Duitse Konfederasie te herorganiseer, word deur Beiere en Oostenryk gekant, terwyl Beiere in 1863 aan sy eie gesprekke met Oostenryk en ander bondgenote deelgeneem het. Frankfurt, sonder om Pruise en sy bondgenote by te woon.
Oostenryk-Pruisiese oorlog wysig
In 1864 sterf Maximiliaan II vroeg, en sy agtienjarige seun, Ludwig II, word koning van Beiere toe die spanning tussen Oostenryk en Pruise geleidelik toeneem. Pruisiese minister-president Otto von Bismarck, wat die onmiddellike waarskynlikheid van oorlog erken het, het probeer om Beiere neutraal te hou.Ludwig II het Bismarck se aanbiedinge geweier en die bondgenootskap van Beiere met Oostenryk voortgesit. In 1866 begin die Oostenryk-Pruisiese oorlog. Beiere en die meeste van die Suid -Duitse state het met Oostenryk verbind, maar het baie minder bygedra tot die oorlog teen Pruise.
Pruise het die koninkryk van Hannover vinnig verslaan en daarna die Slag van Königgrätz (3 Julie 1866) gewen teen Oostenryk, wat kort daarna heeltemal deur Pruise verslaan is. Die state van die Duitse Konfederasie het nie ooreengekom oor 'n gemeenskaplike strategie in die oorlog nie. Hulle afsonderlike leërs is dus agtereenvolgens deur Pruise verslaan.
Die Beierse leër is verslaan in Neder -Franconia tydens die Slag van Kissingen (10 Julie 1866). Prins Karl Theodor van Beiere het bevel oorgeneem, maar die Beiere is beslis op Uettingen (26 Julie 1866) geslaan.
Oostenryk is verslaan en die Duitse Konfederasie is ontbind, wat die invloed van Oostenryk op die minder Duitse state beëindig het. Beiere het Gersfeld en Bad Orb verloor in Pruise, hulle het deel geword van die nuwe provinsie Hesse-Nassau. Vanaf hierdie tyd vorder Beiere geleidelik in die invloedssfeer van Pruise.
Ludwig II en die Duitse Ryk Edit
Met die nederlaag van Oostenryk in die Oostenryk-Pruisiese Oorlog het die Noord-Duitse state vinnig verenig tot die Noord-Duitse Konfederasie, met die Pruisiese koning wat die staat gelei het. Beiere se vorige belemmerings teenoor Pruise het verander, tesame met dié van baie van die Suid-Duitse state, nadat die Franse keiser Napoleon III begin praat het oor Frankryk se behoefte aan 'vergoeding' van sy verlies in 1814 en die Beierse Pfalz as deel van sy territoriale aansprake ingesluit het. Ludwig II sluit in 1870 'n alliansie met Pruise aan teen Frankryk, wat deur Duitsers as die grootste vyand van 'n verenigde Duitsland beskou is. Terselfdertyd het Beiere sy politieke, wettige en handelsbande met die Noord -Duitse Konfederasie uitgebrei. In 1870 het oorlog ontstaan ​​tussen Frankryk en Pruise in die Frans-Pruisiese oorlog. Die Beierse leër is gestuur onder die bevel van die Pruisiese kroonprins teen die Franse leër.
Met die nederlaag en vernedering van Frankryk teen die gekombineerde Duitse magte, was dit Ludwig II wat voorgestel het dat die Pruisiese koning Wilhelm I tot Duitse keiser uitgeroep word of "Kaiser"van die Duitse Ryk ("Deutsches Reich"), wat in 1871 plaasgevind het in die Duits-besette Versailles, Frankryk. Die gebiede van die Duitse Ryk is verklaar, wat die state van die Noord-Duitse Konfederasie en al die Suid-Duitse state insluit, met die groot uitsondering van Oostenryk. het ook die voormalige Franse gebied Elsas-Lorraine geannekseer, grootliks as gevolg van die begeerte van Ludwig om die Franse grens van die Palts weg te skuif.
Beiere se toetrede tot die Duitse Ryk het verander van jubel oor die nederlaag van Frankryk tot ontsteltenis kort daarna weens die rigting wat Duitsland onder die nuwe Duitse kanselier en Pruisiese premier, Otto von Bismarck, ingeslaan het. Die Beierse afvaardiging onder graaf Otto von Bray-Steinburg het 'n bevoorregte status verseker vir die Koninkryk Beiere in die Duitse Ryk (Reservatrechte). Die Koninkryk Beiere kon selfs sy eie diplomatieke liggaam en sy eie leër behou, wat slegs tydens oorlogstyd onder Pruisiese bevel sou val.
Na die toetrede van Beiere tot die Ryk het Ludwig II al hoe meer losgemaak van die politieke aangeleenthede van Beiere en het hy groot hoeveelhede geld bestee aan persoonlike projekte, soos die bou van 'n aantal sprokieskastele en paleise, waarvan die bekendste kasteel Neuschwanstein in Wagner-styl was. Ludwig het sy persoonlike rykdom gebruik om hierdie projekte te finansier, en nie staatsfondse nie, en die bouprojekte het hom diep in die skuld beland. Hierdie skulde het baie bekommernis veroorsaak by die politieke elite van Beiere, wat Ludwig wou oorreed om sy gebou te staak wat hy geweier het, en die betrekkinge tussen die ministers van die regering en die kroon het versleg.
Uiteindelik, in 1886, kom die krisis tot 'n einde. 'N Mediese kommissie wat deur die kabinet aangestel is, verklaar Ludwig kranksinnig en kan dus nie regeer nie. Sy oom, prins Luitpold, is as regent aangestel. 'N Dag na die afsetting van Ludwig sterf die koning geheimsinnig nadat hy die hoofpsigiater van die kommissie gevra het om saam met hom te gaan stap langs die Starnbergmeer (destyds Würmmeer). Ludwig en die psigiater is dood aangetref terwyl hulle in die meer dryf. Die amptelike lykskouing noem die oorsaak van dood as selfmoord deur verdrinking, maar sommige bronne beweer dat daar geen water in Ludwig se longe gevind is nie. Alhoewel hierdie bewerings deur droë verdrinking verklaar kon word, het dit ook tot samesweringsteorieë van politieke moord gelei.
Regentskap en institusionele hervorming Redigeer
Die kroon gaan oor na Ludwig se broer Otto. Otto het egter 'n lang geskiedenis van geestesongesteldheid en is drie jaar tevore onder mediese toesig geplaas. Die pligte van staatshoof was eintlik in die hande van prins Luitpold, wat as regent vir Otto bly dien het.
Tydens die regentskap van prins-regent Luitpold, van 1886 tot 1912, het die betrekkinge tussen Beiere en Pruise koud gebly, terwyl Beiers die anti-Katolieke agenda van Bismarck onthou Kulturkampf, asook die strategiese oorheersing van Pruise oor die ryk. Beiere protesteer teen die Pruisiese heerskappy oor Duitsland en snuif die in Pruis gebore Duitse keiser, Wilhelm II, in 1900 deur die verbod op die waai van enige ander vlag behalwe die Beierse vlag op openbare geboue vir die verjaardag van die keiser, maar dit is daarna vinnig aangepas, sodat die Duitse keiserlike vlag wat langs die Beierse vlag gehang moet word.
Die Katolieke, konserwatiewe Patriotic Party wat in 1868 gestig is, het die leidende party in die Beierse Landtag (Parlement) geword. In 1887 is die naam verander na Beierse sentrum. In 1893 is die sosiaal -demokrate tot die parlement verkies. Vanaf 1903 was universiteitsopleiding ook moontlik vir vroulike studente. Verkiesingshervormings het die verkiesing van die parlement in 1906 van indirekte tot direkte verkiesing verander. Met die sentrum-politikus Georg von Hertling word die prins-regent in 1912 vir die eerste keer as 'n verteenwoordiger van die Landtag se meerderheid aangestel.
Luitpold se jare as regent word gekenmerk deur geweldige artistieke en kulturele aktiwiteite in Beiere, waar hulle bekend staan ​​as die Prinzregentenjahre ("The Prince Regent Years"). In 1912 sterf Luitpold, en sy seun, prins-regent Ludwig, neem as regent oor. Teen daardie tyd was dit al lankal duidelik dat Otto nooit sou kon heers nie, en die sentiment het toegeneem dat Ludwig in eie reg koning sou word. Op 6 November, 'n jaar nadat die Landtag 'n wet aanvaar het, het Ludwig die regentskap beëindig, Otto afgesit en homself as koning van Beiere as Ludwig III verklaar.
Die Prinzregentenzeit ("prins se regentyd"), soos die regentskap van Luitpold dikwels genoem word, was te danke aan die politieke passiwiteit van Luitpold, 'n era van geleidelike oordrag van Beierse belange agter dié van die Duitse ryk. In verband met die ongelukkige einde van die vorige heerskappy van koning Ludwig II, het hierdie breuk in die Beierse monargie nog sterker gelyk. Laastens het die grondwetlike wysiging van 1913 'n deurslaggewende breuk in die kontinuïteit van die koning se heerskappy meegebring volgens die mening van historici, veral omdat hierdie verandering deur die Landtag as Huis van Verteenwoordigers toegestaan ​​is en dus indirek die eerste stap van konstitusionele na die parlementêre monargie. Vandag word die verband tussen hierdie twee ontwikkelings beskou as 'n hoofoorsaak vir die onopvallende einde van die Beierse koninkryk sonder opposisie tydens die November-rewolusie van 1918. Die loop van sy 26-jarige regentskap het Luitpold egter met beskeidenheid kon oorkom. vermoë en gewildheid, die aanvanklike ongemak van sy onderdane. Die jare van hierdie prins-regent is verander, uiteindelik-veral in die terugblik-na 'n goue era van Beiere, selfs al treur 'n mens oor die 'sprokieskoning' Ludwig II wat op 'n folklories-nostalgiese manier tot vandag toe gebeur het.
Militêre outonomie Redigeer
Met die totstandkoming van die Duitse Ryk het 'n reeks konvensies die grootste deel van die verskillende staatsmagte direk onder die administrasie van die Pruisiese Oorlogsbediening gebring. Beiere het egter in vredestyd 'n mate van outonomie gehandhaaf, met sy eie twee (later drie) weermagkorps wat buite die Pruisiese gevegsorde gebly het.  Die Beierse infanterie- en kavalerieregimente het hul historiese ligblou en groen uniforms behou, onderskei van die Pruisiese model wat deur die grootste deel van die leër aangeneem is. Die individuele Beierse soldaat het 'n eed van lojaliteit aan koning Ludwig gesweer, hoewel hierdie belofte van gehoorsaamheid in oorlogstyd aan Kaiser Wilhelm as opperbevelhebber oorgedra is. In Julie 1914 was die Beierse leër 92 400 of 11 persent van die totale keiserlike leër. 
Eerste Wêreldoorlog en die einde van die Koninkryk Edit
In 1914 het 'n botsing van alliansies plaasgevind oor die aggressie van Oostenryk-Hongarye teen Serwië na die moord op die Oostenrykse aartshertog Franz Ferdinand deur 'n Bosnies-Serwiese militant. Duitsland het na die kant van sy voormalige bondgenoot, Oostenryk-Hongarye, gegaan en oorlog teen Frankryk en Rusland verklaar. Na die Duitse inval in neutraal België verklaar die Verenigde Koninkryk oorlog teen Duitsland. Aanvanklik, in Beiere en oral in Duitsland, het baie rekrute entoesiasties na die weermag gestroom. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog het koning Ludwig III 'n amptelike versending na Berlyn gestuur om die solidariteit van Beiere te betuig. Later eis Ludwig selfs anneksasies vir Beiere (Elsas [ aanhaling nodig ] en die stad Antwerpen in België, om toegang tot die see te kry). Sy verborge agenda was om die magsbalans tussen Pruise en Beiere binne die Duitse Ryk na 'n oorwinning te handhaaf. Met verloop van tyd, met 'n dooie en bloedige oorlog aan die westelike front, het Beiers, soos baie Duitsers, moeg geword vir 'n voortgesette oorlog.
In 1917, toe Duitsland se situasie geleidelik versleg het as gevolg van die Eerste Wêreldoorlog, word die Beierse premier Georg von Hertling Duitse kanselier en premier van Pruise en word Otto Ritter von Dandl nuwe premier van Beiere. Ludwig III, wat daarvan beskuldig word dat hy blinde lojaliteit teenoor Pruise getoon het, het tydens die oorlog toenemend ongewild geraak. In 1918 het die koninkryk probeer om 'n aparte vrede met die bondgenote te onderhandel, maar dit het misluk. Teen 1918 het burgerlike onrus oor Beiere en Duitsland versprei, en Beierse weerstand teen Pruisiese hegemonie en Beierse separatisme was die belangrikste motiveerders.
Op 7 November 1918 vlug Ludwig saam met sy gesin uit die Residenz -paleis in München. Hy was die eerste van die monarge in die Duitse Ryk wat afgesit is. 'N Paar dae later het William II afstand gedoen van die troon van Duitsland. Ludwig het in Oostenryk gaan woon vir 'n tydelike verblyf. Op 12 November het hy die Anif -verklaring uitgereik waarin hy verklaar het dat hy onder die omstandighede "nie in staat was om die regering te lei nie". Gevolglik het hy sy soldate en amptenare van hul eed aan hom vrygelaat. Alhoewel hy nooit formeel geabdikeer het nie, het die sosialistiese regering van Kurt Eisner die verklaring van Ludwig as sodanig aanvaar en die Wittelsbachs as afgedank verklaar. Hiermee het die 700-jarige bewind van die Wittelsbach-dinastie tot 'n einde gekom, en het die voormalige Koninkryk Beiere die Volksstaat Beiere geword.
Die begrafnis van Ludwig III in 1921 is gevrees of gehoop om 'n herstel van die monargie te veroorsaak. Ondanks die afskaffing van die monargie, is die voormalige koning ter ruste gelê voor die koninklike familie, die Beierse regering, militêre personeel en 'n geskatte 100 000 toeskouers, in die styl van koninklike begrafnisse. Prins Rupprecht wou nie die geleentheid van sy vader se dood gebruik om te probeer om die monargie met geweld te herstel nie, en verkieslik om dit te doen deur wetlike middele. Kardinaal Michael von Faulhaber, aartsbiskop van München, het in sy begrafnisrede 'n duidelike verbintenis tot die monargie gemaak terwyl Rupprecht slegs verklaar het dat hy sy eersgeboortereg binnegekom het. 
