Rooi-figuur Bell Krater met Griffin (Illustrasie) - Geskiedenis Podcasts - 2021
Rooi-beeld aardewerk in Griekse kuns
Teen die einde van die sesde eeu v.C. het 'n revolusie plaasgevind in vaasverftegnieke in Athene. In plaas daarvan om die figure swart te skilder (sien meegaande foto van pankratiste) op oranje-rooi klei het die nuwe vaasskilders die figure rooi gelaat en die agtergrond rondom die rooi figure swart geverf. Waar swartfiguurkunstenaars besonderhede deur die swart gegraveer het om die onderliggende basis rooierige kleur te onthul (sien die lyne wat die spiere in die foto van die pankrate beskryf), sou hierdie tegniek geen doel op rooi figure op aardewerk hê nie, aangesien die onderliggende materiaal identies rooikleurige klei was. In plaas daarvan het kunstenaars wat die nuwe styl gebruik, hul figure verbeter met swart, wit of werklik rooi lyne.
Hierdie vorm van erdewerk, vernoem na die basiese kleur van die figure, word rooi figuur genoem.
Die styl van skildery het steeds ontwikkel. Euphronios is een van die belangrikste skilders uit die vroeë rooi-syfer periode. Eenvoudige styl kom eerste, met die fokus dikwels op Dionysus. Dit word meer kompleks namate dit meer algemeen gebruik word, met tegnieke wat oor die Griekse wêreld versprei is.
Wenk: Van die twee was swart figure eerste, maar as u na 'n groot versameling in 'n museum kyk, is dit maklik om te vergeet. Onthou dat watter kleur die vaas ook al verskyn, dit steeds klei is en dus rooierig: klei = rooi. Dit is duideliker om swart figure op 'n rooi substraat te skilder as om 'n negatiewe ruimte te skilder, sodat die rooi figure meer ontwikkel is. Ek vergeet in elk geval gewoonlik, so ek kyk net na die datums van 'n paartjie en gaan van daar af.
Vir meer inligting, sien: "Attic Red-Figured and White-Ground Pottery," Mary B. Moore. Die Atheense Agora, Vol. 30 (1997).
DIE ARIMPASPIESE STAM
Aeschylus, Prometheus gebind 802 e.v. (vert. Weir Smyth) (Griekse tragedie C5de v.C.):
& quot [Prometheus waarsku die swerfmeisie Io:] & lsquo Maar luister nou na 'n ander en 'n vreesaanjaende skouspel. Pasop vir die skerpbekhonde van Zeus wat nie blaf nie, die Grypes (Griffins) en die eenoog (mon & ocircpoi) Arimaspoi (Arimaspians), gemonteer op perde, wat stilstaan ​​by die vloed van Plouton (Pluton) se stroom wat met goud vloei. Moenie hulle nader nie. & Rsquo & quot
Herodotus, Histories 3. 116. 1 (vert. Godley) (Griekse historikus C5e v.C.):
& quot Maar in die noorde van Europa is daar verreweg die meeste goud. In hierdie saak kan ek nie weer met sekerheid sê hoe die goud geproduseer word nie, maar daar word gesê dat mans met een oog, Arimaspoi (Arimaspians), dit van Grypes (Griffins) steel. Maar die mees afgeleë lande, soos dit die res van die wêreld omring en geheel en al omring, het waarskynlik die dinge wat ons dink die beste en die skaarsste is. & Quot
Herodotus, Geskiedenis 4. 13. 1:
Daar is ook 'n verhaal wat verband hou met 'n gedig van Aristeas, die seun van Ka & uumlstrobios [Griekse digter C7de v.C.], 'n man van Prokonnesos. Hierdie Aristeas, in besit van Phoibos (Phoebus) [Apollon], het die Issedones buite hierdie besoek (hy het gesê) leef die een-oog Arimaspoi (Arimaspians), vir wie die Grypes (Griffins) is wat goud bewaak, en verder die Hyperboreoi (Hyperboreans), wie se gebied tot by die see strek. Behalwe vir die Hyperboreoi, is al hierdie nasies (en eers die Arimaspoi) altyd in oorlog met hul bure, die Issedones is deur die Arimaspoi uit die land gedryf, en die Skythians (Skithiërs) deur die Issedones. & Quot
Arimaspiese stryd teen Griffin, Atheense rooi-figuur kelk krater C5e v.C., British Museum
