Hipochondria - oorsake en simptome - Siektes - 2021
Hipochondria - oorsake en simptome
Hipochondria - vrees vir siekte
Hipochondriac-lyers is te bekommerd dat hulle ernstig siek sal word of kan word. U mag nie fisieke simptome hê nie, of glo dat ligte simptome tekens van 'n ernstige siekte is, selfs al toon 'n deeglike mediese ondersoek geen ernstige siektes nie. Hipochondria is 'n reaksie op verskillende klagtes en 'n algemene simptoom van emosionele spanning.
hipokondriese is nie simulante wat 'n siekte doelbewus vals maak nie. Hulle is ook nie psigosomaties siek nie, en druk daarom nie fisieke druk daarmee uit nie. Inteendeel, diegene wat betrokke is, het geestelike of liggaamlike siektes so intens dat dit hul eie lewens beperk.
Hulle wentel lewenslank om gesondheid en siekte sonder om permanente pasiënte in psigiatrie te word. Die meeste hipochondrias kan in die alledaagse kapitalistiese lewe funksioneer, wat 'n sleutel tot hul wanorde gee.
Mense word soms bang as hulle dink aan siektes wat hulle kan beïnvloed. Ons dink aan longkanker as ons rook of droom van 'n hartaanval. Sulke vrese spruit dikwels uit skielike pyn. 'N Vrou se bors is seer, en sy ruk deur: "Borskanker".
Hierdie vrese verdwyn by die meeste mense, maar hipochondriaks is voortdurend bang vir moontlike siektes.
Kunstenaars en dokters, generaals en akteurs het aan denkbeeldige siektes gely. Charles Darwin was veral bekend as 'n hipochondriac onder wetenskaplikes. Sedert die eerste swangerskap van sy vrou Emma, ​​was die ontdekker van evolusie in die natuur siek.
Een rede hiervoor lê waarskynlik in die teenstrydigheid tussen karakter en ontdekking. Die evolusieteorie het die destydse Christelike wêreldbeskouing omgekeer - 'n revolusie van die gees. Maar die konflik-skaam geleerde was allesbehalwe 'n revolusionêre en was bang vir kollegas wat hy met sy teorie waardeer. Daarom het hy die publikasie van natuurlike seleksie vir 'n lang tyd uitgestel.
Sy kinders het ook gewoonweg hipochondries geword. Emma Darwin was die 'verpleegster' van die gesin en het voortdurend omgesien na haar protégés. Een kleindogter het geskryf: "Almal anders (kinders) gebruik swak gesondheid as 'n aanvaarde metode om die versorging van die moeder (later die vrou - en mans) te verseker."
Die kleindogter verduidelik 'n bietjie bespotlik: "Henrietta het haar hele lewe in die verdediging deurgebring teen 'n siekte wat klaarblyklik nooit verskyn het nie. George het onder die konstante spanning van 'aangevalde gesondheid' gewerk. Francis was duidelik depressief. Leonard het op vyf-en-veertig afgetree weens ongediagnoseerde gesondheidsprobleme. en is eers op drie-en-negentig oorlede. '
Verduidelikings vir hipochondria
Die eenvoudigste verklaring is dat hipochondrias sosiale stamme omskakel in beelde van siektes: die vervreemde fabriekswerk word 'n groot gewas.
Dit is nie so maklik nie. Hipochondria ly onder baie verskillende mense met uiteenlopende motiewe. Hipochondria is nie net 'n kwessie van geneeskunde nie, maar ook van sielkunde, sosiologie, filosofie, literatuur en geskiedenis.
Gesondheidsorg is 'n onbewuste strategie om stres te vermy.
'N Navorsingsbenadering beskou' siek voel 'as 'n vroeë kinderversteuring. Gevolglik word 'n kind 'n hipochondriak omdat dit nie die konflik tussen sy behoeftes, die ouers se wense en die samelewingsbeperkings kan integreer nie.
