Handves van Regte slaag die Kongres - GESKIEDENIS - Inligting
Handves van Regte slaag die Kongres
Die eerste kongres van die Verenigde State keur 12 wysigings aan die Amerikaanse grondwet goed en stuur dit na die state vir bekragtiging. Die wysigings, bekend as die Handves van Regte, was bedoel om die basiese regte van Amerikaanse burgers te beskerm, wat die vryheid van spraak, pers, vergadering en godsdiensuitoefening verseker; die reg op billike regsprosedure en om wapens te dra; en dat magte wat nie aan die federale regering gedelegeer was nie, voorbehou was vir die state en die mense.
Beïnvloed deur die Engelse Handves van Regte van 1689, is die Handves van Regte ook ontleen aan Virginia's Declaration of Rights, opgestel deur George Mason in 1776. Mason, 'n inheemse Virginiër, was 'n lewenslange kampioen van individuele vryhede, en in 1787 woon hy die Grondwetlike konvensie en kritiseer die finale dokument omdat dit grondwetlike beskerming van basiese politieke regte ontbreek. In die daaropvolgende bekragtigingsproses het Mason en ander kritici ingestem om die Grondwet goed te keur in ruil vir die versekering dat wysigings onmiddellik aanvaar sal word.
In Desember 1791 het Virginia die 10de van 14 state geword om 10 van die 12 wysigings goed te keur, en sodoende die Handves van Regte die tweederde meerderheid van die staat se bekragtiging gegee om dit wettig te maak. Van die twee wysigings wat nie bekragtig is nie, het die eerste betrekking op die bevolkingsstelsel van verteenwoordiging, terwyl die tweede wette verbied het wat die betaling van kongreslede in werking stel totdat 'n verkiesing ingegryp het. Die eerste van hierdie twee wysigings is nooit bekragtig nie, terwyl die tweede uiteindelik meer as 200 jaar later, in 1992, bekragtig is.
Handves van regte van die Verenigde State
Die Handves van regte van die Verenigde State bestaan ​​uit die eerste tien wysigings aan die Amerikaanse grondwet. Die wysigings van die Handves van Regte, wat voorgestel is na die dikwels bittere debat van 1787–88 oor die bekragtiging van die Grondwet, en geskryf om die besware van anti-federaliste aan te spreek, dra by tot die Grondwet spesifieke waarborge vir persoonlike vryhede en regte, duidelike beperkings op die regering se mag in geregtelike en ander verrigtinge, en uitdruklike verklarings dat alle bevoegdhede wat nie spesifiek deur die Grondwet aan die Amerikaanse kongres verleen is nie, voorbehou is vir die state of die mense. Die konsepte wat in hierdie wysigings gekodifiseer word, is gebou op die konsepte wat in vorige dokumente gevind is, veral die Virginia -verklaring van regte (1776), sowel as die Northwest Ordinance (1787),  die Engelse Handves van Regte (1689) en die Magna Carta (1215). 
As gevolg van die pogings van verteenwoordiger James Madison, wat die tekortkominge van die Grondwet bestudeer het wat anti-federaliste uitgewys het en daarna 'n reeks regstellende voorstelle opgestel het, het die Kongres op 25 September 1789 twaalf wysigingswoorde goedgekeur en dit aan die state voorgelê vir bekragtiging. In teenstelling met Madison se voorstel dat die voorgestelde wysigings in die hoofliggaam van die Grondwet opgeneem moet word (by die relevante artikels en afdelings van die dokument), is dit voorgestel as aanvullende toevoegings (kodeks) daarby.  Artikels Drie tot Twaalf is op 15 Desember 1791 bekragtig as byvoegings tot die Grondwet en word Wysigings Een tot Tien van die Grondwet. Artikel twee het op 5 Mei 1992 deel geword van die Grondwet as die sewe en twintigste wysiging. Artikel een hang nog by die state af.
Alhoewel Madison se voorgestelde wysigings 'n bepaling bevat om die beskerming van sommige van die Handves van Regte na die state uit te brei, was die wysigings wat uiteindelik vir bekragtiging ingedien is, slegs van toepassing op die federale regering. Die deur vir die aansoek by staatsregerings is in die 1860's oopgemaak na bekragtiging van die veertiende wysiging. Sedert die vroeë 20ste eeu het beide federale en staatshowe die veertiende wysiging gebruik om gedeeltes van die Handves van Regte op staats- en plaaslike regerings toe te pas. Die proses staan ​​bekend as inkorporering. 