Herodotus, Geskiedenis 4. 27. 1:
Ook hiervan het ons kennis, maar wat die noordelike van hulle betref, dit is uit die Issedones dat die verhaal van die eenogige manne [Arimaspoi (Arimaspians)] en die Grypes (Griffins) kom wat goud bewaak. vertel deur die Skytheërs (Skithiërs), wat dit van hulle gehoor het, en ons het dit as waar van die Skytiane aangeneem, en noem hierdie mense met die Skythiaanse naam, Arimaspoi, in die Skythiese taal arima is een, en spou is die oog. & quot
Pausanias, beskrywing van Griekeland 1. 24. 6 (trans. Jones) (Griekse reisverhaal C2nd AD):
& quotGrypas (Griffins), Aristeas van Prokonnesos [Griekse digter C7th B.C.] sê in sy gedig, veg vir die goud met die Arimaspoi (Arimaspians) anderkant die Issedones. Die goud wat die Grypas (Griffins) bewaak, sê hy, kom uit die aarde, die Arimaspoi is mense wat almal met een oog gebore is. Grypas is diere soos leeus, maar met die bek en vlerke van 'n arend. & Quot
Pausanias, beskrywing van Griekeland 1. 31. 2:
& quotAt Prasiai (Prasiae) [in Attika] is 'n tempel van Apollon. Hier word gesê dat hulle die eerste vrugte van die Hyperboreans stuur, en die Hyperboreans word gesê dat hulle dit aan die Arimaspoi (Arimaspians), die Arimaspoi aan die Issedones, moet oorhandig, van hier af bring die Skythians (Skithiërs) dit na Sinope, deur die Grieke na Prasiai vervoer, en die Atheners neem hulle na Delos. & quot
Plinius die Ouere, Natuurgeskiedenis 4. 88 (vert. Rackham) (Romeinse ensiklopedie C1e n.C.):
Langs die [Swart See] kus [van Europa], tot by die rivier Tanais [die Don], is die Maeotae ['n Skythiese stam]. . . en laastens aan die agterkant van die Maeotae is die Arimaspi (Arimaspians). Dan kom die Ripaeanberge [miskien die Karpate] en die gebied met die naam Peterophorus, as gevolg van die veeragtige sneeu wat daar voortdurend val. . . Agter hierdie berge en verder as Aquilo (die noordwind) [Boreas] woon daar-as ons dit kan glo-'n gelukkige ras mense wat die Hyperboreans genoem word. & Quot
Arimaspiërs veg teen Griffins, Atheense rooi-figuur klokkrater C5de v.C., Ashmolean Museum
Plinius die Ouere, Natuurgeskiedenis 7. 10:
& quot Daar word ook 'n stam langs hierdie [d.w.s. die stamme van Skytië], in die rigting van die noorde, nie ver van die werklike kwartaal waar Aquilo (die noordwind) [Boreas] opstaan ​​en die grot wat sy naam dra nie, die plek wat die aarde se deurbout genoem word (Ges Clithron)-die Arimaspi (Arimpaspians) waarvan ons al gepraat het, mense wat merkwaardig is omdat hulle een ja in die middel van hul voorkop het. Baie owerhede, waarvan die bekendste is Herodotus [Griekse historikus C5th BC] en Aristeas van Proconnesus [Griekse digter C7th BC], skryf dat hierdie mense voortdurend oorlog voer met die Grypes (Griffins), 'n soort wilde dier met vlerke, soos algemeen gerapporteer , wat goud uit myne grawe, wat die wesens bewaak en die Arimaspi probeer om hulle te neem, albei met merkwaardige hebsug. & quot
Suidas s.v. Arimsaspeios (trans. Suda on Line) (Bisantynse leksikon C10de n.C.):
& quotArimaspeios (Arimaspeian): 'n plek. Ook Arimaspos, sy ethnikon. & quot
DIE ARIMOI -STAM
Die Arimaspoi kan dieselfde wees as die Arimoi -stam wat kortliks deur die ou digters Homerus en Hesiodos genoem is. Homerus noem ook 'n soortgelyke Skythiaanse stam, die Kimmeroi, in die Odyssee. Volgens Herodotos die woord arimos kom uit die Skythiaanse taal.
Apuliese rooi-figuur Bell Krater
Rainone -skilder (Grieks (Apuliaans), aktief ongeveer 375 - 350 v.C.) 27,3 cm (10 3/4 in.) 96.AE.112
Toegeskryf aan die Rainone -skilder (Grieks (Apulian), aktief ongeveer 375 - 350 v.C.)
