Het Augustinus in Monsters geglo? - Podcasts - 2022
Het Augustinus in Monsters geglo?
Deur Shari Boodts
Saint Augustine (354-430) is een van die invloedrykste denkers van die Westerse Wêreld. Sy antwoorde op die diepgaande vrae van die lewe het die Westerse beskawing in 'n ongeëwenaarde mate gevorm. Hoe het die Middeleeue hierdie groot Vader van die Kerk leer ken? Hoe het sy groot oeuvre die byna sestien eeue sedert sy dood oorleef? Dit is die twaalfde in 'n reeks wat oor die skouer van Middeleeuse lesers kyk om te ontdek hoe hulle Augustinus se nalatenskap gevorm het, en 'n beeld van die man geskep het wat tot in ons tyd verduur het.
Van koplose mans en eenoogreuse
In die latere middeleeue het 'n preek uit Augustus gevorm wat die hedendaagse reputasie van sy outeur as 'n rasionele, intelligente, weldeurdagte man skade berokken. Aan die einde van die preek lees ons die volgende:
'Ek was al biskop van Seekoei, toe ek saam met enkele dienaars van Christus Ethiopië daarheen gegaan het om die Evangelie te verkondig. In hierdie land het ons baie mans en vroue sonder koppe gesien, met twee groot oë in hul borste; en in lande wat nog meer suid is, het ons mense gesien wat net een oog in hul voorkoppe gehad het. "
Die uitsonderlike wesens wat Augustine hier beskryf, was nie onbekend vir die Middeleeuse gehoor nie. Die eerstes het as 'Blemmyae' bekend gestaan. Al in Plini's beskryf Natuurlike geskiedenis, verskyn hulle gereeld in die romanses met Alexander die Grote, wat hulle teëgekom het tydens sy verowerings in die Ooste. As u probleme het om u voor te stel hoe 'n koplose wese met sy oë op die hoogte van sy bors lyk, is Middeleeuse verligters net te bly om te verplig. Die Blemmyae is prominent onder enkele van die mees asemrowende manuskripillustrasies uit die Middeleeue. Die tweede van die wonderbaarlike volke wat Augustinus gesien het, klink ongetwyfeld minder vreemd vir die moderne oor. Die Cyclops is per slot van rekening 'n bekende antagonis in Homer's Odyssey. In Middeleeuse illustrasies het die eenogige reus gewoonlik nie spesiale behandeling ontvang nie, maar is dit saam met soortgelyke monsteragtige volke sonder ledemate (Sciapods) of toegerus met dierlike eienskappe (Cynocephali).
Kantaantekening - Vir die belangstellendes was die Sciapods mense met net een reuse-voet, wat hulle as 'n geïmproviseerde parasol teen die brandende son gebruik terwyl hulle op hul rug gelê het. Hulle was baie vinnige hardlopers, ondanks die feit dat hul knie nie kon buig nie. Die Cynocephali het menslike liggame bo-op gehad met die kop van 'n hond, wat twee woorde gespreek en die derde geblaf het en 'n voorliefde vir rou vleis gehad het.
Ondanks die oorvloedige teenwoordigheid van hierdie monsteragtige rasse in die laat-antieke en Middeleeuse folklore, die natuurgeskiedenis en die ensiklopediese tradisie, is dit vir ons moeilik om te glo dat Augustinus sou getuig daarvan dat hy dit met sy eie oë gesien het.
Natuurlik het hy nie.
Die preek wat hierdie verregaande aanspraak maak, is vals. Dit is een van honderde, indien nie duisende preke wat in die Middeleeue versprei het deur Augustine se roemryke naam te gebruik as 'n manier om 'n wye leserspubliek te waarborg en 'n bod te maak vir literêre onsterflikheid. Vir hierdie spesifieke preek het dit skouspelagtig gewerk.
Die Preek ad fratres in eremo
In my vorige kolom, het ons die Orde van die Hermits van Sint Augustinus teëgekom toe hulle saam met die Canons Regular van Sint Augustinus gesamentlike toesig oor die beendere van Augustinus in Pavia verkry het. Die daaropvolgende gekibbel wat uitgebreek het oor wie aanspraak kan maak op die verering van die oorblyfsels - en die gepaardgaande inkomste - was nie een van die beste oomblikke van die Orde nie. Die episode was simptomaties vir die voortslepende stryd tussen die Kanonieke en die Hermiete oor wie die 'ware', 'oorspronklike' Augustusmense was.
