Baby Romper - Black | Patriotic Tees	Main Menu
Home : Design Your Own : Baby Romper - Black Baby Romper - Black for $22.99. Baby Romper - Black. 5.5 oz. 100% cotton (Heather is 90/10). Ribbed crew neck. Hem sleeves and bottom. Reinforced three snap closure. Infant: 6, 12, 18, 24 months. Versindaba » wanpraktyk
Posts Tagged ‘wanpraktyk’
Amanda Lourens. Toe die digseltjie oeps
Ek en my jongste het onlangs ’n interessante gesprek gehad, na aanleiding van ’n graad 4-gediggie. (Niks watwonders nie, eintlik maar rymelary, maar ten minste darem ’n soort kreatiewe poging om die leereenheid oor onder meer “die misterie van die buitenste ruimte” in te lei. Ek plaas dit vir die aardigheid aan die einde van die artikel.)
Die digseltjie het naamlik ’n deurlopende paarrymskema, wat in die slotreël verbreek word. Juis hierdie verbreking van die patroon het my amper-tienjarige laat vra hóé dit dan nou ’n gedig kan wees, want die rym word dan nie tot aan die einde toe volgehou nie. Daarop het ek natuurlik my kans gebruik om haar summier letterkundig te bearbei. Moederlik-beterweterig het ek geantwoord dat hierdie eenreëlige oeps sommer ’n vulletjie is – daar is gedigte wat glád nie rym nie. ’n Gedig hoef g’n niks altyd rym te hê om ’n gedig te wees nie. Voorspelbaar genoeg het my skeptiese dogter daarop gevra wát op aarde ’n gedig dan is, as dit dan nie uit rymende versreëls (my herskrywing van haar vraag) bestaan nie. Die onderwyseres in my kom toe te voorskyn met die kuns-metafoor: ’n gedig is soos ’n skildery (in hierdie konteks seker eerder ’n tekening of sand art-skepping), of soos ’n stukkie pottebakkerswerk wat uit woorde bestaan. Alles hoort bymekaar en bou ’n prentjie in woorde op, vertel ’n storie of dra ’n gevoel oor. Maar sekerlik bevind ek my hiermee midde-in ’n gevaarlike teoretiese mynveld, en ek borduur voort: In ’n gedig kan ons dinge met woorde doen soos ons sê maar met verf en verftegnieke ’n appel of ’n blom of ’n perd beter (of anders) as die ware Jakob kan laat lyk. Op hierdie punt het my spruit naastenby genoeg gehad van my lessie, maar my gedagtes bly huiwer by die hele gedagte van wat ’n gedig dan nou eintlik is. Ek kan nie onthou dat ek al ooit op skool of universiteit ’n “regte” definisie daarvan geleer is nie. Ek wend my dus tot die WAT, wat die volgende omskrywing aanbied: “Letterkundige skepping in versmaat, met of sonder rym, die werk van ‘n digter wat sy verbeeldingservaringe met behulp van taalsimbole wil oordra; die vernaamste elemente daarvan is klank, beweging, ritme, gevoel en suggestie; dit gee uitdrukking aan diepe gevoelens en diepe gedagtes en probeer dikwels om ‘n vertolking te gee van die geheim van die lewe in ‘n taal van hoë musikale gehalte; vers, digstuk.” Omdat ek snuf in die neus kry by die lees van “(l)etterkundige skepping in versmaat” (so gepraat van mynvelde) steek ek ook maar kers op by die Rooitaal. OED se definisie klink egter verdag soortgelyk, maar ten minste sonder die pretensie van die “letterkundige skepping” en die voorskrif van versmaat: “A piece of writing or an oral composition, often characterized by a metrical structure, in which the expression of feelings, ideas, etc., is typically given intensity or flavour by distinctive diction, rhythm, imagery, etc.; a composition in poetry or verse.” My nagaan van die oorsprong van die