Daar was talle paleolitiese ontdekkings in Beiere.
Die vroegste bekende inwoners wat in geskrewe bronne genoem word, was die Kelte, wat deelgeneem het aan die wydverspreide La Tène -kultuur, wat die Romeine net voor die aanvang van die Christelike era onderwerp het, kolonies onder hulle gestig het en hul land in die provinsies Raetia en Noricum ingesluit het . Die Romeinse administratiewe sentrum vir hierdie gebied was Castra Regina (hedendaagse Regensburg).
Gedurende die 5de eeu het die Romeine in Noricum en Raetia, suid van die Donau, toenemend onder druk gekom van mense noord van die Donau. Hierdie gebied het bewoon geraak deur Suebiese groepe van verder noord en word deur Romeine as deel van Germania beskou. Die etimologiese oorsprong van die naam "Beiers" (Latyn Baiovarii) kom uit die noorde van die Donau, buite die ryk, afkomstig van die Keltiese Boii, wat vroeër daar gewoon het. Hulle naam is reeds gebruik om te verwys na die deel van hierdie streek in die tyd van Maroboduus wat die Germaanse Marcomanniese koninkryk met sy hoofstad in hierdie beboste gebied gevorm het. Boi geword het Bai volgens tipiese Germaanse taalveranderinge wat destyds plaasgevind het en 'n Germaanse woord soortgelyk aan die Engelse "huis" of moderne Duits "Heim"is bygevoeg. Strabo rapporteer dus Boihaemum (Grieks Βουίαιμον).  Tacitus meld ook dat Boihaemum is die naam wat gegee word aan die gebied waar die Boii gewoon het.  Hierdie vorms het gelei tot die moderne Boheme wat oos van die moderne Beiere en heeltemal noord van die Donau, in die moderne Tsjeggiese Republiek, geleë is. Op 'n latere stadium is die einde "varii" gebruik om 'n nuwe naam te gee aan spesifieke mense wat in hierdie geografiese gebied woon, wat dan aan weerskante van die Donau woon (soortgelyke Germaanse etniese name is geskep op grond van ander streke: Angrivarii en Ampsivarii in Noord-Duitsland, Angelsaksiese Cantware, Ripuarian Franks en so meer). Claudius Ptolemaeus noem beide die 'Baenochaemae', wat aan die Bo -Elbe -rivier woon en 'n 'groot volk', bekend as die '' Baimoi ', wat naby die Donau woon.
In oorlewende rekords is die Beierse naam histories in die Frankiese lys van mense, wat in c. 520 nC. Die eerste dokument wat ook hul ligging (oos van die Swabiërs) beskryf, is die Geskiedenis van die Gote deur die historikus Jordanes wat dateer uit 551 nC. 'N Opmerking van Venantius Fortunatus volg in sy beskrywing van sy reise van Ravenna na Tours (565–571), waarin hy die lande van die Beiere oorgesteek het, met verwysing na die gevare van reis in die streek:' As die pad skoon en as die Beiers jou nie keer nie [...], reis dan oor die Alpe. '
Argeologiese bewyse uit die 5de en 6de eeu dui op sosiale en kulturele invloede uit verskeie streke en mense, soos Alamanni, Lombards, Thuringians, Gote, Boheemse Slawiërs en die plaaslike geromaniseerde bevolking. 
Onlangse navorsing deur Wolfram en Pohl (1990) het wegbeweeg van die soeke na spesifieke geografiese oorsprong van die Beiere. Daar word nou gedink dat die stam etnisiteit tot stand gekom het deur die proses van etnogenese, waardeur 'n etniese identiteit gevorm word omdat politieke en sosiale druk 'n samehangende identiteit noodsaaklik maak.
Beiere en die Agilolfings onder Frankiese heerskappy Edit
Die Beiere het spoedig onder die heerskappy van die Franke gekom, waarskynlik sonder 'n ernstige stryd. Die Franke beskou hierdie grensgebied as 'n buffersone teen mense in die ooste, soos die Avars en die Slawiërs, en as 'n bron van mannekrag vir die weermag. Sowat omstreeks 550 nC plaas hulle dit onder die administrasie van 'n hertog - moontlik Frankies of moontlik gekies uit die plaaslike leidende gesinne - wat veronderstel was om as 'n streeksgoewerneur vir die Frankiese koning op te tree. Die eerste hertog wat bekend was, was Garibald I, 'n lid van die kragtige Agilolfing -familie.  Dit was die begin van 'n reeks Agilolfing -hertogte wat tot 788 nC sou duur.
Anderhalf eeu lank het 'n opeenvolging van die hertogte die invalle van die Slawiërs op hul oostelike grens weerstaan ​​en teen die tyd van hertog Theodo I, wat in 717 gesterf het, het hulle volkome onafhanklikheid van die swak Frankiese konings verkry. Toe Charles Martel die virtuele heerser van die Frankiese koninkryk word, het hy die Beiers streng afhanklik gemaak en twee hertogte agtereenvolgens vir kontaminasie afgesit. Sy seun en opvolger Pepin die Kort het eweneens die Frankiese gesag gehandhaaf. Verskeie huwelike het plaasgevind tussen die familie waartoe hy behoort en die Agilolfings, wat op soortgelyke wyse met die konings van die Lombards verenig was. Die gemak waarmee die Franke verskillende opstygings onderdruk het, gee kleur aan die veronderstelling dat familie rusies eerder as die opstand van 'n onderdrukte volk die opstande gemotiveer het.
Beierse wet was daartoe verbind om tussen die jare 739 en 748 nC te skryf. Aanvullende klousules, wat daarna bygevoeg is, getuig van Frankiese invloed. Terwyl die hertogdom dus aan die Agilolfing -familie behoort, moet die hertog deur die mense gekies word en sy verkiesing bevestig word deur die Frankiese koning, aan wie hy trou skuld. Die hertog het 'n vyfvoudige werksgeld, roep die edeles en geestelikes om te beraadslaag, roep die gasheer op, administreer geregtigheid en reguleer finansies. Daar bestaan ​​vyf adellike gesinne, wat moontlik voormalige afdelings van die mense verteenwoordig. Ondergeskik aan die edeles vind ons die vrygebore en daarna die vrymanne. Die wet verdeel die land in gange of provinsies, onder hulle aandag, bygestaan ​​deur regters wat verantwoordelik is vir die verklaring van die wet.
Die Christendom het sedert die Romeinse tyd in Beiere vertoef, maar 'n nuwe era het aangebreek toe biskop Rupert van Worms op uitnodiging van hertog Theodo I in 696 na die graafskap gekom het. Hy het verskeie kloosters gestig, net soos biskop Emmeran van Poitiers, met die gevolg dat kort voor lank het die meeste mense die Christendom bely en het daar verhoudings tussen Beiere en Rome begin. Die 8ste eeu was inderdaad 'n heidense reaksie, maar die koms van Sint Bonifatius in Beiere gedurende c. 734 nC het afvalligheid nagegaan. [ aanhaling nodig ] Boniface organiseer die Beierse kerk en stig of herstel biskoppe in Salzburg, Freising, Regensburg en Passau.
Tassilo III, wat in 749 hertog van die Beiere geword het, erken die oppergesag van die Frankiese koning, Pepyn die Korte in 757 nC, maar weier kort daarna om 'n bydrae tot die oorlog in Aquitanië te lewer. Boonop het Tassilo tydens die beginjare van die regering van Karel die Grote in sy eie naam besluite geneem oor kerklike en burgerlike sake, geweier om in die Frankenegemeentes te verskyn en in die algemeen as onafhanklike heerser opgetree. Sy beheer oor die Alpe-passe, en sy posisie as bondgenoot van die Avars en as skoonseun van die Lombardiese koning Desiderius, het die Frankiese koninkryk so lastig geword dat Karel die Grote besluit het om hom te verpletter.
Die besonderhede van hierdie wedstryd bly onduidelik. Dit lyk asof Tassilo in 781 nC en weer in 787 nC hulde gebring het, waarskynlik as gevolg van die teenwoordigheid van Frankiese leërs.Maar daar het gou nog probleme ontstaan, en in 788 nC het die Franken die hertog na Ingelheim ontbied en hom ter dood veroordeel op aanklag van verraad. Die koning het Tassilo egter vergewe wat 'n klooster binnegegaan het en in 794 formeel afstand gedoen het van sy hertogdom in Frankfurt.
Gerold, 'n swaer van Karel die Grote, regeer Beiere tot sy dood in 'n geveg met die Avars in 799, toe Frankiese grawe die administrasie oorneem en die land met die res van die Karolingiese ryk geassimileer het. Maatreëls wat deur Karel die Grote geneem is vir die intellektuele vooruitgang en materiële welsyn van sy ryk, het die omstandighede verbeter. Die Beiere het geen weerstand gebied teen die verandering wat hul hertogdom opgehef het nie. Hulle integrasie met die Frankiese heerskappye, hoofsaaklik as gevolg van die verenigende invloed van die kerk, het reeds so volledig gelyk dat Karel die Grote dit nie nodig gevind het om meer as twee hoofstede uit te reik wat veral oor Beierse aangeleenthede handel nie.
Die hertogdom gedurende die Karolingiese tydperk
Die geskiedenis van Beiere vir die daaropvolgende eeu vervleg met die van die Karolingiese ryk. Beiere, wat tydens die verdeling van 817 nC aan die koning van die Oos -Franke, Louis die Duitser, deel was van die groter gebiede wat in 843 nC deur die Verdrag van Verdun aan hom bevestig is. Louis het Regensburg die middelpunt van sy regering gemaak en Bavaria aktief ontwikkel, wat voorsiening gemaak het vir sy veiligheid deur talle veldtogte teen die Slawiërs. Toe hy sy besittings in 865 nC verdeel het, het dit oorgegaan na sy oudste seun, Carloman, wat reeds die administrasie daarvan bestuur het, en na sy dood in 880 nC, het dit deel geword van die uitgebreide gebiede van die keiser, Charles the Fat. Hierdie onbekwame heerser het sy verweer oorgelaat aan Arnulf, 'n buite -egtelike seun van Carloman. As gevolg van die steun van die Beiere, kon Arnulf in 887 nC teen Charles die stryd aansê en in die daaropvolgende jaar sy eie verkiesing as 'n Duitse koning verseker. In 899 nC het Beiere oorgegaan na Louis the Child, gedurende wie se bewind voortdurende Hongaarse verwoesting plaasgevind het. Weerstand teen hierdie invalle het geleidelik swakker geword, en volgens tradisie het byna die hele Beierse stam op 5 Julie 907 in die Slag van Pressburg omgekom teen hierdie ontsaglike vyande.
Tydens die regering van Louis the Child het Luitpold, graaf van Scheyern, wat groot Beierse domeine besit het, die Merk van Karinthië regeer, wat aan die suidoostelike grens geskep is vir die verdediging van Beiere. Hy sterf in die groot geveg van 907 nC, maar sy seun Arnulf, met die naam van die Slegte, het die oorblyfsels van die stam byeengeroep, in bondgenootskap met die Hongare, word hertog van die Beiere in 911 nC, en verenig Beiere en Karinthië onder sy bewind. Die Duitse koning, Conrad I, val Arnulf aan toe laasgenoemde weier om sy koninklike oppergesag te erken, maar uiteindelik misluk.
Hertogdom tydens die Ottoniese en Saliese tydperke
In 920 nC was Conrad se opvolger die Duitse koning, Henry the Fowler van die Ottoniese dinastie. Henry erken Arnulf as hertog en bevestig sy reg om biskoppe, muntgeld aan te stel en wette uit te reik.
'N Soortgelyke konflik het plaasgevind tussen Arnulf se seun en opvolger Eberhard en Henry se seun Otto I die Grote. Eberhard was minder suksesvol as sy vader, en in 938 nC vlug hy uit Beiere, wat Otto (met verminderde voorregte) aan die oom van die oorlede hertog, Bertold, verleen het. Otto het ook 'n graafpalatyn aangestel in die persoon van Eberhard se broer, Arnulf, om die koninklike belange dop te hou.
Toe Bertold in 947 nC sterf, het Otto sy eie broer Henry, wat met Judith getroud was, 'n dogter van hertog Arnulf, aan die hertogdom toegeken. Die Beiere het 'n hekel aan Henry, wat sy kort tydperk hoofsaaklik in geskille met sy mense deurgebring het.
Die verwoesting van die Hongare het opgehou na hul nederlaag op die Lechfeld (955 nC) en die gebied van die hertogdom is 'n tyd lank aangevul deur die toevoeging van sekere aangrensende distrikte in Italië.
In 955 nC volg Henry se jong seun Henry, met die naam van die Ruzie, hom op, maar in 974 nC raak hy betrokke by 'n sameswering teen koning Otto II. Die styging het plaasgevind omdat die koning die hertogdom Swaben aan Henry se vyand, Otto, 'n kleinseun van keiser Otto die Grote, toegestaan ​​het en die nuwe Beierse Oosmars, later bekend as Oostenryk, aan Leopold van Babenberg gegee het. Die opstand misluk gou, maar Henry, wat met sy ontsnapping uit die gevangenis sy erwe hernu het, het sy hertogdom Beiere in 976 na Otto, hertog van Swaben, formeel verloor. Terselfdertyd word Karinthië as 'n aparte hertogdom aangestel, die amp van graaf Palatine is hersteld en die Beierse kerk word afhanklik van die koning in plaas van van die hertog.
Beiere het in hierdie stadium die herberg van die herberg (insluitend Salzburg en die Salzach -bekken) en die Donau van Donauwörth (Lech -samevloeiing) na Linz ingesluit, die Maart van Verona (Suid -Tirol) het kort voor Beiere (952 nC) geval voordat dit na Karinthië (976 nC) gegaan het ). Die belangrikste Beierse stede destyds was Freising, Passau, Salzburg en Regensburg.
