Dat een van die belangrikste verhale, nl. dié waarin Gilgamesj en Enkidu die monster Huwawa dood, nie in Vos se siklus opgeneem word nie, asook sy onderbeklemtoning van Gilgamesj se handelingspatroon, illustreer die digter se klemlegging op mitiese verhaalinhoude met ŉ argetipiese karakter en sy doelbewuste vermyding van sogenaamde heldedade en oppervlakkige menslike konflik. Nietemin, jy mag dalk hierdie artikel interessant vind (hopelik is jy nog nie 35 nie!)Ek wonder altyd hoe hulle by al hierdie statistieke uitkom…: Baie stories ook. ‘n Mens het party van die stories en staaltjies van skrywers op skool gehoor en dit is interessant om dit in lewende lywe te sien. Gelukkig is daar ook dié wesens wat dit regkry om die beperkinge van tyd en swaartekrag (en lot?) te oorstyg – as ’t ware die verganklikheid ’n bietjie te fnuik. Dit lyk dus asof versoening en die smee van nuwe verhoudings redelik algemeen as ’n liminale handeling beskou word. ’n Mens sou dus kon verwag dat die tipe kuns wat in die ondergrondse sone gegenereer word, ten minste onder andere op versoening gerig kan wees.