woord “poem” lewer wel die insiggewende brokkie op dat dit verband hou met die Grieks ποίημα – “a thing made or created”. Die Etimologiewoordeboek van Afrikaans gee “gedig” egter nie aan nie, en Van Dale se Nederlandse eweknie ook nie “gedicht” nie. “Poëzie” volstaan met die Griekse herkoms uit “maak”, maar “poësie” ontbreek in die Afrikaanse bron. Terwyl ek so in die woordeboeke krap, besef ek skielik dat daar nie soos in Afrikaans ’n enkele Engelse werkwoord vir “dig” is nie – dis “writing poetry”, “poem-making” (laasgenoemde weer OED se boekstawing). So miskien kan ek die dig/gedig-idee verder bepeins. Die uitkoms van my bepeinsinge is dat ek vir die eerste keer bewustelik wonder oor die verskillende betekenisse van “dig”, en opnuut WAT toe surf. Die resultate maak vir my deure en vensters oop, al is ek beskaam dat ek na al die jare van gemoeid wees met gedigte nou eers daaraan gedink het om die woord “dig” onder die loep te neem. Hierby my vondste (ek lig net die belangrike dele uit die WAT uit): Byvoeglike naamwoord: dig, digter, digste: · Waarvan die samestellende dele hulle baie naby mekaar bevind sodat daar min tussenruimtes is; nou aaneengesluit, moeilik deurdringbaar · Gekenmerk deur groot massa per eenheid van volume
· Vir lug, lig, vog of gas ondeurdringbaar, sonder enige deurlatende opening · (fotografie) Byna ondeursigtig, met ‘n sterk kontras wat lig en skaduwee betref · Gesluit, afgeslote, toe · (figuurlik) Wat nie iets sal verklap nie, wat stil [kan] bly, ‘n geheim [kan] hou; geheimsinnig
Van hout, met ‘n baie fyn draad of tekstuur: Digte houtsoort.
· Met geen of geringe tussenruimte, sodat noue aaneensluiting ontstaan
Werkwoord: dig · (weinig gebruiklik) Dig maak, toestop, aanhaal of -draai; afdig · Verse maak, in digvorm behandel, poësie skryf
· (verouderd) Uitdink, versin, verdig
Ek vermoed julle weet reeds in watter rigting my gedagtes gaan. Die moontlikhede is verbysterend: die woorde dig op mekaar plaas, sonder onnodige wollerigheid en slordighede tussendeur; die woorde nou aaneengesluit in betekenisverband, maar nietemin dig, nie altyd toeganklik of deursigtig vir die leser sonder durf nie; ’n woordwerk met ’n fyn tekstuur, tog stewig genoeg soos hout om steeds verder aan te skaaf; ’n uitgedinkte skryfsel en ook nie aldag die (of ’n) waarheid nie. En daarby ook maaksel, om die Grieke darem in die prentjie te hou. Dit is met al hierdie idees in die agterkop dat ek veral talm by die gedagte van opbou, van struktuur en/of tekstuur, van vakmanskap – alhoewel laasgenoemde sekerlik nie ’n sinoniem vir “opbou” is nie. Assosiasies spring van hier af maklik na ’n hele paar frases uit resensies wat vroeër vanjaar oor Wanpraktyk van Andries Samuel verskyn het. Oor hierdie argitek-digter se poëtika het Louise Viljoen geskryf dat hy “wegbeweeg van die toeganklike praatverse wat in die laaste aantal jare algemeen was onder debuutdigters en ­eer­der in sy gedigte die taal wil verdig tot ’n kriptiese soort segging” (my kursivering). Zandra Bezuidenhout het verwys na Samuel se vermoë om o.m. met klank en beeld om te gaan; dit is ook dan betekenisvol dat sy hom ’n “woordkunstenaar in eie reg” noem. Joan Hambidge het verwys na Samuel se “intellektuele beheer” en “knap taalontginning”, terwyl die digter se “geweegde woorde” ’n vermelding deur Marthinus Beukes verdien het.
