Die Italiaanse nasionale rugbyspan verteenwoordig Italië in internasionale rugby en staan ook bekend as gli Azzurri (Italiaans vir: "die Hemelbloues"). Savojeblou is die gewone kleur van die nasionale spanne wat Italië verteenwoordig, aangesien dit die tradisionele kleur van die Huis van Savoje was wat van 1860 tot 1946 oor die Koninkryk Italië regeer het. Rugby word in Italië deur die Italiaanse Rugbyfederasie geadministreer.
Afrigter(s) Franco Smith (voorlopig)
Italië speel sedert 1929 internasionale rugby, met hulle eerste toets teen Spanje daardie jaar. Italië is oor dekades heen as een van die sterkste Europese spanne buite die destydse Vyfnasies-toernooi beskou. Sedert 2000 neem Italië jaarliks aan die Sesnasies-toernooi deel, saam met Engeland, Frankryk, Ierland, Skotland en Wallis. In 2013 kon Italië die Giuseppe Garibaldi-trofee, wat jaarliks tussen Frankryk en Italië tydens die Sesnasies-toernooi gespeel word, inpalm. Die Italiaanse rugbyspan is tans (14 Desember 2019) twaalfde op Wêreldrugby se wêreldranglys gelys.
Italiaanse rugby het in 2000 momentum verkry toe die nasionale span by die Vyfnasies-toernooi aangesluit het om die Sesnasies-toernooi te vorm. Hulle moes in die eerste jare binne die toernooi swaar nederlae verduur, maar in onlangse jare het die span meer mededingend geword, met 'n vierde plek in onderskeidelik 2007 en 2013, en eensydige nederlae het minder geword.
Die Azzurri het tuis al respekvolle resultate gelewer: hulle kon Frankryk 22–21 tydens die 2011-Sesnasies klop; het tydens die 2013-Sesnasies Frankryk weer met 23–18 verslaan, en ook Ierland met 22–15. Italië kon egter sedert hul 22–19-wegwen teen Skotland in die derde rondte van die 2015-toernooi nie weer ’n toetswedstryd wen nie; dit is gelykstaande aan ’n verloorreeks van 22 wedstryde.
Die Italiaanse span het ook aan elke Rugbywêreldbeker wat sedert 1987 gehou is, deelgeneem, en in die eerste openingswedstryd teen Nieu-Seeland (70–6) te staan gekom. Italië kon egter nog nie tot die uitklopfase vorder nie. Die span het ’n reputasie as ’n konstante middelste opponent by die toernooi ontwikkel. Italië se resultate sedert die invoering van ’n nuwe groepformaat tydens die Rugbywêreldbeker 2003 bestaan uit ’n konsekwente vertoning van twee oorwinnings en twee nederlae tydens elke toernooi, genoeg om vir die volgende toernooi outomaties te kwalifiseer.
Die huidige voorlopige afrigter is die Suid-Afrikaner Franco Smith en die kaptein is die agsteman Sergio Parisse.
1.4 Sesnasies-tydperk: 2000 tot hede
2 Kleure, embleem en himne
Britse gemeenskape het tussen 1890 en 1905 rugby, nes ander sportsoorte, na Genua gebring. Die beheerliggame wat die eerste wedstryde gereël het, het kort daarna ontbind.
Italië se tradisionele hartland van rugby streek oor die klein stede in die Povlakte en ander dele van Noord-Italië. Sommiges glo, dat Italiaanse werkers wat van Frankryk, veral die suide, teruggekom het, die speel na Italië saamgeneem en aan rugby ’n belangrike landelike/werkersklasbasis besorg het, wat in sommige stede soos Treviso en Rovigo vandag nog bestaan. ’n Demonstrasiespel is in 1910 in Turyn tussen SCUF en Servette uit Genève beslis. Franse studente het die speel rondom 1911 ook na die Universiteit van Milaan gebring. Terwyl elkeen van hierdie gebeurtenisse as die "oorspring van Italiaanse rugby" beskou kan word, blyk dit dat hulle min of meer gelyktydig en onafhanklik van mekaar gebeur het, en dat die bekendstelling van rugby aan Italië eerder ’n reeks van gebeurtenis pleks van een enkele voorval was. Ongeag van die werklike oorsprong van die spel in Noord-Italië het die omgewing se nabyheid aan die Franse rugbyhartland ook gehelp om die speel in Italië te laat ontwikkel.
