Viëtnam webwerf - Inligting
Met hierdie gedeelte van die webwerf kan u onderhoude voer met mense wat by die Viëtnam -oorlog betrokke was. Lees die biografieë deur en vind mense met wie u 'n onderhoud vir u projek wil voer. Stuur u vrae deur die e -posfasiliteit aan die einde van elke biografie te gebruik.
Sersant Paul Mahar: Ek is gebore op die 24ste Junie 1947 in Genève, York. Ek is 'n oorgeplante stadskind. Ek is grootgemaak in New York en New Jersey. Ek woon nou in die noorde van Idaho en woon sedert 1979.
Ek het in my meer as dertig jaar se werk baie verskillende beroepe gehad. Ek het gewerk met plastiese spuitgietmasjiene en houtbewerkingsmasjiene. Ek was ook baie jare gelede 'n voorskoolse onderwyser, wat ek baie geniet het.
Ek het van November 1966 tot Desember 1967 in Viëtnam gedien by Alpha en Delta Company van die tweede bataljon sewe en twintigste infanterie (Wolfhounds) van die 25ste afdeling. Ek was gestasioneer in Cu Chi, ongeveer twintig kilometer noord van Saigon of wat nou bekend staan ​​as Ho Chi Minh -stad.
Ek het verskyn in People Magazine (21 Maart 1994) en ondervra deur Tom Brokaw vir 'Now With Tom Brokaw' in Augustus van dieselfde jaar. Ek het '15 minute roem' behaal omdat ek in Vietnam in die plek van 'n ander man gedien het sonder die voordeel van militêre opleiding. (U kan die People Magazine -artikel in die Pathfinder -afdeling van People Magazine op die internet vind.) Ek was 'n gevegs veteraan vir my hele diens in Viëtnam. Ek het meer as twintig tonnels binnegegaan, gelukkig genoeg dat ek nog nooit lewendig 'n ander hoender ontmoet het nie, wat my saggies amper doodgeskrik het.
Ek het goeie vriende in Vietnam verloor, van wie ek vandag nog baie dink, ek beskou die Viëtnam -oorlog as 'n edele saak wat om baie redes misluk het - een is die politieke klimaat - baie mense het gedink dat die VSA geen sake in Vietnam het nie en sodoende die wil om doelwitte te bereik wat nooit volledig gedefinieer is nie, ontken. Dit was moeilik vir Amerikaners tuis om 'n saak te ondersteun toe seuns en dogters "gestrem" by die huis kom sonder om te verstaan ​​waarom ons in die eerste plek daar was. Die Verenigde State was gedurende die laat sestigerjare en vroeë sewentigerjare baie onstuimig. Ek het die rang van sersant (E-5) in Vietnam bereik en is trots op my diens. E -pos [email protected]
Majoor Nick Romaine: Ek is gebore in Los Angeles, Kalifornië in 1940. Ek het op 19 -jarige ouderdom by die Amerikaanse weermag aangesluit. Nadat ek die opleiding voltooi het, was ek aangestel as Tweede Luitenant in die Infanterie en is ek in die 4de Infanteriedivisie in Fort Lewis, Washington, aangewys. Ek het talle pligte as infanteriebeampte uitgevoer. Toe ek 'n senior luitenant was, het ek bevel gekry oor 'n infanteriekompanie. Toe ons die Verenigde State in 1966 aan boord van 'n skip verlaat, het ons 185 soldate aan my Kompanie toegewys. Teen die einde van ons jaar was daar 33 van my mans wat in Viëtnam dood is, en almal behalwe een is minstens een keer gewond. Alle kompanie -bevelvoerders is gereeld geroteer, sodat almal 'n kans sou kry om 'n bevelvoerder te wees. Toe ek my kompanie verlaat, kon ek voortgaan om saam met my bataljon te dien, waar my primêre pligte was om lugaanvalle van hoëprestasie-vegvliegtuie en bombardemente van B-52-bomwerpers en talle ander soorte vliegtuie te koördineer en aan te vra. Die meeste soldate wat in my geselskap was, is opgestel. Aangesien ons saam opgelei en saam ontplooi het, het ons 'n baie goeie eenheid gehad. Ons het mekaar goed geken, wat 'n pluspunt was toe ons in die stryd beland het. Die slegte hiervan was dat ons een van ons dood is toe een van ons dood is. Dit was asof 'n stukkie van ons hart verskeur is. Diegene van ons wat teruggekeer het, ly aan 'n toestand genaamd PTSD (Post Traumatic Stress Disorder). Die meeste van ons het op verskillende tye na die Verenigde State teruggekeer omdat ons gewond was en toe ons uit die hospitaal ontslaan en uit die weermag ontslaan is, het ons na die vier winde gestrooi. Ons het sedertdien probeer om mekaar op te spoor en ons het nou 72 in kontak met mekaar. Ons Eerste Sersant, terloops, is bekroon met die Erepenning. Ons nasies se hoogste toekenning vir dapperheid.
