Tuisdorp. Heeltemal te laat. | coetzeeblog
Tuisdorp. Heeltemal te laat.
Ons is bevoorreg. Twee, huidige, tuisdorpe. Nogal in twee verskillende lande ook. Ek veronderstel, dit is waaroor ons moet blog, die huidige en nié die tuisdorp van die verlede nie. Anders gaan dit darem te langdradig begin raak, as ek nou oor drie moes skryf. Die een in die vorige lewe, nee, ek glo in reinkarnasie nie, raak na 22 jaar, ook nou geskiedenis.
Díe een in Paraguay. Independencia, is eintlik nie regtig ´n dorp nie, maar ´n gemeenskap met ´n aangename supermark, vulstasies, werktuigkundiges, onderdelewinkels, dokter, tandarts, ingenieurswerk en kerke, maar daar is geen strate nie, amper sommer so langs die pad geplak. Eintlik val ons onder die munisipaliteit van Melgarejo, so ´n paar kilometer verder. Ek wil eintlik gesels oor die een in Brasilië, Sete Quedas.
Sete Quedas, is ´n tipiese plattelandse dorpie, soos ons in Suid-Afrika, gewoond was, van die reuse land, oppervlak gewys, dieselfde grootte as die VSA. Ongeveer 12000 inwoners. Dit is waar die vrou van die huis, ´n woonstel en huis het. Huis is verhuur en die woonstel, ons domein. ´n Aangename plek om in te bly. Mense vriendelik en hulpvaardig. Mense wat nog omgee vir mekaar. Sondae, kuier tyd. ´n Omgewing, waar kinders, nog kinders kan wees.
Moet dalk net noem, dat twee dorpe ter sprake is. Die grens tussen Brasilië en Paraguay, is hier ´n droë grens, maw daar is geen rivier, wat die grens vorm nie. Net ´n stuk niemandsland, van ongeveer 100 meter wyd. ´n Deel van daardie niemandsland, word beslaan deur sokkervelde. Sondagmiddag, ´n miernes van bedrywighede. Wedstryde word gespeel, veterane en jonges. ´n Voorbeeld van die spontane gedrag van dié mense. Stap ons dié Sondagmiddag, net na die afhandeling van ´n wedstryd, daar verby, my kamera altyd byderhand. Vra of ek ´n foto kan neem, van ´n paar wat staan en kuier, maar natuurlik. Begin die groot uitvra, wie en wat is jy? Verduideliking in my Spaans en hulle Portugees. Nee, ons moet darem ´n foto van jou saam met ons ook neem. Amper het die kuier ontaard, want wat van ´n bier?
Aan die Paraguaanse kant, is daar die dorpie Pidoty Porá, vrye handelsgebied, baie aanloklik vir die Brasiliane met goedkoop elektroniese toerusting en daar is ´n heen en weer beweging oor die grens, geen kontrole nie. Mooi klinkende name, hierdie winkels, Queen Anne, Casa Rambo en Americana, onder andere. Wonder altyd, hoekom Queen Anne?
Strooptyd, nee, deur die jaar, ´n beweging van vragmotors, wat die oes en implemente vervoer. Hierdie is een van die mees produktiewe landbou areas in die wêreld. Die Duitse invloed, is hier, soos in baie ander wêrelddele, baie sigbaar. Min van hulle kan nog Duits praat. Die praat van Duits, is gedurende die Tweede Wêreldoorlog verbied, maar daar is tog in sommige dele, die begeerte om daardie bande en die taal te versterk.
O, ja, dan is daar nog Cassino Las Vegas. Dit nou weer in Pindoty Porá, die deure nog ooit oop gesien nie. Seker net laat saans wat daar gedobbel word. Sal een aand my geluk moet gaan beproef, dalk is daar materiaal vir ´n mooi blog. Moenie iets verwag, soos die werklike Las Vegas nie.
Vervoermiddels, van die nuutste modelle, nie baie uitspattig nie, tot die beproefde fiets, motorfiets en perde en perdekarre.
´n Aangename omgewing om te woon. Groot genoeg, maar nie so groot, dat indien iemand ´n onbesonne daad sou aanvang, die hele dorp nie daarvan sou weet nie. Dít het die twee vooraanstaande dames, wat byna handgemeen geraak het, by die tweedehandse klerewinkel, wel gou besef.
Vir my die grootste pluspunt van die omgewing is, die totale afwesigheid van rassespanning. Ten spyte van die bevolkinsamestelling, speel kleur geen rol meer nie. Dink, die groot samebindende faktor is die taal. Dalk ook die feit, dat die oorspronklike mense van Afrika, hulle kulturele bande en gewoontes, daar gelaat het en dat daar niks van, hier, te bespeur is nie. Dit geld ook vir alle ander tale en kulture, waarvan hier ´n magdom is, maar nou net Brasiliane is.
13 thoughts on “Tuisdorp. Heeltemal te laat.”
Februarie 20, 2016 om 12:04 nm
Ai, dat ons ook so vreedsaam sou kon leef.
Februarie 27, 2016 om 3:14 nm
Helaas, is dit ongelukkig te laat, maar ek praat nie daaroor nie.
Ja man, ‘n toe bek is ‘n heel bek.
Februarie 20, 2016 om 1:08 nm
Bly jy het in elk geval geskryf – nou het ek ‘n foto van ‘n regte egte cowboy gesien!
Februarie 27, 2016 om 3:13 nm
Sal nog ´n paar plaas en ek het laaaank gelede ´n blog oor hulle geskryf. Dankie vir die lees.
Februarie 20, 2016 om 3:59 nm
Dit lyk werklik of julle lekker bly. Ek hou veral van daai “geen rassespanning nie”. Mens kan al ‘n laaaang pad stap as dit uit jou lewe is.
Februarie 27, 2016 om 3:12 nm
Ja, daardie spanning, is ons hier gespaar en ons is bevoorreg.
Februarie 20, 2016 om 7:15 nm
Jong, jy is nooit te laat om te skryf nie. Die onderwerpe is daar om jou te help om oor iets te skryf. Dit klink vir my n heerlike oor en weer dorpe gebruik. Baie dankie vir jou vertelling en fotos. Dit wys dat mense tog in vrede kan leef. Ook interessant van die grens wat net n 100m strook is.
Februarie 27, 2016 om 3:10 nm
Ek kom net ongelukkig te min aan die skryf. Dalk sal ek met die tyd, meer van die agterstallige onderwerpe kan benut. Ja, daardie grens is vir my ook wonderlik, as ek dink aan doringdraad grense en mure.
Februarie 21, 2016 om 5:00 vm
Ai Danie,dis so lekker om hierdie vreedsaamheid saam met jou te beleef!Jy lyk beslis soos een van daardie mense.
Februarie 27, 2016 om 3:08 nm
Ja, dit gaan maar nog net sukkel-sukkel met die taal. Glo dit sal regkom, as ons dalk langer daar bly.
Februarie 24, 2016 om 3:19 nm
Klink na ‘n oulike dorp waar julle tweede tuiste is!
Februarie 27, 2016 om 3:06 nm
Ditis. Plattelandse dorpie, soos ons daaraan gewoond was.