Daar word beweer dat hipochondriacs aan 'n oormoederkompleks ly. Oorbeskermende moeders sorg dus dat 'n klein kind nie leer om homself van ander te onderskei nie. Die hipochondriak word dus groter en voel dat hy nie alleen kan oorleef nie.
Hy voel afhanklik van 'n ouerfiguur en terselfdertyd eksistensieel onseker. Die kind glo dat dit nie onafhanklik kan wees nie.
As u rondom u eie siektes rondkring, spreek u die hulpeloosheid uit om soos iemand te voel wat ander moet oppas. Die hipochondriak is nie hiervan bewus nie, let op u.
Die afhanklike innerlike kind in die liggaam van 'n volwassene dink dat hulle nie hul eie besluite kan neem nie, en as hulle hangende is, voel hulle siek. Om siek te wees beteken dat ander omgee.
As hy siek is, verskoon hulpeloosheid en straf die aanbieder terselfdertyd dat hy die kind van ouderdom ontneem het.
Die hipochondriak projekte soos mense met angsversteurings. Hy ly aan gevoelens van verslawing, woede en skuldgevoelens en fokus op sy liggaam. Sodoende ontken hy sy gebrek aan selfrespek.
Hy rasionaliseer sy gebrek aan onafhanklikheid. Die siekte is die skuld, waarsonder dit outonome sou wees.
Sommige dokters vermoed ook 'n neuronale oorsaak van hipochondria. Hipochondriacs, wat terselfdertyd aan manie en psigose ly, kan hipersensitief wees, wat beteken dat hulle oorstroom word met stimuli en dat hul senuweestelsel stresstimulasies meer intens ervaar as 'normale'.
Sosioloë aanvaar dat hipochondriacs oorweldig word deur sosiale toestande. Sodat hulle nie aanpas by 'n samelewing wat hulle sielkundige stabiliteit, ontwikkelde identiteite en liefde ontken nie.
Hulle is dus nie klinies ziek nie, maar hulle kan nie gesond word in die sin om hul sosio-sielkundige balans te vind nie.
In 'n elmbooggenootskap, waar mense met geestesgesondheidsprobleme as 'wimps' beskou word, kry hulle hul toevlug tot liggaamlike kwale.
Baie geestesversteurings is ook produkte van hul samelewing. Of hipochondriaks siek is, hang af van hoe die samelewing dit as siek definieer, en in kapitalisme beteken siekte nutteloosheid wat verdra word.
In teenstelling met 'gesonde' werklose mense, as ander die siekes versorg, word hulle gerespekteer - maar met voorbehoud.
In die prestasiegenootskap beteken volwassenheid om geestelik en fisies op die top te wees. Die pasiënt word nie verag nie, maar hy word ook nie ten volle erken nie.
Siekte verskyn dus tydelik as 'n tydsverloop waarin die werkverpligting toegelaat word. Die pasiënt verhoog egter nie sy sukses nie.
Die hipochondriak pas hom aan by die samelewing in die mate dat hy 'n erkende rede het om homself nie heeltemal te benut nie. Dit verbreek slegs die reëls van die stelsel deurdat die punt van rus in kapitalisme is om daarna weer met volle krag terug te werk.
Met die hipochondriak, kom 'tekens van die siekte' egter steeds terug. Alhoewel hy die beskuldiging van 'n lui dwaas nie vryspring nie, trek hy tog die wantroue van die "skeppers". So hipochondrias kan verborge rebelle wees wat hul eie integriteit handhaaf.
Diegene wat stresvolle toestande aanpak, dra sterk uit en maak hulself kwesbaar. Aan die ander kant bly diegene wat siek is "in reserwe", ontsnap en onttrek.
Diegene wat ly, het verskillende vorme van uitdrukking. Hy kan homself verdoof met dwelms of in woede uitbreek. Wie egter siek is, ly sonder om die konflik openlik op te los.
Hy handhaaf ook selfrespek aan die buitekant. Onder neoliberale "wenners" wat nie swakheid of twyfel erken nie, is dit makliker om te sê: "Ek voel (fisies) ongemaklik" as: "Ek is bang." Die siekte sê indirek: "Ek is ongelukkig."
