Lees en fliek saam met my – Waar ons boeke saam met die seelug inasem
Goed, beter, Betsie by Elize Labuschagne-Hull
Die lewensverhaal van 'n 'gewone' vrou is nie minder werd as dié van ikone nie. Elke mens het 'n storie. Die groot verskil hier is dat Betsie geen doodgewone vrou is nie, en haar storie inderdaad een om vertel te word. Elize, Elizabeth, Betsie. Goed, beter, Betsie. Die boek is veel meer as 'n memoir van 'n kind uit die vyftigs/sestigs, wat gely het onder 'n bullebak of outokratiese pa, soos wat ons in Ben Viljoen en Pieter P Fourie se boeke gelees het. As kultuurhistorikus is dit geen verrassing dat die boek ook 'n stuk kultuurgeskiedenis is nie. Sy het die tydsgees perfek saamgevat, in die keurigste taal. Sy praat van mure afkalk, ertappels en palmstaanders.
Sy is op Waterval Boven gebore waar haar pa stasiemeester op Waterval Onder was. Daarna trek die gesin met die trop kinders na verskeie plekke, as gevolg van haar pa se drankprobleem, waar hy die Witperd ry. Hy ly sy lewe lank aan 'n minder¬waar¬dig¬heids-kompleks, wat sy haarself belowe sy gaan oorkom. Hierdie is egter nie die tipiese verhaal van die bullebak pa, lydsame ma en mishandelde kinders nie. Betsie se ma is 'n sterk vrou – overskrokke soos 'n leeuwyfie, kwesbaar soos 'n steenbokkie – en syself 'n bekkige kind. Ten spyte van 'n aaklige insident, lig hy nooit sy hande vir een van die dogters nie.
Haar eerste sertifikaat verwerf sy by 'n kunswedstryd, en dit kom in 'n waspapierpyp. Sy belowe haarself dat sy nog baie papiere in pype gaan kry. "Baie pype maak 'n pypehek wat jou bo-oor 'n donker gat laat ry." Die pype en pypehek is deurgaans simbolies van haar lewe, haar vrese, haar beperkings. En haar belofte aan haarself dat sy nog eendag oor die pypehek gaan ry. Dit begin as klein dogtertjie op haar eerste "traaik", waar die motorhek met die pype die grens van haar verbode terrein was.
As jonggetroude vrou verwerf sy haar een graad na die ander, totdat sy haar rooi toga kan omhang. Daarna presteer sy op verskillende gebiede. Sy put ook inspirasie uit Jonathan Livingston Seagull en vlieg uiteindelik haar eie microlight vliegtuigie.
Engele soos dié op haar ma se kiekieblik, speel deurgaans 'n rol.
Aan die einde van elke hoofstuk is 'n stuk vanuit haar perspektief nou, wat die verhaal verder verlig. Die laaste stuk is oor haar man wat kort voordat de boek verskyn, oorlede is.
Elize skryf goed, dit behoort tot baie mense te spreek. Haar taalgebruik is keurig, beeldryk en sy skryf met insig en humor.
Alhoewel sy die hoogste sport op verskeie gebiede bereik het, is dit tog ook nie jou gewone rags to riches verhaal nie, maar een waar Jonathan Livingston Seagull sy vlerke sprei en hoog vlieg en sy triomfantlik oor haar pypehek jaag.
As jy lus is vir 'n uitdagende ervaring, lees Chris Harbinger se Salutatio Terrae VII: Hermes, Message to the Earth, wat 'n kosmiese perspektief bring op die bestaan van die mens op planeet Aarde. Ervaring, ja, want 'n gewone lees is dit nie. Die titel "Salutatio" beteken "groet die aarde" en is 'n afskeidswoord aan die aarde en aardlinge.
Nadat ek begin lees het, wou ek meer weet en het met die skrywer gesels. Hy gebruik 'n skuilnaam, Chris Harbinger. Harbinger verwys na iets wat die aankoms van iets anders aankondig of iets wat 'n toekomstige gebeurtenis vooruitgaan, en betekenisvol hier. "Chris" is 'n natuurwetenskaplike wat ook in letterkunde en filosofie gestudeer het. Hy beweer dat hy nie hierdie boodskap uitgedink het nie: dis aan hom openbaar en deur hom gekanaliseer, hy dra dit net oor. Hy het dit as meer as inspirasie beleef en is gelei om hierdie boek te skryf. Daar was al skrywers wat ikoniese status bereik het deur sulke gekanaliseerde boodskappe, soos Neale Donald Walsch en groot komponiste wat beweer dat die komposisies op dieselfde manier na hulle gekom het.