Ek het in 1967 na die Verenigde State teruggekeer en onderrig in die infanterie aan die Army Intelligence School gegee. In 1970 keer ek terug na Viëtnam, waar ek as senior bataljonadviseur van 'n Viëtnamese veldwagterbataljon aangewys is (Army Rangers is soortgelyk aan kommando's). Ek en my sersant was die enigste Amerikaners in hierdie eenheid. My sersant is tydens een operasie dood en dit was ongeveer ses weke voordat 'n plaasvervanger na my gestuur is. Ek het die heeltyd nie 'n ander Amerikaner gesien nie, alhoewel ek wel met hulle op die radio gepraat het. Ons was gereeld in kontak met die vyand en dit was 'n baie stresvolle jaar. Ek kon fisies oorleef en het huis toe gekom en na veertien jaar diens uit die weermag gekom. Ek het nog nege jaar in die reserwes voltooi en is nou afgetree. Stuur 'n e -pos na [email protected]_aol.com
Onderoffisier Joseph T. Miller: Ek is gebore in Chicago, Illinois, op 22 Desember 1942. Hy is grootgemaak in 'n werkersgesin en het Katoliek grootgemaak. Toe hy in 1960 aan die hoërskool studeer, het Joe 'n rukkie in 'n pakhuis gewerk totdat hy besluit het om in April 1961 by die Amerikaanse vloot aan te meld, nie lank na sy agtiende verjaardag nie.
Tydens basiese opleiding by die Great Lakes Naval Training Center van April tot Junie 1961, is Joe gekies om in die intelligensieveld te werk. Hy is uiteindelik gestuur om Chinees-Mandaryns te leer in Monterey, Kalifornië, 'n studie wat hy in Mei 1963 voltooi het. Teen hierdie tyd het Joe gevorder na E-4, 'n onderoffisier derde klas. Joe is na die Naval Security Group Detachment net buite Taipei, Taiwan, geplaas, waar hy verkeersanalise vir die National Security Agency opgedra is.
Terwyl hy op Taiwan was, het Joe ontmoet en verlief geraak op 'n Taiwanese vrou. Dit was nie aanvaarbaar vir iemand wat 'n 'Top Secret Crypto' sekuriteitsklaring gehad het nie, en daarom is Joe as 'n 'veiligheidsrisiko' van die intelligensiewerk verwyder en aan boord van die vliegdekskip USS Ticonderoga gestuur in Junie 1964. Terwyl hy aan boord van die Ticonderoga geplaas is , het die "insidente" in die Golf van Tonkin plaasgevind (31 Julie-5 Augustus 1964).
Aangesien Joe 'n paar van die intelligensiewerkers ken wat tydelik by die USS Maddox ingedeel was as deel van hierdie spioenasie -operasie teen Noord -Viëtnam, was hy ontsteld toe die president die Amerikaanse volk die leuen vertel dat die Maddox op 'n "roetine -patrollie" was. internasionale waters. " Dit het Joe se beurt teen die Amerikaanse oorlog in Viëtnam begin.
Joe se houding teenoor oorlog het toegeneem gedurende sy oorblywende vier jaar in die Amerikaanse vloot, sodat hy teen die tyd dat hy in Februarie 1968 ontslaan is (as E-5, onderoffisier tweede klas), besluit het om aktief betrokke te raak by die protesbeweging teen die oorlog. Joe het in 1970 by Vietnam Veterans Against the War (VVAW) aangesluit, en was voorheen deel van ander organisasies teen oorlog. Joe bly steeds lid van VVAW, en hy dien tans as een van die vier nasionale koördineerders van die organisasie.
Miller het 'n BA in Politieke Wetenskap, 'n MA in Asiatiese Studies en 'n PhD in Politieke Wetenskap, alles behaal nadat hy die diens verlaat het. Hy dien tans as die voorgraadse akademiese adviseur vir alle hoofvakke in die politieke wetenskap aan die Universiteit van Illinois, en hy gee kursusse in politieke teorie, internasionale betrekkinge, Amerikaanse regering en 'n kursus oor die politiek van die Viëtnam -oorlog. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
T/Sers. Dan Decker: Ek het in Oktober 1966 by die Lugmag aangesluit, basies by Lackland AFB, TX, tegniese skool as spesialis in traagheidsnavigasiestelsels by Keesler AFB, mej. My eerste operasionele plig was by Seymour Johnson AFB, NC, met die 4de Tactical Fighter Wing -werk op F-4D-vegvliegtuie. In Januarie 1968 is ons TDY gestuur na Kunsan AB, Korea, in reaksie op die vang van die USS Pueblo. Na ses maande van vervelige gate in die Koreaanse lug en die Amerikaanse sabel ratel, keer die 4de terug huis toe, onthef deur 'n National Guard-uitrusting van Florida-vlieënde F-100-vliegtuie.