In 985 nC herstel, bewys Henry dat hy 'n bekwame heerser was, interne orde daargestel het, belangrike wette uitgevaardig en maatreëls getref het om die kloosters te hervorm. In 1002 nC het sy seun en opvolger Henry II Beiere aan sy swaer Henry van Luxemburg gegee, na wie se dood in 1026 nC dit agtereenvolgens oorgegaan het aan Henry, daarna keiser Henry III en daarna aan 'n ander lid van die familie van Luxemburg , regeer as hertog Henry VII. In 1061 nC het keiserin Agnes, moeder en regent van die Duitse koning Henry IV, die hertogdom aan Otto van Nordheim toevertrou.
Onder die Welfs Edit
In 1070 nC het koning Hendrik IV die hertog Otto afgesit en die hertogdom toegestaan ​​aan graaf Welf, lid van 'n invloedryke Beierse familie met wortels in Noord -Italië.
As gevolg van sy steun aan pous Gregorius VII in sy rusie met Henry, het Welf Beiere verloor, maar daarna het hy twee van sy seuns agtervolg: Welf II van 1101 nC en Henry IX van 1120 nC. Albei het aansienlike invloed onder die Duitse vorste uitgeoefen.
Henry IX se seun Henry X, die Trotse genoem, het in 1126 nC opgevolg en ook in 1137 nC die Hertogdom Sakse verkry. Koning III, ontsteld oor sy mag, het geweier om toe te laat dat twee hertogdomme in dieselfde hande bly en verklaar dat Henry afgeset is. Hy skenk Beiere aan Leopold IV, markgraaf van Oostenryk. Toe Leopold in 1141 sterf, het die koning self die hertogdom behou, maar dit was steeds die plek van groot wanorde, en in 1143 nC het hy dit aan Henry, met die bynaam Jasomirgott, markgraaf van Oostenryk, toevertrou.
Die stryd om sy besit duur voort tot 1156 nC, toe keiser Frederik I, in sy begeerte om die vrede in Duitsland te herstel, Henry oorreed om Beiere aan Hendrik die Leeu, hertog van Sakse en seun van Hendrik, die Trotse, af te staan. In ruil daarvoor is Oostenryk in die Privilegium Minus van 'n markgraaf tot 'n onafhanklike hertogdom verhef. Dit was Henry the Lion wat München gestig het.
Geografiese skommelinge Redigeer
Gedurende die jare na die ontbinding van die Karolingiese ryk het die grense van Beiere deurlopend verander en vir 'n lang tyd na 955 nC het dit uiteindelik begin uitbrei. In die weste het die Lech nog steeds Beiere van Swabië verdeel, maar aan drie ander kante het Beiere gebruik gemaak van uitbreidingsgeleenthede en het die hertogdom 'n aansienlike gebied noord van die Donau beset. Gedurende die latere jare van die heerskappy van die Welfs het 'n teenoorgestelde neiging egter toegepas, en die omvang van Beiere het gekrimp.
In 1027 nC het Conrad II die bisdom van Trent van die voormalige Lombardiese koninkryk Italië geskei. Hy het dit geheg aan die stamhertogdom Beiere, wat toe onder die bewind van sy seun Henry III was. Vanaf die 12de eeu het die grawe wat in Kasteel Tirol naby Merano woon, hul gebied oor 'n groot deel van die streek uitgebrei en die mag van die biskoppe van Brixen oortref, waarvan hulle nominaal vasale was. Na die afsetting van Hendrik X die Trotse as Beierse hertog in 1138 nC, versterk die grawe van Tirol hul onafhanklikheid van Beiere onder sy seun, Henry the Lion. Toe die House of Welf weer aan die Beierse hertogdom gegee is deur Frederick Barbarossa op die Reichstag van 1154 nC in Goslar, is die graafskap Tirol nie meer as deel van Beiere gereken nie.
Hertog Hendrik die Leeu fokus op sy noordelike hertogdom Sakse eerder as op sy suidelike hertogdom Beiere, en toe die geskil oor die Beierse opvolging in 1156 nC eindig, het die distrik tussen die Enns en die herberg deel geword van Oostenryk.
Die toenemende belangrikheid van voormalige Beierse gebiede soos die Mark van Stiermark (opgerig in 'n hertogdom in 1180 na Christus) en van die graafskap Tirol het die werklike sowel as die relatiewe sterkte van Beiere verminder, wat nou byna aan alle kante nie geleenthede vir uitbreiding gehad het nie. Die naburige hertogdom Karinthië, die groot gebiede van die aartsbiskop van Salzburg, sowel as 'n algemene neiging om meer onafhanklikheid van die edeles te eis: dit alles veroorsaak beperkte Beierse uitbreiding.
'N Nuwe era begin toe die keiser Frederik I, as gevolg van die feit dat Henry the Lion in 1180 nC onder 'n keiserlike verbod geplaas is, die hertogdom toeken aan Otto, 'n lid van die ou Beierse familie van Wittelsbach en 'n afstammeling van die grawe van Scheyern. Die Wittelsbach -dinastie regeer Beiere sonder onderbreking tot in 1918 nC. Die kiesers van die Palts is ook in 1214 nC deur die Wittelsbachs verkry.
Toe Otto van Wittelsbach in September 1180 Beiere by Altenburg verower, het die hertogdom se grense bestaan ​​uit die Böhmerwald, die herberg, die Alpe en die Lech en het die hertog slegs praktiese mag uitgeoefen oor sy uitgebreide privaat domeine rondom Wittelsbach, Kelheim en Straubing.
Otto het slegs drie jaar se heerskappy oor Beiere geniet. Sy seun Louis I volg hom op in 1183 nC, en speel 'n leidende rol in Duitse aangeleenthede gedurende die beginjare van die bewind van die keiser Frederik II totdat Louis in September 1231 in Kelheim vermoor word. Sy seun Otto II, genaamd die Illustrious, het getrou gebly aan die keisers van Hohenstaufen ondanks die feit dat die kerk Beiere onder 'n interdik geplaas het en homself onder 'n pouslike verbod geplaas het. Net soos sy vader, het Otto II die oppervlakte van sy lande vergroot deur aankope te vergroot en sy houvas op die hertogdom aansienlik versterk. Hy is in November 1253 oorlede.
Die pogings van die hertogte om hul mag te vergroot en om die hertogdom eenheid te gee, het 'n redelike mate van sukses behaal, maar hulle is spoedig onderbreek deur afskortings onder verskillende lede van die familie, wat die geskiedenis van Beiere vir 250 jaar minder as 'n herhalende kroniek van territoriale verdeeldheid wat oorlog en swakheid in die nasleep bring.
Die eerste van hierdie afdelings het plaasgevind in 1255. Lodewyk II en Hendrik XIII, die seuns van hertog Otto II, wat twee jaar na die dood van hul vader gesamentlik oor Beiere geheers het, verdeel hul erfenis: Lodewyk II verkry daarna die westelike deel van die hertogdom Opper -Beiere genoem, sowel as die kieserskorps van die Palts, terwyl Henry Oos- of Neder -Beiere beveilig het.
Neder -Beiere Wysig
Henry XIII van Neder -Beiere het die grootste deel van sy tyd in rusies deurgebring met sy broer, met Ottakar II van Bohemen en met verskillende kerklikes. Toe hy in Februarie 1290 sterf, val die land op sy drie seuns, Otto III, Lodewyk III, en Stephen I. 1334 deur sy neef Otto IV en omdat albei sonder seuns gesterf het, het die hele Neder -Beiere daarna oorgegaan na Hendrik XIV. Hy sterf in 1339 en laat die enigste seun, John I, wat in die daaropvolgende jaar kinderloos sterf, toe die keiser Wittelsbach, Lodewyk IV, deur middel van die beveiliging van Neder -Beiere vir hom die hele hertogdom verenig.
Bo -Beiere Wysig
In die loop van 'n lang bewind het Louis II, genaamd 'die Stern', die magtigste prins in Suid -Duitsland geword. Hy dien as die voog van sy neef Conradin van Hohenstaufen, en na Conradin se teregstelling in 1268, erf Louis en sy broer Henry die domeine van die Hohenstaufens in Swabië en elders. Hy ondersteun graaf Rudolph I van Habsburg, in sy pogings om die Duitse troon in 1273 te beveilig, trou met die nuwe koning se dogter Mechtild en help hom in veldtogte in Bohemen.
'N Paar jaar na Louis se dood in 1294 het sy seuns Rudolph I en Louis, daarna keiser Lodewyk IV, hul hertogdom gemeen, maar omdat hulle betrekkinge nooit harmonieus was nie, het in 1310 'n verdeling van Bo -Beiere plaasgevind, waardeur Rudolph die land oos van die Isar saam met die stad München, en Louis die distrik tussen die Isar en die Lech. Dit was egter nie lank voordat hierdie reëling tot oorlog tussen die broers gelei het nie, met die gevolg dat Louis in 1317, drie jaar nadat hy die Duitse koning geword het, Rudolph genoop het om te abdikeer en twaalf jaar lank alleen oor die hele Upper regeer het. Beiere. Maar in 1329 het 'n reeks gebeure daartoe gelei dat hy die Verdrag van Pavia gesluit het met Rudolph se seuns, Rudolph en Rupert, aan wie hy die kiesers van die Pfalz (wat die Wittelsbach -familie sedert 1214 besit het) en ook 'n gedeelte van Beiere noord van die Donau, daarna die Bo -Palts genoem (Oberpfalz).
Terselfdertyd het die twee afdelings van die Wittelsbach -familie besluit om die kiesstem afwisselend uit te oefen, en dat die oorblywende tak sy besittings sou erf as die een van die takke van die familie uitsterf.
Die konsolidasie van Beiere onder Louis IV duur sewe jaar, waartydens die keiser die toestand van die land kon verbeter. Toe hy in 1347 sterf, het hy ses seuns agtergelaat om sy besittings te deel, wat in 1349 ooreengekom het oor 'n afdeling van Beiere. aan sy seuns oorgelaat. Al die ses broers het 'n mate van gesag in Beiere uitgeoefen, maar drie alleen het die saak agtergelaat, en hiervan is die oudste, Louis V, hertog van Beiere - ook markgraaf van Brandenburg en graaf van Tirol - in 1361 oorlede en twee jaar later na die graf gevolg deur sy enigste seun, die kinderlose Meinhard. Tirol gaan daarna deur na die Habsburgers. Brandenburg is in 1373 verlore.
Die twee oorblywende broers, Stephen II en Albert I, het onderskeidelik oor Beiere-Landshut en Beiere-Straubing geheers en toe Stephen in 1375 sterf, het sy drie seuns sy deel van Beiere gesamentlik beheer. In 1392, met die uitwissing van al die lyne behalwe dié van Stephen en Albert, het 'n belangrike partisie plaasgevind, wat die grootste deel van die hertogdom onder die drie seuns van Stephen, Stephen III, Frederick en John II, onderverdeel het, wat onderskeidelik die reëls van Ingolstadt, Landshut en München.
Die hoofresultaat van die drievoudige verdeling van 1392 was 'n opeenvolging van burgeroorloë wat gelei het tot die tydelike verduistering van Beiere as 'n krag in die Duitse politiek. Buurstate het sy grense binnegedring, en die edeles het die gesag van die hertogte geïgnoreer, wat, beroof van die verkiesingsstem, hoofsaaklik vyftig jaar lank besig was met interne twis.
Hierdie toestand van sake het egter 'n paar voordele inhou. Die regering van die land en die beheer van die finansies het hoofsaaklik oorgegaan in die hande van 'n vergadering genaamd die Landtag of Landschaft, georganiseer in 1392. Die dorpe, wat sekere onafhanklikheid aanvaar het, het sterk en ryk geword namate die handel toegeneem het, en die burgers van München en Regensburg was dikwels formidabele antagoniste vir die hertogte. 'N Tydperk van wanorde het dus die groei van verteenwoordigende instellings en die vestiging van 'n sterk burgerlike gees beleef.
Hertogdom Albert I van Beiere-Straubing gaan met Holland en Hainaut oor by sy dood in 1404 na sy seun William II, en in 1417 aan sy jonger seun John III, wat die biskop van Luik bedank om sy nuwe pos te beklee. Toe John in 1425 sterf, het hierdie gesin uitgesterf en na 'n stryd tussen verskillende eisers het die drie oorblywende takke van die Wittelsbach-gesin Ingolstadt, Landshut en München Bavaria-Straubing onder mekaar verdeel. Holland en Henegaan het egter na Bourgondië oorgegaan.
Stephen III, hertog van Beiere-Ingolstadt, was bekend as 'n soldaat eerder as 'n staatsman. Sy bewind het gesukkel met verskillende dorpe en met sy broer, Johannes van Beiere-München. By sy dood in 1413 het sy seun Louis VII, wat die Baard genoem word, opgevolg. Voor sy toetreding het hierdie rustelose en twisgierige prins 'n belangrike rol gespeel in die sake van Frankryk, waar sy suster Isabella met koning Charles VI getrou het. Omstreeks 1417 raak hy betrokke by 'n gewelddadige twis met sy neef, Henry XVI van Beiere-Landshut, val onder sowel die pouslike as die keiserlike verbod, en word in 1439 aangeval deur sy seun, Lodewyk VIII die kreupeles. Hierdie prins, wat met 'n dogter van Frederik I van Hohenzollern, markgraaf van Brandenburg getroud was, het 'n ergernis gehad oor die guns wat sy vader aan 'n buite -egtelike seun bewys het. Bygestaan ​​deur Albert Achilles, daarna markgraaf van Brandenburg, het hy die oudste Louis gevange geneem en hom genoodsaak om in 1443 te abdikeer. Toe Louis die Lamme in 1445 sterf, kom sy vader in die mag van sy onverbiddelike vyand, Henry van Beiere-Landshut, en sterf in die gevangenis in 1447.
Die hertogdom Beiere-Ingolstadt het oorgegaan na Henry, wat sy vader Frederick in 1393 as hertog van Beiere-Landshut opgevolg het, en wie se lang bewind byna geheel en al familievete was. Hy sterf in Julie 1450, en sy seun, Louis IX (die rykes genoem), slaag daarin. Omtrent hierdie tyd het Beiere 'n deel van sy vroeëre belangrikheid begin herstel.
