As my kaart kom | SARIE
As my kaart kom	deur Nataniël
Ek onthou my ouerhuis, elke jaar oorval met blink, bont en bonkige kaartjies, rye op die klavier, stringe voor die ruite en orals op tafels tussen die blomme. Ek kon vir ure kyk na die detail, Victoriaanse tonele, skilderye van ou meesters, sterre, wyse manne, engele en sneeu op die dak van ’n stal waar dit nooit sou sneeu nie. Sommige kaarte het net ’n naam bevat, ander is vol geskryf met briewe. Hierdie massa kaarte was die bevestiging dat ons wel geliefd was, dat ons nie vergete was nie, dat ons belangrik genoeg was. Die feit dat die bure ons drie weke laas gegroet het, dat die tennisfamilie nie wou opskuif in die kerk nie, dat almal behalwe ek verkies is tot die leerlingraad of dat ek die enigste skoolkind in Suid-Afrika was wat kon gewig aansit van water, niks het meer saak gemaak nie.Alle wonde is bedek deur ons honderde kaartjies.
Deesdae is dit of net die treurige kaartjies hulle pad vind na my posbus. Eerstens is daar die organisasies wat wil geld insamel. Hulle verkoop die lelikste prentjiesmoontlik, hartseer honde, vaal dolfyne, stranddorpies wat smeek vir ’n stootskraper of maer kinders wat loer deur ’n doringdraad. Dan is daar die families wat hulleself rangskik op ’n rusbank, die fotograaf verwar met ’n vuurpeloton en dan die resultaat aan jou pos.
Daar is deesdae asemrowende Kerskaarte, tonele wat regop spring, liggies wat flikker, takbokke in silwer (hulle het niks met Kersfees te doen nie, maar kan nogsteeds betower), duiwe wat opstyg en ’n onsigbare koor wat iewers in die papier wegkruip. By Harrods was daar verlede jaar ’n meterhoë kaart wat in ’n pophuisverander. Vergeet van my ouderdom of geslag, stuur vir my die pophuis. Sit ’n lied in my hart, verpak ’n bietjie vreugde, koop vir my ’n blink ding, soek vir my’n kaart.
Ekself hou self nog van die kerskaartjie in die pos idee, dis net meer persoonlik. Ek’t ‘n punt daarvan gemaak om vir my vriende kerskaartjies te pos en om hul blydskap en verrassing na die tyd te hoor, was beslis die moeite werd!!!
Ek het grootgeword met die idee dat kaartjies oorbodig, onnodig en te duur is – iets wat iemand in elk geval net lees en weggooi. Na 7 jaar in Engeland is ek bekeer, want die Engelse gaan GROOT met kaartjies! Daar is letterlik ‘n kaartjie vir elke "whim en fancy" en elkeen SO mooi. Selfs al sien mens iemand elke dag, is dit nogsteeds vir hulle belangrik om mooi woorde en kort briefies in ‘n kaartjie neer te pen. Ek het teen hierdie tyd al bokse en bokse vol wat ek nie oor my hart kan kry om weg te gooi nie. Elkeen vertel ‘n storie van ‘n tyd, ‘n stadium en ‘n okkasie.
En as jy skuldig voel oor al die bome kan jy die nuwe, eetbare "koekie" kaartjie probeer! http://www.biscuiteers.com
Ditsim Nataniël, skud bietjie daardie lui en suinige sms stuurders met afgesaagde ou versies wat iemand vir iemand vir iemand geforward het en nou op jou foon verskyn!! Bly dan liewer tjoepstil as om hierdie ou herhaalde "Kersfees" boodskappies aan te stuur. Ek self gaan dood oor ‘n mooi kaartjie, hetsy verjaardag of Kersfees. Ek wéét posgeld is nou se dae duur, maar eenmaal PER JAAR kan jy tog bietjie geld spandeer op mense vir wie jy lief is en stuur ‘n mooi Kerskaartjie met ‘n mooi prentjie en ‘n mooi boodskappie binne, deur jouself onderteken. Of is dit nou regtig te veel gevra???
Dat ek nou juis "land uit" moes gaan om weer ‘n bietjie moeite te begin doen met kerskaarjies.
Sommige ou vriende was skoon geskok toe ek hulle posadresse aanvra!!
Bly maar beslis die beste manier van wys dat jy omgee en aan hulle dink.
Selfs ‘n maklike manier om vir iemand te laat weet "jy’s vergewe" sonder om te hoef te verduidelik!!
Die Aussies hou van Kerskaarjies gee. Ek het meer die jaar gehad as in baie jare in Suid Afrika!
Der Sascha schreibt fcber die Stille in der Blogosphe4re. Wenn ich neeidrungs einen Blick in meinen Feed-Reader werfe, fe4llt mir immer wieder eines auf: irgendwie ist es ruhiger geworden auf den privaten Blogs der deutschen Blogosphe4re. Zwar sammeln sich in meinem Feed-Reader immer noch unwahrscheinlich viele Artikel zu Nachrichten aus Politik, Wirtschaft, Technik und Sport, aber die privaten Blogartikel, wo Menschen fcber irgendwelche Neuigkeiten, Erfahrungen, Meinungen oder Begebenheiten aus ihrem Leben erze4hlen, die wurden in den letzten Wochen -zumindest bei mir- spfcrbar weniger. Quelle: Stille in der deutschen Blogosphe4re? | GESICHTET.net