A-7 - Geskiedenis Podcasts - 2021
(Submarine Torpedo Boat No. 8: dp. 107, 1. 63'10 ", b. 11'11" dr. 10'7 "; s. 8 k. (Surf), 7 k. (Subm.); Cpl .7; a. 1 18 "tt .; cl. Plunger)
Die duikboot-torpedoboot A-7 is oorspronklik neergelê as Haai (Submarine Torpedo Boat No. 8) op 11 Januarie 1901 in Elizabethport, NJ, deur die Crescent Shipyard van Lewis Nixon, 'n subkontrakteur vir die John P. Holland Torpedo Boat Co. van New York; op 19 Oktober 1901 gelanseer en geborg deur mev. Walter Stevens Turpin, vrou van luitenant -kom. Walter S. Turpin, 'n amptenaar van diens by Crescent Shipyard. Gebore met 'n romp mangaanbrons, was Shark toegerus en toegerus op die Holland -werf in New Suffolk, N.Y.
Gedurende die volgende drie en 'n half jaar het Shark plaaslik by die Naval Torpedo -stasie in Newport gewerk, vuurtoetse met torpedo's uitgevoer en deelgeneem aan vroeë navorsings- en ontwikkelingspogings op die gebied van onderzeese oorlogvoering. Shark, wat in Maart 1907 aan die First Submarine Flotilla toegewys is, is in die lente van 1907 by die Naval Academy in Annapolis, Md., Gestasioneer.
Die duikboot -torpedoboot wat in April 1908 na die New York Navy Yard geneem is, is op die 21ste van daardie maand daar buite gebruik gestel. Aan boord van die kolwer was Caesar, Shark en haar susterskip, Porpoise (Submarine Torpedo Boat No. 7), saamgestel uit die dek se vrag van die hulp terwyl sy via Suez na die Filippynse Eilande voortgaan. Haai is kort ná haar aankoms by Cavite in Julie gelanseer en is op 14 Augustus 1908 weer in gebruik geneem.
Gedurende die volgende paar jaar het die duikboot -torpedoboot uit Cavite gery en opleiding ondergaan met periodieke onderhouds- en herstelwerk. Op 17 November 1911 is Shark herdoop.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het A-7 en haar susterskepe gebaseer op Cavite en patrollies uitgevoer by die ingang na Manilabaai. In die vroeë lente van 1917 neem luitenant (j.g.) Arnold Marcus die bevel oor A-7. Op 24 Julie 1917, kort nadat die motor van die duikboot -torpedoboot opgeknap is, het petrolgasse ontvlam en 'n ontploffing en brand veroorsaak tydens 'n patrollie in Manila Bav.
Nadat Marcus en sy manne die brand bestry het, beveel hy die bemanning bo -op en in die bote wat langs hom ontbied is. Die laaste man wat uit die binnekant van die verlamde dompelaar kom, stuur Marcus noodseine na die nabygeleë monitor Monadnock, en neem toe die stuur self in 'n poging om die skip te strand. Hy het mediese behandeling geweier totdat al sy mans behandel is (ses sterf later) en moes beveel word om sy pos te verlaat. Die dapper Marcus sterf die volgende dag 25 Julie 1917 aan die gevolge van die ontploffing en vuur wat sy bevel geteister het. Die vloot het hierdie jong offisier se hulpelose heldhaftigheid erken deur 'n skip, Marcus (Destroyer No. 321), ter ere van hom te noem.
A-7, wat normaalweg op 1 April 1918 in Cavite geplaas is, is vanaf 12 Desember 1919 uit diens gestel. Gegewe die alfanumeriese rompnommer SS-8 op 17 Julie 1920, is A-7-aanvanklik te koop in die 16de vlootdistrik geadverteer-daarna gemagtig vir gebruik as 'n teiken in 1921. Sy is op 16 Januarie 1922 uit die Naval Vessel Register geslaan.
Windows 10 opdateringsgeskiedenis
Windows 10 is 'n diens, wat beteken dat dit beter word deur periodieke sagteware -opdaterings.
Die goeie nuus is dat u gewoonlik niks hoef te doen nie! As u outomatiese opdaterings geaktiveer het, word nuwe opdaterings outomaties afgelaai en geïnstalleer wanneer dit beskikbaar is, sodat u nie daaroor hoef te dink nie.
Aan die linkerkant van hierdie bladsy vind u 'n lys van al die opdaterings wat vir hierdie weergawe van Windows vrygestel is. U kan ook meer inligting vind oor vrystellings en enige bekende probleme. Deur die mees onlangse opdatering te installeer, word verseker dat u ook vorige opdaterings ontvang, insluitend belangrike veiligheidsoplossings.
Vir meer inligting oor die opdatering en hoe u dit kan kry, sien:
1. Die kleed verskyn eers in die Middeleeuse Frankryk.
Die vroegste historiese rekords van die lijkwade van Turyn plaas dit in die 1350's in Lirey, Frankryk. 'N Franse ridder met die naam Geoffroi de Charny het dit na bewering aan die dekaan van die kerk in Lirey voorgehou as 'n egte grafkleed van Jesus. Daar is geen rekord van hoe de Charny die kleed in die hande gekry het nie, en ook nie waar dit was tydens die 1300 tussenliggende jare sedert Christus se begrafnis buite Jerusalem nie.
KYK: Jesus: Sy lewe op GESKIEDENISKluis
Antwoorde ƒ ) 
Dankie dat u u vraag in hierdie gemeenskap geplaas het. Ongelukkig het OneNote nie tans die weergawegeskiedenis -funksie soos ander Office -toepassings nie. Ek verstaan ​​dat weergawegeskiedenis 'n baie belangrike funksie is om die belangrike inhoud en data in u notaboek te beveilig. Sommige gebruikers het ook hierdie beperking vir OneNote opgemerk en die idee oor hersieningsgeskiedenis van OneNote op OneNote UserVoice -platform geopper. As dit gerieflik is, kan u hierdie idee stem en dit inteken. Namate meer gebruikers oor hierdie idee gestem het, sal die produkspan hierdie funksie oorweeg en dit in die toekoms verbeter. Jammer vir die ongerief veroorsaak.
As u gereeld 'n rugsteun van die notaboek wil maak om te voorkom dat die data van die notaboek verlore gaan. U kan OneNote 2016 op Windows -platform gebruik. OneNote 2016 het die funksie om die notaboek as 'n plaaslike kopie uit te voer, en u kan die notaboek oor 'n tydperk as 'n rugsteun van u belangrike notas uitvoer.
Vir die dokumentasie van OneNote, kan u waarskynlik op hierdie webwerf kyk oor die algemene vrae oor OneNote, wat die meeste inligting oor OneNote bevat. Hoop dit help.
Ultimate Bomb-Truck: Vought's A-7 Corsair II
Vought se A-7 is een van die wêreld se mees koste/effektiewe en bekwame aanvalsvliegtuie wat ooit gevlieg is. Alhoewel dit afkomstig is van Vought se legendariese F-8 Crusader, is die A-7 'n heel ander vliegtuig. Deur die snelheid tot onder Mach 1 te beperk en ander kenmerke van die F-8 te elimineer, het die strukturele gewig en koste drasties verminder, wat die A-7 in staat stel om drie keer die wapenlading van die Crusader te dra en dit uiters doeltreffend en met ongekende akkuraatheid te lewer. Die A -7 het diens ondergaan in talle konflikte en het baie goed gevaar in die aanvalsrol - in Amerikaanse diens in Viëtnam bereik dit een van die laagste vliegtuigverlies. Vandag is A-7's nog steeds in diens van twee lande.
Die A-7 het 'n baie vinnige ontwikkelingsprogram ondergaan voordat produksie en diens begin is. Die ontwerp van die A-7 het in 1962 begin toe die Amerikaanse vloot (USN) begin soek het na 'n nuwe enkelsitplekvliegtuig wat 'n baie swaar wapenlading oor 'n lang afstand kon dra. Op 17 Mei 1963 kondig die Vloot die VA (L) -kompetisie (staan ​​vir Navy Attack Bomber, Light of Light Attack Aircraft) aan vir 'n vliegtuig om die Douglas A-4 Skyhawk te vervang. Sy missie was om tot 6 800 kg (15 000 lb) konvensionele wapens op lang afstande te dra en baie koste-effektief te wees. Dit moes bereik word deur 'n bestaande vliegtuigraamwerk aan te pas en prestasie tot subsoniese snelhede te beperk. Die vliegtuig moet ook nie later as 1967 in diens wees nie.
Teen die einde van Junie 1963 is 'n versoek om voorstelle (RFP) aan die lugvaartbedryf gestuur met slegs vier mededingers. Dit was Douglas met sy voorgestelde TF-30 turbo-aangedrewe en vergrote A-4D-6 Skyhawk, Grumman met sy enkelstoel A-6 indringer (Model 128G-12), Noord-Amerikaanse lugvaart met 'n TF-30-aangedrewe weergawe van die AF-1E Fury en Ling-Temco-Vought (LTV, waarin Vought in 1961 saamgesmelt het) met die Model V-463, 'n aangepaste weergawe van die Crusader.
Op 11 Februarie 1964 het die USN LTV as die wenner van die kompetisie aangewys, aangesien die A-7 die gouste beskikbaar sou wees en die goedkoopste sou wees aangesien dit 'n beproefde vliegtuigraam en enjin gebruik het. LTV is aangegaan om een ​​prototipe, ses vlugtoetsmasjiene en 35 produksievliegtuie te ontwikkel en te bou onder die benaming A-7A. Nog 140 vliegtuie is op 10 November 1965 bestel.
Om versigtig te wees vir vorige ervarings met kontrakteurs wat groot kostestygings en vertragings in die ontwikkeling van vliegtuie meegebring het, het die vloot streng voorwaardes opgelê vir enige voorwaardes waaraan nie voldoen kon word nie. As gevolg hiervan was die kontrak die enigste ware vaste-prys kontrak wat ooit vir 'n groot wapenstelsel uitgereik is. Elke A-7A het 'n bietjie meer as 'n miljoen dollar gekos, wat selfs in die 1960's 'n indrukwekkende winskopie was.
Sommige van die boetes wat aan die vloot betaal kan word as die doelwitte nie bereik word nie, was $ 50 000 per dag per vliegtuig vir elke dag dat inspeksieproewe vertraag word, $ 750 000 as die gewigsteiken verbygesteek word en nog $ 750 000 as die onderhoudsvereistes nie was nie ontmoet. Die enigste vereiste wat LTV gemis het, was die gewigsbeperking van 270 kg (600 lb). LTV moes die boete betaal, maar die ontwerperspan, onder leiding van Sol Love, besluit dat die ekstra gewig noodsaaklik is om die vleuel te versterk, sodat die A-7 meer wapens kan dra. Dit blyk op die lange duur goedkoper te wees, aangesien latere wysigings aan die vleuel nie nodig was nie.
Die vordering met die projek was baie vinnig, met die eerste YA-7A-prototipe wat op 13 Augustus 1965 uit die fabriek gerol is. Dit het sy eerste vlug op 27 September 1965 uitgevoer deur die LTV-toetsvlieënier John Konrad. Dit is op 10 November 1965 gedoop tot Corsair II ter ere van die beroemde suiermotorvegter van Vought in die Tweede Wêreldoorlog. Teen die middel van 1966 vlieg die ander ses vliegtuie.
Aangesien dit nie nodig was om met supersoniese snelhede te vlieg nie, het die A-7 'n ander vleuel as die F-8 gehad en is hy aangedryf deur 'n meer doeltreffende turbofan sonder naverbranding, wat die vliegtuigraam korter maak. Die gebiedsbesluit van die F-8 is uitgeskakel en die romp is groter en vetter gemaak. Deur die strukturele sterkte vir subsoniese vlug te verminder, is baie gewig bespaar. Die F-8 se veranderlike vleuel-voorkomsmeganisme is uitgeskakel, wat nog meer gewig bespaar. Van die metaal-semi-monokoque konstruksie, was die A-7 se vliegtuigraam 'n multi-spar struktuur met 'n integraal verstewigde aluminium en boonste en onderste velle.
Die hoë-gemonteerde vleuel, met 'n anhedral van vyf grade, het 'n buitenste voorste randtandverlenging gehad (soortgelyk aan die F-8's), maar minder teruggeswaai, met 'n sweep van slegs 35 grade by kwartakkoord. Die buitenste vleuelgedeelte word opwaarts gevou vir draerberging, terwyl die skarnier aan die rand van die hondetand geleë is. Vliegkontroles bestaan ​​uit voorste kleppe met 'n volledige span, groot enkelpunte aan die agterkant van die binneste vleuel, konvensionele aluminium ailerons op die agterste vleuel se agterkant en spoilers bo elke vleuel vorentoe van die agterkant van die agterkant. Die vertikale stert, met 'n integrale roer, was baie groot en is met kwartakkoord 44,3 grade teruggeswaai. Albei stertvliegtuie was eenvormige bewegende eenhede en is 45 grade teruggeswaai en het 'n tweehoekige hoek van vyf grade.
Daar was agt eksterne winkelstasies op die A-7 wat 'n indrukwekkende vrag van meer as 6 805 kg (15 000 lb) kon dra, maar die A-7 het ook 9 070 kg (20 000 lb) ordonnansie. Daar was twee stasies aan die romp se kante net voor die vleuel se voorkant, wat elk 227 kg (500 lb) kon dra, insluitend AIM-9-lug-tot-lug-missiele (AAM). Daar was ses stasies op die vlerke, twee buiteboordpilare op elke vleuel wat elk 1 587 kg (3 500 lb) kon dra en die binneboordpilaar op elke vleuel 1 134 kg (2 500 lb) kon dra. Feitlik elke tipe wapen in die vloot se weermag kan deur die A-7A gedra word. Wapens sluit lug-tot-lug en lug-tot-grond missiele in, (insluitend tenk- en antaradar-missiele), elektro-optiese en laser geleide wapens, algemene ('yster') bomme, bomwerpers, vuurpyle, geweer peule en brandstoftenks. Die A -7A het ook vaste wapens gehad - 'n paar 20 mm Colt Mk 12 -kanon met 600 rondes per geweer. Een geweer is aan elke kant van die luginlaat gemonteer.
Om die doeltreffendheid en reikwydte te verbeter, was 'n nuwe enjin nodig in die plek van die F-8 se naverbrande turbojet. Die gekose enjin vir die A-7A was die nie-na-verbrande Pratt & amp; Whitney (P & ampW) TF30-P-6 turbofan wat 5 148 kg (11 350 lb) stootkrag gelewer het. Aangesien die nuwe enjin 'n groter massa lugvloei benodig, is die inlaat vergroot en stomp gemaak. Brandstof is in die vlerke en romp gedra, wat 'n maksimum interne kapasiteit van 5 678 liter (1 249 liter) met 'n gewig van ongeveer 4 620 kg (10 200 lb) gegee het. Boonop kan 4 542 liter (999 liter) brandstof ekstern vervoer word, en die A-7A kan in die lug gevul word deur 'n aftrekbare sonde wat aan die stuurboord van die romp langs die kajuit gemonteer is.
Landingstoerusting was 'n hidroulies intrekbare driewiel tipe met 'n enkele wiel op elke hoofeenheid en twee wiele op die neus. Die hoofwiele trek vorentoe in die romp terwyl die neus -eenheid agteruit trek. 'N Anti-gly-remstelsel is op die landingsrat aangebring. Daar is 'n neusrat-lanseringsstaaf aangebring vir die lanseer van 'n katapult, en 'n steekhaak onder die agterste romp is gebruik vir die landings van noodweer, noodlandings of afgebroke opstygings. 'N Groot deurtipe rem is onder die middel van die romp gemonteer, met die skarnier aan die voorkant van die romp vasgemaak. Dit kan afwaarts verleng word tot 'n maksimum van 60 & deg.
Die A-7A was toegerus met 'n AN/APN-153 Doppler radar, AN/APQ-116 houdingsverwysingsstel, 'n AN/APN-141 radar hoogtemeter en AN/ASN-41 lugnavigasie rekenaar.
Die aflewerings van die A-7A het vinnig verloop, met die eerste vliegtuig wat slegs 12 maande na die eerste vlug van die Corsair II afgelewer is en ver voor die sperdatum van 1967. Twee eskaders vir vlootgereedheid (VA-174 en VA-122) het hul eerste A-7A's onderskeidelik in September en Oktober 1996 ontvang. Die aanvanklike kwalifikasies van die karweier is teen 15 November 1966 aan boord van die USS America uitgevoer en die eerste operasionele A-7A-eskader, VA-147, is op die eerste van Februarie 1967 in gebruik geneem. nogtans goedgekeur vir geveg. Nadat die toets op die eerste van Junie 1967 bevredigend voltooi is, is die eerste gevegsklare A-7A's in die laaste kwartaal van 1967 by die VA-147 afgelewer.
In diens het die A-7A baie goed gevaar. In vergelyking met die A-4 Skyhawk, was dit baie meer geneig om gevegskade te oorleef, omdat dit hidrouliese stelsels gedupliseer het, en die vlieënier se McDonnell Douglas Escapac-vuurpyl-uitwerpstoel was beskerm met boorkarbide kajuitwapens. In vergelyking met die A-4 was die A-7 ook baie makliker om te onderhou. Onderhoudsmanure per vlieguur (MMH/FH) was indrukwekkend nege tot 11 uur toe die norm ongeveer 40 tot 50 manure per vlieguur was. Die A-7 het ook 'n aansienlik groter reikafstand as die A-4, wat hom toelaat om missies te vlieg wat die kleiner A-4 nie kon doen nie. Daar was egter probleme met die inname van stoom in die luginname tydens die loodsing van die katapult, wat drukverlies veroorsaak het, en die CP-781-wapenvrystellingstelsel was nie baie betroubaar nie. Die stoomprobleem is opgelos deur die 12de enjin kompressor stadium te verander, maar die CP-781 probleem was moeiliker om op te los.
'N Totaal van 199 A-7A's is gebou voordat die produksie oorgeskakel het na die A-7B-model met 'n verskeidenheid klein verbeteringe. Die vliegtuig was toegerus met 'n opgegradeerde TF30-P-8-enjin met 'n stootkrag van 5 530 kg (12 200 lb), wat 'n verbetering van 8% in prestasie lewer as die A-7A. A-7B's het ook verbeterde kleppe, was 593 kg (1 308 lb) swaarder as die A-7A en het opgegradeerde TACAN-stelsels en radar-hoogtemeters. Die A-7B vlieg die eerste keer op 6 Februarie 1968 met die toetsvlieënier Joe Engle by die kontroles. 'N Totaal van 196 A-7B's is in FY (boekjaar of boekjaar) 1967 in slegs een bondel vervaardig. Die eerste operasionele A-7B's is laat in 1968 na VA-146 en VA-125. Hulle het op die USS Enterprise op 6 Januarie 1969, op pad na Viëtnam.
Die A-7C-aanwysing was oorspronklik voorbehou vir 'n voorgestelde tweesitplek-opleidingsweergawe van die A-7B, maar dit het nooit gerealiseer nie-die TA-4J Skyhawk is in plaas daarvan bestel. Maar die A-7C-benaming is toegepas. Die Corsair II het so goed gevaar dat die Amerikaanse Lugmag (USAF) in 1966 die A-7D bestel het, aangedryf deur 'n Allison TF41-A-1 turbofan. Die vloot hou ook van die idee van die opgegradeerde Air Force-variant en besluit om dit ook te koop onder die benaming A-7E. Vertragings met die vervaardiging van die nuwe enjin vir die A-7E het egter daartoe gelei dat die eerste 67 A-7E's wat bestel is, saam met TF30-P-8-enjins afgelewer word en dat die benaming A-7C na aflewering gekry is. Hierdie vliegtuie het ook die verbeterings van die A-7E gehad, insluitend 'n kopskerm, nuwe lugvaartkunde en 'n M61-draaikanon. Hulle het egter ook A-7B-funksies soos dubbele in plaas van drievoudige hidrouliese stelsels en Escapac IG-uitwerpstoele.
Op 25 November 1968 het die eerste A-7C sy eerste vlug gemaak, onder leiding van Robert Rostine. Aflewerings begin in Julie 1969 aan die opleidingseskader VA-122 in NAS Lemoore, Kalifornië. Slegs twee operasionele eskaders het die A-7C ontvang en dit was VA-82 en VA-86. Alle A-7C's is later omgeskakel na A-7E standaard, maar behou die A-7C aanduiding.
Alhoewel die Amerikaanse weermag nie vaste vlugvliegtuie mag bedryf nie, het dit noodsaaklike ondersteuning van sy troepe op die slagveld vereis, veral met die toenemende betrokkenheid van die Verenigde State in Viëtnam. Die weermag wou 'n enkele doel, gespesialiseerde en effektiewe subsoniese aanvalvliegtuig hê wat baie keer meer koste-effektief sou wees as die hoëprestasie-vegvliegtuie wat toegerus was om bomme te laat val wat die USAF verkies het. Hulle wou 'n plaasvervanger hê vir die verouderde Noord-Amerikaanse F-100 Super Saber met 'n baie beter laai. 'N Vinnige en goedkoop manier om dit te bereik, was om die A-7 te koop, en op 5 November 1965 kondig die USAF 'n besluit aan om die Corsair II vir die Tactical Air Command (TAC) -arm van die Lugmag te beveel, terwyl die Kongres die fondse goedkeur. in 1966. Twee YA-7D-prototipes is gebou, met TF30-P-6-enjins, die eerste wat sy eerste vlug op 6 April 1968 gemaak het. Beide vliegtuie is later opgeknap met TF41-A-1-enjins.
Namate die lugmag begin het met die uitreiking van vereistes vir hul weergawe van die Corsair II, het dit duidelik geword dat 'n nuwe benaming nodig was om die 20-plus-veranderinge aan die vliegtuigraamwerk te weerspieël. Die benaming A-7D is dus toegeken. Die belangrikste onder die nuwe veranderinge was die aanpassing van 'n nuwe, kragtiger enjin. Die A-7D wou meer krag kry, maar die TF-30 kon nie. Aangesien 'n naverbrandingsvariant van die TF-30 te lank sou neem om te ontwikkel, het die Lugmag eerder die Britse Rolls-Royce RB162-256 Spey-turbofan gekies. Dit is in die VSA deur Allison as die TF41-A-1 in lisensie gebou en het 'n stukrag van 6 460 kg (14 250 lb) ontwikkel, wat 1 300 kg (2 900 lb) meer was as die TF30. A-7D's het ook 'n hersiene lugvaartpakket gehad en hul twee Mk 12-kanonne is verwyder. Dit is vervang deur 'n M61A-1 Vulcan 20 mm ses-kanon kanon wat met 'n kiesbare tempo van 4 000 of 6 000 rondtes per minuut afvuur met 'n maksimum vuurtempo van 6 600 rondes per minuut. Dit is aan die bakkant van die romp gemonteer en van 1 000 rondtes ammunisie voorsien. 'N KB-18A-stakingskamera in die onderste voorste romp-enjinkompartement is gebruik om die skade te bepaal.