Daar bestaan ​​nog verskeie oorspronklike kopieë van die Handves van Regte. Een hiervan word permanent in die National Archives in Washington, DC vertoon
Kongres slaag oorlewendes van seksuele aanranding en#8217 Handves van Regte
Die kongres het Dinsdag eenparig die Bill of Rights van die seksuele aanrandingsoorlewendes goedgekeur, wat verseker dat slagoffers nie die finansiële koste van hul eie verkragtingspakkette dra nie en dat hulle behoorlik ingelig sal word oor die resultate en die regstatus van die kit.
Alhoewel die wetsontwerp slegs op federale sake van toepassing is, sê advokate dat dit 'n belangrike stap is om te verseker dat slagoffers voorop gehou word in 'n verkragtingsondersoek en nie net as 'n ander bewys beskou word nie.
Die wetgewing is opgestel deur Amanda Nguyen, 'n oorlewende van seksuele aanranding wat verneem het dat sy elke ses maande 'n uitstelversoek by die staat Massachusetts moet indien as sy nie wil hê dat haar verkragtingskis vernietig word nie. 'N Belangrike deel van die wetsontwerp is dat wetstoepassers nou 60 dae voordat die stelle weggegooi word, kontak maak met oorlewendes.
Maar hierdie wetsontwerp spreek nie talle ander aangeleenthede rondom verkragtingstelle aan nie, insluitend 'n nasionale agterstand van na raming 400 000 ongetoetste verkragtings. Nadat hy gewelddadig aangeval is en daarna 'n indringende ginekologiese ondersoek ondergaan het om bewyse in te samel, is die minste wat die strafregstelsel kan doen om seksuele aanranding en sy slagoffers ernstig op te neem.
14de wysiging van die Amerikaanse grondwet: burgerregte (1868)
Deur die kongres op 13 Junie 1866 en op 9 Julie 1868 bekragtig, brei die 14de wysiging die vryhede en regte uit wat die Handves van Regte aan voormalige slawe verleen het.
Na die burgeroorlog het die kongres drie wysigings aan die state voorgelê as deel van sy heropbouprogram om gelyke burgerlike en wettige regte aan swart burgers te waarborg. Die belangrikste bepaling van die 14de wysiging was om burgerskap te verleen aan alle persone wat in die Verenigde State gebore of genaturaliseer is, en daardeur burgerskap aan voormalige slawe te verleen. 'N Ander ewe belangrike bepaling was die stelling dat 'n staat geen staat van lewe, vryheid of eiendom sonder die nodige regsproses sal ontneem nie, en geen persoon binne sy jurisdiksie die gelyke beskerming van die wette sal ontneem nie. na behoorlike regsproses en gelyke beskerming van die wet wat nou van toepassing is op beide die federale en staatsregerings. Op 16 Junie 1866 is die Huisgesamentlike Resolusie wat die 14de wysiging van die Grondwet voorstel, aan die state voorgelê. Op 28 Julie 1868 is die 14de wysiging in 'n sertifikaat van die minister van buitelandse sake verklaar, bekragtig deur die nodige 28 van die 37 state, en het dit deel geword van die hoogste wet van die land.
Kongreslid John A. Bingham van Ohio, die hoofskrywer van die eerste afdeling van die 14de wysiging, was van plan dat die wysiging ook die Federale Handves van Regte nasionaliseer deur dit bindend te maak vir die state. Senator Jacob Howard van Michigan, wat die wysiging ingevoer het, het spesifiek gesê dat die voorregte en immuniteitsklousule ook tot die state sou strek, en ook die persoonlike regte wat gewaarborg en verseker is deur die eerste agt wysigings. destyds in die kongres of oor die hele land in die algemeen gedeel. Niemand in die kongres het hul siening van die wysiging uitdruklik weerspreek nie, maar slegs 'n paar lede het enigsins iets gesê oor die betekenis daarvan in hierdie kwessie. Die Hooggeregshof het jare lank beslis dat die wysiging nie die handves van regte tot die state uitgebrei het nie.
Die 14de wysiging het nie net die Handves van Regte nie tot die state uitgebrei nie, maar ook om die regte van swart burgers te beskerm. Een erfenis van heropbou was die vasberade stryd van swart en wit burgers om die belofte van die 14de wysiging te laat realiseer. Burgers het hofsake versoek en begin, die Kongres het wetgewing uitgevaardig, en die uitvoerende gesag het probeer om maatreëls af te dwing wat alle burgers se regte sou beskerm. Alhoewel hierdie burgers nie daarin geslaag het om die 14de wysiging tydens die heropbou te bemagtig nie, het hulle argumente effektief verwoord en uiteenlopende menings gelewer wat die basis sou wees vir verandering in die 20ste eeu.
