Siesta ISP855 Miami Rectangle Resin Coffee Table | HayneedleHayneedle on Electrode
Item # COMP094
Siesta ISP855 Miami Rectangle Resin Coffee Tableby Compamia
36L x 21W x 18H in. WAVELABS > Impressum
Dipl.-Ing. Jörn Suthues, Geschäftsführer
+49 341 4924 4830
+49 341 4924 4839 Volharding - oorsake, tipes, behandeling - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Volharding is 'n stabiele reproduksie van enige stelling, aktiwiteit, emosionele reaksie, sensasie. Hieruit word motoriese, sensoriese, intellektuele en emosionele volhardings onderskei. Die konsep van volharding is met ander woorde 'n stok in die menslike bewussyn van 'n sekere gedagte, 'n eenvoudige voorstelling of hul herhaalde en eentonige voortplanting as 'n antwoord op die vorige laaste ondervragende verklaring (intellektuele volharding). Daar is spontane en herhaalde herhalings van die voorheen gesê, perfek, dikwels na verwys deur die term iterasie, en die terugspeel van die ervare, aangedui deur die term echomese.
Wat is volharding
Volharding word beskou as 'n baie onaangename manifestasie van obsessiewe gedrag. 'N Kenmerkende kenmerk is die voortplanting van 'n sekere fisiese aksie, foneme, aanbieding, frase.
'N Tipiese voorbeeld is 'n liedjie wat 'n lang tyd in jou kop vassteek. Baie vakke het opgemerk dat individuele woordvorms of 'n melodie die jag is om vir 'n sekere tydperk hardop herhaal te word. So 'n verskynsel is natuurlik 'n swak analogie van die betrokke afwyking, maar die betekenis van volhardende manifestasies is net so.
Individue wat deur hierdie oortreding gepynig word, beheer nie hul eie persoon op sulke oomblikke nie. Die irriterende herhaling lyk heeltemal spontaan en stop ook skielik.
Die afwyking in vraag is gevind in die bestendige reproduksie van die idee, manipulasie, ervaring, frase of aanbieding. Sulke herhaling ontwikkel dikwels in 'n obsessiewe onbeheerde vorm, die individu self kan nie eers opspoor wat met hom gebeur nie. Dus, die konsep van volharding is 'n verskynsel wat veroorsaak word deur 'n sielkundige versteuring, geestesversteuring of neuropatologiese versteuring van gedragspatrone en spraak van 'n individu.
Sulke gedrag is ook moontlik met ernstige moegheid of afleiding nie net met geestesgebrek of neurologiese afwykings nie. Daar word geglo dat die basis van volharding die proses is van herhaalde opwinding van neurale elemente, weens die laat sein oor die einde van die aksie.
Die betrokke oortreding word dikwels vir stereotipe verwar, maar ondanks die algemene begeerte vir obsessiewe herhaling, is volharding anders omdat dit die gevolg is van assosiatiewe aktiwiteit en 'n strukturele komponent van bewussyn. Vakke wat aan volharding ly, ondergaan genesing in genesers, wat eers help om die oorsaak te identifiseer en dan 'n reeks aktiwiteite uit te voer wat daarop gemik is om reproduceerbare gedagtes, frases, herhalende aksies uit die daaglikse lewe van die vak uit te skakel.
Om die vorming van die beskryf sindroom by volwassenes te voorkom, moet ouers die gedragsreaksie van die baba versigtig na die teenwoordigheid van tekens van volharding waarneem. Die volgende "eienskappe" van die betrokke oortreding kan onderskei word: gereelde herhaling van 'n enkele frase wat nie ooreenstem met die onderwerp van gesprek nie, kenmerkende aksies (byvoorbeeld, 'n kind kan voortdurend 'n sekere gebied op die liggaam raak sonder die fisiologiese voorvereistes), konstante tekening van identiese voorwerpe.
In die kindertydperk is daar spesifieke manifestasies van volhardings as gevolg van die eienskappe van die sielkunde van babas, hul fisiologie en die aktiewe verandering in lewensoriëntering en waardes van krummels in verskillende stadiums van volwassenheid. Dit veroorsaak sekere probleme om die simptome van volharding van die bewuste optrede van die kind te onderskei. Daarbenewens kan manifestasies van volharding meer ernstige geestelike abnormaliteite camoufleer.
Ter wille van 'n vroeëre identifikasie van moontlike geestesversteurings in 'n kind, is dit nodig om die manifestasies van volhardende simptome noukeurig te waarneem, naamlik:
- Sistematiese voortplanting van een stelling ongeag die omstandighede en die gevraagde vraag;
- die teenwoordigheid van sekere operasies, herhaal konsekwent: aanraking van 'n sekere area van die liggaam, krap, nou gefokusde aktiwiteite;
- veelvoudige tekening van een voorwerp, skryf van 'n woord;
- onverwags herhaalde versoeke, die noodsaaklikheid dat die uitvoering daarvan hoogs twyfelbaar is binne die grense van spesifieke situasies.
Oorsake van volharding
Hierdie wanorde word dikwels gebore as gevolg van die fisiese effekte op die brein. Daarbenewens het die individu moeite om aandag te skenk.
