Spegte - Inligting - 2022
Houthakkers behoort tot die orde van spechters en vorm wat ongeveer dertig geslagte en tweehonderd en twintig spesies verenig. Byna alle spechtjies is sittend of nomadies.
Vlugte maak gewoonlik net klein afstande, en hulle vlieg onwillig. Houthakkers vorm nie kolonies nie, maar woon byna altyd alleen.
Houthakkers is klein tot mediumgrootte voëls. Hul liggaamslengte wissel van agt tot vyftig sentimeter, en hul gewig is van sewe tot vierhonderd en vyftig gram. 'N Specht wat in Suid-Amerika woon, het 'n gewig van sewe gram - dit is 'n goue voorste specht (sy liggaamslengte is slegs agt sentimeter).
Die grootste familielid woon in Suidoos-Asië. Dit is 'n wonderlike mueller specht. Die lengte van die liggaam is meer as sestig sentimeter en die gewig daarvan is ses honderd gram.
Die verspreidingsarea van houtpikke dek bossones. Hierdie kenmerk van hul lewe het veral weerspieël in die struktuur van die bene van hierdie voëls. Spechtpote is kort. Lang vingers (waarvan twee vorentoe en twee agtertoe gerig is) het skerp kloue.
Basies het individue van alle spesies van spikkels, as hulle op bome klim, 'n steun in die vorm van stertvere, wat baie goed daarin ontwikkel is, met die uitsondering van houtpikke wat 'n subfamilie vorm.
Houthakkies het 'n sterk en dun bek. Dit dien om hout of bas te snoei op soek na kos of om 'n nes te reël. Vir hierdie doeleindes is die bek van die draaitafels nie geskik nie. Dit is te swak en nie ontwerp vir hout nie.
Houthakkies het 'n growwe lang tong. Dit dien om die bespeurde insek uit die gate in die hout te onttrek. Sommige spechtvreters eet termiete, miere en selfs bessies en plant sade in die winter.
Koppelaar aan specht bevat meestal drie tot sewe eiers van wit kleur met 'n blink oppervlak. Die inkubasietydperk wissel van tien tot twaalf dae. Beide die wyfie en die mannetjie neem deel aan die inkubasie. Kuikens word hulpeloos en naak gebore.
Die verspreidingsarea van houtpikke is groot. Hierdie voëls word byna oral aangetref. Hulle kan nie gevind word nie, behalwe in die sirkumpolêre streke, in Madagaskar, Nieu-Guinee, Nieu-Seeland, Australië, Ierland en op sommige oseaniese eilande. In Rusland vind u verteenwoordigers van veertien spesies uit die spechtfamilie. Hiervan is die kleiner gevlekte, grootbont, drietand grys hare, groen specht, sowel as Vertinek en Zelna. Houthakkers bewoon bome. Hierdie voëls word dikwels aan woude geheg. Hier woon hulle, woon hul bome in, en eet hier. Biologiese diversiteit word onder meer voorsien deur klimaatstoestande - byvoorbeeld, hoë relatiewe humiditeit dra by tot die oorvloed. Die feit is dat daar meer bome in vogtige lug is wat geneig is tot verrotting en swam infeksie. Dus word ideale omstandighede geskep vir die bestaan ​​van insekte. Laasgenoemde is reeds by die dieet van specht ingesluit. Daar is 'n paar spesies van specht wat hulle kon aanpas by woestyntoestande. Dit is byvoorbeeld die Andean Awl-billed specht wat in Suid-Amerika gevind word en die Suid-Afrikaanse grondspecht wat in Afrika voorkom. Byna net op aarde vind die groen specht sy kos.
Houthakkers broei in holtes. Dit geld vir alle gesinslede. 'N Interessante feit is dat sommige individue hul holtes onafhanklik hamer (hulle behoort tot die meeste spesies van die familie), en ander nie. Spinnecks is byvoorbeeld nie in staat om die hol self uit te hol nie. Hierdie voëls kan egter die bestaande hol verdiep of uitbrei. In die reël duur die konstruksie en rangskikking van een hol ongeveer twee weke. Maar die kakade, wat in die suidoostelike Verenigde State voorkom, kan 'n paar jaar lank 'n hol vorm.
Die spier met 'n wit snawel is 'n inwoner van Noord-Amerika. In die suidooste van hierdie kontinent word individue van die spier met wit snawels aangetref. Verteenwoordigers van die spesie het groot gebiede met moerasagtige woude bemeester. Inkleur is streng. Swart is die belangrikste kleur van die verekleed van die wit snawel-specht. Daar is wye wit strepe aan die kante van die nek (vanaf die agterkant van die kop). Hierdie strepe verbind aan die agterkant van mekaar. Byna die hele vleuel van die spier met wit snawels is ook wit. Verteenwoordigers van hierdie spesie het 'n pragtige tuintjie. By die wyfie is dit swart, en by die mannetjie is dit helderrooi. Die bek met 'n wit snawel is grys, en daarom het hierdie specht sy naam gekry. Die specht met wit snawels is groot. Die lengte van die liggaam is langer as 'n halwe meter. Hierdie spikkels leef in pare. Miskien hou die gevestigde paartjies deur die hele lewe. Die voeding van spierwortels met wit snawels bevat meestal poppe, larwes en volwasse kewers; in die laat somer en herfs, diversifiseer hulle dit met vrugte en bessies van wilde bome.