Alhoewel ek die onlangse tendens van “praatpoësie” geensins nie geringskat nie – sekerlik het die houthuis van die digkuns vele wonings – is dit tóg goed om ’n vers te lees wat getuig van ’n bewuste weeg van elke element – hetsy woord, klank of beeld. Die resultaat hiervan is stellig ’n heg gekomponeerde vers waarna die leser telkens kan terugkeer en opnuut plesier vind in die oorwoë saamspel van woord, beeld en klank. Daarby verg dit ’n herlees en uitmekaar- en probeer aanmekaarryg van die sinsdele, sodat jy genot put uit die raaisel wat homself voor jou oë skryf. Ek bêre dus voorlopig hierdie stukkie bepeinsinge totdat my dogter hopelik eendag terugkeer na die vraag oor die digkuns. Dan sal ek haar vertel dat “dig” beteken om woorde op ’n manier ánders as die “gewone” te gebruik en om soms ál die betekenisse van ’n woord uit te dop, te ondersoek en opnuut in woordstringe in te ryg sodat die kleure en teksture daarvan ons daagliks kan uitdaag. Ek deel graag ’n op die oog af eenvoudige en pretensielose gedig deur Andries Samuel, maar waarvan juis die ekonomie van die woorde, tesame met die beeldvondste, semantiese kettings en sintaktiese spel getuig van ’n bewuste vakmanskap . Veral die tweede gedeelte, waar ’n emosie as’t ware plasties voorgestel word en die woord “ektoplasma” op veelduidige wyse ontgin word, bly jou lank na die lees van die gedig by:
net twintig rand ’n bos
bloei seepienk arms op –
veertig rand die lot
hulle definitiewe punte opwaarts vlam
my uit hierdie winter se kleingeld uit
ek draai my ken
na die venster
en ’n ektoplasma geluk
groei deur my borsbeen
wat ’n glimlag
instreel om my mond
Sover ek kan oordeel, is daar hier geen groot politieke boodskappe of epiese opset nie. Maar ek dink ek merk hom vir die dag as ek moet verduidelik waar gedigte vandaan kom. Intussen plak ek “winterstingels” langs my spruit se illustrasie van die titellose gediggie op die yskas. En hier dan die oeps:
Moet ek ry, of moet ek vlieg … alleen?
Dis baie donker, ek hou my bewende broek vas …
’n Sterretjie knipoog vir my
Sjoe, dis “cool” hierbo, dink ek bly!
Ek word wakker uit my droom …
Beukes, Marthinus. 2011. Swaarder as sak vol bedrieglikhede. http://www.rapport.co.za/Boeke/Nuus/Swaarder-as-sak-vol-bedrieglikhede-20110304. [2011, 26 Augustus].
Bezuidenhout, Z. 2011. Wanpraktyk: Andries Samuel. http://versindaba.co.za/2011/04/03/wanpraktyk/. [2011, 26 Augustus].
Hambidge, Joan. 2011. Samuel slaag die toets. http://www.volksblad.com/Boeke/Nuus/Samuel-slaag-die-toets-20110225. [2011, 26 Augustus].
Viljoen, L. 2011. Wanpraktyk deur Andries Samuel. http://blogs.dieburger.com/boekredaksie25/wanpraktyk-deur-andries-samuel. [2011, 26 Augustus].
Tags: wanpraktyk Posted in Amanda Lourens, Binneblik | 1 Kommentaar »
Add this post to Del.icio.us - Digg Digstring. “all god’s children took their toll” (Andries Samuel)
dit was eers geheel en al vormloos vir die bomskuilingdeel. die skoolkind deel was meer tradisioneel met strofes en effense rym – hierde deel het ek eers teen die einde van 2009 geskryf toe ek besig was om die manuskrip saam te stel. die ordeningsbeginsel het gekom toe ek besef die twee kon praat met mekaar op ‘n direkte wyse, maar ek was nog nie seker hoe nie. dit was eers na die keurdersverslae teruggekom het dat ek die idee probeer het. daar was ook idees wat gehandel het oor die gesplete bladsy, een kant ingedruk en een kant met ‘n lukrake gevoel van vatkry maar tog los ronddryf. toe moes ek begin dink aan watter tegnieke hierdie idees van ingedruk- en afgekaptheid sal bevorder, sonder om weer te dramatiseer. Het jy die vers gedurende sy vormingsproses aan iemand gewys en of mee bespreek? Is daar iemand (of instansie) wat jy as klankbord gebruik terwyl jy aan ‘n vers werk?
