Versindaba » De Waal Venter gedigte
Posts Tagged ‘De Waal Venter gedigte’
Posted in Gedigte | 14 Kommentare »
Elke keer as ek skuif
verander die spel.
Ander kere katastrofaal
Nouja, my opponent is Swart,
Die Skadu sigself,
waar Lewe nie is nie,
die ongesiene Teenstander van die Bewussyn.
verder in Swart se gebied,
vasberade om hom af te maak,
en ek weet ek gaan sukses behaal,
ek gaan die Koning doodmaak.
Maar dan is die spel verby.
Miskien kom hiënas nader
Die hiënas huil
daar in die lappie doringbome,
maar my vuur brand nog,
elke oggend gooi ek droë hout op.
Oral lê daar nog droë hout.
In die swart armholte van die nag
huil die hiënas,
miskien is hul al nader,
maar my vuur brand nog
goed genoeg vir warmte
in die donker armholte
van die nag.
Daar huil die hiënas
in die lang, droë grasse
onder die toe ooglede
My kole lê rooi,
maar ek het nog hout
wat ek optel
in die oop gesig van die dag.
net daar by die skuins rotsrif
in die ligloosheid
van die nag
se toegevoude arms;
maar ek sit nog hout op,
droë hout wat lank gelede
Ek het nog hout.
As die son die donkerte kom aanjaag
oor die dun rant
gaan soek ek weer hout;
daar is nog baie.
Bome hou nooit op doodgaan nie.
Ek het ’n stapel hout
en vanaand luister ek weer
hoe die hiënas huil
met ’n sterk stok
Beginnend by die begin
Sy gedagtes het eienaardige vorms,
en party van hulle
pas netjies in mekaar
soos drie-dimensionele legkaartstukke,
molekules wat geure oordra
en knus pas in die vorms
van die regte senu-eindpunte
in die slymvlies van die neus.
Een besondere gedagte
kom nogal dikwels voor.
Dit is naastenby gevorm
soos ’n outydse tikmasjien
met bewegende toetse en rolstel.
Gewoonlik fladder hy vrolik rond
sonder om ’n spieëlbeeld
van homself te kry waarin hy kan pas.
Maar vanoggend loop hy hom vas
in so ’n gedagte,
alhoewel met ’n ander kleur –
elektries blou met ’n neiging
om te iridesseer.
Die twee smelt saam
met ’n klank soos die laaste bietjie water
wat uit die bad loop.
Die toetse begin beweeg
en die rolstel rol na regs.
Sy gedagtes het eienaardige vorms.
© De Waal Venter / 2017
Posted in Gedigte | Comments Off on De Waal Venter. Beginnend by die begin
Wolke leun ondertoe,
rus hulle sagte borste
op die berg se benige rug.
Sewe en veertig bome staan in ’n ry
in die bruinvloeiende veld;
staan en staar na die melkerige lug,
staan en staan.
Die koue Atlantiese Oseaan stoei
bors teen bors met die warm Indiese Oseaan
by die Punt van die Kaap;
hulle eindelose titaniese stryd is onsigbaar.
Die maan trek oor
en die grond swel onder my voete,
lig my op, baie effens,
nie genoeg om te kan raak aan die maan se bepoeierde wang nie.
Posted in Gedigte | Comments Off on De Waal Venter. Landskappe
Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus
Dis donker in die huis.
Die grootmense praat dinge
wat net hulle verstaan.
Ouma loop van kamer na kamer
geharnas in haar blommetjie-patroon voorskoot.
Oom Daaf hou sy glas
met die bruin goed daarin
in sy hand.
Hy hou daarvan om dit vol te maak.
Daar’s nie baie ligte in die huis nie,
ouma hou nie daarvan as daar baie ligte aan is nie.
Ons het klaar geëet,
by ’n ander tafel as die grootmense.
Ek is vaak.
Ma het my gevra of ek wil gaan lê.
Ek wil nie op ’n plek slaap
wat nie my eie bed is nie.
My oë brand
maar ek hou hulle oop.
Die grootmense lag hard.
Oom Daaf staan op
en hou sy glas in die lug:
“Op Malan!” brul hy.
“Dis tyd vir Smuts om te gaan!”
Ek dink die grootmense stem saam met hom.
Ek en Sally het heeldag buite gespeel.
Ons het bossies in ou jêmblikke geplant.
Wie is Malan?
Posted in Gedigte | Comments Off on De Waal Venter. Naastenby 1948 jaar na die geboorte van Christus
Karl Jung ervaar sy psige as ’n seekoei
Die seekoei van sy psige
bars deur die oppervlak,
blaas stomende asem
uit wydoop neusgate,
beur uit die water
en trap swaarlywig die riete in.
Onder die water het hy gesweef,
danserig op die tone voortbeweeg;
die gewig van die buitewêreld was nie daar nie.
Hy het sy voorouers gesien,
hy het gepraat met wesenlose wesens,
hy het die wêreld om hom verryk
met die mis van sy ervaring.
voel die seekoei van sy psige
hoe die son byt in sy vel,
hier gryp hy vragte gras
in sy werkende bek;
hy voel die gewig van die dag
opstyg vanaf sy voete.
Netnou gaan hy terug water toe
om party van sy selwe te ontmoet,
die krokodille van sy drome.
© De Waal Venter / 2016
Posted in Gedigte | Comments Off on De Waal Venter. Karl Jung ervaar sy psige as ’n seekoei.
L’apres midi d’un faune sans cellulaire
Dit kan kinders wees,
die stemme van kinders
êrens tussen die bome.
met indrukwekkende name
flits deur ligtonnels
wat afgebeur het
deur die takke.
of is dit angs, woede of pyn?
ek glo nie dit is voëls
wat een van die menstale probeer praat nie.
Hier is iets vol kleur:
pienk met ’n paar hartjies daarop –
Watter nut het ’n selfoon-sakkie
sonder ’n selfoon?
Wat is die nut van ’n selfoon
sonder ’n kind?
kan kinders wees
deur die bome loop,
en praat met hulle vriende
ver weg in die stad.
Is die kinders
of is hulle daar?
(© De Waal Venter / 2016)
-Aimai-je un rêve ?
Namiddag van ’n faun
Hierdie meisies, ek wil hê hulle moet bly.
– So helder
hulle liggame so lig, dit lyk of hulle dans
in die loom somerlug.
Is ek verlief op ’n droom?
[Uit Frans vertaal deur De Waal Venter]
Jonathan Gunnell skryf die volgende oor Mallarmé se gedig en Debussy se musiek:
While the form of both the poem (110 lines) and the Prélude (110 measures) are completely arguable, most can agree that both were written in an “arch-form” with a forward progression towards the middle of the piece at the climax and a downward motion to the end. Mallarmé’s poem begins in a dreamlike confused state of waking and gradually moves to a much more conscious and confident state before returning to a drowsy confused state again. By studying the motifs, rhythms, and dynamics of Debussy’s Prélude, we can make the same assumption as to the form.
Posted in De Waal Venter, Gedigte | Comments Off on De Waal Venter. L’apres midi d’un faune sans cellulaire