Die hoofoorsake van die neurologiese fokus van die beskryf sindroom is:
- oorgedra gelokaliseerde brein letsels wat lyk soos liefde in afasie ('n ellende waarin 'n individu nie verbale strukture korrek kan uitspreek nie);
- opdringerige voortplanting van aksies en frases verskyn as gevolg van reeds afgemaakte afasie;
- kraniale skade met letsels van die laterale segmente van die korteks of die anterior sone, waar die voorfrontale bulting plaasvind.
Benewens die oorsake van neurologiese oriëntasie wat verband hou met breinskade, is daar sielkundige faktore wat bydra tot die ontwikkeling van volharding.
Die aanhoudendheid van die voortplanting van frases, manipulasies ontstaan ​​as gevolg van stressors, 'n lang tyd wat die vakke beïnvloed. Hierdie verskynsel word dikwels vergesel van fobies, wanneer die beskermende meganisme geaktiveer word deur dieselfde soort operasies te gee, wat die individu 'n gevoel van nie-gevaar en troos gee.
As daar vermoed word dat outisme bestaan, is daar ook 'n oordrewe selektiwiteit in die uitvoering van sekere aksies of belange.
Die omskrewe verskynsel word dikwels met hiperaktiwiteit aangetref, as die baba glo dat hy nie 'n bietjie aandag ontvang nie. In hierdie geval dien volharding ook as 'n komponent van beskerming wat vergoed vir die gebrek aan buite-aandag in die kinders se onderbewussyn. Met sulke gedrag wil die kind die aandag vestig op sy eie dade of homself.
Dikwels manifesteer die verskynsel in wetenskaplike figure. Die individu ondersoek voortdurend iets nuuts en streef daarna om iets belangrik te leer, en daarom is hy obsessief met sekere trivialiteite, stellings of aksies. Dikwels beskryf die beskryf gedrag so 'n individu as 'n koppige en aanhoudende persoon, maar soms word sulke handelinge as 'n afwyking geïnterpreteer.
Obsessiewe herhaling kan dikwels 'n simptoom wees van obsessiewe-kompulsiewe versteuring, wat uitgedruk word in 'n sekere idee, wat die individu dwing om voortdurend spesifieke aksies (dwangstrepe) te verrig, of in die intimiteit van sommige gedagtes (obsessie). So 'n stabiele herhaling kan gesien word, wanneer die onderwerp sy hande dikwels sonder behoefte spoel.
Volharding moet onderskei word van ander kwale of stereotipes. Frases of aksies van herhalende aard is dikwels manifestasies van gevestigde gewoontes, sklerose, subjektiewe indringende verskynsels waarin pasiënte die vreemdheid, absurditeit en betekenisloosheid van hul eie gedragspatrone verstaan. Op sy beurt, tydens volharding, besef individue nie die abnormaliteit van hul eie aksies nie.
As 'n individu tekens van volharding ontwikkel, is daar egter geen geskiedenis van stres of trauma aan die skedel aangetref nie. Dit dui dikwels op die voorkoms van beide sielkundige variasies van die wanorde en geestelike.
Gebaseer op die aard van die betrokke oortreding, soos hierbo gelys, word die verskille onderskei: volharding van denke, spraakvolharding en motoriese volharding.
Die eerste tipe van die afwyking wat beskryf word, verskil deur "fietsry" van 'n individu op 'n sekere gedagte of voorstelling wat tydens die kommunikatiewe verbale interaksie ontstaan. Perseveratiewe frase, kan dikwels deur 'n individu gebruik word om die bogenoemde vrae te beantwoord, terwyl dit nie betrekking het op die betekenis van die ondervragende uitspraak nie. Om op een voorstelling te staan, word uitgedruk in bestendige reproduksie van 'n sekere woord of 'n woord kombinasie. Meer dikwels is dit die regte reaksie op die eerste ondervragende sin. Verdere vrae die pasiënt gee 'n primêre antwoord. Kenmerkende manifestasies van volharding van denke word beskou as bestendige pogings om terug te keer na die onderwerp van gesprek, waarvan ons nie lank gesels het nie.
'N Soortgelyke toestand is inherent aan atrofiese prosesse wat in die brein voorkom (Alzheimer's of Pick's). Dit kan ook gevind word in traumatiese psigose en vaskulêre afwykings.
Motoriese volharding word gemanifesteer deur herhaalde herhaling van fisiese bewerkings, beide die eenvoudigste manipulasies en die hele stel verskillende liggaamsbewegings. Terselfdertyd word volhardende bewegings duidelik en ewe gereproduseer, asof volgens die gevestigde algoritme. Daar is elementêre, sistemiese en spraakmotoriese volhardings.
Die elementêre tipe van die beskryf afwyking word uitgedruk in die herhaalde voortplanting van individuele dele van die beweging en ontstaan ​​as gevolg van die nederlaag van die serebrale korteks en die onderliggende subkortiese elemente.