Die boodskap is duidelik, maar sonder om diegene wat geraak word, te kan vaspen. Almal weet wat in die naaste omgewing bedoel word, naamlik "sorg vir my", maar as die familielede sê: "sorg vir jouself", sou dit verband hou met die skuldige gewete om 'n siek persoon te laat vaar.
Die verborge manipulasie in Westerse samelewings bevorder vermoedelik hipochondria. Aan die ander kant is outoritêre regerings met 'n openlike werkverpligting meer geneig om simulasie te veroorsaak waarin mense 'siek' speel, maar weet dat hulle gesond is.
Die spel speel in liberale kapitalisme: 'Ons wil net u bes hê as u werk toe gaan.' Die teenmanipulasie is: 'Ek wil werk, maar helaas is ek siek.'
Die intermediêre wêreld
Om die hipochondriac as 'n simulator te sien, is nog steeds verkeerd. Om die waarheid eerlik te vertel, verg innerlike krag wat die meeste mense wat nie hipochondrias is nie, het.
As hipochondria presies spruit uit die afhanklikheid van 'n kind in konflik met die samelewing, is hierdie direkte kommunikasie vir hom onmoontlik. Hy het net nie 'n duidelike standpunt ingeneem om te verteenwoordig nie, maar voel in 'n intermediêre toestand.
'N Kind wat nie waag om skool toe te gaan nie omdat ouer seuns sy sakgeld steel, sê waarskynlik vir sy ma: "Ek het 'n maagpyn". Dit is nie net skaamte nie, dit is dikwels nie duidelik dat die buikpyn spruit uit die feit dat die groot seuns skuil nie.
Enigiemand wat as 'n hipochondriac hierdie ongemak in die lewensstruktuur ontwikkel, weet nie meer wat hy wil hê en wat hy verwerp nie. Dan kon hy sê: "My probleem is nie 'n denkbeeldige siekte in my liggaam nie, maar my waargenome afhanklikheid dat ek nie so wil leef nie, dat ek nie die werk kan verduur nie." As hy dit so duidelik kon uitdruk, sou hy nie meer 'n hipochondriak wees nie.
Die meeste mense oefen soms soortgelyke strategieë. As ons na 'n partytjie genooi word, maar nie meer in noue kontak met die gasheer is nie, is dit vir ons makliker om te sê "Ek het 'n hoofpyn" as om te sê "Ek wil jou nie ontmoet nie". Hoe beter, des te beter as ons eintlik klagtes het wat die verwerping 'n ware kern gee.
Maar as ons geliefkoosde band speel, sal die hoofpyn 'n geringe saak wees, en selfs met 'n vol verkoue sal ons dag en nag met kruisement olie vryf eerder as om die konsert mis te loop. Daar is dus 'n wye spektrum tussen leuens en waarheid, en in hierdie tussenwêreld stel die hipochondriak homself onbewustelik op.
'N Gebrek aan persoonlike volwassenheid en die onvermoë om artikuleerde probleme te verwoord, bied siektes as 'n perspektief om jouself uit te druk. Hoe meer onseker 'n persoon is, hoe meer probeer hy homself uitdruk deur middel van liggaamstaal. Hy spreek sy behoeftes indirek uit sonder om die risiko te loop om direk verwerp te word.
Die hoofpyn kan beteken "ek gaan nie vandag saam met jou daarheen nie", die slaapplek pas "jy word op my senuwees", die naarheid "as jy daar is, voel ek soos ...". Die 'siek persoon' neem slegs verantwoordelikheid vir die deel 'Ek voel sleg'.
Hipochondriaks kan ook ontwikkel as die ouers nie die klein kind se instruksies reg verstaan ​​nie. As 'n kind byvoorbeeld 'ek is eensaam' sê, en die moeder sê: 'Dit is hoe baie voel, moenie so optree nie', dan is die bed natmaak of 'siek' snags die laaste kans om die behoefte te verwoord. As die kind groot word om nie ernstig opgeneem te word met die duidelik uitgedrukte behoeftes nie, slaan dit hierdie 'siek' om te kommunikeer, miskien as 'n onbewuste strategie, en word die eensame kind 'n hipochondriak.
