Just a Little Talk with Jesus – Wag 'n Bietjie
Written by the OP May 24, 2017 May 25, 2017
Posted in Music.Tagged J D Sumner, Jesus, Larry Ford, YouTube.
Ek en my man geniet hierdie video ook elke keer! So uniek. Jammer dat baie van heirdie Gaithers nie meer daar is nie … maar sal hul musiek ewig bly!
Het gisteraand besef die titel moet eintlik ‘talk’ en nie ‘walk’ lees. Sal dit regstel. So bly dat jy & jou man dit ook geniet. Dit stem my blymoedig om die sang, die mense en die humor te geniet. .. rOn 🙂
Previous Post At War With the Rat Army
Next Post Chasing the Harvest: ‘It Used to Be Only Men That Did This Job’ Voorganger:	Sodat ons in staat kan wees om die eenheid wat die Gees tussen ons gesmee het,
te handhaaf deur in vrede met mekaar te lewe en sodat om saam kan bely dat daar net een liggaam en een Gees is, net een Here, een geloof, een doop, een God en Vader
van almal – laat ons tot die Here bid.
wanneer ons die een brood breek en uit die een beker drink – laat ons tot die Here
Verduidelik vir die kinders dat verheerlikingsondag omtrent halfpad tussen Kersfees en Paasfees gevier word. ‘Met Kersfees (toe Jesus gebore is) en by Paasfees (toe Jesus opgestaan het uit die dood) was daar verskillende dinge wat vir mense gewys het dat Jesus meer as ‘n gewone mens was en dat Hy spesiaal van God af gekom het. Maar tussen Kersfees en Paasfees het Jesus as mens hier op aarde gelewe en die grootste deel van sy lewe was swaarkry. Dit kon maak dat mense vergeet het dat Jesus ‘n spesiale mens was wat van God af gekom het. Daarom het God ‘n paar keer in Jesus se lewe vir mense so ietsie gewys van wie Jesus regtig was. Een so ‘n keer was toe Jesus en drie van sy dissipels op ‘n hoë berg was.’ Vertel kortliks wat daar met Jesus op die berg gebeur het en verduidelik dat die verhaal ook vir ons help om te onthou dat Hy nie sommer ‘n gewone mens was nie, maar dat Hy die Seun van God is.
Voor Hom uit brand ‘n vuur,
rondom Hom woed ‘n storm.
Die instellingswoorde van die, uitgespreek deur die voorganger word gevolg deur die Agnus Dei:
"Die swakke charismaat" (Der schwache Charismatiker) noem Jervell vir Paulus as hy die teenstanders se ideaal van ‘n super-apostel (Überapostel) simpatiek beskryf. Sy teenstanders verwag iemand wat sterk is in die Gees, heilig en vroom voorkom en die nodige getuigskrifte kan lewer. Holmberg met sy werk, Paul and Power, wys hoedat Paulus, alhoewel ‘n merkwaardige leier in die vroeë fase van die kerk (12:12), tog fisies swak was (10:10), en homself nie kon genees nie (12:7; vgl Gal 4:13). Die teenstanders was dus reg in hulle beskuldigings dat Paulus se persoon min weerspieël het van die krag van God, aangesien sy aanspraak op apostelskap en sy ervarings van menslike swakhede mekaar weerspreek.
Dit is egter vir Paulus duidelik dat dit hier om iets anders gaan as sy persoonlike ervarings van mislukking. Die verskil is teologies. Die evangelie soos Paulus dit verkondig, val vreemd op die ore van die dwaalleraars, deels as gevolg van die Christologie, en deels as gevolg van die pneumatologie wat uniek is aan die evangelie. In die hart van die misverstande staan die eksegese van die Ou Testament en spesifiek ‘n verstaan van die rol van Moses. In vergelyking met die Moses-tradisie vertoon die Christologie wat Paulus verkondig minderwaardig. Paulus weet dit, maar staan juis op hierdie punt vas: "Ons verkondig nie onsself nie, maar Jesus Christus as die Here…" (4:5).
