Sit die tier in jou tshwane
Ek is hier in die noorde min of meer iets tussen ‘n leeu in ‘n kuil vol Daniëls en ‘n porseleinkoppie in ‘n winkel vol blou bulle. Maar, dis ontstellend lekker hier. Die lug is lou, swaar en soet en ek kan sommer onthou hoekom ek hier iets soos dertig keer verlief geraak het. Wens ek kon iets van hierdie nat weelde terugvat Baai toe.
Dis asof selfs die junk mail my hier met meer respek behandel. “Your manhood will withstand any workload”, beweer hulle. So, dinge soos ploeg en skoffel is nou binne my bereik.
Die klasse verloop ook heel prettig. Soos altyd, nadat hulle hierdie fenomeen uit die suide vir sowat ‘n halfuur aangegaap het, besef hulle hy is onskadelik en het waarskynlik goeie bedoelings.
Was vanaand so ‘n bietjie uit om ou familiebande te gaan versool. Ek wil dit nou nie hardop sê nie, maar die arme GPS wat ek saam met my seun se selfoon gekry het, is regtig nie baie intelligent nie. Tog, hier is ek, veilig terug in my marmersale.
Pretoria se opblaaspoppe sal, lyk my, hierdie keer sonder my prettige geselskap moet klaarkom. Ek besef dis ‘n slag vir die hoofstad se sosiale struktuur, maar so leer ‘n mens teenslae hanteer. Ek sal waarskynlik in elk geval my kragte vir ploeg en skoffel moet spaar.
Lyk vir my my MOB loop bra doderig, tensy arme Zeppie bereid is om die onverdunde Jan Klaas te verduur vir ‘n uur. As dit sou werk, kan ons miskien so vyfuur by Brooklyn-sentrum ontmoet. Ek is seker daar is koffieplekkies daar. Laat maar weet, dan kan ons skakel.
So dom in Sodom
In die knus arms van weelde, seg ek julle.
So halftien eers hier aangekom, danksy ‘n nuwe, niksgewoon’ GPS wat ook nie die dorp ken nie, en wat ‘n plek is dit nie! Dis sulke groot, eggo-ende marmergange. My woonstel is amper so groot soos my huis en daar is agt kussings op die bed. Ek voel soos ‘n Biafraan in die Franse Riviera. Sal wragtag moet gaan bad voor ek in daai bed inklim.
Dit is seker wat jy kry as jy vir staatsdepartemente kursusse aanbied…
Ek onthou hierdie half as die grênd deel van Pretoria, maar ek het vergeet hoe grênd.
Nou het iemand genoem dat dit dalk ‘n goeie idee is om ‘n paar bloggers te ontmoet. Seg nou maar mens sou reël om Dinsdagmiddag na klastyd iewers by ‘n koffieplek bymekaar te kom, sou daar mense wees wat belangstel? Dit sou vir my ‘n helse voorreg wees.
Ek sal my lyne oophou so tussen die aanbied deur en kyk of daar ‘n byt of wat is tussen al die duisendes wat my blogs lees (mens mag mos maar droom!).
Jarrrre gelede. ‘n Mooi niggie trou op Tzaneen.
Neels en Fransien is eregaste – hulle het wondersoete stemme en sing op al wat familietroue is, al seker die afgelope twintig, dertig jaar.
By die ontvangs in die stadsaal is daar heelwat toesprake want niggie se pa is ‘n gesiene man in die omgewing. Hoe later, hoe kwater en die gekuier raak al geiler.
Mettertyd is dit Neels se beurt om ‘n heildronk in te stel.
Neels is baie sjampanje nie gewoond nie. Neels is ook nie gewoond aan ‘n mikrofoon nie.
By die jonges se tafel vra ‘n knaap: “Wie’s daai ouballie met die mikrofoon?”
Groot stilte. “Geen idee nie,” hoor ek my stem.
Skielik voel dit asof ‘n haan behoort te kraai.
Vergewe die fasiele oordeel van ‘n alwyse, verleë tienerseun, Pa.
Ai, as ek jou maar net nog een keer kon hoor sing.
Na aanleiding van my diepsinnige (!) mymeringe oor humor in die vorige blog, het ek gedink ek sou nogal graag wou sien wat julle eie gunstelinggrap (of twee) is.
Stuur dit in, asseblief! Dit kan prettig wees.
Nog een uit die boek:
Vrou: “Hou julle daai Viagra-pil aan?”
Apteker: “Ja, sekerlik.”
Vrou: “Kan mens dit oor die toonbank kry?”
Apteker, huiwerig: “Wel ja, seker as ek twee sou neem…”
‘n Ander een: Wat is geel en staan op ‘n hoek?
Wat is swart en versprei oor die woestyn?
‘n Trop Marmite.
Ek het die vakansie groot plesier gehad aan die lees van die boek “Quirkology”, van Prof. Richard Wiseman. Hy is ‘n invloedryke, beroemde eksperimentele sielkundige wat die eienaardighede van menslike gedrag navors en op sy webblad is daar heelwat komiese, maar interessante videos te sien.
Die hoofstuk oor humor was vir my besonder interessant. Hy het byvoorbeeld ‘n wêreldwye kompetisie geloods om uit te vind wat mense as die snaaksste grap ooit beskou. Ek sal dit nie vir julle spoil nie, maar vir my was die snaaksste een die grap oor die hond wat by die poskantoor instap om ‘n telegram weg te stuur. Die posmeester kyk so ewe toe hoe die hond in die spasies skryf: “Woef woef woef woef woef woef woef woef woef”.
Behulpsaam vra die posmeester: “Ek sien u het die woord ‘woef’ nege keer geskryf. Ek wil net aan u noem dat dit dieselfde sal kos as u dit tien keer skryf.”