Grieks (Suid -Italiaans, Apulies)
Apulië, Suid -Italië (plek geskep)
Mengvat met 'n teaterparodie (vertoon titel)
Die toneel aan die voorkant van hierdie Apuliese rooi-figuurklokkie-krater beeld 'n phlyax-toneelstuk uit, 'n soort klug wat mitologie parodieer, gewild in die Griekse kolonies in Suid-Italië in die 300's v.C. Die akteurs dra 'n kenmerkende kostuum van masker, panty, gewatteerde tuniek en groot kunsmatige fallus. Op 'n eenvoudige verhoogstel haal 'n akteur wat as 'n ou geklee is, die deksel van 'n bors af om 'n verkleinende figuur met 'n ram se kop en 'n groot ereksie te onthul. 'N Tweede ou man, wat verbouereerd lyk, sluit die pols van die kind vas. Die agterkant van die vaas dra 'n tipiese toneel van drie staande jongmense.
Die toneel is uiteenlopend geïnterpreteer. Dit kan 'n parodie op die mitiese geboorte van Erichthonios verteenwoordig. In die mite het Hephaistos, die vakman -god, probeer om seks met Athena te hê. Toe sy verset, val sommige van Hephaistos se saad op haar been. Sy vee dit af met 'n stuk wol en gooi dit weg, en per ongeluk bevrug die aarde. Die kind wat na vore gekom het, Erichthonios, is deur Athena versorg en in 'n heilige mandjie op die Atheense Akropolis gebêre. In die teaterweergawe wat op hierdie vaas uitgebeeld word, kan die uitgebreide deur aan die linkerkant van die verhoog die tempel van Athena verteenwoordig, en die ram se kop op die kind kan verwys na die wol in die verhaal.
'N Ander lesing beskou hierdie beeld as 'n parodie op die dood van Pelias, koning van Iolkhos, wat geweier het om sy troon prys te gee nadat Jason die Goue Vlies suksesvol teruggebring het. Medea, wat saam met Jason teruggekeer het, het Pelias se dogters oortuig dat sy hul bejaarde pa kon verjong. Om te demonstreer, sny sy 'n ou ram en sit die dele in 'n kookpot. Uit die water spring 'n jong dier. Pelias se dogters het dieselfde aan hul pa gedoen, net om hom dood te maak. Op hierdie vaas het die twee bejaarde mans miskien probeer om een ​​van hul metgeselle te verjong, net sodat hy as 'n ramkopjong kon verskyn.
Harvard 9.1988 (Vaas)
Ononderbroke geringe afskilfering en harde skuur op die handvatsels, rand, onderlyf en voet.
Kant A: 'n Unieke en lieflike toneel in die vrouekwartiere van 'n privaat woning. Twee vroue verwyder hul skaamhare deur dit met verligte olielampe te sing, 'n delikate prosedure om die minste te sê. Die vrou regs word bygestaan ​​deur Eros self, wat voor haar kniel, sy vlerke agter hom uitgestrek. Hy dra 'n lourierkrans, maar is andersins naak. Met sy linkerhand hou hy die lamp vas, waarvan die vlam met bygevoegde wit getrek word, en met die vingers van sy regterhand trek hy die gesnyde hare weg. Die vrou hou haar mantel met haar linkerhand omhoog en onthul haar naaktheid, wat andersins slegs deur die gekruiste toue oor haar skouers en tussen haar bors onderbreek word. Haar chiton, wat die toue kan help om vas te hou as dit gedra word, lê regs op die stoel ('n diphros, met 'n kussing geborduur met strepe en stippellyne). 'N Spieël en 'n lourierkrans met wit bessies hang aan die muur bokant Eros. Links sit 'n tweede vrou regs op 'n klismos. Sy sit op haar naam en is naak, behalwe 'n dyband wat met verdunde glasuur getrek is en gekruiste toue soos dié wat die eerste vrou gedra het (hierdie toue steek oor die regterbors, nie tussen hulle nie). Sy hou 'n aangesteekte olielamp in haar linkerhand en pluk aan haar skaamhare met die ander, haar gesig 'n fronsende masker van konsentrasie. Haar krullerige hare, getrek met verdunde glans, is bo -op haar kop vasgemaak in 'n chignon, die hare van die eerste vrou word opgetrek en vasgemaak, nie bo -op nie. Bo die vrou wat sit, hang 'n filet met wit tossels teen die muur.
