Ons liggaam is 'n masjien vir die lewe. Dit is georganiseer omdat dit die aard daarvan is. Laat die lewe daardeur onbelemmerd wees en laat hom verdedig.
Wat ons waarneem, is nie die natuur self nie, maar die natuur word blootgestel aan ons metode van ondervraging.
Alles is diefstal. Alles is onophoudelik en streng mededinging in die natuur. Die begeerte om met die inhoud van ander te maak, is die voorste - die mees wettige - passie-natuur wat in ons gewek is en sonder twyfel die mees aangename een.
In die natuur is niks perfek nie en alles is perfek. Bome kan verdraai word op vreemde maniere en hulle is nog steeds mooi.
Ons kan nie kinders se skuld gee om hulself met Facebook te beset nie, eerder as om in die modder te speel. Ons samelewing gee nie 'n prioriteit om met die natuur te verbind nie. Trouens, ons sê dit is vuil en gevaarlik.
Alhoewel ons verstand altyd verlang na duidelikheid en sekerheid, vind ons natuur dikwels onsekerheid fassinerend.
Tensy 'n boom bloeisels in die lente gedra het, sal jy in die herfs eintlik vrugte daarvoor soek.
Oseaan: 'n Liggaam van water beslaan ongeveer twee-derdes van 'n wêreld wat vir die mens gemaak word - wie het geen kieue nie.
Ek wou nie 'n boom 'n blom of 'n golf wees nie. In 'n danser se liggaam moet ons as gehoor ons nie die nabootsende gedrag van alledaagse aksies sien nie, nie die verskynsel van die natuur nie, eksotiese wesens van 'n ander planeet, maar iets van die wonderwerk wat 'n mens is.
Skilderkuns uit die natuur is nie die kopie van die voorwerp wat dit besef nie.
Die natuur verberg 'n vakuum.
Die natuur maak nooit 'n blunder wanneer sy 'n dwaas maak nie, dit beteken dit.