Die eerste wedstryd wat ’n Italiaanse XV beslis het, was in 1911 tussen US Milanese en Voiron uit Frankryk. Op 25 Julie dieselfde jaar is die "Propagandakomitee" gestig wat in 1928 die Federazione Italiana Rugby (FIR) (Italiaanse Rugbyfederasie) geword het.
Lynstaan van die Italiaanse nasionale rugbyspan teen Frankryk in 1975
In die 1970’s en 1980’s het die Italiaanse rugby ’n groot ontwikkeling ondergaan, veral deur die hulp van buitelandse spelers (John Kirwan, Naas Botha, David Campese, Michael Lynagh) en afrigters (Julien Saby, Roy Bish, Greenwood, Nelie Smith) in die Italiaanse kampioenskap. Veral buitelandse afrigters, soos Bertrande Fourcade en Georges Coste, was en is vir die nasionale span aangestel. In 1973 het die nasionale span, met die voormalige Springbokstut Amos Du Plooey, vir ’n toer na Suid-Afrika vertrek. Toere na Engeland en Skotland het gevolg, maar ook wedstryde teen Australië en Nieu-Seeland, die beste spanne destyds. In 1978 het Italië op Rovigo vir die eerste keer teen Argentinië gespel en met 19–6 gewen.
In 1986 het Italië ’n Engeland XV in Rome gehuisves en in ’n 15–15-gelykop gespeel. Die Azzurri het in die eerste wedstryd van ’n Rugbywêreldbekertoernooi teen Nieu-Seeland op 22 Mei 1987 gespeel. Die wedstryd het ’n eensydige saak geword toe die All Blacks 70–6 met die jong Italiaanse span afgereken het. John Kirwan, wat later die afrigter van Italië sou word, het een van dié toernooi se beste drie vir die All Blacks gedruk. Italië klop toe Fidji, maar verloor teen Argentinië en eindig derde in die poel, waardeur hulle nie tot die uitklopfase kon vorder nie. In 1988 het hulle vir die eerste keer teen Ierland gespeel.
In 1996 het Italië na England, Wallis en, vir die eerste keer, na Skotland getoer, maar al sy wedstryde verloor. Die span kon in 1997 twee agtereenvolgende oorwinnings oor Ierland aanteken; 37–29 op 4 Januarie op Lansdowne Road, en 37–22 op 20 Desember in Bologna. Op 22 Maart 1997 kon Italië sy eerste oorwinning oor Frankryk aanteken: ’n 40–32 in Grenoble. In Januarie 1998 verslaan Italië Skotland 25–21 in Treviso; tydens die Rugbywêreldbeker-kwalifisering in dieselfde jaar het hulle net-net met 15–23 teen Engeland op Huddersfield verloor, maar hulle het beweer dat ’n drie van Alessandro Troncon nie deur die skeidsregter toegeken is nie.
Sesnasies-tydperk: 2000 tot hedeWysig
Italië teen die All Blacks op die uitverkope Giuseppe Meazza-stadion met ’n skare van 80 000, November 2009
Italië besig ’n lynstaan teen Skotland tydens die 2012-Sesnasies-toernooi
Italië het in 2000 uiteindelik by die Sesnasies-toernooi aangesluit, maar hul aansluiting het met die aftrede van ’n aantal van hul beste spelers saamgeval. Italië kon nogtans sy openingswedstryd teen die verdedigende kampioen Skotland met 34–20 wen. Daarna het hulle egter gesukkel om teen die ander nasies mee te ding en hul deelname is bevraagteken. Die 2001- en 2002-toernooie was heeltemal teleurstellend nadat die Italianers nie een wedstryd kon wen nie. Die afrigter Brad Johnstone is in 2002 ná beweerde vertoning van "spelerkrag" afgedank.