Kant B: Drie gedrapeerde jeugdiges staan ​​in gesprek, die twee links kyk na die een regs. Al drie dra versierings en filette van bygevoegde wit. Die jeug in die middel het langer hare as die ander twee, en alhoewel hy dieselfde lengte het, kan dit aandui dat hy jonger is ter ondersteuning van hierdie interpretasie, die feit is dat die jeug regs met die regterhand na die hoof van die jeug kom , asof hy hom aankla.
'N Laurierkrans draai om die vaas onder die rand. Bande met eierpatroon sirkel byna die handvatselwortels, die gebied tussen die handvatselwortels is voorbehou. Gereserveerde strepe sirkel aan die bokant en onderkant van die voet. Die grondlyne bestaan ​​uit groepe van drie maeanders na regs afwisselend met kruisvierkante aan kant B en twee kruisvierkante en een soutvierkant aan kant A.
Klokkekrater: klokvormige liggaam wat afneem tot 'n breë stingelvoet, twee horisontale handvatsels, opwaarts gekantel, skraal torusrand.
Python se rooi-figuurstyl
Die vaasskilder Python is een van slegs twee sulke kunstenaars uit antieke Italië wie se name op bestaande werke bestaan ​​het. Sy werkswinkel was ongeveer vyftig kilometer suid van die moderne Napels in die hawestad Paestum geleë, wat deur sy Griekse stigters gestig is na die seegod Poseidon. Benewens sy tutor (en moontlike familielid) Asteas, vervaardig Python werke suiwer in 'n rooi figuurstyl, wat grootliks ooreenstem met tradisionele mitologiese en Dionysiese tonele.
Slegs twee getekende werke van Python is bekend en beide woon in instellings: een in The British Museum (1890,0210.1) en die tweede in die Paestum Museum (21370). Hierdie seldsame stuk is afkomstig van 'n wyer, maar steeds beperkte korpus van ongetekende werke wat aan hom toegeskryf word.
BAIE 89 | ROOI FIGUUR KLOKKRATER AAN AAN PYTHON | PAESTUM, C. 340-330 v.C. | 36,5 cm lank | Herkomst: Max van Berchem (1863 - 1921), Switserland Jorg Baron von Bistram, Bad Reichenhall, Duitsland Privaat versameling, Verenigde Koninkryk | Verkoop vir £ 16,875 ingesluit premie
'N Vaartuig wat ontwerp is vir die vermenging van wyn en water tydens 'n simposie, dit is nie verbasend dat hierdie klokkrater geverf is met 'n reeks Dionysiese tonele wat so geliefd is onder die Magna Graecian -gemeenskappe nie. In die vroegste jare van kolonisasie is erdewerk uit Griekeland ingevoer; in Paestum is daar aansienlike bewyse van die Atheense en Korinthiese ware van die 6de tot die 5de eeu wat uit die hele Middellandse See gebring is. Teen die 4de eeu het baie stede egter hul eie geverfde erdewerk begin vervaardig; hierdie werkswinkels het teen 'n ongelooflike tempo vervaardig en begin uitvoer in die onmiddellike omgewing. Die geverfde tonele wat deur hierdie nuwe werkswinkels vervaardig is, bly gebind aan die Griekse hartland, met die fokus op 'n duidelike Griekse visuele woordeskat.
Paestum was geen uitsondering nie en in die tweede helfte van die 4de eeu het die Asteas-Python-werkswinkel floreer, en albei het hul name in Grieks onderteken. Werke soos die huidige voorbeeld het 'n gevoel van Griekse identiteit versterk vir diegene wat so ver van die Griekse vasteland af woon.
Ons was verheug om hierdie Red Figure Bell Krater, toegeskryf aan Python, op te neem op 'n toneel met 'n jeugdige Dionysus in ons aanlyn -veiling van Mei 2020 oor Afrikaanse en oseaniese kuns, oudhede en natuurgeskiedenis.