Ongeveer tien jaar gelede het hy in sy tuin gestap en 'n verblindende stroom insig trek deur sy denke. Hy snap meteens waarom die godheid die oerknal, die uitdyende kosmos, lewe, en intelligente wesens laat ontstaan het. Hy het die insig dadelik probeer neerskryf om die essensie vas te vang voordat dit dalk vervaag. Eers 'n jaar of wat later het hy gelees hoe Nietzsche beskryf wat met hom gebeur het terwyl hy langs die Sylvaplana-meer in Switzerland gestap het en die insig van die Ewige wederkeer van dieselfde, hom getref het. Nietzsche het hierdie insig in 'n stewige boek opgeteken. Hy het die ervaring van die insig as Das schwerste Gewicht (Die swaarste gewig) beskryf.
Nadat hy die begrip neergeskryf het, het hy geleidelik probeer om dit te verstaan en te interpreteer. Dit het later Stelling I in die boek geword.
En toe tref die tweede insig hom: dat daar 'n ander medium of dimensie bestaan wat die materiële wêreld omring en deurdrenk.
Hierdie begrip het Stelling III geword. Stelling III brei ook Nietzsche se Ewige wederkeer van dieselfde uit na 'n wyer interpretasie.
Volgens Chris is al die natuurwetenskaplike stellings in die boek feitelik korrek. Daar is ook ander interessante insidente wat deel word van die beskrywing. Alexander die Grote se ma het inderdaad vir hom vertel dat hy nie deur haar man, koning Philip, verwek is nie maar deur 'n hoër wese. Washington het 'n ongewone besoeker ervaar die aand voor die beslissende slag in die Amerikaanse vryheidsoorlog, ens.
Chris sê hy het hoegenaamd nie gedink dat Christus ter sprake sou kom in die boek nie; hy is mettertyd gelei om ook dit te verreken. En Die boek is in vyf dele opgedeel, Statements I – V. Elk is 'n boodskap oorgedra deur Hermes, Boodskapper van die gode. Hermes put uit Plato, digters soos Heinrich Heine, Nietzsche en ander filosowe. Hermes tree op as die verteenwoordiger van die Homo astralis en bring boodskappe aan die aardlinge, Homo sapiens.
Stelling I gaan oor die totstandkoming van die kosmos, hoe The Aeon, The One sigbaar uitgedruk word in tasbare dinge. Die mens se aard, vermoë om lief te hê en skoonheid, kuns en simmetrie te waardeer, asook hoe ons reageer op kuns en die natuur, word ondersoek.
Algaande word die begrippe moeiliker, maar oopkoplesers sal dit sinvol vind. Die begrip reïnkarnasie word kortliks aangeraak, maar ek sou 'n meer uitgebreide argument hieroor verwag, met verwysing na bv die werk van dr Michael Newton.
Die boek is 'n uitdaging, dit lees moeilik, en sou dalk baat by eenvoudiger taalgebruik om meer gewone lesers te trek. Dit gaan nie noodwendig jou eie standpunt oor dinge verander nie, maar dit laat jou nadink oor filosofie, godsdiens en wetenskap en besef dat die kosmos veel groter moontlikhede inhou as dit wat ons ken.
Die laaste Stelling is 'n ontstellende eindboodskap oor ons oorbevolkte planeet en al die dinge waarmee ons telkens deur natuurwetenskaplikes gewaarsku word.. Tog bring dit hoop dat lewe moontlik elders voortgesit kan word. Soos die titel aandui, is dit dan letterlik 'n groet aan die aarde.
Die subtitel Terrae VII suggereer dat daar nog twee boodskappe oorbly. Ek wag in spanning.
PS: Daar bestaan 'n organisasie International Society for Science and Religion. Elke paar jaar beoordeel hulle boeke wêreldwyd wat in die wetenskap-religie veld verskyn het. Die uitgewer Naledi het Salutatio Terrae VII Message to the Earth aan hulle voorgelê. Ek verstaan dat Salutatio op die kortlys is.
