Die egskeiding van Napoleon en Josephine - Verskeie
Die egskeiding van Napoleon en Josephine
Brief van Joséphine wat die ontbinding van haar huwelik aanvaar.
Die skeiding van die keiserin Josephine.
Titel: Brief van Joséphine wat die ontbinding van haar huwelik aanvaar.
Datum getoon: 15 Desember 1809
Afmetings: Hoogte 19 - Breedte 13.5
Stooring plek: Museum of the History of France webwerf
Prentverwysing: 01-020762 / AEII13n ° 1
Titel: Die skeiding van die keiserin Josephine.
Skrywer: SCHOPIN Frédéric Henri (1804 - 1880)
Datum getoon: 16 Desember 1809
Afmetings: Hoogte 55,8 - Breedte 80,5
Stooring plek: Wallace Collection webwerf
Kontak kopiereg: © The Wallace Collection, Londen, Dist. RMN-Grand Palais / The Trustees of the Wallace Collections web
Prentverwysing: 10-510586 / P568
Die instelling van egskeiding
Toe Napoleon Bonaparte in 1809 van die keiserin Joséphine skei, het hy probeer om te voldoen aan die huwelikswetgewing wat hy self ingestel het met die burgerlike wetboek van 1804, 'n poging om 'n kompromie te tref tussen die antagonistiese posisies wat die vraag van egskeiding wat sedert die 18de eeu gewek is.
Afhangend van die jurisdiksie van die Kerk onder die Ancien Régime, is die huwelik 'n sakrament wat niemand kan breek nie. Aan die vooraand van die rewolusie is hierdie godsdienstige dwarsbaadjie in twyfel getrek, en geskrifte ten gunste van egskeiding het vermeerder; Veral Voltaire ontwikkel hierdie onderwerp uitgebreid in syne Filosofiese Woordeboek.
Regskeiding, die enigste uitweg uit die huwelik onder die Ancien Régime, is nog lank nie die waarborg van die vryheid van individue soos omskryf deur die Verklaring van die regte van die mens en die burger in 1789. Hierdie situasie het daartoe gelei dat die Nasionale Vergadering op 20 September 1792 wetgewing aangeneem het wat die bepalings wat deur die Kerk neergelê is, omverwerp het, en dat die huwelik 'n burgerlike daad was wat deur egskeiding nietig verklaar kon word.
Egskeiding is gevestig in die naam van respek vir vryheid en is nietemin die onderwerp van hewige kritiek ingevolge die Konvensie. Hy erken ook die sekularisering van die huwelik en die moontlikheid van egskeiding deur wedersydse toestemming, 'n rede wat Napoleon en Joséphine sal behou.
Die egskeiding van Napoleon en Joséphine de Beauharnais
Op 9 Maart 1796, in die stadsaal van die 2de arrondissement van Parys, trou Napoleon Bonaparte burgerlik met Marie-Josèphe Rose Tascher de La Pagerie, bekend as Joséphine, Kreoolse weduwee van die Burggraaf van Beauharnais en reeds moeder van twee kinders. Op 1 Desember 1804, aan die vooraand van die kroning, het kardinaal Fesch die huweliks toestemming van die gades ontvang.
Nadat sy verbintenis met Joséphine sonder afstammelinge gebly het, besluit Napoleon om sy vrou in November 1809 te verwerp. Om onderlinge toestemming as 'n geldige rede vir hul egskeiding te wees, moes Josephine skriftelik en met haar eie hand verklaar dat sy geen hoop meer het nie. kinders te hê "en toe te stem tot 'die ontbinding van 'n huwelik wat voortaan 'n struikelblok vir die beswil van Frankryk is', soos blyk uit hierdie dokument wat in die Museum of the History of France bewaar is. Op 15 Desember 1809 uitgespreek, is die egskeiding die volgende dag deur 'n senatus-consultum bevestig. Nou alleen, sal Napoleon op 2 April 1810 met Marie-Louise van Oostenryk trou.
Josephine se toestemming is op 15 Desember 1809 gevolg deur 'n imposante seremonie in die Tuileries. Dit het om negeuur die aand in die groot kabinet van die keiser plaasgevind in die teenwoordigheid van die keiserlike familie en prins-aartskanselier Cambaceres. In die toespraak waarin hy die redes vir hierdie egskeiding uiteensit, noem Napoleon bowenal 'die belangstelling en die behoefte van sy volke wat wil hê dat hy hierdie troon waar die Voorsienigheid hom geplaas het, aan kinders moet oorlaat' en vertrou daarop. "Offer van die lieflikste geneenthede van [sy] hart". Op haar beurt het Josephine die vergadering toegespreek om haar toestemming tot die egskeiding te bevestig. In hierdie skildery van 1846 verkies Henri-Frédéric Schopin (1804-1880) om die oomblik te verewig toe Joséphine, na afloop van die seremonie, moet voortgaan met die ondertekening van die skeidingsverdrag, ondersteun in hierdie pynlike beproewing deur haar dogter Hortense wat haar kop in die greep van hartseer omhels. Aan die regterkant lyk dit asof Napoleon regop op sy troon sit, sy gelaatstrekke onbuigsaam, in perfekte beheer van die situasie is.
'N Afgedankte prosedure
Die prosedure wat Napoleon en Josephine gevolg het, oortree die wet nie minder nie, omdat 'n keiserlike besluit van 1806 die skeiding van lede van die familie Bonaparte verbied. Boonop, alhoewel die metropolitaanse amptenary die nietigheid van die huwelik in Januarie 1810 erken het, beskou die openbare mening en die Katolieke Kerk die gebruik van wedersydse toestemming, 'n regsgeldige rede, as 'n hulpmiddel. Die aanval op sedes en goddelike wetgewing, weens die onoplosbaarheid van die heilige huweliksbande, het steeds vir baie mense voortgegaan om 'n egskeiding voort te bring.
Die ultra-reaksie het reeds in die herstel plaasgevind: na die hervestiging van die Katolisisme as die staatsgodsdiens in 1814, was een van die eerste simboliese maatreëls wat onder Lodewyk XVIII getref is, op 8 Mei 1816 die onderdrukking van egskeiding in die burgerlike wetgewing. Slegs die wettige skeiding wat deur die Kerk toegelaat is, is gehandhaaf.
Vervolgens het alle hervormingsprojekte misluk, selfs al het die ondersteuners van egskeiding toegeneem. Dit is eers met die koms van die Republiek en die wet op 27 Julie 1884 dat dit weer ingestel is, hoewel dit in 'n vorm baie minder liberaal is as die van die Burgerlike Wetboek van 1804.
Bernard CHEVALLIER, "Die skeiding met Joséphine", in Napoleon I: die tydskrif van die konsulaat en die ryk, n ° 41, November 2006 Jean GAUDEMET, Huwelik in die Weste, Parys, Red. du Cerf, 1987. Louis GREGOIRE, Die "egskeiding" van Napoleon en die keiserin Josephine: 'n studie van die kanonieke verslag, Parys, Letouzey en Ané, 1957. Francis RONSIN, Die sentimentele kontrak: debatte oor die huwelik, liefde, egskeiding, van die Ancien Régime tot die Restourasie, Parys, Aubier, 1990. Francis RONSIN, Egskeidings, Parys, Aubier, 1992. Christophe PINCEMAILLE, "Egskeiding", in Die Napoleon I Review, n ° 40, November 2009. Henry WELSCHINGER, Napoleon se egskeiding, Parys, Plon, 1889.