Ek was en is nog steeds 'n aansoeker,
maar ek het opgehou om sterreboeke te bevraagteken;
Ek het begin luister
Vir die leer het my bloed vir my gefluister.
Die liggaam het sy eie taal wat ouer en meer primêr is as die meeste van ons besef. Ons liggame praat met ons met sensasies, beelde, emosies en 'n innerlike wete wat buite woorde is. Het jy al ooit 'n bietjie twyfel gehad wat jou dae lank nagter, 'n vae pyn in jou been wat nie gaan nie, of 'n swaar hart in jou hart wat kan beteken dat jy ook my moeder moet bel of dat ek my moet bel dokter "?
Algemene idiome, die klein alledaagse frases wat mense gebruik, neem dikwels 'n oorsig van hierdie liggaamswysheid. Byvoorbeeld, "my hart gaan uit na jou" is natuurlik nie letterlik bedoel nie. Dit is 'n spraak wat beteken: "Ek voel empatie vir jou en is besig om uit te kom." Maar wanneer jy die woorde hoor of lees, hoe maak hulle jou? voel? As ek lees: "My hart gaan na jou toe," voel ek warm in my bors, en ek versag. My bors brei uit as ek my hart beywer om energiek iemand in nood te hanteer.
Die meeste van ons is op 'n baie jong ouderdom gekondisioneer om hierdie innerlike begeleidingstelsel van sensasie, beelde en innerlike wete af te skakel. Ons waardevolle liggaam wysheid word verlore, soos ons kultuur versnel en word meer tegnologie gedryf. Die samestelling van hierdie probleem is die feit dat die trauma van die lewe ons ook van ons liggaam se wysheid afsny.
As gevolg hiervan kan ons skommel wanneer ons besluite neem, ons kan in minder as ideaal of onveilige situasies bly, en ons kan uiteindelik 'n lewe leef wat werklik nie ons s'n is nie - terwyl ons liggaam ons die hele tyd kwaad maak vir ons die antwoorde en oplossings wat ons soek. Nou is dit die tyd om te begin luister en te herwin hierdie lewenstyl stelsel wat in elkeen van ons lê, geduldig wag om gehoor te word.
Die begin van my verbreking
Toe ek 'n jong kind was, het ek aan my lyf gevoel. Ek het deur die gras gehardloop, bome geklim, woude gebou, en elke dag en saans gespeel. My hart het so groot geword soos die lug, en die lewe het my diep geraak.
Een warm herfsdag, toe ek amper vier was, het 'n hond in ons voorplaas gewandel, en ek het 'n onmiddellike band gehad met hierdie sagte, goue haired wese. Dit was asof ons vir ewig mekaar geken het. Ek het hom omhels soos ons in die gras ingevou het en vir ure ure saamgesweef het. Ek was seker hierdie wonderlike vierbeenwese was my lewenslange vriend.
Toe ek hom in die huis gebring het om my opwinding te deel, het my ouers my ingelig dat ek hom nie kon hou nie - die hond moet sekerlik aan iemand anders behoort en ons moes sy eienaar vind.
Ek was geskok! Ek het so hard gehuil, ek kon skaars asemhaal. Kon hulle nie sien hoe diep ons verbind was nie? Hoe kon hulle my van my nuut ontdek ou vriend skei? Ek onthou nog die warmte in sy oë en die diep verband wat ons op 'n hartlike vlak gedeel het.
Hierdie ervaring het die boodskap gestuur dat hartverbindings nie saak gemaak het nie. My natuurlike kapasiteit vir vreugde en uitbundigheid het daardie dag verminder.
Af na kleuterskool ...
As die oudste van my familie se drie kinders is ek op die ouderdom van vier na die kleuterskool verhuis voordat ek emosioneel gereed was. Op my eerste dag in daardie groot, donker ou gebou, het my ma my gerusgestel dat as ek dit nie wou hê nie, sy buite sou wag om my huis toe te neem.
Tien minute in die klas, toe ek na die dour kyk, onversierende gesig van mev. Hoyberger, het ek diep geweet dat ek nie daar was nie. Hierdie wêreld voel toegemaak, droog en regiment. Ek het stil in die kleedkamer gegly en dan die klaskamerdeur uit.