Om te kom by die fokusteks self: Paulus begin hierdie brief aan die gemeente in Korinte met ‘n verduideliking van die wysigings wat hy noodgedwonge moes aanbring in sy reisplanne, ‘n ruk tevore (1:12-2:13). Hierna volg ‘n lang gedeelte (tot in hoofstuk 7) waar hy sy bediening as apostel verdedig. Vir die onmiddellike konteks van die fokusteks, is dit verhelderend om die argumentasielyn te volg:
Vers 6: Die fondament van Paulus se bediening as apostel word in ‘n enkele sin saamgevat. God wat die lig uit die duisternis laat skyn het en orde uit die chaos te voorskyn geroep het (vgl Gen. 1:2–3), is ook die Herskepper wat in die duisternis van die harte van mense ’n lig laat deurbreek en die chaotiese lewenspartone sinvol tot orde bring (vgl ook Jes 9:1ev). As dit so is dat hy van min ander dinge kennis dra, dan dra Paulus wel van hierdie betrokkenheid van God by die mens kennis en preek hy derhalwe daaroor. Dit geskied "in die aangesig van Jesus Christus".
Die uitdrukking "heerlikheid van God in die gesig/persoon van Jesus Christus" (doxés tou Theou en prosópoo) verwys na die vorige gedeelte waar Paulus dit het oor Moses se gesig wat nie langer die heerlikheid kon uitstraal nie (3:7-13). Waar Moses en ander voorgangers soos hy, nie die volle heerlikheid van God kon verteenwoordig nie, het God wel in Jesus se lewe en sterwe Homself ten volle aan die mensdom bekend gestel.
Met die uitwerk van hierdie studie het ekself gekies om die outobiografiese konteks van die teks ernstig te neem, en in te gaan op die vraag na ‘n outentieke spiritualiteit. Ek dink dat Dawid Bosch se bondige bespreking van onder andere 2 Korintiërs in Spirituality of the Road, genoeg prikkelende gedagtes vir preekstof oor hierdie teks bied.
Gegee die oorgang tussen epifanie en lydenstyd, is die week se fokusteks ‘n uiters geskikte preekteks. In lydenstyd wil ons juis geleentheid gee om na te dink oor wat dit werklik beteken om hierdie Jesus te volg van wie ons in epifanie op talle maniere bewus geraak het.
Tog help die manier waarop Paulus omgaan met die swakhede in sy eie lewe van geloof ons om nie te dink dat die oplossing vir hierdie spanning in ‘n eenvoudige én-én model saam te vat is nie. Dit gaan nie in die geloof om die een én die ander te doen nie, om oorwinnings te behaal in ‘n stryd met jou innerlike, sowel as relevant ‘n impak te maak op jou omgewing nie.
As Paulus se teenstanders hom beskuldig van geestelike mislukkings, of aan die anderkant van ‘n gebrek aan dinamiese relevansie, kies Paulus om vir Korinte sekere dinge omtrent ‘n lewe van geloof in perspektief te stel. Die manier waarop Paulus met sy menslikheid omgaan, word die sleutel tot ‘n lewe van getuienis. Op ‘n vreemde manier word die krag en heerlikheid van die evangelie duidelik in persone se lewens wat hulle swakhede erken.
Alhoewel ‘n lewe van geloof vir Paulus beteken het om eerlik met sy swakhede en beskeie met die resultate van sy bediening, om te gaan, laat hy geen twyfel nie oor sy oortuiging dat die evangelie van heerlikheid ‘n helder lig is in ‘n wêreld wat deur versluiering geteister word. Dit wat sy teenstanders verwerp, is presies wat Paulus beklemtoon as die kernpunt van die evangelie en gevolglik sy bediening; swakheid, lyding, verwerping en selfverloëning. Paulus verkondig immers vir Christus, en nie homself nie (4:5).
Dawid Bosch waarsku ons gelowiges teen die soort versoeking wat wag wanneer ons posisie of geloofwaardigheid in twyfel getrek word deur ‘n mede-gelowige. Dikwels ontaard die gesprek in kragte meet met mekaar oor wie se Christus die sterkste en oortuigendste voorkom. Ons verdediging van onsself verraai dikwels ons begeerte om ‘n "gespierde" Christus te volg. Dit terwyl die kruis die kenmerk is van die kerk. Wanneer die opgestane Christus aan die dissipels verskyn, is dit die wonde aan sy hande wat die bewys van sy identiteit word. Omrede die wonde, glo die dissipels. Sal dit anders wees in ons geval? Sal die wêreld glo sonder dat die wonde van Christus ook sigbaar is in ons lewens?