Om 'n voorkant op te stel: Die "Ek" Ek laat ander sien
Die mees vreesaanjaende ding is om jouself heeltemal te aanvaar. - C. G. Jung
Man, ek is reg om 'n voorkant aan te trek. Ek raai die meeste van julle aan, as jy regtig eerlik na jouself kyk, kan dit waarskynlik verband hou.
Nou, wanneer ek sê "om voor te sit," praat ek oor die me Ek laat ander sien teenoor die me Dit is onder daardie buite, die man het amper niemand weet nie. Of ons daarvan bewus is of nie, ons het almal dit me. Die me dat ons ander wys, die een wat voorgee om hul kak saam te hê, beide ekstern sowel as intern.
Die Me Ek Hou Versteek
In my geval is dit die man wat artikels oor spiritualiteit skryf en kirtan speel. Hy is vreedsaam, medelydend en begrip. En terwyl seker, daar is beslis die waarheid aan hom, sommige van hom is ook so goed.
Wat me, die een wat ek weggesteek hou, wel, hy is bang vir die dood om jou te laat sien wie hy werklik is. Hy wil nie hê jy moet weet hy is bang vir mislukking nie. Hy is wonderlik om die feit te verberg dat hy heeltemal onseker is oor sy musikale vaardighede, en dat hy dikwels sukkel om te voel dat hy regtig iets van die moeite werd is om te sê. O, en 'n persoonlike gunsteling, word hy dikwels toegedraai om vet en grof te voel nadat hy 'n dag of twee soos 'n kak eet.
Die ander kant van my
Nou wil ek nie die verkeerde prentjie hier verf nie - hy is nie altyd vol gevoelens en gedagtes nie, of voel onseker. Hy beleef beslis vreugde en vrede en kan gelukkig wees met dinge wat hy geskryf of gelukkig is met die manier waarop 'n kirtan-optredes aangaan en soms ... soms hou hy van die fisiese beeld wat in die spieël na hom terugkyk.
'N Deel van hom weet hy help ander, en hy voel dankbaar wanneer hy e-posse ontvang van diegene wat sy goed gelees het en daardeur geraak het. Algehele is hy egter verskriklik bang om te laat jy kyk wie hy regtig is. Dit is egter deur die erkenning van hierdie vrees dat die geleentheid ontstaan ​​vir dinge wat begin verander.
Ek het gekom om te verstaan ​​en ervaar dat mens as mens ons ingeboude oorlewingsvaardighede het, en die begeerte om aanvaar te word is beslis een van hulle. Ek voel egter ook dat dit sosiaal aanvaarbaar is en ander se standaarde pas om aangeneem en aanvaar te word, dat ek beter moet weet.
Versteek om veilig te voel?
Hoekom is ek so bang om jou die regte ek te laat sien? Nadat ek 'n rukkie met daardie vraag gesit het, het ek gesukkel om 'n paar insiggewende, epiphany-eske verwesenliking te kry, en daarin het ek die antwoord gevind. Dis nie dat ek soveel omgee dat ek sosiaal inpas en my kleintone op sigself vir myself hou nie. Maar eerder het ek besef dat die samelewing sedert my kinderjare my gekonfronteer het om bang te wees om myself onvoorwaardelik te omhels en mense toe te laat om my te sien vir wie ek is.
En ek weet ek is nie alleen nie; dit is wat baie van ons so ver terug geweet het as wat ons kan onthou. Ons word vertel om ons emosies weg te steek, sterk te wees, en moenie die boot rots nie, en ons luister, want dit is gewoonlik van ons ouers, onderwysers en vriende. Natuurlik glo hulle dat hulle ons beste belange in die hart het, en in alle regverdigheid leer hulle ons net dieselfde dinge wat hulle hulself geleer het om groot te word. Dit is 'n diep gewortelde ding, hierdie begeerte om deur ander aanvaar te word, en die vrees om verwerp te word - sosiaal, fisies, geestelik en andersins.
Dan is daar die vrees om onsself te konfronteer vir wie ons werklik is: die goeie, die slegte, en die werklik, baie lelike ... Maar totdat ons bereid is om 'n goeie kyk na beide self te neem, glo ons dat ons moet wees - die persoon wat ons aan die wêreld voorlê en die persoon wat ons ten alle koste wegsteek, wie se vrees gewortel is - wel, ons bly vas presies waar ons is.
Wees Real, Nie Perfek nie
U is gebore om werklik te wees, om nie perfek te wees nie.
Hoe die mensdom sy verband verloor met die wortel van ons ware wese, wat is lief, mag nooit bekend wees nie. Dit is egter ons inherente reg om daardie liefde terug te neem. En ek praat nie oor die sagte liefde en ligte soort liefde nie, maar eerder die liefde wat waarlik nie gepraat of verklaar kan word nie (ja, ja, ek weet ek probeer nou daaroor skryf, maar jy kry wat ek probeer om te sê).
Terwyl ek hierdie oggend in meditasie gesit het voor ek dit geskryf het, het ek my aandag na my hartsentrum gebring en God / Heelal / Gees geestelik bedank vir die ware en vir Sy / haar Genade in my lewe. Ek bedoel, ek het regtig daarby gesit en erken dit ...
'N snaakse ding het gebeur net nadat ek daardie erkenning gemaak het - my hele lyf het gevoel asof dit lewend was op 'n manier wat amper te veel was om te hanteer. Ek het gevoel my selle dans en my hart so vol liefde dit was asof dit gaan ontplof. Skielik het trane van my oë afgestroom, trane van a diepgaande dankbaarheid.
Die Liefde Dit is ons ware natuur
Ek deel dit om dit te sê: Daar is 'n aantal metodes wat genesing en self-aanvaarding fasiliteer. Onderwysers soos Pema Chödrön, Gangaji, Thich Nhat Hanh, en talle ander het wonderlike boeke geskryf om net so te doen. Wanneer ons die lief Dit is ons ware natuur om ons te begelei, of dit nou deur boeke deur die skrywers gelees word, mediteer of watter ander praktyke ons implementeer, ons kan nie misluk.
Ondergrondse musiek ikoon Henry Rollins het eenkeer gesê, "Scar weefsel is sterker as gereelde weefsel. Besef die krag, beweeg aan. "Ek is heeltemal seker dat ons almal ons regverdige deel van littekenweefsel het. Met wat gesê word, watter beter plek om te begin as daar, en watter beter tyd om te begin as, soos, reg nou?