John Kirwan is toe as afrigter aangestel. Italië het daarin geslag om tydens die 2003-Sesnasies-toernooi hul tweede oorwinning aan te teken, toe hulle Wallis 30–22 klop en dus die houtlepel vermy. Italië kon ook twee wedstryde, teen Kanada en Tonga, tydens die Rugbywêreldbeker 2003 wen, maar het teen die All Blacks en Wallis verloor. Die toernooi het ondanks die twee oorwinnings teleurstellend verloop, nadat Wallis vir die nederlaag tydens die Sesnasies wraak kon neem en die Italianers 27–15 klop. Vervolgens was Italië die enigste Sesnasies-span wat nie tot die uitklopfase kon vorder nie. Hul derde oorwinning tydens ’n Sesnasies-toernooi was teen Skotland in 2004.
In die 2005-Sesnasies kon Italië nie een enkele wedstryd wen nie en het laaste geëindig. Kirwan is afgedank en deur Pierre Berbizier vervang. Italië het toe vir ’n toer na Argentinië vertrek en die rugbywêreld veras, nadat hulle die Poemas 30–29 kon klop en die reeks 1–1 geëwenaar het (die enigste oorwinning van ’n Noordelike Halfrondspan in die Suidelike Halfrond in 2005). Die Poemas kon egter wraak neem toe hulle Italië in Genua besoek en hulle 39–22 klop.
In die 2006-Sesnasies het die Italiaanse span teen al die ander spanne sterk meegeding, en het teen beide Engeland en Frankryk in die eerste helfte voorgeloop, maar het hul eerste drie wedstryde verloor. Italië kon egter in ’n noemenswaardige 18–18-gelykop in die wegwedstryd teen Wallis speel, hul eerste wegpunte in die toernooi, maar kon in die laaste wedstryd teen Skotland in Rome nie gelykop speel nie, nadat ’n laat strafdoel aan die Skotte toegeken is en Italië vervolgens met 10–13 verloor.
In die 2007-Sesnasies het Italië swak begin en met 3–39 teen Frankryk verloor. Italië se prestasie het egter verbeter en hulle kon Engeland in ’n 20–7 op Twickenham vasbind. Dit is deur ’n pragtige begin teen Skotland op Murrayfield voortgesit, nadat Italië drie vinnige drieë kon druk en ná sewe minute met 21–0 voorloop, en die Azzurri kon ’n 37–17-oorwinning behaal; hul eerste wegoorwinning in die Sesnasies. Italië se volgende wedstryd was teen Wallis in Rome, wat Italië met 23–20 kon wen, hul eerste agtereenvolgende oorwinnings in die toernooi, waardeur Italië sy beste plek nog in die tabel kon behaal. Die plaaslike belangstelling in rugby het ’n nuwe vlak bereik, nadat Italië se sukses op die voorblaaie van koerante gedek en die sport as ’n model van ’n regverdige spel beskou is. Ondanks die nederlaag teen Ierland in die laaste Sesnasies-wedstryd was die media- en openbare belangstelling in die nasionale span baie hoog tydens die span se nuwe sukses. 10 000 ondersteuners het die nasionale span op Rome se Piazza del Popolo verwelkom. Tydens die Rugbywêreldbeker 2007 kon Italië Roemenië en Portugal klop, maar is deur die All Blacks en Skotland verslaan, waardeur hulle die derde plek in hul poel behaal het.
In die 2008-Sesnasies het Italië weer op die laaste plek geëindig, al was dit net weens ’n verskil van drie punte. Hulle het taai wedstryde teen Ierland, Wallis, Engeland en Frankryk gespeel en kon een oorwinning teen Skotland in die laaste rondte in Rome (23–20) aanteken. In hul somertoetse het Italië teen Suid-Afrika verloor maar kon weer ’n verrassende 13–12-oorwinning oor Argentinië aanteken. Tydens die 2008-einde-van-die-jaar-toetse het die Italianers die Wallabies in hul wedstryd in Padova gestoot, maar die Australiërs kon die wedstryd uiteindelik 30–20 beklink. Een week later is die Italianers deur Argentinië 14–22 geklop.
