Constantius Chlorus was die 52ste keiser van die Romeinse Ryk.
Hy het Diocletianus, mede-heerser van die Halerius en vader van Konstantyn die Grote opgevolg as keiser.
Constantius het die volgende titels gedra: “The Greatest German” - vanaf 294 jaar, “The Greatest Greatest” - vanaf 296 jaar, “The Great Carpian”, “The Greatest Armenian”, “The Greatest Median”, “The Greatest Adian”, “The Greatest Persian” - van 297 jaar, “Sarmatian the Greatest” - moontlik van 299, “Sarmatian the Greatest” (tweede keer) en “German Greatest” (tweede keer) - sedert 301, “Greatest Greatest” (tweede keer) - vanaf 306.
In antieke literatuur ontvang Constantius I gunstige resensies. Heidense en Christelike skrywers het 'n goeie mening oor hom gehad, soos Eutropius:
"Hy was 'n wonderlike man en 'n groot vriendelikheid; hy was ywerig om provinsiale en private individue te verryk, en het nie gestreef na dieselfde toename in die staatskas nie, en het gesê dat dit beter is om openbare rykdom van private individue te hou as om dit in een bors te hou. Hy het so beskeie geleef dat hy op vakansiedae, toe hy 'n feesmaal vir sy vele vriende wou reël, silwer skottels by privaat persone geleen het om sy tafel te versier. Hy was nie net geliefd nie, maar ook eerbiedig in Gallië gelyk aan die gode, en veral omdat hulle uiteindelik tydens sy bewind van die Diocletianus se gevaarlike omsigtigheid ontslae geraak het en die bloeddorstige roekeloosheid van Maximianus."
Hy was met Elena getroud, maar hy moes van haar skei.
Konstantyn, wat van die Halerius gevlug het, het Chlorus in Hesoria gevind. Constants was ernstig siek, maar het gaan kamp. Hy het in 306 na 'n veldtog van Constantius teruggekeer.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Constantius_Chlorus&oldid=2228470"
Die bladsy is laas op 8 Julie 2020 om 13:10 bygewerk.