Feb 22, 2020 Feb 22, 2020 1 Comment
Nov 19, 2019 3 Comments
Hierdie was nie my boek van die jaar nie.
My twee groot probleme is die gedrag en taalgebruik van die karakter wat nie vir my strook met die tydsgees, of met haar bywonerstatus nie. Die skrywer skryf pragtige prosa, maar totaal uit pas met Susan Nell as verkragte bywonersdogter, in onmenslike toestande in 'n konsentrasiekamp. Ek mis die stem van die verkragte vrou. Dit was blykbaar 'n grootse werk, maar ek kon myself nie verloor in die storie en karakters soos bv met Buys nie. Ek sou meer gestroopte taalgebruik wou sien vir die boek, maar wie is ek nou om 'n groot skrywer se werk te kritiseer?
Nog iets wat my baie gepla het, is hoe verskillend ek die oumense wat vir my as kind en jong volwassene stories vertel het oor hoe hulle die konsentrasiekampe beleef het, se vertellings ervaar het vergeleke met die boek. Dis asof die verskrikking van die lewe in konsentrasiekampe totaal onderspeel is, met meisies wat vrolik tussen die tente deurloop, en die denke van 'n bywonersdogter wat min blootstelling aan die lewe gehad het, was net glad nie vir my in pas met die taalgebruik nie. Verder was sy as jong meisie van 18 uitgebeeld. Agtien was daardie tyd oujongnooiens, of getroud met drie kinders.
Annelie Botes se boeke is 'n bietjie soos die Huisgenoot, dis nie "polities korrek" om te erken jy lees dit nie, tog is daar min skrywers wat soveel boeke verkoop soos sy. Sy trek vol sale as sy iewers praat, sy het 'n reuse gevolg. En daar is 'n rede voor. Haar taalgebruik en skryfstyl is uniek, sy gebruik al die leser se eie sintuie om haar eie wedervaringe mee te leef. Min mense is so eerlik oor hulle eie motiewe en lewe as sy, en amper niemand skryf boonop oor hulle intens persoonlike ervaringe op 'n manier dat mens daarmee kan assosieer nie. Self is ek 'n groot fan en besit 'n hele klomp van haar boeke.
In Kammaland beskryf Annelie Botes haar reis van een-en-negentig dae op 'n huisboot saam met haar man Chris, waar hulle vaar na Kammaland op die kanale van Engeland se platteland, met die doel om na 43 jaar saam, te sien wat hulle aan mekaar het en mekaar ook te vergewe vir die dinge van die verlede. Hulle leef fisiek en geestelik baie na aan mekaar op die huisboot vir die tydperk, en is op nét mekaar aangewese, al is hulle twee kinders net 'n oproep ver.
"Wat wil ons nog regkry en doen en bereik? Wat moet eerste gebeur, voor ons kragte ons versaak? Wat kan ons nog verander, en hoe? Watter geheime is daar wat ons vir mekaar wil vertel? Waaroor hou ons al jare lank ons trane op? Waarvoor is ons bang? Wat is daar waarvoor ons mekaar moet vergewe? Wat is daar wat te diep gebrandmerk is en waarvoor ons nooit vergifnis sal kan gee nie?"
Hulle kry veel meer as waarop hulle gereken het en te wagte was, onder andere ook perspektief oor hulle lewe in ons droewe land, waaroor sy heel tereg baie bitter voel. Eers as mens wyer reis, besef jy hoe het die kreef al gewoond geraak aan die kookwater van Suid-Afrika.
"Ons almal bly in een land, Janna. Nie tienduisend myl uiteen nie. Die skerpste duwweltjie van Suid-Afrika is die duisende songs wat op duisende wysies gesing word. Dis 'n kakofonie van dissonante akkoorde, en elke sanger stáán daarop dat sý song die regte song is. Dis oor botsende songs dat daar 19 000 moorde in 'n jaar gepleeg word. En ek sal met jou pinkie trek, dit sal nooit regkom nie."
