In ’n tyd waar Suid-Afrika honger na rede en welwillendheid, is die versoenende optrede van alumni van Huis Armentum, voorheen Huis Hendrik Verwoerd, by die Universiteit van die Vrystaat (UV) prysenswaardig. Hulle het ’n hand van steun uitgereik aan die huidige inwoners wat hulle op die nippertjie toegang tot die koshuis vir ’n reüniebesoek geweier het.
Boonop het die oudinwoners besluit om ’n beursfonds te stig en die bestaande inwoners – die einste studente wat hul koshuisbesoek geboikot het – by te staan.
Dis skaars 20 minute ná hy die vyfde keer sy aangrypende eenmanvertoning Monsieur Ibrahim en die Blomme van die Koran op die Klein Karoo Kunstefees (KKNK) opgevoer het.
Maar dié keer het iets wat soos ’n selfoonwekker klink tydens die vertoning iewers in die Gimsaal gelui.
“Dit is ’n baie groot teleurstelling, want dit het baie goed gegaan. Die stuk is nog vars en elke keer wat jy dit doen, is jy nog maar senuagtig. Ek was amper van my kop af. Sjoe, dit was erg,” vertel hy.
Dan praat hy oor Monsieur Ibrahim, die roerende verhaal van die ongewone vriendskap tussen die Joodse seun Moses (Momo) en ’n Moslem-winkeleienaar in die Parys van die 1960’s.
“Ek het baie geheg geraak aan die materiaal. Ek hou van die eenvoud en die skaamtelose menslikheid daarvan.
’n Mens kan nie aan genoeg byvoeglike naamwoorde dink om Minnaar in Monsieur Ibrahim te beskryf nie. Hy vertolk die rolle van goed tien mense en gaan so moeiteloos van die een karakter na die ander oor dat hy jou deurentyd boei.
In Die Koninkryk van die Diere, die komedie waarin hy ook elke dag op die KKNK optree, dra hy hoëhakskoene in sy rol as die maraboe. “My hakke raak net elke keer hoër! Dít is uitputtend, dít is ’n fisieke uitdaging.”
Twee vertonings per dag is nie vir hom te erg nie, sê Minnaar. Hy sal eers ná die KKNK agterkom hoe moeg hy is. Hy probeer om nie te veel ander vertonings te gaan kyk nie omdat hy regtig moeg sal word as hy op die fees rondhardloop.
In die aande kyk hy televisie om te ontspan. Hy het nie die dag voor ons laat middagete na Sara se Geheim, die nuwe televisiereeks waarin hy speel, gekyk nie. “Ek is nie mal daaroor om na myself te kyk nie, ek het nie eens ’n TV-stel by die huis nie.
“Daarom is dit dan vir my lekker om hier in die gastehuis laat in die aande te lê en TV te kyk. Ek kyk na die Indiese Premierliga (IPL). Ek is mal oor krieket en tennis. Die krieket is wonderlik vir my, ek check wat ons ouens doen. Nou die aand het ek daai wonderlike beurt van AB (de Villiers) gesien. Hy het daar losgetrek, nè, en net sesse geslaan. Dis vir my heerlik, sorry.”
Minnaar se gesig helder op soos hy oor De Villiers se beurt gesels, die steurende selfoonwekker vir eers vergete. ’n Onverwagse reënbui help hom ook om beter te voel omdat hy juis spyt is dat hy die reën in Johannesburg dié somer misgeloop het omdat hy elders gewerk het.
Hy hoop net hy hoef nie ná die ete in die reën terug te loop na sy motor toe nie. Hy het nogal ver van die restaurant parkeer.
As ’n mens Minnaar alleen om ’n restaurantafel kry, móét jy met hom oor Die Wonderwerker en sy rol as Eugène Marais in dié rolprent praat.
“Ek kry mos vreeslik min filmwerk. Dit is miskien omdat ek soos ’n Arabier lyk. Manie van Rensburg het jare gelede vir my gesê ek lyk nie Afrikaans genoeg nie. Ek sal baie graag meer filmwerk wil doen, want dit is ook ’n wonderlike medium. But I just don’t get the damn stuff.
“Ek was al lankal ’n Marais-junkie gewees teen die tyd dat ons Die Wonderwerker gedoen het. Ek het Die Groot Verlange (Leon Rousseau se biografie oor Marais) toe al drie keer gelees.
“Ouderdomsgewys het ek dit net-net gemaak om die rol te vertolk. Dis ’n moerse verantwoordelikheid as jy iemand speel wat werklik gelewe het en ook ’n ikoon was soos Marais. Hy was ook maar ’n volksvreemde ene, nè? ’n Totale buitestaander, ek kon maklik aanklank by hom vind.”
Hopelik pla die selfone nie dáár nie. Minaar raak sommer weer ontstoke as Monsieur Ibrahim ter sprake kom. “Ek sou dit verbrysel het,” sê hy oor die selfoonwekker wat so steurend was. “Ek sou dit met ’n klip stukkend gekap het as ek dit in die hande kon kry. Ek sou nie eens gevra het wie s’n dit is nie. Ek sweer ek gaan vannag daaroor droom.
“Ek weet nie of die toeskouers dit ook gehoor het of gesien het ek het dit gehoor nie. Ek weet nie of hulle gesien het dat dit my gesteur het nie.”