Vissarion Belinsky - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Vissarion Grigoryevich Belinsky (Russies: Виссарио́н Григо́рьевич Бели́нский) (11 Junie O.S. 30 Mei 1811 - 7 Junie O.S. 26 Mei 1848) was 'n Russiese literêre kritikus van oorreding van Westernizer en kritikus van die Russiese regering. Hy was 'n medewerker van Alexander Herzen, Mikhail Bakunin (hy het een van sy susters op 'n tydstip veroordeel) en ander kritiese intellektuele persone. Belinsky was 'n vroeë kampioen van Nikolai Gogol en Fyodor Dostoevsky. Hy het een van die hoofrolle in die loopbaan van die digter en uitgewer Nikolay Nekrasov en sy gewilde tydskrif gespeel Современник (Sovremennik of Die kontemporêre).
Belinsky was die eerste prominente literêre kritikus na die ontwikkeling van die Russiese literêre taal en sekulêre letterkunde in die eerste helfte van die negentiende eeu. Hy was 'n vroeë kampioen van sowel Alexander Pushkin as Nikolai Gogol, sowel as Fyodor Dostoevsky.
Belinsky is veral bekend vir sy hartstogtelike toewyding aan sosiale geregtigheid in 'n era van aarts-konserwatisme van tsaar Nicholas I. Om hierdie rede was hy voortdurend in gevaar en het hy gesterf net voordat hy gearresteer moes word.
Lewe en idees
Hy was anders as die meeste ander Russiese intellektuele in die 1830's en 1840's. Hy is gebore in Sveaborg, Rusland (nou Finland), die seun van 'n provinsiale mediese dokter wat saam met die Baltiese vloot dien. Nadat hy die diens verlaat het, het die vader van Belinsky hom in Chembar, in die provinsies suidoos van Moskou, gevestig. Hierdie landelike bestaan ​​was problematies vir Belinsky en sy gesin. Sy vader was 'n vrydenker, uit voeling met provinsiale werklikhede. Belinsky vertrek in 1825 om dit by te woon gimnasium in Penska, maar is geskors. Hy het nog steeds daarin geslaag om die Universiteit van Moskou in 1829 te betree, waarvandaan hy ook uitgesit is, moontlik weens 'n romantiese drama wat die erns bekritiseer het. Die spel, Dmitri Kalinin, toon die held in die gesig, maar uiteindelik verslaan deur onreg. Hierdie toneelstuk sou dien as 'n embleem vir die man wat bekend sou staan ​​as "Vissarion die woedende." Dit was minder vir sy filosofiese vaardigheid dat Belinsky bewonder word en meer vir emosionele toewyding en ywer. 'Vir my is om dieselfde te dink, te voel, te verstaan ​​en te ly,' sê hy. Dit geld natuurlik vir die Romantiese ideaal, met die oortuiging dat werklike begrip nie net uit blote denke (rede) kom nie, maar ook uit intuïtiewe insig. Hierdie kombinasie van dink en gevoel het die lewe van Belinsky deurgedring.
In 1934 begin Belinsky sy loopbaan in die joernalistiek, waarvoor hy regverdig beroemd geword het, maar nie noodwendig welvarend was nie. Alhoewel Vissarion Belinsky in Sveaborg gebore is, was hy in St. Petersburg, Rusland, gebore, waar hy 'n gerespekteerde kritikus en redakteur van twee groot literêre tydskrifte was: Отечественные Записки (Notas van die vaderland), en Die kontemporêre (ook bekend as "Sovremennik"). In albei tydskrifte het Belinsky saam met sy vakleerling Nikolay Nekrasov gewerk. Ondanks sy aansienlike roem, was Belinsky te hard en te onderbetaal. Belinsky het in 1848 op die jong ouderdom van 37 en op die vooraand van sy inhegtenisneming deur die polisie van die Tsaar gesterf weens sy politieke siening.
As joernalis het Belinsky geen sistematiese verhandeling geskryf nie. Ideologies het Belinsky die sentrale waarde gedeel van die meeste van Westernizer intelligentsia: die idee van die individuele self, 'n persoonlikheid (lichnost) wat die mens definieer, waardigheid en menseregte gee. Met hierdie idee (waarmee hy gekom het deur 'n ingewikkelde intellektuele stryd), het Belinsky die wêreld in die gesig gestaar wat gewapen was om intellektuele stryd te voer met buitengewone intellektuele en morele passie. Hy het baie konvensionele filosofiese denke onder opgeleide Russe onderneem, waaronder die droë en abstrakte filosofisering van die Duitse idealiste en hul Russiese volgelinge. In sy woorde: "Wat is dit vir my dat die Universele bestaan ​​wanneer die individuele persoonlikheid lig is", of, "Die lot van die individu, van die persoon, is belangriker as die lot van die hele wêreld." op grond van hierdie beginsel het Belinsky 'n uitgebreide kritiek op die wêreld rondom hom (veral die Russiese) gekonstrueer. Hy het outokrasie en serfdom bitterlik gekritiseer (as "vertrap oor alles wat selfs op afstand menslik en edel is"), maar ook armoede, prostitusie, dronkenskap, burokratiese koudheid en wreedheid teenoor die minder magtiges (vroue ingesluit).