(Inligting uit Onderrig met dokumente [Washington, DC: The National Archives and Records Administration en die National Council for the Social Studies, 1998] p. 40.)
Afdeling 1. Alle persone wat in die Verenigde State gebore of genaturaliseer is en onderhewig is aan die jurisdiksie daarvan, is burgers van die Verenigde State en die staat waarin hulle woon. Geen enkele staat mag 'n wet maak of afdwing wat die voorregte of immuniteite van die burgers van die Verenigde State verswak nie, en geen staat mag enige persoon lewens, vryheid of eiendom beroof nie, sonder behoorlike regsproses of aan iemand binne sy jurisdiksie ontken gelyke beskerming van die wette.
Afdeling 2. Verteenwoordigers word onder die verskillende state verdeel volgens hul onderskeie getalle, en tel die totale aantal persone in elke staat, uitgesluit Indiërs wat nie belas is nie. Maar wanneer die reg om by enige verkiesing vir die keuse van die kiesers vir die president en die vise -president van die Verenigde State te stem, verteenwoordigers in die kongres, die uitvoerende en geregtelike amptenare van 'n staat, of die lede van die wetgewer daarvan, aan een van die die manlike inwoners van so 'n staat, een en twintig jaar oud, en burgers van die Verenigde State, of op enige manier verkort, behalwe vir deelname aan rebellie of ander misdaad, word die basis van die voorstelling daarin verminder in die verhouding wat die getal van sodanige manlike burgers geld vir die hele aantal manlike burgers in die staat.
Afdeling 3. Niemand mag 'n senator of verteenwoordiger in die kongres, of 'n kieser van president en vise -president wees nie, of 'n amp hê, burgerlik of militêr, onder die Verenigde State of onder 'n staat wat, voorheen 'n eed afgelê het, as lid van Die Kongres, of as 'n amptenaar van die Verenigde State, of as 'n lid van 'n staatswetgewer, of as 'n uitvoerende of geregtelike beampte van 'n staat, om die Grondwet van die Verenigde State te ondersteun, het 'n opstand of opstand teen dieselfde gehad. , of hulp verleen aan die vyande daarvan. Maar die kongres kan hierdie gestremdheid met 'n stem van twee derdes van elke huis verwyder.
Afdeling 4. Die geldigheid van die staatskuld van die Verenigde State, wat deur die wet gemagtig is, insluitend skulde aangegaan vir die betaling van pensioene en premies vir dienste om opstand of opstand te onderdruk, word nie bevraagteken nie. Maar die Verenigde State of die staat mag geen skuld of verpligtinge opneem of betaal ten opsigte van opstand of opstand teen die Verenigde State of enige eis vir die verlies of emansipasie van 'n slaaf nie, maar al die skulde, verpligtinge en vorderings word gehou. onwettig en nietig.
Afdeling 5. Die kongres het die bevoegdheid om, deur toepaslike wetgewing, die bepalings van hierdie artikel af te dwing.
DIE VYF MISLATE WYSIGINGS
Daarbenewens was daar ses grondwetlike wysigings wat deur twee derdes van beide kongreshuise aangeneem is, maar nooit deur driekwart van die state bekragtig is nie, soos vereis in artikel vyf van die Grondwet. Een word steeds in die howe aangevoer.
Geslaag deur die kongres: 25 September 1789
Hierdie wysiging, voorgestel as een van die 12 oorspronklike wysigings van die "Handves van Regte", sou die grootte van die kongresdistrikte gereël het om die verdeling van verteenwoordigers te verseker. Dit het nooit geslaag nie, alhoewel daar nog 'n mislukte wysiging van die "Handves van Regte" was wat uiteindelik in 1992 bekragtig is - 202 jaar en 223 dae nadat die kongres dit aan die state gestuur het.
Geslaag deur die kongres: 4 Maart 1794
Geratifiseer deur state: 7 Februarie 1795
Wat die wysiging gedoen het: het state vrygestel van regsgedinge van burgers van ander state en van buitelanders en die grondslag vir staats soewereine immuniteit opgerig.
Geslaag deur die kongres: 9 Desember 1803
Deur state bekragtig: 15 Junie 1804
Wat die wysiging gedoen het: Verander hoe die verkiesing werk: Voorheen was die vise-president nommer 2. Daarna is presidente en visepresidente saam verkies op 'n 'kaartjie'.
TITELS VAN NOBILITY WYSIGING
Geslaag deur die kongres: 1 Mei 1810
Hierdie wysiging sou vereis dat enige Amerikaanse burger wat 'n adellike titel van 'n ander land aanvaar, van sy of haar Amerikaanse burgerskap gestroop word.