Avionika is radikaal opgegradeer, en die belangrikste veranderinge het plaasgevind in die gesofistikeerde nuwe navigasie- en wapenafleweringstelsel wat alle weerstoestande moontlik maak.Die AN/ASN-91-navigasie-/wapenafleweringsrekenaar was die primêre element van die stelsel en het deurlopend wapensaflewerings- en navigasiedata bereken vir 'n aansienlike groter akkuraatheid van wapens. 'N AN/ASN-90 traagheidsmetstel het basiese drie-as navigasie en 'n AN/APN-190 Doppler radar gemeet spoed en dryfhoek. Die nuwe AN/APG-126 radar wat vooruit kyk, het nege werkswyses verskaf vir lug-tot-grond-afstand, terrein-volg, terrein-vermyding, grondkartering en ander funksies. 'N Head-up-skerm van AN/AVQ-7 het berekeningsaanval-, navigasie- en landingsdata van die taktiese rekenaar ontvang en vertoon, en 'n geprojekteerde kaartvertoning het navigasiedata getoon.
Die huisvesting van die vlieënier is aangepas, met die McDonnell Douglas Escapac IC-uitwerpstoel wat aangepas is om die USAF-oorlewingsstel en -beveiligingstelsel en laedruk-suurstofstelsel te gebruik. 'N Paar ander veranderinge is aangebring, insluitend wiele, bande en remme met 'n hoër energie-nommer, en die montering van 'n spuitbak in die plek van die sonde. Hierdie houer, wat aan die bokant van die romp agter die kajuit gemonteer is en na die hawe verreken is, is eers vanaf die 17de produksievliegtuie bekendgestel.
Die eerste vyf A-7D's wat gebou is, is vir toetsdoeleindes by die USAF afgelewer en het die tydelike benaming YA-7D gekry. Dit was ongewoon dat die brandstof-sonde tydens die vlug behoue ​​gebly het. Die eerste produksievliegtuig is op 23 Desember 1968 afgelewer en die eerste aflewering by die Tactical Air Command was in Augustus 1969.
'N Totaal van 459 A-7D's is tussen FY1967 en FY1975 gebou, elk met 'n koste van $ 2 860 000. Die eerste vliegtuig het in 1970 in diens getree met die 57th Fighter Weapons Wing by Luke Air Force Base (AFB) en 354th Tactical Fighter Wing by Myrtle Beach AFB in Suid -Carolina.
In 1973 het die USAF begin om A-7D's na die Air National Guard (ANG) te stuur, en teen 1987 is hulle deur ANG-eenhede in tien state in die VSA sowel as in Puerto Rico gevlieg, en uiteindelik het hulle altesaam 14 ANG-eskaders toegerus. Baie van hierdie ANG -masjiene was nuut uit die fabriek. Hulle is later opgegradeer met Pave Penny -lasersoekers, wat net onder die luginlaat van die enjin gemonteer is. 'N Ander opgradering was die toevoeging van manoeuvreerkleppe in 1976 om die ratsheid op lae vlakke en lae snelhede te verhoog.
In 1988 is 40 A-7D's en agt A-7K's opgegradeer met die Low Altitude Night Attack (LANA) stelsel wat outomatiese lae hoogte in die nag moontlik gemaak het. Hierdie vliegtuie het 'n vooruitskouende infrarooi stelsel, 'n groothoek-skerm, 'n CP-1117/A-sendingrekenaar, 'n nagvis-kajuitbeligting, 'n verbeterde outomatiese piloot en 'n programmeerbare NavWeap-rekenaar ontvang.
Gedurende die vroeë 1980's is die meeste A-7D's vervang deur A-10's in USAF se voorste diens, maar het nog 'n rukkie in ANG diens gebly voordat hulle in die laat 1980's en vroeë 1990's afgetree het. Teen 1993 was almal afgetree.
Die Amerikaanse vloot het die vordering van die lugmag met die A-7D waargeneem en was beïndruk deur die nuwe vliegtuig, veral deur die groter krag wat die Spey-enjin bied. Die vloot het toe besluit om hierdie enjin te gebruik vir sy eie variant van die Corsair II, wat die A-7A in produksie sou opvolg. Dit is aangewys as A-7E en het feitlik al die modifikasies van die A-7D, behalwe 'n kragtiger enjin en intrekbare vlugtoetsoortuigsonde. Die opgegradeerde enjin was die TF41-A-2 wat 6 800 kg (15 000 lb) stootkrag ontwikkel het. As gevolg van vertragings met die aflewering van hierdie opgegradeerde enjin, is die eerste 67 egter met die TF30-P-5-enjin en A-7C aangedui (sien besonderhede hierbo).
Die eerste Spey-aangedrewe A-7E het sy eerste vlug op 9 Maart 1969 gemaak en tussen FY1968 en FY1979 is 'n totaal van 529 A-7E's (A-7Cs ingesluit) gebou. Altesaam 22 vloot -eskaders was toegerus met die tipe. Om voortgesette doeltreffendheid te verseker, is 'n aantal A-7E's opgegradeer met verbeterde lugvaart. 222 vliegtuie is toegerus om die Texas Instruments AN/AAR-45 vooruitskouende infrarooi (FLIR) peul op die stuurboordwinkels aan boord te stuur vir nag- en slegte weer. Die peul is ook gekoppel aan 'n nuwe Marconi-raster-tipe head-up-skerm vir verbeterde nagaanvalvermoë. Op 15 September 1978 vertrek die eerste FLIR-gemodifiseerde vliegtuig op sy eerste vlug en in Julie 1979 word VA-81 die eerste eskader wat die opgegradeerde vliegtuig ontvang het.
Die A-7E het in 1987 begin vervang deur McDonnell Douglas (nou Boeing) F/A-18 Hornets met die laaste twee eskaders wat in FY1992 na die Hornet oorgegaan het. Deur die vervanging van die A-7's met Hornets het dieselfde vliegtuig toegelaat om aanval- en vegvliegtuie te verrig en kon ook 'n kleiner aantal vliegtuie (85) 'n lugvleuel draer in plaas van die 94 wat nodig was vir 'n A-7E-vleuel.
Vroeg in 1972 besluit Vought om 'n privaat gefinansierde tweesitplek-afrigterweergawe van die Corsair II te ontwikkel wat aan die vloot aangebied sou word. Die eerste TF-41-aangedrewe A-7E is van die Amerikaanse vloot na LTV oorgeplaas en aangepas as die V-519 tweesitplek-gevegsafrigter. Dit vlieg die eerste keer op 19 Augustus 1972, onder bestuur van John Konrad. Dit is aanvanklik YA-7H aangewys met die verwagting dat 'n produksieweergawe A-7H sou wees, maar hierdie benaming was voorbehou vir Griekeland se A-7H's (die H staan ​​vir Hellenic). Die tweesitplek is toe weer aangewys as YA-7E.
Die YA-7-prototipe wat ten volle bestry kan word, het twee sitplekke saam met die student aan die voorkant en die instrukteur agter, albei onder 'n skulpdak. Om die ekstra sitplek te akkommodeer, was die vliegtuig 86 cm (34 in) voor die vleuel gespan. Die instrukteursitplek is hoër as dié van die leerling om die instrukteur 'n beter beeld te gee, wat 'n boggelrug -voorkoms in die vliegtuig veroorsaak het. Vought het later die YA-7E prototipe as demonstrator gebruik om verskillende modifikasies en stelsels van Corsair II te toets. Na 13 jaar diens is dit as skroot te koop aangebied, maar dit is gekoop deur 'n voormalige militêre vlieënier wat 'n sakeman geword het en weer in 'n lugwaardige toestand herbou is.
Die YA-7E demonstrateur was suksesvol deurdat dit 'n bestelling vir die opleidingsvariant, TA-7C, gelok het. Vought het 'n Navy-kontrak gekry om 24 A-7B's en 36 A-7C's (almal aangedryf deur TF-30-enjins) in die TA-7C-konfigurasie met twee sitplekke om te skakel. 'N Kontrak vir die eerste drie is in 1975 uitgereik. Die eerste omskepte vliegtuig het op 17 Desember 1976 sy eerste vlug gemaak en is op 31 Januarie 1977 by die vloot afgelewer.
In 1982 is agt TA-7C's verander as elektroniese 'aggressor'-vliegtuie en het dit die benaming EA-7L gekry. Hulle kon elektroniese stamppeule en raketsimulators op hul ondervleuelpilare dra om Sowjet -wapens en taktiek na te boots. Hulle is bestuur deur VAQ-34 by NAS (Naval Air Station) Point Mugu, Kalifornië.
In 1984 het Vought 49 twee-sitplek vlootvliegtuie opgegradeer, insluitend die agt EA-7L's, om dit op 'n standaard te kry wat soortgelyk is aan dié van die enkelstoel A-7E. Hierdie opgradering het bestaan ​​uit die toevoeging van die nuwe TF41-A-402-enjin en die vervanging van die Escapac-sitplekke met Stencel-uitwerpersitplekke en die toevoeging van maneuver-kleppe. Alle opgegradeerde vliegtuie het hul oorspronklike benamings behou.
Die USAF was van plan om in die tagtigerjare al sy A-7D's aan die Air National Guard oor te dra, maar anders as die lugmag wou die ANG hê dat 'n tweesitplek gevegsafrigter sy vlieëniers op standaard hou. Onderhandelinge het begin vir so 'n afrigter en in 1979 het LTV 'n kontrak gekry om 'n A-7D om te skakel na die tweesitplek TA-7D-opset. Die vliegtuig het voorgekom as 'n ten volle bestrybare A-7D, maar met twee sitplekke in tandem, 'n afdak uit een stuk, 'n verhoogde agtersitplek en 'n in-die-vlug-tankopvangbak op die middellyn van die romp. Om die tweede bemanningsposisie te akkommodeer, is die romp verleng met 46 cm (18 in) voor die vleuel en 40,6 cm (16 in) agter die vleuel.
Die vliegkontroles op die A-7K, soos dit later aangewys is, is effens verander met die vliegtuig wat outomatiese manoeuvreerkleppe bygevoeg het. Hierdie verbeterde hantering van lae spoed en gee groter stabiliteit by alle snelhede. Daarbenewens is 'n tweekanaals, drie-as, stuurstuur-outomatiese piloot voorsien.
Die A-7K kan TV-geleide missiele aflewer en Pave Penny-lasersoekerpeule met Pave Penny-draers dra, waardeur lasergeleide wapens gedra kon word. Maar selfs met konvensionele 'yster' -bomme, val die bomme met 'n akkuraatheid van minder as 3 meter (10 voet). Met die uitsondering van die prototipe wat omgeskakel is van 'n A-7D, het Vought 30 nuwe A-7K's gebou. Die eerste vlieg in Oktober 1980 en die eerstes is in April 1981 by die ANG afgelewer, met produksie wat strek van FY79 tot FY81. In 1993 is die A-7K vloot afgetree en na AMARC gestuur.
In Junie 1985 het die USAF 'n Request For Information (RFI) uitgereik vir die studie van 'n Close Air Support/Battlefield Interdiction (CAS/BAI) vliegtuig. Die weermag en lugmag was onenig oor die kwessie van CAS vir infanterietroepe. Die weermag wou hê dat die lugmag die Fairchild A-10 CAS-vliegtuie moet ontplooi, maar die USAF was huiwerig omdat dit na hulle mening te stadig en kwesbaar was en hulle verkies 'n supersoniese vliegtuig. Die aanvraag vir inligting was bedoel om na moontlike plaasvervangers vir die A-10 te kyk. In reaksie hierop stel LTV 'n opgegradeerde en supersoniese weergawe van die A-7 voor, wat ongeveer Mach 1.2 kan bereik. Die nuwe vliegtuig is oorspronklik die A-7 Strikefighter genoem, maar is later herdoop tot A-7F & quotA-7 Plus & quot.
Na 'n baie suksesvolle bemarkingsveldtog het die USAF die nuwe vliegtuig aanvaar en op 7 Mei 1987 LTV 'n kontrak toegeken om 'n paar A-7D's aan die YA-7F standaard te verander. Hierdie nuwe vliegtuig sou aangedryf word deur 'n General Electric F110-enjin of 'n naverbrande Pratt & amp; Whitney F100-PW-220-enjin wat 11 790 kg (26 000 lb) stootkrag ontwikkel het. Uiteindelik is die F100 geïnstalleer. Om die nuwe enjin te akkommodeer, is die romp herontwerp en verleng. Dit het 'n uitbreiding van 75 cm (29,5 duim) voor en 'n verlenging van 46 cm (18 duim) agter die vlerke gehad, en die agterkant van die romp was drie grade skuins om die grondvryhoogte te behou.
Die YA-7F het 'n aantal aërodinamiese veranderinge ondergaan, waaronder 'n ongeveer 25 cm (10 in) groter vin en roer. Die vleuel is versterk en toegerus met outomatiese manoeuvreerkleppe, versterkte kleppe en voorste wortelverlengings van die vleuel. 'N Verbeterde kajuit is bygevoeg, toegerus met hands-on gashendel en stok (HOTAS) -knoppies en 'n head-up-skerm. Ander nuwe toerusting het onder meer bestaan ​​uit 'n Forward Looking Infrared (FLIR) stelsel, 'n 60 KVA elektriese kragopwekker en 'n ingeboude suurstofgenereringstelsel (OBOGS). Bewapening sou 'n enkele M61A1 -kanon gewees het en tot 7 880 kg (17 380 lb) gemengde vuurwapens wat op agt eksterne winkelstasies gedra is.
Die eerste YA-7F, wat omgeskakel is van 'n A-7D, het op 29 November 1989 sy eerste vlug gemaak, gevlieg deur hoof LTV-toetsvlieënier Jim Read. Op sy tweede vlug het dit supersonies geraak. Die tweede YA-7F het op 3 April 1990 vir die eerste keer opgestyg en saam met die eerste prototipe 'n suksesvolle vlugtoetsprogram by die Edwards Air Force Base voltooi. In 'n stadium is voorgestel dat 396 ANG A-7D/K's en 96 USN A-7E's opgegradeer word na A-7F-standaard, maar toe A-7's aan die vloot en ANG in die vroeë 1990's onttrek is, is die projek gekanselleer en geen verdere A-7F's is gebou nie. In plaas daarvan het die Lugmag besluit om F-16's vir CAS/grondaanvalmissies te gebruik. Dit is nogal ironies dat die YA-7F gelyk het en sou presteer soos die oorspronklike F-8 waaruit die A-7 afgelei is-dit lyk asof die vliegtuigraam in 'n ontwikkelingsirkel rondbeweeg het, van F-8 tot A- 7 tot F-8 weer!
Die eerste buitelandse verkoop van die Corsair II was aan Griekeland, toe die Elliniki Polimiki Aeroporia (Hellenic, of Greek Air Force) 60 nuwe A-7H's bestel het (die H staan ​​vir Hellenic). Hierdie vliegtuie is basies gelykstaande aan die A-7E-standaard, behalwe dat hulle nie tydens die brandstof kan brand nie, maar ook toegerus is met AIM-9L Sidewinders. Boonop het hul enjins 'n selfstartvermoë wat verkry word deur 'n elektriese motor wat deur 'n battery aangedryf word, wat 'n klein gasturbinemotor aandryf wat die enjin weer deur sy ratkas begin.
Die eerste A-7H vlieg op 6 Mei 1975 met aflewerings na Griekeland wat nog twee jaar duur, terwyl die Corsair II's die F-84F Thunderstreaks in diens vervang het. Die eerste Griekse Corsair II's is afgelewer aan 115 Pterix Mahis (vleuel), gebaseer op Soudabaai in Kreta, waar hulle bestuur word deur twee eskaders, 340 en 345 Mire Kiesos. (345 Mira is die A-7-omskakelingseenheid.) In Julie 1992 is A-7's ook uitgereik aan 347 Mira Dioseos gebaseer op Larissa as deel van 110 Pterix. 347 Mira verhuis later na Soudabaai in Julie 1993 en daarna na Araxos.
Die Griekse regering het die ontwikkeling van die TA-7C met twee sitplekke in die VSA waargeneem en besluit om dit te koop. Daarna is 'n bestelling geplaas vir vyf tweesitplek-afrigters, aangewys as TA-7H. Dit is soortgelyk aan die A-7K, maar het nie die vermoë om tydens die vlug te brand nie. Die aflewering van hierdie vliegtuie, wat in 1978 gebou is, het tussen Julie en Desember 1980 plaasgevind.
Corsair II's was uiters gewild in Griekse diens, soos blyk uit die feit dat hulle vandag nog in diens is. In die vroeë negentigerjare het die Griekse lugmag besluit om nog meer A-7's te koop, en daarom is 36 surplus USN A-7E's en TA-7C's na Griekeland oorgeplaas. Hulle is uitgereik aan 116 Pterix Mahis gebaseer op Araxos, waar hulle 335 Mira en 336 Mira toegerus het. Die A-7's vervang F-104G Starfighters, wat reeds uit diens geneem is en in die stoor geplaas is.
Die Forca Aerea Portuguesa (Portugese lugmag) was op soek na 'n meer doeltreffende gevegsvliegtuig aan die einde van die sewentigerjare, maar het geld gekry. Dit het hierdie probleem oorkom deur 20 tweedehandse A-7A's te koop, wat voorheen deur die Amerikaanse vloot gebruik is, wat dit teen 'n baie goeie winskopie gekry het. In Mei 1980 het Vought 'n kontrak gekry om 20 spaarvliegtuie te herstel wat in die stoor by die Aircraft Maintenance And Regeneration Center (AMARC) by die Davis-Monthan-lugmagbasis in Tucson, Arizona, opgeknap is. Die vliegtuie is opgegradeer met A-7E standaard avionika en het die nuwe benaming A-7P (die P vir Portuguesa) gekry. Alhoewel hulle TF30-enjins behou het, was hulle volgens die meer kragtige TF30-P408-standaard. Hulle het egter ook die twee 20 mm Mk 12-kanon van die A-7A behou.
Die aflewerings van die 20 vliegtuie, waaronder drie noodvliegtuie, het in Desember 1981 begin. Hulle is uitgereik aan Escuadra (eskader) 302 en 304 in Monte Real, waar hulle die Noord-Amerikaanse F-86 Sabres vervang het. Om opleiding te bied, is 'n enkele TA-7C vir drie jaar aan die Portugese Lugmag geleen. 'N Tweede groep A-7P's is in Mei 1983 bestel, bestaande uit nog 24 A-7P's en ses nuwe TA-7P-opleiers. Die aflewerings aan die nuutgestigte 303 Escuadra het in Oktober 1984 begin met die TA-7P's in Mei 1985. Alle vliegtuie is teen Mei 1986 afgelewer. 'N Verdere 20 nie-vliegbare voormalige Amerikaanse vloot A-7A's is ook as onderdele verskaf.
In die Portugese lugmagdiens het die Corsair II's in die staking- en onderskepersrol gedien, waarin hulle lug-tot-lug-missiele van AIM-9P Sidewinder gedra het. Die Corsair II's was ook toegerus vir maritieme en defensiewe lugsteunmissies waar hulle toegerus was om AGM-65A Maverick lug-tot-oppervlak missiele te dra. Hulle is ook voorsien van radarwaarskuwingsontvangers, kaf- en opvlamverdelers en AN/ALQ-131-peule.
In die vroeë 1990's het Portugal 20 Lockheed Martin F-16's bestel (17 F-16A's en 3 F-16B's, waarvan die eerste in Julie 1994 afgelewer is. Met die bekendstelling van die veel bekwamer F-16, het die Portugese A-7's was almal afgetree.
Thailand het die derde uitvoerkliënt vir die Corsair II geword toe die Royal Thai Naval Air Division 14 A-7E's en vier TA-7C's bestel het vir kusverdediging en see-patrolliedienste. Hierdie Corsair II's was oorskotvliegtuie en is ondersoek en aansienlike herstelwerk by die Naval Air Station in Jacksonville, Florida, voor aflewering in Thailand in 1995. Hulle het 104 eskader van 1 vleuel by U-Tapao, wat voorheen 'n Vietnam-era was, toegerus. Boeing B-52 basis en is nou 'n Royal Thai Navy Station. Twee ekstra A-7E's is as onderdele verkry. Die Thai Corsair II's was die eerste gevegstrale van die Royal Thai Navy, en hoewel die vloot wel 'n vragmotor het wat twee eskaders van die voormalige Spaanse BAE Systems AV-8S Harriers bedryf, is die A-7E's streng op die land. Op papier is hierdie vliegtuie nog steeds in diens, maar is nie in werking nie, hoewel Thailand dit met 'n bietjie onderhoud maklik in die lug kan kry.
A-7's in diens
Teen die tyd dat die A-7 afgetree het, was daar 'n enorme hoeveelheid gevegte, veral in Viëtnam. Die vliegtuig se eerste gevegsaksie kom slegs twee jaar en drie maande na die eerste vlug van die Corsair II - 'n prestasie wat die meeste ander vliegtuigvervaardigers in die skande bring! Die eerste operasionele A-7A vloot eskader was VA-147, wat op 1 Februarie 1967 in gebruik geneem is en sy eerste gevegvaart aan boord van die USS Ranger op 4 November 1967 onderneem het. A-7A's het op 4 Desember hul eerste gevegsending in Viëtnam gevlieg toe hulle het kommunikasielyne naby Vinh in Noord -Viëtnam aangeval.
Die USS Ranger is na die See van Japan herlei in reaksie op die beslaglegging van die USS Pueblo in Noord-Korea, maar nadat spanning tussen Noord-Korea en die Verenigde State afgekoel het, het die skip teruggekeer na Viëtnam waar VA-147 se A-7's aan CAS deelgeneem het missies tydens die Khe Sanh -operasie. Tydens die Viëtnam-oorlog het A-7A-eskaders altesaam 17 seevaarte na Suidoos-Asië gemaak. In totaal het 22 A-7A's in gevegte verlore gegaan, waarvan 13 oor Viëtnam en nege oor Laos verlore gegaan het. 15 is verlore vir lugafweerartillerie (AAA), vier vir oppervlak-tot-lug-missiele (SAM) en drie vir onbekende oorsake. Nog 20 is dood in verskillende ongelukke in die Golf van Tonkin.
A-7B's is laat in 1968 vir die eerste keer by VA-146 en VA-125 afgelewer en op 6 Januarie 1969 aan boord van die USS Enterprise ontplooi na die Golf van Tonkin. Hulle het op 4 Maart 1969 in Viëtnam met VA-146 en VA-125 geveg. Geen vliegtuie het in die geveg verlore gegaan nie, maar een is in 'n ongeluk verlore. VA-25 en VA-87 het ook A-7B's ontvang en in Maart 1969 aan boord van die USS Ticonderoga ontplooi. In totaal het A-7B's 15 oorlogseise na die Golf van Tonkin ondergaan, met 11 vliegtuie wat in gevegte verlore gegaan het en nog 12 weens ongelukke. AAA beweer sewe vliegtuie, 'n SAM beweer een en nog drie is verlore weens onbekende oorsake. A-7B-eskaders het 45 oorlogseise gemaak, waarvan die laaste in 1977 aan boord van die USS John F Kennedy was. Daarna is hulle in Naval -reserwe -eenhede aangestel tot Januarie 1987 toe hulle begin aftree het.
Slegs twee operasionele eskaders, VA-82 en VA-86, was toegerus met die A-7C en hulle het elkeen slegs een gevegsontplooiing na Vietnam aan boord van die USS America. Twee vredestyd-ontplooiings is gedoen voordat hierdie twee eskaders omgeskakel is na A-7E's.