Die sistemiese tipe volharding word aangetref in die herhaalde voortplanting van hele komplekses van bewegings. Dit kom voor as gevolg van skade aan die prefrontale segmente van die serebrale korteks.
Die spraakvorm van die betrokke patologie manifesteer hom deur herhaalde voortplanting van 'n woord, foneme of frase (skriftelik of mondeling). Kom voor met afasie as gevolg van die nederlaag van die onderste segmente van die premotoriese sone. Terselfdertyd vind hierdie afwyking in linkerhand plaas as die regterkant aangewend word, en in regterhandse individue, indien die linkerbreinsegment onderskeidelik beskadig word. Met ander woorde, die oorweging van volharding ontstaan ​​as gevolg van skade aan die dominante halfrond.
Selfs in teenwoordigheid van gedeeltelike afasieafwykings, sien pasiënte ook nie verskille in die voortplanting, skryf of lees van soortgelyke uitgespreek lettergrepe of woorde nie (bv. "Ba pa", "sa - za", "katedraal - heining") .
Spraakonderdrukking word gekenmerk deur stabiele herhaling van woorde, stellings, frases in skriftelike toespraak of mondelinge.
In die gedagte van 'n onderwerp wat aan spraakverdraagsaamheid ly, is dit asof 'n gedagte of 'n woord 'vasgesteek' word, wat hy herhaaldelik en eentonig herhaal tydens kommunikatiewe interaksie met gesprekke. Terselfdertyd het die reproseerde frase of woord geen verband met die onderwerp van gesprek nie. Die toespraak van die pasiënt word gekenmerk deur monotonie.
Die basis van die terapeutiese strategie in die regstelling van volhardende anomalieë is altyd 'n sistematiese sielkundige benadering gebaseer op die afwisseling van stadiums. Dit word nie aanbeveel om een ​​tegniek as die enigste metode van korrektiewe aksie te gebruik nie. Jy moet nuwe strategieë gebruik, as vorige resultate nie gebring het nie.
Dikwels is die behandelings kursus gebaseer op toets en fout, eerder as om 'n gestandaardiseerde terapie algoritme te wees. Wanneer neurologiese breinpatologieë opgespoor word, word die terapie gekombineer met die toepaslike mediese effek. Uit farmakopoeie word swak kalmerende preparate van sentrale aksie gebruik. Nootropics word noodwendig toegewys saam met multivitaminisasie. Spraakvolharding impliseer ook 'n impak op spraakterapie.
Korrektiewe impak begin met toetsing, waarvan die resultate toegeken word, indien nodig, ondersoek. Toets bestaan ​​uit 'n lys van basiese vrae en die oplossing van sekere take, wat dikwels 'n truuk dra.
Hieronder is die hoofstadia van die strategie van sielkundige hulp, wat opeenvolgend of alternatief toegepas kan word.
Die verwagtingstrategie is om veranderinge in die loop van volhardende afwykings te verwag as gevolg van die aanstelling van sekere terapeutiese intervensies. Hierdie strategie word verduidelik deur die weerstand teen die verdwyning van simptome van volharding.
Die voorkomende strategie impliseer die voorkoming van die opkoms van motoriese volharding teen die agtergrond van die intellektuele. Omdat dikwels volhardende denke die motortipe van die betrokke afwyking wek, waardeur hierdie twee variasies die stoornisse saam saamleef. Hierdie strategie laat jou toe om so 'n transformasie betyds te voorkom. Die kern van die tegniek is om die individu te beskerm teen die fisiese operasies waarna hy dikwels praat.
Die strategie van herleiding bestaan ​​uit die emosionele poging of fisiese poging van 'n spesialis om 'n siek onderwerp van lastige gedagtes of manipulasies af te lei deur die onderwerp van die gesprek skielik te verander op die oomblik van die huidige volhardende manifestasie of aard van aksies.
'N Beperkende strategie impliseer 'n geleidelike afname in volhardende gehegtheid deur die individu te beperk om aksies uit te voer. Limiete maak egter voorsiening vir irriterende aktiwiteite, in 'n goed gedefinieerde hoeveelheid. Byvoorbeeld, toegang tot rekenaarvermaak vir die toegelate tyd.
Die strategie van abrupte beëindiging is gebaseer op die aktiewe verwydering van volhardende aanhangsels deur die skok van die pasiënt. 'N Voorbeeld hier is die skielike, harde woorde "Dit is nie! Alles!" of visualisering van skade veroorsaak deur indringende manipulasies of gedagtes.
Die strategie van ignoreer bestaan ​​in 'n poging om die manifestasies van volharding absoluut te ignoreer. Die tegniek is baie effektief as die etiologiese faktor van die betrokke afwyking aandagstekort is. Die individu, wat nie die verwagte resultaat ontvang nie, sien eenvoudig geen sin in die voortplanting van die aksies nie.
Die strategie van begrip is 'n poging om die ware verloop van die pasiënt se gedagtes te ken tydens die verloop van volhardende manifestasies, sowel as in hul afwesigheid. Dikwels help hierdie gedrag die vak om sy eie handelinge en gedagtes in orde te stel.
Copyright 2019 \ none \ Perseverasie