Historiese Heiligdom van Machu Picchu*
'n Uitsig oor Macchu Picchu.
Koördinate: 13°09′47″S 72°32′47″W
1983 (7de Sessie)
Machu Picchu (Machu Pikchu, wat Ou Piek in die Quechua taal beteken), en ook soms na verwys as die "Verlore Stad van die Inkas", is ou goed bewaarde Inka bouval wat 2 430 m bo seevlak op 'n bergrif geleë is. Machu Picchu is bo die Urubamba Vallei in Peru geleë sowat 70 km noordwes van Cusco. Die bouvalle het vir eeue vergete geraak deur die buitewêreld totdat die argeoloog Hiram Bingham dit in 1911 herontdek het en dit onder die wêreld se aandag gebring het. Peru is tans besig met regsgedinge om van die duisende artikels wat Bingham vanaf die plek verwyder het, terug te probeer kry.
3 Machu Picchu bewaringsgebied
4 Drie dele
6 Die Inkas se padnetwerk
8 Kommer oor Toerisme
Die Intihuatana ("bind die son"), daar word geglo dat dit as 'n sterrekundige tydsaanwyser deur die Inkas ontwerp is, terwyl andere oor 'n moontlike astrologiese rol spekuleer.
Machu Picchu is waarskynlik die mees bekende simbool van die Inka-ryk. Sedert 1983 is die bouvalle as 'n Wêrelderfenisgebied deur die UNESCO verklaar en bestaan daar baie kommer oor skade aan die bouvalle wat deur toerisme veroorsaak word.
Daar word geglo dat die stad gebou is deur die Sapa Inka, Pachacuti, rondom die jaar 1440 en dat dit bewoon was tot en met die Spaanse verowering van Peru in 1532. Argeologiese bewyse (tesame met onlangse navorsing oor koloniale dokumente) dui daarop dat Machu Picchu nie 'n gewone stad was nie, maar hoofsaaklik 'n wegbreekplek vir die Inka edellui (soortgelyk aan die Romeinse villas). Die stad het 'n groot paleis en tempel wat opgedra is aan Inka gode rondom 'n binnehof, met ander geboue vir werkers. Daar word beraam dat daar nie meer as 750 mense op 'n keer in Machu Picchu kon gewoon het nie en dat daar waarskynlik 'n baie kleiner aantal mense tydens die reënseisoen daar gewoon het as die edellui nie daar vertoef het nie.
Daar word geg