Die draak in Middeleeuse Oosterse Christelike en Islamitiese kuns - Artikels - 2022
Die draak in Middeleeuse Oosterse Christelike en Islamitiese kuns
Deur Sara Kuehn
(Islamitiese geskiedenis en beskawing, Deel 86)
Inleiding: Die doel van hierdie navorsing is om die komplekse ikonografie van die draak in die Middeleeuse Islamitiese wêreld sover moontlik te kontekstualiseer en in kaart te bring deur die vele faktore, kontekste en gebeurlikhede wat dit help vorm het, te ondersoek. Die studie fokus op die identifisering van die draakbeelde in 'n Middeleeuse kulturele konteks in Sentraal-Asië, wat beskryf kan word as Irano-Turkse gebiede, vanwaar dit versprei is deur mense van oorwegend Turkse en Iranse stamme. Dit maak noodwendig gebruik van 'n groot hoeveelheid beeldmateriaal van lang artistieke en ikonografiese tradisie wat ontstaan ​​uit 'n ewe groot geografiese gebied met enorme kulturele en etniese kompleksiteit, met die primêre klem op die oordrag van die draakikonografie van Sentraal-Asië na Anatolië. Belangrik is dat laasgenoemde tot 'n groot mate deel uitmaak van die streek wat tydens sy dood in 323 vC deel uitgemaak het van die ryk van Alexander die Grote, wat die antieke Sogdia, Baktrië, die Indusvallei, Parthia, Media, die Transkaukasus en Anatolië vorm. Die kenmerk van hierdie streke is dus dat hulle drie tot vier eeue onderworpe was aan wisselvallige golwe van Hellenistiese invloed.
Arabiese verowerings van Sentraal-Asië het vanaf 86/705 momentum begin kry toe Qutayba ibn Moslem aangestel is as goewerneur van Khurasan, vanwaar hy inval in naburige streke gelei het. Dit het gelei tot 'n proses van Islamisering in die stadstate van sittende Sentraal-Asië en die daaropvolgende transformasie van die hele streek in 'n sentrum van die Islamitiese beskawing. Dit het ook gelei tot die assimilasie en daaropvolgende Islamisering van die steppevolke van die Turko-Mongoolse erfenis.
Islamitiese tydperk Sentraal-Asië het natuurlik tradisies van die vorige dinastieë soos die Sasaniërs (c 224–651) en die Sogdians (vyfde-agtste eeu) geërf. Die streek was 'n ware smeltkroes van mense en kulture, en het vanaf die vroegste tye gedien as 'n bemiddelaar en oordraer van artistieke tendense toe hulle van oos na Wes-Asië en omgekeerd oorgedra het. Hierdie verskynsel is nog verder gevoer in die groot ruimtelike entiteit van Islam, waar ekonomiese skakels die oordrag van kennis sowel as kulturele en artistieke uitwisseling tussen mense van verskillende agtergronde vergemaklik het, en dus ondanks die multikulturele omgewing 'n gevoel van eenheid en 'n gevoel van behoort tot 'n gemeenskaplike beskawing. Die Middeleeuse Islamitiese samelewing was 'n mengsel van verskeie streekskulture, waaronder Moslems en nie-Moslems wat baie tale praat, waaronder Arabies, Persies, Siries, Hebreeus, Armeens, Turks, Koerdies en verskillende plaaslike dialekte. Die benadering in die volgende opstelle is dus noodwendig in die breë vergelykend, aangesien Julie Scott Meisami dit gepas gesê het: 'die middeleeuse wêreld stop nie, sê maar, die grens tussen Christelike Bisantium en Islamitiese gebiede nie, dit is ook duidelik dat waardevolle insigte duidelik is. kan verkry word uit die vergelyking van die verskillende manifestasies van wat tot 'n groot mate 'n verenigde tradisie is, wat sekere basiese houdings en aannames deel, ondanks die spesifieke plaaslike kleur van die individuele kulture waaruit die geheel bestaan. ' Aangesien dit meer as een kultuur en geografiese streek betref, word die multikulturele en hibriede fasette van die draakmotief noodwendig behandel soos dit in hierdie streke ontwikkel het, en ondersoek hoe die motief aanvaar en opgeneem is in die artistieke repertorium.