Regeringsbeleid misluk steedsArgieffoto Statistieke Suid-Afrika het verlede Dinsdag sy verslag, “Armoedetendense in Suid-Afrika” bekendgestel. Hierdie verslag laat val die kollig op die steeds skokkende grootskaalse armoede in die land. Die verslag behoort, na regte, beleidmakers en regeringsamptenare se oë oop te maak vir die werklikheid van mislukte ekonomiese beleidstellings van die afgelope dekade. Meer as 30 miljoen uit die beraamde 55 miljoen Suid-Afrikaners lewe onder die boonste armoededrempel van ŉ inkomste van R992 per persoon per maand. Dit is 55% van die land se bevolking – en ŉ toename sedert 2011 met 3,1 miljoen meer burgers wat in hierdie soort armoede lewe. Interessante feit wat uit die studie blyk, is dat die nasionale statistiekediens die gini-koëffisiënt per rassegroep bepaal het. Die gini-koëffisiënt meet ongelykheid en gelykheid, met die getal 0 wat beskou word as perfekte gelykheid en 1 as perfekte ongelykheid. Hoewel sommige ekonome nie die gini-koëffisiënt as ŉ belangrike ekonomiese aanduider ag nie omdat ongelykheid nie noodwendig armoede beteken nie, is dit steeds interessant om na die statistieke te kyk. Die inkomste-ongelykheid van die wit en bruin Suid-Afrikaanse bevolkingsgroepe het verlaag en die Indiese/Asiatiese bevolkingsgroep is onveranderd. Die inkomste-ongelykheid van die swart Suid-Afrikaanse bevolkingsgroep het egter tussen 2011 en 2015 vergroot. Dis die enigste bevolkingsgroep wat ŉ toename in ongelykheid gesien het. Hierdie toename in ongelykheid onder swart Suid-Afrikaners is ŉ sprekende voorbeeld van die mislukking van huidige regstellende aksie en swart bemagtigingsplanne. Hoewel daar groot en goeie groei van die swart middelklas is, bly die meerderheid Suid-Afrikaners steeds ekonomies agter. Die 200%-verhoging in inkomste-ongelykheid vanaf 1994 beklemtoon egter die mislukte sosialistiese en ingrypende staatsbeleidstellings in die land. Dit dien egter as verdere bewys: Deur te poog om gelykheid na te streef, word daar nie rykdom geskep nie, en word ongelykheid selfs nog minder aangespreek. Solank die ANC nie bereid is om foute te erken nie, lyk die ekonomiese toekoms maar donker. Met die regering se onvermoë om van koers te verander en juis eerder ander vae eksterne redes die skuld te gee, blyk dit dat geen ekonomiese ommekeer binnekort gaan plaasvind nie. Die ANC is steeds ŉ revolusionêre party wat streef na ŉ oneindige revolusie. Sodra hierdie ideologiese blindheid oorkom kan word, sal ons dalk die menswaardigheid van die land kan begin herstel.