Moet ons 'n ou gooi as sy ouers teen ons verhouding is?
Dit was deur vertroudheid met die ou se ouers dat ek besef het dat ek nie 'n oomblik lank saam met hom wil woon nie.
- Hoop, kom ons gaan na 'n naweek na my ouers in Simferopol? - Grisha gooi sonder veel entoesiasme. Ek het na my kêrel gekyk en my kop geskud. Nog 'n tipe! So, wat hou my byna saai, soos 'n oorryp peer, positief, soos 'n anode, en al vier jaar lank 'n sin vir humor?
- Vir 'n week! Tot die tweede! Ons gaan vir Komarovo vertrek! Ons sal gaan! In Komarov ... - Ek kon nie weerstaan ​​en gesing het bo-op my stem nie.
"Aan die Krim, aan Simferopol," het Grisha gespesifiseer, en nie 'n enkele spier in sy ondeurdringbare gesig getrek nie.
Nee, grap met Grisha - 'n nuttelose en vermoeiende beroep. Hy het nie die grappies op die puntemaat bereik nie, maar kon 'n hele verslag oor my aangebore roekeloosheid baie ernstig lees. Maar in hierdie Grisha was verkeerd. As ek so roekeloos was, kan ek regtig by hom woon?
Al my vriende was ook geïnteresseerd in een vraag: wat het ek in hierdie Grishka gevind? Eerlik gesproke ken ek self nie die antwoord nie.
"En wat het jy in hierdie duif gevind?" - Het my vriendin Alka gevra. - Noem sonder twyfel een van sy waardigheid.
"Nee, ek kan nie sonder huiwering dink nie," het ek geskop. "Maar hy het waarlik waardigheid."
Ek onthou: lojaliteit!
"Hy het geen kans om selfs 'n blinde kreupel te interesseer nie," het Alka klaar. Grishka was nie net nie deur Alka nie, maar deur al my vrolike vriende. Wel, oké.
Miskien het ek dit net nodig! Na die tragies-romantiese liefdesverhaal, wat ek in die tweede jaar van die instituut ervaar het, was die onvervulbare en positiewe Grisha 'n boelwerk van stabiliteit. Met verloop van tyd het die lewe so fundamenteel geskud. As 'n stapelblok van die stabiliteit van ons verhoudings, het ek een of ander manier onmerkbaar geword. Ek het meer verdien, my loopbaan het vinnig ontwikkel, ek het 'n woonstel op krediet gekoop, ek het 'n motor gehad.
Die lewe het duidelik gewerk , en ek het begin dink aan die gedagte dat Grisha oorgebly kon word. Maar die vrees vir eensaamheid het nie die idee gegee dat die afskeid 'n werklikheid geword het nie.
"Luister, Grisha, is jy seker dat jou ou mense my wil sien?" - Ek het teruggekeer na die gesprek oor die reis.
"As ons gaan trou, moet hulle jou leer ken," het hy logies gesê en ek het gelag. Dit blyk dat ek 'n bruid is!
"Grishka, sal ons trou?"
- Jy is soos Bryaknesh! Hy mompel. "En jy weet nie wat om te doen nie!" Na hierdie woorde het ek geluister na 'n halfuurverslag oor die gesinslewe. Grisha was slim, veral oor die finansiële kant van die familieprobleem. Ek het noukeurig geluister. Ek is gewoond daaraan. Alhoewel hy in sy plek stil sou wees, het ek hom nooit deurgemaak vir die feit dat hy byna al sy verdienste aan sy ouers gestuur het nie. Ons het eintlik op my koste geleef. Maar dit het my nie irriteer nie.
"Neem jy selfs jou gesin in ag?" Gevra my Cicero. "Weet jy wat dit beteken om 'n verband te hê met jou ma, pa?"
Maar dit was nie nodig om dit te sê nie! My ouers het geskei toe ek vyftien was, nuwe gesinne begin het en ons kontakte het vriendeliker geword as verwant. Ons het dikwels teruggebel, soms mekaar genoem. Maar my vriend het nooit na sy ouers gegaan nie. En hulle het in beginsel nie veel begeerte gehad om te kommunikeer nie. Ek kon nie verstaan ​​hoe hy kontak met sy ouers gehad het nie.
'Goed,' het ek Grisha se refleksies onderbreek. - Kom ons gaan na Simferopol! Grisha was die hele week voorbereid vir die reis.
"Ek gaan nie naak nie, alhoewel ... die see is naby!" Ek sal in 'n swembroek gaan! - Ek het geskerts, maar hier het ek geluister na moralisering. Grisha het my vertel dat ons na 'n ou filistynse familie gaan, waar ons nie moet grap nie. Ek het aanbeveel om 'n baadjie en 'n romp van medium lengte te hê. En hier is ons aan die einde van die pad! Die vooroorlogse huis, die derde verdieping. Twee kamers en 'n kombuis. Almal verskriklik oorweldig met ou meubels, servette, vase. Filistyne! Ek hanteer die brandende hartseer en stralend grinnig Grishina aan my ma.
