Die idee dat aardverwarming 'opgehou' het, is 'n kontrakterende praatpunt wat ten minste 2006 dateer. Hierdie raamwerk is die eerste keer op blogs geskep, dan opgetel deur segmente van die media - en dit het uiteindelik toegang gevind in die wetenskaplike literatuur self. Daar is nou verskeie eweknie-geëvalueerde artikels wat 'n vermeende onlangse "breek" of "hiatus" aan te spreek in aardverwarming, insluitend die nuutste IPCC verslag.
So het aardverwarming regtig Stop, stop, of tik 'n hiatus? Ten minste ses akademiese studies is gepubliseer in 2015 wat argumenteer teen die bestaan ​​van 'n pouse of hiatus, waaronder drie wat deur my en kollegas geskryf is James Risbey van CSIRO in Hobart, Tasmanië, en Naomi Oreskes van die Harvard Universiteit.
Ons mees onlangse referaat is pas in die Nature's open-access journal gepubliseer Wetenskaplike verslae en bied verdere getuienis teen die pouse.
Stop Nie gerugsteun deur Data
Eerstens het ons die navorsingsliteratuur oor globale temperatuurvariasie oor die afgelope tydperk ontleed. Dit blyk uiters belangrik omdat navorsing oor die pouse verskeie duidelike vrae aangespreek het, en dikwels gevloei het: sommige het gevra of daar 'n pouse of helling in die opwarming is, ander het gevra of dit verlangsaam vergeleke met die langtermyn-tendens en nog ander het ondersoek of die verwarming agter die verwagtinge van klimaatmodelle afgelei het.
Dit is almal duidelike vrae en betrek verskillende data en verskillende statistiese hipoteses. Onnodige verwarring het tot gevolg gehad omdat hulle dikwels onder die kombersetikette van pouse of hiatus gevloei het.
Nuwe NOAA-data wat vroeër vanjaar vrygestel is, het bevestig dat daar geen pouse was nie. Die skrywer se jongste studie het NASA se GISTEMP-data gebruik en dieselfde gevolgtrekkings verkry. NOAAOm die verwarring te verminder, was ons uitsluitlik besig met die eerste vraag: is daar, of was daar onlangs, 'n pouse of hiatus in die opwarming? Dit is hierdie vraag - en slegs hierdie vraag - wat ons met 'n antwoord beantwoord duidelike en ondubbelsinnige "nee".
Niemand kan saamstem wanneer die pouse begin het nie
Ons het 40 onlangse peer-reviewed artikels oor die sogenaamde pouse beskou en afgelei wat die skrywers beskou as die beginjaar. Daar was 'n verspreiding van ongeveer 'n dekade (1993-2003) tussen die verskillende vraestelle. Dus, eerder as om konsekwent gedefinieer te word, blyk dit dat die pouse 'n diffuse verskynsel is waarvan die vermoedelik begin is gedurende 'n tienjaar-venster.
Aangesien die gemiddelde verwagte duur van die pouse in dieselfde stel artikels net 13.5 is, is dit kommerwekkend: dit is moeilik om te sien hoe wetenskaplikes oor dieselfde verskynsel kan praat as hulle praat oor kort tendense wat begin het met 'n dekade uitmekaar.
Hierdie kommer is versterk in ons derde punt: die pouses in die literatuur is geensins konsekwent uiterste of ongewone, in vergelyking met alle moontlike tendense. As ons die afgelope drie dekades, waartydens temperature styg met 0.6 ℃, sou ons in 'n pouse tussen 30% en 40% van die tyd met behulp van die definisie in die literatuur gewees het.
Met ander woorde, akademiese navorsing oor die pouse praat gewoonlik nie oor 'n werklike pouse nie, maar in die beste geval oor 'n fluktuasie in verwarmingskoers wat teenoor die onderkant van die verskillende temperatuurstendense oor die afgelope dekade is.
Hoe Die Pause het 'n Meme
As daar nie 'n pouse was nie, waarom het die afgelope tydperk soveel navorsings aandag geskenk?
Een rede is 'n kwessie van semantiek. Baie akademiese studies het nie die afwesigheid van verwarming aangespreek nie, maar 'n vermoedde teenstrydigheid tussen klimaatmodelle en waarnemings. Daardie artikels was wetenskaplik waardevol (ons selfs het ons een geskryf), maar ons glo nie dat daardie artikels in die taal van 'n pouse ingevul moes word nie: die verwantskap tussen modelle (wat verwag sou word) en waarnemings (wat eintlik gebeur het) is 'n heeltemal ander kwessie van die vraag of of nie aardverwarming het stilgebly nie.
'N Tweede rede is dat die onophoudelike uitdaging van klimaatwetenskap deur hoogs vokale contrarians en Handelaars van Twyfel mag die wetenskaplike se natuurlike neiging versterk het terughoudend oor die aanmelding van die mees dramatiese risiko's wat hulle is bekommerd oor.
Ons verken die moontlike onderliggende meganismes vir dit in 'n artikel vroeër vanjaarWat voorgestel klimaat ontkenning het sypel in die wetenskaplike gemeenskap. Wetenskaplikes het onwetend beïnvloed deur 'n taalkundige raamwerk wat sy oorsprong buite die wetenskaplike gemeenskap en deur die aanvaarding van die woord breek hulle subtiel hul eie navorsing reframed.
Navorsing wat gerig is op die pouse het duidelik opgelewer interessante insigte in medium termyn klimaat variasie. Ek en my kollegas nie skuld dat navorsing nie. Behalwe dat die navorsing was nie oor 'n (nie-bestaande) breek - dit was omtrent 'n roetine skommeling in verwarming koers. Met 2015 om feitlik seker na 'n ander te wees warmste jaar op rekordHierdie roetine skommeling het waarskynlik reeds tot 'n einde kom.
Stephan Lewandowsky, Voorsitter van Kognitiewe Sielkunde, Universiteit van Bristol. Sy navorsing ondersoek mense se geheue en besluitneming, met besondere klem op hoe mense reageer op regstellings van verkeerde inligting. Hy het gepubliseer oor 120-wetenskaplike artikels, hoofstukke en boeke, insluitende 'n onlangse tydskrifartikel oor hoe mense inligting oor die oorlog in Irak verwerk, wat die belangrike rol van skeptisisme openbaar in mense se vermoë om hul herinneringe by te werk. Nog 'n onlangse verslag het getoon dat wanneer die volle data getoon word, mense verwag dat die opwarming van die aarde gelykop sal voortduur.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Hoekom Die Aardverwarming Stop is 'n mite Alle Saam