Lose My Travel Virginity: Ghana - Inligting
Ek was al op reis na die eerste, tweede en derde basis teen die tyd toe ek Ghana bereik het.
Ek het ligte afwykings gehad met die Weskus van Noord-Amerika en 'n paar oppervlakkige, vlugtige sake met die gewone plekke in Wes-Europa. Ek het 'n rukkie in Ierland gewoon, toe in Londen. Ek het 'n paar rugsakreisigers deur Frankryk en Spanje en die klein Benelux-lande gedoen. 'N Maand in die destydse Oos-Duitsland om dit te bevorder.
In werklikheid het ek ongeveer vier jaar in die buiteland deurgebring voordat ek uiteindelik my maagdelikheid verloor het.
'Ek gaan in Januarie by my vriend Rick se plek in Ghana bly, ek moet uit Londen gaan,' het my huismaat Janet iewers laat in Desember, 'n dekade gelede, gesê.
Rick was 'n mode-ontwerper, het baie geld en baie tyd gehad en het vir homself 'n baie eenvoudige klein kothuis aan die kus van Ghana gebou as 'n toevlugsoord van die manie van Londen. Geen elektrisiteit nie. Lopende water slegs as die groot vragmotor met die tenkwa onthou het om die tenk weer op te vul. Hurk los. Emmer storte.
"Kan ek by jou aansluit?" Ek het gevra. Sy haal dadelik sy skouers op. Ons het na Highgate vertrek om ons ingewikkelde visums by die ambassade te reël.
Toe ons uiteindelik via Sofia, Bulgarye en Tunis op Balkan Airlines instap, was ons al effe stomgeslaan. Ons vlug het onwettige stowwe gehad wat in Tunisië moes plaasvind. Die oorblywende passasiers het aan boord meer bagasie gebring as wat ek kon begryp, in enorme geruite, plastiese inkopiesakke wat die bokke, die gangetjies, die hoekies en die kroonvullers gevul het.
In die toilette was daar water wat in 'n konstante waterval van oorhoofs afstroom. Ons het 10% alkohol Bulgaarse bier en 'n fluoresserende pienk koek bedien. Die sitplekke is in 'n permanente posisie neergesit, sodat u net kon agterbly om na die plafon te staar, u bier van 10% te drink en u fluoresserende pienk koek te knibbel.
Met die landing en uit die vliegtuig gekom, was die muur van die hitte aan die bopunt van die trappe intimiderend dik en warm en nat. My brein het in paniek geskree - kan dit nie vir 'n maand doen nie! Moet teruggaan! Laat ons teruggaan! Laat skrik!
Doeane en immigrasie was alles waarvoor ek aanvanklik gevrees het voordat ek begin het om mans in militêre uniforms te reis en u tas uit te rits en alles uit te haal en te gril oor u onderbroek en verfkwas, maar wat ek nog nooit in Europa se reis ondervind het nie.
Onheilspellend weer ingepak, het ons opgekom in die chaos van aankomelinge, verswelg deur taxibestuurders, sakkeiers en wannabe-gidse. Geraas, stof, hitte, skares. Ons het 'n taxi gekry, vir hom gesê waarheen ons wou gaan, onderhandel oor wat ons later geleer het, was 'n skreeusnaakse hoë prys, en het met rooi grondpaaie na die dorpie Kokrobite, ongeveer 'n uur van Accra afgestorm.
Ons het 'n maand lank in die huis met 'n klein kamertjie met 'n skuimatras vir ons twee gebly en toilette en emmerbuie gesit. Ons het vis geëet wat deur die vissers op die strand ingebring is, en groot borde tamatiegeel rys en stysel, gooey fufu gedoop in gekruide okra-sop en taai gebraaide plantaardige en eindelose pynappels.
Ek het om 04:00 met die hane wakker geword, want ek kon nie anders nie. Ek het om 20:00 geslaap, want dit was donker. 'N Klein seuntjie kom elke aand met verligte petroleum-lanterns binne, op die voorstoep en voorstoep. Dit was egter nie helder genoeg om my wakker te hou nie.
Ons het die meeste dae met die oorgepakte minibusse, trotros, in Accra gery. Ek het met jute-sakke hoenders op my skoot gesit of met ongemaklike liggaamsdele teen 'n ander passasier vasgedruk. Die pad was rooi en stowwerig en het baie enorme slaggate gehad, sodat die trotro gereeld in die aankomende baan of selfs verder tot by die rand van die sloot moes swaai, skrikwekkend naby die enorme mierheuwels, swerm met groot, krakerige, woedende miere.
In Accra was daar verkeer en skares en geraas en stof en hitte. Die markte is verspreid oor akker. Zeile op die grond bedek met brandrissies en tamaties en kassave en aartappels en materiaal. Vroue met mandjies op hul koppe gebalanseer en babas wat om hul middelpunte toegedraai is, het kwaai onderhandel. Verkopers skree en trek na my elmboog. Kinders staar met groot oë na my. Mans het my gevolg en my voorgestel. Tien verskillende tale is rondgeswaai in 'n onverstaanbare gesprek rondom my in kafees in die blokke. Ek het groot geskrik.
Op my foto's van destyds lyk ek ontspanne, gelukkig, met die oë na die son, arms bruiner as wat ek dit ooit kon geweet het. Maar ek onthou dat ek uit my diepte, uit my gemaksone gevoel het, heeltemal geïntimideer.
Vir die eerste keer in jare het ek skaam gevoel. Ek het geen idee gehad hoe ek moes beding nie. Ek het geen idee gehad hoe om 'n minibus terug na ons klein dorpie te vind toe geen minibusse gemerk is nie en die buswerf geen tekens gehad het nie, geen organisasie het nie, skynbaar niemand in beheer nie. Ek het geen idee gehad wat om te bestel in kafees waar daar geen spyskaarte was nie en waar die taal gepraat is Twi, Ewe, Ga.
Ek het al baie keer al gereis. Ek was goed vertroud met koshuise en 3de klas treine. Ek was nie bang vir die soort bekende nie. Ek kon Frans praat en Duits, Spaans en Nederlands verstaan. Ek het baie bekwaam en selfversekerd en aanpasbaar gevoel.
Ek het egter nog nooit op 'n manier gereis wat my ver van my begrip en verwagting bereik het nie. Ek was 23 en was op reis sedert ek 19 was. Ghana was egter die keerpunt vir my. Na Ghana het ek geweet dat ek my fokus op die skaarser, onbekende plekke moes aanpas. Dit is nou baie makliker.