Italië se 2009-Sesnasies was vanaf die begin noodlottig, nadat beide stutte nog voor die toernooi se afskop moes onttrek, en die derde plaasvervanger tydens die openingswedstryd teen Engeland weens besering vervang moes word. Die hoofafrigter Nick Mallett het die flank Mauro Bergamasco as stut ingesit. Mallett se waagstuk het op epiese wyse misluk, toe Bergamasco se foute tot drie drieë deur Engeland gelei het, waarna hy tydens halftyd vervang is; Engeland kon dié wedstryd met 36–11 wen. In die tweede rondte het Italië teen Ierland weer ’n swak vertoning gelewer en met 9–38 verloor. Die twee swak prestasies is opgevolg deur ’n verdere nederlaag teen Skotland. Die Azzurri kon in hul 15–20-nederlaag op Flaminio teen ’n Walliese span, wat baie van sy sleutelspelers vir die beslissende wedstryd teen Ierland die volgende week laat rus het, meeding. Italië het die tweede agtereenvolgende jaar op die laaste plek geëindig nadat hulle hul laaste wedstryd teen Frankryk verloor het.
In die 2010-Sesnasies is Italië deur Ierland duidelik 11–29 geklop, voordat hulle net-net teen Engeland verloor het en Skotland kon klop. Italië is in hul laaste twee wedstryde deur Frankryk en Wallis geklop.
Italië het die 2011-Sesnasies met ’n 1–4-resultaat afgesluit. In die openingswedstryd is Italië deur Ierland 11–13 tuis geklop, nadat Ierland net twee minute voor die eindfluitjie ’n skepdoel kon aanteken. Die Azzurri kon ’n 22–21-oorwinning tuis teen die verdedigende Sesnasies-kampioen Frankryk aanteken en sodoende hul eerste oorwinning nog oor Les bleus in ’n Sesnasies-wedstryd behaal. Met die eindfluitjie het die Engelstalige kommentator dit as die grootste oorwinning in die Italiaanse rugbygeskiedenis nog beskryf. Tydens die Rugbywêreldbeker 2011 is Italië deur Australië en Ierland geklop, maar ná oorwinnings oor Rusland en die VSA het hulle op die derde plek geëindig.
Italië het die 2012-Sesnasies ná ’n 1–4-resultaat op die vyfde plek afgesluit, nadat hulle Skotland 13–6 voor ’n skare van 72 000 op Stadio Olimpico in Rome kon klop. Italië se 15–19-nederlaag teen Engeland was hul kleinste nederlaagtelling. Tydens die toernooi het Italië ook teen Wallis, Ierland en Frankryk verloor.
Italië het drie wedstryde tydens die 2012 November-internasionale gespeel, waarvan hulle twee verloor en een gewen het. Die Italianers het teen Nieu-Seeland en Australië met 19–22 verloor, nadat Italië se losskakel Luciano Orquera in die laaste minuut ’n strafdoel, wat Italië se eerste gelykop teen die Wallabies verseker sou het, gemis het. Italië kon tydens die reeks ’n oorwinning aanteken, nadat hulle Tonga 28–23 klop.
Italië behaal hul tweede Sesnasies-oorwinning oor Frankryk, toe hulle die Franse 23–18 tydens hul openingswedstryd van die 2013-Sesnasies kon klop. Drie nederlae teen onderskeidelik Skotland, Wallis en Engeland het gevolg. Tydens hul laaste wedstryd van die kampioenskap kon Italië Ierland vir die eerste keer in ’n Sesnasies-wedstryd klop, toe hulle 22–15 teen die Iere voor ’n skare van 75 000 op Stadio Olimpico in Rome seëvier. Italië eindig op die vierde plek, agter die derde Skotland volgens punteverskil, wat dit een van hul suksesvolste Sesnasies-toernooie maak. In November 2013 het Italië Australië in Turyn vir ’n 20–50-nederlaag gehuisves, toe Fidji 37–31 in Cremona geklop en is daarna deur Argentinië in Rome met 14–19 verslaan.