Die veel bekwamer A-7E het in Mei 1970 diens gedoen in Suidoos-Asië met VA-146 en VA-147 aan boord van die USS America. Die meeste lugvlerke wat A-4 Skyhawks en vroeë A-7-variante gebruik, is weer toegerus met die superieure A-7E. A-7E's het baie CAS-missies oor Noord- en Suid-Viëtnam gevlieg, waar hul baie betroubare en akkurate bom- en navigasiestelsels hulle goed gedien het. Nietemin het 17 A-7E's in gevegte verlore gegaan. Die A-7Es-vliegtuie het aan 'n aantal belangrike operasies deelgeneem, waaronder die ontginning van die Haiphong-hawe in 1972 en die Linebacker I en II-operasies wat gelei het tot die formele einde van die Viëtnam-oorlog in Januarie 1973.
Na die oorlog het baie vloot-eskaders die A-7E tot middel 1980's bedryf.F/A-18 Hornets het A-7E's egter stadig vervang-die oorgang na die Hornet het in 1987 begin en die laaste A-7E's is in die middel van die negentigerjare afgetree. Die laaste A-7E's is in November 1994 onttrek.
Die Amerikaanse lugmag het hul A-7D's in die middel van Oktober en November 1972 vir die eerste keer na Suidoos-Asië ontplooi, toe die 354ste Tactical Fighter Wing (TFW) 72 A-7D's na Korat Royal Thai AFB in Thailand gestuur het onder die kodenaam Constant Guard VI. Vir die volgende 10 weke was die 354ste TFW se 72 A-7D's gemiddeld 62 missies per dag, wat 'n totaal van 6 568 uitstappies in 16 819 gevegsvliegure behaal het. Einde Oktober het die A-7D die nabye lugondersteuningsmissie van die Douglas A-1E Skyraider oorgeneem. A-7D's het naby lugondersteuning, soek- en reddings- en bombarderingsmissies oor Noord-Viëtnam, Kambodja en Laos gevlieg. Die vliegtuie is gerespekteer vir hul lang afstand en uithouvermoë, akkuraatheid van wapenslewering en die vermoë om met verskillende snelhede te vlieg. Vlieëniers het hulle ook bevoordeel vir hul betroubaarheid en lae uitputting.
In totaal het A-7D's 12 928 gevegte gevlieg, waaronder 5 796 stakingsmissies, 542 soek- en reddingsmissies en 230 Linebacker II-missies. Slegs vier A-7D's het in gevegte verlore gegaan, waaronder twee tydens die Linebacker II-operasie. Die laaste Amerikaanse lugaanval oor Kambodja is uitgevoer deur 'n A-7D op 15 Augustus 1973. Na die einde van die oorlog is die meeste A-7D's in die vroeë 1980's vervang deur A-10 Thunderbolt II's in die USAF-diens, maar het voortgegaan om saam met die Air National Guard te dien.
Aan die einde van die oorlog is vloot A-7's gevlieg deur 20 verskillende eskaders van 10 verskillende vliegdekskepe en het 52 gevegsontplooiings gevlieg. Die vloot het 'n totaal van 49 200 gevegte met A-7A's en C's gevlieg, 208 795 gevegsvlugure aangeteken en 186 000 ton munisipaliteit teen die vyand gelewer. Die vloot en die lugmag Corsair II's het 90 180 soorte gevlieg en slegs 54 A -7's verloor deur die vyandelike optrede, wat tot 'n verlies vir elke 1 670 soorte gelei het - 'n merkwaardige prestasie. A-7E's, met hul opgegradeerde lugvaart- en enjins, het 'n verliesverlies van byna 25% behaal bo die van vroeëre A-7's en een van die laagste vliegtuigverlieskoerse in Viëtnam. Corsair II's was gewild onder hul vlieëniers en hierdie faktor het ongetwyfeld daartoe bygedra.
Die volgende keer dat die Corsair II gevegte was, was in 1983 toe die Verenigde State die Karibiese eiland Grenada binnegeval het om 'n Marxistiese regering af te sit. Op 13 Maart 1979 het die New Joint Endeavour for Welfare, Education and Liberation (New Jewel), onder leiding van Maurice Bishop, premier Eric M Gairy in 'n byna bloedlose staatsgreep verdryf. Biskop het daarna 'n Marxisties-Leninistiese sosialistiese regering begin vestig en noue bande gesmee met Kuba, die Sowjetunie en ander kommunistiese lande.
Toe Ronald Reagan in Januarie 1981 president van die Verenigde State word, het hy 'n sterk afkeer gehad van Marxistiese, sosialistiese en kommunistiese regerings regoor die wêreld. Hy het premier Bishop afgekeur en kon nie teen hom optree nie - maar hy hoef nie. Op 13 Oktober 1983 het Bernard Coard, met die steun van die Grenadiese leër, die mag oorgeneem tydens 'n bloedige staatsgreep. Bishop is op 19 Oktober saam met 'n aantal kabinetslede vermoor.
Ronald Reagan was nog meer ontsteld oor Coard omdat hy 'n baie meer harde en brutale weergawe van Marxisme bevorder het. Met die steun van 'n aantal nasies wat deel uitmaak van die Organisasie van Oos -Karibiese State (Jamaika, Barbados en Venezuela), het die VSA Grenada op 25 Oktober 1983 binnegeval onder Operasie Urgent Fury.
Reagan het sy optrede geregverdig deur te sê dat Amerikaanse troepe 'n volledige basis van wapens en kommunikasietoerusting gevind het en dit duidelik maak dat 'n Kubaanse besetting van die eiland beplan is. bastion om terreur uit te voer en demokrasie te ondermyn, maar ons het net betyds daar gekom & quot. Reagan gebruik ook die feit dat daar 'n paar honderd Amerikaners op die eiland was as 'n voorwendsel vir die inval. Daar was byna duisend Amerikaanse studente aan die St George's Medical College wat beweer word dat hulle in gevaar is as gevolg van die staatsgreep.
Die inval het bestaan ​​uit ongeveer 1 200 troepe wat sterk weerstand gekry het van die Grenadiese en Kubaanse militêre eenhede op die eiland. Die eerste gevegsvliegtuig oor Grenada was vier A-7E's van VA-15 en VA-87 wat van die USS Independence af gevlieg het. Die A-7E's het noue lugsteun vir grondtroepe gebied. Namate die invalsmag tot 7 000 troepe gegroei het, het die verdedigers gou oorgegee. Ongeveer 400 Grenadese, 84 Kubaanse en 135 Amerikaanse ongevalle is aangeteken.
Tydens die operasie het A-7's byna 300 soorte gevlieg waartydens hulle 40 Mk 82 bomme en 20 Mk 20 Rockeye-groepbomme laat val het. Die 20 mm-kanon van die A-7E is ook wyd gebruik om bedekkingsvure te gee. Viseadmiraal Metcalf, bevelvoerder van die 2de vloot, het gesê: "Die A-7 was 'n keerpunt in die slag by St George [hoofstad van Grenada], waardeur die multinasionale mag vinnig die oorhand kon kry. & Quot
Teen die einde van die jaar het Amerikaanse troepe onttrek, maar Amerikaanse en Karibiese tegniese en veiligheidsadviseurs het gebly. Grenada is daarna deur die tussentydse adviesraad beheer tot Desember 1984, toe parlementêre verkiesings Herbert A Blaize, hoof van die New National Party (NNP), as premier aangestel het. Na die inval het Blaize vir die VSA gesê: "Ons sê baie dankie uit ons harte."
Nadat die Libanese burgeroorlog in 1975 uitgebreek het, het die land in konflik en onrus gedompel. Christelike en Arabiese faksies het teen mekaar geveg, Palestynse terroriste het teen die Israeliese weermag geveg en Sirië het die een of ander tyd teen die meeste van die verskillende faksies geveg. 'N Multinasionale mag (MNF) is na die Libanese hoofstad Beiroet ontplooi om die vrede te behou, veral tussen die Israeliese weermag en die Libanese bevolking. Die MNF sou ook help met die heropbou, die heropbou van die Libanon -ekonomie en die herstel van gesag. Ter ondersteuning van die MNF het die Verenigde State 1 400 personeel gestuur, Italië 1 400 en Frankryk 1 500. In Januarie 1983 het Italië nog 800 personeel gestuur en Brittanje het 100 man gestuur.
Op 23 Oktober 1983 ontplof 'n selfmoordvragmotorbom buite die Amerikaanse mariene billet op die lughawe in Beiroet en 241 Amerikaanse troepe sterf. Sekondes later het 'n ander voertuig die hoofkwartier van die Franse troepe in Beiroet getref en 58 mense dood. In reaksie hierop het president Reagan besluit om 'n weerwraakstaking te begin teen die Iran-gesteunde Hizbollah (Party van God) en Siriese fasiliteite in Libanon. Die aanval was vertraag, maar toe Siriese missiele op Grumman F-14 Tomcats afgevuur het, het Reagan 'n teiken gehad en 'n goeie rede om terug te slaan.
Die eerste keer dat Siriese SAM's op die Tomcats afgevuur het, was op 10 November 1983. Op hierdie dag kon 'n Franse Etendard IVP dit nie vermy om deur 'n SA-7 oppervlak na lugmissiel getref te word nie, maar dieselfde middag het twee F-14A's van VF- Daar is op 143 ontslae geraak terwyl hulle oor Beiroet onderweg was. 'N Ernstiger gebeurtenis het egter op 3 Desember 1983 plaasgevind met twee F-14A's van VF-32 of VA-31, gebaseer op die USS John F Kennedy. Hulle het 'n verkenningsmissie oor Libanon gevlieg, die een wat Tomcat toegerus is met 'n TARPS (Tactical Airborne Reconnaissance Podded System) peul. Ongeveer dieselfde tyd as wat hulle hul verkenningsvlug uitgevoer het, het Israeliese F-4E Phantom II's en Kfirs Siriese SAM-terreine aangeval. Omdat hulle nie geweet het of omgee watter vliegtuig tot watter lugmag behoort nie, het die Siriërs ten minste tien SAM's op die F-14's afgevuur wat op 1 000 meter (3 500 voet) en meer as 960 km/h (600 mph) gevlieg het. Op daardie hoogte en spoed kon hulle nie getref word nie, maar hulle moes hul missie afbreek nadat 'n sarsie SA-7's op pad was.
Die Amerikaanse vloot het hierdie voorval as nog 'n provokasie beskou en, met 'n definitiewe doelwit, besluit om terug te keer. Op 4 Desember is 'n groep van 28 vliegtuie van die vliegdekskepe USS Independence en USS John F Kennedy gelanseer. Ses A-7E's van VA-15 'Valions' en nog ses van VA-87 'Golden Warriors' is van die onafhanklikheid gelanseer. Van die USS John F Kennedy is drie A-6E indringers van VA-75 en sewe indringers van VA-85 gelanseer, tesame met ses indringers van VA-176 aan boord van die USS Independence.
Die formasie het gegroepeer en op pad gegaan na die Siriese ammunisie-depots naby Falouga en Hamman, ongeveer 16 km noord van die snelweg Beiroet-Damaskus. Toe dit langs die kus gaan, het Siriese AAA en batterye van SA-7 en SA-9 missiele die formasie aangeval. Die eerste vliegtuig wat getref is, was A-7E AE305 van VA-15. Onder toesig van sy vleuelman het die vlieënier oor die hawe van Beiroet uitgegooi en later veilig deur die USN -helikopters opgetel. 'N SAM het ook 'n ander A-7E van VA-15 getref, maar die vlieënier het veilig op die onafhanklikheid beland, hoewel die vliegtuig 'n afskrywing was.
Nie so gelukkig om weg te kom nie, was 'n A-6E van VA-85, wat deur 'n Siriese SAM neergeskiet is. Luitenant Mark Lange en luitenant Robert Goodman, jr., Het albei uit hul beskadigde vliegtuig geslinger, maar slegs Goodman het oorleef. Hy is deur die Siriërs gevange geneem en 30 dae lank aangehou voordat hy vrygelaat is.
Die A-7E-formasie het hul teikens ongeveer 30 km (18 myl) van Beiroet aangeval. Cdr Ed Andrews, wat met een van die A-7E's vlieg, het gehoor van die afgedankte indringer en besluit om na die bemanning te soek. Toe hy die ongeluksterrein bereik, het hy omgedraai totdat die Siriese AAA op sy vliegtuig losgebrand het. Andrews het sommige van die AAA met sy 20 mm-kanon aangeval (hy het al sy ander wapens laat val), maar op sy laaste pas is hy getref deur 'n SA-7 wat sy enjin vernietig het. Hy het daarin geslaag om die see te bereik en uit te werp, waar twee helikopters hom sou gaan haal. Hy is egter eers deur 'n plaaslike visserman bereik en daarna aan die Amerikaanse mariniers oorhandig.
Na die aanvalle het Libanese Moslems agterdogtig geraak oor die Westerse magte wat die regering onder leiding van Christene ondersteun en Amerikaanse burgers, personeel van die MNF en die Amerikaanse ambassade begin aanval. As gevolg hiervan het die MNF -magte begin uittrek en teen Februarie 1984 heeltemal teruggetrek. Nadat hulle vertrek het, het Hezbollah en die Suid -Libanese weermag gevegte hernu en Westerlinge in Beiroet begin ontvoer. Die Israeli's het steeds 'n aanval op Palestynse installasies in die suide van Libanon uitgevoer, en Siriese magte het in 1987 dele van Beiroet beset.
Sedert kolonel Muammar al-Qaddafi in 1969 die staatshoof van Libië geword het, was hy in stryd met die VSA. Hy het Amerikaanse en Britse militêre basisse in Libië gesluit en die olie -rykdom van sy land gebruik om die Palestynse Bevrydingsorganisasie (PLO) en ander revolusionêre groepe te ondersteun, waaronder die Voorlopige Ierse Republikeinse Weermag en Moslem -separatiste in Thailand en die Filippyne. Teen die middel van die 1980's word hy deur die Weste beskou as 'n voorstander van terrorisme en 'n vurige kommunis/sosialis, wat volgens Amerika net so erg was.
Toe Ronald Reagan president word, besluit hy om aksie te neem teen Qaddafi, wat hy beskryf het as die & quotmad hond van die Midde -Ooste & quot. Op 6 Mei 1981 beveel die sluiting van die Libiese Volksburo in Washington, waarin sewe en twintig Libiese diplomate uit die Verenigde State verdryf word op aanklagte van ondersteuning van internasionale terrorisme. Spanning tussen die VSA en Libië het later in 1981 direkte konflik oor die Golf van Sidra tot gevolg gehad.
Qaddafi beskou die Golf van Sidra lank as sy eie gebied en eis ook nog 12 nm (22 km of 13 myl) territoriale waters. Die VSA en die meeste ander lande het die bewering geïgnoreer, maar totdat Reagan aan bewind gekom het, het hulle niks gedoen om dit teë te staan ​​nie. Reagan het besluit dat hy Libië sou uitdaag deur sy reg om ongehinderd deur internasionale waters te gaan uit te oefen en het 'n taakmag van 'n vliegdekskip daarheen gestuur om vlootmaneuvers daarheen te stuur. Toe die taakspan nader kom, verklaar Qaddafi in Augustus 1981 'n 'doodslyn' oor die Golf, waaroor die Amerikaanse vloot verbied is om deur te gaan. Op 19 Augustus 1981 het die Amerikaanse vloot F-14's die 'doodlyn' oorgesteek en twee Libiese Sukhoi Su-22-vegters neergeskiet wat gestuur is om hulle uit te daag.
Maar Reagan was nog lank nie klaar met Libië nie. In Desember 1981 het hy 'n beroep gedoen op die Amerikaanse burgers wat in Libië woon om die land te verlaat of regsgedinge in die gesig staar, en in Maart 1982 'n embargo op Libiese olie -invoer en 'n verbod op enige tegnologiese oordrag tussen die VSA en Libië. Boonop is Libiese bates in die VSA in Januarie 1986 gevries. Sommige Amerikaanse burgers wat in Libië woon, het gedink dat president Reagan se bevel ongrondwetlik was en dit oorweeg om dit by die hof uit te daag. Aangesien dit 'n presidensiële bevel was, was daar moontlik nie 'n kriminele advokaat van Columbus wat die saak voor die hof wou bring nie.
Meer aksie het plaasgevind in Maart 1986 toe drie taakmagte met 225 vliegtuie aan die Libiese kus vergader het vir maneuvers onder Operasie Prairie Fire. Op 24 Maart is ses SA-5-oppervlak-tot-lug-missiele vanaf 'n nuwe missielbasis by Surt gelanseer om F-14's te patrolleer. Geen Tomcats is egter getref nie, maar later die dag is nog missiele afgevuur. Ter weerwraak het 'n reeks stakings plaasgevind. Twee A-7E's van VA-81 het as lokwonde gedien vir die Libiese verdediging, terwyl nog twee A-7E's van VA-83 (alle A-7E's van die USS Saratoga gelanseer is) 'n radarplek naby Surt aangeval het met AGM-88A HARMs (High -snelheid teen stralingsmissiele). In die nag is 'n herhalingsuitstappie met dieselfde vliegtuig van dieselfde eskaders gevlieg. Terselfdertyd het A-6E's van VA-34 en VA-86 'n Libiese korvet met Harpoon-missiele aangeval en vermink. A-6 indringers het ook 'n missielwerf uitgeslaan wat vroeër op die Tomcats afgevuur het. Indringers van VA-85 het op 25 Maart nog 'n Libiese vaartuig met Harpoons laat sink. Tydens hierdie aanvalle het EA-6B Prowlers van VAQ-135 dekking gevlieg en Libiese lugverdediging belemmer.
Dit was slegs 'n voorsmakie van toekomstige dinge. Op 5 April 1986 ontplof 'n bom in 'n Berlynse nagklub wat deur Amerikaanse personeel besoek word, waarby twee mense dood is, waaronder 'n Amerikaanse diensman en 204 ander beseer is. Nadat Amerikaanse intelligensiebronne Libiese betrokkenheid voorgestel het, veral deur die Abu Nidal -organisasie, is nog 'n reeks aanvalle beplan as weerwraak, onder operasie El Dorado Canyon.
In die nag van 14/15 April 1986 is die El Dorado Canyon -lugaanvalle uitgevoer. 18 General Dynamics F-111-bomwerpers en vier elektroniese teenmaatreëls/EF-111A-vliegtuie het Engeland verlaat en, nadat hulle verskeie kere gevul het, die lughawe van Tripoli gebombardeer, 'n padda-opleidingsentrum by die Libiese vlootakademie en die nabygeleë Al Aziziyah-kaserne waar Qaddafi gereeld gebly het . Terwyl hierdie aanvalle plaasgevind het, het A-6E's, A-7E's en F/A-18's van die USS America en USS Coral Sea die Ls Jumahiriya-kaserne en die lughawe in Bengazi getref. Die ses betrokke A-7E's kom van VA-46 en VA-82, terwyl die A-6E's van VA-55 en VA-34 kom. EA-6 Prowler elektroniese oorlogvoervliegtuie van VAQ-135 en VMAQ-2 het ekstra ondersteuning gebied.
As gevolg van hierdie lugaanvalle is verskeie vervoervliegtuie, 'n paar MiG-23's en 'n paar helikopters op die grond op die twee lughawens vernietig. Die Franse ambassade, wat in 'n woongebied geleë is, is ook vernietig. Ongeveer 40 tot 100 mense is dood, waaronder Qaddafi se aangenome dogter en 'n tienermeisie wat uit Londen besoek het. Alhoewel die staking bedoel was om Kaddafi dood te maak, het hy die nag buite sy kaserne geslaap en is nie benadeel nie.
Na die aanval is die VSA ernstig gekritiseer omdat hulle Libië aangeval het, maar dit is nie duidelik of dit Qaddafi direk geraak het nie. Aan die einde van 1988 en vroeg in 1989 het hy sy finansiering van terreurgroepe gestaak, burgerlike vryhede bevry, beperkings op internasionale reise verminder en verhoudings met ander Afrika -leiers verbeter. Dit is onwaarskynlik dat Qaddafi sou buig vir Amerikaanse druk, maar hy het in elk geval begin hervorm en vandag het hy die meeste sanksies teen sy land laat vaar.
Teen Augustus 1983 het Manuel Antonio Noriega homself tot generaal bevorder en effektiewe beheer oor die regering van Panama verkry. Sedert die sestigerjare werk hy as informateur vir verskeie Amerikaanse intelligensie -agentskappe. Vanaf die middel van die sewentigerjare tot 1986 ontvang Noriega geld van die Central Intelligence Agency (CIA) en Pentagon vir sy informante-pligte. Terselfdertyd was hy 'n dubbele agent vir sowel die CIA as die intelligensie -agentskap van Kuba en was hy diep betrokke by dwelmhandel - reeds in 1971 het die Amerikaanse Buro vir Narkotika en Gevaarlike Dwelms voldoende bewyse gehad om Noriega aan te kla, maar wettig en diplomaties hindernisse, sowel as CIA -druk, het verhoed dat dit gebeur.
Alhoewel Noriega waardevol was vir die CIA, het sy gewildheid in Junie 1986 begin afneem toe bewyse van sy dwelmhandel, geldwassery en dubbele agentaktiwiteite aan die lig gekom het. Hy is ook daarvan verdink dat hy een van sy teenstanders, Hugo Spadafora, vermoor het. Toe Noriega in 1987 op burgerlike vryhede ingaan, het die Amerikaanse senaat 'n beroep op die Panamese regering gedoen om Noriega uit sy amp te verwyder. In Februarie 1988 is hy deur 'n federale groot jurie in Florida aangekla op dwelmkoste en vir geldwassery, maar hy bly aan bewind.
In Mei 1989 is daar verkiesings in Panama gehou, met Noriega se opposisiekandidaat, Guillermo Endara, as president verkies. Die Noriega -regering het die stemming egter nietig verklaar. Noriega bly aan die mag vasklou en onderdruk 'n militêre staatsgreep deur die Panamese weermag in Oktober 1989. Maar op 20 Desember 1989 het 24 000 Amerikaanse troepe Panama binnegeval en Endara as president geïnstalleer. Noriega is in Januarie 1990 gevange geneem en na die VSA gevlieg en is in April 1992 skuldig bevind op aanklag van dwelm- en rampokkery.
In hierdie offensief (die sewende keer dat die Verenigde State Panama sedert 1903 binnegeval het) het A-7D's van die 180ste Tactical Fighter Group van die Ohio National Guard aan die inval deelgeneem. Hulle was een van die Air National Guard -eenhede wat in Panama geroteer het om 'n krag teenwoordig te wees tydens 'n oefening genaamd 'Coronet Cove'. Die A-7D-afdeling was gebaseer op die Howard-lugmagbasis, net 45 minute van Panama City af.
Die Persiese Golf -tenkwa -oorlog
Op 22 September 1980 val Irak Iran binne oor grensoortredings en onenigheid oor wie die Shatt al Arab -waterweg tussen die twee lande moet beheer. Die Irakse president Saddam Hussein het geglo dat Iran baie swak was as gevolg van die Iraanse revolusie in 1979 en het gedink dat hy Iran vinnig sou oorwin as hy binnekort sou aanval. Grensoortredings en inmenging in elke land se binnelandse aangeleenthede het Saddam Hussein verder uitgelok om die land aan te val.
