Goeie Vrydag, 15 April 2022 – Die Brood wat lewe gee – Joh 6:47-60 – Paarlberg Gemeente
Die Brood wat lewe gee...
Toe Jesus sterf, het die voorhangsel van die tempel geskeur – die allerheiligste was oop… sodat ons kan weet – vandag is sy hart, sy arms, sy teenwoordigheid vir ons oop en ons kan met vrymoedigheid kom, met al die stukkende dele van ons lewe en van ons wêreld.
(Slaan 'n spyker aan die kruis). Die Spykers aan die kruis herinner ons aan al die aaklige seer, wrede en pynlike dinge wat met Jesus gebeur het. Hier is so paar van goed wat Jesus seergemaak het:
Een van Jesus se beste vriende het die mense wat Jesus wou doodmaak na Hom gelei. Judas het selfs vir Jesus gesoen om te wys wie die Een is wat hulle moet vang.
Jesus se beste vriend, Petrus, het so bang geword, dat hy gemaak het of hy glad nie vir Jesus ken nie.
Soldate het vir Jesus geslaan met 'n sweep en stokke en het Hom met spykers aan die kruis vasgeslaan. Hy het daar aan die kruis gesterf. Dit neem lank – eintlik raak jy so moeg dat jy versmoor…
Terwyl Hy aan die kruis was het sy vyande hom gespot en op Hom gespoeg.
Dit was so 'n hartseer dag, dat dit donker geword het in die middel van die dag.
Al sy vriende het Hom in die steek gelaat en weggehardloop – net die vroue was dapper genoeg om te bly…
Maar dit was ook 'n wonderlike dag; dit was so wonderlik omdat Jesus al daardie mense vergewe het. Hy het Petrus vergewe wat Hom verloën het; Hy het die soldate vergewe wat Hom gespot en doodgemaak het. Daarom noem ons dit Goeie Vrydag! As Hy al daardie mense vergewe het, sal Hy ons ook vergewe! Kom ons sê almal saam vir Hom dat ons jammer is.
Heilige God en genadige Vader
Ons bely teenoor U en teenoor mekaar dat ons gesondig het in gedagtes, woorde en dade, deur dit wat ons gedoen het, en dit wat ons nagelaat het om te doen.
Ons het U nie liefgehad met ons hele hart en ons hele verstand en al ons kragte nie. Ons het nie ons naaste liefgehad soos onsself nie. Ons het ander nie vergwe soos wat ons vergewe is nie.
Ons was doof vir u roepstem om te dien soos wat Christus gedien het. Ons het nie dieselfde gesindheid in ons gehad as wat daar in Christus was nie. Ons het u Heilige Gees hartseer gemaak.
Here, ons bely ons blindheid vir die nood van ander; ons onverskilligheid in die aangesig van onreg en lyding.
Skep vir my 'n rein hart, o God, vernuwe my gees en maak my standvastig.
Laat my weer die blydskap ervaar van iemand wat deur U verlos is, Laat my U weer met toewyding dien. Amen.
Sy arms, sy hart, sy teenwoordigheid is vir jou oop, kom sonder skuld en sonder skaamte, kom met alles, net soos jy is!
Ons vriend Johannes is die koning van simboliek en beelde. Met sy beskrywings van Jesus se woorde en dade herinner hy ons altyd, met die manier hoe hy dit doen en bymekaarsit, aan die groot temas van die Skrif. So ons moet saam met hom verbeel en droom en dieper gaan…
Die hele Joh 6 gaan oor brood. Dit begin by die vermeerdering van die brood. Die Paasfees is naby – herinner Johannes ons aan die begin van die hoofstuk. So as Jesus op daardie dag aan 'n skare van duisende kos gee, en daar is nog oorvloedige kos oor, is dit niks anders as 'n super paasete nie. Daardie teken van bevryding en 'n nuwe weg na 'n beloofde land wat vir altyd deel sou word van die volk van God se verbeelding. Jesus volbring die werk van Moses…
In die tweede (lang) deel van hoofstuk 6 kom ook die manna te sprake: daardie vreemde, wonderlike manier hoe God sy volk gevoed en versorg het in die woestyn: die brood uit die hemel. Maar dan, in die gedeelte wat ons gelees het, gaan Jesus so ver met die beeld dat Hy mense baie ongemaklik begin maak. Hy gee nie net brood nie. Hy is die brood. Sy liggaam is die brood.