Italië is tydens die 2014-Sesnasies heeltemal verslaan, insluitende ’n 20–21-tuisverlies teen Skotland, ’n 7–46-nederlaag teen Ierland en ’n 11–52-nederlaag teen Engeland. In Junie het die span vir ’n Asië-Pasifiese toer vertrek, waar hulle deur Fidji, Japan en Samoa geklop is. In November het hulle in ’n tuisoorwinning oor Samoa, ’n tweepunteverlies teen Argentinië en ’n verdere verlies teen Suid-Afrika gespeel.
In die 2015-Sesnasies kon Italië ’n 22–19-wegwen oor Skotland aanteken en sodoende die houtlepel vermy, maar moes hoë tuisnederlae teen Frankryk en Wallis verduur. Die oorwinning oor Skotland was hul laaste oorwinning in die Sesnasies, en Italië het al sy wedstryde tydens die 2016-, 2017-, 2018- en 2019-toernooie verloor, ’n reeks van 22 nederlae. Tydens die Rugbywêreldbeker 2015 kon hulle Roemenië en Kanada klop, maar het teen Ierland en Frankryk verloor, en sodoende hul vertonings van die drie vorige toernooie herhaal.
Ná ’n verdere swak vertoning tydens die 2016-Sesnasies het Italië die voormalige Ierse internasionale en Harlequin FC-afrigter Conor O'Shea aangestel; saam met hom het IRFU ook die ontwikkelingsdirekteur Stephen Aboud vir die opbou van jeugprogramme, ten einde van ’n beter rugbyvlak in die land, aangestel. In Junie het die Italianers teen Argentinië verloor, maar kon teen die VSA en Kanada wen.
Op 19 November 2016 kon Italië een van die grootste verrassings in die rugbygeskiedenis behaal deur die Springbokke 20–18 op Stadio Artemio Franchi in Florence te klop; dit was Italië se eerste oorwinning oor die Springbokke in 13 pogings. Dit was ook hul eerste oorwinning oor een van die groot drie spanne van die Suidelike Halfrond (Australië, Nieu-Seeland, Suid-Afrika).
Tydens die Rugbywêreldbeker 2019 kon Italië weereens twee oorwinnings aanteken, deur Kanada en Namibië te klop, maar is later deur die Springbokke verslaan. Hul laaste poelwedstryd teen Nieu-Seeland is nes twee ander wedstryde weens tifoon Hagibis se verwoestinge afgelas en as ’n 0–0-gelykop geag.
Kleure, embleem en himneWysig
Die Italiaanse span staan in ’n ry tydens die volkslied, 2011
Die Italiaanse span speel nie in die kleure van die nasionale vlag nie, maar in blou, as ’n huldeblyk aan die koninklike familie van die Huis van Savoje. Tussen 2000 en 2012 het Kappa die trui aan die Italiaanse nasionale span verskaf. Sedertdien word die Italiaanse span deur Adidas toegerus. In tuiswedstryde speel hulle in ’n hemelblou trui met die drie bande van die Italiaanse vlag op die moue, wit broeke en donkerblou sokkies. Indien hul teenstander tradisioneel ook in blou truie uitdraf, speel Italië in ’n wit trui met rooi en groen strepe op die skouers, blou broeke en wit sokkies. Cariparma, ’n Italiaanse kleinhandelsbank en tak van die Crédit Agricole-groep, is sedert 2007 die hoofborg van die Italiaanse trui.
Voor elke wedstryd van die Italiaanse nasionale rugbyspan word Il Canto degli Italiani (Italiaans vir: "Die Lied van die Italianers"), die Italiaanse volkslied, gespeel.