Hipochondria by kinders
Kinders ly dikwels aan hipochondria of gebruik onbewustelik siekte om te kommunikeer. Onverklaarbare buikpyn is die algemeenste, gevolg deur hoofpyn en borspyn.
Klein kinders druk hulself hoofsaaklik uit in diffuse vrees en growwe pogings om die ouers te manipuleer; Ouer kinders en tieners kla byvoorbeeld van buikpyn of chroniese hoes. Seuns spreek hul probleme veral uit in 'ongelukke' of in misdadige gedrag.
Dit is moeilik om te bepaal of 'n 13-jarige doelbewus op sy fiets gaan lê het voordat hy wiskunde gedoen het en sy enkel gespuit het of 'regtig' 'n ongeluk gehad het, aangesien die tieners self onduidelik is waar hierdie lyn loop.
Tussen 16 en 19 jaar word skielike siektes gekoppel aan paniekaanvalle.
Aan die een kant toon kinders akute hipochondria na aanleiding van krisisse, byvoorbeeld as die ouma sterf, en aan die ander kant ontwikkel hulle chroniese hipochondria.
Daar is ook 'n verteenwoordigende hipochondrie, dit wil sê kinders by een van die ouers wat aan hipochondria ly en glo dat die kind aan 'n ernstige siekte ly. Die rede vir hierdie projeksie kan wees om 'n verskoning te vind om self hulp te vra.
Sommige kinders van hipochondriacs word self hipochondriaks omdat hulle die gedrag van hul ouers kopieer, omdat ouers en kinders mediese inligting verkeerd interpreteer, of - as 'n stelsel - om 'n onstabiele gesin te onderhou.
In verhoudings tussen ouer en kind is hipochondria dikwels die gevolg van 'n onverklaarbare band. Die ouer het 'n onbewuste wens om die groeiende kind as kind te hou, dit wil sê as 'n afhanklike, en die kind gehoorsaam onbewustelik hierdie wens deur siek te word.
Die ouerbedreiging is onuitgesproke: "As u nie siek is nie, dan is ek nie lief vir u nie."
Nuwe studies toon dat 'n siek kinderjare hipochondria bevorder, maar dit is onduidelik of die stimulus in die siekte self, die behandeling of die grondwet lê.
Gevalle van hipochondria toon egter die volgende profiel: 'n Volwassene wat as kind gereeld of chronies siek was, wat die ouers daarom versorg het en wat baie tyd in klinieke deurgebring het, raak soos normaalweg "siek" soos normaalweg buite. speel.
Sulke kinders ontwikkel 'n geregverdigde vrees om siek te word, en terselfdertyd sukkel hulle later met situasies waarin niemand permanent aan hulle omgee nie - hulle het nie hierdie onafhanklikheid opgelei nie.
Besoeke aan die dokter en hulpeloosheid word dus bekende patrone wat sy onbewuste later sal oplewer as daar krisisse ontstaan.
Daarbenewens is daar soms verkeerde mediese assesserings weens 'n gebrek aan inligting: kinders voel dan eksistensieel bedreig omdat 'n siekte behandel moet word, ongeag of die siekte regtig ernstig is, en hierdie gevoel van uiterste hulpeloosheid bly.
Trauma by die kinderjare kan hipochondria bevorder. Die pyn in die intensiewe sorgeenheid verbrand homself dan in die bewustelose, en die persoon wat geraak word, voel selfs dat die pyn as 'n geheue neergesit word. Die trauma vorm 'n onbewuste patroon wat die brein aanhou onthou. Soos met ander getraumatiseerde mense, is dit net so belangrik of die objektiewe situasie heeltemal anders lyk.
Sodra kinders sensitief is vir siektes, neem hulle die verbeeldingryke rol aan.
