STOUTE MATRIEKS - Hennie Van Deventer
Halfkroon se foto.
Moet sê, in ons klas, was meisies met gesonde torso’s wat ‘n nat T-hempie sou eer aandoen. By ‘n oefening vir die koorsang by ons matriekafskeid het die sangonderwysers die meisies aangemoedig om die volume aan te draai. Willem Hartzenberg het slim teruggekap: Hulle kan nie harder sing nie, want hul borsies is te klein. Die hoonlag wat op daardie stelling gevolg het, bevestig my waarde-oordeel oor die belofte in ons klas vir opwindende nat T-hemde, dink ek.
Lieflke kort rompies .. maar swart lang kouse tot doer.
In my plakboek is ‘n foto wat ons matriek-papaarazzi, Johan Viljoen en Wol Steyn, vir ‘n halfkroon vir my geneem het van ‘n omhelsing met ‘n meisiekind in haar volkspelerok. Sy was in standerd agt.
Op ons matriekafskeid het ons in rye in ‘n helder verligte skoolsaal gesit. Ons en ons ouers. Die matrieks het vir hul trotse mammies en pappies gesing. Ons is een op die verhoog geroep om fier ons sertifikaatjies te ontvang dat ons voorbeeldige Volkies was. ‘n Toespraak of twee is afgesteek met ernstige vermaninge oor die veeleisende grootmenselewe wat wag. Toe’s ons huis toe, elkeen na sy e
Kompatertjie buig …
ie bedjie (na my wete).
Wat die uitstappie vir veral ‘n paar dorps-ouens glo buitengewoon gedenkwaardig gemaak het, was dat hulle die aand voor die groot uittog in ‘n buitekamer by een se ouerhuis “gekuier” het tot laat in die nag. Die uitstappie die volgende dag was babelaasgewys vir hulle glad nie ‘n aangename ervaring nie, het een van hulle later laat glip.
Nee, waarlik, as die potensiaal van in 1957 dan wel al daar daar was om inhibisies, klere en wat nog so argeloos soos nou, sestig jaar later, te laat waai, het ons dit die latente vermoë maar baie effentjies ontgin. Sekere ontdekkings van die intiemer soort het van ons tot ‘n dekade of wat later uitgestel. Huweliksklkokkies moes eers lui.