Van vroeg in die Republiek het ons na die kantoor van die president gekyk as 'n fokuspunt vir die land se waardes. Washington, Jefferson, Lincoln en die twee Roosevelts het vir generasies van Amerikaners die morele gesag van die hoogste amp in die land voorgestel. Dit is nie net wat hierdie manne bereik het nie, maar hoe hulle het dit gedoen; nie net hul beleid nie, maar ook hul positiewe uitwerking op die instellings van demokratiese regering.
Trouens, baie van ons presidente het nie die idees gehad nie. Maar ons teleurstellings in daardie individue weerspieël die hoë verwagtinge wat ons gehad het vir diegene wat daardie kantoor beklee.
Tog onder Trump het die morele gesag van die presidensie alles verdwyn.
Ek is oud genoeg om te onthou toe John F. Kennedy die wêreld se groot kunstenaars, skrywers en filosowe uitgenooi het om by die Wit Huis te eet. Die nasie het gevoel geword.
Donald Trump nooi Sarah Palin en Ted Nugent uit, wat eens president Obama 'n "mongrel" genoem het, en ons voel sullied.
Maar dit was nie net Trumps vulgariteit nie.
Daar was ook Trump se leuens - blatante, aaneenlopende en onbevraagde selfs nadat die gebrek aan bewyse herhaaldelik uitgewys is.
Hulle is nie net leuens nie, maar leuens wat Amerikaners se agterdog van mekaar verdiep en ons vertroue in ons regeringstelsel ondermyn - soos sy herhaalde stelling dat "drie tot vyf miljoen" mense onwettig in die vorige verkiesing gestem het of dat Obama Tydens die veldtog het hy op hom gespeel.
Voormalige presidente het die waarheid versier en het soms oor 'n bepaalde belangrike ding gelieg, soos die bestaan ​​van massavernietigingswapens in Irak. Maar nog nooit voor Trump het ons 'n president gehad wat chronies leuens het nie, wie se leuens selfs in die eerste 100-dae 'n integrale deel van sy presidentskap geword het.
Daar is ook Trump se groot familiebesigheid, waaruit hy steeds voordeel trek, hoewel die besluite wat hy in sy amp maak, beïnvloed wat hy verdien, en die byna sekere besluite deur buitelandse regerings om guns by hom te kry deur voordele op sy besigheid te gee.
Trump trek sulke konflikte af - selfs weier om sy belastingopgawes vry te stel, selfs sy dogter en skoonseun, met hul eie besighede en belangebotsings, uit te nooi om by die hoogste bereik van die Wit Huis te kom.
Sommige presidente het voordeel getrek uit hul voorsitters nadat hulle die kantoor verlaat het deur groot sprekende fooie en boekkontrakte. Maar nooit voor Trump het ons 'n president gehad vir wie konflikte van finansiële belang tydens sy presidentskap so flagrante is nie, maar geïgnoreer.
Die eerste 100-dae is ook gekenmerk deur Trump se verdeeldheid - om Amerikaners teen mekaar te draai, wat haterigheid teenoor Meksikaanse Amerikaners en Moslem-Amerikaners en Afro-Amerikaners regverdig, wat geweld tussen sy ondersteuners en sy teenstanders aangewakker het.
Ons het voorheen verdeelde verkiesings gehad. Maar na hulle het ander presidente probeer om die wonde te genees. Selfs ná die verskrikkinge van die Burgeroorlog het Lincoln beroemd gevra om saam te kom sonder kwaadwilligheid.
Trump het daarenteen die strydende kampe aangewakker - wat sy teenstanders "vyande" genoem het, wat daarop dui dat hulle teen sy administrasie beplan en stalletjies opstel om sy ondersteuners te ondersteun.
Ons het ook Trump se wreedheid gesien - teenoor vlugtelinge, ongedokumenteerde immigrante, en die armes onder ons. Hy het 'n begroting uitgereik wat die minst bevoorregte Amerikaners ernstig sou benadeel en 'n herroeping van die bekostigbare sorgwet ondersteun, wat ook diegene wat die nodigste het, sal seermaak.
Hy het asiel geweier vir vlugtelinge in 'n tyd wanneer die wêreld die grootste vlugtelinge-krisis sedert die Tweede Wêreldoorlog in die gesig staar, en immigrasie-afdwingers op 11 miljoen inwoners van die Verenigde State ontketen. Baie van hulle is jare lank produktiewe lede van hul gemeenskappe. Hy het selfs mense wat sedert die kinderjare hierheen gewees het, gedeporteer en weet geen ander nasie nie.
Ander presidente was soms wreed. Maar Trump se wreedheid het die rede ontken. Dit is heeltemal onnodig.
Daar was ook Trump se invloed op die res van die wêreld - legitimering van ru-nasionalisme en haatlike xenofobie. Hy het Frankryk se Marine Le Pen bevorder en bemagtigingsagentskappe aangemoedig, soos die Tayyip Erdogan van Turkye, terwyl ons terselfdertyd ons demokratiese bondgenote en vriende verwar.
Ten slotte is daar Donald Trump self - wat in die eerste 100-dae as president homself narcisties, xenofobies, paranoïes, wraakgesind en dunvelig het; wat krediet kry vir ander se werk en ander aanspreek vir sy eie mislukkings; wat by die pers en joernaliste uitstryk wanneer hulle hom kritiseer, en wat beoordelaars demonstreer wat nie met hom saamstem nie.
Ons het voorheen presidente gehad wie se persoonlikheidsefekte hul voorsitters benadeel en die kantoor van die president, soos Richard Nixon, besoedel het. Maar Donald Trump is heeltemal in 'n ander liga. Hy toon die teenoorgestelde van elke burgerlike deugde wat ooit aangemoedig is in ons skoolkamers, gemeentesale en kerke.
Die eerste 100-dae is 'n kunsmatige landmerk vir presidente. Maar dit bied 'n geleentheid om te breek en te evalueer wat hulle gedoen het. Al te dikwels dink ons ​​in die noue maatreëls van beleid en wetgewing.
Met Trump is dit belangrik om meer breed te dink. Onder die belangrikste legate van sy eerste 100-dae is sy vernedering van die morele gesag van die kantoor van die president, en daardeur van Amerika.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > Die eerste 100-dae en die afbreek van die presidensie