Verskeie faktore kom bymekaar: eerstens boots 'n kind 'n chroniese siek ouer na wat ook 'n verwronge idee van siekte het, tweedens leer dit hoe die siektespel werk en watter voordele soos beheer of welstand bring, derdens ontwikkel die nabootsing vir die kweek van Konflikte as 'n lewenspatroon. Die kind sien tekens van siekte duidelik by ander en interpreteer dit onvanpas.
Die psigiater Esther Richards het egter gevind dat hoewel hipochondriacale kinders uit rolmodelle leer hoe om ander probleme met siekte te vervang, kan hierdie patrone ook omgekeer word as dit vroeg ontdek word.
Almal behalwe een van hul 20 adolessente pasiënte het hul hipochondriakale gedrag na terapie gestaak.
Aangesien hipochondria egter 'n gedragspatroon is wat die plek inneem van oop argumente en konstruktiewe hantering van konflik, is dit nie heeltemal 'geneesbaar' nie.
Hipochondria in gesinne
Deur dubbelsinnighede bou hipochondrias 'n netwerk van interafhanklike verhoudings. Die siekte is 'n plaasvervanger vir dieper konflikte en terselfdertyd 'n manier om jouself, jou maat en jou familielede te straf en terselfdertyd persoonlike skuld te ontken.
Die mees komplekse vorm van hipochondria is hipochondria as 'n gesinsisteem. Een of meer kinders kry die rol van 'sieklik' en hulle neem hierdie rol aan.
In elke gesin moet almal 'n vaste rol speel en bymekaar hou, en gevolglik word die 'siekes' nie aangemoedig om hul voorgenome "swakheid" te oorkom nie.
Dit word dramaties vir 'n kind as een ouer aan sterk negatiewe emosies ly, maar hulle buite wegsteek onder 'n fasade van buitensporige sorg. Die 'siek kind' stel die ouer in staat om albei te doen: enersyds stel die moeder / vader homself as besonder omgee en andersyds kan hy sy verslawing aan beheer en beheer sonder beperking uitleef. Die "siekes" is die minderjarige. Dit is soos 'n koedier wat afhang van die hand wat dit voed.
Sulke ouers kies dikwels sosiale beroepe, as terapeute of versorgers, waarin hulle in wese hul narcistiese behoeftes bevredig ten koste van die pasiënt. Hulle maak gesonde mense siek en siek mense nog sieker, sodat hulle dan vir hulle kan "sorg". Hulle kyk gierig na mense in hul vriendekring wat 'n alkoholprobleem het of geestelik onstabiel is en hulself in die rol van die versorging van moeder / vader druk.
'N Ekstreemgeval was 'n verpleegster wat 'n' liefdesverhouding 'aangegaan het met 'n pasiënt met gevorderde spiervermorsing wat heeltemal van haar as maat afhanklik was. Sy het streng gesorg dat daar geen konsepte in die kamer kom nie, die 'maat' het 'n makrobiotiese dieet gegee wat deur haar voorgeskryf is, sy het die ander toesighouers berispe as hulle die "verkeerde kos" gekoop het of hom nie die serp gegee het terwyl hy in die park gewandel het Bind "reg". Die mishandelde huis was 'n paradys vir haar beheersverslawing, en selfs toe sy gepraat het, het sy voortdurend nuwe 'siektes' by die slagoffer ontdek.
Kinders van sulke moeders word op puberteit aan 'n dubbele band blootgestel. Die moeder glo self dat sy die beste doen vir haar 'siek kind' en nie kan loslaat om nie krag te verloor nie.
Later verwyt sy die jong volwassene omdat hy werkloos is, maar stel terselfdertyd voor dat u tuis moet bly omdat u nie alleen kan woon nie.