Hoewel ek heerlik gelees het, was dit wonderlik om met behulp van Google Maps in die gerief van my eie huis, te kyk na plekke soos Bosworth marina, Kings Bromley marina, Rugeley, Fradley junction, Hawkesbury junction, Lower Heyford, Rugby, Norman's bridge, Fenny Compton, Cropredy, Little Bourton en vele meer. En hoe romanties hulle reis ook al lyk, is ek met elkeen van die 194 sluise wat hulle oopmaak, dankbaar ek kon dit op 'n lekker leerstoel meemaak, en sawends in 'n sagte kooi onder 'n donsduvet, met genoeg plek om te beweeg en alleentyd te hê as ek wil.
Hoewel ek 4 soliede sterre op Goodreads gee, trek ek een af vir sekere van die bar detail wat ek onnodig oordrewe gevind het. Ek wil nie vir die hóéveelste keer lees van 'n man wat al aan my etenstafel gesit het, se stink poepe nie.
As middeljarige kon ek ook baie goed assosieer met hulle reis wat hulle voorberei vir die laaste skof saam, die laaste kwart van hulle lewe wat 'n mens al hoe meer intiem met jou lewensmaat saamleef.
"Eendag in die traliebed, as die vensters toegehou word sodat die bedlêendes se borse nie roggel en hulle longontsteking opdoen nie, en dit raak benoud in die eindtydkamer, sal my voete word soos dié van 'n ribbok. Ek sal my oë toemaak en teruggaan Stoke Golding toe. My hande en voete en gesig sal afkoel. Ek sal poeiersneeu opskep en in die lug opgooi. Insakspore trap wat knars onder my Wellingtons. Dik gepakte boomtakke skud, sodat die sneeu op my rooi geruite baadjie se kappie en skouers val. Ek sal met ineengevlegte vingers saam met my dogterkind met die bos koperbruin hare in die wittakboomlaning in die ongerepte sneeu van Hinckley Road Cemetery stap tot by die obelisk. Ons sal stilstaan en die sneeu van koperplaatjies afskraap, sodat oorledenes se oë kan oopgaan om na die sneeu op hulle grafstene te kyk. En my dogterkind sal weer, soos daardie dag, vir my sê: "Ek ís lief vir Ma." Dan sal ek my vlerke finaal sprei. En by die wit sneeupoorte van die hemel vir my skipper gaan wag om vir my 'n beker soet, warm flestee te bring."
Vergewe hulle mekaar uiteindelik? En waarvoor is die vergifnis nodig? Daarvoor kan mens maar net haar vorige boeke lees vir die groot goed. Om uit te vind van die res, koop die e-boek op Amazon.
Seks, Leuens en die Internet by Erla-Mari Diedericks
Om 'n memoire te beoordeel, voel vir my arrogant, asof dit 'n waardeoordeel sou wees. Hierdie is 'n rou, eerlike skrywe oor verhoudings, internet dating en selfondersoek. Dit word as skreeusnaaks bemark, maar dit het vir my eerder 'n hartseer ondertoon.
Baie mense beleef dat sekere temas in hulle lewens herhaal word. Mense wat van buite kyk, kan meestal glad nie verstaan waarom mense optree soos wat hulle doen nie. Erla slaag uitstekend daarin om vroeg in die boek al die gedragspatrone te herken, wat die temas van haar lewe vorm.
Dit is vir my duidelik uit my eie lewe en ook uit die waarneming van ander mense wat ek goed ken, dat elke mens een of twee duidelike temas op hulle lewenspad het waarmee hulle herhaaldelik gekonfronteer word. Hierdie tema kan op enige manier manifesteer, jy kan dit ervaar in jou lewe, op enige manier. As jou tema bv armoede is, kan jy leer om armoede te aanvaar of jy kan armoede oorkom, maar jy verwerk armoede op een of ander manier op jou lewenspad. So het Erla haar temas herken en oopgeskryf. Haar vrees vir verwerping, haar behoefte aan erkenning en dan natuurlik die doodnatuurlike vrees vir oudword. So kom mens herhaaldelik te staan in situasies wat vir ander nie sin maak nie, en Erla se lewe is geen uitsondering nie!
