Die winter van die afskeiding, 1860-61 (2/2) - Verskeie - 2022
Nie meer as oor afstigting nie, was daar geen eenstemmigheid oor wat om te doen sodra dit verby was nie. Onder die suidelike politieke klas het die vraag nou ontstaan ​​of die nuut onafhanklike state so sal bly, of hulle self in een sal saamkom.'n nuwe soewereine entiteit. Dit het baie vroeg reeds geblyk dat die afskeidingsstate paradoksaal genoeg belang het om te verenig om enige poging van die Washingtonse regering om hulle weer in die kraal van die Unie te bring, af te weer.
Geboorte van 'n nasie
Onder die invloed van veral Christopher Memminger, een van die belangrikste argitekte van die afstigting van Suid-Carolina - en skrywer van die verklaring, gepubliseer op 24 Desember 1860, van die oorsake wat dit regverdig - het die wetgewer van Alabama, deur te stem afstigting, ook aangebied om 'n gasheer te wees konvensie wat die grondslag vir die nuwe nasie sou lê. Die verskillende betrokke state het daartoe afgevaardigdes aangestel wat vertrek het na Montgomery, die hoofstad van Alabama.
Hulle het op 4 Februarie 1861 byeengekom sonder hul eweknieë in Texas - hul staat het pas geskei en besluit om hierdie besluit deur 'n volksreferendum te laat bekragtig - 'n proses waarmee ander afskeidingsstate afgesien het. Toe hy na Montgomery kom met 'n konsepgrondwet onder sy arm, word Memminger onmiddellik aangestel as voorsitter van 'n komitee van twaalf lede wat belas is met die opstel van die eerste fundamentele wet van die nuwe nasie. Op 8 Februarie word hierdie voorlopige grondwet aanvaar: die Gekonfedereerde State van Amerika pas gebore.
Die volgende dag, wat nou die Konfederale Kongres uitmaak, het die senator (bedank) uit Mississippi en voormalige oorlogssekretaris in die regering van Franklin Pierce (1853-57) as voorlopige president aangestel. Jefferson Finis Davis. Alhoewel hy hom uitgespreek het teen afstigting - hoewel hy van mening was dat dit wettig was, het Davis die beslissing van sy landgenote aanvaar en vir die duur van sy kortstondige tyd die staatshoof van die Konfederasie geword. Wat die vise-president betref, het die Kongres Alexander Stephens van Georgia aangestel. Die twee mans is op 18 Februarie beëdig.
Die grondwet voorlopig is op 11 Maart deur 'n finale weergawe vervang. Dit is in wese 'n eksemplaar, soms woordeliks, van die Verenigde State. Daar is enkele regsverskille, soms wettig belangrik, maar die magstruktuur bly dieselfde: 'n tweekamer-kongres (verteenwoordigers en senaat) en 'n uitvoerende gesag (die president en sy kabinet). 'Staatswet' vereis, die beheer van die wetgewende mag oor die uitvoerende mag word versterk, wat nie sonder probleme sal wees as die noodsaaklike oorlog daartoe lei dat die konfederale regering 'n meer gesentraliseerde beleid implementeer nie. Die mees sigbare verskil met Amerikaanse instellings is dat die gekonfedereerde president vir ses jaar in plaas van vier verkies word.
Slawerny, wat slegs eufemisties aangespreek is in die grondwet van die Verenigde State (slawe wat 'persone word wat gedwing word om te dien of te werk'), word eksplisiet in die van die Konfederasie genoem - en beskerm. As die invoer van slawe uit die buiteland verbode is, is dit net soveel om die mees gematigde rand van die suidelike opinie te spaar as om ander slawestate aan te moedig, waarvoor die interne slawehandel 'n bron van inkomste was. nie onbeduidend nie, om by die Konfederasie aan te sluit. Bowenal die suidelike grondwet verbied die Kongres uitdruklik om met slawerny in te meng.