Die kind sien homself in die situasie dat hy nie op grond van sy eie wil kan besluit nie, want om uit te gaan of tuis te bly, sou beteken dat die moeder se voorstelle vervul sou word. Wanneer dit terselfdertyd verneem dat siekte relatiewe sielkundige integriteit beteken voor mishandeling van die moeder, reageer die liggaam maklik met somatiese simptome, sodat dit nie die een of die ander kies nie. Die moeder-kind-konflik word dus nie opgelos nie, maar word in 'n hangende wapenstilstand gehou deur die 'siekte'.
As die gesin die aggressie van kinders onderdruk, blyk dit dat hipochondria 'n aanneemlike strategie is om met ander om te gaan.
Gesinne, veral waar geskille nie openlik gehou word nie, loop die gevaar om hipochondria as 'n stelsel te vestig. As die probleme op die tafel kom, onttrek die vader hom met 'n hoofpyn, as die dogtertjie met haar kêrel wil slaap in plaas van tuis, kry die ma krampe in die onderbuik, en as die 16-jarige seun saam met sy vriende wil partytjie kry, kry sy dit Moeder het 'n swak lig en hy moet dringend na die noodapteek gaan.
Sulke gesinne beklemtoon dikwels ekstern watter soort beskaafde kultuur hulle sou ontwikkel het om konflik te hanteer, byvoorbeeld die ouers sê met trots "ons het nog nooit geveg nie". Die kinders haat soms hierdie manier om nie konflik te hanteer nie, maar het vroeg geleer om hulself te "beheer"; hulle neem hierdie gedrag aan en haat mekaar boonop daarvoor.
Byvoorbeeld, Beatrice het grootgeword met ouers wat nooit luidkeels betoog het nie, maar haar pa het haar op veertien keer gesê dat sy en haar broer die enigste rede is dat die ouers nie geskei het nie. Hulle het nog twintig jaar later nog nie geskei nie. Beatrice se broer was vier jaar ouer as sy, en die vader het sy lewe deur hom geleef.
Alles wat Stefan gedoen het, was wonderlik. Stefan het sy Abitur met Ach en Krach voltooi, verskeie studies gekanselleer, die ouers het lenings aangegaan sodat Prins Son sy lewe kon finansier. Elke keer as Stefan een van sy grootse projekte weer vertoon het, het die vader in die 'finale oorwinning' geglo.
Beatrice was in die skaduwee. Stefan het nie haar perke respekteer nie, hy het haar sakgeld gesteel, toe sy haar eie motor gehad het, het hy dit rondgery sonder om brandstof te betaal, en toe sy in haar puberteit aan bulimie gely het, het die broer gesê: "dit sal 'n gier wees".
Op 17 het sy 'n kêrel gehad wat baie na haar omgesien het. Op skool is sy beskou as 'n sprokie, omdat sy altyd van laerskool gepraat het. U vriend het goed na alles geluister. Hy was 20, het 'n motor gehad en wou haar die naweek na die groot stad na die disko neem. Eenkeer het sy saam met haar gekom, maar daarna het sy aan geheimsinnige slaapaanvalle gely. Elke keer as daar besluit is om die stad in te ry, raak sy so moeg dat haar kêrel haar huis toe moes neem, en die aand was ook vir hom verby.
Beatrice Freund het 'n paar maande saamgespeel, maar hy voel geheimsinnig oor die slaapaanvalle en het gevoel dat hy soos 'n vader sy kind in die bed sit. 'N Bekende persoon, wat ook 'n ystertekort gehad het, het gesê dat sy soms swak gevoel het, maar dat sy nie om 9:00 p.m.
Een aand toe Beatrice "doodmoeg" bed toe is, het haar maat gevra wat eintlik aan die gang is. Sy antwoord: "U sien, nou is ek so swak dat ek moet slaap en die lig moet uitsteek." Hy het die lig weer aangeskakel en gesê: 'As u probleme in ons verhouding het, sê dit.' Sy vra die ligte weer uit en sê: 'Dit is niks. Ek is moeg en moet nou slaap. '' N Week later het sy opgebreek en gesê: 'U het in elk geval nie aan my ystertekort gedink nie.'
