Soos sy dit later sou stel:’' . . . arme vroue wat herwaarts en derwaarts gejaag is, wat beskerming en georganiseerde hulp nodig gehad het. Bernard Odendaal sê mos om ‘n gedig wat reeds vertaal is te vertaal (m.a.w. ‘n vertaling van ‘n vertaling), is soos om iemand deur ‘n sluier te soen. Die groep het op die oomblik so 1000+ lede. Dit lyk vir my baie van hulle werk in vertaling, taalversorging, joernalistiek en kreatiewe skryfkuns, maar ek sien darem ook gewone onderwysers en predikante. Ek is nie seker of ek die enigste rou amateurtaalkundige daar is nie. DIERE “praat” boonop deur middel van kleure. ’n Boeiende voorbeeld is die mandril-mannetjie van Guinee, wat ook die woudduiwel genoem word. Nie-bekroning word egter ook beskou as ‘n belangrike literatuurhistoriese oordeel en hoewel dit ooit oorweeg is, is spoedig afgesien daarvan om prystoekennings te “versnel” deur oor te gaan tot ‘n ander genre as daar bv. nie goeie dramatekste voor hande was nie. Werke word ook nie oorgedra van een siklus na ‘n ander nie. Soos by alle literêre pryse die geval is, is daar “ryker” en “armer” jare of termyne en spreek dit vanself dat daar voortreflike boeke is wat nooit bekroon is nie, terwyl swakker werke dalk wél bekroon is.