Namate die oorlog nog agt jaar voortgeduur het, het Irak se verdediging toenemend wanhopig geword. Irak het Iraanse skeepsvaart in die Persiese Golf begin aanval en in reaksie daarop het die Iraniërs Irakse gestuur en gestuur van Irak se ondersteuners soos Koeweit aangeval. Die USSR en die VSA is betrek in die groeiende 'tenkwa -oorlog' om hul olie -vervoer te beskerm en het gevolglik 'n paar vaartuie in die proses verloor.
Op 14 April 1988 is die fregat van die Oliver Hazard Perry-klas USS Samuel B Roberts beskadig toe dit 'n Iraanse myn tref. Die vloot, wie se USS Stark op 17 Mei 1987 deur die Irakezen aangeval is, besluit dat dit genoeg is en gaan vergeld. Op 18 April 1988 is Operation Praying Mantis uitgevoer. Twee eskaders A-7E's (VA-22 en VA-94) gebaseer op die USS Enterprise het deelgeneem aan stakings teen Iraanse olieplatforms en vlootvaartuie.Dit was van die laaste A-7E-eskaders wat nie deur die F/A-18 Hornet vervang is nie, maar in 1990 het Hornets hulle uiteindelik opgevolg.
Die oorlog tussen Iran en Irak het op 20 Augustus 1988 geëindig nadat tussen 300 000 en een miljoen mense dood en ongeveer twee miljoen beseer is. Die oorlog het byna niks bereik nie, aangesien die grens feitlik presies gestaan ​​het waar dit was toe konflik begin het. Dit was uiters vernietigend vir die ekonomieë van albei partye, met elke land met meer as $ 500 miljard se skade. Sowel Iran as Irak het hul aansienlike olie -rykdom vir bykans 'n dekade opgeoffer, en Irak moes swaar leen, veral by sy bondgenote op die Arabiese skiereiland. Die oorlog was 'n massiewe menslike tragedie, maar het min beriggewing in die pers gekry, veral in die onverskillige Weste, wat weinig simpatie met Iran of Irak gehad het. 'N Verdere gevolg was die rampspoedige inval van Irak in Koeweit in 1990.
Op 2 Augustus 1990 het Irakse magte Koeweit binnegeval om nog 'n grensgeskil te besleg en Koeweit se groot oliereserwes vas te lê. Koeweit is op 8 Augustus as die 19de provinsie van Irak geannekseer. Tussen Augustus en November 1990 het die Verenigde Nasies 'n reeks resolusies aangeneem waarin geëis word dat Irakse magte teen 15 Januarie 1991 uit Koeweit moet onttrek. 'N Multinasionale koalisiemag met ongeveer 500 000 personeel (hoofsaaklik uit die Verenigde State, Saoedi -Arabië, die Verenigde Koninkryk, Egipte, Sirië en Frankryk) is teen die Irakse weermag vergader. Hierdie opbou, genaamd Operation Desert Shield, was oorspronklik bedoel om Saoedi-Arabië te beskerm teen verdere aanvalle.
Op 17 Januarie 1991, 24 uur nadat die sperdatum verstryk het, het die koalisiemag Irakse teikens in Koeweit aangeval onder Operasie Desert Storm. Daar was ses Amerikaanse draergevegsgroepe in die Persiese Golf met twee eskaders A-7E's. Dit was VA-46 en VA-72 aan boord van die USS John F Kennedy en was die laaste A-7E-eskader in diens in die voorste linies. Hulle het aksie gesien vanaf die begin van die konflik. Voor dagbreek op 17 Januarie het 16 A-7E's van hierdie twee eskaders met AGM-88 HARMs radarplekke in en om Bagdad aangeval. Die volgende dag het A-7E's AGM-62 Walleye II-missiele op verskillende teikens afgevuur, en die dag daarna het hulle 'n aantal AGM-84E SLAM's op Irakse teikens gelanseer. Die volgende twee weke het aanvalle deur hierdie twee eskaders op teikens in beide Irak en Koeweit plaasgevind, wat vliegvelde, spoorweë, ammunisie-depots, Irakse Republikeinse wagposisies en vermoedelike Scud-oppervlak-tot-oppervlak-raketposisies insluit. A-7E's het ook gedien as lug-tot-lug-tenkwaens.
Teen die tyd dat die oorlog geëindig het, het A-7E's 725 soorte gevlieg wat gemiddeld 4,3 uur elk was, wat ongeveer 3 100 gevegvlugure aangeteken het. Geen A-7's het verlore geraak tydens vyandelike optrede nie, maar een is onherstelbaar beskadig nadat sy neusrat tydens 'n draagdek gelanseer het. A-7E's het tydens die konflik 'n baie hoë operasionele koers gehad, met slegs een uitstappie wat gekanselleer is en 'n baie indrukwekkende voltooiingskoers van 99,7 persent behaal het. VA-46 en VA-72 keer terug na Cecil Field, Florida, en word op 23 Mei 1991 uit diens gestel.
Na die einde van die eerste Golfoorlog het die oorblywende A-7E's vinnig afgetree. Die laaste bekendstelling van die A-7E-vervoerder het op 27 Maart 1991 plaasgevind en die laaste eskader wat die tipe bedryf het (VA-46 en VA-72) is formeel ontbind op 30 Mei 1991. Daarna was die enigste Amerikaanse Corsair II's wat nog steeds vlieg, meestal twee -sitplekke wat saam met VAQ-33 by NAS Key West, VAQ-34 by NAS Patuxent River diens doen, asook diegene met die Naval Strike Warfare Center by NAS Fallon. Hulle is op 1 April 1992 onttrek en teen November 1994 is almal uit diens geneem. Die meeste van die Navy A-7's is by AMARC gestoor, vanwaar sommige na Griekeland, Portugal en Thailand oorgeplaas is. Daar is nog 'n paar honderd A-7's by AMARC beskikbaar vir buitelandse militêre verkope. Ongeveer 36 A-7B's, drie A-7D's, 167 A-7E's en 20 A-7K's is by die sentrum afgelewer. Die vliegtuig word ondersteun deur Northrop Grumman, wat Vought in 1994 oorgeneem het.
In meer as 23 jaar diens in die frontlinie tussen 1968 en 1991 met die Amerikaanse lugmag en vloot, het A-7's meer as vyf miljoen vliegure aangemeld. Die Corsair II was een van die mees koste-effektiewe vliegtuie in hul voorraad en een van hul mees bekwame, doeltreffende en akkurate aanvalsvliegtuie. Die A-7 het ook 'n baie lae gevegsverlies en 'n lae ongeluksyfer gehad. Dit was ook maklik om te vlieg en was baie geliefd onder sy vlieëniers. Alhoewel die A -7 uit die Amerikaanse diens getree het, vlieg dit steeds - byna vyftig jaar na sy eerste vlug.
Jerusalem is vernietig (vir die eerste keer)
Alhoewel die koninkryk van Juda die lot van die noordelike koninkryk vrygespring het toe die Assiriërs deurkom, was hulle nie so gelukkig toe die volgende groot, slegte ryk in die stad gekom het nie. Een van die grootste rampe in die Joodse geskiedenis het plaasgevind in 587 VHJ, toe Nebukadnesar, koning van die Neo-Babiloniese Ryk, die stad Jerusalem verwoes, Salomo se tempel verwoes en die mense van Juda in ballingskap verdryf het.
Volgens die Encyclopedia Britannica het die eerste Babiloniese beleg van Jerusalem 'n dekade vroeër plaasgevind en die Judaïstiese koning Jojachin van die troon afgehaal en vervang met 'n marionetmonarg wat beheer word deur die Babiloniërs, Jojagin se oom Sedekia. Nadat Sedekia egter met die hulp van die Egiptenare in opstand gekom het teen die Babiloniërs, het Nebukadnesar teruggekeer en die stad verwoes na 'n maande lange beleg waarin die mense van Jerusalem baie gely het van honger en dors, soos beskryf in die Klaaglied.
Nadat die stad en die tempel vernietig is, is die meeste Jode in Palestina met geweld na Babilon gedeporteer, waar hulle ongeveer 50 tot 70 jaar lank aangehou is, afhangende van die bron. Volgens die profeet Jeremia het slegs 'n paar van die armste mense van Jerusalem in die stad oorgebly om die land te versorg. Die Joodse burgers wat na die ballingskap in Babilon gebly het, het die eerste permanente gemeenskappe gevorm van wat as die Joodse Diaspora bekend sou staan.
A & ampW het sy 50ste bestaansjaar gevier.
A & amp W Root Beer het in bottels en blikkies beskikbaar geword.
A & ampWW Root Beer het in bottels en blikkies beskikbaar geword.
Rooty the Great Root Bear ™ is gebore.
Die 100ste internasionale restaurant is in Thailand geopen.
In samewerking met A & ampW se 80ste bestaansjaar, is die grootste Root Beer Float ter wêreld geskep. 2,562,5 liter wortelbier is gebruik om die wêreldrekord te breek.
100% regte Wisconsin -wit Cheddar -kaasblare is bekendgestel.
'N GROOT AMERIKAANSE MERK
A & ampW is gekoop deur 'n groep plaaslike en internasionale A & ampW Franchise Partners.
2019 & amp verder - DIE TOEKOMS IS NOU
A & ampW vier sy 100ste bestaansjaar. Daar is ongeveer 1 000 restaurante (en amp -telling) in die Amerikaanse en internasionale markte.
Die vroegste sekere voorouer van "A" is aleph (ook 'aleph' geskryf), die eerste letter van die Fenisiese alfabet,  wat geheel en al uit medeklinkers bestaan ​​het (daarom word dit ook 'n abjad genoem om dit te onderskei van 'n ware alfabet). Op sy beurt was die voorouer van aleph moontlik 'n piktogram van 'n oskop in die proto-Sinaïtiese skrif  beïnvloed deur Egiptiese hiërogliewe, gestileer as 'n driehoekige kop met twee horings uitgestrek.
Nog 'n Blackletter A.
Moderne Romeinse A.
Moderne kursief A.
Moderne skrif A
Toe die ou Grieke die alfabet aanneem, het hulle geen nut gehad vir 'n letter om die glottale stop voor te stel nie - die konsonantgeluid wat die letter in Fenicies en ander Semitiese tale aangedui het, en dit was die eerste foneem van die Feniciese uitspraak van die letter - so hulle gebruik hul weergawe van die teken om die klinker / a / voor te stel, en noem dit met die soortgelyke naam alfa. In die vroegste Griekse inskripsies na die Griekse donker eeue, wat uit die 8ste eeu vC dateer, rus die letter op sy sy, maar in die Griekse alfabet van latere tye lyk dit oor die algemeen na die moderne hoofletter, hoewel baie plaaslike variëteite deur die verkorting van een been, of deur die hoek waarteen die dwarslyn gestel word.
Die Etruskers het die Griekse alfabet na hul beskawing op die Italiaanse skiereiland gebring en die letter onveranderd gelaat. Die Romeine het later die Etruskiese alfabet aangeneem om die Latynse taal te skryf, en die daaropvolgende letter is bewaar in die Latynse alfabet wat gebruik sou word om baie tale te skryf, insluitend Engels.
Gedurende die Romeinse tyd was daar baie verskillende vorme van die letter "A". Eerstens was die monumentale of lapidêre styl, wat gebruik is by inskrywing op klip of ander "permanente" media. Daar is ook 'n leerstyl wat gebruik word vir alledaagse of utilitêre skryfwerk, wat op meer bederfbare oppervlaktes gedoen is. As gevolg van die 'bederfbare' aard van hierdie oppervlaktes, is daar nie soveel voorbeelde van hierdie styl as die monumentale nie, maar daar is nog steeds baie voorbeelde van verskillende tipes kursiewe, soos majuscule cursive, minuscule cursive en semicursive min. Daar was ook variante wat tussen die monumentale en kursiewe style tussenin was. Die bekende variante sluit in die vroeë semi-onsisiële, die onsisiële en die latere semi-onbeduidende. 
Aan die einde van die Romeinse Ryk (5de eeu nC) het verskeie variante van die lopende minuscule deur Wes -Europa ontwikkel. Hieronder was die semikursiewe minuscule van Italië, die Merowingiese skrif in Frankryk, die Visigotiese skrif in Spanje en die Insulêre of Anglo-Ierse semi-onsiel of Angelsaksiese majuscule van Groot-Brittanje. Teen die 9de eeu was die Caroline-skrif, wat baie soortgelyk was aan die huidige vorm, die belangrikste vorm wat in boekmaak gebruik is, voor die koms van die drukpers. Hierdie vorm is verkry deur 'n kombinasie van vorige vorms. 
15de-eeuse Italië het die vorming van die twee hoofvariante gevind wat vandag bekend is. Hierdie variante, die Kursief en Roman vorms, is afgelei van die Caroline Script -weergawe. Die kursiewe vorm, ook genoem skrif a, word gebruik in die meeste huidige handskrifte en bestaan ​​uit 'n sirkel en 'n vertikale streep. Dit ontwikkel stadig uit die vorm van die vyfde eeu wat lyk soos die Griekse letter tau in die hande van die Middeleeuse Ierse en Engelse skrywers.  Die Romeinse vorm word in die meeste gedrukte materiaal gebruik; dit bestaan ​​uit 'n klein lus met 'n boog daaroor ("a").  Beide kom van die majuscule (hoofletter) vorm. In die Griekse handskrif was dit algemeen om die linkerbeen en die horisontale streep in 'n enkele lus te verbind, soos blyk uit die weergawe wat ons nie sien nie. Baie lettertipes het die regterbeen dan vertikaal gemaak. In sommige hiervan het die serif wat die regterbeenslag begin het, ontwikkel tot 'n boog, wat tot die gedrukte vorm gelei het, terwyl dit in ander laat val het, wat die moderne handgeskrewe vorm tot gevolg gehad het. Grafiese ontwerpers verwys na die Kursief en Roman vorm as onderskeidelik "enkeldekker a" en "dubbeldekker a".
Kursief word algemeen gebruik om klem te beklemtoon, of meer algemeen om een ​​deel van 'n teks van die res te onderskei (in Romeinse tipe). Daar is 'n paar ander gevalle behalwe kursief waar skrif a ("ɑ"), ook Latynse alfa genoem, word gebruik in teenstelling met Latynse "a" (soos in die Internasionale Fonetiese Alfabet).
Die Spesiale Lugdiens begin in Julie 1941, tydens die Tweede Wêreldoorlog, met 'n onortodokse idee en plan van luitenant David Stirling (van die Skotse wagte), wat saam met kommando nr. 8 (wagte) gedien het. Sy idee was dat klein spanne parachute-opgeleide soldate agter vyandelike lyne sou opereer om intelligensie te bekom, vyandelike vliegtuie te vernietig en hul toevoer- en versterkingsroetes aan te val. Na 'n vergadering met generaal-majoor Neil Ritchie, die adjunk-stafhoof, is 'n afspraak met die nuwe opperbevelhebber in die Midde-Ooste, generaal Claude Auchinleck, toegestaan. Auchinleck hou van die plan en dit is onderskryf deur die Army Command. Destyds was daar reeds 'n misleiding -organisasie in die Midde -Ooste, wat 'n fantasie -lugbrigade wou skep wat 'n bedreiging vir vyandelike beplanning sou wees. Hierdie bedrogseenheid is die naam K Detachment Special Air Service Brigade, en dus is Stirling se eenheid aangewys as L Detachment Special Air Service Brigade.
Die mag bestaan ​​aanvanklik uit vyf offisiere en 60 ander geledere.  Na uitgebreide opleiding by die Kabrit -kamp, ​​langs die Nyl, het L Detachment sy eerste operasie, Operation Squatter, onderneem. Hierdie valskermval agter Axis -lyne is geloods ter ondersteuning van Operation Crusader. Gedurende die nag van 16/17 November 1941 het L Detachment vliegvelde in Gazala en Timimi aangeval. As gevolg van weerstand teen die as en ongunstige weersomstandighede, was die missie 'n ramp met 22 mans wat doodgemaak of gevange geneem is (een derde van die mans).  Gegee 'n tweede geleentheid L Detachment het mans gewerf uit Layforce Commando, wat besig was om te ontbind. Hulle tweede missie was meer suksesvol deur die Long Range Desert Group (LRDG), hulle het drie vliegvelde in Libië aangeval en 60 vliegtuie vernietig sonder verlies. 
In Oktober 1941 het David Stirling die mans gevra om idees te bedink vir insigne -ontwerpe vir die nuwe eenheid. Bob Tait, wat Stirling vergesel het tydens die eerste aanval, het die wen -inskrywing opgelewer: die vlammende swaard van Excalibur, die legendariese wapen van koning Arthur. Hierdie motief sou later verkeerdelik as 'n gevleuelde dolk geïnterpreteer word. Met betrekking tot leuse, is "Strike and Destroy" verwerp as te stomp. 'Daal tot opwaarts' lyk onvanpas, aangesien valskermspring nie meer die primêre vervoermetode was nie. Uiteindelik het Stirling besluit oor 'Who Dares Wins', wat blykbaar die regte balans van dapperheid en vertroue gevind het. SAS -patroon valskermvlerke, ontwerp deur luitenant Jock Lewes en het die vlerke van 'n karabakwer met 'n valskerm uitgebeeld. Die vlerke moes met die regterskouer gedra word na afloop van die valskermoefening. Na drie missies is dit op die linkerbors bo medaljielintjies gedra. Die vleuels, het Stirling opgemerk, "is op hul eie as medaljes behandel." 
Hul eerste sending in 1942 was 'n aanval op Bouerat. Deur die LRDG vervoer, het hulle ernstige skade aan die hawe, petroltenks en stoorgeriewe aangerig.  Dit is in Maart opgevolg deur 'n aanval op die Benghazi-hawe met 'n beperkte sukses, hoewel die aanvalstog 15 vliegtuie by Al-Berka beskadig het.  Die aanvalle op Kreta in Junie 1942 by Heraklion, Kasteli, Tympaki en Maleme het aansienlike skade aangerig, maar van die aanvallende mag by Heraklion het slegs majoor George Jellicoe teruggekeer.  In Julie 1942 het Stirling bevel gegee oor 'n gesamentlike SAS/LRDG -patrollie wat aanvalle op die vliegvelde Fuka en Mersa Matruh uitgevoer het waarin 30 vliegtuie vernietig is. 
September 1942 was 'n besige maand vir die SAS. Hulle is hernoem tot die eerste SAS -regiment en het bestaan ​​uit vier Britse eskaders, een Free French Squadron, een Griekse eskader en die Special Boat Section (SBS). 
Operasies waaraan hulle deelgeneem het, sluit in Operasie -ooreenkoms en die afleidingsaanval Operasie Bigamy. Bigamy, wat gelei is deur Stirling en ondersteun deur die LRDG, was 'n poging tot 'n grootskaalse aanval op Benghazi om die hawe en opbergingsfasiliteite te vernietig en die vliegvelde by Benina en Barce aan te val.  Hulle is egter ontdek ná 'n botsing by 'n padblokkade. Omdat die element van verrassing verlore was, het Stirling besluit om nie met die aanval voort te gaan nie en beveel om terug te trek.  Ooreenkoms was 'n gesamentlike operasie deur die SAS en die LRDG wat 'n inlaat by Mersa Sciausc moes beslag lê vir die hoofmag om oorsee te land. Die SAS het die vyandelike verdediging wat deur Duitssprekende lede van die Special Interrogation Group bygestaan ​​is, suksesvol ontduik en Mersa Sciausc gevange geneem. Die hooflanding het misluk, deur 'n swaar masjiengeweer wat die landingsmag en die SAS/LRDG -mag genoodsaak het om oor te gee.  Operasie Anglo, 'n aanval op twee vliegvelde op die eiland Rhodes, waarvandaan slegs twee mans teruggekeer het. Die oorlewende SBS -manne moes vier vliegtuie, 'n brandstofstorting en talle geboue vernietig en moes vier dae lank op die platteland wegkruip voordat hulle die wagende duikboot kon bereik.  [Nota 1]
David Stirling, wat destyds deur die Duitsers soms die 'Phantom Major' genoem is, [ aanhaling nodig ] is in Januarie 1943 in die Gabès-gebied gevang deur 'n spesiale anti-SAS-eenheid wat deur die Duitsers opgerig is.  Hy het die res van die oorlog as 'n krygsgevangene deurgebring en talle kere ontsnap voordat hy na die sogenaamde 'ontsnappingsbewyse' Colditz -kasteel verhuis is.  Hy is vervang as bevelvoerder 1st SAS deur Paddy Mayne.  In April 1943 is die eerste SAS onder die bevel van Mayne en die Spesiale Boot -eskader onder bevel van George Jellico herorganiseer in die Spesiale Raiding Squadron.  Die Spesiale Boot -eskader het vir die res van die oorlog in die Egeïese See en die Balkan gewerk en is in 1945 ontbind.
Die Spesiale Raiding Squadron was die hoof van die inval in Sicilië, Operasie Husky en het meer 'n kommandorol gespeel oor die Italiaanse kuslyn, waaruit hulle groot verliese by Termoli gely het.  Na Sicilië dien hulle in Italië by die nuutgestigte 2de SAS, 'n eenheid wat in Mei 1943 in Algerië gestig is deur Stirling se ouer broer, luitenant -kolonel Bill Stirling. 
Die 2de SAS het reeds deelgeneem aan operasies ter ondersteuning van die geallieerde landings op Sicilië. Operasie Narcissus was 'n aanval deur 40 lede van 2nd SAS op 'n vuurtoring aan die suidoostelike kus van Sicilië. Die span het op 10 Julie geland met die doel om die vuurtoring en die omliggende hoë grond vas te vang. Operation Chestnut het twee spanne van tien mans elk, wat die nag van 12 Julie in die noorde van Sicilië geval het, betrek om kommunikasie, vervoer en die vyand in die algemeen te ontwrig.
Op die vasteland van Italië was hulle betrokke by Operasie Begonia, wat die eweknie van die amfibiese operasie Jonquil was. Van 2 tot 6 Oktober 1943 het 61 mans 'n valskerm tussen Ancona en Pescara geval. Die doel was om ontsnapte krygsgevangenes in die binneland op te spoor en op strandplekke bymekaar te maak vir onttrekking. Begonia het die binnelandse valskerm met 2de SAS laat val. Jonquil het vier strandpartytjies op die see van 2nd SAS gehou met die Free French SAS -eskader as beskerming. Operation Candytuft was 'n aanval deur 2nd SAS op 27 Oktober. Met 'n boot aan die oostkus van Italië tussen Ancona en Pescara, sou hulle spoorbruggies vernietig en agterste gebiede ontwrig.
Teen die einde van die jaar het die Spesiale Raiding Squadron teruggekeer na hul vorige titel 1st SAS en is saam met 2nd SAS uit Italië teruggetrek en onder bevel van die 1st Airborne Division geplaas. 
