Peschiera Italië | SkalkSkryf
« `n Besoek aan Duitsland
Mars verkenning »
Junie 26, 2014 deur Louwie
Ons besoek Peschiera, of dan wel: Peschiera del Garda, wat, so ver ek kan uitvind beteken; Peschiera by die see. In daardie geweste het hulle mos die gewoonte om enige plas water ´n see te noem. Selfs die Duitsers doen dit. So is daar byvoorbeeld ´n redelik groot eendedam by hulle Olimpiese stadion in Munich wat hulle terstond ´n see gedoop het, "Mittel Zee" of so iets.
Van Munich ry ons op die snelweg, pragtig wyd en oop met een tolhek, geen Minibus Taxi, en geen slaggat in sig nie. Mens ry letterlik deur die Alpe met een tonnel op die ander, met die bergpieke wat nog hier en daar met sneeu bedek is. Die enigste aanduiding dat jy die grens tussen Duitsland en Italië oorgesteek het is jou selfoon wat sê: Welkom in Italië. Sowaar, sommer net so.
Terug by Peschiera en sy see. Hier is die see inderdaad ´n baie groot meer, so groot dat jy nie van die een wal tot by die ander kan sien nie. Dus effens grooter as Baberspan, maar beslis ook nie die see nie! En die water is grysgroen maar helder skoon, jy kan die dam se bodem sien. Klein ou dorpie (9,995 siele getel in 2011. Daar was moontlik 10,000 maar 5 Taljaners was te dronk om getel te word as mense). Die plek was reeds bewoon deur ons voorvaders uit die bronstydperk. Later is die dorpie versterk met ´n fort, een van vier om die wynstreek van Verona te beskerm teen invallers. Dit was mos nog altyd makliker om die boer te gaan doodmaak en sy plaas net voor oestyd te vat, as om soos ´n beskaafde mens die wyn by hom te loop koop. Malema dink ook so?
Goed, ek dwaal af. Peschiera dan, met sy fort om die beurt beset deur Romeine, toe afgevat deur Oostenryk in die omgewing van 1400 NC, en toe terug gevat deur die Italianers in 1848 want hulle wou hulle eie wyn weer maak. Tot vandag doen hulle dit en niemand wil meer iemand doodmaak net oor ´n vat wyn nie. Deesdae koop ons die wyn en maak mekaar dood vir ´n vat olie. Ons was nog altyd goed daarmee, wynmaak en doodmaak.
In haar boek "Beyond Soul Growth" raak Lynn Sparrow Christy in ekstase oor wat sy beskou as haar (en ons) rol as "co-creators" wat saam met die groot "Creative Force" besig is om steeds die skepping te help skep. Die donker kant van die siening is natuurlik dan dat ons ook die "co-killers" en nie die bose "sole-killers" is soos algemeen aanvaar word nie?
Terug na Peschiera, daardie enigmatiese dorpie op die wal van die Garda meer, presies daar waar die Minco rivier sy oorsprong het. Die skansmure wat die dorpie omring het bestaan vandag nog, met die ingangspoorte intakt en, net soos die militêre tronk van daardie tyd, steeds in gebruik. Net die valbrue oor die rivier is vervang met teerpaaie. ´n Nuwe, moderne dorp het rondom die ou vesting ontstaan en ontneem die plek ietwat van sy romantiese (alhoewel bloedige) verlede.
Ons eet Pizza en drink wyn. Die slegte nuus vir die Italianers is; by Panarottis het ek al beter Pizzas geëet, en ons SA rooiwyne is strate beter en goedkoper. Ons wil nie eers praat oor pryse nie. Met die Rand in vergelyking soos modder teen die Euro verdwyn jou lus vir koffie teen R40 tot R60 per koppie soos mis voor die son. Water, ons drink water, gebottelde water om spuitpoep te voorkom.
Die aand sing die baas van die hotel (reeds ´n dagrit te perd anderkant sy middeljare) en sy band van oudstryders vir ons nostalgiese liedjies uit sy jongdae. Soos al die Italianers waarmee ons te doen gekry het, is hy ´n vreeslik vriendelike mens. Sy plek is aan te beveel as jy in die omgewing is. Teen R3,432 vir 3 mense vir 2 nagte(etes uitgesluit) is dit seker nie te erg nie.
Op dag twee besoek ons Verona, stad van Willie Wikkelspies se beroemde Romeo en Juliet, van gondels en Gladiators. Bloed en liefde loop mos maar soos ´n goue draad deur die ou mens se geskiedenis. Onafskeidbaar. Medeskeppend noem Lynn Sparrow dit, al lyk dit erg destruktief en pynlik barbaars, maar vanuit die groter perspektief is dit skynbaar hoe vooruitgang werk.