Een van die sterkste wapens wat die Hermits gebruik het om hul oorheersing te bevestig, was 'n versameling preke, die Preek ad fratres in eremo of 'preke vir die broers in die woestyn'. In hierdie versameling ontmoet ons 'n Augustinus wat die kloosterlewe geweldig bevorder en advies en riglyne gee oor hoe om dit te leef. Dit is van groot belang dat ons ook onder hierdie preke 'n historiese bewys vind van die feit dat Augustinus self die Orde van die Hermits van Sint Augustinus gestig het. 'N Oorwinnende argument ten gunste van die Hermits, was dit nie vir een klein detail nie: byna al die Preek ad fratres in eremo is vals. Ons het die eerste keer 'n groep van 23 preke in 1343 teëgekom, toe 'n kluisenaar van Augustinus, Jordan van Quedlinburg, dit aan die biblioteek van die hoofkantoor van die Hermits in Parys geskenk het. Dit is een van 'n aantal leidrade wat daarop dui dat die Hermits self 'n beduidende aantal van die preke saamgestel het.
Die suksesvolste vervalsing van Augustine se stem in die Middeleeue
Die Preek ad fratres in eremo het in die latere Middeleeue geweldig gewild geword. Vandag weet ons van ten minste 424 bestaande manuskripte wat die Latynse versameling bevat, en die getal is waarskynlik baie hoër (veral as ons vertalings in die volksmond in ag neem). As sodanig is hierdie preekbundel waarskynlik die suksesvolste vervalsing van Augustinus se stem in die Middeleeue. Dit maak immers nie regtig saak of Augustine dit geskryf het of nie, wat belangrik is, is dat mense geglo het dat hy dit gedoen het. In werklikheid het dit 'n wyer sirkulasie geken as die outentieke kloosterreël wat Augustinus vir ons nagelaat het, so hier is 'n voorbeeld van 'n valse magtigheid in 'n sekere tyd en plek as wat die oorspronklike boodskap wat Augustinus versprei het oor die manier waarop lede van sy orde moet wees. leef. Teen 1495, toe hulle gedruk is as deel van Augustinus Opera omnia deur Johannes Amerbach, het die versameling van iets twintig artikels tot 76 preke opgeswel, waaronder die preek waarin Augustine beweer dat hy hooflose mans en vroue gesien het.
Die Preek ad fratres in eremo het nie onbetwis gebly nie. Van die begin af was hulle egtheid 'n kwessie van twis. Tog, honderde jare later, is Augustine se bewering dat hy die Blemmyae met sy eie oë gesien het, op baie vreemde plekke op sigwaarde geneem. Dit verskyn in die 1770-uitgawe van 'n Londense 'Maandelikse oorsig of Literêre Tydskrif', In 'n artikel wat 'n boek van' Philosophical Enquiries regarding the Americas 'beoordeel. Hier sê die skrywer dat die gewoonte om die koppe van babas af te weeg om die nek te verkort, wat by sommige inheemse volke van die Amerikas gevind word, kan verklaar wat Augustinus gesien het. In 1842 word die gedeelte aangehaal in 'n mediese tome oor geboortedefekte deur die nie-so-gepaste naam Dr. Dr. Vrolik (Nederlands vir 'Gelukkig'). Dit is dus veilig om te sê dat hierdie vervalste Middeleeuse preek baie lank bereik het.
So ... het hy, of nie?
Gekonfronteer met hierdie twyfelagtige wetenskaplike insigte, bly die laaste vraag: Het Augustinus in Monsters geglo? Die ontstelde leser kan gerus wees. In sy Stad van God (16.8) vertoon die ware Augustinus 'n duidelike, aardse siening oor die saak van die monsteragtige:
'Ons glo nie alles wat ons van hierdie onheilspellendhede hoor nie. Maar wie ook al as 'n man gebore is, dit wil sê 'n rasionele, sterflike dier, ongeag watter ongewone voorkoms hy vertoon in kleur, beweging, geluid of hoe eienaardig hy is in die een of ander mag, deel of kwaliteit van sy aard, geen Christen nie kan twyfel dat hy uit daardie eerste mens, Adam, ontspring. Ons kan die gemeenskaplike menslike natuur onderskei van dit wat eienaardig en daarom wonderlik is. "
Namate ons aan die einde van die Middeleeue kom, is ons ook besig om die einde van hierdie reeks te nader. Nog drie poste om te begin, en volgende maand, Augustinus se invloed op die vroeë humaniste.
Eric L. Saak, Die skepping van Augustinus. Interpretasie van Augustinus en Augustinisme in die latere middeleeue, Oxford: Oxford University Press, 2012;
Eric L. Saak, 'On the Origins of the OESA: Some Notes on the Preek ad fratres suos in eremo', Augustiniana 57 (2007), 89-149
Stephen T. Asma, Oor monsters: 'n onnatuurlike geskiedenis van ons ergste vrees, Oxford, Oxford University Press, 2009.
Shari Boodts is senior navorser aan die Radboud Universiteit Nijmegen, Nederland, waar sy 'n Europese navorsingsprojek oor patristiese preke in die Middeleeue lei. U kan by haar meer oor Shari leerwebwerf ofAcademia.edu-bladsy.
Topbeeld:Livre de merveilles, manuskrip van Parys, Bibliothèque nationale, fr. 2810, fol. 29v
Kyk die video: Catholic Heroes Of The Faith: The Story of Saint Augustine 2013. Full Movie. Russell Boulter (Junie 2022).