In Januarie 1970 is ek na Udorn RTAFB, Thailand, met die 432ste taktiese verkenningsvleuel oorgeplaas. Die 432ste vlieg RF-4C's van die 11de en 14de Tactical Reconnaissance Squadrons, F-4Ds van die 13de en 555th Tactical Fighter Squadrons en C-130Es van die 7de Airborne Command and Control Squadron. Die basisse in Thailand is jare lank deur die regering op versoek van die Thaise regering geheim gehou en omdat ons volgens verdrag nie veronderstel was om daar te wees nie, maar dit is uiteindelik erken in die oorlog. My bevele het gesê ek gaan na Top Secret; Ek het geen idee gehad waar dit was nie. Ons regering het nooit erken dat die basisse in Laos en Kambodja bestaan ​​nie, maar dit was daar, en dit het aansienlik bygedra om die aantal name op die muur op slegs 58,000 te hou.
'N Verbasende kenmerk van veterane in die Viëtnam-oorlog wat nie in die land gedien het nie, is 'n gevoel van skuld en ontoereikendheid. Ek is lid van die Thailand-Laos-Kambodja-broederskap, 'n organisasie van veterane in Viëtnam. Saam het ons besef hoe belangrik ons ​​diens in Thailand en die ander lande in Indochina is. Ons missies teen die Ho Chi Minh -roete het duisende Amerikaanse lewens in Suid -Viëtnam gered. Die poging om ons krygsgevangenes by Son Tay te repatrieer, is van my basis af geloods terwyl ek daar was. Deur 'n wonderwerk het die vlieglyn selfs besiger geword as normaalweg en nog meer vliegtuie gehou tydens die aanval. Ek het destyds in Maintenance Debriefing gewerk en kon met al die vlieëniers praat toe hulle terugkom.
Ek het in die lugmag gebly na Viëtnam totdat ek uiteindelik afgetree het in 1986. Ek het op 'n groot aantal vliegtuie gewerk, waaronder F (RF) -4C/D/E, C-130's, KC-135A/R, B-52G/ H, B-1B, A-10A, CH (HH) -53C/E, en ander. Dit was 'n opwindende en baie lonende loopbaan. Na my aftrede as T/Sgt, is ek terug na die kollege en studeer in 1989 met 'n BA in saamgestelde sosiale studies en 'n MA in geskiedenis in 1996. Ek het 15 jaar hoërskool sosiale studies in Texas geleer, as pensioenaris afgetree. skoolonderwyser, en nou gee ek universiteitsklasse in die Amerikaanse regering en die Texas -regering aan die Austin Community College in Fredericksburg, Texas. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Sersant Robert Wheatley: Ek is gebore in Indianapolis, Indiana, op 12 Maart 1946. Ek was een van diegene wat 'n 'Baby Boomer' genoem word. My pa, soos baie ander jong mans van sy ouderdom, het in die Tweede Wêreldoorlog gaan veg. Ek is gebore in die jare na sy terugkeer nadat die oorlog gewen is - saam met die miljoene ander wat in die naoorlogse baby -boom gebore is. Pa was saam met die 8ste lugmag in Engeland gestasioneer as 'n masjienskutter op 'n B-24-bomwerper. Ek het altyd baie trots gevoel dat hy in die oorlog gedien het, en ek het altyd geweet wanneer en as my tyd kom, ek in sy voetspore sal volg. Ek was nie 'Gung Ho' daaroor nie. Eintlik het ek gehoop dat die tyd nooit sou aanbreek nie. Maar dit was so, dit was my plig as 'n man en as 'n Amerikaner om die taak aan te pak.
Net toe ek in 1964 die hoërskool voltooi het, het my tyd inderdaad aangebreek. Ek het in Mei daardie jaar gegradueer en werk gekry by 'n kitskosplek. Ek het net tyd gemerk, totdat ek besluit het waarheen ek met my lewe wil gaan. Ek het aansoek gedoen en is aanvaar vir die Butler -universiteit in Indianapolis, maar ek was nie gereed om dadelik na die universiteit te gaan nie, sonder om te weet watter veld ek wou betree. Omtrent daardie tyd het die opbou van troepe in Viëtnam vinnig begin toeneem. Amerika verbind hom tot iets wat baie groter is as net 'n adviesrol in Viëtnam - ons het daartoe verbind om gevegstroepe in te stuur - met honderde duisende. Ek het verskeie keuses gehad wat ek kon maak. Ek kan voortgaan om by die universiteit in te skryf en deur 'n uitstel van die universiteit beskerm te word. Ek kon wag en niks doen nie. Of ek kan inskryf. Eintlik was daar 'n ander opsie - om die land te verlaat. Ek het berigte gehoor van sommige wat in Kanada vertrek het om die ontwerp te ontduik. Maar dit was nie 'n voorgereg vir my nie. Ek sou dit nie eers begin oorweeg nie. Ek was 'n Amerikaner, deur God! En ek sou my verpligting nakom, net soos my pa in sy eie tyd gehad het.