Die hond kyk na die teks en kyk dan gesteurd om: “Maar dit sal mos nou hoegenaamd nie sin maak nie, man,” seg hy.
Ennieway. Een van die navorsingsresulate was vir my ‘n bietjie terneerdrukkend. Dit blyk dat dit wat mense die snaaksste vind, is wanneer ‘n ander dom optree, verkleineer word of op ‘n manier sleg tweede kom. Blykbaar gee dit mens so ‘n effense gevoel van meerderwaardigheid.
So, as mens, hoe subtiel ookal, skryf oor eie verleenthede, val dit in dieselfde kategorie as Schuster se boeliepoetse of die Three Stooges se houe oor die kop, of ‘n kat wat ‘n muur vasloop!
Daar is darem ‘n ander soort humor ook, waar die verwagting verydel word – jy word opgestel vir ‘n verwagte uitslag, maar dan neem dinge die verrassende wending.
Twee koeie sit en bier drink in ‘n kroeg. ‘n Perd kom aangestap en vra of hy by hulle mag aansluit.
Die een koei kyk verbaas na die ander en sê: “Haai, Blommetjie, daardie perd kan praat!”
Januarie 5, 2010 in Sonder kategorie
Een van die dinge in die lewe wat vir my die swaarste is, is om tyd in ‘n klerewinkel te moet deurbring.
Ek vermoed dit stam uit my kleintyd, toe ek as jongste en weerloosste saamgesleep is na moeder se gunsteling-klerewinkel in Residensia. Daar het sy met strenge vermanings my brose lyfie vir ure lank staangemaak tussen lappe, knope, materiale, skoene, lappe en materiale, terwyl hulle doenig was met kleresake. Dit, terwyl vrolike krete deur die oop vensters kom soos my ondeunde medejongelinge hulleself buite in een onophoudelike stroom sierlik vanaf boomtakke in die ghwarriegat werp, of verbete agter ‘n gespierde jong Charles Matthews met ‘n leerbal in sy arms aanhardloop.
Tog, onthou ek gister toe ek skielik in my delikate neus weer die ou-ou snuf van lappe kry, was daar ook goeie tye.
Ek onthou die uitstappies na Uniewinkels in Vereeniging om vir die jonge Jan Klaas met skoolklere vir die nuwe jaar toe te rus. Soms kry Pa parkeerplek voor McRobbs se oogkundige/apteek, met sy mikroskope en lensegoed, of ander kere weer voor ou Podlashuc se winkel waar hy knorrig, maar fluks sy rye solus sewe plate of groot langspeelplate smous.
In die heilige, ruim sale van Uniewinkels moet jy deurloop na agter en met die trappe op, waar die skoolklere gehou word, heeltyd vergesel van hierdie swoel, sout klerereuk en verby die fraai tannies met die rosige wange en plastiekbrille agter die glastoonbanke.
Bo word hemp na hemp en broek na broek uit hulle speldeharnas geknip, geskud en oor Ma se arm gehang vir die passlag. En, moenie glo die ding wat pas is die regte een nie – daardie hemp moet bly pas vir ‘n jaar of twee, terwyl jou lyf sy volle ontknopinge en groeie deurgaan. Die uiteindelike hemp waarmee jy dus by die pashokkie uitkom, lyk bra soos ‘n kleed uit ‘n Wagneropera, en die broek is eers reg as beide Ma en die verkoopsdame se hande nog by die rek kan inpas.
Die uitsoek van die baadjie is ‘n vername affêre en verskeie kundiges lewer hier hulle insette, maar uiteindelik is dit ook maar ‘n geurige jas wat daar êrens, buite jou verste dimensies, prekêr aan jou brose raamwerk hang.
Ook die skoene moet ruim speling hê, sodat jy omtrent eers ‘n tree binne hulle moet gee voordat hulle begin saamloop. Jou enigste troos is dat daar ‘n goeie dertigtal kinders saam met jou in die klas gaan wees wat ewe belaglik, versuip in ‘n klerelaag, sal probeer om tydens klas hulle gesigte te laat wys.
Met die betaalslag neem Pa oor. Die rosige verkoopsdame het intussen die klere in sulke groot, plat, wit en blou kartondose gepak en hierdie pakaas is saamgeneem na die betaaltoonbank. Hier word elke kledingstuk se besonderhede tydsaam en sorgvuldig oorgeskryf deur maer, bebrilde bles ooms wat so nou en dan met Pa iets klererig skerts. Dan haal Pa sy tjekboek uit en skryf met breë, trotse hale sy tjek uit.
Op hierdie klimaksfase gebeur daar ‘n ding wat my oneindig verwonder het. Die bles man trek aan ‘n klein kassie teen die muur wat met ‘n “sjloep”-geluid oopgaan. Hy haal daaruit ‘n silindertjie, sit die papiere daarin en plaas dit terug in die kassie. Die silindertjie verdwyn met nog ‘n “sjabadap”-geluid na ‘n silinderhemeltjie êrens en kom dan na ‘n ruk skielik weer te voorskyn vir Oom Bles om uit te haal.
Eers baie jare later, by Universitas-platewinkel in Pretoria, het ek verstaan hoe en hoekom hierdie pneumatiese koekepannetjie werk.
Soms kon ek die skoene aanhou en daarmee by die winkel uitloop tot by die ou swart en wit Hudson. Ek onthou eenkeer toe ek my eie stap so knars-knars beluister het, het Pa my so ‘n soort oorveeg oor die kop gegee: “Loop reg, jou niksgewoon’ vuillis,” het hy gelag.
Snaaks, as ek die proses so opskryf kan ek nie regtig uitwerk wat dan so lekker daaraan was nie.
Hoekom mis ek dit dan so?