Al het sy in die vroeë 1990’s bekend geraak danksy komiese rolle in reekse soos Die Allemans en Fishy Fêshuns, ken sy die verlammende greep van depressie alte goed.
“Ek was erg depressief. Ek het byna dood gevoel. Ek was magteloos,” maak June vandag haar hart teenoor ons oop oor dié donker tydperk in haar lewe. Sy is tans in fliekteaters in die drama Raaiselkind te sien.
“Ek was in ’n ongelukkige verhouding,” is al wat sy wil sê oor die depressie waarin sy daarna verval het. Die verhouding was net een van die bydraende faktore.
Die uitwerking daarvan was so verlammend, sy kon haar nie kry om oudisies af te lê nie. In die volgende vyf jaar was sy dus werkloos. Teen 2006 was sy kniediep in die skuld.
Eindelik in 2010 het haar vriende haar “uit die depressie geruk” deur vir haar werk as ’n drama-onderwyseres by ’n skool op Worcester te kry.
“Dit was ook so vreemd, want net voor ek die werk gekry het, het ek op my ou onderwysdiploma (van Maties) in my oorlede pa se klerekas afgekom.” Dit was vir haar die teken sy moes die lewe weer in die oë probeer kyk – en sy hét.
In dieselfde jaar het sy ook weer ’n rol gekry – in die TV-komediereeks Proesstraat. Daarna het die werk begin inrol.
En ja, sê sy, haar gebroke hart het ook heel geword. In dieselfde tyd dat sy ná jare weer ’n rol gekry het, het sy oplaas ’n nuwe en standhoudende liefde gevind.
“Dêddie het ’n winkel by ’n familievriend gekoop; ons is Mosselbaai toe. Ek het die seewaters so baie geniet,” vertel sy van haar grootwordjare aan die kus.
Toe raak sy eensklaps ernstig terwyl sy vertel van ’n foto waarop sy onlangs afgekom het. Daarop is sy saam met haar drie broers.
Dis gou duidelik ’n ernstige mens skuil agter dié komiese aktrise. “Mense dink omdat ek die snaakse karakters speel, is ek ook so. Maar sodra ek my mond oopmaak, besef hulle gou ek is nie.
Sy het dalk jare gelede effens afgeskeep gevoel, sê sy, “maar nou kry ek aandag van die hele Suid-Afrika”.
En sy voel nie dis nodig om ’n oudisie af te lê om haar staal te wys nie. “Ek ken mos my waarde,” laat sy hoor.
En sy wroeg nie lank oor ’n rol nie. Sy vertel van ’n vervaardiger wat haar nie lank gelede nie genader het oor ’n vaste rol. Twee nagte lank het sy rondgerol oor die besluit. “Ek het gedink: ‘Sjoe, dis ’n jaar se vaste salaris.’ ”
Maar toe kom die antwoord uit ’n onverwagte oord: Die Boekklub bied haar die rol van Sofia aan en sy kies dit bo die ander rol.
“Ek wil my ding doen en ’n volgende rol takel. Ek het ’n pad geloop; ek het nie meer finansiële stres nie.”
Die tweede seisoen van Sara Se Geheim, waarin June die naamrol vertolk, word volgende maand op kykNET uitgesaai. Dis ’n rol wat June baie na aan die hart lê.
In Sara Se Geheim speel June die bruin ma van ’n seun wat wit lyk. Sy het hom aan ’n wit gesin gegee om groot te maak in die hoop dit sou hom onder apartheid meer geleenthede gee. Sara werk later as huishulp in haar seun se huis. Daar is pynlike raakpunte met haar eie familiegeskiedenis, vertel sy.
“My ouma was ’n wit man en sy ‘bediende’ se kind,” vertel sy. Haar ouma het in die boer se huis grootgeword, maar destyds is ontken sy is sy dogter.
June vertel sy is die vorige aand ook genader deur ’n vrou wat haar geprys het. “Dis sulke dinge wat bydra tot my selfliefde; dan voel ek weer goed. Ek het nou ’n bietjie, meer dikwels, selfliefde . . .”
En die toekoms? “Ek soek nie meer uitdagende rolle nie. Ek het nou ander uitdagings, soos selfliefde en selfondersoek, wat vir my die belangrikste is.”