Geslaag deur die kongres: 2 Maart 1861
Hierdie wysiging sou die staat se "huishoudelike instellings" - veral slawerny - immuun maak vir afskaffing of ander inmenging van die kongres.
Geslaag deur die kongres: 31 Januarie 1865
Geratifiseer deur state: 6 Desember 1865
Wat die wysiging gedoen het: Skaf slawerny en onwillekeurige diensbaarheid af.
Geslaag deur die kongres: 13 Junie 1866
Deur state bekragtig: 9 Julie 1868
Wat die wysiging gedoen het: Verleen burgerskap aan voormalige slawe en waarborg 'n burger se "voorregte of immuniteite", behoorlike regsproses en gelyke beskerming van wette.
Geslaag deur die kongres: 26 Februarie 1869
Geratifiseer deur state: 3 Februarie 1870
Wat die wysiging gedoen het: Gewaarborg vir alle mans om te stem, ongeag ras, kleur of iemand voorheen 'n slaaf was of nie.
Geslaag deur die kongres: 12 Julie 1909
Geratifiseer deur state: 3 Februarie 1913
Wat die wysiging gedoen het: stel die kongres in staat om 'n inkomstebelasting te hef sonder om dit onder die state te verdeel of op die sensus te baseer.
Geslaag deur die kongres: 13 Mei 1912
Deur state bekragtig: 8 April 1913
Wat die wysiging gedoen het: verseker dat Amerikaanse senatore deur direkte volksstem verkies word.
Geslaag deur die kongres: 18 Desember 1917
Geratifiseer deur state: 16 Januarie 1919
Wat die wysiging gedoen het: Verbod op die vervaardiging of verkoop van alkohol in die Amerikaanse "verbod" sou met die 21ste wysiging in 1933 herroep word.
Geslaag deur die kongres: 4 Junie 1919
Geratifiseer deur state: 18 Augustus 1920
Wat die wysiging gedoen het: Gewaarborg vir vroue die stemreg.
Geslaag deur die kongres: 2 Junie 1924
Hierdie wysiging sou die federale regering toegelaat het om kinderarbeid te beperk, te reguleer of te verbied.
Geslaag deur die kongres: 2 Maart 1932
Geratifiseer deur state: 23 Januarie 1933
Wat die wysiging gedoen het: Die datum waarop nasionale verkose amptenare met hul ampstermyne begin het, verander. In plaas van 4 Maart sou die presidensiële inhuldiging op 20 Januarie plaasvind.
Geslaag deur die kongres: 20 Februarie 1933
Geratifiseer deur state: 5 Desember 1933
Wat die wysiging gedoen het: Die 18de wysiging wat die vervaardiging of verkoop van alkohol verbied, herroep.
Geslaag deur die kongres: 24 Maart 1947
Geratifiseer deur state: 27 Februarie 1951
Wat die wysiging gedoen het: 'n Beperking van twee termyn vir president. 'N Persoon wat iemand anders se presidensiële termyn van meer as twee jaar voltooi het, kan slegs een keer verkies word.
Geslaag deur die kongres: 16 Junie 1960
Geratifiseer deur state: 29 Maart 1961
Wat die wysiging gedoen het: Die kiesers van die District of Columbia in die kieskollege gewaarborg.
Geslaag deur die kongres: 14 September 1962
Geratifiseer deur state: 23 Januarie 1964
Wat die wysiging gedoen het: Daar is gewaarborg dat niemand die stemreg kan ontneem word op grond van die nie-betaling van 'n meningspeilbelasting of enige ander belasting.
Geslaag deur die kongres: 6 Julie 1965
Geratifiseer deur state: 10 Februarie 1967
Wat die wysiging gedoen het: 'n Opvolgbevel tot die presidensie opgestel, prosedures vir die vul van 'n vakature -pos en reaksie op 'n presidensiële gestremdheid.
Geslaag deur die kongres: 23 Maart 1971
Geratifiseer deur state: 1 Julie 1971
Wat die wysiging gedoen het: Verlaag die stemouderdom na 18 jaar oud.
Geslaag deur die kongres: 22 Maart 1972
Hierdie wysiging sou die ontkenning van enige regte deur federale of staatsregerings op grond van seks verbied het. Die kongres het oorspronklik 'n sperdatum van 22 Maart 1979 vasgestel om hierdie wysiging deur te voer en dit daarna uitgebrei tot 30 Junie 1982. Dit het nie geslaag nie. Daarna het nog drie state die ERA geslaag, wat die wet sou gemaak het - as die sperdatum van bekragtiging nie verstryk het nie. Dit word steeds in die howe aangevoer.