Hierdie verbod is 'n belangrike element van die nuwe nasie. As die Konfederasie fundamenteel gebore is uit 'staatsreg', berus dit ook op duidelik rassistiese fondamente, al is dit skaars ekstremer as die huidige idees van destyds. Die Gekonfedereerde vise-president het dit op 21 Maart 1861 opgesom in 'n tussenkoms wat steeds bekend was onder die naam " hoeksteen toespraak » (Hoeksteen Toespraak) : « Ons nuwe regering is gebaseer op die teenoorgestelde idee [op gelyke voorwaardes, redaksionele nota] ; sy fondamente is gelê, die hoeksteen daarvan rus op hierdie groot waarheid dat die neger nie gelyk is aan die witman nie; dat slawerny - ondergeskiktheid aan die superieure ras - sy natuurlike en normale toestand is. »
Die onmoontlike vrede
Met die ontstaan ​​van die Konfederasie het politici wat nog gehoop het om die Unie te red, hul pogings voortgesit. Die ontwerp van Crittenden is deur verskillende parlementêre komitees en deur Crittenden self gewysig, en die voorstel is op 14 Januarie hernu. Dit was egter steeds 'n kwessie van die beskerming van slawerny deur 'n grondwetwysiging, en die toelating van New Mexico in die Unie as 'n slaafstaat, en die nuwe projek het dus verder gegaan as vorige.
Drie dae later, voormalige president John Tyler voorgestel dat 'n kompromis deur politici regoor die land aangegaan moet word, 'n idee wat vinnig algemene steun gekry het. 131 afgevaardigdes, wat slegs 21 state verteenwoordig, het op 4 Februarie in Washington vergader - net toe die Suidelike afgevaardigdes met hul werk in Montgomery begin het. Behalwe die simboliese betekenis daarvan, sou hierdie toeval alleen die nutteloosheid van hierdie poging saamvat.
Die meeste afgevaardigdes van die " vredeskonferensie In Washington was veterane van die Amerikaanse politieke klas: voormalige ministers, senatore, goewerneurs, verteenwoordigers en selfs regters. Na drie weke se werk het dit gelei tot 'n wysigingsvoorstel van sewe punte wat min verskil van vorige voorstelle wat onder Crittenden se toesig gemaak is. Hoogstens laat vaar hulle die eksplisiete idee om die beskerming van slawerny na toekomstige gebiede uit te brei, maar bly onduidelik oor hul presiese status.
Hierdie resultaat het niemand gepas nie, en des te minder republikeine omdat die konferensie die noodsaaklikheid van die streng toepassing van die wet op voortvlugtige slawe bevestig het. Soveel so dat die wysiging, wat enkele dae voor die einde van die huidige parlementsitting aan die Senaat voorgelê is, onomwonde verwerp is. Die konferensie breek kort daarna in 'n swaar atmosfeer uit: die Konfederasie het reeds sy onafhanklikheid verkondig, die eed van Abraham Lincoln het nader gekom en die situasie het van dag tot dag versleg.
Thomas Corwin, Ohio se verteenwoordiger, blyk tog te slaag in extremis waar sy voorgangers misluk het. Aan die hoof van 'n komitee van 33 lede (een per staat) het hy uiteindelik 'n voorstel vir die Kongres ingedienwysiging baie vereenvoudig, slegs daarop gemik om dieselfde Kongres te verbied om in te meng met slawerny waar dit reeds beoefen is. Dit is op 2 Maart 1861 aangeneem en het die meer gematigde Republikeine, insluitend Lincoln self, byeengeroep, hoofsaaklik omdat hulle van mening was dat die grondwet slawerny al beskerm, en daarom was die Corwin-wysiging oorbodig.
