Gevangenes van die oorlog in die honderdjarige oorlog: die goue era van private lospryse - Artikels - 2022
Gevangenes van die oorlog in die honderdjarige oorlog: die goue era van private lospryse
Deur Rémy Ambühl
PhD-verhandeling, Universiteit van St Andrews, 2009
Samevatting: As die vraagstuk van krygsgevangenes die afgelope paar jaar tot talle studies aanleiding gegee het, is hierdie onderwerp nog lank nie uitgeput nie. Gebaseer op 'n groot aantal argivale bronne, stook hierdie studie die debat oor lospryse en gevangenes met nuwe materiaal. Die oorspronklikheid daarvan lê in die breë chronologiese raamwerk, dws die duur van die Honderdjarige Oorlog, sowel as die perspektief daarvan - dié van laer rangorde sowel as hoër gevangenes aan beide kante van die Kanaal. Wat beteken dit vir daardie mans om in die eens geskepte 'goue era van private lospryse' te leef?
My ondersoeke hang af van drie verskillende temas: die status van krygsgevangenes, die losprys en die netwerke van hulp. Ek voer aan dat die wydverspreide gebruik van losprys in die laat Middeleeue toenemend stelselmatig word. Belangriker nog, ek wys hoe hierdie evolusie 'van onder' kom; van die individuele meesters en gevangenes wat die veelvuldige struikelblokke in die gesig gestaar het deur die gebrek aan amptelike struktuur. Die losprys van gevangenes het in die loop van die oorlog die bewaring van private individue gebly en geen soewerein kon dit bekostig dat dit anders sou word nie. Dit is spesifiek die nie-intervensie van die kroon en die groot vryheid van optrede van individue wat die losprysstelsel gevorm het.
Die kwessie van krygsgevangenes in die Honderdjarige Oorlog strek veel verder as 'n streng militêre raamwerk. Die mees voor die hand liggende rede hiervoor is waarskynlik dat, behalwe die kort poging van Karel V, daar geen permanente leër was tot aan die einde van die konflik toe Karel VII die organisasie van die Franse leërs hervorm het nie.1 Die hele samelewing was dus betrokke by die oorlogspoging vir die grootste deel van die eeu lange konflik. Anders as vroeër, het nie-edeles in hierdie tydperk in groot getalle by die leërs ingeskryf. Hierdie uitgebreide militarisering van die samelewing het geen gevolge gehad vir die kwessie van krygsgevangenes nie. Die lyn wat die vegter van die nie-vegter skei, of die krygsgevangene van die misdadiger, is soms vervaag, veral op die onderste vlakke van die hiërargie.
In teorie het tydgenote egter die besonderheid van die status van krygsgevangene erken; dit het die lewe van die gevangene beskerm en die betaling van 'n losprys was die verwagte manier om vryheid te herwin. Die privaatheid van hierdie onderneming is nog 'n hoofrede waarom krygsgevangenes nie 'n militêre saak is nie. Aangesien daar destyds geen amptelike struktuur was wat handel oor lospryse nie, was dit aan die gevangene om sy weg uit die gevangenis te vind, en dit vereis meestal die hulp van al sy kontakte - in die eerste plek sy vriende en familielede.
Kyk die video: De geboorte van het Koninkrijk der Nederlanden 200 jaar geleden (Mei 2022).
Copyright 2022 \ Gevangenes van die oorlog in die honderdjarige oorlog: die goue era van private lospryse...