Corpus Vasorum Antiquorum. Die Nicholson Museum, die Universiteit van Sydney. The Red Figure Pottery of Apulia. Die Nicholson Museum Fascicule 1 [Australia Fascicule 1]
Dit is gepas om baie redes dat die eerste Australiese fascicule van die CVA gewy moet word aan die rooi-figuur vase van Apulië. Dit was die Australiese beurs wat die eerste monografie oor die Apuliaanse vaasskilders van die gewone styl vervaardig het, 'n elegante bundel van Alexander Cambitoglou en Dale Trendall, wie se publikasie in 1961 deur die Australiese Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing onderskryf is. 1 Die twee geleerdes was later medeskrywer verskeie volumes waarin lyste van vase en skilders van Apulië van 1978 tot 1992 uiteengesit word. 2 Met die werk van Cambitoglou, Trendall (Paestan, Lucanian, Campanian, Sicilian), Richard Green (Gnathian) en Ian McPhee (visplate) het word feitlik sinoniem met geleerdheid oor die vase van Suid -Italië en Sicilië. Een van die skrywers, Alexander Cambitoglou, is 'n voormalige ere-kurator van die Nicholson Museum (1963-2000), terwyl sy mede-outeur, Michael Turner, tans 'n senior kurator by die Nicholson is.
Die eerste Apuliese vase wat die museum binnegekom het, is geskenk deur die stigter van die museum, Sir Charles Nicholson, wat in 1860 28 Apuliese vase gegee het. As ere -kurator van die Nicholson -museum van 1939 tot 1954 het Trendall aktief Suid -Italiaanse vase aangeskaf vir die groeiende versameling na die tweede wereld oorlog. Een van sy bekendste verkrygings is die klokkrater deur die Tarporley Painter, wat drie akteurs uitbeeld wat voorberei op 'n satiriese toneelstuk. Dit is verbasend dat dit slegs een van die twee Suid -Italiaanse vase is wat akteurs wys wat geklee is vir die uitvoering van 'n satiriese toneelstuk. Omdat hierdie vaas voorheen in die versameling van sir William Hamilton was en so deur Tischbein geteken is, sou 'n reproduksie van die gravure hierdie volume verbeter het.
Hierdie CVA breek grond op twee fronte. Eerstens word al die ses en tagtig vase en fragmente in kleur weergegee. Die gebruik van kleurplate is veral geskik vir Apuliese vase wat in 'n groot mate afhang van bygevoegde kleur vir hul algehele effek. Al die vase en skerpe is onder dieselfde beligtingstoestande gefotografeer, sodat 'n mens kleikleur van een vaas na die volgende kan vergelyk. 'N Aansienlike aantal plate word ruim aan die een kant van 'n enkele vaas oorgegee, en die voorkant en die agterkant word van die voorkant voorsien. Tweedens word 'n CD met digitale beelde vir die eerste keer in 'n CVA ingesluit, waardeur 'n mens die teks kan lees en die beelde kan bestudeer sonder om terug te keer na die plate wat in die volume ingebind is. Ter voorbereiding van hierdie bundel is ou restaurasies verwyder en die Tarantine -riton is uitmekaar gehaal, wat bewys dat dit 'n mengsel van verskillende potte is.
Die Nicolson -versameling Apuliese vase bevat 'n verteenwoordigende steekproef van die algemeenste vorms. Onder die volledige vase is 12 klokkraters, 11 pelikai, 10 oinochoai, 7 squat lekythoi, 3 hydriae, 2 skyphoi, 2 lebetes gamikoi, 2 pyxides en een elk van 'n volute krater, visbord, kantharos en lekanis -deksel. Die fragmentariese riton neem die vorm aan van die kop van 'n Lakoniese hond. Fragmente met 'n bekende vorm word in die katalogus geplaas, tesame met volledige vase met die vorm, en profieltekeninge is ingesluit.
Onder die ongewone stukke is 'n silindriese pyxis, waarvan die deksel versier is met die profielkop van Hephaistos wat uiters skaars is in die Apuliese aardewerk. 'N Tang langs die bebaarde kop dien om hom te identifiseer. 'N Fragment van 'n klokkrater wys hoe Dionysos op 'n griffioen ry, 'n onderwerp wat bekend is in die vaasskildery op solder, maar andersins nie in Suid -Italiaans nie. Op 'n ander klokkraterfragment verskyn Nike met 'n groot phiale waarop 'n epichise sit, 'n vorm wat selde in Suid -Italiaanse vaasskildery uitgebeeld word. Een van die hydriae het die enigste bekende voorbeeld van 'n naiskos wat 'n kithara huisves, wat kan verwys na die liefde van die oorledene vir musiek. 'N Skyfos wys hoe 'n ratse vroulike akrobaat 'n handstand op 'n draaitafel doen met haar bene oor haar skouers, vergesel van twee voëls.
