Opsomming van die boom van die wetenskap, deur Pío de Baroja | Huidige literatuur
John Ortiz | | skrywers, goedere, Letterkunde, Novela
Sintetiseer 'n roman soos Die wetenskapboom de Pío Baroja is nie juis 'n maklike taak nie. Boonop word die hoofartikel (11 Junie 2019) van die webwerf espaciolibros.com beskryf as 'literêre heiligmaking' om die volledige opsomming daarvan te maak. In ooreenstemming hiermee bevestig José Carlos Saranda: ''n samevatting kan nooit die rustige lees van die werk vervang nie en minder as Die wetenskapboom".
Op sy webwerf (2015) bevestig Saranda die geldigheid van die skrywers se postulate - ondanks die tyd wat verloop het - in die konteks van die hedendaagse samelewing. Die boek onthul outobiografiese dele van Pío Baroja, een van die embleme van die Generasie van '98. Sy lirieke weerspieël die moeilike omstandighede wat aan die begin van die XNUMXste eeu in Spanje ervaar is.
1 Biografiese sintese van die skrywer, Pío Baroja
2 Opvallende kenmerke van die Generasie van '98 (noventayochismo)
3.2 Beklemtoonde vrese
3.3 Empatie, nadenke en skynheiligheid
3.4 Die vrouens van die tyd
3.5 Die platteland
3.6 Keer terug na Madrid
3.7 Tydelike geluk
3.8 Die onvermydelike einde
Biografiese sintese van die skrywer, Pío Baroja
Pío Baroja y Nessi is op 28 Desember 1872 in San Sebastián (Spanje) gebore. Sy vader was Serafín Baroja, 'n mynbouingenieur; sy moeder, Andrea Nessi (van Italiaanse afkoms uit die streek Lombardy). Pío was die derde van drie broers: Darío (1869 - 1894), Ricardo (1870 - 1953); en 'n suster, Carmen (1884 - 1949). Alhoewel hy 'n doktor in die geneeskunde aan die Sentrale Universiteit behaal het, het hy die praktyk ten koste van die skryfwerk laat vaar.
Baie van hierdie ervarings as dokter (en sommige van die koshuise waar hy gewoon het), het Baroja egter in beskryf Die wetenskapboom. As gevolg van sy konserwatisme word hy beskou as een van die baniere van die sogenaamde Generation of 98. Gedurende sy hele lewe lewer hy nege narratiewe trilogieë, twee tetralogieë, sewe toneelstukke, plus ontelbare joernalistieke werke en opstelle. Hy is op 30 Oktober 1956 in Madrid oorlede.
Opvallende kenmerke van die Generasie van '98 (noventayochismo)
As tekenende verteenwoordiger van die Generasie van '98, Pio Baroja weerspieël in sy werke byna al die tipiese eienskappe van hierdie artistieke beweging. Waarskynlik, Die wetenskapboom Dit is die noventayochismo-roman met meer kenmerke wat verband hou met die beskrywings en sosiale eise van destyds.
Onder hulle, 'n pessimistiese persepsie van die lewe, die beskrywing van wanfunksionele gesinne of die verergerde vrouehaat van sommige karakters. Net so val die werke van die Generasie van 98 saam in:
Eksistensiële probleme te ondersoek.
Die verdieping van alledaagse sorge.
Nostalgie na 'n geïdealiseerde verlede.
Die dilemma van 'n onsekere toekoms.
Die benadering tot universele kwessies soos menswaardigheid en die regte van mense.
Synopsis van Die wetenskapboom
Dit is in 1911 gepubliseer as deel van die trilogie Die ras. Die roman is opgebou in twee groot afdelings (I-III en V-VII), wat tussen 1887 en 1898 in verskillende Spaanse enklawes plaasvind. Hierdie dele word geskei deur 'n tussenspel in die vorm van 'n lang filosofiese gesprek tussen die protagonis, Andrés Hurtado, en dr Iturrioz (sy oom).
Hierdie gesprek gee aanleiding tot die titel van die boek as gevolg van die verduideliking oor die skepping van die twee belangrikste bome in Eden. Hulle is die boom van die lewe en die boom van kennis, die laaste wat Adam verbied word deur goddelike opdrag. Onder hierdie argument, Baroja ontwikkel temas wat nou gekoppel is aan gevoelens van angs, hartseer, verveling, filosofie en die krisis in die laat negentiende eeu.
Die roman begin met talle werklike verwysings na Baroja se lewe. Daarom is Andrés Hurtado se mediese loopbaan byna 'n outobiografiese verhaal.. Vanaf die tweede bedryf van die eerste deel (die studente) beskryf die skrywer 'n redelik onmenslike röntgenfoto van die Madrid-gemeenskap. Die prentjie van die familie van die protagonis verduidelik ook die oorsprong van sy gedemoraliseerde en onveilige psige.
Namate die vertelling vorder, word die isolasie van 'n gedisoriënteerde protagonis te midde van 'n ligsinnige en oppervlakkige samelewing beklemtoon. Deur Hurtado spreek Baroja sy minagting uit vir die heersende materialisme in die Spaanse hoofstad gedurende daardie tye. Die skrywer gee ook besonderhede oor die onnodige druk wat die jong student onder die verwagtinge van ander (veral dié van sy vader) ly.