Ek kon sien dat as ek niks doen nie, die keuse vir my gemaak sou word. Ek sal waarskynlik opgestel word, waarskynlik om in die infanterie te beland. Omdat my pa in die Army Air Corps was, het ek die keuse gemaak om by die Air Force aan te meld. Die inskrywing van die lugmag was langer as die konsep - vier jaar, vergeleke met twee jaar vir die konsep. Selfs daarby het ek gedink ek het 'n beter kans om die oorlog in die lugmag te oorleef. En buitendien kon ek daar 'n vak of vaardigheid aanleer wat ek moontlik in die burgerlike lewe goed sou kon gebruik nadat my werwing opgestaan ​​het. Ek het op die stippellyn geteken en is op 29 November 1964 saam met 'n vriend van die hoërskool opgeneem.
Ons het saam basiese opleiding ondergaan by die Lackland Air Force -basis, buite San Antonio, Texas. Nadat die ses weke basies klaar was, het ek en my vriend geskei, om nooit weer te ontmoet nie, totdat ons albei ons aanmeldings vir 4 jaar voltooi het. Hy is gekies vir die vliegtuigmeganiese skool. Maar omdat ek die goeie taaltoets behaal het toe ons deur die basiese toets gegaan het en omdat die lugmag destyds baie tolke nodig gehad het, is ek gekies vir opleiding in Chinese Mandaryns. Waarom Chinees? Die Chinese en die Sowjet -kommuniste het groot hoeveelhede militêre wapens aan die Noord -Viëtnamese voorsien, en mense was nodig om na die Chinese radiokommunikasie te luister en dit vir intelligensie te vertaal. Die werk vereis Top Secret Security goedkeuring. In 1965 het ek die Defense Language Institute in die Presidio van Monterey in Monterey, Kalifornië, bygewoon. Dit was tien maande van die intensiefste opvoeding wat denkbaar was. Ons is onderrig deur inheemse Chinese instrukteurs, en ons moes slegs Chinees praat gedurende die skooltyd, behalwe waar dit nodig was om met nie -Chinese sprekers te kommunikeer. Teen die tyd dat ons vertrek het, was ons vlot in Mandaryns en het ons kennis van 8 ander Chinese dialekte gehad.
Na die taalskool het ek 'n toer van een jaar op Okinawa deurgebring by 'n klein radio -luisterpos op 'n plek met die naam Onna Point. Ek was gelukkig om nie 'n opdrag in Suidoos -Asië te hê nie! Daardie jaar op Okinawa was 'n betreklik veilige jaar, alhoewel ek so lank op 'n klein eiland in die middel van die uitgestrektheid van die Oos -Chinese See was, het ek die state baie laat verlang en waardeer. Nadat 12 maande van die toer van 13 maande verby was, het ek bevele ontvang om my verblyf daar te beperk vir herbetaling na afdeling 4 van die 6922 sekuriteitsvleuel. Die laaste jaar van my inskrywing sou tog in Suidoos -Asië wees. Afdeling 4 was êrens in die land Thailand, naby die grens met Laos. Met die opdrag het promosie na sersant en die pligte van 'n onderoffisier gekom. Ek sou 'n skof toesighouer wees met die verantwoordelikheid vir ongeveer 15 mans in die afdeling Chinese stemondervang. En ek sou die jaar deurbring om te luister na Chinese militêre lugvervoer, met voorraad van Beijing, die Chinese kommunistiese hoofstad, na Hanoi, die hoofstad van Noord -Viëtnam.
Die meeste van die Amerikaanse bedrywighede in Thailand is om verskeie redes geheim gehou. En baie mense, selfs Vietnam -veterane, was nie bewus van wat daar aangaan nie. Min mense in die Verenigde State was bewus daarvan dat ons selfs basisse in Thailand het, nog minder in Laos of Kambodja. As gevolg hiervan word sommige veeartse wat in Thailand gedien het, as valse oorlogsveterane beskou. Maar die operasies uit Thailand, Laos en Kambodja het gehelp om die lewens van ontelbare duisende van ons troepe in Viëtnam te red. Baie duisende bombarderings- en gevegsondersteuningsmissies is uit Thailand gevlieg, en dit het 'n groot rol gespeel in die oorlog. Sonder hulle sou daar ongetwyfeld nog baie name op die Vietnam War Memorial in Washington, DC, verskyn.