Nadat Lincoln op 4 Maart ingesweer is, het sy administrasie derhalwe die Corwin-wysiging aangemoedig as teken van welwillendheid teenoor die afskeidings. Die stadige proses van bekragtiging so vertrek ... veels te laat. Op 13 Mei 1861 was Ohio die eerste staat wat die dertiende wysiging van die Grondwet van die Verenigde State van Amerika moes word, bekragtig. Maar die eerste skote is reeds afgevuur, en die Corwin-wysiging het sy nut verloor. Alhoewel dit nog steeds in 1862 deur Maryland en Illinois bekragtig is, het dit nie verder gegaan nie en was dit vergete - alhoewel die aanneming daarvan tegnies nog steeds, ten minste in teorie, nog hangende is.
John Crittenden sal egter nie sy idees laat vaar nie. Terwyl sy vroeë kompromievoorstelle nie van belang was toe die burgeroorlog begin het nie, het hy besorg gebly oor die belange en veral die lojaliteit van sy landgenote in Kentucky. Die resolusie wat hy saam met Andrew Johnson, senator Andrew Johnson, op 25 Julie 1861 aangeneem het, het gesê dat die doel van die Noordelike regering nie was om in te meng met die wette van die suidelike state nie, maar bloot om te verdedig en te herstel Die vakbond. Alhoewel dit uiteindelik in Desember 1861 onder leiding van die radikale Republikein Thaddeus Stevens herroep is, het die Crittenden-Johnson-resolusie nietemin 'n deurslaggewende rol in die stryd vir die "grensstate" gespeel en sou dit definieer die Unie se oorlogsdoelwitte vir meer as 'n jaar.
'N Saak van soewereiniteit
Die afstigting van die suidelike state het die uittredende president verlaat James Buchanan heeltemal apaties. Buchanan, wat selfs deur sy tydgenote as kleinskaal beskou word, het die grootste deel van sy ampstermyn al hoe groter toegewings aan 'vuurvreterye' bestee in die hoop om die Demokratiese Party aan die bewind te hou terwyl hy afstigting sou vermy - tevergeefs. Nou het Buchanan geglo dat afstigting onwettig was, maar hy het nie die grondwetlike middele gehad om dit te voorkom nie, veral nie met geweld nie. Die Konfederasie kan dus gebore word en hulle met straffelose instansies met instellings toerus.
Sy kon ook bewapen jouself goedkoop. Die laaste twee oorlogsekretarisse tot dusver, Jefferson Davis en sedert 1857, John B. Floyd, het die arsenale en forte van die Suide in vorige jare versterk, veral na aanleiding van John Brown se klopjag op Harper's Ferry in 1859. Reeds op grond van korrupsie, word Floyd daarvan beskuldig dat hy doelbewus die afskeidingswapens aangebied het in afwagting op die komende krisis, wat daartoe gelei het dat hy op 29 Desember 1860 moes bedank. Floyd, 'n boorling van Virginia, het hom enkele maande later by die Verenigde State aangesluit. suidelike weermag, waar hy generaal geword het.
Nadat hul onafhanklikheid aangekondig is, het die afskeidingsstate die behoefte gehad om aan te toon dat dit nie net fiktief was nie, maar gevolg deur gevolg. Die eerste ding wat hulle in hierdie rigting gedoen het, was om mobiliseer hul burgermag, ten einde enige militêre ingryping te voorkom. In werklikheid was daar relatief min federale troepe in die suide, behalwe Texas, om die grens met Mexiko te bewaak. Maar hierdie magte is beveel deur hul bevelvoerder, brigadier-generaal David Twiggs, om hulle op 19 Februarie 186 aan die Texaanse militêr oor te gee. Twiggs was inderdaad oorspronklik van Georgië: hy het in die diens van die Konfederasie toegetree terwyl sy soldate was na die Noorde ontruim. Baie offisiere van suidelike oorsprong het die voorbeeld gevolg en uit die federale leër bedank om by hul staat aan te sluit.
