Maart | 2016
Jy blaai in die argief vir 2016 Maart.
Maart 24, 2016 in Uncategorized
NOU, KKNK. Götterdämmerung met 'n biertuin. So, kortliks:
Dankie Danie Botha vir die resensie van Adam Small se Maria, moeder van God. Ons wag dan vir die opvoering.
Ek is besig om Marinda van Zyl se Amraal te lees. Sal daarna oor hierdie resensie skryf.
'n Bielie van 'n resensie
Maart 15, 2016 in Uncategorized
Soms het ek geen ander keuse as om boekresensies op Netwerk24 se webwerf te gaan lees nie. As ek dit gelukkig tref, is daar 'n bonus. Soos pas die geval was met Jean Oosthuizen se resensie van 558 dae deur Yolande Korkie.
Om mee te begin is dit die soort resensie wat nie té gereeld verbykom nie – 'n reaksie op die inhoud van 'n boek waardeur die resensent aandui watse kwelvrae die boek by hom gewek het, en hoe hy die opgelos het. Hy het behoorlik engage daarmee nè? Hy het slaags geraak. Dit gee 'n aanduiding van die inhoud van die boek, maar dit bevraagteken ook die vaste oortuiginge waarvolgens die outeur haar skrywe gemaak het as verslag van geloofsbelewenis. En jy kry 'n baie goeie idee van die kaliber mens wat Jean Oosthuizen is.
Toegegee, Oosthuizen sou ook 'n gewone verslag kon geskryf het van wat met Yolande Korkie en haar eggenoot gebeur het, en lof geswaai het oor almal wat haar heelhuids uit dié beproewing laat kom het.
Maar hy het nie. Oosthuizen se uitgangspunt is dié van iemand wat glo dat daar meer genuanseerd gekyk moet word na alle uitgangspunte en aannames. Hy sien dan ook baie dinge in die boek raak wat hom dermate prikkel dat hy baie krities met die boek omgaan sonder om verdoemend of vooringenome te klink.
Uiteraard maak 558 dae daarna. Dit sal bitter moeilik wees om digbundels en storieboeke op hierdie manier te benader. Sekerlik sal 'n skrander resensent 'n baie verwikkelde digbundel op hierdie manier kan bespreek, maar nie alle bundels regverdig dit nie, en nie alles resensente is skrander nie.
Die bonus? Albert van Jaarsveld se kommentaar onmiddellik ná die resensie. Lees dit hier:
Riëtte Rust se Vlees en bloed word op die Sondag in Rapport bespreek deur Rachelle Greeff, en op die Maandag in Boeke24 deur Donnay Torr. Albei is positief oor Rust se poging om twee "cleaners", om 'n Pulp Fiction-term te gebruik, aan die woord te stel. Albei bou die noodsaaklike inligting vir die resensielesers in.
Greeff skryf uitvoeriger, Torr maak die sterkste kritiese opmerking (oor die bydrae van 'n AfriForum-kundige). Torr had duidelik 'n lengte-beperking; Greeff het die groter spasie wat haar gegun is, uiters goed gebruik om 'n stuk joernalistiek te lewer wat onderhoudend is en lekker lees.
Dit bring my by Cas van Rensburg, 'n veteraan-joernalis, wat Bettina Wyngaard se Slaafs vir Boeke24 resenseer. Ek het al in die verlede geskryf oor sy goeie hoedanighede as resensent en stilis; ek was bly om te sien dat hy Slaafs onder hande gehad het.
Ek weet nie of ek té veel inlees in die resensie nie, maar dis vir my al asof Van Rensburg dit wil laat deurskemer dat hy nie baie verwag het van die roman nie, en toe tot sy verrassing besef het dat hy hier afgekom het op 'n groot skrywerstalent. Maar selfs wanneer hy in die slot sê dat dit mag lyk of hy té geesdriftig is in sy resensie, swaai hy dit om om die fokus te plaas op die skrywer en dit wat sy vermag het.
En drie hoera's vir Van Rensburg se aanvaarding, sonder om ophef daarvan te maak, van 'n lesbiese hoofkarakter in die vorm van Nicci, die speurder waaraan Wyngaard lesers in die speurroman Vuilspel bekend gestel het. Binne die Afrikaanse leeskonteks 'n unieke figuur.