Van die begin van die Italiaanse rugbyspan tot die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die ou embleem op die trui van die Italiaanse rugbyspan van die Huis van Savoje se wapen ontleen. Die huidige embleem van Italië herinner aan die Italiaanse vlag (groen, wit en rooi), omring deur lourierblare, wat die grootsheid van die Romeinse geskiedenis en die oorwinnings van Julius Caesar in die oudheid simboliseer. Die lourierkrans is deur die Romeinse keisers gedra. Dit is ook as ’n beloning vir militêre oorwinnings aan die generaals toegeken.
Voor hul aansluiting by die Sesnasies in 2000 het Italië nie ’n vaste tuisstadion gehad nie en sy tuisspele in stadions dwarsdeur die land beslis. Vanaf 2000 tot in 2011 het Italië al sy Sesnasies-tuiswedstryde op die Stadio Flaminio in Rome beslis. In Januarie 2010 het die Italiaanse Rugbyfederasie (FIR) aangekondig, dat die stadion opgeknap sal word, waarvolgens sy kapasiteit na 42 000 verhoog word. As gevolg van voortgesette vertragings rakende die begin van die stadion se opknapping kon die hernuwing nie vir die 2012-Sesnasies klaar wees nie, dus is al die Italiaanse tuiswedstryde na die Stadio Olimpico verskuif, wat ook in Rome geleë is. Die uitbreiding van die Stadio Flaminio sou oorspronklik in 2014 voltooi wees. Volgens die plan sou die Italiaanse rugbyspan ná die stadion se opknapping na die Stadio Flaminio terugkeer, daar is egter min vordering gemaak en teen September 2016 was die stadion steeds in ’n verlate toestand. In onlangse jare het rugbywedstryde in Italië meer en meer toeskouers gelok en in teenstelling met vorige jare, waar die meeste ondersteuners van die besoekende span was, beskik Italië nou oor meer tuisskare.[verwysing benodig] Sedert die Italianers na die Stadio Olimpico verhuis het, het die bywoning met groot getalle toegeneem. Die Italiaanse span trek sedert 2008 groot skares, veral gedurende Sesnasieswedstryde en wedstryde teen Nieu-Seeland.
Nes Argentinië is Italië die enigste van die tien Vlak 1-rugbyspanne wat tot dusver nog nie ’n wedstryd tydens ’n rugbywêreldbekertoernooi gehuisves het nie, alhoewel hulle vir beide die Rugbywêreldbeker 2015 en Rugbywêreldbeker 2019 aansoek gedoen het.
Italië het teen 14 Desember 2019 186 van hulle 504 toetswedstryde gewen, ’n wenrekord van 36,90%.
Italië se toetsrekord teen alle lande: (Korrek op 14 Desember 2019)
Italië het in 2000 by dié internasionale kampioenskap aangesluit wat toe die Sesnasies geword het; Italië kon sy eerste wedstryd tydens die Sesnasies-toernooi in 2000 teen Skotland met 34–20 wen. Hulle het vyfde tydens die 2003-toernooi geëindig, bo Wallis, nadat Italië hulle 30–22 kon klop, en was die volgende jaar weer vyfde, dié keer bo Skotland, nadat Italië hulle 20–14 verslaan het. In 2006 kon Italië in ’n 18–18-gelykop teen Wallis op die Millennium-stadion in Cardiff speel.
Italië se eerste drie oorwinnings tydens die Sesnasies, in 2000, 2003 en 2004, was voor ’n tuisskare op die Stadio Flaminio in Rome. Op 24 Februarie 2007 kon hulle Skotland 37–17 op Murrayfield vir hul eerste wegwen verslaan. Twee weke later kon Italië Wallis vir die tweede keer verslaan, 23–20 tuis in Rome. Dit was die eerste keer wat Italië twee van sy vyf wedstryde in een toernooi kon wen, en hulle eindig vervolgens op die vierde plek.