Louis IX het die Jode uit sy hertogdom verdryf, die veiligheid van handelaars verhoog en die regspleging en die toestand van die finansies verbeter. In 1472 stig hy die Universiteit van Ingolstadt, probeer om die kloosters te hervorm en verslaan Albert Achilles van Brandenburg suksesvol. By die dood van Lodewyk IX in Januarie 1479 het sy seun George, ook genoem die Rykes, daarin geslaag en toe George, 'n getroue aanhanger van die Duitse koning Maximiliaan I, in Desember 1503 sonder seuns sterf, het 'n oorlog uitgebreek om die besit van sy hertogdom .
Beiere-München het na die dood van Johannes II in 1397 oorgegee aan sy seuns Ernest en William III, maar hulle het eers hul grond in besit geneem ná 'n stryd met Stefanus van Beiere-Ingolstadt. Beide broers het toe oorlog gevoer met die ander takke van die gesin en met die burgers van München. William III, 'n lojale dienskneg van die keiser Sigismund, sterf in 1435, en laat 'n enigste seun, Adolf, wat vyf jaar later sterf en Ernest, onderskei deur sy krag, sterf in 1438. In 1440 kom die hele Beiere-München by Ernest seun Albert III, wat van sy vader vervreem geraak het weens sy verbintenis met die gewone burger Agnes Bernauer. Albert, wie se pogings om die kloosters te hervorm, hom die van Pious besorg het, het in 1440 amper die verkose koning van Boheme geword. Hy sterf in 1460 en laat vyf seuns agter, waarvan die twee oudste, John IV en Sigismund, saam regeer het tot John se dood in 1463.Die derde broer, Albert, wat vir die kerk opgelei is, het in 1465 by sy broer aangesluit, en toe Sigismund twee jaar later afsluit, word hy alleenheerser, ondanks die bewerings van sy twee jonger broers.
Albert IV, die wyse genoem, het die distrik Abensberg by sy besittings gevoeg en in 1504 betrokke geraak by die Landshut-opvolgingsoorlog wat uitgebreek het vir die besit van Beiere-Landshut by die dood van George die Ryk. Albert se mededinger was George se skoonseun Rupert, voorheen biskop van Freising en ook die opvolger van Philip as graafpalatyn van die Ryn. Die keiser Maksimiliaan I, geïnteresseerd as aartshertog van Oostenryk en graaf van Tirol, het by die geskil ingemeng. Rupert sterf in 1504, en die daaropvolgende jaar is 'n reëling getref tydens die dieet van Keulen waardeur die keiser en Philip se kleinseun, Otto Henry, sekere buitedistrikte verkry het, terwyl Albert deur die grootste deel van George se besittings te beveilig, Beiere verenig het onder sy bewind. In 1506 het Albert besluit dat die hertogdom voortaan volgens die reëls van die voorouer moet verbygaan, en op ander maniere gepoog het om Beiere te konsolideer. Hy was gedeeltelik suksesvol in die verbetering van die toestand van die land, en in 1500 vorm Beiere een van die ses kringe waarin Duitsland verdeel is vir die handhawing van vrede. Albert sterf in Maart 1508 en word opgevolg deur sy seun, William IV, wie se moeder Kunigunde die dogter van keiser Frederik III was.
Renaissance en teenhervorming Redigeer
Ten spyte van die bevel van 1506, was Willem IV genoodsaak om in 1516 aan sy broer Louis X 'n aandeel in die regering te verleen, 'n reëling wat tot die dood van Louis in 1545 duur.
William het die tradisionele Wittelsbach -beleid van opposisie teen die Habsburgers gevolg totdat hy in 1534 'n verdrag gesluit het by Linz met Ferdinand, die koning van Hongarye en Bohemen. Hierdie skakel is versterk in 1546, toe keiser Karel V die hulp van die hertog verkry het tydens die oorlog van die bond van Schmalkalden deur hom in sekere gevalle die opvolging van die Boheemse troon te belowe en die kieswaardigheid wat die graafpalatyn van die Ryn geniet het . William het ook baie gedoen tydens 'n kritieke tydperk om Beiere vir die katolisisme te beveilig. Die gereformeerde leerstellings het aansienlike vordering gemaak in die hertogdom toe die hertog uitgebreide regte oor die bisdom en kloosters van die pous verkry het. Daarna het hy maatreëls getref om die hervormers te onderdruk, van wie baie verban is terwyl die Jesuïete, wat hy in 1541 na die hertogdom genooi het, die Jesuïete Kollege van Ingolstadt, hul hoofkwartier in Duitsland gemaak het. William, wie se dood in Maart 1550 plaasgevind het en opgevolg is deur sy seun Albert V, wat met 'n dogter van Ferdinand van Habsburg getroud was, daarna het keiser Ferdinand I. Vroeg in sy bewind het Albert toegewings gegee aan die hervormers, wat nog sterk was in Beiere, maar omstreeks 1563 het hy sy houding verander, die voorskrifte van die Raad van Trente bevoordeel en die werk van die teenhervorming verder gevoer. Namate onderwys geleidelik in die hande van die Jesuïete oorgegaan het, is die vordering van protestantisme effektief in Beiere in hegtenis geneem.
Albert V het die kuns breedvoerig beskerm. Kunstenaars van alle soorte het na sy hof in München gestroom, en pragtige geboue het in die stad ontstaan, terwyl Italië en elders bygedra het tot die versameling van kunswerke. Die uitgawes van 'n manjifieke hof het die hertog laat twis met die Landschaft (die edeles), om sy onderdane te onderdruk en 'n groot skuldlas te verlaat toe hy in Oktober 1579 sterf.
Die opvolgende hertog, Albert se seun, William V (genaamd die vrome), het 'n Jesuïete -opleiding ontvang en het sterk gehegtheid aan Jesuïete -beginsels getoon. Hy het die aartsbiskop van Keulen in 1583 vir sy broer Ernest verseker, en hierdie waardigheid het byna 200 jaar in die besit van die gesin gebly. In 1597 abdikeer hy ten gunste van sy seun Maximilian I en tree terug in 'n klooster, waar hy in 1626 sterf.
Dertigjarige oorlog wysig
Maximilian, ek het gevind dat die hertogdom met skuld belas en wanordelik was, maar tien jaar van sy kragtige heerskappy het 'n merkwaardige verandering beïnvloed. Die finansies en die regstelsel is geherorganiseer, 'n klas staatsamptenare en 'n nasionale milisie gestig, en verskeie klein distrikte is onder die gesag van die hertog gebring. Die gevolg was eenheid en orde in die hertogdom wat Maximilian in staat gestel het om 'n belangrike rol te speel in die Dertigjarige Oorlog gedurende die vorige jare, wat hy so suksesvol was om die Bo -Palts te verwerf en die kieswaardigheid wat sedert 1356 geniet is deur die ouer tak van die Wittelsbach -familie. Ondanks die daaropvolgende omkerings het Maximilian hierdie winste behou by die Vrede van Westfalen in 1648. Gedurende die later jare van hierdie oorlog het Beiere, veral die noordelike deel, swaar gely. In 1632 val die Swede binne, en toe Maximilian die verdrag van Ulm in 1647 oortree, het die Franse en die Swede die land verwoes. Nadat hy hierdie skade in 'n mate herstel het, sterf die keurvorst in Ingolstadt in September 1651, wat sy hertogdom baie sterker laat as wat hy dit gevind het. Die herstel van die Opper -Pfalz het Bavaria kompak gemaak deur die verkryging van die verkiesingsstemme het dit invloedryk gemaak, en die hertogdom kon 'n rol speel in die Europese politiek wat interne twis gedurende die afgelope vierhonderd jaar onmoontlik gemaak het.
Die internasionale posisie wat Maximilian I verower het, dra by tot die hertoglike huis; op Beiere self was die uitwerking daarvan gedurende die volgende twee eeue die mees twyfelagtige. Maximilian se seun, Ferdinand Maria (1651–1679), wat minderjarig was toe hy daarin geslaag het, het probeer om die wonde wat deur die Dertigjarige Oorlog veroorsaak is, te herstel, deur landbou en nywerhede aan te moedig en talle kerke en kloosters te bou of te herstel. In 1669 bel hy boonop weer 'n vergadering van die dieet, wat sedert 1612 opgeskort is.
Sy goeie werk is egter grootliks ongedaan gemaak deur sy seun Maximilian II Emanuel (1679–1726), wie se verreikende ambisie hom tot 'n stryd teen die Ottomaanse Ryk en, aan die kant van Frankryk, in die groot stryd van die Spaanse opvolging gelei het. Hy het deelgeneem aan die nederlaag tydens die Slag van Blenheim, naby Höchstädt, op 13 Augustus 1704 is sy heerskappy tydelik verdeel tussen Oostenryk en die kieserskorps deur die Verdrag van Ilbersheim, en slegs by die Verdrag van Baden aan hom herstel, haastig en uitgeput. in 1714 die eerste Beierse boeropstand, bekend as die Bloedige Kersfees van Sendling, nadat hulle in 1706 deur die Oostenrykse besetters verpletter is.
Ongetut deur Maximilian II Emmanuel se ervaring, het sy seun, Charles Albert (1726–1745), al sy kragte gewy aan die verhoging van die Europese aansien en mag van sy huis. Die dood van die keiser Karel VI bewys sy kans: hy betwis die geldigheid van die Pragmatiese sanksie wat die opvolging van Habsburg aan Maria Theresa verseker het, hom met Frankryk verbonde het, Opper -Oostenryk verower het, in Praag as koning van Bohemen gekroon is en in 1742 as keiser in Frankfurt. Die prys wat hy moes betaal, was egter die besetting van Beiere self deur Oostenrykse troepe, en hoewel die inval van Bohemen in 1744 deur Frederik II van Pruise hom in staat gestel het om na München terug te keer, is dit by sy dood op 20 Januarie 1745 oorgelaat aan sy opvolger om te bepaal watter voorwaardes hy kan hê vir die herstel van sy heerskappy.
Maximilian III Joseph (1745–1777), genaamd "Max die geliefde", deur die vrede van Füssen, onderteken op 22 April 1745, het die herstel van sy heerskappy verkry in ruil vir 'n formele erkenning van die Pragmatiese Straf. Hy was 'n man van verligting, het baie gedoen om die landbou, nywerhede en die ontginning van die minerale rykdom van die land aan te moedig, die Akademie vir Wetenskappe in München gestig en die Jesuïtiese sensuur van die pers afgeskaf. Terselfdertyd het die kieser meer doodsvonnisse onderteken as wat enige van sy voorgangers ooit gehad het. Op 30 Desember 1777, toe hy sterf, het die Beierse lyn van die Wittelsbachs uitgesterf, en die opvolging het oorgegaan aan Charles Theodore, die keurspaleis. Na 'n skeiding van vier en 'n half eeue is die kieserskorps van die Pfalz, waarby die hertogdomme Jülich en Berg gevoeg is, dus met Beiere herenig.
Revolusionêre en Napoleontiese tydperke Redigeer
In 1792 het die Franse rewolusionêre leërs die Pfalz in 1795 oorval, terwyl die Franse, onder Moreau, self Beiere binnegeval en na München gevorder het waar hulle met vreugde deur die onderdrukte liberale ontvang is en Ingolstadt beleër het. Charles Theodore, wat niks gedoen het om oorloë te voorkom of om die inval te weerstaan ​​nie, het na Sakse gevlug en 'n regentskap verlaat waarvan die lede 'n konvensie met Moreau gesluit het, waardeur hy 'n wapenstilstand verleen het in ruil vir 'n swaar bydrae (7 September 1796).
Tussen die Franse en die Oostenrykers was Beiere nou in 'n slegte situasie. Selfs voor die dood van Charles Theodore op 16 Februarie 1799 het die Oostenrykers weer die land beset ter voorbereiding op die hernuwing van die oorlog met Frankryk. Die nuwe kieser, Maximilian IV Joseph (van Zweibrücken), het 'n moeilike erfenis opgevolg. Alhoewel hy en sy almagtige minister, Maximilian von Montgelas meer simpatie gehad het met Frankryk as met Oostenryk, het die toestand van die Beierse finansies en die feit dat die Beierse troepe verstrooi en ongeorganiseerd was, hom hulpeloos in die hande van Oostenryk geplaas. Op 2 Desember 1800 was die Beierse leërs betrokke by die Oostenrykse nederlaag by Hohenlinden, en Moreau beset München weer. By die Verdrag van Lunéville (9 Februarie 1801) het Beiere die Pfalz en die hertogdomme Zweibrücken en Jülich verloor.
Met die oog op die amper vermomde ambisies en intriges van die Oostenrykse hof, het Montgelas nou geglo dat die belange van Beiere in 'n eerlike alliansie met die Franse Republiek lê, en dat hy daarin geslaag het om die onwilligheid van Maximilian Joseph te oorkom en op 24 Augustus 'n aparte vredesverdrag en die alliansie met Frankryk is in Parys gesluit. In die derde artikel hiervan het die eerste konsul onderneem om te sien dat die vergoeding wat in die 7de artikel van die verdrag van Lunéville vir die gebied wat aan die linkeroewer van die Ryn afgestaan ​​is, beloof moet word, ten koste van die Ryk op die manier die mees aangename vir Beiere (sien de Martens, Recueil, vol. vii. bl. 365).
So, in 1803, in ooreenstemming met hierdie ooreenkoms, het Beiere in die territoriale herrangskikkings as gevolg van Napoleon se onderdrukking van die kerklike state en baie vrystede van die Ryk, die bisdom Würzburg, Bamberg, Augsburg en Freisingen ontvang, deel van die van Passau, die gebiede van twaalf abdye en sewentien stede en dorpe. Die geheel vorm 'n kompakte gebied wat meer as vergoed het vir die verlies van haar afgeleë provinsies aan die Ryn. Montgelas streef nou daarna om Beiere tot die rang van 'n eersterangse moondheid te verhoog en hy het hierdie doel tydens die Napoleontiese tydperk met volmaakte vaardigheid nagestreef, sodat Frankryk die oorwig kon kry-solank dit duur-maar nooit toegelaat het dat Beiere sink nie, soos soveel van die state van die Konfederasie van die Ryn, in blote Franse afhanklikheid. In die oorlog van 1805, in ooreenstemming met 'n alliansieverdrag wat op 23 September te Würzburg onderteken is, het Beierse troepe, vir die eerste keer sedert die dae van Karel VII, sy aan sy geveg met die Franse, en by die Verdrag van Pressburg onderteken op 26 Desember sou die Prinsdom Eichstädt, die Graafskap van Burgau, die Heerskappy van Vorarlberg, die graafskappe Hohenems en Königsegg-Rothenfels, die heerskappye van Argen en Tettnang, en die stad Lindau met sy grondgebied by Beiere gevoeg word. Aan die ander kant sou Würzburg, verkry in 1803, deur Beiere aan die kieser van Salzburg afgestaan ​​in ruil vir Tirol. Deur die 1ste artikel van die verdrag erken die keiser die aanname deur die keurvorst van die titel van koning, as Maximiliaan I. Die prys wat Maximilian teësinnig moes betaal vir hierdie aansluiting van waardigheid, was die huwelik van sy dogter Augusta met Eugène de Beauharnais . Op 15 Maart 1806 het hy die hertogdom Berg afgestaan ​​aan Napoleon.