D.C. WYSIGING VAN STEMREGTE
Geslaag deur die kongres: 22 Augustus 1978
Hierdie wysiging sou die District of Columbia volle regte as 'n staat, saam met lede van die kongres en ander regte gegee het. Die kongres het 'n sperdatum van bekragtiging van 22 Augustus 1985 vasgestel - wat nie nagekom is nie.
Geratifiseer deur state: 5 Mei 1992
Wat die wysiging gedoen het: Het gesê dat as die kongres self 'n salarisverhoging stem, die verhoging eers na die volgende verkiesing van krag word. Dit was een van die oorspronklike 12 wysigings, in 1789.
Op 11 September 2019 is 'n weergawe van die wetsontwerp — S. 178, die Oeigoerse wet op menseregtebeleid van 2019- met eenparige toestemming in die Amerikaanse senaat geslaag.   
Op 3 Desember 2019, 'n sterker, gewysigde weergawe van die wetsontwerp - die Uighur Intervention and Global Humanitarian Unified Response Act (of UIGHUR -wet) - is deur die Amerikaanse Huis van Afgevaardigdes met 'n stemming van 407 teen 1.     goedgekeur. 
Op die middag van 14 Mei 2020 is 'n nuwe weergawe van die wetsontwerp — S. 3744, die Oeigoerse wet op menseregtebeleid van 2020- met eenparige toestemming in die Amerikaanse senaat geslaag.  Die Huis het die wetsontwerp goedgekeur deur 'n stemming van 413–1 op 27 Mei 2020.  Die daaropvolgende maand, op 17 Junie, onderteken president Donald Trump die wetsontwerp.    
Die wetsontwerp gee die volgende opdrag: (1) die direkteur van nasionale intelligensie moet aan die kongres verslag doen oor veiligheidskwessies wat veroorsaak word deur die Chinese regering se berugte optrede teen Uyghurs in Xinjiang (2) die Federale Buro vir Ondersoek om verslag te doen oor pogings om Uyghurs en Chinese burgers in die Verenigde State (3) die Amerikaanse agentskap vir globale media om verslag te doen oor Chinese mediaverwante kwessies in Xinjiang en (4) die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake om verslag te doen oor die omvang van die gerapporteerde Chinese regering se optrede teen Uyghurs in Xinjiang. 
Die Amerikaanse president, Donald Trump, moet binne 180 dae 'n verslag aan die kongres voorlê. In die verslag word Chinese amptenare en ander persone aangewys wat verantwoordelik is vir die uitvoering van: langdurige aanhouding sonder aanklagte en 'n ontvoering van 'n wrede, onmenslike of vernederende behandeling van Moslem -minderheidsgroepe en ander flagrante ontkenning van die "reg op lewe, vryheid, of die veiligheid "van mense in Xinjiang. Persone wat in die verslag geïdentifiseer word, sal dan onderhewig wees aan sanksies, insluitend die blokkering van bates, die intrekking van die visum en die onbevoegdheid om in die Verenigde State in te gaan. Die sanksie teen die amptenare kan geweier word deur die president as hy vasstel en aan die kongres bevestig dat die terugkeer van sanksies in die nasionale belang van die Verenigde State is.  
In die wetsontwerp word president Trump ook versoek om sanksies op te lê ingevolge die Wêreldwye Magnitsky -wet op die sekretaris van die Kommunistiese Party in Xinjiang, Chen Quanguo, wat die eerste keer sou wees dat sodanige sanksies op 'n lid van die China se politburo opgelê word.   Op 9 Julie 2020 het die Trump -administrasie sanksies en visumbeperkings ingestel teen senior Chinese amptenare, waaronder Quanguo, sowel as Zhu Hailun, Wang Mingshan (王明 山) en Huo Liujun (霍 留 军). Met sanksies word hulle en hul onmiddellike familielede belet om die VSA binne te gaan en bates in die VSA te laat vries. 
Op dieselfde dag wat president Trump die wet onderteken het, beweer die voormalige adviseur van die nasionale veiligheid, John Bolton, dat Trump by twee geleenthede die Chinese leier Xi Jinping aangesê het om voort te gaan met planne wat verband hou met die Uyghur -internering.  
Redaksies in Die New York Times en Die Washington Post ondersteun die verloop van die Oeigoerse wet op menseregtebeleid.   Meningsstukke wat in verskillende publikasies geskryf is, ondersteun ook die aanvaarding van die wet. 