Alhoewel Thailand relatief veilig was, in vergelyking met Viëtnam, was daar selfs voorvalle van guerrilla -hinderlaag op die platteland en aanvalle op ons lugbasisse. Die Udorn -lugbasis, net langs ons, is in Julie daardie jaar deur sappers getref. Twee Thaise omtrekwagte is dood in die aanval, en minstens twee Amerikaners is gewond, een van hulle noodlottig, deur 'n tas wat deur een van die sappers ontplof is. Onder die stropers wat doodgemaak is, was 'n Noord -Viëtnamese weermagoffisier, 'n kaptein. En een NVA -troep is lewendig gevang. Dit was duidelik dat die Noord -Viëtnamese die kommunistiese opstandelinge in Thailand, Laos en Kambodja, sowel as die Viet Cong in Suid -Viëtnam regstreeks gehelp het.
Ek het tien maande in Thailand deurgebring toe ek bestellings ontvang het wat my toer daarheen beperk het. Ek sou huis toe gaan en ses weke te vroeg terugkeer na die burgerlike lewe! Vreemd genoeg was ek verskeur toe dit tyd was om te gaan. Ek het Thailand en sy mense liefgehad, en ek was mal daaroor om te vertrek, net soos ek wou huis toe gaan toe ek die eerste keer aankom. Dit was 'n verskynsel wat baie veeartsenykundige veeartse ondervind het, en dit was heeltemal onverwags. Dit het die terugkeer van die huis net so moeilik gemaak as om die huis te verlaat.
Ek was nog altyd trots op my diens, ondanks die ongewildheid van die oorlog en die gevolg daarvan. Ek beskou dit as 'n voorreg om te dien. Ek glo nog steeds dat ons 'n edele doel gehad het om daar te wees - om die mense van Suidoos -Asië te red van 'n aanval van kommunisme. Dit is net erg wanbestuur. Wat ook al iemand sê oor Amerika se betrokkenheid daar, die manier waarop die oorlog bestuur is, of die tragiese uitkoms van die oorlog, dit verminder nie die edele doel vir my nie. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Sersant Keith Rohring: Ek het van Januarie 1964 tot November 1967 by die Amerikaanse Lugmag gedien - toe ek 60 dae te vroeg ontslaan is om in Januarie 1968 terug te gaan na die universiteit. ontslag uit die USAF. Ek woon tans sedert 1997 in Albuquerque, New Mexico.
Ek het bedien op 'n plek hard aan die Mekongrivier met die naam Nakhon Phanom (ook bekend as NKP, AKA Naked Fanny) 450 myl noord en oos van Bangkok. Die basis was 'n wegspringplek vir klandestiene bedrywighede in Laos en Kambodja - ek is geensins goed vertroud met die onderwerpe nie.
Die NKP-basis was ook 'n 'radiobaken' vir B-52-vlugte van en na U-Tapao in Thailand en Anderson AFB op Guam in die Stille Oseaan. Dit het triangulasie verskaf met "Krieket", 'n lug C -111 of C -121 wat effens suid en oos van NKP rondgevlieg het - die meeste vliegtuie (20 plus jare voor GPS - mense) - kon uitvind waar hulle was deur ou lang verlore manuele berekeningsmetodes.
NKP het ook 'n aanvulling van soek -en -reddingseenhede gehad - toe ek daar was, was die helikopters baie minder georganiseerd en gewoonlik "geleen" van georganiseerde eenhede by ander Amerikaanse basisse. Nabyheid aan die Ho Chi Minh-roete het beteken dat NKP die beste basis was om propelleraangedrewe (stadig bewegende) aanvalsvliegtuie op te stel-soos A-26's en A-1E's. Dit was ook die gerieflikste plek om ligte Cessna-tipe vliegtuie, FAC's (Forward Air Controllers), te vlieg in eenhede soos die OV-1 en OV-2 Bird Dogs, en later die OV-10's-tweelingmotor, veel groter en slegte weer vliegbare vliegtuie.
My taak was om verskillende rekeningkundige, betaalstaat- en finansieringsaktiwiteite uit te voer. Dit sluit in die opruiming van grond vir behuising op die basis, aangesien die bevolking ontplof het gedurende die maande wat ek daar was. Ek het ook baie geld na Bangkok gehaal om Thaise baht op te haal om Thaise werkers te betaal, en Amerikaanse dollars om Amerikaners te betaal - militêr en "ander". Ons het NIE MPC (Militêre Betaalsertifikate) gebruik soos in die meeste ander lande gebruik nie - insluitend Suid -Viëtnam. Ek het petroleum-, olie- en smeermiddelvoorraad uitgevoer totdat ek iemand anders opgelei het om dit te doen. Ek het honderde en honderde hektaar grond skoongemaak - deur Thaise arbeiders te gebruik om die werk te doen. Ek het hulle drie sent per uur vir 'n arbeider betaal, vyf sent vir 'n spanleier (20 mense) en tien sent per uur vir die "no -show" neefs van die provinsiehoof.