Dit is nie verbasend dat verskeie vase beeldmateriaal van die Griekse drama bevat nie. Benewens die vaas van die Tarpoley -skilder hierbo, toon 'n chous wat aan die Truro -skilder toegeskryf word, twee komiese akteurs: 'n aggressiewe vrou wat haar man vermoedelik berou. Die breë voorbehoude band waarop hulle staan, verteenwoordig die verhoog. 'N Klokkekrater van die Lecce -skilder bied 'n lewendige jaagtog: 'n figuur met die eienskappe van Herakles (knuppel- en diervel) hardloop agter 'n koekdief aan. 'N Fragment van 'n groot nie -geïdentifiseerde vaas bewaar 'n gewelddadige toneel waarin 'n swaar bebaarde man deur 'n deur ineengestort het, aan die sykant 'n hoë ioniese kolom ('n paleis?). Verspreid in die omgewing is omgekeerde vaartuie, 'n bank en 'n tafel waarop 'n figuur lyk. Daar word voorgestel dat die toneel spruit uit 'n tragedie, moontlik Euripides se Madness of Herakles waarin die bebaarde man Lykos sou wees. 'N Chous met 'n uitbeelding van Pentheus wat deur twee aangeval word bakchai blyk nie uit 'n optrede te kom nie, aangesien die Thebaanse koning as 'n jagter geklee is.
Benewens die gewone Dionysiac -vakke, is daar ook 'n paar mitologiese tonele van belang. 'N Fragment van 'n skyphos toon dat Ajax se verkragting van Cassandra (haar naam ingeskryf) opmerklik is die feit dat sy 'n deel van haar kledingstuk in haar tande vasdruk, 'n gebaar van wanhoop of skaamte. 'N Klokkekraterfragment behou die voorkant van een van die Dioskouroi, met 'n groot wit ster in die veld aan sy regterkant. 'N Groot fragment van die skouer van 'n hydria wat toegeskryf word aan die Sarpedon -skilder bewaar drie Danaïede wat hidria dra, 'n fragment aan die Universiteit Leiden is deur Trendall erken dat dit uit dieselfde vaas kom, dus jammer dat dit nie hier geïllustreer is nie. 'N Unieke toneel verskyn op een van die lebetes gamikoi: die anodos van Adonis. Hy word uitgebeeld wat uit die grond in die arms van Aphrodite opstaan. Baie van die bygevoegde kleur op hierdie vaas het verdwyn, maar 'n gedetailleerde tekening bied 'n rekonstruksie van die verlore gedeeltes.
'N Ongewone klokkrater wys hoe 'n jong naakte mannetjie 'n langer gedrapeerde wyfie omhels terwyl 'n eros in die middel van die vlug haar met die hand na 'n oop deur lei. Die toneel is geïnterpreteer as 'n huwelik met die egpaar wat na die bruidskamer gelei word. Aangesien deuropeninge ongewoon is, behalwe in troutonele, lyk hierdie interpretasie redelik, hoewel die skrywers daarop dui dat die toneel 'n afskeid kan wees van die vrou wat na die onderwêreld gelei word.
Hierdie CVA is omvattend geïndekseer. U kan 'n vaas vind volgens voorraadnommer, vorm, RVAp hoofstuk, LIMC -verwysing, skilder of groep, en onderwerp insluitend afsonderlike indekse vir mitologiese figure en vate wat op potte voorgestel word. Alle volledige vorms word met profielyntekens op 'n skaal van 1: 5 toegeken. 'N Ander tekening toon hoe die voorlopige skets (in rooi weergegee om dit te onderskei) op ​​'n klokkrater verskil van die finale produk. Die inskrywings is so volledig as wat mens sou wou, en verskeie bevat selfs die resultate van klei -analise. Dit het hierdie resensent vreemd gevind dat vate konsekwent 'potte' genoem word as die term 'vaas' in soveel Westerse tale algemeen voorkom.
Vir diegene wat geïnteresseerd is in die vase van Suid -Italië in die algemeen en Apulië in die besonder, sal hierdie eerste Australiese fascicule van die CVA met sy CD lonend lees en kyk. 'N Mens kan met afwagting uitsien na toekomstige fassules van die Nicholson -museum as dit voortgaan om op hierdie hoë gehalte en geleerdheid geproduseer te word.