Andrés se neurotiese idees word meer gereeld. Vrees - geregverdig of nie - is aan die orde van die dag, en blykbaar vererger die praktiese klasse medisyne sy psigose. Met elke nuwe onderwerp bevestig Hurtado sy groter voorliefde vir filosofiese tekste eerder as die tipiese boeke van sy mediese loopbaan. Daarom beskou hy sy loopbaan as 'n gedwonge pad wat so gou as moontlik moet eindig.
Behalwe vir wiskunde (toegepas op vakke soos byvoorbeeld biologie), vind die protagonis min motivering om te studeer. Dit lyk asof net oom Iturrioz 'n bietjie lig skyn op die lustelose bestaan ​​van die protagonis. Desondanks smee Hurtado 'n sterk vriendskap met Montaner, 'n studievennoot wat eens met vyandigheid benadeel is.
Empatie, nadenke en skynheiligheid
Die fisieke en / of emosionele kwale van verskillende mense in Hurtado se omgewing veroorsaak by hom 'n onophoudelike rusteloosheid. Onder hulle is Luisito, 'n pasiënt vir wie hy 'n 'amper patologiese' liefde voel, en Lamela 'die agtergeblewenes'. Die omstandighede van albei karakters laat twyfel ontstaan ​​oor die werklike nut van medisyne. Net die kontak met Margarita ('n kollega) het 'n bietjie hoop in die lewe van Andrés gebring.
Daarbenewens was die deur van die protagonis deur die San Juan de Dios-hospitaal nie juis bemoedigend nie, inteendeel ... Ten spyte van alles word Hurtado goedgekeur om as intern by sy maat Julio Aracil te werk. Maar die ervaring het gelei tot voortdurende botsings met die owerhede van die hospitaal weens hul onsedelikheid en valsheid.
Die vrouens van die tyd
Baroja begin die tweede deel deur die transformasie van Julio se agting vir Andrés te vertel in 'n korrosiewe afguns. Danksy Aracil vind die ontmoeting tussen Hurtado en Lulú egter plaas. Dit is 'n onkonvensionele meisie, wie se eiesinnige en opsetlike gewone houding Andrés 'n bietjie intrigeer.
In die tussentyd, die skrywer gebruik hierdie teksgedeeltes om sy haat vir die mans wat vroue as voorwerpe behandel, aan te toon op hul gemak. Op dieselfde manier verduidelik Baroja in die verhaal van die "Geskiedenis van die venansie" al die ongelykhede en sosiale ongeregtighede van die tyd. Wat aanvaar word met bedanking - eerder konformisme - deur die inwoners van Madrid, veral deur bejaardes.
Namate Andrés deur sy kollegas meer verkeerd verstaan ​​word (nie belangstel in filosofiese kwessies nie), word hy nader aan sy oom Iturrioz. Saam met hom het hy lang eksistensiële en filosofiese gesprekke. Te midde van die dialoë benut Baroja die geleentheid om die gedagtes van - sy bewonderde - Kant en Schopenhauer te onderskei.
Na die gradeplegtigheid verhuis die protagonis na die Guadalajara-platteland om as landelike dokter te werk. Daar sak hy huiwerig oor sy beroep en voer voortdurend gesprekke met 'n ander dokter en met pasiënte. Die hoofrede vir rusies is byna altyd die outydse (en in baie gevalle gevaarlike) gebruike van die boere.
Keer terug na Madrid
Na die dood van sy broer (nog 'n outobiografiese gebeurtenis van die skrywer) besluit Andrés om na Madrid terug te keer. Maar in die hoofstad is dit vir hom moeilik om werk te kry. Gevolglik probeer hy tevergeefs die doel van sy beroep vind deur na prostitute en baie arm mense om te sien, wat sy geloof in mense verder ondermyn. Sy enigste vertroostingsruimte is sy gesprekke in die winkel met Lulu.
Danksy die bemiddeling van sy oom begin Andrés as vertaler en beoordelaar vir mediese navorsing werk. Alhoewel hierdie beroep hom nie soveel bevredig as wat 'n meer intellektuele beroep sou doen nie, slaag hy daarin om dit baie te geniet. So begin 'n tydperk van rustigheid wat iets meer as 'n jaar duur. Verder raak Hurtado uiteindelik verlief op Lulu (sy was van die eerste dag af aangetrokke tot hom).
Frase van Pío de Baroja.
Nadat hy die saak met sy oom bespreek het, besluit Hurtado om sy geliefde se hand te vra. Alhoewel twyfel nooit die protagonis verlaat nie, want hy is huiwerig om kinders te hê. In elk geval, Lulú oortuig hom en raak swanger. Die idee van 'n nageslag dompel Andrés weer in 'n donker depressie.
Die onvermydelike einde
Die prentjie word al donkerder wanneer die baba sterf kort voor sy geboorte en na 'n paar dae sterf Lulu. Gevolglik word die resolusie wat uit die eerste reëls van Baroja se roman gestel is, vervul: die selfmoord van Andrés Hurtado ... Op dieselfde dag as die begrafnis van Lulú verteer deur baie pille te drink wat soveel lyding beëindig het.