Die KKP -eis van deradikalisering het kritiek ontlok in 'n artikel deur die Deccan Chronicle,  terwyl 'n artikel wat deur Srikanth Kondapalli geskryf is, kritiek lewer op die groot strategie van die PRC vir Xinjiang.  Ontleders wat in 'n artikel deur Reuters aangehaal word, het gesê dat China se reaksie op die Uyghur -wetsontwerp sterker kan wees as die reaksie op die Hongkong Wet op Menseregte en Demokrasie,  terwyl die BBC -korrespondent van die BBC gesê het dat as die wetsontwerp wet word, dit die belangrikste internasionale poging sou wees om druk op die vasteland van China te plaas oor sy massiewe aanhouding van die Uyghurs. 
Oeigoerse gemeenskap Wysig
Op 3 Desember 2019 het 'n woordvoerder van die Wêreld -Oeigoerse kongres gesê dat die wetsontwerp belangrik is om 'China se volgehoue ​​druk op uiterste vervolging' teë te staan, en dat die organisasie uitsien daarna dat president Trump die wetsontwerp onderteken.   Verskeie Oeigoerse aktiviste, dinkskrum -ontleders en politieke verteenwoordigers het 'n beroep gedoen op verskillende regerings om Chinese amptenare op die vasteland te sanksioneer vir hul vermeende betrokkenheid by die Xinjiang -konflik. 
Uyghur-Amerikaanse prokureur Nury Turkel-'n kommissaris van die Amerikaanse kommissie vir internasionale godsdiensvryheid, die medestigter van die Uyghur Human Rights Project en 'n voormalige president van die Uyghur American Association-bedank president Trump vir die ondertekening van die wet en verder skryf: 'Dit is 'n wonderlike dag vir Amerika en die Uighur -mense.'  Turkel sou ook verder sê dat die Amerikaanse regering die nuwe wetsontwerp moet gebruik om sanksies teen Chinese amptenare op te lê vir godsdiensvervolging. Hy het ook 'n beroep op die kongres gedoen om 'n tweede wetsontwerp, die Uyghur Wet op die Voorkoming van Gedwonge Arbeid, wat die Amerikaanse doeane- en grensbeskerming sou opdrag gee dat alle goedere wat in Xinjiang vervaardig word, die produk van dwangarbeid is.  
Memetrusul Hesen, 'n Uyghur en voormalige inwoner van Kargilik County (Yecheng) in Xinjiang se Kashgar Prefecture, wat nou 'n burger van Kirgisië is, het China in 2016 by sy bejaarde ma verlaat. Na 'n kort telefoniese kontak in 2016 het hy geen kon tot middel van 2020 met sy familie of enige van die lede van sy uitgebreide familie praat, ondanks die feit dat hy verskeie versoeke om inligting by die Chinese ambassade ingedien het. Hesen het gesê dat sy ma, Halimihan Ahun (92), elke dag sit en huil. In 'n onderhoud met Radiovrye Asië, Het Hesen die Verenigde State bedank vir die nadenke oor die Uyghur -lyding en het sy hoop uitgespreek dat die wetsontwerp 'n dryfveer kan wees vir verandering. 
Chinese regering en bondgenote Redigeer
Die Chinese regering het die wetsontwerp 'n kwaadwillige aanval op China genoem en geëis dat die Verenigde State verhoed dat dit 'n wet word, en waarsku dat hulle sal optree om sy belange te verdedig soos nodig.  Op 4 Desember 2019 het Hua Chunying, woordvoerder van die Chinese ministerie van Buitelandse Sake, gesê dat die wetsontwerp "China se terroriste-bestrydings- en de-radikalisasie-pogings willoos besmeer het."  Vier dae later, Ezizi Ali (艾 则 孜 · 艾力) - landdros van die provinsie Niya County en vise -sekretaris van die komitee van die Kommunistiese Party in die County Niya County - en Parhat Rouzi (帕尔哈提 · 肉孜) - sekretaris en Kommissaris van die Kashgar Prefecture Communist Party Committee - kritiek op die wet neergelê.  
