Wapens van die mense, wapens van die gelukkige medium - Die versamelings
Titel: Wapens van die mense, wapens van die gelukkige medium.
Skrywer: PHILIPON Charles (1806 - 1862)
Datum getoon: 1831
Afmetings: Hoogte 22.8 - Breedte 30
Tegniek en ander aanduidings: Kleurlitografie, gepubliseer in La Caricature, nr. 30, 17 Mei 1831, pl. 59. Regs: "Ons teken in op Aubert, Véro Dodat gallery".
Prentverwysing: AE / II / 3780
Wapens van die mense, wapens van die gelukkige medium.
"La Caricature" teen die Monargie in Julie
"Ons wil onsself in die middelgrond hou, ook ver van die oormaat van die volksmag en die misbruik van koninklike mag", het Louis-Philippe in Januarie 1831 verklaar; hierdie formule maak die opposisiepers opgewonde.
Deur die troon toe te gaan, moes die koning tydens die rewolusie van 1830 die mag beroep van liberale liberale soos La Fayette, Laffitte, wat hom daarheen gedra het. Hulle wil 'n gewaagde beleid hê van demokratiese hervormings tuis en ingrypings in die buiteland ten gunste van onderdrukte bevolkings; hulle vorm wat die 'party van die beweging' genoem word. Louis-Philippe het met hulle gebreek sodra hy kon, in Maart 1831, en het slegs saam met die konserwatiewe, die versetparty, regeer.
Tydgenote beskou die styl van die nuwe mag as ''n soort universele verkorting' (Tocqueville). Hy neem beheer oor Die karikatuur, modieuse tydskrif versier met litografieë, en dit omskep in 'n oorlogsmasjien teen die regime. Elke getal van Die karikatuur kom met ongebonde litografieë sodat dit apart vertoon of geraam kan word. Die koerantleser kan selfs na wense die afdrukke met of sonder die bevooroordeelde teks ontvang.
Charles Philipon, 'n spotprenttekenaar, het 'n spesialiteit in satiriese heraldiek gemaak. Altyd oop vir konfrontasie, op 17 Mei 1831, simboliseer dit die opposisie tussen die volksmag en die nuwe koninklike mag, wat homself as die "goue middeweg" verklaar en wat La Fayette as die "beste republieke" bestempel het. Hierdie litografie is in kleur op kwaliteit papier gedruk en bedoel om geraam te word.
Wapens van die mense
Die strale van die stralende son maak die wapens van die mense nog samevattender. Onder die rooi pet met kakade ondersteun deur balke, 'n simbool van revolusionêre erfenis, is 'n wapen versier met drie growwe plaveistene. Agter kruis die piek wat gebruik word om hulle van die grond af te seël om die versperrings te bou, en die besem wat bedoel is vir skoonmaak tydens die herbestelling wat onvermydelik volg. Die lantern wat so bekend was tydens die rewolusie, maar veertig jaar later ingeduik het, is 'n hanger van die nasionale wag wat deur 'n rooi pluim versier is. Omdat die burgerlike burgermag, wat in Julie 1830 hersaamgestel is, gewilde legitimiteit geniet. Die drie-takke Julie-kruis, wat geskep is om die helde van die drie glorieryke jare te beloon, hang voor 'n "Misery always misery" -banner wat die heelal van die mense saamvat.
Op hierdie datum wanneer populêre eise polities is en tog geen sosiale karakter het nie, beklemtoon Philipon hierdie dwase hoop op revolusionêre transformasies, wanneer die daaglikse ellende onder die mense aansienlik is. Na raming het armoede op daardie stadium driekwart van die Paryse bevolking geraak.
Wapens van die goue middeweg
Die wapens wat Philipon vir die nuwe monargie voorgestel het, is uiteenlopend en sonder waardigheid, en vorm 'n komiese vergadering. Tussen die koninklike fleur-de-lis en die keiserlike by gee die geplukte voël met 'n groen stert, besig om 'n wurm te pik, dadelik 'n absurde idee, want dit is nie baie briljant van die "goue middeweg" nie. 'N Fantastiese helm, geflankeer deur die Republikeinse driekleur-kokade en die wit kokkade van koninklikes, dra 'n koketiese, maar bloeiende boog, goed in die smaak van die burgerskap. Agter kruis twee enemas; hierdie voorwerpe, wat klug oproep sedert Rabelais en Molière, het pas in die tekenprente verskyn - dit word geassosieer met die bevelvoerder van die Nasionale Garde, Lobau, wat vuurslange eerder as wapens gebruik het om 'n demonstrasie te versprei. Simbole sedert die burgerlike burgermag, hulle dui die regime hier aan.
Aan die linkerkant versprei sake met bytende ironie met soms dramatiese gevolge wat die regering nie kon voorkom nie. Die diens wat op 14 en 15 Februarie 1831 ter nagedagtenis aan die hertog van Berry georganiseer is, het dus 'n gewelddadige reaksie van populêre antiklerikalisme ontketen, die plundering van die kerk Saint-Germain-l'Auxerrois en die aartsbisdom. Aan die regterkant dui die koste van die geheime polisie aan dat mag alle sektore deur korrupsie besit.
Gunstig vir die party van die beweging, die koerant Die karikatuur het van die regering weggebreek en hom in Maart 1831 vir 'n oorlog beywer, toe die Russiese leër ingegryp het om die Poolse rewolusie te verminder. Die twee baniere "Beter skande as oorlog" en "Frankryk sal nie toestem nie", wat die nasionale kleure oneer aandoen, neem die slagspreuk op van die beleid van die Minister van Buitelandse Sake, Sebastiani, wat 'n teorie ontwikkel. van nie-ingryping terwyl hy verklaar het dat Frankryk die Russiese aanval nie goedkeur nie. Die karikatuur het die regverdiging wat hy verskaf het vir Frankryk se nie-ingryping in Pole gepubliseer en dit aangebied as 'n akkurate transkripsie van die debatte in die Huis .
Dwaas en opstandig met sagtheid en nederigheid, verwerp hierdie wapens die kunsmatige karakter van die Julie-monargie.
Mag en die mense
Hierdie karikatuur van Philipon vermeerder en verstrengel verwysings. Sy tydgenote, wat die omstandighede geken het en die voorstellings wat deur ander karikature aangebied is, in gedagte gehad het, het die betekenis daarvan ontsyfer.
Soms kom meer subtiele interpretasies deur. Hier dui die konfrontasie van die aspirasies van die volk en die belange van die koning daarop dat die mag onder sy onaantaslike en belaglike gedaantes amper nie in openbare aangeleenthede belangstel nie, behalwe om dit vir die wins van sy private aangeleenthede te bewerkstellig en dat dit in sy klein welstand, sal hy die gewone mense maklik vergeet.
Vanaf Mei 1831 was Philipon dus bytend en georganiseer as 'n onherleibare teëstander om die monargie in Julie te ondermyn.
Guy ANTONETTI, Louis Philippe, Parys, Fayard, 1994. Louis CHEVALIER, Werkersklasse en gevaarlike klasse in Parys gedurende die eerste helfte van die 19de eeu, Parys, Hachette, 1958. David S. KERR, Karikatuur en Franse politieke kultuur, 1830-1848: Charles Philipon en die Illustrated Press, Oxford-New York, Clarendon Press-Oxford University Press, 2000.