Swartfiguurvaasskildery het gedurende die vroeë argaïese tydperk ontwikkel (ongeveer 600–550 v.C.), toe vaasskilders in Athene die silhoeët van hul onderwerpe met behulp van 'n dun klei-strokie (wat swart word wanneer dit in die oond gestook word) op die courser klei oppervlak van die vaas (wat rooi word as dit afgevuur word). Binne -besonderhede, soos oë en ore, is dan versigtig deur die strokie gesny om die klei hieronder bloot te stel.
1. Lydos Workshop (Grieks, aktief ongeveer 560–540 vC), toegeskryf deur Dietrich Von Bothmer, Kudde van 'n solder Swart-figuur Hydria wat 'n jeug uitbeeld, Griekeland, Athene, c. 550 vC, 2 1/2 x 3 7/8 duim. Versameling van Middlebury College Museum of Art, geskenk (deur ruil) van Wilson Farnsworth, George Mead en Henry Sheldon, 2016.089.
'N Vroeë swart figuurskerf in die versameling van Middlebury toon die regterkant en swart rand van 'n figuurpaneel en die bolyf van 'n jeug, na links en energiek met sy hande klap. Uit die vorm kan ons aflei dat die skerp afkomstig is van a hidria, 'n waterkruik met drie handvatsels. Die skerp word toegeskryf deur Dietrich Von Bothmer (1918–2009), die voormalige kurator van oudhede in die Metropolitan Museum in New York, aan 'n vaasskilder wie se naam ons ken omdat hy sy naam op twee vase geteken het as "Ό Λυδός," ("ho Lydos"), wat "die Lydiaan" beteken. Hierdie naam dui aan dat hy of sy vader 'n immigrant was uit Lydia, in Klein-Asië (die weskus van die huidige Turkye). Uit sy styl is dit egter duidelik dat hy in Athene opgelei het, waar hy hom later as 'n prominente en invloedryke kunstenaar gevestig het. Dit dui op die artistieke aantrekkingskrag van Athene gedurende die vroeë argaïese tydperk, wat kunstenaars van naby en ver in die antieke Griekse wêreld lok.
2. Psiax (Grieks, aktief ongeveer 525–510 v.C.), toegeskryf deur Ernst Langlotz, Kudde van 'n solder Swart-figuur tipe-B Amfora wat die koppe van 'n perd en 'n bediende uitbeeld, Griekeland, Athene, c. 530 vC, 2 1/2 x 2 1/8 duim. Versameling van Middlebury College Museum of Art, aankoop met fondse verskaf deur die Frederick and Martha Lapham Art Acquisition Fund, 2013.093.
'N Tweede swart figuur skerp toon die gesig van 'n perd en die kop van 'n jeugdige bediende met 'n paneelgrens agter hom. Die vorm en rand dui aan dat die skerp afkomstig is van 'n amfora, 'n opbergkruik met twee hande wat gewoonlik vir wyn gebruik word. Die skerp word deur Ernst Langlotz (1895–1978), 'n Duitse geleerde, toegeskryf aan 'n ander kunstenaar wat ons by die naam ken, omdat hy ook 'n paar van sy vase met sy naam, 'Ψίαξ', 'Psiax' geteken het. Die kunstenaar was 'n vaasskilder wat tussen c. 525 en 505 vC, 'n tydperk van groot kreatiwiteit en innovasie. Hy werk saam met Andokides, die pottebakker in wie se werkswinkel rooi-figuur vaasverf rondom 525 vC uitgevind is. Psiax self het sowel in die swartfiguur as in die rooi-figuurtegniek gewerk, sowel as in ander meer eksperimentele tegnieke. Dit alles dui op die vernuwende klimaat van Athene gedurende die laat -argaïese tydperk, waar kunstenaars teen mekaar meeding en voortbou op mekaar se idees en werk. As sodanig was die vroeë argaïese Athene nie anders as Vlaandere en Toskane in die vyftiende eeu, Parys in die negentiende eeu of New York in die dekades net ná die Tweede Wêreldoorlog nie.
3. Theseus -skilder (Grieks, aktief ongeveer 510–480 v.C.), toegeskryf deur Dietrich Von Bothmer, Kudde van 'n Attic Black-Figure Skyphos wat Hermes en Ariadne uitbeeld, Griekeland, Athene, 500 v.C., 2 7/8 x 3 1/4 duim. Versameling van Middlebury College Museum of Art, geskenk (deur ruil) van Wilson Farnsworth, George Mead en Henry Sheldon, 2016.090.