Ek sal bereid wees om al hierdie aktiwiteite te bespreek, sowel as 'n aantal 'voorvalle' wat verband hou met vliegtuigongelukke wat byna onverpoos is - wat my nog steeds spook. Daar was ook 'n Live Tiger Incident! Daar was 122 mm -vuurpyle wat die aanloopbaan by DaNang opblaas terwyl ons besig was om te ry na Saigon. Daar was die Nui Ba Den (Black Virgin Mountain) vuurvuurvoorvalle. Vliegtuie met gebarste romp; vlieg deur boomtoppe in 'n C-130. En meer, baie meer.
My broer Kevin M Rohring, 19 jaar oud, privaat, USMC, met 2de span, Charlie Company, 3de peloton, 1ste bataljon, 5de regiment, 1st Marine Division, was KIA in Viëtnam op 27 Maart 1967 - hy het "in die land" aangekom terwyl ek verlaat Suidoos -Asië in November 1966. Ek het teruggekeer vanaf my permanente diensstasie in Tokio, Japan, na Buffalo, NY, om my jonger broer te begrawe, en daarna teruggekeer na Japan om die laaste 9 maande van my 4 -jarige USAF -werwing te voltooi. Kevin se naam is op paneel 17 Oos by "The Wall" - ook bekend as die Vietnam Veteran's Memorial in Washington DC. Ek het met 'n paar van Kevin se USMC -maats gepraat en kontak onderhou.
Ek het 'n filosofie oor die Viëtnam -oorlog. Dit het oor dekades verander. Ek ly PTSD in 'n groot mate - wat blyk dat dit lelik is as woede en woede, 'n nie -gewelddadige vertoning van verbale woede as 'n simptoom. Ek probeer om uit die woede te werk - maar het net begin. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Luitenant D. Shackman: Ek is gebore in Augustus 1944 in 'n klein boeregemeenskap in die suidooste van Kansas. My vormingsjare was om op plase en in plaaslike sake te werk. My fantasie vanaf 6 -jarige ouderdom was om 'n soldaat te wees. Ek beny die seuns wie se vaders teruggeroep is na diens in Korea of ​​veterane van die Tweede Wêreldoorlog was. Toe ek die hoërskool voltooi het, het ek op 17 -jarige ouderdom die diens aangeneem. 'N Deel van die rede was my begeerte om 'n soldaat te wees, en 'n deel was om te ontsnap van die verveling van 'n klein boerderydorpie. Ek is aanvanklik opgelei as 'n lichte infanterist. Ek het die lewe gehaat. Dit was blink stewels en geklee in swaar gestyfde uniforms net om hulle vuil en nat te maak om rond te hardloop en formasies te oefen. Toe die geleentheid opduik om uit hierdie lewe te kom, het ek daaraan gespring. Ek het nog nooit van Vietnam gehoor nie, maar daar was openinge vir my MOS (Military Occupational Specialty). Vrywilligers is gesoek en ek is weg. Ek het die eerste 8 maande gewerk met wat ons Ruff Puffs genoem het, van die Regional Force/Popular Force -eenhede. Dit was deeltydse soldate wat opgelei is om hul huise en gemeenskappe te beskerm. Ek glo die ekwivalent in Engeland is die Home Guard. Ek was ontsteld oor die opdrag omdat die soldate nie wou baklei nie. Ek het geen ander keuse gehad as om te bly nie, die Verenigde State het op die oomblik nie groot soldate in Vietnam gehad nie. Ek is gewond en het die res van my diens in die hospitaal deurgebring.
Ek het universiteit toe gegaan en binne 3 jaar gegradueer. Ek het ook 'n kommissie ontvang en as tweede luitenant weer in die weermag aangegaan. In plaas daarvan om infanterie te wees, was ek nou veldartillerie. Ek is terug gestuur na Vietnam met die 1st Air Cavalry Division in 1969. Na die voltooiing van hierdie toer is ek opgelei in ballistiese missiele en is ek na Duitsland waar ek drie jaar lank diens gedoen het. In 1973 het die weermag 'n RIF (Reduction in Force) gehad. Aangesien ek een van die te veel kapteins was, is ek vrygelaat van aktiewe diens. Van 1974 tot 1992 werk ek as fotograaf by 'n groot korporasie op die gebied van lugvaart. Ek was weereens vasgevang toe daar vrede oor die hele wêreld ontstaan ​​het. Sedert 1993 is ek betrokke by motorverkope. Ek het by die reservaatkomponente gebly en in 1992 uit die weermag getree. Ek is trots op my diens in Vietnam. Ek het my werk gedoen soos ek dit gesien het, ek het pyn en lyding aan beide kante gesien. Ek het niks gedoen gedurende die tyd wat ek daar deurgebring het nie, waaroor ek my skaam. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Navy Corpsman: Michael Lerp: Ek is gebore in Baltimore Maryland. In 1966 het ek by die Amerikaanse vloot aangesluit. Nadat ek 'bootcamp' voltooi het, het ek die USN Naval Hospital Corps School in Great Lakes IL bygewoon. In Julie 1969 nadat ek by 'n aantal diensstasies gedien het, is ek na die Field Medical Service School in Camp Pendleton, Kalifornië, gestuur. Dit is waar Navy Corpsman geleer het oor Marine Corp se taktiek en gevorderde noodhulp op die veld. Die United States Marine Corp het nie sy eie dokters, verpleegkundiges, tandheelkundige tegnici, geestelikes of korpsman nie. As deel van die vloot het die mariniers vlootpersoneel ingespan om hierdie opdragte deur die geskiedenis te voltooi.