In Maart 1944 keer die 1ste en 2de SAS -regimente terug na die Verenigde Koninkryk en sluit hulle aan by 'n nuutgestigte SAS -brigade van die Army Air Corps.Die ander eenhede in die Brigade was die Franse 3de en 4de SAS, die Belgiese 5de SAS- en F -eskader wat verantwoordelik was vir seine en kommunikasie, die brigade -bevelvoerder was brigadier Roderick McLeod.  Die brigade is beveel om hul beige SAS -barette te ruil vir die maroen -valskermberet en skouertitels vir 1, 2, 3 en 4 SAS in die Airborne -kleure gegee. Die Franse en Belgiese regimente het ook die Pegasus -armwapen op die lug gedra.  Die brigade het nou 'n opleidingstydperk begin vir hul deelname aan die Normandie -inval. Hulle is verhinder om operasies uit te voer tot na die aanvang van die inval deur die 21ste weermaggroep. Hulle taak was toe om te keer dat Duitse versterkings die voorste linie bereik,  deur agter die lyne te valskerm om die Franse verset by te staan. 
Ter ondersteuning van die inval het 144 mans van die eerste SAS tussen Junie en September deelgeneem aan Operasie Houndsworth, in die omgewing van Lyon, Chalon-sur-Saône, Dijon, Le Creusot en Parys.  Terselfdertyd het 56 mans van 1st SAS ook deelgeneem aan Operation Bulbasket in die Poitiers -omgewing. Hulle het wel sukses behaal voordat hulle verraai is. Omring deur 'n groot Duitse mag, is hulle gedwing om later uiteen te gaan. Daar is ontdek dat 36 mans vermis is en dat 32 van hulle deur die Duitsers gevang en tereggestel is. 
Middel Junie het 178 man van die Franse SAS en 3 000 lede van die Franse verset aan Operasie Dingson deelgeneem. Hulle is egter gedwing om te verdwyn nadat hul kamp deur die Duitsers aangeval is.  Die Franse SAS was ook betrokke by Operation Cooney, Operation Samwest en Operation Lost gedurende dieselfde tydperk. 
In Augustus was 91 mans van die 1ste SAS betrokke by Operasie Loyton. Die span het die ongeluk gehad om in die Vosges -berge te beland in 'n tyd toe die Duitsers voorberei het om die Belfort -gaping te verdedig. As gevolg hiervan het die Duitsers die span in die wiele gery. Die span het ook gebuk gegaan onder swak weer wat lugaanvulling verhoed het. Uiteindelik het hulle in kleiner groepe ingebreek om terug te keer na hul eie lyne. Tydens die ontsnapping is 31 mans gevang en tereggestel deur die Duitsers.
Ook in Augustus het mans van 2nd SAS saam met die verset vanuit die woudbase in die Rennes -gebied opereer. Lugaanvoer was volop en die weerstand het saamgewerk, wat tot bloedbad gelei het. Die 2de SAS het in net minder as ses weke van die Loire af na die woude van Darney na Belfort gery. 
Teen die einde van die jaar is manne van die 2de SAS in 'n valskerm in Italië geval om saam met die Italiaanse verset te werk in Operasie Tombola, waar hulle gebly het totdat Italië bevry is.  Op 'n stadium was vier groepe aktief, diep agter vyandelike lyne wat afval op vliegvelde gelê het, konvooie aangeval en treine ontspoor. Teen die einde van die veldtog is Italiaanse guerrillas en ontsnapte Russiese gevangenes ingeroep by 'n 'Allied SAS Bataljon' wat die Duitse hoofkommunikasielande tref. 
In Maart het die voormalige bevelvoerder van Chindit, brigadier Mike Calvert, die bevel oor die brigade oorgeneem.  Die 3de en 4de SAS was in April betrokke by Operation Amherst. Die operasie het begin met die daling van 700 man die nag van 7 April. Die spanne het versprei om sleutelgeriewe teen die Duitsers te vang en te beskerm. Hulle het Bergen-Belsen op 15 April 1945 teëgekom. 
Majoor Roy Farran en 2de SAS was nog steeds in Italië in Operasie Tombola en het 'n klopjag uitgevoer op 'n Duitse korps se hoofkwartier in die Po -vallei, wat daarin geslaag het om die stafhoof van die korps te vermoor. 
Die Tweede Wêreldoorlog in Europa eindig op 8 Mei en teen daardie tyd het die SAS -brigade 330 slagoffers gely, maar dit het 7 733 mense doodgemaak of gewond en 23 000 van hul vyande gevange geneem.  Later dieselfde maand is 1ste en 2de SAS na Noorweë gestuur om die 300,000-sterk Duitse garnisoen te ontwapen en 5de SAS was in Denemarke en Duitsland vir teen-intelligensie-operasies.  Die brigade is kort daarna afgebreek. In September is die Belgiese 5de SAS aan die gereformeerde Belgiese leër oorhandig. Op 1 Oktober is die 3de en 4de Franse SAS aan die Franse weermag oorhandig en op 8 Oktober word die Britse 1ste en 2de SAS -regimente ontbind. 
Aan die einde van die oorlog kon die Britse regering geen behoefte aan 'n SAS-tipe regiment sien nie, maar in 1946 is besluit dat daar 'n langtermyn kommando of SAS-eenheid vir diepe penetrasie nodig was. 'N Nuwe SAS -regiment is opgerig as deel van die territoriale leër.  Die regiment wat gekies is om die SAS -mantel aan te pak, was die Artists Rifles.  Die nuwe 21 SAS -regiment het op 1 Januarie 1947 ontstaan ​​en het die hoofkwartier van die Artists Rifles by Dukes Road, Euston, oorgeneem. 
In 1950 het die SAS 'n eskader opgerig om in die Koreaanse Oorlog te veg. Na drie maande se opleiding is hulle ingelig dat die eskader immers nie in Korea nodig sou wees nie, maar in plaas daarvan gestuur om in die Maleise noodgeval te dien. By aankoms in Malaya het die eskader onder bevel van die SAS Brigade se bevelvoerder, Mike Calvert, gekom. Hulle het B-eskader geword, Maleise verkenners (SAS),  die ander eenhede was A-eskader, wat gevorm is uit 100 plaaslike vrywilligers meestal uit die Tweede Wêreldoorlog SAS en Chindits en C-eskader wat gevorm is uit vrywilligers uit Rhodesië, die sg. 'Happy Hundred'. Teen 1956 is die regiment vergroot tot vyf eskaders met die toevoeging van D -eskader en die valskerm -regiment -eskader.   Na drie jaar diens het die Rhodesiërs teruggekeer huis toe en is hulle vervang deur 'n Nieu -Seelandse eskader. 
'N Eskader was gebaseer op Ipoh terwyl B en C eskaders in Johore was. Tydens opleiding het hulle baanbrekerswerk in die tegnieke van heraanbod per helikopter gemaak en ook 'n veldtog "Hearts and Minds" opgestel om die plaaslike bevolking te oorwin met mediese spanne wat van dorp tot dorp gaan en siekes behandel. Met die hulp van Iban -spoorsnyers van Borneo het hulle kundiges geword om in die oerwoud te oorleef.  In 1951 het die Maleise Scouts (SAS) suksesvol genoeg manne gewerf om 'n regimentêre hoofkwartier, 'n hoofkwartier en vier operasionele eskaders met meer as 900 man te vorm.  Die regiment moes die terroriste soek, vind, herstel en dan vernietig en verhoed dat hulle in beskermde gebiede infiltreer. Hulle taktiek sou langafstandpatrollies wees, hinderlaag en die opsporing van die terroriste na hul basisse.  Die SAS -troepe het vaardighede in boomspring opgelei en opgedoen, wat die valskerm in die dik oerwoud insluit en die valskerm op die takke laat vang, die valskermspringer het homself daarna losgemaak en met tou op die grond laat sak.  Die gebruik van opblaasbote vir patrollering van riviere, oerwoudgevegtegnieke, sielkundige oorlogvoering en terughouding van terroristevoorrade.  Calvert is in 1951 teruggeskakel na die Verenigde Koninkryk en vervang deur luitenant-kolonel John Sloane. 
In Februarie 1951 het 54 mans van B -eskader die eerste valskermval in die veldtog uitgevoer tydens Operasie Helsby, 'n groot offensief in die rivier die Perak - Belum -vallei, net suid van die Thaise grens. 
Die behoefte aan 'n gereelde SAS -regiment van die weermag is erken, en daarom is die Maleise Verkenners (SAS) herdoop tot 22 SAS -regiment en formeel in 1952 by die weermaglys gevoeg.  B -eskader is egter ontbind, wat net A- en D -eskaders agterlaat in diens.  
In 1958 kry die SAS 'n nuwe bevelvoerder, luitenant-kolonel Anthony Deane-Drummond.  Die Maleisiese noodgeval was besig om te beëindig, sodat die SAS twee eskaders van Malaya gestuur het om in Oman te help. In Januarie 1959 verslaan A Squadron 'n groot Guerrilla -mag op die Sabrina -plato. Dit was 'n oorwinning wat vanweë politieke en militêre sensitiwiteit van die publiek gehou is. 
Nadat Oman 22 SAS -regiment na die Verenigde Koninkryk teruggeroep is, was die eerste keer dat die regiment daar gedien het sedert dit gestig is. Die SAS was aanvanklik in die kaserne in Malvern Worcestershire voordat hulle in 1960 na Hereford verhuis het.  Net hiervoor is die derde SAS -regiment gevorm en net soos 21 was SAS deel van die territoriale leër. 23 SAS -regiment is gevorm deur die hernoeming van die Joint Reserve Reconnaissance Unit, wat self M.I.9 opgevolg het via 'n reeks eenhede (POW Rescue, Recovery and Interrogation Unit, Intelligence School 9 en die Joint Reserve POW Intelligence Organization). Agter hierdie verandering was die besef dat passiewe netwerke van ontsnappingslyne min plek in die Koue Oorlog gehad het en dat personeel agter die lyne voortaan deur spesiaal opgeleide eenhede gered sou word. 
Die regiment is na Borneo gestuur vir die konfrontasie tussen Indonesië en Maleisië, waar hulle die taktiek aangeneem het om tot 20 kilometer (12 myl) oor die Indonesiese grens te patrolleer en die plaaslike stamgenoot gebruik het vir die insameling van intelligensie.  Die troepe het soms vyf maande lank in die inheemse stamme se dorpe gewoon en sodoende hul vertroue gekry. Dit behels respek vir die Hoofman, gee geskenke en bied mediese behandeling aan siekes. 
In Desember 1963 gaan die SAS op die offensief, nou onder bevel van luitenant-kolonel John Woodhouse, en neem 'n "skiet en skiet" -beleid om SAS-ongevalle tot die minimum te beperk.  Hulle is aangevul deur die toevoeging tot hul sterkte van die Guards Independent Parachute Company en later die Gurkha Independent Parachute Company.  In 1964 word Operasie Claret begin, met soldate wat uit die infanterieregimente in die teater gekies is, onder SAS-bevel geplaas en bekend as "Killer Groups". Hierdie groepe sou die grens oorsteek en tot 18 kilometer deurdring en die opbou van die Indonesiese leër ontwrig, wat die Indonesiërs dwing om van die grens af weg te gaan.  Verkenningspatrollies is gebruik om vyandelike gebied binne te gaan om toevoerroetes, vyandelike plekke en vyandelike bootverkeer te identifiseer. Kaptein Robin Letts is bekroon met die Militêre Kruis vir sy rol in die leiding van 'n verkenningspatrollie wat in April 1965 die vyand naby Babang Baba in 'n hinderlaag belemmer het.  Die Borneo -veldtog het die Britte 59 vermoor, 123 gewondes, vergeleke met die Indonesiese 600 dood.  In 1964 is B-eskader her gevorm uit 'n kombinasie van voormalige lede wat nog by die regiment was en nuwe rekrute. 
Die SAS keer terug na Oman in 1970. Die Marxisties-beheerde Suid-Jemen-regering ondersteun 'n opstand in die Dhofar-streek wat bekend staan ​​as die Dhofar-rebellie.  Onder die sambreel van 'n British Army Training Team (BATT) het die SAS die plaaslike Firquts gewerf, opgelei en beveel. Firquts was plaaslike stamgenote en het onlangs vyandelike soldate oorgegee. Hierdie nuwe veldtog eindig kort na die Slag van Mirbat in 1972, toe 'n klein SAS -mag en Firquts 250 Adoo -guerrillas verslaan het. [ aanhaling nodig ]
In 1969 het D Squadron 22 SAS vir net meer as 'n maand na Noord -Ierland ontplooi. Die SAS keer in 1972 terug toe 'n klein aantal mans betrokke was by die insameling van intelligensie. Die eerste eskader wat ten volle toegewy was aan die provinsie was in 1976 en teen 1977 was twee eskaders in Noord -Ierland werksaam.  Hierdie eskaders gebruik goed bewapende geheime patrollies in ongemerkte burgermotors. Binne 'n jaar is vier terroriste gedood of gevang en nog ses gedwing om suid na die Republiek te trek.  Daar word ook geglo dat lede van die SAS in die 14 Intelligence Company in Noord -Ierland gedien het. 
Die eerste operasie wat aan die SAS toegeskryf is, was die arrestasie van Sean McKenna op 12 Maart 1975. McKenna beweer dat hy in 'n huis net suid van die Ierse grens geslaap het toe hy in die nag deur twee gewapende mans wakker gemaak en oor die grens gedwing is, terwyl die SAS beweer dat hy dronk in 'n veld gevind is.  Hulle tweede operasie was op 15 April 1976 met die arrestasie en moord op Peter Cleary. Cleary, 'n personeeloffisier van die IRA, is deur vyf soldate in 'n veld aangehou terwyl hy gewag het op 'n helikopter om te land. Terwyl vier mans die vliegtuig ingelei het, het Cleary met sy wag begin worstel, probeer om sy geweer vas te gryp en is geskiet. 
Die SAS keer in 1976 terug na Noord -Ierland en werk deur die hele provinsie. In Januarie 1977 is Seamus Harvey, gewapen met 'n haelgeweer, tydens 'n SAS -hinderlaag dood.  Op 21 Junie het ses mans van die G -eskader 'n hinderlaag gelê by vier IRA -mans wat 'n bom by 'n regeringsgebou geplant het, drie IRA -lede is doodgeskiet, maar hul bestuurder het daarin geslaag om te ontsnap.  Op 10 Julie 1978 was John Boyle, 'n sestienjarige Katoliek, besig om 'n ou begraafplaas naby sy gesin se plaas in County Antrim te ondersoek toe hy 'n wapenkas ontdek. Hy het sy pa vertel wat die inligting aan die Royal Ulster Constabulary (RUC) deurgegee het. Die volgende oggend besluit Boyle om te sien of die gewere verwyder is en word hy doodgeskiet deur twee SAS -soldate wat onder die dekmantel gewag het.  In 1976 Nuusweek het ook berig dat agt SAS -mans vermoedelik in die Republiek Ierland gearresteer is as gevolg van 'n navigasiefout. Dit is later onthul dat hulle 'n voorlopige Ierse Republikeinse leër -eenheid agtervolg het. 
Die vroeë suksesse van die SAS het gelei tot toenemende paranoia in die Republikeinse kringe, terwyl die PIRA op soek was na informante wat volgens hulle seker in hul midde was.  Op 2 Mei 1980 word kaptein Herbert Westmacott die hoogste lid van die SAS wat in Noord-Ierland vermoor is.  Hy was in bevel van 'n agt-man gewone patrollie-SAS-patrollie wat deur die Royal Ulster Constabulary in kennis gestel is dat 'n IRA-wapenspan 'n huis in Belfast oorgeneem het.  'n Motor met drie SAS -mans het na die agterkant van die huis gegaan, en 'n ander motor met vyf SAS -mans het na die voorkant van die huis gegaan.  Toe die SAS aan die voorkant van die huis aankom, het die IRA -eenheid met 'n M60 -masjiengeweer losgebrand en kaptein Westmacott in die kop en skouer getref en hom onmiddellik doodgemaak.  Die oorblywende SAS -manne aan die voorkant skiet terug, maar word gedwing om terug te trek.   Een lid van die IRA -span is deur die SAS aan die agterkant van die huis aangekeer, terwyl hy die eenheid se ontsnapping in 'n vervoerwa voorberei het, terwyl die ander drie IRA -lede binne die huis gebly het.  Meer lede van die veiligheidsmagte is na die toneel ontplooi, en na 'n kort beleg het die oorblywende lede van die IRA -eenheid oorgegee.  Na sy dood is Westmacott postuum toegeken aan die Militêre Kruis vir dapperheid in Noord -Ierland gedurende die tydperk 1 Februarie 1980 tot 30 April 1980.  Sommige bronne sê dat die terroriste 'n wit vlag voor die beleg gewaai het in 'n poging om mislei die SAS -patrollie om te dink dat hulle oorgee. 
Die SAS -regiment het hul operasionele fokus op Noord -Ierland uitgebrei, met 'n klein element bekend as die Ulster Troop, wat permanent in Noord -Ierland gestasioneer was om spesialisondersteuning aan die Britse weermag en die RUC te bied. Die groep bestaan ​​uit ongeveer 20 operateurs en geassosieerde ondersteuningspersoneel wat op 'n roterende basis diens doen. Vir groter vooraf beplande operasies is Ulster Troop versterk deur SAS-personeel, dikwels in klein 2- of 3-man-spanne van die Special Projects Team. Vanaf 1980 het die troep toere van twaalf maande in plaas van toere van ses maande bedien, aangesien dit gevoel het dat langere ontplooiings die operateurs in staat stel om 'n beter begrip van die belangrikste faksies en senior PIRA-terroriste te handhaaf. Toesig het 'n belangrike aspek van die troep geword, met 14 Intelligence & amp Security Company (algemeen bekend as "The Det") wat gereeld toesigmissies uitgevoer het wat gelei het tot 'n hinderlaag van SAS. 
Op 4 Desember 1983 het 'n SAS -patrollie twee IRA -gewapende mans gevind wat albei gewapen was, een met 'n Armalite -geweer en die ander 'n haelgeweer. Hierdie twee mans het nie gereageer toe hulle uitgedaag is nie, sodat die patrollie losgebrand het en die twee mans doodgemaak het. Daar word vermoed dat 'n derde man wat in 'n motor ontsnap het, gewond is. 
Die SAS het 'n groot aantal operasies uitgevoer wat amptelik 'OP/React' genoem is: op grond van inligting verskaf deur 'n verskeidenheid bronne, waaronder informante en tegniese intelligensie. Die Det, MI5 en die RUC se E4a -toesigseenheid sou ASU -terroriste teiken en opspoor totdat 'n terreuroperasie op daardie stadium op hande was, het die SAS beheer gekry en 'n arrestasie beplan, en as die terroriste gewapen was en nie voldoen dat hulle verloof sou wees. In Desember 1984 vermoor 'n SAS -span twee ASU -terroriste wat probeer het om 'n reserwesoldaat buite 'n hospitaal waar hy gewerk het, te vermoor. In Februarie 1985 vermoor drie SAS -operateurs drie ASU -terroriste in Strabane. Die terroriste het die opdrag gehad om 'n RUC Land Rover aan te val met granaten teen tenk, maar sonder om 'n geskikte teiken te vind, besoek hulle 'n wapenkas om hul wapens te stoor. Daar was aansienlike mediaspekulasie tydens 'the Troubles' en bewerings van die sogenaamde 'skiet-om-dood' -beleid deur die SAS.Die bewerings fokus hoofsaaklik op die vraag of 'n terroris lewend eerder as doodgemaak kon word. Die PIRA het nooit gevangenes geneem nie, behalwe vir die ergste bedoelings, en na die dood van kaptein Westmacott in 1980 en die dood van 'n SAS -lid in Desember 1984, blyk dit dat die regiment 'n nie -amptelike beleid volg volgens wat Mark Urban aan SAS -bronne noem, wat 'Big boys' noem speletjies- reëls vir groot seuns ": as u 'n gewapende terroris is, kan u verwag dat geen kwartaal gegee sal word nie. 
Op 8 Mei 1987 het die SAS Operasie Judy uitgevoer, wat daartoe gelei het dat die IRA/ASU  die ergste verlies aan mans gely het, toe agt mans deur die SAS doodgemaak is terwyl hulle probeer het om die Loughgall -polisiekantoor aan te val. Die SAS is in kennis gestel van die aanval en 24 mans het in hinderlaagposisies om en binne die polisiekantoor gewag. Hulle het losgebrand toe die gewapende IRA -eenheid die stasie nader met 'n bom van 91 kg, die lont aangesteek, in die emmer van 'n gekaapte JCB -graaf. 'N Burger wat die voorval verbygesteek het, is ook dood deur die brand van SAS. 
Aan die einde van die tagtigerjare het die IRA begin om sy bedrywighede na die Europese vasteland te verskuif. Operasie Flavius ​​in Maart 1988 was 'n SAS -operasie in Gibraltar waarin drie PIRA -vrywilligers, Seán Savage, Daniel McCann en Mairéad Farrell, dood is. Al drie het saamgesweer om 'n motorbom te laat ontplof waar 'n militêre groep bymekaargekom het vir die weeklikse wisseling van die wag by die goewerneur se woning.  In Duitsland ontdek die Duitse veiligheidsmagte in 1989 'n SAS -eenheid wat daar werk sonder die toestemming van die Duitse regering. 
In 1991 is drie IRA -mans deur die SAS vermoor. Die IRA -manne was op pad om 'n soldaat van die Ulster Defense Regiment wat in Coagh gewoon het, dood te maak toe hulle in 'n lokval gelei is.  Hierdie drie en nog sewe het die totale aantal IRA -manne wat in die 1990's deur die SAS vermoor is, op 11 gebring. 
In die vroeë sewentigerjare het die premier van die Verenigde Koninkryk, Edward Heath, die ministerie van verdediging gevra om voor te berei op enige moontlike terreuraanval soortgelyk aan die bloedbad in München in 1972 by die Olimpiese Spele in München en beveel dat die vleuel van SAS Counter Revolutionary Warfare (CRW) gevestig.  In 'n bietjie meer as 'n maand was die eerste 20-man SAS Terroriste-eenheid (CT) gereed om te reageer op enige moontlike voorval in die Verenigde Koninkryk of in die buiteland. Oorspronklik was dit bekend as die Pagoda -span (vernoem na Operasie Pagode, die kodenaam vir die ontwikkeling van die SAS CT -vermoë) en was aanvanklik saamgestel uit lede van alle eskaders, veral lede wat ondervinding in die Regiment's Bodyguard Cell gehad het, maar gou onder die beheer van die CRW geplaas is.  Nadat die vleuel gevestig was, sou elke eskader op sy beurt deur middel van terroriste-opleiding draai. Die opleiding het lewendige vuuroefeninge ingesluit, gyselaarredding en belegskending. Daar is berig dat elke soldaat tydens CRW -opleiding 100,000 pistoolrondes bestee en gemiddeld elke 16 maande terugkeer na die CRW -rol.  Die CRW het aanvanklik bestaan ​​uit 'n enkele SAS -offisier wat die ontwikkeling van terrorisme moes monitor, maar wat spoedig uitgebrei en tot 'n enkele troepesterkte geknip is Britse Britse tegniese kundiges het 'n aantal innovasies vir die span ontwikkel, waaronder die eerste "flashbang" of 'skok' granaat en die vroegste voorbeelde van breekbare ammunisie. 
