Doen wat reg is vir jou - ivfbabble
Om nie van nature swanger te raak nie, is so moeilik en niemand sal ooit verstaan ​​hoe rou die emosionele pyn is nie, tensy hulle ook onvrugbaarheid ervaar het.
Dit is brutaal. Dit is konstant. Dit is altyd aan die voorpunt van elke gedagte. Om die alledaagse lewe te probeer balanseer met die druk van 'n moontlike dreigende emosionele ineenstorting, verg baie vaardigheid en noukeurige selfbestuur.
Daarom het ons ons lesers gevra hoe hulle omgegaan het as hulle emosionele en moeilike situasies ervaar.
Die baba stort nooi
'Ek en my lieflike vriende is sedert die kollege saam. Daar is 6 van ons wat mekaar aanbid, maar ek het gesien hoe elkeen swanger raak. My paniek het begin toeneem nadat my vierde vriend haar tweede kind gebaar het. Toe my vyfde vriend se uitnodiging na haar baba stort op die deurmat beland, het ek verkrummel. Nadat ek al my ander vriende by al die ander baba-storte was, het ek my bekommerd gemaak om dit af te weer uit vrees vir aanstoot, maar die werklikheid is dat ek weet dat ek net nie meer die krag het om meer kalm te bly nie. In 'n kamer vol kinders en hul gloeiende ma's, al was hulle my ongelooflike vriende. Ek wou hê wat hulle so sleg gehad het. Ek kon dit net nie aan myself doen nie, so ek het dit van die hand gewys. Dit beteken nie dat ek nie van my vriend gehou het nie, of dat ek nie vir haar gelukkig was nie. Dit het beteken dat ek na myself moes omsien. Ek moes my beskerm.
Ek wil hê dat u moet weet dat dit in orde is om kwaad en jaloers te voel. Dit is OK om nie iemand anders se vreugde te wil vier nie. Dit is goed om nie iemand anders se baba te wil koop nie. Dit is nie dat jy selfsugtig is nie. Dit is u huidige gemoedstoestand en u moet daarna kyk. Dit sal nie altyd so wees nie.
Ek het nie gedink my vriend sal verstaan ​​hoekom ek nie kon bywoon nie, omdat ek by al die ander was, so het ek haar gesê.
Ek het 'n tydjie bespreek om my te help om ruimte te kry voor my volgende rondte van IVF. Ek het my mamma gevra om namens my 'n klein geskenk vir die baba te koop, sodat ek die pyn van die blaai deur Jo Jo Maman Bebe kan vermy!
Vra jouself af, wat gaan jou meer seermaak ... as jy jou trane by die baba stort sluk, of vir jou vriend sê dat jy nie kan bywoon nie? As hulle ware vriende is, sal hulle steeds daar wees as u sterker is. "
Om in 'n volgepakte buis te wees en te sien hoe mense hul stoele prysgee vir 'n vrou met 'n 'baba aan boord' -wapen
'Ek sal nooit die dag wat ek my sitplek moes prysgee aan 'n vrou met 'n' baba aan boordwapen 'gedurende die spitsuur vergeet nie. Ek was op Maandag oggend na die gruwelikste week op pad werk toe. My IVF het die vorige week misluk. My wêreld het neergedaal. Ek het die grootste deel van die week in 'n bal opgeruk. Ek het nie regtig geëet of geslaap nie en het soos 'n dop gevoel. Ek was swak en broos en was nie heeltemal seker hoe om die wêreld in die gesig te staar nie. Maar die rekeninge moes betaal, en daarom moes ek myself van die grond af skil en terugkeer werk toe. Die spitsuur-bloedbad het my so klein en bang laat voel. My liggaam was sag en die geringste aanraking het my laat opvlam.
Tot my verbasing was die sitplek aan die einde van die ry leeg, sodat ek ingeloop het. Ek was so uitgeput, emosioneel gedreineer en steeds geswel. Ek gaan sit, maak my oë toe en probeer myself na 'n ander plek neem. Maar twee minute later voel ek 'n kraan op my knie. Dit was 'n vrou met 'n baba aan boord wat aan haar baadjie vasgespeld is en my gevra het of sy my sitplek kon kry.