'So is dit wat jy is,' sê Madame saggies en hardloop na die kombuis toe om die aartappels te voltooi. Uit die kombuis het ek 'n vraag aan my gehoor:
"Kan jy aartappels kook?" Grisha se ma het vir my geskreeu. 'N Klomp aan my keel gerol. Wat 'n onbeskofheid! Wel, ek hou nie van jou nie, so wees opgevoede mense, glimlag, maak asof dit alles reg is! Ek glimlag!
"Ek is 'n tandarts, nie 'n kok nie," het ek gehuil, en Grishin het homself in die leunstoel gedruk. Klaarblyklik was die voorreg om in hierdie huis te skree, by sy vrou.
Sy het in die deuropening verskyn , minagtend na my gekyk en gesê:
- Ek hou nie van tandartse nie! Hulle het al my tande bederf! Ek hoop jy stuur nie Grisha na middagete in die eetkamer nie? Ons het net geëet in 'n goedkoop eetkamer. Maar aan die ander kant, wat is die rede om te argumenteer met 'n vrou wat nog nie my skoonma geword het nie?
Ek het voorgegee dat ek nie die vraag gehoor het nie. Daarmee het middagete begin.
- Hoe oud woon jou ouers nie saam nie? Gevra die "liewe" minnares.
- Is jy regtig belangstel? Hoekom? - Ek was verbaas.
"Dit wil voorkom asof jy ons Grisha se vrou wil word, en aangesien jy in ons familie kom, moet ek alles van u weet," het sy ysterargumente gehad.
"Hulle het baie jare gelede geskei, maar ek hou die hele tyd in kontak met hulle." Hul nuwe gesinne het hulle aanvaar, en ons het normale verhoudings, "het ek berig.
"Ek stel nie twee families van die bruid by die troue voor nie," het sy gemompel.
- Spesifiek, ek dink my troue kan my goed doen. Dit is genoeg vir my om by die registrasiekantoor te registreer, "het ek teruggehou, en sy het 'n kanker gehad. My antwoord het haar doodgemaak. Ek het na hierdie ongetroude vrou gekyk en kon nie verstaan ​​hoekom sy my nie vantevore van my hou nie. Dit was beledigend - horror! Grishka was om te waarsku oor wat my in hierdie familie wag met ou tradisies. Ek wonder hoekom hierdie moul my nooit by die naam gebel het nie? My gedagtes is deur mevrou se stem afgeskeur.
Sy het weer aangeval.
- En hoe gaan dit saam met 'n man wat ooreenstem met jou sedes sonder 'n registrasie? Sy het sarkasties gevra.
- Dit stem heeltemal in! - Ek het haar verseker en gelukkig gewag. "Naas, dit was Grisha se idee: hy beweer ons red die ekonomie as 'n geheel ... Ek vertel die waarheid, Grisha?" Sy spreek hierdie woorde en gooi die vurk op die bord met geweld. "Wat doen ek hier?" - gedink met afgryse. Maar Grisha se ma het nie aandag gegee aan my forking met vurke nie. Sy het gepraat, en deur die sluier van haar irritasie het sy gehoor dat ek 'n baie verdagte vrou was, dat ek haar enigste seun wou besit, dat Grisha alles gehad het wat ek ontbreek - 'n woonstel, 'n motor, 'n posisie in die samelewing. Ek het gelag.
- O, hoe verkeerd is jy! - Ek ly met lyding. - Die woonstel is myne, en ek het dit op krediet gekoop, en my ma het geld vir die eerste betaling gegee. Die motor is aan my gegee deur my pa, en dit is ek, en nie Grisha koop kos, klere nie! Is dit duidelik? Ek het stil geword en het myself weer geestelik gevra: "Wat doen jy hier, Nadezhka?" Daar was geen antwoord nie. Mevrou het verbaas met wye oop mond gesit. Grishin se pa het gestoei om in sy sakdoek te hoes, en Grishka het 'n kap op die bord gesprinkel. Ek het skielik opgestaan, 'n pen gewaai en gesê:
- Hallo almal! Dankie vir die waarskuwing, ek stem saam met jou: Ek het niks in jou familie te doen nie! Totsiens!
Ek het agter die stuur van Honda geklim en noord gery. Na twaalf uur het ek by die huis gekom. Ek wou verskriklik slaap, maar voordat ek in die bed geval het, het ek dinge in die gang van Grishka gesit.