Hipochondria is nie in gesinne geïsoleer nie. Die simptome van die hipochondriak verweef gewoonlik met ten minste een familielid wat die rol van die "verpleegster" aanneem. Op die laaste in 'n liefdesverhouding buite die gesin, moet die maat taktieke ontwikkel wat die simptome van die hipochondrieac tegelykertyd behou en bevorder - 'n verhouding is anders nie moontlik nie.
Byvoorbeeld, 'n pa kla oor sy onbevredigende posisie, en hy word siek en verdwyn vir 'n week in sy donker kamer.
Sy dogter het hierdie gedrag gekopieër om die moeder se beskerming te "koop" en om onaangename situasies te ontsnap.
By die pa het die vreemde uitputting verduidelik hoekom hy nie 'n bevredigende werk kon vind nie, en die dogter se "rashart" het haar verseker dat sy nie net 'n onafhanklike vrou is nie, net weens haar siekte.
Hierdie teenstrydigheid is ook van toepassing op hipochondria in gesinne. 'Om siek te wees' versteur natuurlik die gesinslewe, maar dit stabiliseer dit ook. As die gesinne met probleme belas is (en dit is byna altyd, anders sou daar geen hipochondriasse wees nie), verminder die "speel van siekte" hierdie probleme in 'n enkele terugvoerslus: siekte en verpleegkunde.
Esther Richards het bevind dat hipochondriacs altyd 'n chroniese klaer by haar ouers gehad het en een wat die rol van dokter oorgeneem het.
Die voordele van hipochondria
Anders as die meeste ander verstandelik versteurde mense, het hipochondriakas die voordeel dat hulle nie opstandig of mal is nie, en hulle skep die illusie van 'n liefdevolle gesin. Die hipochondriac is die instansie wat die gesin bymekaar hou.
Op 'n skadelike manier verseker hipochondria die oorlewing as 'n gesin. Gesinne met hipochondriacs trek min aandag ekstern - in hul sosiale omgewing, by die werk, in die uitgebreide familie. Die buitensporighede en breuke, die op- en afdraandes waarmee families met grensversorgers of bipolêre mense vertroud is, word vermis. Almal swyg.
Sekere hipochondria kan selfs 'n terapeutiese doel dien deur onderliggende sielkundige konflikte te kanaliseer. Dit is veral duidelik by pasiënte met ander geestesversteurings wat hipochondriale strategieë gebruik: Martina word byvoorbeeld gediagnoseer as 'n grensvoël en ly in elke sosiale omgewing omdat sy gereeld vriendskappe vernietig deur haar uitbarstings van emosie. Sy het grootgeword met 'n oorbeskermende ma en 'n eensame pa wat haar en haar broers en susters saggies geslaan het.
Na haar uitbarstings van emosie, trek sy "terug in haar grot", soos sy sê. Gedurende hierdie rusperiodes ontdek sy simptome van siektes op haar liggaam, wat volgens haar 'n diepe betekenis is. 'N Krasvlek op die been, 'n bult aan die agterkant van die kop, of die "migraine" wat altyd voorkom as sy skaam is vir haar vorige gedrag. Die "migraine" onderdruk ook die vader. Toe hy in 'n jong ouderdom van Martina "migraine" gehad het, het hy na sy kamer teruggetrek en absolute rus nodig gehad - vir die kinders beteken dit 'n rustyd waarin hy nie slaan nie.
In hul gesinne is hipochondriaks geensins net die onderdruktes nie. Soos in SM-verhoudings, kan hulle die ander gesinslede dwing om die 'siekes' te versorg en sodoende as 'n spinnekop op die web te sit. Dit is nie toevallig dat die SM-toneel hou van die dokter en pasiënt wat die rol speel nie.
Byvoorbeeld, 'n hipochondriakvrou verplig haar man om vir materiële sake te sorg: hy koop, hy neem die kinders skool toe, en hy vul die belastingopgawe in. Susanne is byvoorbeeld eintlik 'n onderwyser, maar slegs haar man, Richard, werk al 25 jaar as onderwyser.