Hul eerste huisontplooiing het op 7 Januarie 1975 plaasgevind toe 'n Iraniër gewapen met 'n replika-pistool 'n British Airways BAC One-Eleven gekaap het wat op die Stansted-lughawe geland het. Die kaper is lewendig gevange geneem sonder skote, die enigste slagoffer was 'n SAS -soldaat wat deur 'n polisiehond gebyt is toe hy die vliegtuig verlaat.  Die SAS is ook ontplooi tydens die Balcombe Street Siege, waar die Metropolitaanse Polisie 'n PIRA -eenheid vasgekeer het. Toe hulle op die BBC hoor dat die SAS ontplooi word, het die PIRA -mans oorgegee. 
Beleg van die Iraanse ambassade Redigeer
Die beleg van die Iranse ambassade het op 30 April 1980 om 11:30 begin toe 'n span van ses mans wat die 'Demokratiese Revolusionêre Beweging vir die Bevryding van Arabistan' (DRMLA) noem, die ambassade van die Islamitiese Republiek van Iran in Prince's Gate, South Kensington, verower het in die middel van Londen. Toe die groep die eerste keer die gebou bestorm, is 26 gyselaars geneem, maar vyf is in die daaropvolgende dae vrygelaat. Op die sesde dag van die beleg het die ontvoerders 'n gyselaar doodgemaak. Dit was 'n eskalasie van die situasie en het premier Margaret Thatcher se besluit laat voortgaan om met die reddingsoperasie voort te gaan. Die bevel om die SAS te ontplooi is gegee, en B -eskader, die diensplig CRW -eskader, is in kennis gestel. Toe die eerste gyselaar geskiet is, het die metropolitaanse polisiekommissaris, David McNee, 'n brief wat Thatcher onderteken het aan die ministerie van verdediging deurgegee waarin gesê word dat dit nou 'n "militêre operasie" is.  Dit was bekend as Operasie Nimrod. 
Die reddingsmissie het om 19:23, 5 Mei, begin toe die SAS -aanvalstroepe aan die voorkant toegang tot die ambassade se balkon op die eerste verdieping verkry het via die dak. 'N Ander span het op die terras op die grondvloer bymekaargekom via die agterkant van die ambassade. Nadat hulle ingang gedwing het, is vyf van die ses terroriste dood. Ongelukkig is een van die gyselaars ook deur die terroriste vermoor tydens die aanval wat 11 minute geduur het. Die gebeure is regstreeks op nasionale televisie uitgesaai en binnekort weer oor die hele wêreld uitgesaai, wat bekendheid verwerf het en 'n reputasie vir die SAS gekry het.  Voor die aanranding het min mense buite die militêre spesiale operasionele gemeenskap selfs geweet van die bestaan ​​van die regiment. 
Peterhead -gevangenis Redigeer
Op 28 September 1987 het 'n oproer in die D-vleuel van die Peterhead-gevangenis daartoe gelei dat gevangenes die gebou oorgeneem het en 'n gevangenisbeampte, die 56-jarige Jackie Stuart, gyselaar geneem het. Die oproeriges dien lewenslange tronkstraf uit weens geweldsmisdade. Daar is gedink dat hulle niks het om te verloor nie, en hulle sal nie huiwer om hul dreigemente om hul gyselaar, wat hulle nou na die skut van die Skotse gevangenis geneem het, dood te maak nie. Toe onderhandelinge breek, het die destydse minister van binnelandse sake, Douglas Hurd, die SAS gestuur om die oproer op 3 Oktober te beëindig. Die CRW -troepe het per helikopter aangekom, op die dak beland en daarna in die gevangenis weggeslinger. Slegs gewapend met pistole, knuppels en skokgranate het die oproer vinnig tot 'n einde gekom. [ aanhaling nodig ]
Kaping van Ariana Afghan Airlines vlug 805 Edit
Op 6 Februarie 2000 is 'n Boeing 727 wat deur Ariana Afghan Airlines bestuur word, gekaap deur 'n aantal Afghaanse onderdane wat uit die land wou ontsnap en die vrylating wou verkry van 'n Mujahedeen -krygsheer wat deur die Taliban opgesluit was. Die vlug het op die Stansted-lughawe geland, en die oproeps SAS CT-span het aangekom, 'n skakel met die gewapende polisie en begin met die ontwikkeling van planne vir onmiddellike aksie (IA) en direkte aksie (DA). Nie een van hulle was nodig nie, aangesien die kapers uiteindelik oorgegee het. 
Oorlog teen terreur in die Verenigde Koninkryk
In 2005 was Londen die teiken van twee aanvalle op 7 Julie en 21 Julie. Dit is aangemeld in Tye dat die SAS CRW 'n rol gespeel het in die vang van drie mans wat vermoedelik aan die mislukte bomaanvalle van 21 Julie deelgeneem het. Die SAS CRW het ook kundigheid verskaf oor plofbare toegangstegnieke om klopjagte deur polisie -vuurwapenbeamptes te ondersteun. Daar is ook berig dat SAS -spanne met gewone klere lughawens en hoofstasies dopgehou het om enige swakhede in die veiligheid op te spoor en dat hulle burgerlike helikopters en twee klein uitvoerende stralers gebruik om die land te verken. 
Na die bombardemente is 'n klein voorwaartse element van die CRW permanent na die hoofstad ontplooi om onmiddellik hulp te verleen aan die Metropolitaanse Polisiediens in geval van 'n terreurvoorval. Hierdie eenheid word ondersteun deur sy eie aangehegte ammunisie-tegniese beampte wat opgelei is in die soek na hoë risiko's en die maak van veilige motorbomme en geïmproviseerde ploftoestelle, tesame met 'n tegniese intelligensie-sel wat gesofistikeerde onderskep kan word van alle vorme van kommunikasie. In die besonder, na 21 Julie-bombardemente, is verskeie SAS-elemente wat opgelei is in plofbare metodes van toegang, gestuur om die vuurwapeneenheid van die Metropolitaanse polisie te ondersteun, en is dit gebruik om twee woonstelle waar selfmoordbomaanvallers sou toevlug te ontplof, en die polisie het CS-gas afgevuur na albei persele en onderhandel oor die oorgawe van alle verdagtes. 
Die polisie behou voorrang en is die voortou in die geval van 'n terreuraanval op Britse bodem, maar die weermag sal ondersteuning bied indien versoek. As 'n situasie buite die vermoëns van polisie -vuurwapeneenhede beskou word (soos 'n vereiste vir spesialisbreukvermoëns), sal die SAS ingeroep word ingevolge die wet op militêre hulp aan die burgerlike owerhede. Boonop bly sommige operasionele kategorieë, soos die herowering van gekaapte lugrederye of vaartuie, of die herstel van kern- of radioaktiewe IED's 'n militêre verantwoordelikheid. 
Die Telegraaf het op 4 Junie 2017 berig dat 'n klein aantal SAS -soldate na die bomaanval in Manchester Arena in Mei 2017 die polisie ondersteun en beamptes vergesel het op strooptogte in die stad. Na die London Bridge -aanval het 'n SAS -eenheid met die bynaam 'Blue Thunder' aangekom nadat die aanval deur die gewapende polisie beëindig is. 'N Eurocopter AS365 N3 Dauphin -helikopter het op die London Bridge geland met wat 'n bron van Whitehall bevestig het, het SAS -troepe gedra. 
Oorsese bedrywighede Redigeer
Nasies regoor die wêreld wou veral 'n bekamping van terrorisme hê, soos die SAS. Die Ministerie van Verdediging en Buitelandse en Gemenebest -kantoor leen dikwels oefenspanne uit die regiment, veral aan die Golfstate, om lyfwagspanne op te lei wat nou op CT gefokus is. Die regiment het ook 'n jarelange verbintenis met die Delta Army van die Amerikaanse weermag gehad, en die twee eenhede het dikwels tegnieke en taktieke omgeruil, asook gesamentlike oefenoefeninge in Noord-Amerika en Europa. Ander lande se CT -eenhede het noue bande met die regiment ontwikkel, waaronder die Australiese SAS, Nieu -Seeland SAS, GSG 9 en GIGN. 
Die eerste gedokumenteerde optrede deur die CRW-vleuel was om die Wes-Duitse terroriste-groep GSG 9 by Mogadishu by te staan.  Uiteindelik het die CRW uitgegroei tot volle eskadersterkte en het dit sy eie ondersteuningselemente ingesluit: Ontploffing van ontploffingsgordels, soek- en veghonde, dokters en aangehegte intelligensie- en teikensel. 
Saam met oorsese opleidingsmissies stuur die regiment ook klein spanne om as waarnemers op te tree en om advies of tegniese insette te lewer indien nodig op die terreine van terroriste en soortgelyke voorvalle wêreldwyd. 
Die Gambia Edit
In Augustus 1981 is 'n twee-man SAS-span heimlik na The Gambia ontplooi om 'n staatsgreep te onderdruk.  
Colombiaanse konflik Redigeer
Gedurende die laat tagtigerjare is lede van die regiment na Colombia gestuur om Colombiaanse spesiale operasionele magte op te lei in terroriste- en teen-narkotiese operasies. Vanaf 2017 bly die missies van die opleidingspanne geklassifiseerde gerugte dat SAS -operateurs, met hul Amerikaanse eweknieë, Colombiaanse magte vergesel het in die oerwoudoperasies, maar dit is nie bevestig nie. 
Waco beleg Belangrik
In 1993 is SAS- en Delta Force -operateurs as waarnemers ontplooi in die Waco -beleg in Texas. 
Air France -vlug 8969 Wysig
In Desember 1994 is die SAS as waarnemers ontplooi toe Air France Flight 8969 deur GIA -terroriste gekaap is, die krisis is uiteindelik deur GIGN opgelos. 
Japannese ambassade gyselaarkrisis Wysig
Vroeg in 1997 is ses lede van die SAS tydens die Japannese ambassade gyselaarskrisis na Peru gestuur omdat diplomatieke personeel onder die gyselaars was en ook om Peruaanse kommando's waar te neem en te adviseer tydens Operasie Chavín de Huántar- die vrylating van gyselaars met geweld.  
Die Falklandoorlog het begin nadat Argentinië op 2 April 1982 die Falkland-eilande beset het. Brigadier Peter de la Billière, die direkteur van spesiale magte en luitenant-kolonel Michael Rose, die bevelvoerder van die 22 SAS-regiment, versoek dat die regiment by die taakspan ingesluit moet word. . Sonder om te wag vir amptelike goedkeuring, vertrek D Squadron, wat gereed was vir wêreldwye operasies, op 5 April na Ascension Island.  Hulle is op 20 April opgevolg deur G -eskader. Aangesien beide eskaders suidwaarts gevaar het, was die planne dat D -eskader operasies sou ondersteun om Suid -Georgië terug te neem, terwyl G -eskader verantwoordelik sou wees vir die Falkland -eilande.  Op grond van 'n oordrag van 1981 van A Squadron na G Squadron, was John Thompson die enigste van die 55 SAS -soldate wat by die Iraanse beleg betrokke was, wat ook aksie in die Falkland beleef het. 
Suid -Georgië Redigeer
Operation Paraquet was die kodenaam vir die eerste land wat in die konflik bevry is. Suid -Georgië is 'n eiland suidoos van die Falkland -eilande en een van die afhanklikes van die Falkland -eilande. In gruwelike weer het die SAS, SBS en Royal Marines die Argentynse garnisoen gedwing om oor te gee. Op 22 April het Westland Wessex -helikopters 'n SAS -eenheid op die Fortuna -gletser geland. Dit het gelei tot die verlies van twee van die helikopters, een by die opstyg en een het byna nul sigbaarheid op die gletser neergestort.  Die SAS -eenheid is deur die weer en die terrein verslaan en moes ontruim word nadat dit eers binne vyf uur 500 meter afgelê het. 
Die volgende aand het 'n SBS -afdeling daarin geslaag om per helikopter te land, terwyl Boat Troop en D Squadron SAS in vyf opblaasbote van Tweeling na die eiland vertrek het. Twee bote het motorongeluk opgedoen, met een bemanning wat per helikopter opgelaai is en die ander bemanning by die wal gekom het. Die volgende dag, 24 April, het 'n mag van 75 SAS, SBS en Royal Marines, wat gevorder het met ondersteuning van die skietgeweer, Grytviken bereik en die besetende Argentiniërs gedwing om oor te gee. Die volgende dag het die garnisoen in Leith ook oorgegee. 
Belangrikste landings Redigeer
Voor die landing is tussen 30 April en 2 Mei agt verkenningspatrollies van die G -eskader op Oos -Falkland geland.  Die belangrikste landings was op 21 Mei in San Carlos. Om die landings te bedek, het D -eskader 'n groot afleidingsaanval op Goose Green en Darwin uitgevoer met brandsteun van HMS Vurig. Terwyl D-eskader van hul aanval terugkeer, gebruik hulle 'n skouer-gelanseerde Stinger-missiel om 'n FMA IA 58 Pucará af te skiet wat oor hul plek gekom het.  Terwyl die belangrikste landings plaasgevind het, het 'n vierman-patrollie van G-eskader 'n verkenning naby Stanley uitgevoer. Hulle het 'n Argentynse helikopterverspreidingsgebied tussen Mount Kent en Mount Estancia gevind. Die gevolglike aanval deur RAF Harrier GR3's van nommer 1-eskader RAF het aangevoer om met die eerste lig aan te val, het een CH-47 Chinook en die twee Aérospatiale Puma-helikopters vernietig. 
Pebble Island Wysig
Gedurende die nag 14/15 Mei het D Squadron SAS die aanval uitgevoer op die vliegveld van Pebble Island op Wes -Falkland. Die mag van 20 man van Mountain Troop, D Squadron, onder leiding van kaptein John Hamilton, het ses FMA IA 58 Pucarás, vier T-34 Mentors en 'n Short SC.7 Skyvan vervoer vernietig. Die aanval is ondersteun deur vuur van HMS Glamorgan. Onder dekking van mortier en vuurwapens het die SAS op die landingsbaan beweeg en plofbare ladings aan die vliegtuig vasgemaak. Die ongevalle was gering, met een Argentyn dood en twee van die eskader gewond deur skrapnel toe 'n myn ontplof het. 
Sea King Crash Edit
Op 19 Mei het die SAS die ergste verlies sedert die Tweede Wêreldoorlog gely. 'N Westland Sea King-helikopter het neergestort terwyl kruisdekke van HMS Hermes aan HMS Onversetlik22 mans doodgemaak. Nader HMS HermesDit het blykbaar 'n enjinonderbreking gehad en in die see neergestort. Slegs nege mans het daarin geslaag om by 'n sydeur uit te skarrel voordat die helikopter sak. Redders het voëlvere aangetref wat op die oppervlak dryf waar die helikopter die water getref het. Daar word vermoed dat die Seekoning die slagoffer was van 'n voëlstaking. Van die 22 dood, 18 was van die SAS. 
Operasie Mikado Edit
Operasie Mikado was die kodenaam vir die beplande landing van B Squadron SAS op die Argentynse vliegbasis by Río Grande, Tierra del Fuego. Die aanvanklike plan was om twee C-130 Hercules met B-eskader op die aanloopbaan by Port Stanley te laat val om die konflik vinnig tot 'n einde te bring.  B -eskader het op 20 Mei by die Hemelvaart -eiland aangekom, die dag na die noodlottige Sea King -ongeluk. Hulle was net aan boord van die C-130's toe die boodskap kom dat die operasie gekanselleer is. 
Nadat Mikado gekanselleer is, word B -eskader opgeroep om na die Suid -Atlantiese Oseaan te valskerm om D -eskader te versterk. Hulle is suidwaarts vervoer deur die twee C-130's wat toegerus was met langafstand-brandstoftenks. Slegs een van die vliegtuie het die springpunt bereik, die ander moes met brandstofprobleme terugdraai. Die valskermspringers is daarna deur die HMS na die Falkland -eilande vervoer Andromeda. 
Wes -Falkland Redigeer
Mountain Troop, D Squadron SAS ontplooi na Wes -Falkland om die twee Argentynse garnisoene waar te neem. Een van die patrollies is onder bevel van kaptein John Hamilton, wat die aanval op Pebble Island beveel het. Op 10 Junie was Hamilton en patrollie in 'n waarnemingspunt naby Port Howard toe hulle deur Argentynse magte aangeval is. Twee van die patrollie het daarin geslaag om weg te kom, maar Hamilton en sy seine, sersant Fosenka, is vasgepen. Hamilton is deur die vyand se vuur in die rug getref en het vir Fosenka gesê: "Hou aan, ek bedek jou rug". Oomblikke later is Hamilton dood. Sersant Fosenka is later gevang toe hy sonder ammunisie was. Die senior Argentynse offisier prys die heldhaftigheid van Hamilton wat postuum die Militêre Kruis toegeken is. 
Wireless Ridge Edit
Die laaste groot aksie vir die SAS was 'n aanval op Oos -Falkland die nag van 14 Junie. Dit behels 'n afleidingsaanval deur D- en G -eskaders op Argentynse posisies noord van Stanley, terwyl 2de bataljon, Parachute Regiment Wireless Ridge aangerand het. Hulle doel was om 'n vuurbasis vir mortiere en masjiengeweer op te rig om vuur te ondersteun, terwyl die D Squadron Boat Troop en ses SBS -manne Port William in Rigid Raiders oorgesteek het om die brandstoftenks by Cortley Hill te vernietig. Nadat Milan en GPMG op die teikengebiede afgevuur is, het die grondaanvalspan onder 'n masjiengeweer geskiet, maar die wateraanvalgroep is ook getref deur 'n hael vuurwapen, met al hul bote getref en drie mans gewond, wat hulle gedwing het om terug te trek . Terselfdertyd het die vuurbasis onder 'n Argentynse artillerie- en infanterie -aanval gekom. Die Argentynse eenheid is nie gesien tydens die langafstandbewaking van die gebied nie, aangesien dit op die omgekeerde helling ingegrawe is. Die SAS moes toe 'n beroep op hul eie artillerie doen om die Argentynse gewere stil te maak sodat G -eskader kon terugtrek. Die aanval sou die Argentynse grondmagte teister en was 'n sukses, maar die Argentynse artillerie het voortgegaan om op die SAS -aanvalsposisie te land en die roete wat die eskader vir 'n uur geneem het nadat hulle teruggetrek het en nie op die aanvallende valskermbataljon nie. 
Tussen 1985 en 1989 is lede van die SAS na Suidoos -Asië gestuur om 'n aantal Kambodjaanse opstandsgroepe op te lei om te veg teen die People's Army of Vietnam wat Kambodja beset het nadat hulle die Rooi Khmer -regime verdryf het. Die SAS het geen lede van die Rooi Khmer direk opgelei nie, maar te midde van die "troebel" faksiepolitiek is vrae gevra oor die verhouding tussen sommige van die opstandige groepe en die Rooi Khmer. 
Die Golfoorlog het begin ná die inval van Koeweit deur Irak op 2 Augustus 1990. Die Britse militêre reaksie op die inval was Operasie Granby. Generaal Norman Schwarzkopf was vasbeslote dat die gebruik van spesiale operasionele magte in Operation Desert Storm beperk sou wees. Dit was te wyte aan sy ervarings in die Viëtnam -oorlog, waar hy gesien het hoe missies van spesiale operasionele magte verkeerd loop, wat vereis dat konvensionele magte dit moet red. Luitenant-generaal Peter de la Billière, Schwarzkopf se adjunk en voormalige lid van die SAS, het die ontplooiing van die regiment versoek, ondanks die feit dat hy nie 'n formele rol gehad het nie.  Die SAS het ongeveer 300 lede met A-, B- en D -eskaders asook vyftien lede van R -eskader die territoriale 22 SAS -eskader ontplooi.  Dit was die grootste SAS -mobilisering sedert die Tweede Wêreldoorlog.  Daar was konflik in die regiment oor die vraag of A- of G -eskader na die Golf gestuur moet word. In Augustus 1990 het 'n eskader pas teruggekeer van 'n ontplooiing na Colombia, terwyl G -eskader die logiese keuse was om te ontplooi omdat hulle op SP -rotasie was en pas teruggekeer het uit woestynopleidingsoefeninge. Aangesien A Squadron nie by die Falklandoorlog betrokke was nie, is dit ontplooi.  
De la Billière en die bevelvoerder van UKSF vir Operasie Granby was van plan om Schwarzkopf te oortuig van die behoefte aan spesiale operasionele magte met die redding van 'n groot aantal Westerse en Koeweitse burgerlike werkers wat deur die Irakse magte as menslike skilde aangehou word, maar in Desember 1990 het Saddam Hussein het die meerderheid gyselaars vrygelaat, maar die situasie het die SAS onder Schwarzkopf se aandag gebring. Nadat hy die Amerikaanse weermag se spesiale magte en Marine Force Recon reeds toegelaat het om langafstandverkenningsopdragte te verrig, is hy uiteindelik oortuig om die SAS toe te laat om ook 'n handjievol verkenningspanne te ontplooi om die Main Supply Routes (MSR's) te monitor. 
Aanvanklike planne was dat die SAS hul tradisionele strooprol agter die Irakse linies sou vervul, en voor die geallieerde inval sou funksioneer, en kommunikasielyne ontwrig. Die SAS werk vanaf Al Jawf, op 17 Januarie het 128 lede van die A- en D-eskader na die voorste linie  gegaan, daar het hulle drie padwagspanne in die westelike Irak ingevoeg om die MSR-verkeer op 18 Januarie 1991 waar te neem. , het die eerste agt ballistiese missiele SCUD-B met konvensionele plofkopkoppe op Tel Aviv en Haifa, Israel, geval; dit was hierdie poging om Israel in die oorlog te bring om die koalisie te ondermyn deur die koalisie van Arabiese nasies teen Irak te verbreek, wat direk was verantwoordelik vir 'n dramatiese toename in operasies vir die Regiment. Op daardie dag het hulle die taak gekry om Scuds te jag. 'N Operasionele gebied, bekend as "SCUD Box", bedek 'n groot deel van die weste van Irak suid van hoofweg 10 MSR, is toegewys aan die SAS met die bynaam "SCUD Alley", Delta Force noord van Highway 10 in "SCUD Boulevard," twee vlugte USAF F-15E's op "SCUD Watch" sou hul belangrikste lugondersteuningskomponent wees. Beide die SAS- en Delta-bedrywighede is aanvanklik belemmer deur vertragings om vliegtuie op die dikwels tydsgevoelige doelwitte te bring-'n probleem wat slegs gedeeltelik verlig is deur die plasing van spesiale magte-skakeling met die Amerikaanse lugmag in Riyad, Saoedi-Arabië.  Op 20 Januarie het hulle agter Irakse lyne gewerk op soek na Scud -missielwerpers in die gebied suid van die snelweg Amman - Bagdad.  Die patrollies wat te voet en in landrovers werk, sou soms hul eie aanvalle uitvoer, met MILAN -missiele op Scud -lanseerders en ook 'n hinderlaag opstel vir Irakse konvooie, 
Die helfte van die B-eskader in al-Jauf, Saoedi-Arabië, het die taak gekry om geheime waarnemingsposte langs die MSR op te rig in drie-agt man patrollies wat per helikopter ingesit is.  Op 22 Januarie is drie agtmanpatrollies van B-eskader deur 'n Chinook-helikopter agter die lyne ingesit. Hulle missie was om Scud -lanseerders op te spoor en die belangrikste toevoerroete te monitor. Een van die patrollies, Bravo Two Zero, het besluit om te voet te patrolleer. Die patrollie is deur 'n Irakse eenheid gevind en kon nie hulp ontbied nie omdat hulle die verkeerde radiofrekwensies ontvang het, maar moes probeer om self op te vang. Die span onder bevel van Andy McNab het drie sterftes opgedoen en vier het slegs een man, Chris Ryan, gevange geneem om na Sirië te ontsnap. Ryan het die geskiedenis van SAS gemaak met die 'langste ontsnapping en ontduiking deur 'n SAS -soldaat of 'n ander soldaat', wat 160 kilometer meer as die SAS -soldaat John 'Jack' William Sillito afgelê het, in 1942 in die Sahara -woestyn. Die ander patrollies , Bravo One Zero en Bravo Three Zero, het besluit om landrovers te gebruik en meer toerusting in te neem wat ongeskonde aan Saoedi -Arabië terugbesorg is. 