Hierdie is die eerste van die sewe "Ek is" uitsprake van Jesus in Johannes. (Ware wynstok, lig vir die wêreld, weg waarheid lewe). Dit sluit natuurlik op 'n ander manier by Moses se storie. Dit neem ons na daardie oomblik by die brandende bos toe Moes gevra het wie dit is wat hom stuur en God vir Hom net gesê het: "Ek is". Dit is hierdie God, van wie Johannes dit vir ons in sy proloog duidelik maak, wat mens geword het in Jesus en onder ons kom woon het (tabernakel maak). (Paulus sou later sê dit is 'n vir sommige onsin en vir ander 'n aanstoot)
Alles is nou potensiële heilige grond – moontlikke ontmoetingsplekke met God. Want God het vlees (sarks, vleis, liggaam) geword en onder ons kom woon in Jesus. Net soos brood ons fisiese lewe onderhou, so gee die brood van Jesus se liggaam aan ons die ware, ewige lewe (nie net vir altyd nie, maar 'n nuwe kwaliteit). En dit is nie net 'n effense toevoeging van "dieper dinge" in my lewe nie, dit is dié LEWE en dit in oorvloed.
Vir ons wat gewoond is aan 'n kopgeloof eerder as 'n hart/lyfgeloof neem Jesus ook na baie ongemaklike plekke met sy beelde. Ons weet dit is waaroor dit in die nagmaal gaan, maar as dit so omvattend beskryf word klink dit nogal brutaal: "54Wie my liggaam eet en my bloed drink, het die ewige lewe, en Ek sal hom op die laaste dag uit die dood laat opstaan. 55My liggaam is die ware voedsel, en my bloed is die ware drank. 56Wie my liggaam eet en my bloed drink, bly in My en Ek in hom."
Dit is darem te erg, het sommige gesê. Dit bring ons by die hart van die evangelie, by die geheim wat te diep is vir enige verstand om te begryp – en natuurlik by die groot keuse…
Jou liggaam raak deel van die liggaam van Christus. Dit is nie net 'n mooi manier om te sê jy raak 'n lidmaat van die kerk nie. Jy raak deel van Hom en Hy van jou. Jy verteer Hom, Hy word opgeneem in jou bloedstroom; jy verloor jouself want julle raak een.
Nou is dit nie meer ek wat lewe nie…
Geloof is nie in die eerste plek Jesus wat die regte stellinge oor Hom en oor wat reg en verkeerd is op 'n kontrak gesit het en nou vir jou vra om te teken nie. Dit is Jesus wat ons uitnooi, deur sy kruisiging, tot 'n tafel. 'n Tafel waar Hy nie net die Gasheer is nie, maar waar Hy die kos op die tafel is. Hy bied Homself, Hy offer Homself as die Paaslam sodat ons deel kan word van die ware vryheid, die ware lewe, sodat ons die weg kan vind na die beloofde land – die land van hoop.
En by hierdie tafel – en dit is waar dit "darem te erg" raak vir die wat Jesus nie herken as die Woord wat vlees geword het, die ware lig nie – kan almal kom; juis ook die wat gewoonlik nie welkom is aan ander tafel nie – dit wat oorgesien en misken word en afgeskeep word. Jesus se tafel is nie een van trots en veroordeling nie, maar een van genade en vergifnis, van selfopofferende liefde. Dit is die tafel waar almal aansit wat in hulle siele 'n honger vir die brood van lewe gevoel het.
Dit is darem te erg. Wie kan daaraan gehoor gee? Wie kan aanvaar dat die liefde en verginfis wat van my 'n vry mens maak ook uitreik na my vyand? Jesus vra jou nie om intellektueel die gedagte van sy kruisliefde te onderskryf nie. Hy nooi jou om daaraan te kom deel deur aan te sit aan 'n tafel. Deur jou siel te kom voed aan die offer van sy liggaam wat Hy met jou deel – ook nog vandag, aan hierdie tafel.
Want (en vir baie van ons is dit ook darem te erg) aan hierdie tafel verwelkom God nie net almal nie, maar ook alles van jou; al jou dele… Selfs daardie dele wat jy graag sal wil wegsteek: die deel wat jou humeur verloor het met die kinders hierdie week, of wat alleen gedrink het of wat 'n probeem het met jok, of wat nie jou liggaam kan aanvaar nie, of wat lei aan depressie, of te bang is om jou geld weg te gee of wat gevul is met skaamte oor jou seksualiteit of wat kroek met belasting.
Kom sit aan, dit is Jesus se uitnodiging: By hierdie tafel kan jy die mees gebreekte dele van jou lewe bring – die mees gebreekte dele van die wêreld. En hierdie ontvang jy die gebreekte liggaam van Jesus, sonder enige betaling of waardigheid aan jou kant. Ontvang net. Eet wat aan jou gegee word. Dit is die ware Brood wat van God uit die hemel gekom het en gebreek is aan 'n Romeinse kruis. Ontvang die liefde en die vergifnis vandag saam met al die ander gebreekte heiliges en verheerlikte sondaars. Amen.