Vir die interne grondwet van Beiere het ook die Franse alliansie noemenswaardige gevolge gehad. Maximilianus self was 'n "verligte" prins van die 18de-eeuse tipe, wie se verdraagsame beginsels reeds sy geestelike onderdane ernstig beledig het. Montgelas was 'n vaste gelowige in drastiese hervorming "van bo", en het in 1803 met die boude van die ou boedels die kwessie van hervormings bespreek. Maar die revolusionêre veranderinge wat deur die grondwet wat op 1 Mei 1808 aangekondig is, is ingestel as gevolg van die direkte invloed van Napoleon. Die middeleeuse owerheid wat in die slaperige plaaslike diëte en korporasies oorleef het, is skoonskip gemaak. In die plek van die ou stelsel van voorregte en vrystellings is gelykheid voor die wet gestel, universele aanspreeklikheid vir belasting, die afskaffing van diensbaarheid, die veiligheid van persoon en eiendom, gewetensvryheid en pers. 'N Verteenwoordigende vergadering is op papier geskep, gebaseer op 'n eng franchise en met baie beperkte bevoegdhede, maar is nooit ontbied nie.
In 1809 was Beiere weer in oorlog met Oostenryk aan die kant van Frankryk. Die Tiroleërs het teen die Beierse owerheid opgestaan ​​en drie keer daarin geslaag om Beierse en Franse troepe te verslaan wat probeer het om die land terug te neem. Oostenryk verloor die oorlog van die vyfde koalisie teen Frankryk, en kry nog swaarder bepalings in die Verdrag van Schönbrunn in 1809. Dikwels verheerlik as Tirol se nasionale held, Andreas Hofer, die leier van die opstand, is in 1810 tereggestel in Mantua, nadat hy 'n derde en laaste geveg teen die Franse en Beierse magte. By die verdrag wat op 28 Februarie 1810 in Parys onderteken is, het Beiere die suide van Tirol afgestaan ​​aan Italië en 'n paar klein distrikte aan Württemberg en ontvang as vergoeding dele van Salzburg, die Innviertel en Hausruck en die owerhede Bayreuth en Regensburg. Tot dusver was die beleid van Montgelas skitterend suksesvol, maar die ster van Napoleon het nou sy hoogtepunt bereik en die skerpsinnige opportunis het reeds die tekens van die komende verandering opgemerk.
Die gebeure van 1812 het gevolg in 1813, Beiere is ontbied om by die alliansie teen Napoleon aan te sluit. Die eis word hartstogtelik ondersteun deur die kroonprins Louis en deur marskalk Wrede op 8 Oktober is die verdrag van Ried onderteken, waardeur Bavaria haar lot met die Bondgenote. Montgelas het aan die Franse ambassadeur aangekondig dat hy tydelik gedwing is om te buig voor die storm, en voeg by: "Beiere het Frankryk nodig". (Sien die Napoleontiese veldtogte vir die deel van Beiere in die oorlog.)
Grondwet en rewolusie Redigeer
Onmiddellik na die eerste vrede van Parys (1814) het Beiere tydens die kongres van Wene aan Noord -Tirol en Vorarlberg afgestaan, is besluit dat sy die grootste deel van Salzburg en die Innviertel en Hausruck [de] hierby sou voeg. Sy het as vergoeding ontvang, behalwe Würzburg en Aschaffenburg, die Pfalz (streek) op die linkeroewer van die Ryn en sekere distrikte van Hesse-Darmstadt en van die voormalige abdyk van Fulda. Maar met die ineenstorting van Frankryk, word die ou vrese en jaloesie teen Oostenryk ten volle herleef, en Beiere stem slegs in tot hierdie sessies (verdrag van München, 16 April 1816) onder die belofte dat, in die geval dat die magte haar aanspraak ignoreer. tot die opvolging van Baden ten gunste van dié van die graafskap van Hochberg, moet sy ook die Pfalz op die regteroewer van die Ryn ontvang. Die vraag is dus oopgelaat, die spanning tussen die twee moondhede bly hoog en die oorlog is slegs deur die gesag van die Grand Alliance afgeweer. Op die kongres van Aix (1818) is die kwessie van die opvolging van Baden besleg ten gunste van die Hochberg -lyn, sonder die vergoeding soos bepaal in die verdrag van München en deur die verdrag van Frankfurt, wat op 20 Julie namens die vier grootmagte onderteken is In 1819 is die territoriale kwessies tussen Beiere en Oostenryk afgehandel, ondanks die protes van eersgenoemde, in die algemene sin van die reëling wat in Wene getref is. 'N Klein stuk grondgebied is bygevoeg om Beiere met die Pfalz te verbind, en Beierse troepe sou die federale vesting Mainz garnisoen.
Intussen is Montgelas op 1 Februarie 1817 ontslaan en het Beiere 'n nuwe era van grondwetlike hervorming begin. Dit impliseer geen skending van die Europese beleid van die gevalle minister nie. In die nuwe Duitse konfederasie het Beiere die rol van verdediger van die kleiner state aangeneem teen die ambisies van Oostenryk en Pruise. Montgelas het gedroom van 'n Beierse hegemonie in Suid -Duitsland soortgelyk aan dié van Pruise in die noorde. Dit was om volksondersteuning vir hierdie beleid en vir die Beierse aansprake op Baden te verkry wat die kroonprins aangedring het op 'n liberale grondwet, en die onwilligheid van Montgelas om dit toe te gee, is die oorsaak van sy afdanking.
Op 26 Mei 1818 is die grondwet geproklameer. Die parlement sou bestaan ​​uit twee huise waarvan die eerste bestaan ​​uit die groot erflike grondeienaars, regeringsamptenare en genomineerdes van die kroon, die tweede, gekies op 'n baie nou franchise, bestaande uit verteenwoordigers van die klein grondeienaars, die dorpe en die kleinboere. Deur addisionele artikels is die gelykheid van godsdienste gewaarborg en die regte van Protestante beskerm, toegewings wat in Rome aan die kaak gestel is as 'n oortreding van die Concordat, wat onmiddellik tevore onderteken is. Die resultaat van die konstitusionele eksperiment het skaars die koninklike verwagtinge geregverdig dat die parlement skaars geopen is (5 Februarie 1819) voor die doktrinaire radikalisme van sommige van sy lede, wat uitloop op die eis dat die weermag trou aan die grondwet moet sweer, en die koning so ontstel het dat het hy 'n beroep op Oostenryk en Duitsland gedoen en onderneem om die onderdrukkende maatreëls wat hulle mag aanbeveel, uit te voer. Pruise het egter geweier om 'n staatsgreep deur die parlement goedgekeur, gekenmerk deur die bewussyn dat sy lewe afhang van die welwillendheid van die koning, sy toon gematig en Maximilian regeer tot sy dood as 'n model konstitusionele monarg. Op 13 Oktober 1825 volg sy seun Ludwig I hom op.
Ludwig was 'n verligte beskermheer van die kunste en wetenskappe, wat die Universiteit van Landshut na München oorgeplaas het, wat deur sy wonderlike smaak in die bou omskep het in een van die mooiste stede van die vasteland. Die vroeëre jare van sy bewind was gekenmerk deur 'n liberale gees en die hervorming, veral van die finansiële administrasie, maar die revolusies van 1830 maak hom bang vir reaksie, wat deur die opposisie van die parlement beklemtoon word op sy uitgawes aan die bou en kunswerke . In 1837 het die Ultramontanes aan die bewind gekom met Karl von Abel (1788–1859) as premier.Die Jesuïete het nou een vir een die oorhand gekry, die liberale bepalings van die grondwet is gewysig of nietig verklaar, die Protestante is beledig en onderdruk, en streng sensuur het enige vrye bespreking van interne politiek verbied. Die ineenstorting van hierdie regime was nie te danke aan volksrus nie, maar aan die wrok van Ludwig tydens die geestelike opposisie teen die invloed van sy minnares, Lola Montez. Op 17 Februarie 1847 word Abel ontslaan omdat hy sy memorandum gepubliseer het teen die voorstel om Lola, 'n Ierse vrou, te naturaliseer en die Protestant Georg Ludwig von Maurer sy plek inneem. Die nuwe ministerie verleen die sertifikaat van naturalisasie, maar onluste waaraan Ultramontane professore van die universiteit deelgeneem het, het gelei. Die professore is ontneem, die parlement ontbind en op 27 November het die ministerie ontslaan. Lola Montez het gravin Landsfeld geskep, die opperbevelhebber in die staat geword en die nuwe minister, prins Ludwig van Öttingen-Wallerstein (1791-1870), ondanks sy pogings om liberale simpatie te verkry deur 'n beroep op pan-Duitse patriotisme, was magteloos om 'n stabiele regering. Sy kabinet was bekend as die Lolaministerium in Februarie 1848, gestimuleer deur die nuus van Parys (Revolusie van 1848 in Frankryk), het onluste teen die gravin op 11 Maart uitgebreek en die koning ontslaan Öttingen, en op 20 Maart, toe hy besef hoe sterk die openbare mening teen hom was, het hy afstand gedoen ten gunste van sy seun, Maximilian II.
Voor sy abdikasie het Ludwig op 6 Maart 1848 'n proklamasie uitgereik waarin hy die ywerige samewerking van die Beierse regering in die werk van Duitse vryheid en eenheid belowe (sien Revolusies van 1848 in die Duitse state). Aan die gees van hierdie Maximiliaan was getrou, met die gesag van die sentrale regering in Frankfurt en op 19 Desember is die goedkeuring van die amptelike bekendmaking van die wette deur die Duitse parlement aanvaar. Maar Pruise was voortaan die vyand, nie Oostenryk nie. Deur te weier om in te stem op die aanbod van die keiserlike kroon aan Frederick William IV, het Maximilianus die steun van sy parlement gehad. Deur sy instemming met die nuwe Duitse grondwet te weerhou, waardeur Oostenryk van die Konfederasie uitgesluit is, het hy inderdaad teen die sentiment van sy volk gestry, maar teen hierdie tyd was die agterkant van die rewolusie gebreek en in die gebeure wat tot die vernedering gelei het van Pruise in Olmütz in 1851, en die herstel van die ou dieet van die Konfederasie, was Beiere veilig om haar lot by Oostenryk in te span (sien Geskiedenis van Duitsland).
Die leidende gees in hierdie anti-Pruisiese beleid, wat die Beierse staatsmanskap tot die oorlog van 1866 gekenmerk het, was baron Karl Ludwig von der Pfordten (1811–1880), wat op 19 April 1849 minister van buitelandse sake geword het. Sy idee vir die uiteindelike oplossing van die vraag na die magsbalans in Duitsland was die sg Trias, dit wil sê 'n bond van die Rynse state as 'n teenstryd teen die oorwig van Oostenryk en Pruise. In binnelandse sake is sy bediening gekenmerk deur 'n reaksionêre beleid wat minder ernstig was as elders in Duitsland, wat van 1854 af tot nietemin gelei het tot 'n stryd met die parlement, wat geëindig het in die afdanking van die ministerie van Pfordten op 27 Maart 1859. Hy is opgevolg deur Karl Freiherr von Schrenk von Notzing (1806–1884), 'n amptenaar van liberale neigings wat 'n Beierse verteenwoordiger was in die dieet van die Konfederasie. Belangrike hervormings is nou ingestel, waaronder die skeiding van die regterlike en uitvoerende magte en die opstel van 'n nuwe strafwet. In buitelandse aangeleenthede was Schrenk, net soos sy voorganger, daarop gemik om die onafhanklikheid van Beiere te beskerm, en ondersteun hy die idee om die werklike konstitusie van die Konfederasie te vervang deur 'n opperste gids, waarin Beiere as leier van die suiwer Duitse state die balans sou hou tussen Pruise en Oostenryk. Beiere het gevolglik gekant teen die Pruisiese voorstelle vir die herorganisasie van die Konfederasie, en een van die laaste dade van koning Maximiliaan was om opvallend deel te neem aan die vergadering van prinse wat in 1863 deur die keiser Francis Joseph na Frankfurt ontbied is.
Maximilian word op 10 Maart 1864 opgevolg deur sy seun Ludwig II, 'n jeug van agtien. Die regering is eers saam met Schrenk en Pfordten voortgesit. Schrenk tree gou af, toe die Beierse regering dit nodig vind om sy posisie in die Pruisiese Zollverein te behou, om 'n party te word by die Pruisiese handelsverdrag met Frankryk, onderteken in 1862. In die ingewikkelde Sleeswyk-Holsteense vraag Beieren, onder Pfordten's leiding, konsekwent gekant teen Pruise, en het die mindere state onder leiding van Frederick van Augustenburg gekant teen die beleid van die twee groot Duitse moondhede. Ten slotte, in die oorlog van 1866, het Bavaria, ondanks Bismarck se pogings om haar neutraliteit te verseker, hom aktief geskaar vir Oostenryk.
