Loer Toer | Reisjoernaal oor Hier, asook Daar | Page 2
Côte d'Azur May 17, 2018 Leave a comment
Die Côte d 'Azur is 'n ryke oes van post-moderne argitektuur. Enersyds, poog ek om die geboue te dokumenteer; andersyds, gebruik ek die beelde om ander beelde te maak. Ek deel hiervan.
Spada-gebou, Promenade des Anglais, Nice
Hierdie gebou is in L'Arenas op die buitewyke van Nice, 'n plek toegewy aan post-moderne argitektuur. Ek noem dit die "Gat in die Muur". Die grafiek volg.
Nog 'n gebou in L'Arenas, 'n beeld wat ek in 'n ongemaklike droom sou verwag. Die grafiek wat volg, is die refleksie in 'n venster.
Die Salle de Spectacles, dws die moderne teater, in Antibes, is deur die ou Fort Carré inspireer. Die grafieke volg.
Hierdie grafiek is 'n foto wat ek op sy sy getiep het. Die horisontale muurtekstuur van die lg. beeld lyk nou soos trappe.
My foto's en grafieke
Argitektuur is bewoonde beeldhouwerk – Constantin Brancusi
Die Asiese Kunsmuseum is in Park Phoenix , Nice. Dit is 'n meesterstuk van minimaalistiese ontwerp, met omliggende reflekterende waterpoele en behuis merkwaardige kuns uit die verre Ooste.
L'Arenas is 'n gebied verwyder van die ou deel van Nice, toegewy aan post-moderne argitektuur.
Fondation Maeght , naby St Paul de Vence, noord van Nice, is 'n merkwaardige galery wat in 1961 deur 'n Kataloniese argitek ontwerp is. Dit is op 'n bergrif gebou met asemrowende uitsigte.
Die Casino in Juan Les Pins, die kusdorp langs Antibes, is deel van die Garden Beach hotel.
Die Museum van Moderne en Kontemporêre Kuns in Nice word onder die "Fifty Unusual Buildings" op die internet gereken. Binne, word die lig wat deur die vreemde vensters straal amper deel van die kunswerke.
Van die mees treffende ontwerpe is vir my die Marina Baie des Anges wat in 1961 opgerig is. Die woonstelblok wat ek hier insluit, is een van drie. Die geboue self en die verhouding tussen hulle stel organies voor die styg en val van die see.
Loer ook, na verwante poste:
2013 28.8 Salle de Spectacle
6.12 Marina Baai van Engele
Côte d'Azur May 14, 2018 Leave a comment
Die Modernisme het die Westerse kultuur binne veertig jaar transformeer. Ek offer enkele voorbeelde hiervan uit die beeldhouwerk wat in dié tyd gedoen is.
Die "Ovale" van Henry Moore staan in 'n pragtige park as openbare kuns. Tradisioneel is openbare kuns of polities of kultureel. Dié werk dui nie 'n politikus of 'n literêre figuur aan nie. Dit is bloot vorm, 'n vernuwing in die geskiedenis van openbare kuns. Vir my wek dit die gevoel van 'n akkoord. Die werk vloei. Die een deel is 'n weerklank van die ander; die ander loop die een vooruit. 'n Wisselwerkende verhouding. Die simmetrie, organies in vorm, loop deur die natuur anderkant uit.
In hierdie werk, beeld Constantin Brancusi 'n kern uit, 'n oorspronklike vorm. Hy verlos my van die verweefdheid van dinge, reik terug na wat oer is, reik vorentoe na 'n eteriese ideaal. Hy stroop alles tot 'n eenvoud, naak en elegant. Dit laat my ook dink aan Moore se stelling, dat as jy moderne beeldhouwerk wil verstaan, hou 'n rivierklip in jou hand.
Barbara Hepworth werk met abstraksie, 'n sentrale kenmerk van die Modernisme. Tog voel ek op 'n manier dat hierdie beelde verwysend is – 'n samekoms van wesens. Die gloed van die beligting verenig hulle, sterk individualistiese figure. Die geronde marmer straal 'n warmte, 'n simpatie. Deur hulle, 'n sweem van 'n droom, 'n bewustheid van ander wêrelde.
Beelde – dié bronne van hierdie drie beelde is verloor.
Die foto is myne.
My "Slapende kop", na Brancusi
"KAFEE TERRAS, SAANS" 1888
Frankryk May 4, 2018 Leave a comment
"Die nag is meer gewek en ryker aan kleur as die dag" – Vincent van Gogh, brief aan sy broer Theo
Ek het nog net afdrukke van dié skildery gesien. Skrywers sê veel daaroor. Na "Sterrenag" is dié werk van sy gewildste. Ek deel gedagtes.
Dié beeld, meer as die res van sy werk, lê bloot 'n polariteit in Van Gogh se lewe — daar is die warmte, die verwelkoming, van die kafee wat gloei. Twee mense beweeg daarna en dit is seker waar Van Gogh sy alleenheid en depressie verdryf het. Hy het meer as een van dié plekke geskilder.
Buite die kafee is die straat se geboue dreigend donker, meer as 'n simbool vir Van Gogh se eie donkerte. Tog, sien ons die aanvang van die "Sterrenag", die goudring sterre bo die donkerte.
Om te dink dat ek, as 'n mindere skeppende, veel meer herkenning geniet as wat hy, die vader van die moderne skilderkuns, in sy leeftyd geniet het … Ek ontdek onlangs dat Vincent se tweede naam was Willem.
Webwerf: Vincent van Gogh : Paintings, Drawings, Quotes and Biography
Verwys Don McLean "Starry Starry Night" op You-Tube.
"Hulle't nie geluister …"
'N LES UIT DIE GESKIEDENIS
Côte d'Azur, Frankryk April 27, 2018 Comments: 2
Ek het nog altyd lesse uit die geskiedenis geleer en ek deel iets wat ek in Michael Nelson se The French Riviera A History gelees het: Jy moet altyd teruggee wat jy geleen het. Ek haal uit die teks aan.
"Die Franse Revolusie sou nooit in Nice volstrek gewees het nie sonder 'n valbyl. Dié het in 20ste November, 1793, aangekom om die behoeftes van die Alpes-Maritimes te voorsien. Die probleem was dat daar was niemand om teregstestel nie. Dus het Nice aan die begin van Desembermaand die valbyl aan Grasse geleen. Dié stad was toe nog in die Var. Hulle het dertig burgers tereggestel.
"Dit sluit in ses priesters, tien werkers, vier amptenare, vyf 'bourgeois', 'n prokureur, 'n besigheidsman, 'n oujongnooi en 'n non. Grasse het die valbyl toe die 20ste Januarie aan Nice terugbesorg, toe hulle hulle eie valbyl bekom. Die Nice werksmense het eers geweier om die masjien op te rig, maar dit is uiteindelik op Place d'Egalité, nou Place du Palais de Justice, opgerig. Dit is nooit gebruik nie."
Dus, was daar geen rede om die naam van Place d'Egalité te vervang met Place du Decapité. Wat vir my oorbly van dié storie is : Gee altyd dit wat jy leen, terug. Maak net seker dat dit weer skoon is, vee daai oppervlak af.