'Geen kompromie om oor hierdie onderwerp aan te bied nie': die opvoedingsklousule
Die punt van die finale weergawe van die wetsontwerp op burgerregte van 1875 word die afdeling wat federale befondsing vir en die desegregasie van openbare onderwys in die Suide bied. Tradisioneel het state en plaaslike munisipaliteite openbare skole beheer. Maar gedurende die voormalige Konfederasie het plaaslike vooroordeel gelei tot ongelyke opvoedingsgeleenthede waar skole diep geskei is. Beide Suid-Demokrate en gematigde Republikeine was bang dat woedende blanke ouers hul kinders uit gemengde rasse sou onttrek, wat die openbare onderwys in die Suide effektief sou beëindig. "Die groot euwel wat hierdie wetsontwerp vir die swartman inhou, is die vernietiging van die gewone skole in die Suide," het Roger Mills, 'n wit demokraat uit Oos -Texas, gesê. 'As die gewone skole in al die suidelike state verbreek word. . . wat gaan word van die kinders van die bruin mense? Moet hulle grootword op onkunde en ondeugd? " 132 Demokraat Milton Durham van Kentucky het aangevoer dat sy blanke kiesers die grootste deel van die belasting betaal het en dat baie van die openbare skole gebruik gemaak het. 'Sou hierdie wetsontwerp slaag', waarsku Durham, 'en die kinders van vrymanne eis toelating tot hierdie skole, glo ek dat die stelsel in Kentucky so beseer is dat dit waardeloos word.' 133 Gematigde Republikeine was ook versigtig vir die opvoedingsklousule. Alhoewel Barbour Lewis van Tennessee die wetsontwerp op burgerregte steun, merk hy op dat "die bruin mense hierdie maatreël verdien", het hy aangevoer dat geïntegreerde skole onaanvaarbaar is "omdat mense van hul eie keuse is. . . net 'n kwessie van smaak, aparte skole onderhou. " 134
/tiles/non-collection/b/baic_cont_1_kellogg-Stephen-of-CT-LC-DIG-cwpbh-00436.xml Beeld met vergunning van die Library of Congress Om die wetsontwerp op die burgerregte van 1875 te ondersteun, het verteenwoordiger van drie termyn, Stephen Kellogg van Connecticut het die rekening van alle verwysings na onderwys gestroop.
Swart lede verdedig die opvoedingsklousule kragtig en verkies byna eenparig die senaatweergawe van die wetsontwerp. 136 John Lynch het aangevoer dat verhoogde federale befondsing vir onderwys die onskadelikste bepaling van die wetsontwerp is: 'Almal deel die voordele daarvan', het hy gesê. 137 Richard Cain vermaan sy kollegas in die suide skerp: 'Ondersoek die wette van die Suide, en u sal vind dat dit 'n strafbare oortreding was vir almal om die bruin mense daar op te voed. . . . U het ons twee honderd jaar lank beroof. Gedurende al die tyd het ons vir u geswoeg. Ons het u katoen, u rys, u mielies grootgemaak. . . . En tog het jy ons verwyt omdat ons onkundig was, noem ons 'n horde barbare! " 138 Alonzo Ransier het 'n groot oortuiging dat toegang tot gelyke opvoedingsregte en -geleenthede talentvolle swart mans in staat sou stel om 'n goeie reputasie in hul gemeenskappe te behaal en diskriminasie te bekamp. 'Laat die deure van die openbare skoolhuis vir ons oopgaan', het hy verklaar, 'as u bedoel is om hierdie mense gelyke regte te gee, of om hulle te beskerm tydens die uitoefening van die regte en voorregte wat aan alle vrymanne en burgers van ons land. " 139
Teen die tyd dat die wetsontwerp op burgerregte tot stemming gekom het, was die maatreël ernstig gewond. Die laaste dae van die wetsontwerp is gevul met desperate pleidooie van sy ondersteuners. 'Spaar ons ons vryhede, gee ons vrede, gee ons 'n kans om te lewe. . . plaas geen hindernis op ons pad nie, gee ons 'n gelyke kans, "het Richard Cain gesmeek. 'Ons vra nie meer die Amerikaanse bevolking nie.' 140 James Rapier wanhoop: 'Ek het geen kompromie om oor hierdie onderwerp aan te bied nie. . . . Hierdie vraag los immers homself op: óf ek is 'n man óf ek is nie 'n man nie. " 141
Minute voordat die finale maatreël tot stemming in die Huis gekom het, het die lede Kellogg se wysiging goedgekeur om alle verwysings na openbare onderwys uit te skakel, 128 tot 48. 'n Mosie wat die Huisweergawe vervang met die wetsontwerp van die Senaat, misluk kort daarna, 148 tot 114. Die geteisterde burgerregte Die wetsontwerp het uiteindelik 162 tot 99 geslaag. Die maatreël bied geen meganisme om openbare skole te reguleer nie, maar het gelyke toegang tot openbare vervoer en verblyf bepaal, ongeag ras. Dit verbied ook die uitsluiting van Afro -Amerikaners uit juriediens. Swart lede het die finale weergawe van die wetsontwerp met gemengde reaksies ontvang. Ondanks sy verdunde vorm het Richard Cain, John Lynch, Joseph Rainey en James Rapier in sy guns gestem. Maar Alonzo Ransier en Josiah Walls was so teleurgesteld oor die uitskakeling van die opvoedingsklousule dat hulle geweier het om te stem. 142 Die wetgewing het die senaat op 27 Februarie aangeneem. Op 1 Maart onderteken president Ulysses S. Grant dit. 143 Die feit dat die Republikeine, wat binne enkele dae na 'n minderheidstatus gedelegeer sou word, dit reggekry het om so 'n wetsontwerp deur die kamer te stuur na afloop van 'n kreupel eend -sessie, was 'n aansienlike wetsoorwinning. Maar in hul wanhoop om die maatreël te aanvaar, het die Republikeine die Wet op Burgerregte van 1875 in so 'n verswakte toestand verlaat dat dit min gedoen het om 'n verraderlike stelsel van skeiding in die Suide te belemmer. Boonop word die beperkte beskerming wat dit wel bied, binnekort deur die howe gestroop.