Ek staar 'n oomblik na haar en staan ​​stadig op. Sy glimlag vir my. Toe ons saam daar staan, lyk ons ​​presies dieselfde, net sy het 'n kind gebore en ek het myne verloor. Ek wou haar vertel dat ek eintlik daardie stoel nodig het net soos sy. Ek wou haar vertel dat ek kan ineenstort as ek nie verligting kry nie, maar ek glimlag my grootste vals glimlag en sê 'natuurlik'. Ek moes toe voor haar staan, met nêrens anders heen nie, terwyl sy haar hande oor haar swanger maag lê.
Die dag was een wat ek nooit sal vergeet nie. Ek vind dit nog steeds baie moeilik as ek die kentekens sien. Om myself te probeer troos het ek myself begin vertel dat hierdie vrouens dit glad nie so maklik gehad het nie en dat hulle deur verskeie rondes ivf moes gaan om te kom waar hulle is. Ek sê dan vir myself dat ek volgende sal wees, en ek verbeel my dat ek groot en rond is, met trots my pen dra en mense vra om op te staan ​​vir my. Op die dae waar ek nie die krag het om positief te wees nie ... ek ry net! '
Gaan saam met vriende na die kroeg
"Dit was een van my gunsteling dinge wat ek altyd met my vriende gedoen het. Ek sou altyd 'n groot pinot bestel, dan nog een, en heel moontlik nog een daarna. Ons sal die volgende dag in skinder en band oor ons kater verloor. Dit was na 'n paar jaar van TTC dat ek besef dat ek drastiese veranderinge in my leefstyl moes aanbring. Ek het by 'n gimnasium aangesluit, beter geëet en my alkoholinname ernstig verminder. Die opgee van drank was teen 'n prys - my vriende. Dit was net nie dieselfde nie. Ek sou sien hoe hulle geleidelik meer gepleister word terwyl ek aan my vonkelwater drink, en om eerlik te wees, was ek verveeld. Die skinder het nie dieselfde aantrekkingskrag gehad as dit met nugtere ore gehoor word nie! Ek het vervreem gevoel en was bang dat ek my vriende vir altyd sou verloor. Ek het probeer om my vonkelwater te ruil vir 'n alkoholiese bier, maar wie het ek gemaak ... ek het my pinot gemis!
Dus, in plaas daarvan om te probeer om so 'n ongemaklike situasie te laat werk, het ek besluit om die manier waarop ek saam met my vriende uithang, te verander. Ek het die wonderlikste koffiewinkel in die middel van die stad gevind (te klein vir mammas en stootwaentjies !!) en my vriende bymekaar geroep. Ek het aan hulle verduidelik dat ek hulle nodig het, dat ek hul skinder nodig het, dat ek ons ​​nodig het, maar dat ek 'n rukkie van die kroeg en die eindelose glase pinot sal moet wegstap. Dus, in plaas daarvan om na die kroeg te gaan, gaan ons nou uit vir ete. Ek laat myself 'n glasie wyn drink wat ek oor die maaltyd kan uitstrek, en as ek kos daarby eet, drink my vriende ook nie soveel nie! Ons het ook begin koffie drink. Ek het nie my vriende verloor soos ek gevrees het dat ek sou doen nie. Ek dink eintlik ek is nog nader aan hulle, want die gebrek aan drank beteken dat ek eintlik alles onthou wat hulle my vertel het !!
Onthou, drank is nie die gom wat u vriendskap verbind nie. '
As u uself in 'n ongemaklike situasie bevind
Of dit nou aandete is met vriende wat kinders het, koffiewinkels soggens propvol mummies, gebruik die wapenrusting wat u goedvind.
U is wat saak maak. U sal nie altyd so voel nie, doen dus wat nodig is om goed te voel.
Hoe oorleef u dag tot dag terwyl TTC? Hoe bly jy kalm? Hoe vind u die energie om te glimlag ter wille van ander? Hoe kan u 'normaal' saam met vriende uithang? Ons sal baie graag van u wil hoor. Sit 'n lyn by sara@ivfbabble.com