Italië kon die Giuseppe Garibaldi-trofee in 2011 vir die eerste keer wen, nadat hulle Frankryk in ’n taai wedstryd 22–21 kon verslaan. Twee jaar later kon Italië die trofee weer omhoog hou, nadat hulle Frankryk 23–18 kon klop. Italië kon in 2013 sy eerste oorwinning oor Ierland aanteken, toe hulle die Iere 22–15 verslaan, en eindig op die vierde plek. Op 28 Februarie 2015 kon Italië sy tweede wegwen oor Skotland ná ’n taai wedstryd 22–21 aanteken, maar sedertdien kon hulle nie meer ’n wedstryd tydens die Sesnasies-toernooi wen nie.
Teen Maart 2019 kon Italië twaalf Sesnasies-wedstryde wen, waarvan sewe teen Skotland, twee teen Frankryk en Wallis elk, en een teen Ierland. Engeland is die enigste span waarteen Italië tot dusver nog nie ’n oorwinning kon aanteken nie.
↑ (en) "World Rugby Rankings". Wêreldrugby. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Rugby Union – ESPN Scrum – Italy v France at Rome". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Rugby Union – ESPN Scrum – Italy v Ireland at Rome". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Rugby Union – Italy – List of captains – ESPN Scrum". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Nauright, John; Parrish, Charles (2012). Sports Around the World. google.ie. ISBN 978-1-59884-300-2. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "RWC Blog: Italy's Golden Era against Ireland". RTÉ News. 29 September 2011. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Mediaclan 2010. "England v Italy Rugby Programme 1998 – 1998 England Italy Rugby Programme". love-rugby.com. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Rugby Union – ESPN Scrum – Italy v Tonga at Leicester". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ 14,0 14,1 14,2 (en) "Italy salute Rugby heroes". Euro Sport. 18 Maart 2007. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "O'Gara steers champions Ireland to opening victory". sixnationsrugby.com. 6 Februarie 2010. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Briggs, Simon (12 Maart 2011). "Italy 22 France 21: match report". Daily Telegraph. London. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Six Nations: France 30–12 Italy". BBC. 4 Februarie 2012. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Australia survive fightback to maintain perfect record against Italy". The Guardian. Londen. 24 November 2012. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Italy v Ireland at Rome, Mar 16, 2013". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "RBS Six Nations: Italy skipper Sergio Parisse delighted by win over Ireland". Sky Sports. 16 Maart 2013. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 27 November 2019. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Fanning, Brendan (24 Maart 2016). "Conor O'Shea recruits IRFU development chief as part of his Italy backroom team". independent.ie. Irish Independent. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Italy claim historic first win over Springboks". ESPNscrum. 19 November 2016. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Typhoon Hagibis impact on Rugby World Cup 2019 matches". Rugby World Cup. 10 Oktober 2019. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (fr) "La marque Kappa revient dans la partie !". digitalsport.fr. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (fr) "Le XV d'Italie passe chez Adidas". lequipe.fr. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (fr) "CariParma sponsor maillot du XV italien". sportstrategies.com. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (fr) "Les lauriers italiens". linternaute.com. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Stadio Flaminio set for re-vamp". ESPNscrum. 30 Januarie 2010. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (it) "RBS 6 Nazioni, allo Stadio Olimpico l'Edizione 2012". Italiaanse Rugbyfederasie. 13 Julie 2011. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) Sportsbeat (14 Julie 2011). "Italy switch stadium to Stadio Olimpico". RBS 6 Nations. Geargiveer vanaf die oorspronklike op 13 September 2011. Besoek op 6 September 2011. [dooie skakel]
↑ (en) Guerisoli, Annalisa (21 Maart 2016). "The Forgotten Story of Flaminio". platform-blog.com. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "Italy come of age". ESPNcricinfo. 5 Februarie 2013. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ (en) "IRB confirm 2015 & 2019 host bids". BBC. 15 Augustus 2008. Besoek op 14 Desember 2019.
↑ 47,0 47,1 (en) "International Rugby Union Statistics – Italy". ESPNscrum. Besoek op 14 Desember 2019.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Italiaanse_nasionale_rugbyspan&oldid=2105303"
Last edited on 25 Desember 2019, at 05:22