Nou verband hiermee is keuses. Keuses is nooit maklik nie, en dit hou verband met jou lewenstemas. Die situasies waarin Erla haar dikwels bevind het met die internet dating, sal menige vrou van vrees laat bewe, of dalk groen van jaloesie laat word! Tóg begewe sy haarself oop-oë daarin, máák sy daardie keuses waarin sy haar in vreemde situasies bevind wat my dappere broek laat bewe het, al besef sy die gevare terwyl sy dit doen. En dis nie van bewustelike dapperheid nie, inteendeel. Die behoefte om deur die erkening van 'n man te leef, is dwarsdeur die boek gevleg. Sy skryf egter met eerlikheid daaroor en spaar haarself geensins. Soos ons almal dowwe kolle het, skryf sy dapper oor haar eie bitterheid en selfs oor 'n insident waar sy wreed opgetree het.
Wanneer daar twee duidelike temas in jou lewe is, en jy neem in ag hoe die keuses wat jou lewe se rigting verander het, verskillende maniere gebied het hoe hierdie temas kon manifesteer, word dit nogal ingewikkeld om insig te hê in daardie temas, of jy dit moet oorkom en of jy dit moet leer aanvaar. Erla het nooit 'n tekort aan insig in haarself gehad nie, sy het dalk net nie in haarself geglo nie, ten spyte van haar geduldige vriend Gary wat haar oor en oor verseker het dat sy eintlik oukei is. Want sy is 'n sterk vrou en meer as oukei.
Natuurlik is dit makliker om van buite te kyk na ander se lewenspaaie en temas en eers met nabetragting kan ons ons eie bepaal. Dit verg geweldige selfinsig om werklik te besef wat hierdie temas is en hoe dit ons lewens beïnvloed, omdat dit so verwikkeld is, afhangend van die keuses wat ons maak wat die rigting van ons lewens verander. Hierin slaag Erla uitstekend, so vir hierdie leser was die boek op verskillende vlakke geslaag. Die mate waarin sy haar groei en selfinsig uiteindelik gebruik om weer dinge vir haarself te doen, weer te droom en rus te vind – alles beskryf in die allermooiste taalgebruik, is prysenswaardig. Die boek is pragtig versorg, eers aan die skrywer en uitgewer.
Vergeleke met haar vorige boeke, is hierdie een ewe rou, ewe eerlik, maar ryper en meer beleë. 'n Sagte ryp Brie; pleks van harde, geennaam-cheddar.
Die dood van haar pa ruk haar om selfondersoek te doen, en te besef dat sy eintlik al vir baie jare nie meer op hom gesteun het vir hulp en raad nie, dit was maar net gerusstellend dat hy wel daar was, al het sy baie moeilike besluite moes neem en self verantwoordelikheid aanvaar vir haar lewe. Sy kon weer begin teken en musiek maak.
Die boek word pragtig en toepaslik afgesluit met 'n aanhaling van Elisabeth Eybers:
'En deur die jare het sy self die slot
was skoner as die ding waarop sy wag'
'After the Wedding', 'n remake van 'n Oscar-genomineerde 2006 Deense film deur Susanne Bier, is 'n vertoonvenster vir Julianne Moore, as akteur en as vervaardiger.
Isabelle soek fondse vir haar weeshuis in Indië en reis na New York om Theresa, 'n welgestelde weldoener, te ontmoet. 'n Uitnodiging om 'n troue by te woon, het 'n reeks gebeure tot gevolg waarin die verlede met die hede bots soos wat dit ontrafel.
Die meeste kritici vergelyk dit ongunstig met die oorspronklike Deense film, maar ek het hierdie op sy eie gesien, en was ontroer daardeur. Michele Williams en Julianne moore lewer sulke uitstekende spel, absoluut oortuigend, ek moes strepe maskara skoonmaak na die tyd.
Temas is menslikheid, hoe doodgewone goeie mense swak besluite en foute maak. Dis geweldige emosionele gebeutenisse, wat mense se lewens verander, en hoe dit hulle toekoms raak, eerder as 'n teruggryp na die verlede. Die hantering van die dood in 'n gesin word aangespreek.
Ek sal 'After the Wedding' aanbeveel vir almal wat hou van 'n lekker drama, dit is weldeurdag en 'n intelligente spel met jou emosies. Moenie hierdie film misloop nie!