Intussen het mobiele patrollies van die A- en D-eskader SCUD's opgespoor en, indien moontlik, of met 'n vektor-in-aanval vliegtuig vernietig. Beide eskaders was toegerus met ses tot agt Desert Patrol Vehicles (DPV's) in vier mobiele patrollies/vegkolomme. Die mobiele patrollies het die "moederskip" -konsep gebruik om hul gemonteerde patrollies weer aan te bied, saam met die DPV's, is 'n aantal afgesnyde Unimog- en ACMAT VLRA-vragmotors in die operasionele gebied geïnfiltreer en het gedien as mobiele toevoerpunte, self met brandstof gevul , ammunisie en water deur RAF Chinook -druppels, het dit beteken dat die SAS -mobiliteitspatrollies effektief onbepaald in die operasionele gebied kon bly. Tydens een missie het 'n operateur na bewering 'n SCUD-lanseerder met 'n motor-gemonteerde missiel teen Milaan tenk vernietig. 'N Kommando-en-beheer-terrein van die Irakse weermag, bekend as "Victor Two", is deur die SAS aangeval: SAS-operateurs het by die fasiliteit ingesluip en 'n groot aantal slopingsheffings opgestel wat tot ontploffing teruggekeer het toe hulle 'n kompromie ondergaan het, het die SAS Irak vernietig bunkers met Milans en LAW-vuurpyle, operateurs wat hand-aan-hand geveg met Irakse soldate. Die operateurs het dekking gebreek en vyandelike vuur trotseer om hul voertuie te bereik en te ontsnap voordat die sloping ontplof het. 'N Ander gemonteerde patrollie van die D -eskader het die nag in 'n woestynwa gelê, later het hulle ontdek dat hulle langs 'n Irakse kommunikasiefasiliteit kamp opgeslaan het. 'N Vuurgeveg het ontstaan ​​tussen die SAS en minstens twee gereelde infanterie -peloton van die Irakse weermag. Die patrollie het daarin geslaag om kontak te verbreek nadat twee Irakse tegnici (bakkies) wat hulle probeer agtervolg het, uitgeskakel is.In die chaos van die brandbestryding is 'n voorraad Unimog deur vyandelike vuur geïmmobiliseer en agtergelaat sonder die teken van die sewe vermiste bemanningslede . Die sewe SAS -operateurs (waarvan een ernstig gewond is) het 'n beskadigde Irakse tegnikus gevang en na die grens van Saoedi -Arabië gery, uiteindelik het die voertuig tot stilstand gekom en die mans moes te voet gaan, nadat hulle die grens bereik het . 
Die woestyn-eenhede is weer voorsien deur 'n tydelike formasie bekend as E-eskader, dit bestaan ​​uit Bedford 4-ton vragmotors en swaar gewapende SAS Land Rovers. Hulle het op 10 Februarie uit Saoedi -Arabië gery en op 12 Februarie met SAS -eenhede ongeveer 86 myl binne Irak vergader, en op 17 Februarie na Saoedi -Arabië teruggekeer. 
'N Paar dae voor die staking van vyandelikhede is 'n SAS -operateur in die bors geskiet en in 'n hinderlaag doodgemaak. Die regiment het ongeveer 43 dae in Irak opereer, ondanks die swak toestand van kartering, verkenningsbeelde, intelligensie en weervoorspellings, soos die gebrek aan noodsaaklike toerusting, soos nagsigbril, TACBE-radio's en GPS-eenhede. het 'n belangrike rol gespeel in die stop van die SCUD's. Daar was geen verdere bekendstellings na slegs twee dae van SAS -bedrywighede in hul toegewysde "boks", ondanks dit, bly daar belangrike vrae oor hoeveel SCUD's eintlik uit die lug of op die grond vernietig is, die Irakezen het 'n groot aantal Oos -Duitse ontplooi -vervaardigde lokvoertuie en blykbaar verskeie olietenkskepe is verkeerdelik uit die lug geteiken. Ten spyte van 'n studie van die Amerikaanse lugmag wat beweer dat geen werklike SCUD's vernietig is nie, beweer die SAS dat dit wat hulle vernietig het, dikwels op 'n relatiewe nabye afstand, nie bedrog en olietenkskepe was nie. Ongetwyfeld het die Regiment daarin geslaag om SCUD's te dwing om uit die "SCUD Box" te beweeg en na die noordweste van Irak en die groter afstande te kom, omdat 'n onakkurate en onbetroubare missielstelsel die SCUD-bedreiging effektief uitgeskakel het. Generaal Schwarzkopf het 'n persoonlike boodskap gestuur waarin hy die Regiment en Delta Force bedank en gesê: "Julle het Israel uit die oorlog gehou."  Teen die einde van die oorlog is vier SAS -mans dood en vyf gevange geneem. 
Die SAS vervolmaak woestynmobiliteitstegnieke tydens Operasie Granby, dit sou die Amerikaanse weermag se spesiale magte beïnvloed tydens die aanvanklike operasies in Afghanistan en Irak 'n dekade later. 
Bosniese Oorlog Redigeer
In 1994–1995 het luitenant-generaal Michael Rose, wat die CO van 22 SAS en Direkteur Spesiale Magte (DSF) was in die 1980's, die kommando van die Verenigde Nasies se Beskermingsmag in Bosnië en Herzegovina beveel. Hy het 'n realistiese waardering nodig gehad vir die situasie in 'n aantal "veilige gebiede" van die VN wat omring was deur Bosnies-Serviese magte, en het elemente van A- en D-eskaders aangevra en ontvang. Die operateurs het standaard uniforms van die Britse weermag, blou barette van die VN en aanvalsgewere van SA80 gebruik om onder die amptelike dekking as Britse skakelbeamptes onder die amptelike dekking te skuil. Hulle het die 'grondwaarheid' in die beleërde enklawe gevestig. Aangesien hierdie manne opgelei is as voorste lugbeheerders, was hulle ook toegerus met laserdoelwitters om NAVO-vliegtuie te lei as daar besluit sou word om Bosnies-Serviese magte te betrek. 
Tydens die beleg van Goražde is 'n SAS-operateur in VN-klere doodgeskiet terwyl 'n patrollie probeer om Bosnies-Serviese posisies te ondersoek. Op 16 April 1994, as deel van Operation Deny Flight, is 'n Royal Navy Sea Harrier FRS.1 van 801 NAS wat vanaf HMS Ark Royal vlieg, deur 'n Serwiese SA-7 SAM neergeskiet, maar sy vlieënier is gered deur 'n vierman SAS-span werksaam binne Goražde. Dieselfde span het 'n aantal lugaanvalle op gepantserde kolomme ingeroep, totdat hulle gedwing was om te ontsnap deur die lyne van omringende Serwiese paramilitaries om gevangenskap en moontlike teregstelling te vermy. 
'N Twee-man SAS-verkenningspan is heimlik in die VN se "veilige gebied" van Srebrenica ingevoeg waar 'n Nederlandse VN-bataljon die bevolking en duisende Bosniak-vlugtelinge vermoedelik teen die bedreiging van Bosnies-Serwiese magte beskerm het. Die SAS-span het probeer om lugaanvalle in te roep terwyl Serwiese magte aangeval het, maar was gefrustreerd deur die VN se burokrasie en onbekwaamheid, hulle is uiteindelik beveel om terug te trek en die stad het in Julie 1995 aan die Bosnies-Serviese leër gelei deur generaal Ratko Mladić gelei, wat gelei het tot die volksmoord teregstelling van ongeveer 8 000 cilivans. Die SAS -patrolliebevelvoerder het 'n reeks koerantartikels oor die tragedie geskryf, maar is in 2002 suksesvol deur die departement van hof na die hof geneem om die publikasie te stop. 
In die nadraai van die Dayton -ooreenkoms in Desember 1995, bly die SAS aktief in die streek, saam met JSOC -eenhede in die jag op oorlogsmisdadigers namens die Internasionale Strafhof vir die voormalige Joegoslavië. Een so 'n operasie in Julie 1997 het gelei tot die vang van een vlugteling en die dood van 'n ander toe hy op 'n gewone SAS -span losgebrand het.   'n Ander gesoekte oorlogsmisdadiger is in November 1998 deur die Regiment gevange geneem uit 'n afgeleë veilige huis in Serwië. land.   Op 2 Desember 1998 was generaal Radislav Krstić op reis in 'n konvooi naby die dorp Vrsari in die Republika Srpska in die noorde van Bosnië toe lede van 22 SAS, gerugsteun deur 'n Navy SEAL-eenheid, die konvooi afgesper het , het Krstić se voertuig met spykers gestrem en hom gearresteer. 
Reserviste is in die middel van die negentigerjare na die Balkan ontplooi as 'n saamgestelde eenheid bekend as die "V"-eskader, waar hulle deelgeneem het aan vredesondersteunende operasies, waarmee gereelde lede van die SAS vir ander take gebruik kon word.  [ addisionele aanhalings benodig ]
Kosovo Oorlog Wysig
Die SAS het in 1999 die D -eskader na Kosovo ontplooi om lugaanvalle deur NAVO -vliegtuie te begelei en moontlike benaderings te herken as 'n NAVO -grondmag toegewy sou word. Lede van die G-eskader is later uit Masedonië na Kosovo gestuur om operasies met gevorderde mag uit te voer en om 'n aantal brugkoppe te beveilig ter voorbereiding van die groter NAVO-inval. 
Na die Kosovo-oorlog, KFOR, die NAVO-geleide internasionale vredesmag wat verantwoordelik was vir die vestiging van 'n veilige omgewing in Kosovo. 
Op 16 Februarie 2001 het 'n groot ploftoestel 'n bus opgeblaas wat deur Serwië deur Podujevo gereis het met 57 Kosovo -Serwiërs, en 11 is dood met nog 45 gewondes en vermis. Die afrigter was deel van 'n konvooi van 5 busse, begelei deur die Sweedse militêre pantservoertuie onder Britse bevel, die aanval het binne 'n paar uur in 'n Britse Brigade -gebied plaasgevind, binne 'n paar uur het Serwiërs in Kosovo skares gevorm en Albanese begin aanval. Op 19 Maart 2001 het 3000 Britse en Noorse troepe 22 Albanezen gearresteer wat verdink word van die busaanval, G -eskader 22 SAS was aan die hoof van die operasie. vroegoggend, toe die meeste verdagtes geslaap het. 
Opstand in 2001 in die Republiek van Masedonië Edit
In die lente van 2001 het gevegte tussen die NLA en Masedonië sedert ten minste in Maart 2001 toegeneem, het SAS-spanne die grens tussen Kosovo en Masedonië waargeneem. Tussen Julie en Augustus het die geweld toegeneem, het die EU 'n vredesooreenkoms aangegaan om die 600,000 Albanese minderheid in Masedonië groter politieke en grondwetlike regte toe te staan ​​wat 'n multinasionale NAVO -missie ook sou implementeer om die wapens van die 2500 NLA -rebelle in te samel. Middel Augustus het verskeie vier-man SAS-patrollies 35 lede van Pathfinder Platoon, 16 Air Assault Brigade, op 21 Augustus na rebelle-gebiede in die noorde van Masedonië begelei. met drie Britse NAVO -leiers saam met rebelleiers om die ontwapening te onderhandel. Na afloop van die onderhandelinge het Ali Ahmeti, die leier van die NLA, opgemerk dat 'miskien 'n einde gekom het aan diskriminasie teen Albanezen' die volgende dag wat die NAVO -multinasionale mag na Masedonië ontplooi is onder Operasie Essential Harvest, tussen 27 Augustus en 27 September het hulle 3000 wapens ingesamel -het die rebelle suksesvol ontwapen. 
Die SAS en die SBS is Sierra Leone ontplooi ter ondersteuning van Operation Palliser teen die Revolutionary United Front. Hulle was ook gereed om die verligting van 'n Britse leërmajor en sy span VN-waarnemers uit 'n beleërde kamp in die oerwoud te verlig, en het ook 'n geheime verkenning uitgevoer en die sterkpunte en gesindheid van die rebellemagte ontdek. 
Operasie Barras Edit
In 2000 het 'n gesamentlike mag van D -eskader 22 SAS, SBS en manne van 1ste Bataljon, Parachute Regiment 'n gyselaarsreddingsoperasie uitgevoer, met die naam Operasie Barras. Die doel was om vyf lede van die 1ste Bataljon Royal Irish Regiment en 'n skakelbeampte van Sierra Leone wat deur 'n militiegroep bekend was as die West Side Boys, te red (daar is altesaam 11 gyselaars geneem, maar ses is vrygelaat in voorafgaande onderhandelinge) .   Die reddingspan het in drie Chinook vervoer en een Lynx-helikopter het 'n gelyktydige tweeledige aanval uitgevoer nadat hulle die milisie-posisies bereik het. Na 'n hewige brandgeveg is die gyselaars vrygelaat en teruggevlieg na die hoofstad Freetown.  Een lid van die SAS -reddingspan is tydens die operasie dood. 
Na die aanvalle van 11 September deur Al-Qaeda in 2001, het die VSA en sy bondgenote begin met die 'War on Terror' 'n internasionale veldtog om Islamitiese terrorisme te verslaan.
Oorlog in Afghanistan (2001 -hede) Redigeer
Operasies teen die Taliban en al-Qaeda en ander terroriste groepe in Afghanistan begin in Oktober 2001. In die middel van Oktober 2001 het A en G eskader van 22 SAS (destyds was D eskader SP diens, terwyl B eskader lank oorsee was) -term -oefenoefening), versterk deur lede van die 21 en 23 SAS, wat na die noordweste van Afghanistan ontplooi is ter ondersteuning van Operation Enduring Freedom -Afghanistan onder bevel van CENTCOM. Hulle het grootliks sonder verkenningstake onder die kodenaam Operation Determine uitgevoer, nie een van hierdie take het vyandelike kontak met hulle in Land Rover Desert Patrol Vehicles (bekend as Pinkies) en aangepaste ATV's tot gevolg gehad nie. Na twee weke en toe die missies opdroog, keer albei eskaders terug na hul kaserne in die Verenigde Koninkryk. Na die politieke intersessie met premier Tony Blair, het die SAS 'n direkte taak gekry-die vernietiging van 'n opiumaanleg wat met al-Qaeda verbind is in die suide van Afghanistan, en hul missie is operasie Trent genoem. Beide die A- en G -eskader het die missie binne 4 uur suksesvol voltooi met slegs 4 gewondes, dit was die eerste HALO -valskermspring van die regimente en die operasie was die grootste Britse SAS -operasie in die geskiedenis. Na Operasie Trent is die SAS ontplooi vir gereelde verkenningstake in die Dasht-e Margo-woestyn, en het middel Desember 2001 na Hereford teruggekeer, maar 'n klein aantal Territorial SAS van beide regimente het in die land gebly om lede van MI6 noue beskerming te bied . Een koerant wat die mite aangevuur het, was dat 'n Britse SAS -eskader tydens die Slag van Tora Bora was; die enigste UKSF wat by die Slag betrokke was, was eintlik die SBS.   Middel Desember het die SAS 'n verkennings- en skakelspan begelei tydens 'n besoek van vier dae aan Kaboel. Die span is gelei deur brigadier Barney White-Spunner (bevelvoerder van die 16de Air Assault Brigade), wat die logistieke uitdagings sou beoordeel, en die samestelling van 'n VN-mandaat sal adviseer om 'te help met die instandhouding van die veiligheid vir Kaboel en sy omgewing. ', was ook Brigadier Peter Wall (van PJHQ) onder bevel van die span wat met die Northern Alliance sou onderhandel. 
Op 7 Januarie 2002 het 'n SAS-beskermingspan premier Tony Blair en sy vrou begelei terwyl hulle Afgaanse president Karzai op die Bagram-vliegveld ontmoet het.  In 2002 was die SAS betrokke by bedrywighede in die Kwaja Amran -bergreeks in die Ghazni -provinsie en die Hada -heuwels naby Spin Boldak, deur snags met 'n helikopter in te sit, dorpe te bestorm en verdagtes vas te trek vir ondervraging.  Gedurende die periode van operasie Jacana het 'n groot deel van die SAS -kontingent in Afghanistan die slagoffer geword van siektes wat honderde ander Britse troepe op die Bagram -vliegveld geraak het; baie moes in kwarantyn geplaas word.  Vir sy optrede tydens die leiding van die SAS in Afghanistan in 2001 en 2002, is luitenant -kolonel Ed Butler bekroon met die DSO.  In die volgende drie jaar het die SAS, wat saam met 'n Afgaanse teen-narkotika-mag (wat hulle opgelei en begelei het) gereeld aanvalle uitgevoer na die Helmand-provinsie, nou gekoördineer met die ISAF-geleide PRT (Provisional Reconstruction Effort), wat daarop gemik was om te help in die skep van die voorwaardes vir die bou van 'n nie-narko-gebaseerde ekonomie, terwyl die politieke verband tussen die provinsie en die nuwe regering in Kaboel verbeter word. Hierdie pogings is later in 2004 versterk deur die New Zealand SAS, wat noordelike Helmand gepatrolleer het ter ondersteuning van die Amerikaanse PRT -pogings. Gedurende hierdie tydperk het die SAS-spanne en die Amerikaanse PRT kennis gemaak met die provinsie en sy mense, deur middel van 'n kombinasie van 'harte en gemoed'-gefokusde patrollering en presiese aanvalle op dwelms, wat eerder op handelaars/sakelui as arm boere fokus. . Hulle het hul missies ondersteun met 'n veldhospitaal, kompleet met spesialispersoneel (sowel as af en toe intelligensie-spesialis), wat mediese hulp aan Afgane aangebied het-'n program wat bekend staan ​​as MEDCAP. Daar word gesê dat hierdie benadering baie Helmandi's gewen het. 
In Mei 2003 het die G -eskader na Irak ontplooi om die B- en D -eskader te vervang, terselfdertyd het hulle ongeveer 'n dosyn van sy soldate na Afghanistan ontplooi. Elke 22ste SAS -eskader het hierdie ontplooiing tot 2005.  Ook daardie jaar was dit onthul dat reserwesoldate van 21 en 23 SAS -regimente ontplooi is, waar hulle gehelp het om 'n kommunikasienetwerk oor Afghanistan te vestig en ook as skakelspanne tussen die verskillende politieke groepe, die NAVO en die Afghaanse regering opgetree het.  SAS reserviste ondersteun die Britse PRT in Mazar-e-Sharif wat in Julie 2003 gestig is en wat deur 100 lede van die Royal Anglian Regiment beman is. 
Nadat besluit is om Britse troepe na die Helmand-provinsie te ontplooi, het PJHQ A Squadron 22 SAS opgedra om tussen April en Mei 2005 'n verkenning van die provinsie te doen. Die hersiening is gelei deur Mark Carleton-Smith, wat die provinsie grootliks in vrede gevind het a.g.v. die wrede heerskappy van Sher Mohammad Akhundzada, en 'n bloeiende ekonomie wat opium veroorsaak, wat die pro-regerings-krygshere bevoordeel het.In Junie het hy 'n terugvoer aan die departement gegee en hulle gewaarsku om Akhundzada nie te verwyder nie en teen die ontplooiing van 'n groot Britse mag wat waarskynlik konflik sal veroorsaak waar geen bestaan ​​nie.   In die lente van 2005, as deel van 'n herbalans van die ontplooiing, het die direkteur van spesiale magte besluit om slegs die 22ste SAS-regiment na Irak te ontplooi tot ten minste die einde van die operasies daar, terwyl Britse spesiale magte-ontplooiings na Afghanistan die verantwoordelikheid van die SBS voor hierdie tyd, sou 'n groep van 'n SAS -eskader wat na Irak ontplooi is, losgemaak en na Afghanistan ontplooi word. 
In Junie 2008 het 'n Land Rover wat korporaal Sarah Bryant vervoer en 23 territoriale soldate van SAS, korporaal Sean Reeve en korporaals Richard Larkin en Paul Stout, 'n myn in die Helmand -provinsie getref en al vier is dood.  In Oktober het majoor Sebastian Morley, hul bevelvoerder in Afganistan D Squadron 23 SAS, bedank oor wat hy beskryf het as "growwe nalatigheid" van die Ministerie van Verdediging wat bygedra het tot die dood van vier Britse troepe onder sy bevel. Morley het gesê dat die regering se versuim om sy troepe behoorlik met voldoende toerusting toe te rus, hulle genoodsaak het om liggepantserde Snatch Land Rovers te gebruik om in Afghanistan te reis.  SAS -reserviste is in 2010. aan die frontlinie onttrek.  In Desember 2016 het ABC nuus het berig dat die DEA se FAST-spanne (Foreign-Deployed Advisory Support Teams) aanvanklik in Afghanistan saam met die SAS werksaam was om klein opiumverwerkingslaboratoriums in afgeleë gebiede in die suide van Afghanistan te vernietig. 
Na die einde van Operasie Crichton in Irak in 2009, is twee SAS -eskaders na Afghanistan ontplooi, waar die regiment sy operasies sou toespits.  Die hoofdoelwit van die SAS en ander Britse spesiale magte -eenhede met afghaanse magte was om die Talibanleiers en dwelmbaronne te gebruik met behulp van 'Carrot and stick' taktiek.  In 2010 het die SAS ook deelgeneem aan Operasie Moshtarak, vierman-SAS-spanne en die Amerikaanse weermag se spesiale magspan ODA 1231 sou 'aanvalle' vind, regmaak, slaan. Dit het gelei tot die dood van 50 Taliban -leiers in die gebied volgens die NAVO, maar dit het geen werklike nadelige uitwerking op die Taliban se bedrywighede gehad nie. [ aanhaling nodig ] Volgens die London Sunday Times, Vanaf Maart 2010 het die spesiale magte van die Verenigde Koninkryk 12 sterftes en 70 ernstig beseer in Afghanistan en sewe gedood en 30 ernstig beseer in Irak.  [Nota 2]
In 2011 het 'n senior Britse offisier in Afghanistan bevestig dat die SAS elke maand 130-140 Taliban-bevelvoerders op middelvlak uithaal.  Op 12 Julie 2011 het soldate van die SAS twee Brits-Afghanen gevange geneem in 'n hotel in Herat, wat hulle by die Taliban of al-Qaeda wou aansluit, en vermoedelik is dit die eerste Britte wat sedert 2001 lewendig in Afganistan gevange geneem is. .   Britse koerante wat op WikiLeaks -data gebruik gemaak het, het aan die lig gebring dat daar 'n gesamentlike SBS/SAS -taakspan in Kandahar was wat daarop gemik was om operasies uit te voer teen teikens op die JPEL Britse Apache -helikopters wat gereeld hierdie taakspan ondersteun het. . 