Duitse Ryk Edit
Die vinnige oorwinning van die Pruise en die wyse matigheid van Bismarck het die weg gebaan vir 'n volledige rewolusie in die verhouding tussen Beiere en Pruise en die Duitse vraag. Die Suid -Duitse Konfederasie, beoog deur die 6de artikel van die Verdrag van Praag, het nooit tot stand gekom nie en hoewel Pruise, om nie die alarm van Frankryk te wek nie, die voorstel dat die suidelike state by die Noord -Duitse Konfederasie moet aansluit, die die bande van Beiere (soos van die ander suidelike state) met die noorde is versterk deur 'n offensiewe en defensiewe alliansie met Pruise, as gevolg van die eis van Napoleon om "vergoeding" in die Palts. Dit is op 22 Augustus 1866 in Berlyn onderteken op dieselfde dag as die formele vredesverdrag tussen die twee lande. Die afsonderlike ambisies van Beiere is dus formeel opgegee omdat sy nie meer 'behoefte aan Frankryk' gehad het nie en tydens die Frans-Pruisiese oorlog het die Beierse leër onder bevel van die Pruisiese kroonprins opgeruk, teen Duitsland se gemeenskaplike vyand. Op voorstel van koning Ludwig II is die keiserlike kroon aan koning Wilhelm I van Pruise aangebied.
Dit is op 23 November 1870 voorafgegaan deur die ondertekening van 'n verdrag tussen Beiere en die Noord -Duitse Konfederasie. Met hierdie instrument, hoewel Beiere 'n integrale deel van die nuwe Duitse ryk geword het, het sy 'n groter mate van soewereine onafhanklikheid behou as enige van die ander deelstate. So het sy 'n aparte diplomatieke diens, militêre administrasie en pos-, telegraaf- en spoorwegstelsels behou. Die verdrag is op 21 Januarie 1871 deur die Beierse kamers bekragtig, alhoewel nie sonder groot opposisie van die sogenaamde Patriot Party nie. Hulle vyandigheid is verhoog deur die Kulturkampf as gevolg van die bekendmaking in 1870 van die dogma van pouslike onfeilbaarheid. Die Universiteit van München, waar Ignaz von Döllinger professor was, het die middelpunt van die opposisie teen die nuwe dogma geword, en die Ou Katolieke is deur die koning en die regering beskerm. Die federale wet wat die Jesuïete uitdryf, word op 6 September 1871 in Beiere geproklameer en word uitgebrei na die Redemptorists in 1873. Op 31 Maart 1871 is die bande met die res van die ryk boonop nader getrek deur die aanvaarding van 'n aantal wette van die Noord -Duitse Konfederasie, waarvan die belangrikste die nuwe strafwet was, wat uiteindelik in Beiere in 1879 in werking getree het. Die opposisie van die Patriot Party, egter versterk deur die sterk Katolieke sentiment van die land, het voortgegaan en was slegs die konstante steun wat die koning aan opeenvolgende liberale ministeries gegee het, wat die rampspoedige uitdrukking daarvan in die parlement verhinder het, waar dit tot 1887 in meerderheid gebly het, en daarna as die sentrumparty voortgegaan het om die mees kompakte party te vorm.
Ludwig II, wie se passie vir die bou van paleise en byna totale verwaarlosing van sy regeringspligte besig was om 'n ernstige krisis te word, is kranksinnig verklaar en op 10 Junie 1886 het sy oom, prins Luitpold, regent geword. Drie dae later op 13 Junie is Ludwig II dood gevind in die Starnbergmeer. Die vraag of sy dood selfopgelegde, toevallige of die gevolg van kwaadwillige samesweerders was, is onbeantwoord. Daar is egter destyds berig dat dit vandag algemeen aanvaar word dat dit 'n selfmoord was. Weens die waansin van Ludwig se broer, koning Otto I, het prins Luitpold as regent aangegaan.
Na 1871 het Beiere ten volle deelgeneem aan die snelle ontwikkeling van Duitsland, maar haar partikularisme, gebaseer op tradisionele rasse- en godsdienstige antagonisme teenoor die Pruise, was geensins dood nie, alhoewel dit in geen gevaarliker vorm as die verbod uitgestal is nie 1900, om op die verjaardag van die keiser behalwe die Beierse vlag op openbare geboue te wys, 'n bepaling wat daarna aangepas is sodat die Beierse en keiserlike vlae langs mekaar gehang kon word.
Na die dood van prins Luitpold in 1912 word sy seun, prins Ludwig, regent. 'N Jaar later het Ludwig sy neef, Otto, afgesit en homself tot koning Ludwig III van Beiere uitgeroep. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Ludwig se oudste seun, kroonprins Rupprecht, bevelvoerder oor die Beierse leër en het hy een van die voorste Duitse bevelvoerders aan die Westelike Front geword.
Beiere tydens die Weimar Republic Edit
Republikeinse instellings het die koninklikes in Beiere vervang tydens die omwentelinge van November 1918. Die voorlopige minister-president van die Nasionale Raad, Kurt Eisner, het op 8 November 1918 Bavaria tot 'n vrystaat verklaar. Eisner is op 21 Februarie 1919 vermoor, wat uiteindelik gelei het tot 'n kommunistiese opstand en 'n kort tydjie. Beierse Sosialistiese Republiek geleef het (Bayerische Räterepublik of Münchner Räterepublik) word verkondig vanaf 6 April 1919. Na gewelddadige onderdrukking deur elemente van die Duitse leër en veral die Freikorps, val die Beierse Sosialistiese Republiek op 3 Mei 1919. Die Bamberg -grondwet (Bamberger Verfassung) op 14 Augustus 1919 aangeneem is, wat die Vrystaat Beiere in die Weimarrepubliek tot stand gebring het.
München het 'n broeikas van ekstremisme geword: die Beierse Sowjetrepubliek van 1919 en die Beer Hall Putsch van 1923 waarby Erich Ludendorff en Adolf Hitler betrokke was, het in dieselfde stad plaasgevind. Vir die grootste deel van die Weimar -republiek is Beiere egter oorheers deur die relatief hoofstroom konserwatiewe Beierse Volksparty. Die BPP was 'n Katolieke party wat die Beierse tradisie van partikularistiese konserwatisme verteenwoordig het, waardeur monargiste en selfs separatistiese sentimente oorgedra is. 'N Poging ondersteun deur 'n wye koalisie van partye, om Rupprecht, kroonprins van Beiere, as 'n Staatskommisar met diktatoriale magte in 1932 om die Nazi's teen te werk, het dit misluk weens die huiwerige Beierse regering onder Heinrich Held.  
Beiere tydens Nazi -Duitsland Edit
Met die opkoms van die Nazi's in 1933, is die Beierse parlement ontbind sonder nuwe verkiesings. In plaas daarvan is die setels toegeken volgens die uitslae in die nasionale verkiesing van Maart 1933, wat die Nazi's en sy koalisievennoot, die DNVP, 'n smal meerderheid van twee setels gegee het, omdat die setels wat deur die KPD verower is, nietig verklaar is. Met hierdie beheermag is die NSDAP tot die enigste regsparty verklaar en is alle ander partye in Duitsland en Beiere ontbind. In 1934 is die Beierse parlement, soos alle ander parlemente, ook ontbind.  Kort daarna is Beiere self verbreek tydens die herorganisasie van die Ryk.  In plaas van die state, Reichsgaue is as administratiewe onderafdelings gestig. Beiere is verdeel in ses streke, die Reichsgaue Schwaben, München-Oberbayern, Bayerische Ostmark, Franken, Main-Franken en Westmark.
Gedurende die 12 jaar van Nazi -bewind was Beiere een van Hitler se gunsteling plekke, en hy het baie tyd in sy woning aan die Obersalzberg deurgebring. Die KZ in Dachau, naby München, was die eerste wat opgerig is. Maar Beiere was ook die toneel van passiewe weerstand teen die regime, waarvan die bekendste die Wit Roos was.  Nürnberg, die tweede grootste stad van Beiere, het die toneel geword van massiewe saamtrekke, die Reichsparteitage.  Ironies genoeg, die laaste van dié in 1939, getiteld Reichsparteitag des Friedens (Reichsparteitag van vrede), is gekanselleer weens die uitbreek van die tweede wêreldoorlog. Na die oorlog, om hierdie rede, noukeurig gekies, het die stad die plek geword van die oorlogsmisdade, die Nuremberg Military Tribunals.
Terwyl Beiere aan die begin van die 20ste eeu ongeveer 54 000 Joodse mense aan sy grense gewoon het, het daar teen 1933 nog 41 000 in die staat gewoon. Teen 1939 het hierdie getal tot 16 000 gekrimp, en min van hulle het die Nazi -bewind oorleef. 
Beiere tydens die Bondsrepubliek Duitsland Edit
Na die einde van die Tweede Wêreldoorlog is Beiere 'n rukkie beset deur Amerikaanse magte, wat die staat op 19 September 1945 herstel het  en tydens die Koue Oorlog was dit deel van Wes -Duitsland. In 1946 verloor Beiere sy distrik aan die Ryn, die Palts. Die vernietiging wat veroorsaak is deur lugbomaanvalle tydens die oorlog, benewens die feit dat Beiere meer as twee miljoen vlugtelinge moes opneem uit die dele van Duitsland wat nou onder Sowjet -besetting was, het groot probleme vir die owerhede veroorsaak. 
Die Beierse Party is kort na die oorlog gestig. Die doel daarvan was om 'n onafhanklike Beierse staat te stig. Die idee dat Beiere weer onafhanklik kan word, word 'n tyd lank ernstig deur die geallieerde besettingsowerhede vermaak as 'n manier om te verseker dat Duitsland nie weer in aanstoot kan kom nie, en ook deur Beierse deels omdat hulle verkies om die oorlog te blameer en die gevolg daarvan op Pruisiese militarisme in plaas van hul eie steun vir die Nazi's. 'N Vakbond tussen Beiere en Oostenryk is ook oorweeg. Met die aanvang van die Koue Oorlog verloor steun vir Beierse onafhanklikheid vinnig steun binne Beiere sowel as by die Westerse bondgenote, en die staat het deel geword van Wes -Duitsland.
Die eerste staatsverkiesings na die Tweede Wêreldoorlog het op 30 Junie 1946 plaasgevind toe 180 afgevaardigdes gekies is. Die hooftaak van die afgevaardigdes was om 'n nuwe Beierse grondwet op te stel, aangesien die daaglikse bestuur van die staat in hierdie stadium nog by die Amerikaanse owerhede lê. Die nuwe grondwet is op 1 Desember 1946, op 'n openbare stemming, dieselfde dag as die eerste naoorlogse parlement (Duits: Landtag) verkies is. 
Sedert 1945 word Beiere polities oorheers deur die Christelike Sosiale Unie, die hoofopvolger van die Beierse Volksparty en susterparty van die Christen-Demokratiese Unie, die belangrikste sentrum-regse party in Duitsland. Die enigste keer dat die CSU in opposisie was, was tussen 1954 en 1957. Op hierdie stadium is Beiere beheer deur 'n vierparty-regering onder leiding van die Sosiaal-Demokratiese Party van Duitsland. Beiere is die tuiste van die enigste separatistiese party in Duitsland - die Beierse Party. Hierdie party wil graag 'n onafhanklike hê Vrystaat Beiere. Sedert die 1960's in Beiere 'n dinamiese ontwikkeling plaasgevind het in een van die voorste ekonomiese gebiede in Europa, is die land nie meer hoofsaaklik 'n landbougebied nie, maar is dit 'n verskeidenheid hoëtegnologie -nywerhede.
Nadat die CSU meer as 17% van die stemme tydens die Beierse staatsverkiesings van 2008 verloor het, het die huidige minister-president Günther Beckstein en die voorsitter van die CSU, Erwin Huber, hul bedankings aangekondig. Horst Seehofer is vinnig as hul opvolger voorgestel. Op 'n partykonvensie op 25 Oktober is hy bevestig as die nuwe voorsitter van die CSU, en op 27 Oktober is hy deur die Landtag tot minister-president verkies met stemme van die Free Democratic Party, wat die eerste koalisieregering in Beiere sedert 1962 gevorm het.
Die burgerinisiatief vir die totale rookverbod is op 4 Julie 2010 gehou en deur een-en-sestig persent van die stemgeregtigde kiesers in Beiere geslaag. Die nuwe rookverbod het op 1 Augustus 2010 in werking getree en kan die voorrang wees vir ander Duitse state om die meer algemene rookverbod aan te neem.
"Beierse regimente" Onderwerp
Wees vriendelik teenoor u medemens TMP lede.
Slave 2 Gaming: & quot28mm Teddies? Moet Slave 2 Gaming dit herhaal? & Quot
Napoleon se gevegte
Die Simtac -toer
Die redakteur word uitgenooi om na die fabriek van Simtac, 'n Amerikaanse vervaardiger van figure, in byna alle tydperke, skale en genres te gaan.
Die verbranding van Moskou
2,528 treffers sedert 7 Des 2014
Ek sal dankbaar wees as iemand 'n bron kan gee vir die verskillende veranderings in die Regimentele titel vir die Beiere tydens die Napoleontiese oorloë. Ek het die Osprey en Tessin, maar dit verskil soms.
Enige hulp wat u kan gee, sal baie waardeer word.
Die Empire.Histofig -webwerf het 'n tabel met die veranderings vir die lynregimente hier: skakel
Besonderhede vir die Lights kan hier gevind word: skakel
In 'Uniforms of the Napoleonic Wars' gee Digby Smith 'n lys van regimentstitels vir 1811 wat in wese dieselfde is as dié op die bogenoemde webwerf. Daar is 'n paar baie klein verskille omdat hy regiment no. 7 Lowenstein-Wertheim en sê nie dat Kinkel daardie jaar ontbind is nie. Elders noem hy dat nuwe 12de en 14de regimente in 1814 opgerig is, maar hy gee geen verdere besonderhede nie.
In "With Eagles to Glory" gee John H. Gill die Beierse organisasie vir 1809 en noem dat drie regimente in hierdie tyd geen titel gehad het nie. Dit was 4 (voorheen Salern), 13 en 14. Daar was geen 12de regiment nie, want die 12de het in 1806 vermink en die getal is uit die rolle geslaan. Dit is eers in 1814 heringestel.
Deur net 'Beierse weermagregimente in die Napoleontiese oorloë' in Google in te tik, sal u baie nuttige inligting oplewer.
Nick, dit sou bedrog wees -)
Dankie tjaps! Die Histofig -webwerf is baie nuttig.
