Wat ’n oorweldigende gesig. Des te meer omdat die meeste nog nooit voorheen ’n voet uit Engeland gesit het nie.
Dit reën ligweg. Na die weste toe wieg grommende kamele heen en weer op die kuspaaie. Na die ooste toe, ’n entjie van die stad, doem ’n groot, vierkantige gebou op, grys en baie somber. Dis die Barakhospitaal van Scutari.
Florence bly kalm en dring op slaapplek vir die verpleegsters aan. Hulle word in vier klein, klam en smerige kamertjies ingedruk wat met rotte besmet is, met ’n spens en kombuis langsaan. In een van die kamertjies lê ’n lyk. Daar is geen kerse, beddens of beddegoed nie. Die aandete is ’n koppie tee sonder melk.
Met ’n vlugtige kykie in die sale word die verskriklikste toestande ontbloot. Gewonde soldate, saamgepak soos sardiens, slaap in klere en onder komberse wat styf van die bloed is en van die luise krioel.
Gou kom sy agter dat die ware knoop nie by die dokters lê nie—hulle doen werklik hul bes in die omstandighede—maar by die offisiere. Verswelg deur amptelike rompslomp en formaliteite, lei hul onvermoë om die inisiatief te neem en hul gesonde verstand te gebruik tot die dood van tallose manskappe.
’n Paar dae ná Florence se aankoms kom gewonde soldate van die Slag by Balaklawa by die hospitaal aan.
Nog ’n paar dae verloop en sy vra toestemming om die vloere te skrop. Nogmaals neem niemand aanstoot dat vroue op hul knieë werk nie, en die versoek word toegestaan.
Sy oorreed die plaaslike inwoners om verstopte riole en toilette skoon te maak. En sy kry die hulp van die soldate se vroue om klere en beddegoed te was en te herstel.
Sy vermoed dat die water besmet is—iets waaraan geeneen van die dokters gedink het nie—en kry ’n paar werkers om die waterpype te ondersoek. In een van hulle lê ’n dooie perd. Dit word verwyder en die grootste bron van besmetting is weg.
SY is sowel ’n sagsinnige as ’n bedrewe verpleegster. Sy behandel wonde. Sy is teenwoordig by soveel operasies as moontlik. Sy versorg die siekste pasiënte self. Sy hou die soldate se hande vas, ook wanneer hulle sterf.
Altyd is sy opgewek, lag sy en maak sy grappies met die manne, wat haar geweldig respekteer en nooit in haar teenwoordigheid vloek of drink nie. Snags loop sy deur die sale, gekleed in ’n swart rok met ’n tjalie en wit kappie, haar klein Turkse lampie brandend om elke man te besoek. Die soldate gee haar die bynaam "the Lady with the Lamp".
Toe ’n deel van die kaserne afbrand, en die Britse ambassadeur in Konstantinopel hom doof hou vir haar pleidooi om geld, gebruik sy haar eie geld om dit te herbou. Dit krap die amptenare om.
FLORENCE se sukses by Scutari beteken allermins die einde van haar werk. Toe dinge glad verloop in die hospitaal, wend sy haar tot die herstellendes en sorg vir ’n leeskamer, ’n koffiehuis, ’n teatergroep, sportgeriewe en skole met onderwysers.
Pamflette waarin haar werk beskryf word, word oral versprei. Musici skryf liedere en digters skryf gedigte. Porselein-ornamente word van haar gemaak, en Madame Tussaud maak ’n wasbeeld.
Maar vir die nou maer en tenger Florence is daar niks om oor vrolik te wees nie. Emosioneel gewond deur alles wat sy moes deurmaak, ontvang sy die nuus oor die helde-ontvangs met afgryse.
Tydens haar besoek ontvang Florence ’n dankoffer wat deur soldate van die Krimoorlog byeengebring is. Nadat sy die Here gevra het om haar te wys hoe sy die geld die beste kan benut, stig sy ’n opleidingsentrum vir verpleegsters by die St. Thomas’s Hospital in Londen.
In haar later jare woon Florence alleen met net haar katte as geselskap. Steeds werk sy dag en nag, lees sy hospitaalverslae, gee sy raad oor die bou en bestuur van hospitale, en skryf sy boeke en briewe, na mense regoor die wêreld. Die merkwaardige ou dame hervat selfs haar studie van Grieks.