Min mense is nie bekommerd oor die toekoms nie. Ekoloë is bekommerd oor die vernietigende gevolge van besoedeling. Sosioloë is bekommerd oor die kloof tussen ryk en arm, die konflikpotensiaal van politieke onrus, die geweld en misdaad. Medici is bekommerd oor toenemende weerstand van supervirusse teen medikasie en die onkeerbare verspreiding van siektes. Geestelike leiers is bekommerd oor die ineenstorting van waardesisteme en gewetenloosheid waar daar selfs nie eens ’n basiese respek vir die lewe meer is nie.
Bekommernisse het in verskillende vorme en met wisselende intensiteit deur die eeue heen voorgekom. Lukas interpreteer dit by uitstek in die lig van die koms van die Seun van God na hierdie wêreld. Sy geboorte, kruisdood, opstanding en verheerliking lui ’n nuwe era in die mens se geskiedenis in, naamlik die eindtyd. Hierdie eindtyd wat strek van Jesus se eerste tot sy tweede koms, word deur die eeue begelei met bepaalde tekens. Die tekens was daar in die tyd van die vroeë dissipels en in die Middeleeue, en dit is vandag steeds daar.
Ons lewe in die eindtyd – nee, die lentetyd. God se somer is op hande. Let op die tekens van die tyd – katastrofes, ellende en rampe – maar onthou dan, Jesus sê dis tekens van die geboortepyne én die verwagting van die geboorte van ’n nuwe hemel en aarde, waar die wil van God sal heers (2 Pet 3: 13) wanneer Jesus weer kom. Daarom sing ons met oorgawe: Kyk, Hy kom! Hy kom! Die Koning! Ontwaak! Ontwaak! Elk in sy woning... (Ges 587: 1), maar lewe dan soos ’n mens wat werklik glo dat die Koning weer kom.
In die brief aan die Romeine gee Paulus ’n sistematiese uiteensetting van hoe God die verlossing bewerk het. Paulus is diep in die hart gegryp deur die blye boodskap wat hy kan verkondig: God verklaar uit genade die skuldige mens onskuldig deurdat Hy die verdienste van Jesus Christus aan die mens toeken.
Dit is Paulus se hoogste strewe om mense te laat deel in die blydskap wat die genade bring. Daarom doen hy dit drie maal in sy brief met ’n uitbundige jubeling – telkens aan die einde van ’n hoofdeel, en so sluit hy ook jubelend sy brief af. Hy eindig met ’n Amen wat nie, soos baiekeer gedink word, beteken Dit is nou klaar nie, maar wat ’n uitdrukking is van sy vertroue op God, met die bede: Mag dit waarlik so wees, tot in ewigheid!
Die onbegryplike genade wat met die koms van Christus geopenbaar is, moet so ver as moontlik bekend gemaak word. Die sluise van ontferming is as’t ware oopgetrek om oor die tradisionele grense van die Joodse volk te vloei, die heidenwêreld in, om van baie mense verloste, gehoorsame kinders van God te maak. Soos die sekulêre invloed van die Romeinse kultuur oor die wêreld kon versprei, is die evangelie op dieselfde manier deur die gelowiges wat onder meer van die inhoud van hierdie brief kennis gehad het, verder versprei.