Na die voltooiing van hierdie skool van agt weke is ek by die 2de peloton van die Golf Company 2de Bataljon 26ste Marines aangewys. Toe ek 21 was, was ek een van die oudste lede van my peloton. My peletonmaats was gemiddeld 18 jaar oud, en dit was aanvanklik vir my ietwat kommerwekkend omdat ek van hierdie jongmense moes staatmaak om my deur 'n diens te lei. My peloton was gemiddeld tussen 50 en 60 mariniers, en saam met 'n ander korpsman was my taak om na die gewondes om te sien, om na die siekes om te sien en sanitêre prosedures toe te pas. Ek het saam met die mariniers gaan patrolleer, geslaap waar hulle geslaap het, geëet wat hulle geëet het en in die algemeen geleef onder omstandighede wat heeltemal teenoor die van ander personeel van die vloot was.
Die gewondes: Dit was my plig om eerstehulp te verleen aan die mariniers wat deur vyandelike optrede of ongelukke beseer is. Verder was dit my plig om die erns van hul beserings vas te stel en te besluit of hulle na 'n hospitaal gestuur is vir behandeling. Ek het 'n 'Unit One' saamgeneem, wat die verpakking bevat wat medisyne, verbande, binneaarse oplossings en ander toerusting bevat. Hierdie pak geweeg ongeveer twintig pond. By baie geleenthede het ek noodhulp onder vuur gedoen. Die moeilikste vir my was om te bepaal wie eerste behandel sou word en wie laas behandel sou word as meer as een marinier gewond was. Ons duimreël was om eers mense te behandel wat lewensgevaarlike wonde gehad het, maar 'n kans op oorlewing gehad het nadat hulle behandel is. Diegene wat geringe beserings opgedoen het, is behandel en laastens om diegene wat min kans het om te lewe, te behandel. Dit was die moeilikste deel van my werk.
Die siekes: Ons het meer mense gehad wat siek as gewond was. Malaria, koors, infeksies en so meer was algemeen. My taak was om vas te stel wie onder die siekes deur 'n mediese dokter gesien sou word. Alhoewel ek nie saamgestem het met die redenasie van die betrokkenheid van die Amerikaanse regering in Vietnam I voordat ek na Vietnam gegaan het nie, het ek daarheen gegaan om die siekes en gewondes te versorg. Navy Corpsman was amptelik nie-vegters, maar nadat ek ervaring opgedoen het, het ek op 'n hinderlaag gestaan ​​en kyk hoe ek die M-60-masjiengeweer en die M79-granaatlanseerder afvuur. Alhoewel ek 'n 45 kal. pistool, het ek 'n M16 -geweer gedra. Ek het alles in my vermoë gedoen om seker te maak dat "My Marines" hul toer bereik. In ruil daarvoor het die mariniers alles in hul vermoë gedoen om my te beskerm en my lewe makliker te maak.
In 1970 is ek gewond en na die 1st Medical Marine Hospital in DaNang gestuur en daarna na die Verenigde State geneem vir verdere behandeling. Baie van die mariniers waarmee ek gedien het, is doodgemaak, en om hierdie jongmense die dood te sien kom, is 'n las wat ek die res van my lewe sal dra. Tot vandag toe vertel vriende my dat ek 'n bietjie van my in Vietnam agtergelaat het. Hiermee stem ek in, om goeie vriende te verloor, is om 'n deel van jou self te verloor. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Korporaal Mike Toliver: Ek is gebore op 1 Oktober 1949 in Albuquerque, New Mexico, VSA. Omdat ek gebore en grootgeword het in 'n gebied van min mense en baie wilde ruimtes, het ek vroeg begin belangstel in die natuur, wat manifesteer in 'n belangstelling in skoenlappers wat ek tot vandag toe het. Ek was 'n redelik gewone student wat grootgeword het, en het eintlik die hoërskool gehaat. Toe ek in 1967 aan die hoërskool studeer, wou ek nie universiteit toe gaan nie, en dit was wat my ouers wou hê ek moes doen. Ek het eerder 'n vae begeerte gehad om by die weermag aan te sluit en 'my deel te doen'.
