Image deur Mihai Paraschiv
In die 20ste eeu het politici se sienings van die menslike natuur samelewings gevorm. Maar nou, skeppers van nuwe tegnologieë toenemend maatskaplike verandering aan te dryf. Hulle siening van die menslike natuur kan die 21ste eeu vorm. Ons moet weet wat tegnoloë in die mensdom se hart sien.
Die ekonoom Thomas Sowell twee visioene van die menslike natuur voorgestel. Die utopiese visie sien mense as van nature goed. Die wêreld bederf ons, maar die wyse kan ons vervolmaak.
Die tragiese visie sien ons as inherent gebrekkig. Ons siekte is selfsug. Ons kan nie vertrou word met mag oor ander nie. Daar is geen perfekte oplossings nie, net onvolmaakte kompromieë.
Wetenskap ondersteun die tragiese visie. So ook die geskiedenis.
Die Franse, Russiese en Chinese rewolusies was utopiese visioene. Hulle het hul paaie na die paradys gebaan met 50 miljoen dood.
Die stigters van die VSA het die tragiese visie gehad. Hulle tjeks en saldo's geskep om politieke leiers se ergste impulse te beperk.
Tegnoloë se visioene
Maar toe Amerikaners aanlyn sosiale netwerke gestig het, was die tragiese visie vergete. Stigters is vertrou om hul eie belang en die openbare belang by die ontwerp van hierdie netwerke en die verkryging van groot datatoeke te jongleren.
gebruikers, maatskappye en lande vertrou dat hulle nie hul nuwe sosiale netwerk mag misbruik nie. Mobs was nie beperk nie. Dit het gelei tot misbruik en manipulasie.
laat is, het sosiale netwerke aanvaar tragiese visioene. Facebook erken nou die regulering is nodig om die beste uit te kry sosiale media.
Die tegnologiese miljardêr Elon Musk bemoei hom met die tragiese en utopiese visies. Hy dink "die meeste mense is eintlik redelik goed". Maar hy ondersteun mark, nie regeringsbeheer nie, wil mededinging doen hou ons eerlik, en sien kwaad in individue.
Musk se tragiese visie dryf ons na Mars ingeval kortsigtige selfsug die aarde vernietig. Tog aanvaar sy utopiese visie dat mense op Mars toevertrou kan word met die direkte demokrasie dat Amerika s'n stigterslede het gevrees. Sy utopiese visie veronderstel ook dat ons instrumente moet gee dink beter sal nie net ons Machiavellianisme verbeter nie.
Bill Gates leun na die tragiese en probeer om 'n beter wêreld te skep binne die beperkings van die mensdom. Hekke erken ons eie belang en ondersteun markgebaseerde belonings om ons beter te help gedra. Tog meen hy dat 'kreatiewe kapitalisme' eie belang kan hê aan ons ingeboude begeerte om ander te help, wat almal tot voordeel strek.
'N Ander tragiese visie lê in die geskrifte van Peter Thiel. Hierdie miljardêr tegnologiese belegger is beïnvloed deur filosowe Leo Strauss en Carl Schmitt. Albei het kwaad geglo, in die vorm van a ry vir oorheersing, is deel van ons aard.
Thiel verwerp die "Verligting van die natuurlike goedheid van die mensdom". In plaas daarvan noem hy goedkeurend die mening dat mense 'potensieel bose of ten minste gevaarlike wesens".
Die gevolge van die sien van kwaad
Die Duitse filosoof Friedrich Nietzsche gewaarsku dat diegene wat met monsters veg, moet oppas om self monsters te word. Hy was reg.
Mense wat in kwaad glo, is meer geneig om dit te doen demoniseer, ontmenslik en straf oortreders. Hulle is meer geneig om geweld te steun voor en na 'n ander se oortreding. Hulle voel dit verlossingsgeweld die kwaad kan uitroei en die wêreld kan red. Amerikaners wat in boosheid glo, is meer geneig om te ondersteun marteling, doodmaak van terroriste en Amerika se besit van kernwapens.
Tegnoloë wat kwaad sien, loop gevaar om dwingende oplossings te skep. Diegene wat in die bose glo minder geneig om diep te dink oor waarom mense soos hulle optree. Hulle is ook minder geneig om te sien hoe situasies mense se optrede beïnvloed.
Twee jaar na 9/11 het Peter Thiel gestig Palantir. Hierdie maatskappy skep sagteware om groot datastelle te ontleed, wat ondernemings help om bedrog te bekamp en die Amerikaanse regering misdaad te bekamp.