Belinsky het die grootste deel van sy kort lewe as literêre kritikus gewerk. Sy geskrifte oor literatuur was onlosmaaklik van hierdie morele oordele. Die realiteit van die Russiese politieke lewe, wat swaar sensuur van alle politieke idees insluit, het beteken dat sosiale kritiek verbloem moes word. Belinsky begin met 'n tendens wat baie van die negentiende-eeuse sosiale kritici sou volg, en gebruik literêre kritiek as 'n manier om sosiale en politieke idees te bespreek in wat hulle verwys het as die Aesopiese taal.
Belinsky was van mening dat die enigste ryk van vryheid in die onderdrukkende regering van Nicholas I deur die geskrewe woord was. Wat Belinsky die meeste van 'n literatuurwerk vereis het, was 'waarheid'. Dit beteken nie net 'n uitbeelding van die werklike lewe nie (hy haat werke van bloot fantasie, ontsnapping of estetisisme), maar ook 'n verbintenis tot 'ware' idees - die regte morele houding (veral dit het 'n bekommernis vir die waardigheid van individuele mense beteken. Baie daarvan word gekristalliseer in sy beroemde "Brief aan Gogol"). Belinsky was een van Gogol se vroeë kampioene vir sy vroeë verhale wat die probleme van die Russiese burokrasie, soos Die Oorjas en sy groot komiese roman, Dooie siele. Gogol het egter 'n godsdienstige bekering ondergaan wat veroorsaak het dat hy van sy vorige sienings 'berou' gehad het. Belinsky het Gogol se boek bekyk, Korrespondensie met vriende, as skadelik omdat dit die noodsaaklikheid verwerp het om ''n gevoel van hul menswaardigheid in die mense op te wek, vertrap in die modder en die vuilheid vir soveel eeue.' Belinsky was van mening dat die publiek altyd bereid is om 'n skrywer te vergewe 'n slegte boek, dit wil sê esteties sleg, maar nooit ideologies en moreel sleg nie.
Geïnspireer deur hierdie idees, wat gelei het tot die nadenke van radikale veranderinge in die organisasie van die samelewing, het Belinsky homself begin begin noem in 1841. Van sy laaste groot pogings was sy poging om Nikolay Nekrasov in die gewilde tydskrif aan te sluit. Die kontemporêre (ook bekend as "Sovremennik"), waar die twee kritici die nuwe literêre sentrum van St. Petersburg en Rusland gevestig het. Op daardie tydstip publiseer Belinsky sy Literêre oorsig vir die jaar 1847.
In 1848, kort voor sy dood, verleen Belinsky volle regte aan Nikolay Nekrasov en sy tydskrif, Die kontemporêre ("Sovremennik"), om verskillende artikels en ander materiaal te publiseer wat oorspronklik vir 'n almanak beplan is om die Leviatan genoem te word.
Belinsky was die model vir bykans elke ander Russiese literêre kritikus uit die tweede helfte van die negentiende eeu, waaronder Nikolai Chernyshevsky, Dmitri Pisarev en N.K. Dobrolyubov onder andere.
Na sy dood is sy werke, in twaalf volumes, vir die eerste keer in 1859-1862 gepubliseer. Na die verstryking van die outeursreg in 1898 het verskeie nuwe uitgawes verskyn. Die beste hiervan is deur S. Vengerov; dit word voorsien van oorvloedige aantekeninge. In 1910 vier Rusland die eeufees van sy geboorte.
Belinsky het die werke van baie Russiese skrywers uit die negentiende eeu voorgestaan. Benewens dat hy Gogol 'ontdek', het hy ook potensiële grootsheid gesien as die eerste werk van Dostojewski-Arme volk. Hy was 'n vroeë ondersteuner van die werk van Ivan Turgenev. Die twee het goeie vriende geword en Turgenev onthou Belinsky in sy boek Literêre herinneringe en outobiografiese fragmente. Die Britse skrywer Isaiah Berlin bevat 'n hoofstuk oor Belinsky in sy boek uit 1978 Russiese denkers. Die boek van Berlyn het Belinsky aan die dramaturg Tom Stoppard bekendgestel, wat Belinsky as een van die hoofkarakters (saam met Alexander Herzen, Mikhail Bakunin en Turgenev) insluit in sy trilogie van toneelstukke oor Russiese skrywers en aktiviste: The Coast of Utopia (2002).
Berlyn, Jesaja. Russiese denkers. New York, NY: Viking Press. 1978. ISBN 0670613711
Edie, James M., et. al. Russiese filosofie, Deel I. University of Tennessee Press, 1976. ISBN 0-87049-200-4
Herzen, Alexander. My verlede en gedagtes. New York, NY: Vintage boeke. 1974. ISBN 0394719794
Pypin, A. Belinsky: Sy lewe en korrespondensie. Saint Petersburg. 1876. OCLC 23047968
Turgenev, Ivan. Literêre herinneringe en outobiografiese fragmente. Chicago: Ivan R. Dee, 2001. ISBN 9781566634052