Die eerste wysigings aan die Amerikaanse grondwet
Tweehonderd en dertig jaar gelede op 25 September 1789 het die kongres geslaag die heel eerste voorgestelde wysigings aan die Amerikaanse grondwet. Tien hiervan het uiteindelik die Handves van Regte geword.
Gedurende die tydperk van die bekragtiging van die Amerikaanse grondwet was een van die grootste kritiek op die dokument dat dit 'n handves van regte ontbreek. Sommige state het voorgestelde wysigings ingesluit as deel van die bekragtiging van hul staat, en die hoofrede waarom Noord -Carolina die Grondwet aanvanklik nie bekragtig het nie, was omdat dit nie beskerming vir individuele vryhede en vryhede ontbreek nie.
Die gebrek aan 'n Handves van Regte het 'n probleem geword tydens die bekragtigingskonvensie van Virginia en dan weer tydens die verkiesing van lede in die Huis van Verteenwoordigers. James Madison was op soek na verkiesing tot die Huis, en om die versoeke om 'n Handves van Regte te bevredig, het Madison teësinnig ingestem om wysigings as 'n verteenwoordiger van Virginia te ondersteun.
Op 8 Junie 1789, tydens die Eerste Federale Kongres, het Madison verskeie wysigings voorgestel om in die teks van die Grondwet verweef te word. Hy het dit meestal geneem uit die meer as 200 wysigings wat die state tydens hul bekragtigingskonvensies voorgestel het.
In Augustus het die Huis die wysigings gedebatteer, herskryf en verander. Een belangrike gebeurtenis het plaasgevind toe Roger Sherman van Connecticut suksesvol 'n resolusie voorgestel het om 'n aparte lys te maak en dit aan die einde van die Grondwet te plaas eerder as om dit direk in die teks in te voeg.
Op 24 Augustus het die Huis 17 voorgestelde wysigings goedgekeur, en die Senaat het die aangeleentheid aangeneem en nog verskeie veranderinge aangebring.
Die Huis en die Senaat het toe hul verskille in 'n konferensiekomitee versoen. Die Huis het die wysigings op 24 September goedgekeur, en die Senaat het op 25 September 1789 ingestem-twee derdes van die kongres het 'n finale weergawe met 12 voorgestelde wysigings aanvaar.
'N Paar dae later onderteken die Huisvoorsitter Frederick Muhlenberg en vise -president John Adams die ingeskrewe gesamentlike resolusie waarin die eerste wysigings aan die nuwe Grondwet voorgestel word - die dokument wat later bekend gestaan ​​het as die Handves van Regte (die een wat in die National Archives te sien was) in Washington, DC).
Klerke het ook 13 bykomende eksemplare geskep wat president George Washington na die 11 state en na Rhode Island en Noord -Carolina gestuur het - wat nog nie die Grondwet aangeneem het nie. Driekwart van die state moes die wysigings bekragtig om dit deel van die Grondwet te maak.
Toe begin die stadige bekragtigingsproses, met state wat elke wysiging afsonderlik oor die volgende twee jaar aangeneem het. New Jersey was die eerste staat wat opgetree het en het op 20 November 1789 wysigings een en drie tot en met 12 aangeneem, en daarna het Maryland al die wysigings op 19 Desember 1789 bekragtig.
Net 'n maand nadat hy by die vakbond aangesluit het, het Noord -Carolina op 22 Desember 1789 alle wysigings bekragtig.