Thiel is 'n Republikeinse-ondersteunende libertarian. Tog het hy 'n demokratiese steun aangewys neo-Marxistiese, Alex Karp, as uitvoerende hoof van Palantir. Onder hul verskille lê 'n gedeelde geloof in die inherente gevaarlikheid van mense. Karp se PhD-proefskrif het aangevoer dat ons 'n fundamentele aggressiewe strewe na dood en vernietiging.
Net soos glo in boosheid geassosieer word met die voorkomende aggressie, wag Palantir nie net vir mense om misdade te pleeg nie. Dit gepatenteer het 'n "stelsel vir voorspelling van misdaadrisiko" om misdade te voorspel en het voorspellende polisiëring getoets. Dit het het kommer uitgespreek.
Karp se tragiese visie erken dat Palantir beperkings nodig het. Hy benadruk dat die regbank 'kontrole en saldo's op die implementering"Van Palantir se tegnologie. Hy sê die gebruik van sagteware van Palantir moet 'besluit deur die samelewing in 'n oop debat", Eerder as deur ingenieurs in Silicon Valley.
Tog noem Thiel die voorstel van die filosoof Leo Strauss dat Amerika deels haar grootheid te danke "Tot haar af en toe afwyking" van beginsels van vryheid en geregtigheid. Strauss aanbeveel wegkruip sulke afwykings onder 'n sluier.
Thiel stel die Straussiese argument dat slegs 'die geheime koördinering van die wêreld se intelligensiedienste' kan 'n Amerikaanse geleide internasionale vrede ondersteun. Dit herinner kolonel Jessop in die film, 'N paar goeie Men, wat gevoel het dat hy gevaarlike waarhede in die duisternis moes hanteer.
Kan ons die waarheid hanteer?
Die siening van boosheid na 9/11 het tegnoloë en regerings laat toesak in hul toesig. Dit ingesluit met behulp van die voorheen geheime XKEYSCORE-rekenaarstelsel wat deur die Amerikaanse nasionale veiligheidsagentskap gebruik word om mense se internetdata in te samel, dit wil sê gekoppel aan Palantir. Die Amerikaanse volk het hierdie benadering verwerp en demokratiese prosesse verhoogde toesig en beperkte toesig.
Teenoor die afgrond
Tragiese visioene hou risiko's in. Vryheid kan onnodig en dwingend beperk word. Eksterne wortels van geweld, soos skaarsheid en uitsluiting, kan oor die hoof gesien word. Tog as tegnologie skep ekonomiese groei dit sal baie eksterne oorsake van konflik aanspreek.
Utopiese visioene ignoreer die gevare daarin. Tegnologie wat die wêreld net verander, is onvoldoende om ons van ons selfsug te red en, soos ek in 'n komende boek betoog, ons nieteenstaande.
Tegnologie moet die wêreld verander wat binne die beperkings van die menslike natuur werk. Van deurslaggewende belang, soos Karp opmerk, demokratiese instellings, nie tegnoloë nie, moet uiteindelik die vorm van die samelewing bepaal. Die uitsette van die tegnologie moet die insette van die demokrasie wees.
Dit kan behels dat ons harde waarhede oor ons aard erken. Maar sê nou die samelewing wil dit nie aandurf nie? Diegene wat nie die waarheid kan hanteer nie, laat ander vrees om dit te praat.
Straussiese tegnoloë, wat glo, maar nie gevaarlike waarhede durf praat nie, kan hulle verplig voel om die samelewing in ondemokratiese duisternis te beskerm. Hulle oorskry, maar word aangemoedig deur diegene wat meer skade berokken as die onderdrukking daarvan.
Die antieke Grieke het 'n naam gehad vir iemand met die moed om waarhede te vertel wat hulle in gevaar kan stel - die parrhesiast. Maar die parrhesiast het 'n luisteraar nodig wat belowe het om nie met woede te reageer nie. Dit parrhesiastiese kontrak gevaarlike waarheidsvertelling toegelaat.
Ons het hierdie kontrak versnipper. Ons moet dit vernuwe. Gewapen met die waarheid het die Grieke gevoel dat hulle kon sorg vir hulself en ander. Gewapen met beide waarheid en tegnologie kan ons nader aan die nakoming van hierdie belofte beweeg.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Wetenskap en Tegnologie > Hoe tegniese miljardêrs se visies oor die menslike natuur ons wêreld vorm