Op 28 Mei 2012 het twee spanne: een van die SAS en 'n ander van DEVGRU Operation Jubilee uitgevoer: die redding van 'n Britse hulp het gewerk en drie ander gyselaars nadat hulle deur bandiete gevange geneem en in twee afsonderlike grotte in die Koh-e- In die Laram -woud, die provinsie Badakhshan, het die aanvalsmag 11 gewapende mans doodgemaak en al vier gyselaars gered. 
In Desember 2014 het die NAVO amptelik die gevegsoperasies in Afghanistan beëindig, maar NAVO -personeel bly in die land om Afghaanse magte te ondersteun in die nuwe fase van die oorlog in Afghanistan. The Telegraph het berig dat ongeveer 100 Britse lede van die spesiale magte, insluitend lede van die SAS, in Afghanistan sal bly, saam met die Amerikaanse spesiale magte in 'n taakmag teen terrorisme wat voortgaan om senior Taliban- en Al-Qaeda-leiers op te jaag. Hulle word ook aangewys om Britse amptenare en troepe wat in die land bly, te beskerm.  In Desember 2015 is berig dat 30 lede van die SAS saam met 60 Amerikaanse spesiale magte -operateurs by die Afgaanse leër aangesluit het in die Slag om dele van Sangin van Taliban -opstandelinge terug te neem. 
Kashmir -konflik Redigeer
In 2002 is 'n span bestaande uit spesiale lugdiens- en Delta Force-personeel na Kashmir wat deur Indië bestuur word, gestuur om na Osama bin Laden te jag ná berigte dat hy deur die Kashmiri-militante groep Harkat-ul-Mujahideen beskut word. Amerikaanse amptenare het geglo dat Al-Qaeda help om 'n terreurveldtog in Kasjmir te organiseer om konflik tussen Indië en Pakistan uit te lok. 
Die SAS het deelgeneem aan die 2003-inval in Irak onder die kodenaam: Operation Row, wat deel was van CJSOTF-West (Combined Joint Special Operations Task Force-West)  B- en D-eskaders het operasies in Wes-Irak uitgevoer  en teen die einde van die inval in die suide van Irak, het hulle MI6 -offisiere vanaf Bagdad se internasionale lughawe na Bagdad begelei, sodat hulle hul missies kon uitvoer; albei eskaders is vroeg in Mei deur die G -eskader vervang. Die Amerikaanse weermag het die SAS -element in Irak tydens die inval as Task Force 14  in die maande na die inval aangewys, en die SAS het van Bagdad Internasionale Lughawe na MSS Fernandez in Bagdad verhuis en sy "eiendom" langs Delta opgerig en verbind. Force, in die somer van 2003, na 'n versoek om 'n nuwe missie, het die SAS met Operasie Paradoksaal begin: Die breë operasie was dat die SAS dreigemente teen die koalisie sou opspoor, SAS het 'Delta at Force' en JSOC dit het hulle ook groter ruimte gegee om saam met Amerikaanse 'geklassifiseerde' magte te werk - om die beste beskikbare intelligensie te vervolg. In die winter 2003 is hulle egter onder bevel van die Chief of Joint Operations in Northwood geplaas weens skeptisisme van Whitehall -lede oor die Britse sending in Irak - wat dit vir die SAS moeiliker maak om met JSOC saam te werk. 
Teen 2004 sou die verskillende 22ste SAS -regiment -eskaders deel wees van Task Fore Black om teen die Irakse opstand te veg, het generaal Stanley McChrystal, die bevelvoerder van die NAVO -magte in Irak, kommentaar gelewer op 'n eskader 22 SAS -regiment toe deel van die Task Force Black/ Knight (subkomponente van Task Force 145) het 175 gevegsopdragte uitgevoer tydens 'n ses maande lange diensplig.  In Januarie 2004 is majoor James Stenner en sersant Norman Patterson dood toe hul voertuig 'n betonblokkade raakloop terwyl hulle snags deur die Groen Sone deur die SAS se teikens ry gedurende hierdie tydperk (voordat dit laat in 2005 tot vroeg in 2006 by die JSOC geïntegreer is. ) was voormalige elemente van die Baath -partyregime. Vroeg in 2005 het die SAS hul landrover en Snatch -voertuie aangevul met M1114 Humvee's vir 'n beter beskerming in die suide van Irak. Hul primêre rol was om die SIS (MI6) -offisiere te beskerm en om toesig en verkenning vir die Britse Slaggroep uit te voer. In Junie 2005, nadat Delta Force 'n aantal ongevalle tydens Operasie Snake Eyes opgedoen het, het McChrystal die DSF van die Verenigde Koninkryk gevra of die Britse Spesiale Magte sou kon help, maar hy het geweier, met verwysing na voortdurende Britse kommer oor JSOC's -aanhoudingsgeriewe en ander operasionele kwessies, soos reëls van betrokkenheid. Dit het konflik veroorsaak tussen die DSF en die destydse nuwe bevelvoerder van 22 SAS, luitenant-kolonel Richard Williams, wat geglo het dat die SAS hul tyd mors om die elemente van die Baath-regime aan te spreek en pleit vir 'n nouer verhouding met die JSOC. die somer van 2005. Williams het met McChrystal, met wie hy 'n goeie verhouding gehad het, vergader om te bespreek hoe hy die SAS kon kry om nouer saam te werk met Delta Force en JSOC McChrystal het met die DSF vergader en aan hom verduidelik wat JSOC probeer doen Irak, maar die DSF het die taktiek bevraagteken en, in opsomming, die betrekkinge verder gespanne. Die DSF het probeer om Williams te laat oordra. Hy het die saak na generaal sir Mike Jackson, hoof van die algemene staf, gebring, met verwysing na 'n lang lys griewe, maar sy versoek het einde 2005 nie wydverspreide ondersteuning gebied nie, maar die DSF is vervang. Baie probleme wat die integrasie van SAS en TF (Task Force) Black met JSOC verhinder het, is teen die einde van 2005 opgelos en TF Black het nouer met JSOC begin werk. Teen einde 2005 het die Britse bevelvoerders besluit dat die SAS ses maande lange diensreise sou doen, in plaas van die vorige 4-maande-toere, is dit amptelik in Maart 2006 bevestig. Weens die Basra-gevangenisvoorval, waarin die naam van die UKSF magte in Irak 'Task Force Black' is aan die pers uitgelek, die mag is ook in 2005 herdoop tot 'Task Force Knight'. Die regiment het spesiaal opgeleide honde begin gebruik, spesifiek tydens aanvalle op huise in Bagdad.  
Medio Januarie 2006 is Operation Paradoxical vervang deur Operation Traction: die SAS-opdatering/integrasie in JSOC, hulle het TGHG (Task Group Headquarters Group) ontplooi: dit het senior beamptes en ander senior lede van 22 SAS ingesluit-by die JSOCs-basis in Balad. Dit was die eerste ontplooiing van TGHG na Irak sedert die inval in Irak in 2003, die opgradering het nou beteken dat die SAS saam met JSOC 'op die heup' was en dit die SAS 'n belangrike rol gegee het teen Sunni militante groepe, veral AQI [159 ] In Maart 2006 was lede van B -eskader SAS betrokke by die vrylating van vredesaktiviste Norman Kember, James Loney en Harmeet Singh Sooden. Die drie mans was 118 dae lank gyselaar in Irak tydens die Christelike Peacemaker -gyselaarskrisis.  in April 2006 het B-eskader Operasie Larchwood 4 geloods, wat 'n intelligensie-staatsgreep was wat gelei het tot die dood van AQI se leier Abu Musab al-Zarqawi. In November 2006 is sersant Jon Hollingsworth in Basra vermoor terwyl hy 'n huis met 'n senior lid van Al-Qaeda aangerand het, wat hy vir sy diens in hierdie eenheid versier het.  Op 20 Maart 2007 het die G -eskader op 'n huis in Basra toegeslaan en Qais Khazali, 'n senior Sjiïtiese militant en 'n Iraanse volmag, sy broer en Ali Mussa Daqduq, sonder slagoffers gevange geneem. Die klopjag blyk die belangrikste aanval te wees wat deur Britse magte in Irak uitgevoer is en waardevolle intelligensie gekry het oor die betrokkenheid van Iran by die Shia -opstand. Gedurende die lente en somer van 2007 het die SAS verskeie mans ernstig gewond opgedoen toe hy sy bedrywighede na Sadr City uitgebrei het.  Van 2007 tot vroeg in 2008 het 'n eskader 'buitengewone' sukses-impak behaal in die vernietiging van al-Qaeda se VIBED-netwerk in Irak, wat uiteindelik lewens gered het.  Vroeg in 2008 het B -eskader die eerste HAHO -valskermaanval in Irak by die regimente uitgevoer.  In Mei 2008 het die SAS hul Humvee's vervang vir nuwe gepantserde voertuie van Bushmaster.  Op 30 Mei 2009 het Operasie Crichton die UKSF -ontplooiing na Irak geëindig,  gedurende die oorlog, is 6 SAS -soldate dood en 'n verdere 30 beseer. 
Somalië en Jemen Redigeer
In 2009 is lede van die SAS en die spesiale verkenningsregiment na Djibouti ontplooi as deel van die Combined Joint Task Force - Horn of Africa om operasies teen Islamistiese terroriste in Jemen en Somalië uit te voer te midde van kommer dat die lande alternatiewe basisse vir die ekstremiste word . In Jemen werk hulle as deel van 'n opleidingseenheid teen terrorisme en help hulle met missies om AQAP-leiers dood te maak of vas te lê, veral op soek na die terroriste agter die bomvliegtuig van die vragvliegtuie. Die SAS het toesighoudende missies uitgevoer van Britse burgers wat vermoedelik na Jemen en Somalië reis vir terroriste -opleiding, en hulle werk ook saam met Amerikaanse eweknieë wat plaaslike terreurverdagtes waarneem en 'rig'.   Ook in Jemen het die SAS ook met plaaslike kommando's geskakel en beskerming aan ambassadepersoneel gebied. 
Lede van die Britse SAS en Spesiale Magte van die Amerikaanse weermag het lede van die Jemenitiese Terrorisme -eenheid (CTU) opgelei. Na die ineenstorting van die Hadi -regime in 2015, is al die spesiale koalisiepersoneel amptelik teruggetrek. 
Internasionale militêre ingryping teen ISIL Edit
In Augustus 2014 sou die SAS deel wees van Operation Shader - die Britse deelname aan die voortgesette militêre ingryping teen ISIL. Na berig word, is hulle op die grond besig om intelligensie te versamel en te help met die ontruiming van Yazidi -vlugtelinge uit die Sinjar -berge.  Volgens berigte het hulle ook Koerdiese magte in die noorde van Irak gehelp  , asook operasies in Sirië uitgevoer. In die besonder het die SAS op 15 Mei die teenwoordigheid in al-Amr bevestig van 'n senior leier, Abu Sayyaf, wat toe dood is tydens 'n aanval deur die Amerikaanse spesiale magte.  In Oktober 2016 het die Voog berig dat die SAS saam met die Australiese SASR saam met Amerikaanse magte in Noord -Irak aktief is, waar hulle lugaanvalle opgeroep het ter ondersteuning van beide Koerdiese en Irakse vordering teen ISIL.  In November 2016 het die Onafhanklik het berig dat die SAS en ander Britse spesiale magte, as deel van 'n multinasionale spesiale magte -operasie, 'n lys van 200 Britse jihadiste gekry het om dood te maak of te vang voordat hulle probeer om na die Verenigde Koninkryk terug te keer. Die 200 jihadiste is senior lede van ISIL wat 'n direkte bedreiging vir die Verenigde Koninkryk inhou, en die lys van Britse mans en vroue is saamgestel uit intelligensie wat deur MI5, MI6 en GCHQ Sources verskaf is, het gesê SAS -soldate is meegedeel dat die missie die belangrikste kan wees belangrik in die 75-jarige geskiedenis van die regiment.  SAS -skerpskutters het ISIL -opstanders geteiken deur gebruik te maak van skerpskuttergewere soos die IWI DAN .338  en Barrett M82A1 .50 BMG.
Libië (2014 – hede) Redigeer
Sedert die begin van 2016 is die SAS tydens Libiese burgeroorlog (2014 - hede) na Libië ontplooi, saam met ander Britse spesiale magte, en het hulle spanne van MI6 -agente begelei om met Libiese amptenare te vergader en die verskaffing van wapens en opleiding vir die Libiese weermag en milisies wat teen ISIL veg.  
In Maart 2011 is 'n gesamentlike SAS-MI6-span (E-eskader  deur Libiese rebelle tydens die Libiese burgeroorlog 2011 gevange geneem en aangehou. Die span is van hul wapens ontneem. Hulle is tussen ten minste twee plekke naby Benghazi geskuif. Hulle is later vrygelaat.  Die BBC het berig dat 'n trop van 20 soldate van D Squadron 22 SAS na Oos -Libië ontplooi is, waar hulle in klein groepies opereer het in plekke soos Misrata en Brega wat hulle gehelp het met die opleiding, koördinering en bevel van opposisiegroepe oor en van die voorste linie af, en hulle was baie aktief onder leiding van die NAVO -lugaanvalle.  ​​
'N Kort geskiedenis van die 7-S (& quotMcKinsey 7-S & quot) model
Ek is gevra om 'n ongeveer 1K-woord van die 7-S/McKinsey 7-S-model te skryf, waarvan ek 'n mede-uitvinder was. Sover ek kan agterkom, is dit die eerste so 'n geskiedenis van die bekende organisasie-effektiwiteitsdiagnose.
Hiermee (en my verskoning vir die woordelikheid):
Die sterk kommentaar van Gupta kom 28 jaar daarna Besigheidshorisonne, in sy uitgawe van Junie 1980, het formeel die 7-S's gebore in 'n artikel deur myself, Bob Waterman en Julien Phillips getiteld: "Structure Is Not Organization."
En die Besigheidshorisonne artikel, op sy beurt, kom drie jaar nadat ek, pas nadat ek my Ph.D. in organisasiegedrag aan die Stanford -sakeskool (voltooi terwyl hy met verlof van McKinsey was), is na die kantoor van die firma in New York ontbied en 'n fassinerende opdrag ontvang.
Die relatief nuwe besturende direkteur van McKinsey, Ron Daniel, het 'n prioriteitspoging geloods om die intellektuele kapitaal van McKinsey te hernu, hoewel die term destyds nog nie bestaan ​​het nie. (Dit word min of meer 'R&D' genoem). McKinsey se fabelagtige adviseurs vir die topbestuur was onder die aanval van idees van Bruce Henderson se nuwe Boston Consulting Group. En Daniel was vasbeslote om met krag te reageer.
'N Groot projek oor sakestrategie (die warmste onderwerpe in 1977) het sy tuiste in New York gehad. Maar Daniel, uit sy eie kliëntwerk, was ontsteld oor die frekwensie waarmee slim strategieë nie effektief geïmplementeer kon word nie. Alhoewel ek nie 'n vennoot was nie, is ek gevra om te kyk na 'organisasie -doeltreffendheid' en 'implementeringskwessies' in 'n onbelangrike uitloopprojek wat in McKinsey se taamlik onwrikbare kantoor in San Francisco geleë is. (Daar was 'n derde projek, oor 'operasies', sonder die Kantoor in Cleveland.)
Ek moet daarop let dat McKinsey se arsenaal meestal bestaan ​​het uit 'strategie' en tweedens 'struktuur'. Al wat nie met 'n skitterende strategiese plan genees moes word nie, was om die bokse op die formele organisasiekaart weer te rangskik. Ek oordryf natuurlik & mdash maar nie veel nie.
Ek het in 1970 'n toer in die Amerikaanse vloot voltooi en na Stanford gegaan om 'n MBA te volg en uiteindelik Ph.D. In geen van hierdie strewes is 'n bladsy van Peter Drucker toegeken nie. In plaas daarvan val ek onder die invloed van Jim March (in Stanford), Herb Simon (March se vennoot en die daaropvolgende Nobelpryswenner in die ekonomie) en Karl Weick (toe aan die Universiteit van Michigan). Die Nobel van Simon spruit voort uit die werk oor 'begrensde rasionaliteit' en sy naasbestaandes, 'bevredigend' en die kenmerkende organisatoriese strewe na 'bevredigende' eerder as 'optimale' besluite. Maart het baie verder gegaan en ons formules gegee soos die "tegnologie van dwaasheid" en "vullisblik" -modelle van organisasie, met byvoorbeeld oplossings (voorafbeskikkings) wat dwaal deur organisasies in willekeurige strewe na probleme om op te los.
Dit alles wil sê dat ek ingestem was op 'n ondersoek na die doeltreffendheid en implementering van die organisasie wat veel verder gegaan het as die meganiese manipulasie van 'kaarte en bokse'.
Ek het my werk begin met 'n groot toer deur McKinsey -kantore wêreldwyd en sakeskole van binne en buite die VSA. By die huis het ek saam met mense soos professor Simon by Carnegie Mellon en in Noorweë en Swede verskeie navorsers besoek wat die werkgroep se doeltreffendheid ondersoek het, die Volvo-skare in Swede en Einar Thorsrud in Oslo, wat eksperimente oor werkgroepe/selfbestuur uitgevoer het supertankers!
Toe ek terugkom, het ek nadink oor my bevindings en het ek tentatiewe aanbiedings begin doen rondom McKinsey. In 'n artikel uit 1978 in Organisasie dinamika, "Simbole, patrone en instellings", die eerste openbare uitdrukking van hierdie idees, het ek onkonvensionele veranderingshendels bespreek, sterk beïnvloed deur Jim March, soos die leier se tydstoekenning per se as 'n belangrikste 'elektriese instrument'.
Soorte vordering het gevolg, maar dit was 'n stadige kruip totdat Bob Waterman as my vermeende baas aangewys is. Bob, wie se vernaamste beroep dit was en skilder, het 'n wye smaak en 'n ondersoekende gemoed, en hy het blitsvinnig betower geraak deur die werk van Karl Weick. Belangriker nog, hy was 'n baie goeie konsultant, en mdashand wou hê ons werk moet so opgestel word dat dit die gemiddelde McKinsey-ite sal help om die kwessies van doeltreffendheid van die organisasie te verlig.(Dit was immers die punt van die oefening.)
Bob was goeie vriende met Tony Athos, 'n professor aan die Harvard Business School en mdashand, wêreldwyd bekend as 'n meesteronderwyser. Hy het Tony ingeroep om ons te help om ons gesukkel te verander in iets "skerp" ('n gunstige McKinsey -term) en onvergeetlik en "gebruikersvriendelik", soos ons deesdae sê.
By 'n twee-dae sessie in San Francisco het ek en Bob en Tony, en Tony se koers Richard Pascale, min of meer voluit by die "7-S-raamwerk" aangekom. (Sien onmiddellik hieronder.) Die enigste, hoewel beduidende verandering, het Tony se geliefde "oormatige doelwitte" geword wat verander in "gedeelde waardes". Tony het daarop aangedring dat ons, soos dit blykbaar was, 'n alliteratiewe model en mdashfind -dinge ontwikkel wat in hierdie geval met 'S' begin het. Terugskouend was dit 'n stap van byna genie. Na my mening sou die konsep sonder die alliterasie, wat ek aanvanklik jonk gevind het, nie die soort gewees het wat byna 30 jaar later deur mnr. Gupta voorgehou is nie.
Die vorm van die "model" was ook van monumentale belang. Dit het voorgestel dat al sewe magte op een of ander manier in lyn gebring moet word as die organisasie kragtig vorentoe sou gaan, en dit was die 'deurbraak' ('n woord wat ek gewoonlik verag) wat Ron Daniel se eerste bekommernisse wat die projek gemotiveer het, direk aanspreek. Soos ons dit in die 1980 gestel het Besigheidshorisonne "Op sy sterkste en mees komplekse manier dwing die raamwerk ons ​​om te konsentreer op interaksies en pas. Die werklike energie wat nodig is om 'n instelling te herlei, kom wanneer al die veranderlikes in die model in lyn is."
Of dit nou by die voorgenoemde seance was of nie, die ander deurslaggewende idee was dat daar "Soft Ss" sowel as "Hard Ss" en mdash saamgevoeg is en tot vandag toe bestaan. Ek gaan voort om te sê, meer as 30 jaar later, dat die krag van die 7-Ss en Op soek na uitnemendheid (1982) en my daaropvolgende werk kan die beste in ses woorde vasgelê word: "Hard is soft. Soft is hard." Dit wil sê, dit is die planne en die getalle wat dikwels 'sag' is (bv. Die hemelhoogte-telling wat die graderingsagentskappe pakkette met twyfelagtige verbande gegee het). En die mense ("personeel") en gedeelde waardes ("korporatiewe kultuur") en vaardighede ("kernbevoegdhede" deesdae), wat werklik 'hard' is, en dit is die grondslag waarop die aanpasbare en blywende onderneming gebou word. Om die voor die hand liggend te noem, het ons die "Harde S's" (Strategie, Struktuur, Stelsels) baie in ons raamwerk ingesluit, en dan die "Sagte S" (Styl, Personeel, Vaardighede, Gedeelde waardes en mdashor Superordinate goal) bygevoeg en daarop aangedring dat daar geen voorrang onder hulle. Behandel al sewe of aanvaar die gevolge, en waarskynlik minder as die effektiewe implementering van enige projek of program of 'n toename in die algehele organisasieprestasie.
Soos aan die begin genoem, was die party wat uitkom, die Junie 1980 Besigheidshorisonne artikel. Athos en Pascale het daarna die model in hul gewildheid gebruik Die kuns van Japannese bestuur (1981), en ek en Bob het dit ingesluit Op soek na uitnemendheid (1982).
Op 'n stadium was daar 'n beweging om my uit my nederige amp te verdryf toe 'n Op ed wat ek geskryf het in die Wall Street Journal in Junie 1980, met die klem op die voorrang (ja, ek durf 'primaat' gebruik) van die 'Soft Ss'. (Bob W het my gered, soos hy so gereeld moes doen.) Aan die ander kant het my gunsteling sertifisering van ons benadering amper 20 jaar later gekom van die uiteindelike 'Hard S -man', McKinsey -alum Lou Gerstner, in Wie sê olifante kan nie dans nie, wat sy IBM-omkeerpoging saamvat: "As ek sou kon besluit om die IBM-kultuur nie direk aan te pak nie, sou ek dit waarskynlik nie gedoen het nie. My vooroordeel was om strategie, analise en meting te gebruik. In vergelyking, die houding en gedrag verander van honderde duisende mense is baie, baie moeilik. [Tog] het ek in my tyd by IBM gesien dat kultuur nie net een aspek van die spel is nie en mdashdit is die spel [my klem]. "
Alhoewel die klem van "Soft S" my lewenswerk was, erken ek tot verbasing toe ek 'n aanhaling teëkom soos die van Rajat Gupta wat hierdie koerant geopen het en drie dekades van uithouvermoë voorgestel het vir ons klein model. Ek dink Tony Athos was reg oor die krag van alliterasie!
09 Januarie 2011
Nota aan lesers: Vir die beste verduideliking van die 7-Ss, die 1980 Besigheidshorisonne artikel bly 'n ewekansige bron.