Toe ek 18 word, in Oktober 1967, besluit ek dat ek by die U.S. Marine Corps sal aansluit, deels omdat ek voel ek het iets om te "bewys". Dus, in Desember 1967, het ek aangesluit. Op 5 Januarie 1968 het ek 'n bootkamp in San Diego, Kalifornië, aangemeld. Na basiese opleiding, infanterie -opleiding en opleiding as radio -operateur (my militêre spesialiteit), is ek op 25 Junie 1968 na Vietnam gestuur. Daar het ek by die 3de Bataljon, 1st Marine Regiment, 1st Marine Division aangesluit. Ons werk rondom Da Nang in die noorde van Suid -Viëtnam. Die gebied waarin ons was, was meestal 'n sanderige kusvlakte, met rysvelde en klein dorpies wat die landskap besigtig. Ons het meestal die gebied gepatrolleer op soek na die vyand. Ons grootste gevaar was booby -lokvalle, veral handgranate met die versekering verwyder (sodat hulle onmiddellik sou ontplof), vasgemaak aan dun, byna onsigbare draaddrade. Ons het ook af en toe oor die landmyn in die pad gehardloop, en af ​​en toe artillerie -rondtes en vliegtuigbomme wat gerig is om te ontplof as iemand op hulle trap of 'n tripdraad struikel. Af en toe sou ons kontak met die vyand maak, en 'n brandstryd sou ontstaan. My aandeel hieraan was oor die algemeen beskikbaar vir die bevelvoerders sodat hulle met verskillende dele van hul bevel kon kommunikeer. Net af en toe het ek eintlik by die skietery betrokke geraak.
Ek het my 13 maande gedien (marines het 13 maande toere gehad, alle ander dienste het slegs 12 maande toere gehad) sonder om myself te beskadig, en slegs af en toe vir iemand wat ek geken het. Ek het kortliks oorweeg om uit te brei om my werwing in Vietnam te voltooi, want ek wou nie 'n klomp Mickey Mouse in die Verenigde State verdra nie. Ek besluit egter dat dit waarskynlik beter was om 'n bietjie spoeg en poetsmiddel vir 6 maande te verduur as om die risiko te loop om vir 4 maande op te blaas. Ek verlaat Vietnam dus op 19 Julie 1969, presies op die tyd dat die Amerikaanse ruimtevaarders op die maan geloop het. Ek het 'n kort verlof by die huis gehad (baie vreemd), en toe het ek my inskrywing by die Santa Ana Helicopter -basis in Kalifornië voltooi en op 10 Desember 1969 van aktiewe diens ontslaan.
In Januarie 1970 het ek begin studeer aan die Universiteit van New Mexico. In Mei 1970 het die troepe van die National Guard 4 studente in Kent State in Ohio vermoor, en ons kampus het gek geraak - die New Mexico National Guard is ingeroep en 11 studente het 'n bajonet gemaak en die staatspolisie het op die kampus gekom en meer as 100 studente gearresteer. Nogal vreemd vir 'n gevegsveearts. Daarna het ek my biologie -graad voltooi, na die Universiteit van Illinois gegaan om insekte te bestudeer, my meestersgraad en Ph.D. in U. Illinois, het my toekomstige vrou daar ontmoet en 'n werk gekry om biologie aan die Eureka College te onderrig (president Reagan se alma mater). Sedertdien het ek my in die akademiese lewe gevestig, 'n dogter gehad (wat nou nege is). Elke jaar herleef ek Vietnam weer as ek 'n lesing oor die oorlog in ons Western Civilization & Culture-kursus gee (wat alle studente van Eureka moet volg). In werklikheid herleef ek byna elke dag van my lewe 'n aspek van 'Nam'. Stuur 'n e -pos aan [email protected]
Earl Martin: Ek was ongeveer ses jaar in Vietnam. (1966-60, 73-75 en 1993.) Gedurende daardie tyd was ek nie in militêre diens nie, maar het ek as gewetensbeswaarmaker gedien en saam met Viëtnamese boere hulp verleen, en
in die skoonmaakvelde van onontplofte ammunisie. Toe die revolusionêre magte in 1975 oorneem, het ek nog vier maande in die land gebly. Ek het 'n boek geskryf met die titel oor die ervaring Die ander kant bereik (Kroonuitgewers).
Ons het naby My Lai in die provinsie Quang Ngai gewoon. I visited My Lai various times during the war and again at their 25th anniversary on March 16, 1993. It was quite moving. I was asked to address the gathered crowd of farmers and students in Vietnamese. A moment to be remembered. Email [email protected]