Nuuskommentaar: Solidariteit se soeklig val op rassekwessieGrafika: Mnn.com Die nuus dat Solidariteit nou tot aksie oorgaan met optrede teen onder meer die verskynsel dat polisielede wat van wangedrag beskuldig word, die saak eenvoudig omkeer deur die klaer daarvan valslik te beskuldig dat hulle die “k”-woord gebruik het, en dan die eintlike slagoffer word, gaan ŉ wye reperkussies hê. Dit kan pres. Cyril Ramaphosa noop om persoonlik in te tree en kan selfs moontlik tot nog ŉ kommissie van ondersoek lei. En dit gaan besonder moeilik wees onder meer omdat die uitgerektheid van ondersoeke soos dié van die Zondo-kommissie nog nie tot die flink uitdeel van oranje oorpakke gelei het nie, en die publiek dan nog ’n uitgerekte president-geïnisieerde ondersoek moet sluk wat tot verdere uitgerekte onderdrukking van die kwessie kan lei. Bloot geoordeel aan die eerstehandse ervarings van lesers in verskillende publikasies wat op Solidariteit se planne reageer, is die probleem nie net tot die polisie beperk nie, maar is dit oor ’n wye spektrum ’n yslike probleem. Die belangrikste les is dat elke werker so ver hy dit kan bekostig, lid van ’n goeie vakbond moet wees. Een van die remedies wat die slagoffer van hierdie soort skynproses het, is om ’n klag van teistering (nie noodwendig seksuele teistering nie) te lê. Dit hou verband met die begrip van konstruktiewe ontslag. Dit is as die teistering so onhoudbaar word dat die slagoffer nie anders kan as om te bedank nie. Hy of sy kan dan ná die tyd konstruktiewe ontslag weens teistering aanvoer. As iemand wat self arbeidsreg met onderskeiding geslaag het, sal ek egter nie iemand aanraai om hierdie roete sonder die instemming van ’n vakbond aan te pak nie. Die algemene reël is dat dit moeilik bewysbaar is, hoewel die professor wat die kursus aangebied het, ontken dat dit so moeilik is. Vakbonde is egter oor die algemeen lugtig om so ’n saak aan te pak, en Solidariteit is een van die min, indien nie die enigste nie, wat dit al suksesvol kon hanteer. Hierdie aksie van Solidariteit val saam met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se saak teen Eben Etzebeth. Daar is nou selfs in parlementêre kringe ontsteltenis oor die saak so stadig vorder, maar dit onderstreep die groter probleem – daar is ritse en ritse sake waar wit mense klagtes gelê het, maar selfs deur gereeld te gaan stook, soos met ’n klag wat die Vryheidsfront Plus en talle lede van die publiek teen die destydse pres. Zuma gelê het, bloot doodbloei. Zuma is destyds van haatspraak beskuldig omdat hy gesê het wit mense het hul grond bekom deur dit van swart mense te steel. Deur dit nie te bereg nie, is die steel-opvatting nou met die planne van grondgryp sonder vergoeding gewoon ’n “feit” en is rasseverhoudinge weer eens erg verkeerd opgevryf. Daar is, weer eens uit leserskommentare beoordeel, nou ’n enorme wantroue in die Menseregtekommissie se vermoë tot ewehandige optrede. Selfs die paar uitsonderings die afgelope paar weke het min gedoen om wit mense se wantroue in die MRK te herstel. Dit is ’n enorme taak wat Solidariteit nou aanpak. Dit sal help as elkeen wat ’n toepaslike ervaring beleef het, die besonderhede vir Solidariteit laat kry, en om daarna met elke stap op Solidariteit se versoek saam te werk. Laat sommer by voorbaat die inhoud van voorleggings beëdig. ’n Uitvloeisel is dat hoe meer gevalle van diskriminasie teen minderhede bewys kan word, hoe sterker word die reg van die benadeelde minderheid of minderhede om uitgebreide en beskermde minderheidsregte.