Ten einde hul soewereiniteit te merk, het die staatsmilisies beslag gelê op alle federale installasies - veral die arsenale en depots versprei oor die gebied - sonder om te veg. Daar was 'n paar voorvalle, maar forte en arsenale is soms net deur een man bewaak, en toe daar meer was, het die apatie van die regering van Buchanan hulle sonder opdrag gelaat, so die reaksie van die troepe Gereeldheid hang hoofsaaklik af van die persoonlike inisiatief van die offisiere. Die Suidlanders het dus honderdduisende gewere en honderde kanonne in die hande gekry, feitlik sonder om 'n enkele skoot te skiet.
Die oorname van suidelike federale geboue het die Washington-regering vinnig net die volgende laat doen vier forte. Drie was geleë in Florida, 'n destyds yl bevolkte staat, en van die totaal was twee - Forts Jefferson en Zachary Taylor - in die Keys, 'n eilandgroep aan die suidelike deel van die staat en feitlik buite van aanval, vir die oomblik, van die Gekonfedereerde. Die derde, Fort Pickens, het die ingang na Pensacola Bay beveel. Luitenant Adam Slemmer het op 10 Januarie 1861 daar gaan skuil nadat hy die kanonne van die ander forte wat toegang tot die hawe verdedig het, onbruikbaar gemaak het. Omdat die beskeie burgermag van die staat Florida dit nie kon verdryf nie, was hulle tevrede daarmee om dit daar te blokkeer totdat Fort Pickens na die uitbreek van vyandelikhede deur die see versterk is.
Dit is die vierde en laaste fort, fort Sumter, wat die aandag van die publiek en leiers, Noord en Suid, getrek het. Dit was inderdaad in die hawe van Charleston, die belangrikste hawe en ekonomiese hoofstad van Suid-Carolina - en terloops die bakermat van afskeiding. Die 127 mans van die Federale Garnisoen in Charleston, onder bevel van majoor Robert Anderson, het op 26 Desember 1860 daar skuil, maar hulle was gou onder blokkade en kon nie onbepaald uithou nie. Solank dit egter in die hande van die federale regering gebly het, was Fort Sumter 'n belediging vir die konfederale soewereiniteit in die hart van die suidelike gebied.
President Buchanan besef hierdie simboliese betekenis en besluit om vir eens en weer op te tree deur voorrade aan Fort Sumter te voorsien. Die plan is slim saamgestel om enige voorval te vermy: amptelik moes die operasie deur 'n oorlogskip, die USS, uitgevoer word. Brooklyn ; maar een keer op see, sou hy aansluit by 'n koopskip wat veronderstel was om Charleston, die Verenigde State, te besoek Ster van die Weste, om sy vrag wapens, ammunisie en voedsel, asook 200 soldate in die geheim oor te dra. Sodra dit gedoen is, kon die burgerboot Sumter rustig nader sonder om die Caroliniers se agterdog te wek en voorrade en versterkings daar af te laai.
Ongelukkig is die plan binnekort opgeblaas, en pro-afskeidingslede het gou hul vriende in die Suide gewaarsku. Soveel so dat wanneer die Ster van die Weste op 9 Januarie 1861 by die ingang na die Charleston-hawe verskyn het, was hy begroet met kanonvuur deur die Caroliniërs. Daar was geen sterftes of beserings nie, maar, twee keer getref, moes die vervoer omdraai sonder om die missie te voltooi. Die voorval het getoon dat die soewereine neigings van die Suide nie net mondeling was nie, en dat daar min gebrek het om van politieke en institusionele krisis na burgeroorlog oor te gaan.
Die situasie in die lente van 1861: in die rooi, die Gekonfedereerde State van Amerika; in geel, slaafstate wat nie geskei het nie; in blou, die Vrystate. Die vier forte (Sumter, Pickens, Jefferson en Zachary Taylor) wat nog in die hande van die federale regering in die konfederale gebied is, word aangedui. Kaart gemaak deur die outeur op 'n agtergrond geskep deur Nasies se aanlynprojek.