Afrikaans: Domenicos Theotocopoulos, algemeen bekend as El Greco, is in 1541 in Kreta gebore. Voordat hy sy geboorteplek verlaat het, was hy 'n bekwame laat-Bisantynse skilder. In sy laat twintigerjare het hy na Venesië vertrek waar hy die vaardighede van 'n Westerse skilder aangeleer het, hoogs waarskynlik in Tiziano se ateljee. Hy het Venesië in 1570 verlaat en 'n onafhanklike skilder in Rome geword voordat hy in 1576 na Spanje vertrek het, waar hy waarskynlik die beskermheerskap van Philipus II wou bekom en van wie hy aanvanklik opdragte ontvang het. Na 'n kort verblyf in Madrid het hy hom in Toledo gevestig waar hy gepraktiseer het as 'n religieuse skilder in die diens van die Rooms-Katolieke Kerk in die tydperk na die Konsilie van Trente en het aldaar sy mees kenmerkende skilderye voortgebring op 'n wyse wat uniek is in die Renaissance-tradisie. Die doel met hierdie verhandeling is om insig te verkry in hoe El Greco sy persoonlike wyse van uitdrukking of maniera verwesenlik het, en meer spesifiek, wat sy hoogs uitkenbare, persoonlike wyse van uitdrukking of ultima maniera behels het. In die eerste deel word 'n oorsig gegee van die lewe van die kunstenaar en die konstekse waarin hy sy kennis van die kunspraktyk van die Italiaanse Renaissance en sy skildervaardighede bekom het. Die tweede deel handeloor die algemene idees wat in Italiaanse Renaissance-kuns uitgedruk is, met meer uitvoerige besprekings van daardie aspekte wat spesifiek op sy leerlingskap in die Westerse tradisie betrekking gehad het, asook sy eie idees oor die skilderkuns. Ten einde die ontwikkeling van sy persoonlike wyse van uitdrukking te kan evalueer, word die derde deel gewy aan ontledings van gekose skilderye wat in Venesië en Rome uitgevoer is en waarin die kenmerke van sy latere wyse reeds opmerkbaar is. Die volgende hoofstuk word gewy aan twee belangrike skilderye wat tydens sy vroeë jare in Toledo uitgevoer is, waarin die wyse van uitdrukking, hoewel dit die vorms wat deur Italiaanse maniëristiese skilders in die gedagte roep, reeds op 'n unieke wyse in 'n persoonlike visie getransformeer is. Die belangrikste fokus van die dissertasie is hoofstuk 7 waarin 'n ontleding gedoen word van engelfigure as 'n spesifieke tema in El Greco se oeuvre. Die gekose skilderye word onder nege sub-opskrifte behandel waarin die handelinge van die afgebeelde engele breedweg gekategoriseer word. Die ontledings fokus op die kenmerkende vorms van die engelfigure, hulle interaksie met ander figure en die invloed daarvan op die betekenis van die komposisies as geheel. In hierdie verband word etlike van El Greco se beroemdste skilderye soos die Begrafnis van die hertog van Orgaz en twee weergawes van die Doop van Christus geherinterpreteer en geherevalueer. Terwyl hy nie radikaal afwyk van tradisionele ikonografie in die voorstelling van die meeste van sy temas nie, is El Greco se mees innoverende bydrae tot die sestiende-eeuse skilderkuns die uitbreiding en transformasie van die formele kwaliteite wat hy uit die Maniërisme oorgeneem het. Met toenemende vaardigheid het hy engel- en ook vele mensfigure deur beweging geaktiveer deur hulle in oop, verlengde spiraalvorme te transformeer, met 'n gevolglike toename in vertikaliteit in sy komposisies. Hierdie wyse van uitdrukking het 'n simboliese betekenis verkry waarin die belange van godsdiens en kuns verenig is. As sodanig is die engelfigure draers van 'n hoogs belangrike aspek van El Greco se wyse van uitdrukking en artistieke visie.