'N Derde swart-syfer skerp is die rand van 'n groot skyphos of drinkbeker. Dit beeld Hermes uit, herkenbaar aan sy reishoed en baard, wat na Ariadne kyk, in 'n toneel uit die verhale oor Theseus, die held en mitiese koning van Athene. Von Bothmer skryf die skerp toe aan die sogenaamde Theseus-skilder, 'n anonieme laat-argaïese vaasskilder wie se onderwerp byna altyd betrekking het op die Atheense held. Die Theseus-skilder werk voort in die swartfiguurstyl lank nadat die rooi figuur uitgevind is. Dit dui op die kunstenaar se konserwatiewe artistieke persoonlikheid.
Die multimodale geletterdhede wat verband hou met die Aulos
Hierdie verwysing na die vermoë van die aulos om die denke op hoër vlak te bekoor of af te lei, illustreer die siening van Plato & rsquos dat mousik & eacute is slegs waardevol as dit morele waardes versus vulgariteit versterk.  As ons kan aanneem dat luisteraars geletterd was in fluitmusiek (dit wil sê dat hulle daarna kon luister en weet wat dit beteken), kan die musiekteks van die fluit (en sy speler) as 'n mededingende gesprek gelees word. Om hierdie rede, in Plato & rsquos Simposium Sokrates vestig 'n ideaal van 'n aul & ecirctris-vrye simposium waar fluitmeisies weggestuur word sodat die manlike simposiste kan fokus op gesprekke sonder afleiding. 
Omdat die instrument gesprekke verhinder het, was dit nie nuttig nie, want gesproke dialektiek was die sentrale (dws die mees gewaardeerde) aktiwiteit. Die aulos is ook negatief buite die simposium waargeneem. Aristoteles voer aan dat hy veral die aulos in die klaskamer verbied Politiek, waar hy dit waarsku auloi Produseer 'n passievolle eerder as 'n etiese ervaring by hul ouditeure, en moet dus gebruik word by geleenthede wat katarsis vereis eerder as om te leer. & rdquo (Aristoteles Politiek 8.6 1341 17 & ndash24) Kortom, Aristoteles beskou die aulos as 'n instrument wat nie geskik is vir die klaskamer nie, omdat die tipe musiek wat geluister word, die opvoedkundige ontwikkeling van die siel beïnvloed.  Net soos Plato en Plutarchus, erken Aristoteles dat fluitmusiek en al sy liggaamlike en emosionele assosiasies met intellektuele denke meeding.
TOEGESKRYF AAN DIE GROEP POLIGNOTOS, CIRCA 450-400 v.C.
Midas, die mitiese koning van Frigië met legendariese rykdom, het Silenos gevange geneem om advies van die wyse satir te verkry. Hy het die fontein waar Silenos met wyn gedrink het, besmet en het hom, toe hy dronk was, gebind en voor hom gebring. Silenos gee toe die somber insig dat dit die beste is dat sterflinge nooit gebore is nie, en dat dit die beste is om so gou as moontlik te sterf.
Literêre verwysings na hierdie ontmoeting is ook relatief beperk, vase wat hierdie toneel uitbeeld, is veral skaars. MC Millar het vier voorstellings uit die 6de eeu geïdentifiseer (sien 'Midas as die groot koning in die solder van die vyfde-eeuse vaasverf', Antike Kunst, 1988, vol. 31, bl. 79-89), en die Beazley-argief bevat slegs vyf klassieke voorbeelde van rooi figure, waaronder 'n klokkrater in die Lentini-museum (nr. 9131) en die gelyknamige stamnos van die Midas-skilder in die British Museum (akk. Nr. 1851.4-16.9). Boonop lyk dit asof tonele van die aanbieding van Silenos aan Midas minder gewild was as tonele van die voormalige hinderlaag. Vaasskilders op solder sorg dat die oostelike karakter van die hofwagte van die Frigiese koning gewys word in tipies Oosterse gewaad, die koning sit op 'n uitgebreide troon en 'n enkele kolom word gebruik as 'n sinekdoche vir 'n uitgebreide paleis. Tog is die humor van die ontmoeting onmiskenbaar Grieks. Die selfgenoegsame oosterse koning bind en ontvoer Silenos, 'n poging om 'n karakter te beheer wat die verpersoonliking van die wilde en onregeerbare natuurlike wêreld is. Die wysheid wat hy hierdeur verkry, is 'n herinnering aan die fundamenteel ellendige situasie van die sterflike mens, wat selfs die rykste tiranne nie kan ontkom nie. Dit lyk asof Silenos die laaste lag.