Kartografie in diens van die monargie: die Cassini-kaart - Die versamelings
Tuis ›Studies› Kartografie in diens van die monargie: die Cassini-kaart
Titel: Cassini-kaart, detail van vel 125, Cherbourg.
Tegniek en ander aanduidings: Gravure met waterverf
Stoorplek: Departementele argiewe van La Manche webwerf
Kontak kopiereg: © Algemene Raad van Manche, departementele argiewe
Prentverwysing: Cassini-kaart, vel 125 (detail: Cherbourg)
Cassini-kaart, detail van vel 125, Cherbourg.
© Algemene Raad van Manche, departementele argiewe
Departementele argiewe van Manche
Die Cassini-kaart, wat akkurater sou wees om die Cassini-kaart te noem, aangesien dit sy naam het van 'n familie van vier Italiaanse geografe wat hulle aan die einde van die 17de eeu in die koninkryk gevestig het.e eeu, is die eerste groot kartografiese onderneming wat die hele Frankryk dek. Dit bestaan ​​uit 180 velle waarvan die opnames, wat in 1756 begin is, in 1789 voltooi is. Sommige uitgawes is ook in waterverf bedoel om aan 'n welgestelde publiek te bemark.
Die dokument wat hier weergegee word, is 'n detail van blad 125 (Cherbourg), waarvan die tweede en twintigste publikasie onderwerp is.
Die Cassini-kaart het die buitengewone presisie te danke aan die driehoeksmetode wat gevra word vir die ontwikkeling daarvan. Hierdie metode bestaan ​​uit die meet van die afstand tussen twee punte B en C, en dan vanaf 'n verwysingspunt A die hoeke van die lyne BA en CA meet. Die geografie moet dan slegs die trigonometrieformules toepas om die afstande BA en CA te ken. Die metode is in 1615 deur die Nederlander Snellius gebruik, daarna deur Abbé Picard in 1670 en uiteindelik van 1683 tot 1718 vir die meting van 'n groot meridiaan wat strek van Duinkerken tot Perpignan. Die hoeke van elke vel van Cassini se kaart toon die afstande van toises tot by die Parys-meridiaan en sy loodregte punt (wat aansluit by Saint-Malo en Straatsburg). Behalwe hierdie hoofdriehoek, het elke bord bykans 300 bakens (geboue, hoogtes), wat nuttig is om 'n sekondêre driehoek te vestig.
Trouens, die vermeldings op die kaart is baie en uiteenlopend. Dit bevat dus inligting rakende die reliëf (woude, moerasse, riviere, damme), kommunikasie roetes (paaie, kanale, brûe), administratiewe en godsdienstige organisasie (die grense van provinsie, bisdom, gemeentes) of tot burgerlike en godsdienstige geboue (kerke, kloosters, priories, meule, kastele). Militêre inligting verskyn ook op die dokument, soos gevegte wat gewen of verloor is, of selfs sekere slagvelde: die kaart van Cherbourg noem dus, nie ver van die stad nie, die kamp wat in 1756 gebou is, te midde van die Sewejarige Oorlog, vir die verdedig teen Engelse invalle.
Die ontwikkeling van die Cassini-kaart is 'n aanduiding van die entoesiasme van die Verligting vir kartografiese werk en die ontwikkeling van kommunikasienetwerke. Hierdie ontwikkeling is egter nou gekoppel aan die vordering van absolutisme, omdat die koninklike mag die grondgebied waarvan hy beheer moet ken, om die koninkryk meer effektief te bestuur, belasting te versprei en te hef, paaie te trek en sy grense te verdedig. hef. Vanaf 1740 het die ingenieurs van die Ponts et Chaussées dus die sogenaamde "Trudaine" -atlas vervaardig. Dit was ook in die kontinuïteit van hierdie beweging dat die wet van 14 September 1807 onder die Keiserryk om fiskale redes gelas het om kadastrale planne op te stel.
Na die kaart van Cassini is die geografiese dekking van die Franse gebied aan die weermag oorgelaat, 'n bewys van die uiters strategiese belang van so 'n prestasie. 'N Algemene kaart van die personeel is dus geteken van 1816 tot 1866. In 1940 word die geografiese diens van die leër egter 'n burgerlike liggaam: die National Geographic Institute (I.G.N.).
Die Cassini-kaart word vandag nog deur baie navorsers, amateurs en professionele persone gebruik, gekoppel aan die bestudering van toponieme, argeologie, historiese geografie of selfs die geskiedenis van die omgewing.
Lees ook die lêer wat op die webwerf gewy is cassini.ehess.fr.
Monique PELLETIER, Die Cassini-kaart. Die buitengewone avontuur op die kaart van Frankryk, Parys, Perse van die Nasionale Skool vir brûe en paaie, 1990.
Monique PELLETIER, Die Cassini-kaarte. Wetenskap tot diens van die Staat en die streke, Parys, Komitee vir historiese en wetenskaplike werk, coll. "C.T.H.S. Formaat ", 2002.