Susanne, daarenteen, het altyd, net soos die dokters, altyd gewonder oor watter siekte sy ly. 'N Dokter het vroeër 'n neiging tot skisoïditeit gediagnoseer, wat net 'n uitdrukking was vir' Ek het 'n verlies '. Susanne beveg haar herhalende "uitbrake van siekte" met kursusse vir volwassenes oor terapeutiese skilderye of spa-verblyf in die Noordsee.
Sy het nooit 'gesond' geword nie, maar Richard en die twee kinders het haar tuis versorg. Haar seun en dogter is nou albei suksesvolle mediese spesialiste. Richard word beskou as 'n oud-onderwyser en die 'goeie siel van die dorp'. Die stelsel werk.
Verhoudings met hipochondrias hoef nie altyd vernietigend te wees nie, veral nie tussen hipochondriacs nie. Die broers Edmond en Jules de Goncourt, twee suksesvolle skrywers, het in die 19de eeu beroemd geword. Haar pa is vroeg oorlede en het oorlogsbeserings opgedoen; die twee broers het hul hele lewe in 'n soort simbiose in dieselfde huis gewoon. Albei het aan siektes gely. Edmond het pyn in die maag gehad en Jules het chronies die lewer beseer. Albei het hul 'siektes' gesien as 'n bron van hul kreatiwiteit. As een van die twee 'gesond' geword het, sou dit die simbiose en dus die werk van die literêre lewe vernietig het.
In 'n verhouding kan hipochondria 'n baie effektiewe instrument wees om die maat te bind. As 'n vrou byvoorbeeld 'n sterk maat soek wat na haar omsien, maar ook 'n sterk posisie in die verhouding benodig, sodat hy haar nie verlaat nie, is dit onverstandig om direk te onderhandel.
Die maat sou waarskynlik sê: "Nou wat, besluit asseblief." As sy egter hipochondria as 'n strategie gebruik, kan sy siek word om hulpeloosheid aan te dui, maar terselfdertyd haar man aan haarself bind.
Hipochondriacs wat aan hul afwyking ly, sal waarskynlik meer gehelp word as diegene wat hul simptome geniet.
In die eerste plek moet die dokter erken dat hy te make het met 'n hipochondriak, d.w.s. Aangesien hipochondriaks egter gewoonlik dokters sien wat fisieke siektes behandel en nie sielkundiges nie, kan die dokter eers dink aan 'n siekte wat hy nie kan diagnoseer nie en die hipochondriak na 'n spesialis verwys. Die spel herhaal homself.
Of die dokter besef dat daar geen siekte is nie en beskou die hipochondriac as 'n simulator, wat dit nie is nie.
Sodra hipochondria geïdentifiseer is, moet die dokter eers met die pasiënt praat oor fisieke, en dan emosionele en sosiale probleme.
Hy pak die simptome wat uitgevind is, aan en raai diegene wat geraak word aan om nie meer te dink oor watter plek van die lewer kanker kan wees nie, of of die gons in die oor nie 'n teken is van 'n dreigende beroerte nie.
Auto-suggestie en oefening help om die fokus van die hipochondriac te verander.
As die fantasieë van die hipochondrie nie verlig word nie, is psigoterapie nodig. In die Verenigde State alleen is daar meer as 50 verskillende terapieë om hipochondrias, Freudiaanse, sisteemteorie, sosiale sielkunde of ontwerp te behandel.
Gedragsterapie help om die simptome onder beheer te kry. As hipochondrias gesond eet, verbeter dit hul konstitusie en beïnvloed dit die biochemiese balans in die sentrale senuweestelsel. Fisies voel hulle dan minder siek.
ICD-Codes für diese Krankheit:F45, F92ICD-Codes sind international gültige Verschlüsselungen für medizinische Diagnosen. U kan uself vind, bv. in doktersbriewe of op ongeskiktheidsertifikate.
Video: تخلص نهائيا من آلام العظام و ألم المفاصل و هشاشة العظام بمكونين فقط في أسبوع واحد. يقوي العظام (Oktober 2021).