Lank en lekker, kort en kragteloos
Maart 8, 2016 in Uncategorized
"N Goeie titel kan 'n resensent lelik pooitjie. Dink maar wat iets soos watse vrees Unbearable Lightness of Being in sy resensente ingejaag het. Maar toe lees hulle die boek, en dis skielik makliker.
Ek glo nie Sophia Kapp se Oorlewingsgids vir 'n bedonnerde diva het vrees ingeboesem nie; ek sal wel verbaas wees as Elmari Rautenbach nie 'n effense krieweling gevoel het wat haar dadelik op haar pasoppens geplaas het nie. Die boek se titel resoneer lekker met dié van 'n huidige blitsverkoper in die VSA – Luc ia Berger se A Manual for Cleaning Women. Die vrou in die fokus is miskien net 'n groter helleveeg as daardie kortverhale s'n.
Aanvanklik reageer Rautenbach op die vonk wat die titel verskaf. Sy voer dit verder en draai dan flink weg uit die resensiepatroon: "Kapp se Oorlewingsgids vir 'n bedonnerde diva is onverdunde plesier. Dit het my laat terugverlang na Desembervakansies op hoër­skool, toe ek smiddae in die koel stilte van Hermanus se biblioteek stapels liefdesverhale kon uitneem om dit dan in ons agterkamer te lê en verslind."
Die bespreking wat dan volg is 'n opgaaf van hoe lekkerlees-romans deur die jare verander het, en hoe dit die nuwe era eerliker weerspieël. Belangriker nog: Dit spruit uit ervaring, nie verbeeldingsvlugte nie. Ons is dus weg van ontsnapping en deurgedruk tot by aanvaarding van die moderne lewensdilemma as medium vir die verkneukeling.
Ek glo nie Kapp kan kla oor die kaliber resensent wat sy hier gekry het nie. 'n Resensent wat substansieel 'n bydrae maak, en sowel boek as skrywer respekteer.
Karla Janse van Rensburg se bespreking van Vir ewig en altyd saam deur Danny Fourie (Boeke24) is duidelik in die beste gees geskryf, met meegevoel vir 'n outeur wat 'n moeilike afsterwe van 'n geliefde weens kanker moes verwerk.
Janse van Rensburg doen niks verkeerd nie – maar aaklig soos dit ook mag klink, doen sy weinig reg. Haar resensie is eintlik 'n onkritiese inligtingstuk, met die laaste drie paragrawe variasies op ou gemeenplasighede:
"Dit is hartseer dat sy op 49 moes sterf, maar deur die boek is dit duidelik dat haar dood, net soos haar lewe, nog baie mense se lewe gaan aanraak.
"Die laaste drie hoofstukke van die boek is veral vol wyshede oor die rouproses en hoe om die dood van 'n geliefde te hanteer deur op God staat te maak.
"Mense wat 'n geliefde verloor het, sal baie vertroosting uit dié boek kan put."
Is dit nodig om publikasies soos Vir ewig en altyd saam te resenseer as dit op hierdie manier gedoen word? Ek glo nie. As die resensent wel 'n kans en ruimte kry om dieper in te dring in die boek, en vir ons te vertel hoekom hierdie boek anders as die derduisende soortgelyke boeke wat deur die jare gepubliseer is, nou ja, dan is dit 'n proposisie. Wie is Danny Fourie en wat maak die dimensies van sy belewenis só wetenswaardig anders?
Helen Schöer het duidelik ook min ruimte gekry vir Marga en Henriëtte: In die skadu van skisofrenie, geskryf deur Marga van Rooy en Henriëtte Boot. Ook hier kan 'n mens sê dat die bespreking wat Boeke24 geplaas het, niks verkeerds gedoen het nie – maar ek is wel vies dat Schöer nie die ruimte gegun is om meer te vertel van die boek nie.
Van Rooy se wedervaringe, asook die manier waarop haar dogter, 'n skisofreen, sake gesien het, verdien vir die resensieleser meer toeligting. 'n Mens kry op verskeie plekke die gevoel dat Schöer eintlik brand om meer inligting te gee, maar dan sou die resensie té lank wees. Ek wens hierdie resensie het meer ruimte gekry – trouens, ek kan nie begryp hoekom 'n heruitgawe van 'n geskiedkundige werk oor Slagtersnek wel heelwat meer ruimte gegun is nie. 'n Heruitgawe! Vaderland …