& gt & gt Net om "Beierse weermagregimente in die Napoleontiese oorloë" in Google in te tik, sal baie nuttige inligting oplewer. & lt & lt
Vreemd genoeg het ek dit al probeer! -))
Ongelukkig kon selfs Google nie die inligting kry waarna ek gesoek het nie, so ek het gedink ek sal die TMP -gemeenskap nader.
Daar is gewoonlik iemand wat kan help.
Ek waardeer die reaksies egter.
Hier is my lys uit verskillende bronne 9 maar dit kan natuurlik steeds verkeerd wees:
Beierse regimentname 1790 -1814
Liebgarde der Trabanten (paleiswagte)
Leibgarde der Hartschiere (Royal Bodyguard)
Grenadier-Garde-Regiment & ndash 3 bataljons, elk van 4 kompagnies van 168 personeel, regiment HQ 47 personeel.
Gardes du Korps - 2 eskaders, elk van 132 personeel. Regimentele hoofkwartiere 17 personeel.
'N Regiment het uit 2 bataljons bestaan, elk uit 4 kompanieë van 150 man en 180 man by mobilisering. Die regimentele hoofkwartier bestaan ​​uit 16 personeellede.
1ste Grenadier-Regiment en Leib-Infanterie-Regiment
2de Grenadier-Regiment Kurprinz
3de Grenadier-Regiment Graf Ysenburg
4de Grenadier-Regiment Baden
1ste F ϋsiler-Regiment Herzog von Zweibr ϋcken
2de F ϋsilier-Regiment Prinz Wilhelm von Birkenfeld
3de F ϋsilier-Regiment Rodenhausen
4de F ϋsilier-Regiment de la Motte
5de F ϋsilier-Regiment von Wahl
6de F ϋsilier-Regiment Pfalzgraf Max
7de F ϋsilier-Regiment von Zedtwitz
8ste F ϋsilier-Regiment von Rambaldi
9de F ϋsilier-Regiment von Weichs
10de F ϋsilier-regiment Joseph Hohenhausen
11de F ϋsilier-Regiment von Preysing
12de F ϋsilier-Regiment von Belderbusch
13de F ϋsilier-Regiment Moritz von Isenburg
14de F ϋsilier-Regiment von Kling
Regimente was nou bekend onder hul titel (bv. Leib-Regiment).
2de Linien-Infanterie-Regiment Kurprinz
3de Linien-Infanterie-Regiment Herzoh Karl
4de Linien-Infanterie-Regiment vakant von Weichs
1804 herdoop na & quotvon Salern & quot
5de Linien-Infanterie-Regiment Graugeben
1800 herdoop na & quotvon Preysing & quot
6de Linien-Infanterie-regiment Herzog Wilhelm
7de Linien-Infanterie-regiment Zedtwitz-Stengel
1804 herdoop na & quotvon Morawitsky & quot
8ste Linien-Infanterie-regiment Herzog Pius
9de Linien-Infanterie-Regiment Graf von Ysenburg
10de Linien-Infanterie-Regiment von Junker
1800 hernoem na "Pompei-Dalwigk"
1804 herdoop na & quotvon Junker & quot
11de Linien-Infanterie-Regiment Schlossberg
1801 herdoop na & quotvon Kinkel & quot
12de Linien-Infanterie-Regiment von L wenstein-Wertheim (grootgemaak in 1803)
Bataljons van Mei 1803 is vergroot tot 5 kompanie, 1 grenadier en 4 fusilier.
Regimente was nou bekend aan hul getalle sowel as hul titels.
1811 hernoem na "Kénig"
1806 herdoop na "Kronprinz"
1806 herdoop na "Prins Karl"
4de Linien-Infanterie-Regiment von Salern
1811 hernoem na "Sachsen-Hildburghausen"
5de Linien-Infanterie-Regiment von Preysing
7de Linien-Infanterie-Regiment von Morawitsky
1806 herdoop na "Lwenwen-Wertheim"
11de Linien-Infanterie-Regiment von Kinkel
1806 oorgeplaas na Groothertogdom Berg
1807 nuwe regiment opgerig
12de Linien-Infanterie-Regiment von L wenstein-Wertheim
in 1806 ontbind as gevolg van 'n muitery.
1811 hernummer as 11de
1811 hernommer as 13de
15 September 1806 het die maatskappy se sterkte toegeneem tot 185 man.
1809 regimentsterkte 2 veldbataljons elk van 5 kompanie (1 grenadier en 4 fusilier) 1 fusilier kompanie uit elke bataljon het as depotkompanie gedien. Ondernemings bestaan ​​uit 185 personeellede, insluitend 20 sch ϋtzen (vermoedelik geweer gewapen) in Maart het 'n gevoelloosheid van sch ϋtzen tot 36 toegeneem (waarvan slegs 7 geweer gewapen was).
29 April 1811 regimentsterkte nou 2 veldbataljons elk van 4 stewiger kompanie, 1 grenadierkompanie en 1 "Sch tzen-Kompanie". Elke regiment het ook 'n depotbataljon van 4 stewiger kompanies.
In 1814 is nuwe 12de en 14de regimente opgerig.
Die ligte infanteriebataljons is in 1804 gestig met die samesmelting van verskeie bestaande eenhede Feld-jager-korps, en het amptelike lynstatus gekry. Die sterkpunte van die geselskap was wat die lynregimente betref.
1ste Feld-Jeger-Regiment von Schweicheldt
2de Feld-Jeger-Regiment F ϋe eerste Ysenburg
1st Leichte Infanterie Bataillon Metzen
2de Leichte Infanterie Bataillon Clossmann
1804 herdoop na & quotVicenti & quot
1805 herdoop na "quotfurth"
3de Leichte Infanterie Bataillon 1ste Salern
1804 herdoop na & quotvon Preysing & quot
4de Leichte Infanterie Bataillon 2de Salern
1804 herdoop na "Stengel"
1803: nog twee bataljons opgewek
5de Leichte Infanterie Bataillon de la Motte
6de Leichte Infanterie Bataillon Lessel
1804 herdoop as "Weinbach"
Maart 1804 het maatskappye 'n operasionele sterkte van 250 man. In vredestyd is dit verminder tot 155 man, en tydens oorlogstyd was die veldsterkte 200 man (versterkings was reserviste), en die ander 50 mans het in die reservaat gegaan.
1807 herdoop na & quotHabermann & quot
1809 hernoem na "Gedoni"
1811 hernoem na "Herling", dan "Fick"
2de Leichte Infanterie Bataillon Ditfurth
1808 herdoop na & quotWreden & quot
1811 herdoop na "Treuberg" dan "Merz"
3de Leichte Infanterie Bataillon von Preysing
1808 herdoop na "Bernclau"
1811 hernoem na "Scherker"
1814 vorm 'n nuwe 12de Linien-Infanterie-regiment met Wurzburg Infanterieregiment
4de Leichte Infanterie Bataillon Stengel
1806 herdoop na & quotZoller & quot
1807 herdoop na & quotWreden & quot
1809 herdoop na & quotDonnersberg & quot
1810 hernoem na "Theobald"
1813 herdoop na & quotCronegg & quot
1807 hernoem na "Dalwigk"
1808 hernoem na "Buttler"
1812 hernoem na "Herrmann"
1814 hernoem na "Treuberg"
6de Leichte Infanterie Bataillon Weinbach
1806 hernoem na "Belasting"
1809 hernoem na "La Roche"
1812 hernoem na "Palm"
1814 hernoem na "Flad"
1814 vorm 'n nuwe 14de Linien-Infanterie-regiment met die Frankfurter Infanterieregiment
7de Leichte Infanterie Bataillon G ϋnther (grootgemaak in 1808)
1809 herdoop na & quotvon Treuberg & quot
1806 September het die maatskappy se sterkte toegeneem tot 185 man.
1809 bestaan ​​'n bataljon uit 5 kompagnies en ndash 1 'Karabinier-Kompanie' en 4 sentrummaatskappye (Ordinarkompanien). Ondernemings bestaan ​​uit 185 personeellede, insluitend 20 sch ϋtzen (vermoedelik geweer gewapen) in Maart het die aantal sch ϋtzen tot 36 toegeneem (waarvan slegs 7 geweer gewapen was).
1807 Tiroler-Jager-Bataillon verhoog met 4 'Ordinar-j ger-kompanie'. Kompanjie sterkte vir die lyn of ligte infanterie plus 20 man geweer gewapen aangewys as skerpskutters. In 1808 is sy personeel opgeneem in die nuwe 7de Leichte Infanterie Bataillon.
1811 Die organisasie was net soos die lyninfanteriebataljonne, elke bataljon het 'n sterkte van een elite-swaar kompanie, 'Karabinier-Kompanie', 1 'Sch tzen-Kompanie' en vier sentrumkompagnies 'Ordinarkompanien'
Freiwilligen-J ger-Korps 1805-14
1805 word 'Jger-Korps-zu-fuss' op vrywillige basis gevorm. Die eenheid het 'n afwisselende bestaan ​​gehad, wat in 1808 stilstaan.
1809 word weer opgewek as die 'Freiwilligen-Jger-Corps zu Fuss' en gaan staan ​​weer in 1810.
1813 Oktober word weer as 'n 2 -bataljonse eenheid opgerig. Elke bataljon georganiseer op die lynstelsel van vier sentrumkompagnies 'Ordinar-jeger-kompanien', twee elite-kompanjas Grenadier-jeger en Schetzen-jeger-kompanie.
Tydens die veldtog van 1814 is 'n 3de bataljon opgewek, maar slegs 'n aktiewe sterkte van twee elite- en twee sentrumkompanies.
1815 word twee bataljons jagers gevorm. Elke bataljon met die normale lynstigting van ses kompanies en twee elites en vier sentrums.
In 1813 is 'n klein groepie gendarmes opgerig en georganiseer in klein groepe om as militêre polisie op te tree.
Chevauleger en Dragoon regimente is in 6 eskaders georganiseer, elk van 132 personeel. Die 7de Chevauleger -regiment wat in 1813 gevorm is met 'n aanvanklike sterkte van 4 eskaders, het in 1814 tot 6 toegeneem, in teenstelling met die ander Chevauleger, het dit 1 elite 'Flankerkompanie' flank of skermutselingmaatskappy. Regimentele hoofkwartiere 17 personeel.
Die Uhlan -regiment het 4 eskaders elk van 132 personeel. Na die einde van die vyandelikhede in 1814 het dit tot 6 eskaders toegeneem. Regiment HQ 17 personeel
Die Landhusaren -regiment is in 1813 opgewek met 5 eskaders elk van 147 personeel wat in Mei 1814 verhoog is tot 8 eskaders.
1ste K ϋrassier-Regiment Minucci
1804 1ste Dragoner-Regiment Minucci
1811 1ste Chevau-L gers-regiment
2de K ϋrassier-Regiment Winckelhausen
1799 4de Chevau-L gers-Regiment dan 1ste Chevau-Lgers-Regiment Kurf ϋ eerste
1804 2de Chevau-L gers-Regiment Kurf ϋ eerste
1806 herdoop na & quotK nig & quot
1811 4de Chevau-L gers-Regiment Kénig
1ste Dragoner-Regiment Leib-Dragoner
1801 1ste Dragoner-Regiment
2de Dragoner-Regiment F ϋ eerste taxi's
1811 2de Chevau-L gers-Regiment F ϋ eerste taxi's
1ste Chevau-Lgers-Regiment Prinz Leiningen
1799 4de Chevau-L gers-Regiment Prinz Leiningen
1803 3de Chevau-L gers-Regiment Prinz Leiningen
1811 5de Chevau-Lgers-Regiment Prinz Leiningen
2de Chevau-Lgers-Regiment La Rosée
1799 3de Chevau-L gers-Regiment vakante F ϋste Bretzenheim
3de Chevau-Lgers-Regiment Wahl
1799 2de Chevau-L gers-Regiment Fugger
1806 1ste Chevau-L gers-Regiment Kurprinz
1811 1ste Chevau-L gers-Regiment Kronprinz
4de Chevau-L gers-regiment Bubenhofen (1803 grootgemaak)
1811 6de Chevau-L gers-regiment Bubenhofen
National-Chevau-L gers-Regiment (verhoog 1813) dan 7de Chevau-L gers-Regiment Prinz Karl von Bayern
Uhlanen-Regiment (verhoog 1813)
Opgevoed in 1805 uit vrywilligers en bestaan ​​uit 2 eskaders. As 'n elite -korps behandel en in die veldleër as offisiere en N.C.O.s. In 1806 dien hy as hoofkwartier en personeelbegeleiding.
Na die einde van die vyandelikhede in 1815 is twee regimente elk van Krassrassiers en Huzars gevorm, maar het geen rol gespeel in die optrede van die Napoleontiese era nie.
1790 was daar 2 bataljons, elk van 4 kompanie. 'N Maatskappy bedien 6 kanonne en 2 houwitsers.
1809 & ndash Artillerie-Regiment bestaan ​​uit 4 bataljons, elk uit 3 voetgeselskappe, 1 ligte kompanie (perdebattery) en 1 depotmaatskappy (die vestingartillerie van Beiere).
In 1812 het die regiment 'n sterkte van twintig batterye en 6 ligte perdeartillerie en die oorblywende 14 voetbatterye verdeel in ligte en swaar batterye gewapen met óf 6 pdr kanon óf 12 pdr kanon en 7 pdr howitzers, en perdebatterye toegerus met 6 pdr kanonne.
Voetbatterye bestaan ​​oor die algemeen uit 8 stukke elk, swaar batterye: 6 x 12 pdr kanon en 2 haubits ligte batterye 6 x 6 pdr veldgewere en 2 haubits. Perdebatterye het 'n kanon van 6 x 6 pdr.
5de, 7de, 8de, 10de en 11de voetbatterye was ligte batterye, en die res 12 pdr swaar batterye (samestelling van 13de en 14de onbekend). Die 1ste tot 6de Light Horse Battery was gewapen met ses 6 pdr veldgewere.
Landwehr en National-Feld-Bataillonen
1806 nasionale milisie opgerig om te help met die garnisoenpligte en algemene diens binne die staatsgrense.
