Ek wens ek het geweet …Foto: Nils Nedel/Unsplash Ek wens dat iemand wat reeds geëmigreer het, my destyds kon voorberei. Jy verwag dat jy nuwe dinge gaan leer en dinge anders gaan werk wanneer jy emigreer. Tog is daar so baie vrae wat jy nie geweet het om te vra nie. Ons het nie geweet daar is ŉ register van agente wat jou kan help met jou visumaansoeke en die groot trek nie. Daar is baie mense wat ingedoen word en die verkeerde persoon betaal vir verkeerde raad. Wees eerder oorversigtig. Begin by die webblad van die land waarheen jy wil gaan. Vra die vrae vir die immigrasiekantoor en nie vir Facebook of Google nie. Emigrasie is ŉ duur en tydsame proses, en jy wil nie geld in die water gooi nie. Dis iets wat ek ook nie besef het nie: emigrasie is ŉ proses. Dis nie een dag besluit jy wil waai en die volgende dag vlieg en klaar nie. Dis vir die meeste mense ŉ paar jaar se navorsing, beplanning, voorbereiding, spaar en harde werk voor jy eens op ŉ vliegtuig kan klim. Opgewondenheid en vrees laat jou vergeet dat jou reis eintlik dan eers begin. Jy kom nie in jou nuwe land aan as ŉ burger nie. Vir sommige lande is daar werkpermitte, tydelike residensie met voorwaardes, permanente residensie en dan uiteindelik burgerskap ná ŉ tydperk. Soms moet jy oor en oor aansoek doen vir visums oor die jare. Vir party mense is dit ook nie ŉ permanente skuif nie, vir enige van ŉ magdom redes. Dit kan wees dat die reëls verander en jy skielik nie meer kwalifiseer om aansoek te doen om permanent te bly in jou gasheerland nie. Of jy het gehoop om jou familielede soos jou ouers uiteindelik saam met jou te hê, maar die reëls of persoonlike omstandighede maak dit onmoontlik. Maak deeglik seker, voor jy skuif, dat jy presies weet waarvoor jy jou inlaat. Baie mense het ŉ onrealistiese verwagting van wat dit beteken om ŉ immigrant in jou nuwe land te wees. Niemand het jou gesmeek om tog asseblief te kom nie. Hoewel daar ŉ persepsie is dat Suid-Afrikaners se talente, kennis en hardwerkendheid gesog is in baie lande, moet jy nie verwag jy gaan op die hande gedra word nie. Duisende, selfs miljoene, mense van oor die wêreld heen migreer daagliks. Dus kan die werkgewers kies en keur uit die room. Moenie arrogant genoeg wees om te dink hulle het jou meer nodig as wat jy hulle nodig het nie. Ook nie almal is ewe opgewonde oor immigrante nie. Jy gaan dalk voel soos die New York-taxibestuurders in hul geel karre, wat eens op ŉ tyd dokters of ingenieurs was. Jy gaan dalk behandel word asof jy minderwaardig is. En dalk gaan mense lelike goed aan jou of voor jou oor immigrante kwytraak. Soms sonder rede, ander kere vir goeie redes. Een van die dinge wat my nou my kop in skaamte laat sak is die stories wat die plaaslike mense vertel van hoe die Suid-Afrikaners werkgewers misbruik om hier te kom en dan weer die pad vat. Of dat hulle Suid-Afrikaners ontmoet het wat arrogant, oneerlik of rassisties is. Nieu-Seeland is wel ŉ klein land, so dit mag dalk anders wees op ander plekke. Maar hier is mense nog eerbaar, en persoonlike verhoudings gaan baie verder as vreemdelinge se verwysings. Hou dit in gedagte voor jy droogmaak. Moet ook nie arrogant wees teenoor jou mede-Saffas nie. Hier loop stories van mense wat hulp verwag asof die Saffas hier hulle dit skuld. Stories soos die mense wat vir weke bly nadat hulle een nag se akkommodasie gesmeek het. Stories van mense wat voorgee hulle is vars van die vliegtuig af, net om uit te vind hulle misbruik mense een vir een op ŉ vakansiereis deur die hele land. Stories van mense wat sonder ŉ asseblief of dankie ander vra vir huisraad of kontakte met potensiële werkgewers. Dit maak dat baie van ons baie versigtig is om die nuwelinge te help. Tog vind ek dat mense baie meer gemeenskapsbewus is. Ons help mekaar. Ons gee raad, kuier saam en pas kinders op. Ons kloek dalk saam met ander Suid-Afrikaners. Soos Chinatown of Little Italy, soek ons almal na voëls van eenderse vere. En kry jy nou Perth-toria, AUS en Bruin Baai, NZ. Maar hou ook in gedagte dat almal wat Suid-Afrikaners is, nie noodwendig jou vriende is nie en nes in Ouland, kies jou vriende met oorleg. Dan is daar die kultuurskok. Een dag tref dit jou en jy kan nie die smaak van die nuwe land se mayonnaise/vleis/tee verwerk nie. Jy is sommer lus om jou tasse te pak en terug te gaan Suid-Afrika toe. Om ŉ Wimpy-koffie te gaan drink saam met iemand wat verstaan as jou Engels opraak en jy nie die woord vir nuuskierig of deurmekaar kan uitkry nie. Ná ŉ tyd raak jy die aioli-smaak gewoond, of jy koop dan nou maar die Nola vir ŉ skreiende $8,50 sodat jy net kan aangaan met jou lewe. ŉ Volksvreemde konsep: ons leer hoe om die petrol self in te gooi. Ons slaap met ruite oop. Soms sluit ons nie deure nie, en die fietse slaap maar buite op die stoep saam met die Webertjie. Elke geluid vul jou nie meer met vrees nie. Jou nuwe rybewys is vier dae ná die aansoek in jou huis se posbus. Die mense by die poskantoor vra om verskoning omdat jy ses minute moes wag. Jy lui self jou kruideniersware by die tellermasjien op en betaal. Dinge werk net. Jy besef jy gaan nie meer pas in die gaatjie wat jy agtergelaat het in Afrika nie. Jy voel hoe jou wortels skietgee, terwyl jy weet jy het nog nie mooi hier wortel geskiet in vreemde grond nie. ŉ Nuwe soort kultuurskok neem oor as jy die nuus lees oor wanorde in Suid-Afrika. Dis nie meer jou sirkus nie. Jy sien mense nooi jou na #IAmStaying, maar jy kan nie daarmee identifiseer nie. Jy voel ŉ soort verlangse empatie en ŉ begeerte om te help. ŉ Kind van twaalf som dit vir my so mooi op: “Ek kan gaan kuier, maar ek kan nooit weer bly nie”. Hierdie kind het skielik weer hoop en haar lewensuitkyk het vir die eerste keer ver horisonne met meer moontlikhede as wat sy ooit kon droom. Sy is ŉ nuwe maaksel wat nóg vis nog vlees is. ŉ Bywoner in ŉ vreemde land. Sy’s nou ŉ Kiwikaner of ŉ Afrikiwi. Sy praat Afrikaans, maar sy ken ook Maori. Ek wens iemand het my hierdie dinge vertel. Tog dink ek nie ek sou verstaan het nie.