Kinderagtige verhaal. Die rooi tekkies - Waardes - 2021
Lees die volledige teks van die verhaal vir u kinders Die rooi tekkies,deur Hans Christian Andersen, om basiese beginsels van die waarde van vriendelikheid en nederigheid te leer.
Daar is baie kinderverhale wat seuns en meisies regoor die wêreld, geslag na geslag, verheug het. Dit is ongetwyfeld die mooiste verhaal van The Red Shoes, een van die klassieke kinderliteratuur.
Lank, lank gelede woon daar 'n pragtige meisie met die naam Karen. Haar gesin was baie arm, en hy kon dus nie vir haar koop wat sy bo alles wou hê nie: rooi dansskoene.
Want wat Karen die meeste van gehou het, was dans, wat sy heeltyd gedoen het. Dikwelshet haar voorgestel as 'n prom-sterontvang gelukwense en bewondering van regoor die wêreld.
Toe haar moeder sterf, neem 'n kosbare dame die meisie in en versorg haar asof sy haar dogter is. Toe die oomblik van sy uitkoms aanbreek, roep hy haar in sy teenwoordigheid:
- Gaan koop vir u skoene wat geskik is vir die geleentheid.
- Sê dat sy weldoener die geld aan hom oorhandig.
Maar Karen, ongehoorsaam en benut die feit dat die ou dame nie baie goed gesien het nie, bestel 'n paar rooi dansskoene by die skoenmaker. Op die dag van die viering kyk almal na Karen se rooi skoene.
Iemand het selfs die bejaarde vrou daarop gewys dat dit nie goed gesien word vir 'n jong meisie om daardie toon in haar skoene te gebruik nie. Die vrou, kwaad vir Karen omdat sy ongehoorsaam was, berispe haar net daar:
'Dit is flirterigheid en ydelheid, Karen, en geen van hierdie eienskappe sal jou ooit help nie.'
Die meisie het egter van elke geleentheid gebruik gemaak om dit te dra. Die arme dame is kort daarna oorlede en die begrafnis is gereël. Omdat hy 'n baie goeie mens was, het mense van oral gekom om die begrafnis te vier.
Toe Karen aantrek om te gaan, sien die rooi skoene met hulle lakleer in die donker blink. Sy het geweet dat sy dit nie moes doen nie, maar sonder om twee keer te dink, tel sy die betowerde pantoffels op en steek haar voetjies in:
"Ek sal baie eleganter voor almal wees!" Het hy vir homself gesê. Toe sy die kerk binnegaan, spreek 'n aaklige, bebaarde ou man haar aan:
-Watter mooi rooi dansskoene! Wil jy hê ek moet hulle skoonmaak? - het hy gesê.
Karen het gedink dat die skoene op hierdie manier meer sou skyn en sy het geïgnoreer wat die dame altyd aanbeveel het oor beskeidenheid in aantrek. Die man staar na die pantoffels en beveel dit met 'n fluister en 'n klap op die voetsole:
"Pas goed as jy dans!"
Wat sou Karen se verrassing wees wanneer sy die kerk verlaat, toe sy 'n tinteling in die voete voel! Die rooi tekkies het begin dans asof hulle deur hul eie musiek besit.
Die inwoners van die stad het verbaas gesien hoe Karen dans weg deur die pleine, weide en weivelde. Probeer soos hy wil, daar was geen manier om sy skoene los te maak nie: dit was aan sy voete vasgesweis, en daar was nie meer 'n manier om te weet wat 'n voet en wat 'n skoen was nie! Dae het verbygegaan en Karen het aangehou dans en dans.
Ek was so moeg ...! en sy het nog nooit so eensaam en hartseer gevoel nie. Sy huil en huil terwyl sy dans, dink hoe dom en ydel sy was, hoe ondankbaar haar houding teenoor die goeie dame en die inwoners van die stad wat haar so baie gehelp het.
"Ek kan nie meer nie!" Sy kreun desperaat.
Karen dans na 'n nabygeleë stad waar 'n beul gewoon het, bekend vir sy vaardigheid met die byl. Toe hy daar aankom, het hy sonder ophou dans en met trane in sy oë van die deur af geskree:
-Sout! Sout! Ek kan nie ingaan nie, want ek dans.
Weet jy nie wie ek is nie? Ek kap die kop! En nou voel ek hoe my byl bewe. - sê die beul.
"Moenie my kop afsny nie," het Karen gesê, "want dan kan ek nie spyt wees oor my nietigheid nie!" Maar sny asseblief my voete af met die rooi skoene sodat ek kan ophou dans.
Maar toe die deur oopgaan, was Karen se verbasing enorm. Die verskriklike beul was niemand minder nie as die skoenbedelaar wat sy rooi pantoffels betower het.
-Watter pragtige rooi dansskoene! - roep sy uit - dit pas sekerlik baie goed by dans! - Sy sê knipoog vir die arme Karen
Laat ek hulle van naderby sien ...-. Maar sodra die bedelaar met sy geraamte vingers aan die skoene vat, hou die rooi tekkies op en Karen hou op dans.
Sy het haar les geleer, in 'n glaskruik gehou en daar het nie een dag verbygegaan dat sy nie dankbaar was dat sy nie meer in haar rooi pantoffels moes aanhou dans nie.
U kan meer artikels lees soos Kinderagtige verhaal. Die rooi tekkies, in die kategorie Kinderverhale op die terrein.