Eendag was ek verwoes om te ontdek dat my ma sonder my verlaat het. Net toe het mev. Hoyberger my van agter gegryp en my streng teruggejaag na die klaskamer, waaruit geen verdere ontsnapping gekom het nie.
Op daardie dag het ek geleer om my trane te herleef en my gevoel om oorweldig te word om in te pas. Toe ek gegroei het, het ek ander dele van myself begin afsluit om 'n aanvaarbare en aangename persoon vir my familie en onderwysers te skep.
Nog 'n boodskap wat ek geïnternaliseer het, was dat niemand eintlik daar sou wees om my te vang as ek geval het nie - so ek kon werklik afhanklik wees net op myself. Hierdie oortuiging het my sterker en meer selfstandig gemaak, maar dit het moeilik geword om ander mense in te laat omdat ek my kwesbaarheid as 'n aanspreeklikheid beskou het - iets wat arm is.
Ek was baie opmerklik en slim. Ek het geleer dat toe ek my behoeftes laaste gestel het en vir almal eerste versorg het, het ek goedkeuring en liefde gekry. Ek het geleer om my intelligente, redenerende gedagte meer te waardeer as die gevoelens en sensasies van my liggaam.
Teen die tyd dat ek 'n tiener was, het ek agter onsigbare mure geleef, stewig beskerm teen alles wat ek gedink het dat ek my moontlik kon seermaak.
Ek het selde gehuil, net toe ek alleen was. Ek het myself gesien as die "Rock of Gibraltar", 'n plek van veiligheid en krag vir almal wat my nodig gehad het. Mense het my liefgehad vir my verantwoordelike versorging, terwyl ek binne-in gevoel en verward gevoel het. Die teerheid in my eie hart het nie gesien nie, baie minder aangeraak. Ek het voortdurend probeer om almal te behaag.
Myne is nie 'n ongewone verhaal nie
My trauma was nie groot, relatief gesproke nie. Sommige mag hulle dalk nie traumas oorweeg nie. Ek is sekerlik getuie van vriende en kliënte in my terapeutiese praktyk en klasse wat ervaar het ver erger.
Tog is trauma 'n subjektiewe ervaring. Ons moet nie ons eie traumas as groot of klein beoordeel deur hulle met iemand anders se ervaring te vergelyk nie - nie eens kan dokters die persoonlike impak van 'n individu se ervarings en hoe hulle in hul stelsel gestoor word, ken nie.
Terwyl ek internasionaal reis en onderrig, vra ek my studente of hulle hul empatie en sensitiwiteit vir die lewe beskou as 'n bate. Baie min hande gaan op. Die meeste van ons beskou ons empatiese vermoëns a aanspreeklikheid, nie 'n bate nie. Min besef dat hierdie interne vermoë om die lewe te voel, dit maak wat ons volkome mens maak en ons in staat stel om tot ons volle potensiaal te funksioneer. Gesonde empatie is die vermoë om ons liggaam, ons emosies te voel en om in iemand anders se skoene te loop sonder om hul eie probleme as ons eie aan te pak.
Ironies genoeg, ondanks ons omgee vir ander en ons empatie-reaksies, as ons onnodige beskermende struikelblokke tussen die wêreld en onsself skep, ondermyn ons onbewus ons onsself. Ons besef nie dat hierdie hindernisse ons soms van die pyn van die lewe kan skild nie, maar hulle sny ons ook af van die sappigheid van die lewe, van ons kreatiwiteit en vreugde, en van die wete wat ons help om vir onsself te sorg.
Leer om My Gut te vertrou
Een warm, vogtige somer nag toe ek sewentien was, het ek 'n sentrale wekroep gekry wat die rigting van my lewe fundamenteel verander het. Daardie aand was 'n tipiese Virginia somer nag. Die lug voel dik en swaar. Ek was by 'n nabygeleë swembadpartytjie. My vriend John het gevra of ons iewers kon gaan en praat. Ek het gedink die versoek was 'n bietjie vreemd, maar ek het gedink hy benodig susterlike raad.