1809 en in Maart het Napoleon beveel dat 12 bataillons de milice gestig moet word, maar as gevolg van finansiële probleme en die gebrek aan gekwalifiseerde offisiere, is slegs 6 reserwe bataljons, elk van 4 kompagnies van 135 personeel en bataljon se hoofkwartier van 8 personeel gestig. Hulle is aangewys as Nationalgarde I Klasse (National Guard First Class). Einde April is 'n Landes-Defensionsbataillon gevorm.
Gebirgssch en#971 tientalle van 3 afdelings gevorm: 1ste afdeling Trauenstein distrik (500 man) 2de afdeling Rosenheim distrik (1 000 man) en 3de afdeling Garmisch distrik (1 000 man).
Nationalgarde II Klasse (National Guard Second Class) verhoog. Elkeen van die 15 Kreis van Beiere (graafskappe wat na riviere genoem is) is beveel om Mobile Legionen (Mobile-Legions) van 4 tot 8 bataljons te organiseer, elk van 4 kompanieë van 176 personeel (insluitend 30 sk#971tzen), bataljon HQ 8-personeel. Die graafskappe was: hoof Pegnitz Naab Rezal Altm ϋhl Oberdonau Lech Regen Unterdonau Isar Salzach Iller Inn Eisach & Etsch.
Plaaslike milisies (B ϋrgergarde) is ook grootgemaak as Nationalgarde III Klasse (National Guard Third Class)
1813 Mobile-Legions herorganiseer en herdoop die Nationalfeldbataillon, (Nationalgarde II Klasse) met diensvoorwaardes wat hulle in staat stel om saam met die gewone weermag te dien. Ten minste 20 bataljons, elk met die naam van sy werwingsdistrik:
In 1809 bestaan ​​uit 8 stasies (het in 1811 maatskappye geword): Rothenberg (HQ) Nymphenburg Oberhaus Rosenberg Eichstadt W ϋrzburg Stadtamhof & Donauworth.
Een punt, jy stel voor dat die voetartilleriebatterye agt gewere gehad het, maar het die Beierse artillerie nie ses gewere per battery gehad nie, hetsy perd of voet? Ten minste vanaf 1809.
My notas is vir die organisasie.
Oor die algemeen het die Beiere wel batterye van 6 gewere in die veld geplaas. Byvoorbeeld, in 1815 sou die batterye 6 gewere hê, maar volgens Nafziger is 'n "rescript" van 16 Januarie 1815 gemagtig om uit 6 gewere plus 2 haubits te bestaan.
Ek vind die verwysings na Fus -regiment #7 baie interessant, veral onder die beskerming van Lowenstein, wat gedurende die eerste dekade van die 19de eeu op die rooster van regimente verskyn.
Vir diegene wat in die Revolusionêre tydperk belangstel, herinner sommige aan die Lowenstein Chasseurs, wat in 1799 saamgevoeg is in die 5de Bataljon van die Britse 60ste Regiment. Voor dit was hulle onder die Hollanders.
Wat ek die interessantste vind aan die Lowenstein Chasseurs gedurende hierdie tydperk, of meer spesifiek, 1794-1795, is dat hulle uniform in wese die Beierse Rumford-patroonkostuum is.
'N Afdruk van die Lowenstein -regiment wat van 1794 is, kan gevind word in die bylaes van Military History Press se onlangse bundel van Phipps se bundel oor Napoleon in Italië.
Die afdruk is opmerklik, aangesien dit duidelik 'n figuur toon wat die unieke Rumford-helm dra en 'n verkorte, een stuk lapel sny aan die bors. IIRC die voorkantkleur is groen (ek sal dit moet kontroleer) met 'n Beierse grys broek en kort swart gangbande. Die unieke kenmerk is die jas wat ook grys is en dus nie die Beierse kwessie volg nie.
Ek sal nuuskierig wees om te weet van iemand met inligting of toegang tot materiaal in Duitse of Nederlandse tekste oor die verhouding tussen hierdie eenheid en Beiere.
Onder 'n kapitulasie met die hertog van Beiere is die Bataljon Jagers van Loewenstein-Wertheim op 19 Mei 1794 geskep. Dit het aanvanklik uit 5 maatskappye bestaan. Op 8 Augustus 1794 toegeneem tot 6 kompanie en laastens 7 kompanye op 22 November 1794. Die troepe is op 27 Julie 1795 uit hul kontrak vrygelaat.
Beierse leër, Napoleontiese oorloë - Geskiedenis
Battle Cry of Freedom -ontwikkelaarblog 37!
Dit is uiteindelik hier! Kyk na ons blogpos oor die skietmeganismes!
Uiteindelik word na die Beierse weermag of die leër van die kiesers verwys as die leër van die koninkryk Beiere. Hierdie staande leër van die Duitse staat het in 1682 bestaan, en dit was amper nie vergelykbaar met enige van die leërs gedurende die 19de eeu nie. Dit het die dinastie van Wittelsback egter 'n sekere aksie gebied ten opsigte van doeltreffende alliansiepolitiek, om die staat in een van die grootste state van die Duitse Ryk te omskep.
Geskiedenis van die Beierse leër
In 1681 is Beiere toegelaat om kragtige troepe vir die keiserlike leër van die staat te voorsien. Boonop word die vorming van die staande weermag beskou as 'n bewys van die nasie se staatskaping, sowel as 'n instrument vir absolutistiese mag in die politiek. In Oktober 1682 is verskeie nuut gewerkte troepe in die Beierse diens opgeneem. Die weermag het hom ook tydens Maximilian II tydens die beleg van Belgrado onderskei.
In die Spaanse opvolgingsoorlog het Beiere moedig aan die kant van Frankryk geveg. Toe die weermag tydens die Blenheim -geveg verslaan is, het die Beierse leër opgehou bestaan ​​as die belangrikste vegmag van die staat, hoewel 'n paar die stryd voortgesit het totdat die oorlog geëindig het. Na die oorlog het Oostenrykse magte Beiere beset, en dit het gelei tot die rebellie van die mense wat plaasgevind het tydens die "Sendlinger Mordweihnacht. " In 1701 was die weermaglede dieselfde as tydens die Turkse oorloë. Die poging van die kroonprins om die keiserlike kroon te kry, was aanvanklik suksesvol, maar die veldtog het geëindig toe Oostenryk Bavaria binnegeval het.
Hoogtepunte van die Sewejarige Oorlog
By die aanvang van die "Seven Years War " het die Beierse leër agt infanterie, drie cuirassier -regimente, 'n brigade artillerie en twee draakone ingesluit. In 1757 is een van hierdie cuirassier -regimente ontwapen en onder die ander regimente verdeel, terwyl 'n groep drake in die regiment gemonteer is. Die gemiddelde sterkte van ongeveer 1800 man vir die regiment is nie in die veld bereik nie. Boonop was die bataljons op die infanterie beskikbaar vir die "Habsburgs ", gebaseer op die keiserlike militêre verpligtinge van Beiere. Die bataljons het in 1757 sonder sukses in Breslau, Leuthen en Schweidnitz geveg.Met die eenwording tussen die Pfalz- en Wittelsbach -lyn het dit in 1777 meer infanterie bygevoeg by die infanterie. Die Beierse opvolgingsoorlog, waarna ook verwys word as die aartappeloorlog, het vir die leër van Beiere redelik geslaagd verloop. Uiteindelik is die uniform van die infanterie in wit verander, en die tradisionele wapenrusting van die kuiers word heeltemal laat vaar.
In 1790 ondergaan die Beierse leër 'n fundamentele hervorming. Die veldtroepe het ook nuwe uniforms ontvang, insluitend 'n helm van leer en versier met 'n perdehaarpluim wat in die volksmond die "Rumford Casket " genoem word. Maximiliaan IV het die leër egter in 'n ongelukkige toestand ontdek, en daar is nie opgemerk dat een van die eenhede op volle sterkte was nie. Verder was die troepe swak opgelei en was die uniforms nogal onprakties. Uiteindelik het die lyn infanterie in getal afgeneem, en hulle is in 'n uitstekende toestand opgebou.
Beiere was nogal huiwerig om te veg aan Oostenryk se kant in 1800, in teenstelling met Frankryk, in 1800. Oostenryk het egter 'n kragtiger leër teëgekom toe dit Beiere aanval. Terwyl die Beiere aanvanklik teruggetrek het, wou hulle slegs verder voorberei op 'n teenaanval wat deeglik en metodies plaasgevind het. Oor die algemeen het ongeveer 30 000 Beiers deelgeneem aan die beleg van Ulm, sowel as aan die bevryding van die staat.
Tirol, 'n Oostenrykse provinsie, is aan Beiere toegeken as beloning. 'N Ander groot kommer ontplof egter in 'n massiewe opstand onder leiding van Hofer, wat met die steun van die Franse weermag neergelê is. Toe Beiere in 1809 deur Oostenryk aangeval word, was die leër van Napoleon op Spanje gerig, en die Rynkonfederasie het die veldtogte teen Oostenryk gelei. Boonop het die Wagram -stryd van die Beierse magte minder bygedra tot die uitkoms van die geveg.
Tydens die Russiese veldtog het die leër van Beiere groot verliese gely, en slegs ongeveer 4000 het na die oorlog teruggekeer. Die veldtog van 1814 het 'n slegte begin vir die Geallieerdes gehad, maar generaal Wrede het daarin geslaag om die vroeë nederlaag te vergoed met groot oorwinnings oor voormalige bondgenote in verskeie veldslae. Ten slotte is die uitdagings wat die Beierse weermag ondervind, veroorsaak deur die parlement en swak militêre leierskap. Boonop het die bestendige perke in die militêre begroting veroorsaak dat die oorlogsbediening van Beiere in sy missie misluk het om verder te gaan as die brigadevlak en groot sukses te verseker tydens die talle gevegte wat deur die weermag geveg is.
Blunder op die Donau
Ek weet nie van die res van julle nie, maar wat die leërs van die klein state betref wat by die Napoleontiese oorloë betrokke was. die Beiers kom altyd eerste by my op. Hulle het in baie van die gevegte geveg, en hul "koringblom" (medium) blou jasse en raupenhelms (dateer uit 1799) is veral kenmerkend. Dit was die eerste bondgenote wat ek in die sewentigerjare by my Franse Napoleontiese weermag gevoeg het, en dit was die gegote figure wat ek hieronder gegee het, wat my uiteindelik in die middel van die negentigerjare die kans gegee het om my veteraan Scruby -figure in die groothandel te vervang.
Maximillian Joseph, keurvorst (Kurfurst) van Beiere vanaf 1799, het hom in 1805 met Frankryk en Napoleon verbonde, en as beloning koning geword in laat 1805. Die Beiere het die grootste kontingent bygedra tot die nuutgestigte (1806) Konfederasie van die Ryn. Hulle speel 'n besonder groot rol in die veldtog van 1809 in Duitsland, en veg teen Abensburg, Eggmuhl, Regensburg (Ratisbon), Neumarkt, Aspern-Essling, Wagram en Znaim, sowel as uitgebreide (en ongewilde) plig teen die rebelle in die Tirol en die Voralberg.
Franse Ryk [wysig | wysig bron]
Afdeling Old Guard
1ste Young Guard -afdeling
2de Young Guard -afdeling
3de Young Guard -afdeling
(meestal gestasioneer in Switserland, die "skarnier" tussen die leërs van Italië en die Ryn)
Korps van waarneming van Italië (vanaf 1813)
Army of the Coasts of the Ocean - Gestig in 1804 vir die inval in Engeland, het dit later bekend geword as die beroemde Grande Armée
Weermag van die kus van Engeland
Korps van waarneming van Mainz (vanaf 1813)
Korps van waarneming van die Elbe
1ste waarnemingskorps van die Gironde (Suidwes -Frankryk)
Beierse Napoleontiese 1808 - 1815
Beiere het van 1805 tot 1813 saam met Frankryk geveg en beskou hulleself as vennote vir die Franse, eerder as diensbare hulpverleners. Met elf regimente infanterie, ses van ligte infanterie en ses van Chevauxlegers, kon jy eintlik hul hele leër op 'n wargames -tafel plaas.
Uniforms van die Line en Light Infantry was van dieselfde snit, maar van verskillende kleure, sodat alle infanterie vir beide kan gebruik word, tensy anders vermeld. Die gewapende mag van Maximillian Joseph van Beiere het die geskiedenis van Beierse steun aan Frankryk voortgesit totdat die gebeure van 1813 'n alliansieverandering genoop het. Ongelukkig vir die Beiere sou hul eerste geveg aan die kant van die bondgenote die volgende oorwinning van Napoleon wees, want terwyl hulle probeer het om die Franse onttrekking by Hanau te blokkeer, is hulle eenkant toe gevee. Tog was hulle oor die algemeen goeie soldate, en hoewel hulle slegs 'n sekondêre rol in die veldtogte van 1805-1807 gespeel het, was hulle ten volle toegewy aan die veldtog van 1809 en die Russiese avontuur van 1812.
Kyk na ons uitgebreide reeks Beierse Napoleontiese figure wat deur Michael en Alan Perry gevorm is. Sien ook ons ​​Oostenrykers, Britte, Franse, Russe en Pruise.
BAV016 Elite Line of Light Infantry Command 1812-15
BAV017 Elite Line of Light Infantry Standing
BAV018 Elite Line of Light Infantry Marching
BAV019 Elite Line of Light Infantry Advancing
BAV020 Elite Line of Light Infantry Firing
BAV021 Elite Line of ligte infanterie hardloop
BAV022 Elite Line of Light Infanterie Kneel en Vuur
BAV024 Elite Line of Light Infantry in Overalls Marching
BAV025 Elite Line of Light Infantry in Overalls Advancing
BAV026 Elite Line of Light Infantry in Overalls 1808-15
BAV028 Chevauxleger troopers skouer swaard
BAV029 Chevauxleger getrek swaard
BAV030 Chevauxleger Troopers laai
Foundry Specials Ons is steeds oop en stuur bestellings via ons webwerf en telefonies. Ons winkel in East Stoke is weer gesluit vir besoekers tot verdere kennisgewing. Gelukkig beteken dit jy.
28 mm metaal miniaturen
Meld u aan by ons periodieke en ietwat ewekansige e -posnuusbrief vir nuus oor heruitgawes, nuwe uitgawes, aanbiedinge en ander aangeleenthede hier by Foundry.