Aug 21, 2019 Aug 21, 2019 Leave a comment
In 'n land sonder voëls by Harry Kalmer
Distopiese verhale, fantasie en wetenskapsfiksie is definitief nie my normale genre nie, maar Harry Kalmer se In 'n land sonder voëls, het heeltemal 'n ander snaar in my geraak. Die idee dat dit waar sou kon wees. Dit is nogal iets in fiksie wat met my resoneer, as iets waar sou kon wees.
Die wêreld wat Harry Kalmer beskryf, is een waar die beheer van die land aan 'n korporasie oorgedra word, wat dan die land bestuur met 'n kombinasie van Skandinawiese sosialisme, Indiese inligtingstelsels en Koreaanse bestuurspraktyke. Elke vyf jaar word daar gestem. Die korporasie wat die vorige termyn die land bestuur het, kom dan by die stembus teen twee of drie ander aanspraakmakers te staan. Die meeste mense het die ekonokrasie verwelkom. Teoreties klink dit ook goed, totdat jy daardie Koreaanse bestuurspraktyke sien uitgevoer word in wat as fiksie opgedis word, maar vir die leser 'n werklikheid word.
Die boek herinner op 'n manier aan Lien Botha se Wonderboom.
Hierdie boek het my emosioneel dieselfde affekteer as The Handmaid's Tale, alhoewel ek voor my siel weet dit is 'n distopiese realiteit, is dit asof dit bloot iets in ons toekoms is wat moontlik is. Ons wêreld is so chaoties op die oomblik, met magtige lande wat deur narre regeer word wat die wêreld as 'n spel sien waar die poppemeester die toutjies op Twitter trek, dat 'n land sonder voëls na die realiteit begin klink. Woorde soos "Nanny state" was voorheen nie gebruik nie, nou lees jy daarvan in fiksie. Is dit dan so vergesog?
Kalmer se besinnings oor die aftakeling van die menslike liggaam, van oud word en die dood, was 'n hou op die maag. "Hier op my oudag het ek skielik die begeerte om dinge te deel. Al sê die mense ook dis nie so nie. Ek is 'n ou man. Dalk kan ek my ouderdom herwin, my waardigheid, deur ons storie te vertel. Deur die ou mens te word wat ek uiteindelik wil wees, wat steeds aan die oue vasklou."
Die boek het my omgekrap, dit het my ontsenu. Ek het vir twee aande nagmerries gekry oor vreemde wêrelde, waar ek myself wakker geskree het. Juis daarom was die boek vir my uiters geslaag.
Die laaste stuk van die boek was vir my bietjie stomp, asof in pas met die skrywer se lewe, wat gesterf het kort na die publisering van die boek.
Na die Chaos het die Wending gekom. En Adam se sesde lewe het begin. Hy het gesê: "Maar nou leer ek 'n nuwe taal. Die taal van onthou."
Hierdie is 'n boek om te onthou.
Lees die eerste 10% gratis op Amazon, of koop dit HIER
Sex, Lies & Stellenbosch by Eva Mazza
Watter skades en skandes gaan agter die geslote deure van die rykes en beroemdes van die miljoenêrs van Stellenbosch aan? Hierdie boek word op Amazon en Goodreads bemark, gebaseer op ware gebeure, geskryf as fiksie. Wat is die waarheid en wat is fiksie oor die sekslewe van die superrykes? Dit is veronderstel om as fiksie geskryf te word om die onskuldiges te beskerm, maar op een of ander manier twyfel ek daaraan. Mense wat in daardie liga werk, sou oraloor in die koerante wees as dinge was soos in die boek. Was dit net 'n bemarkingsfoefie?
Eva Mazza het hierdie boek geskryf oor die lewens van 'n groep vriende. Aanvanklik het dit my regtig verveel en ek het gedink ek sal net ver genoeg lees om my tweester-resensie te motiveer, dit was net te veel "telling" en nie genoeg "showing" nie, met hopeloos te veel uitroeptekens. Die verteller het ook die stem van die karakters aangeneem, byvoorbeeld wanneer hy vertel dat John vir John-John weer in sy broek gesit het. Op een plek was Frankie en Patty omgeruil en elders was Jen weer Patty. So iets versteur my leesritme as ek moet uitreken wie is nou aan die worrd.