Tags: Digstring, wanpraktyk Posted in Digstring, Onderhoude | 1 Kommentaar »
Add this post to Del.icio.us - Digg Wanpraktyk
Dieselfde stryd om `n “greep” te kry word sigbaar in “my sokkies is swart”, hier met betrekking tot die greep op woorde, lettergrepe en betekenis. In die daaropvolgende vers, “strandtekens”, lyk dit of die spreker sy houvas op die werklikheid kwyt raak. Ná `n vreemde droom word die spreker wakker (“ek sweet wakker uit `n droom [...] ek dryf my bewussyn binne”) en beleef hy `n angservaring – eers by die see (“die see is aan die kom/ en die maan kan dit nie terughou nie”), en daarna op land (“ek ry terug die wêreld in [...] soos ek bruin waterspuite/ in waaiers oor die veld uitspat”. Die hele gedig skep die indruk van `n toestand van horries of `n durende nagmerrie. Woordverbindinge (“moddergrondpadlangs”), onbekende woorde (“desperasie”) en `n onverwagte beeld (‘nat pels soos `n handdoek”) is in pas met die toestand van verwarring. By wyse van kontras spreek die gedig “dwarsberg” van rustigheid en `n byna bo-aardse ervaring. Die “enkel hengelaar” by die bergpoel word omgeef deur “boë suisende helder lyn/ terugkerend silwer tussen gewrigte/ en rimpels watersterre/ van forel wat spring”. Dit is `n voorbeeld van hoe Samuel estetiese effekte bereik wat ver verwyderd is van geykte “mooiskrywery”.
Die laaste afdeling van die bundel bestaan hoofsaaklik uit liefdesverse waarin verwonding en ekstase vermeng is, met `n vooropstelling van die liggaamlike. Hoewel die gedigte ten dele tref, danksy `n innige toon of enkele raak besonderhede, maak dit vir hierdie leser die indruk van jeugwerk. Die segging is net te direk – wat `n meer toeganklike vers tot gevolg het, maar inboet aan veelvlakkigheid, soos wat vroeër in die bundel aangetref word. Die ryk, gekonsentreerde slotvers met sy meesleurende opbou (“op pad na `n nuwe bouterrein”) staan veel sterker. Ook hier sluit die titel en inhoud aan by die argitektuur, maar dit gaan om meer as die werklike bouterrein. Dit wil ook `n metafoor wees vir die proses van herstel, hier verbeeld as `n moeisame tog deur `n wildernis wat ingebreek moet word en die soeke na `n nuwe pad wat “sywaarts uit[breek]“. In die verrassende losstaande slotreël, “ek bot in die eerste breuke”, skuil `n paradoks. Deur `n besondere vonds van klank en beeld word `n nuwe fase in die vooruitsig gestel, en die bundel op `n hoë noot afgesluit.
Tags: wanpraktyk, Wanpraktyk Andries Samuel, Zandra Bezuidenhout resensies Posted in Resensies | 1 Kommentaar »
Add this post to Del.icio.us - Digg Onderhoud met Andries Samuel
(“Hulde 3″, p.65)
Tags: wanpraktyk Posted in Artikels, essays, e.a., Onderhoude | 4 Kommentare »
Argief	Select Month June 2013 May 2013 April 2013 March 2013 February 2013 January 2013 December 2012 November 2012 October 2012 September 2012 August 2012 July 2012 June 2012 May 2012 April 2012 March 2012 February 2012 January 2012 December 2011 November 2011 October 2011 September 2011 August 2011 July 2011 June 2011 May 2011 April 2011 March 2011 February 2011 January 2011 December 2010 November 2010 October 2010 September 2010 August 2010 July 2010 June 2010 May 2010 April 2010 March 2010 February 2010 January 2010 December 2009 November 2009 October 2009 September 2009 August 2009 July 2009 June 2009 May 2009 April 2009 March 2009 Onlangse bydraes op Versindaba	Carina van der Walt. Om ‘n vlag te plant