Tindler Swindler en Sex in Afrikaans: Is dit nou die liefde?Nadia Oberholzer van Pretoria skryf: Nadia Oberholzer Twee naweke. Dit is hoe lank dit my gevat het om ernstige plankekoors te kry rakende die eindelose soeke na romanse. Die eerste naweek was my kuiertjie saam met Netflix se The Tinder Swindler. Naweek twee was my kuiertjie by Rian van Heerden se Sex in Afrikaans op Showmax. Die tweede naweek het my byna genoop om Valiums en Valoids soos Smarties te drink aangesien die walgingsvlakke van wat mense aan hulself en met ander doen my meer seesiek gemaak het as die laaste keer toe ons op ŉ rowwe Suid-Afrikaanse see na marlyne gaan soek het. Dalk was Elvis Presley reg in sy voorspelling dat om verlief te raak vir dwase is. Ek is nie van nature ŉ bang persoon nie, inteendeel, ek glo as ek meer vrees gehad het en minder bravade ek moontlik al baie minder kere in die verlede om verskoning vir wangedrag sou moes vra. Glo my, wat met outoriteit kan sê ek pak die meeste van my lewe vreesloos aan, dat ek na hierdie twee programme sidder en beef. Wat as jy ŉ waagstuk op romanse plaas, pens en pootjies op ŉ aanlyn ontmoetings-app inspring en jy ontmoet die boertjie-weergawe van Simon Leviev? ŉ Patologiese, professionele vlerksleper wat sy inkomste en sy betaalstaat met onskuldige dames se hulp bestuur. Waar het ek die memo gemis dat dit nie meer die “damsel in distress” is nie, maar nou die prins is wat verwag dat die prinses hom moet kom red? Is ek naïef om te glo dit werk net nie so nie? Ek wil nie drake kalmeer nie, ek wil hê drake moet vir my oorwin word. Moet ons die ontmoetingswêreld nou ewe skielik soos die All Blacks betree wat eers ŉ oorlogsdans en kreet doen voordat ons lipstiffie aansit? Ek weet ons leef in ŉ generasie waar feminisme gemotiveer word, maar iewers moet ons generasie tog ŉ grenslyn in plek stel om net te sê: “Genoeg is genoeg.” So, nadat ek die program oor Leviev gekyk het – patologiese, psigopatiese kleptomaan van harte en kredietkaarte – het ek tot die volgende openbaring gekom. Ek sien dit amper as ŉ hanteringsmeganisme. Dalk lê die geheim, die kuns om nie ŉ slagoffer van sulke skemas te word nie, in die krag van ŉ goeie ondersteuningsgroep – om besluite en uitruiltransaksies met vriende te klankbord? Want ons almal weet ons is blind wanneer ons verlief is. Die Sex in Afrikaans-reeks het my ook gedwing om die harde realiteit in die gesig te staar. Is ons almal so desperaat, soekend na die intieme konneksie, dat ons bereid is om normale standaarde en etiket op te offer, soos ŉ “all-in” met ŉ pokerspel net vir ŉ vlugtige konneksie? Sonder om te oordeel, net uit blote nuuskierigheid, wonder ek hoe die deelnemers voel wanneer hulle nabetragting hou? Hoe voel jy die volgende oggend nadat jy so passievol na die konneksie gesoek het? Voel jy vervuld? Of voel jy misbruik soos ŉ lappop op ŉ ashoop? Was die prys te hoog, of voel jy om jou nuutste seksuele avontuur ten toon te stel soos mense wat geraamde foto’s het van hoe hulle Kilimanjaro uitgeklim het en die vlag geplant het? Wat my laat sidder en beef – wat as ek die eerste hindernishekkie oorkom het deur nie ŉ Simon Leviev-tipe te ontmoet nie, maar net om in ŉ verhouding te belê tot op ŉ dag waar daar verwronge dinge van my vereis word? Wanneer sal vlinders in die maag weer genoeg wees? Is dit te laat om te skree: By hierdie stasie wil ek afklim! Soos toe ek vier jaar oud was en net in ŉ stadium besluit het ek wil nie meer saamspeel nie. Is die opbou tot ŉ ware konneksie ŉ prys wat te hoog is in ons vinnige leefstyl? Ek is soekend na ‘n ware opregte konneksie eerder as realiteitsprogramme waar rose uitgedeel word. Die oomblik wanneer jy die vreemdeling in die koffiewinkel raaksien en iets in sy menswees jou prikkel. Daardie oomblik van opkyk en jy sien ŉ sprankel in sy oë wanneer hy jou raaksien. Jy hoop, bid en smeek saggies in jou hart: Staan op, staan op, kom praat met my. Ek is op soek na daardie romanse, maar dalk is ek net in die verkeerde generasie gebore. Of kan ek my weg in hierdie generasie vind, wegbeweeg van die heks se lekkergoedhuisie en my pad met die broodkrummeltjies wat my na ware romanse lei terugvind? Ek wonder of ek die enigste enkellopende dame is wat so voel? Ek wonder ook sommer hoe die teenoorgestelde geslag hieroor voel?