John was 'n ou vriend, 'n lieflike teddiebeer van 'n man. Onbekend vir my was hy in daardie oomblik buite beheer en kom van 'n lang rek op amfetamines af. Ek was nalatig oor die ondergrondse dwelmkultuur wat wydverspreid om my was.
Ons het in die voorste sitplek van sy motor op die parkeerterrein buite die swembad gesit en 'n normale tienersgesprek gehad. Net "hang uit." Soos ons gepraat het, het ek 'n vreemde maar duidelike ongemak in my ingewande begin voel. Dit was nie in reaksie op die stemtoon of die onderwerp van gesprek nie, maar die ongerustheid het nog net meer as 'n halfuur voortgesit.
My gedagtes het my vertel dit was onredelik om ongemaklik met my vriend te voel, so ek het my geïgnoreer derm gevoelens. Hy was immers soos 'n ouer broer, en ek het my ongemak as dwaas afgewys en niks daaroor gesê nie.
Toe het ek 'n oomblik van hom af weggedraai om uit die venster te kyk, en die volgende ding wat ek geweet het sy hande was om my keel. Hy het my verwurg. Hy was so sterk Ek het vinnig en heeltemal geslaag.
Toe ek die bewussyn herwin het, het ek albei gebewe. My kop is teen die motordeur gedruk. John was aan die ander kant van die voorste sitplek agter die stuur weggedraai, klaarblyklik geskok en geskok oor wat hy gedoen het. Hy was baie verskoning. Ek was ook in 'n ernstige skok.
Elke sel in my lyf het vir my geskree om uit die motor uit te kom nou. Hierdie keer het ek geluister. My primêre oorlewingsinstink het my lieflike sewentienjarige beleefdheid oorheers. Toe die krag in die onderste helfte van my lyf teruggevou het, het ek die deur oopgemaak en ek het soos 'n blaar geskud, oor die parkeerterrein na my kêrel se motor, waar hulp gewag het.
My hart voel gebreek. Daarna het ek gou geleer hoekom my vriend daardie nag so gewelddadig was; Hy was op dwelms en het basies binne-in gesmelt. Maar my verstandelike, linkshandige wete kon nie die skade regmaak nie. Dit het jare van lyfwerk en emosionele genesing geneem om die interne littekens van vrees en verraad van daardie gebeurtenis te smelt.
In die oomblik het ek my gut-intelligensie herken en waardeer en die boodskap wat dit aan my gegee het, vereer. Ek kon hierdie lewensveranderende trauma vermy het.
My Gut het geweet ...
Deur dit te sê, impliseer ek nie dat wat my skuld gebeur het nie! Dit is 'n algemene antwoord onder trauma-oorlewendes, soos ek weet uit my dekades van studie en werk met hierdie bevolking. Oorlewendes kan hulself blameer, veral wanneer die oortreder iemand is wat hulle ken. In die onmiddellike nasleep van my ontmoeting het ek dieselfde ding gedoen en gewonder wat dit was oor my Dit het veroorsaak dat dit gebeur het.
Tog was die skuld nie myne nie, en ek wil duidelik wees dat slagoffers nie vir hul trauma moet blameer nie. Die lewe gebeur, en selfs in die beste situasies is ons nooit heeltemal in beheer nie.
Aan die ander kant het ek ook iets waardevols geleer. Soos ek emosioneel en fisies genees van my traumatiese ervaring, het ek gefassineer met die besef dat my darm het geweet dat daar iets was om in die kar met my vriend te sit!
Daarna het ek myself belowe dat ek nooit weer my gut sou raai nie, al was die redes hiervoor nie duidelik op enige ander vlak nie.
Daardie ervaring het my oë geopen, en ek het besef dat ek nie na my eie alarmstelsel geluister het nie. My geleerde gewoontes, outomatiese reaksies, en beperkende oortuigings het my daarvan weerhou om na my liggaam se wysheid te luister en te reageer.
Hierdie lewensbedreigende trauma het my wakker gemaak en my na my proses van selfgenesing gebring. Nie alleen het dit my in staat gestel om heeltemal te genees nie, maar dit het my ook op maniere gelei wat my gehelp het om ander potensiële traumatiserende situasies te vermy.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Intuïsie & Bewustheid > intuïtief Bewustheid > Die antwoorde lê binne: Luister na jou maag