Kommentaar: Hoe geloofwaardig is Christelike musiek?Jan de Wet Toe ek ‘n kind was, was feitlik alle Christelike musiek “veronderstel” om stemmig en gewyd te wees, en toe die eerste hersiening van die Psalm- en-Gesangeboek gedoen is, is die Halleluja-liedere uit die kerk verbied met die uitsondering van ‘n paar wat die nuwe Psalm-en-Gesangeboek gehaal het. Toe gebeur dit. Jan de Wet klim as jong predikant met ‘n kitaar op die kansel en hoewel hy aanvanklik as ‘n ketter uitgekryt word, begin ‘n rewolusie in die manier waarop Afrikaanssprekende Christene die Here loof en aanbid. Dit het egter nie onmiddellik gebeur nie, en toe Boney M drie maande lank in die nr. 1-posisie met Rivers of Babylon, ‘n verwerking van Psalm 137, op Springbok Radio se Top 20 was, was die amptelike standpunt dat dit dalk aanvaarbaar was om daarna te luister, maar dat dit taboe was om daarop te dans. Anton Goosen skryf kort daarna die Kerslied Ster van Bethlehem, wat deur Cora-Marie opgeneem word, maar dit word onmiddellik deur die SAUK verbied en verdwyn in die vergetelheid. In 1984 gebeur daar egter twee dinge wat die toekoms van Afrikaanse Christelike musiek onherroeplik verander het. Die Afrikaanse susterskerke stel die Jeugsangbundel bekend, en kitaardrukke kom vir die eerste keer in ‘n amptelike kerksangbundel voor. Veral die lied Loof Hom met die tromme verander mense se denkrigting rondom lof en aanbidding. Die ander gebeurtenis van daardie jaar was egter van groter betekenis. Die platemaatskappy Maranatha word gestig met die uitsluitlike doel om kontemporêre Afrikaanse Christelike musiek aan die publiek bekend te stel. Weer eens was Jan een van die eerste kunstenaars wie se musiek bekendgestel word, terwyl ander kunstenaars gou in sy voetspore gevolg het. Nou, drie dekades later, is daar ‘n verskeidenheid kunstenaars wat Christelike musiek sing. Daar is ‘n verskil tussen kontemporêre Christelike musiek en Gospel; laasgenoemde is ‘n spesifieke musiekvorm wat deur plaaslike kunstenaars soos Sifiso Ncwane, Benjamin Dube en die bekende koor Joyous celebration gesing word, Daarom is dit nie hier ter sprake nie. Kunstenaars wat Christelike musiek sing, val in drie kategorieë; naamlik dié wat hulle van die begin af uitsluitlik daarop toegespits het, soos Piet Smit, Willie Joubert, Dewald Gouws en Louis Brittz, dié wat aanvanklik kommersiële Afrikaanse musiek gesing het en heeltemal oorgeskakel het na Christelike musiek, soos Danie Botha, Freda Francis en Ronell Erasmus en dié wat twee parallelle loopbane het, soos Juanita du Plessis. Die vraag is net; watter van hierdie kunstenaars is geloofwaardig en hoe weet jy of iemand se bedoelings opreg is? Daar staan in die Bybel geskrywe dat ‘n boom aan sy vrugte geken sal word. Daar is geen rede hoekom ‘n kunstenaar nie kommersiële- en Christelike musiek kan opneem en met albei sukses kan behaal nie. Die beste voorbeeld hiervan is Juanita du Plessis. Haar Christelike komposisies, soos Vlieg hoog en Wees lig, is net so gewild soos kommersiële treffers soos Lepellê, Kaalvoetkind en Ska-rumba. Daarby het sy al meer as een ker bewys dat sy wéét wanneer om laf te wees en wanneer om ernstig te wees; sy doen albei met dieselde oorgawe en wat sy ook al doen, is geloofwaardig. Daarby is sy getroud en het sy haar kinders gekry voordat sy bekend geword het, en sal ‘n mens nooit haar naam in die skindermedia sien nie. Daar is egter ‘n paar ander kunstenaars wie se Christelike albums niks anders was as ‘n poging om op die “lawaaiwa” te spring nie. Ek gaan nie name noem nie; ek dink enigiemand wat iets van musiek weet, sal presies weet wie dit is. Hoe ook al, een of twee van hulle het al liedjies gesing met sulke eksplisiete lirieke dat dit selfs so onlangs soos twintig jaar gelede heeltemal verbied sou word. Soms was dit op aandrang van die platemaatskappye, wat buitendien geen waarde aan musikale integriteit heg nie. Dit laat ‘n mens wonder of hiedie kunstenaars nie dalk Christelike musiek opneem om net nog meer geld te verdien eerder as om die Woord van die Here deur musiek te verkondig nie. As jy tot eer van die Here sing, moet jy ook tot Sy eer lewe. Jy moet ‘n mens van integriteit wees en daar behoort geen bymotiewe te wees nie. Daar is ook sommige kunstenaars wat dink dat ‘n sterk boodskap genoeg is en dat musikale uitnemendheid nie belagrik is nie, want “dit is vir die Here en nie vir mense nie.” Gelukkig is hulle besig om van die toneel te verdwyn, want niks is verder van die waarheid nie. As jy tot eer van die Here wil sing, moet jou musiek van ‘n hoë standaard wees, nie net die woorde nie, maar die musikale verwerking ook. Dit is waarom Jan de Wet so ‘n groot treffer met Hierdie Kind gehad het, nie net as gevolg van die boodskap nie, maar ook omdat die musikale verwerking van hoogstaande gehalte was. Daar is ander Christelike liedere waarvan dieselfde gesê kan word; Piet Smit se komposisie Die heel beste rede was gewild om dieselfde rede, selfs al het Piet al gesê dat hy nie van die werwerking gehou het nie. Daar is ook ander voorbeelde van Christelike liedjies wat groot kommersiële treffers geword het, onder meer Houtkruis van Prophet, Oorwinningslied van Piet Smit, Ek sal nie bang wees nie van Joe Niemand, God van wonders van Willie Joubert en Hy is van Adam Barnard. Ten slotte gaan dit alles hoofsaaklik oor integriteit. Wie gaan jou glo as jy vandag tot eer van die Here sing en môre die voorblaaie van koerante en tydskrifte haal omdat jy in een of ander skandaal betrokke was? Ek wil nie noodwendig sê dat alle kunstenaars wat nog nooit enigiets anders as Christelike musiek sing, sondelose mense is of dat hulle nog nooit verkeerde dinge gedoen het nie. Kyk maar na Dawid; hy het ‘n hele aantal Psalms geskryf, maar hom aan owerspel skuldig gemaak. Wat ek wil sê, is dat jy ‘n opregte en toegewyde kind van die Here moet wees as jy tot Sy eer wil sing, en dit nie moet doen om beroemd of ryk te word nie.