Ongeveer 'n derde deur die boek het ek nuuskierig geraak oor wie "doen" wie en waarom. Die skryfwerk self was egter nooit goed genoeg om iets op my Kindle te merk nie. Die tema is bloot rondspyker, wellus en 'n verneukery.
Halfpad deur het ek drie sterre oorweeg. Die karakters kry hul eie persoonlikhede deur hul optrede, in plaas daarvan dat die skrywer ons vertel wie hulle is.
Die boek het daarna my aandag daar gehou tot aan die einde toe Jen en John uiteindelik kry wat albei verdien. Die karakters het almal stadig ontwikkel, maar na die einde toe spoed opgetel.
'n Soliede drie sterre.
Jul 1, 2019 Jul 2, 2019 Leave a comment
Ware verhale laat mens soms dink, dit klink soos 'n storie of 'n fliek. Só is die aangrypende verhaal van Jeannete Walls, wat sy in die boek The Glass Castle vertel, waarvan 'n fliek gemaak is. Dit vertel 'n verhaal van onvoorwaardelike liefde in 'n disfunksionele familie wat, ondanks die diepgaande gebreke, die skrywer met vasberadenheid toegerus het om 'n suksesvolle lewe vir haarself te maak.
Jeannette Walls het grootgeword by ouers wie se ideale en koppige selfsugtigheid hul vloek en ook hulle redding was. Rex en Rose Mary Walls het vier kinders gehad. In die begin het hulle geleef soos nomades, hulle het tussen dorpe beweeg en kampeer in die berge. Rex (briljant vertolk deur Woody Harrelson) was 'n charismatiese, briljante man wat, wanneer hy nugter was, sy kinders se verbeelding vasgegryp het en hulle fisika, geologie en veral vreesloosheid leer. Rose Mary, wat geskilder en geskryf het en nie die verantwoordelikheidsin gehad het om vir haar gesin te sorg nie, het haarself 'n excitement addict genoem. Om 'n ete te kook wat binne vyftien minute verteer sou word, kan nie opweeg teen 'n skildery wat sy kon maak wat vir ewig kon bestaan nie.
Rex het drome gehad om vir die gesin 'n droomhuis van glas te bou, en het sy nugter ure spandeer om die planne daarvan te verfyn. Dit terwyl hulle geswerf het en dikwels nie 'n dak oor hulle koppe gehad het nie. Uiteindelik moes hy toegee dat hy toe nooit die glaskasteel vir hulle kon bou nie, terwyl Jeannette die een was wat hom getroos het.
Rex : I never built the glass castle.
Jeannette : No. But it was fun to plan it.
Te midde hiervan was Jeanette, die tweede oudste wat besef het daar is meer in die lewe en sy wou weg. Uiteindelik het sy 'n suksesvolle lewe gemaak en kon sy ook vir haar ouers 'n beter lewe bied, maar hulle wou dit nie aanvaar nie. Inteendeel, Rex was gekant teen haar lewe en haar verhouding, omdat sy nie passievol gelukkig gelyk het nie.
Where are the values I raised you with?
Die teenstrydighede is soos 'n hou op die maag, mens wissel van empatie tot walging vir die ouers se optrede, wat hulle kinders laat honger ly. Jy sit die hele tyd op die punt van jou stoel met daardie antisipasie van iets wat enige oomblik kan ontplof, óf 'n gesin wat saam die veld inhardloop en lag van pure genot. Tog voel jy die besondere bydrae wat veral Rex tot sy kinders se opvoeding maak, deur hulle te leer om waardering te hê vir die grootsheid en die natuur. So gee hy vir hulle een Kersfees elkeen 'n spesiale ster.
Uiteindelik was Rex ook gekonfronteer met die demone uit sy verlede, wat hom in 'n mate gevorm het. Mens kan nie help om in 'n mate respek vir hom te hê dat hy nie aan sy kinders doen wat aan hom gedoen is nie.
"it's impossible to breathe when you're drowning in shit."
Daar is soms 'n flenterdun lyn tussen diep emosionele sorg en omgee; en uiterste verwaarlosing wat grens aan mishandeling. Jeannette Walls het my soos 'n koordloper laat balanseer tussen die twee, met 'n hol kol op my maag wat lank nadat die krediete gerol het, eers verdwyn het.