Wit snawel-spikkels broei in Maart. Hierdie voëls is uiters versigtig. Gedurende die nesperiode soek hulle die mees afgesonderde uithoeke van die bos. Die hol is slegs in die stam van 'n lewende boom gebou. In die reël is dit eikebome. Die hol lê op 'n beduidende hoogte. Die ingang na die hol is dikwels onder 'n tak of 'n groot tak. Dit is nodig om die hol te beskerm teen reënwater wat daarin vloei. Die holte word deur beide mannetjies en wyfies gehamer. Die aantal eiers in 'n koppelaar wissel van vyf tot sewe. Hulle het 'n suiwer wit oppervlak. Die eiers word direk op die bodem van die hol geplaas. In die suide van die verspreidingsgebied van witkapperhoutpluike broei kuikens twee keer per seisoen uit. In die noordelike streke van die verspreidingsgebied is daar slegs een koppelaar per seisoen.
Die gewoontes van die wit snawel-specht is besonders. Hierdie voëls het 'n buitengewone mooi golwende vlug, en tydens die vlug van die een boom na die ander klim die wit snawel-specht eers tot heel bo aan die boom en gly dan af. Terselfdertyd beskryf hy 'n gladde boog (klap nie sy vlerke nie). Die wit snawel specht ry selde lang afstande. In veel groter mate verkies hy om boomtakke en stam te klim. Spring dikwels van die een boom na die ander.
Die stem van die wit snawel specht kan binne 'n radius van een kilometer gehoor word. Witplukkies sprei 'n drie-lettergreep, duidelike, aangename en sonore huil van "troeteldier-troeteldier" so gereeld dat dit soms moeilik is om die vraag te beantwoord of hierdie voëls gedurende die dag minstens 'n minuut stil is.
'N Noukeurige ondersoek van die stompe deur spechtjies is belangrik om voedsel te vind. Hierdie voëls begin kos soek van die boom af. Die specht beweeg in 'n spiraal na bo en ondersoek nie net die stam nie, maar ook groot takke. Houthakkers hamer krake en krake in die bas, waar hulle insekte vind. Houthakkers is baie sterk voëls. Hulle kan 'n skuif van twintig sentimeter lank met net een klap van hul bek afslaan. As spechters 'n dooie boom kry, slaan hulle binne enkele ure 'n paar vierkante meter van die oppervlak van sy stam af.
Die skoonheid van spierwortels met wit snawels is die rede vir die vernietiging daarvan. Mense maak hierdie voëls dood vir hul ongewone kop. Reisigers begeer gereeld om die specht se kop as aandenking te koop. Vir hulle is dit 'n soort aandenking, wat herinner aan die plekke waar die wit snawel-specht op moerasagtige grond woon. Die spierwitpoot het vandag 'n seldsame voël geword. Boonop het dit in 'n beduidende deel van sy verspreidingsgebied verdwyn.
Die eikenhout specht is spaarsamig. Die reserwes is groot. In die herfs pluk eikenhoutspekte duisende klein slaggate in die boomstamme en takke van dennebome, eucalyptus en eike. Dit dien as 'n plek vir akkerbome. Soms maak houtvlekke soortgelyke selle selfs in telegraafpale. Boonop is die grootte van die spechtpantries ongelooflik. In een van die woude in Kalifornië, Kalifornië, is ongeveer twintigduisend eikebome getel, wat deur 'n eikelspecht in die bas van 'n wildevyeboom gedryf is. Boonop is ongeveer vyftigduisend eikel in die bas van een denneboom gevind.
Eikelplekke woon in afsonderlike groepe. Elke groep bestaan ​​uit drie tot twaalf spikkels en beslaan 'n taamlike groot gebied. Buitelandse persone word uit die besette gebied geskors, en elke lid van die groep neem deel aan die verdediging. Die hele groep oes akkerbome saam en gebruik ook die geoesde voorraad saam waar nodig. Met die aanvang van die lente word die gevoude groep nie in aparte pare verdeel nie. Een gewone nes word opgerig, en al die wyfies lê eiers daarin. Die inkubasie van die koppelaar vind ook gesamentlik plaas, sowel as die voeding van die nageslag wat gebore is. Die monogame lewenstyl in akkerhoutspekte is skaars en byna altyd tydelik. Dit is die instinkte.
Die groen specht word onderskei aan sy skoonheid. Die vleuels en rugkant van die liggaam het 'n gelerige kleur, die vlugvere het 'n bruin kleur, die boonste stert is briljant geel. Die stert is bruin-swart van kleur. Dit is versier met grysagtige dwarsstrepe. Die agterkant van die kop en die bokant van die kop is rooierig, terwyl die wange en oogarea swart is. Die ventrale sy van die liggaam van 'n groen specht is liggroen. Hierdie kleur word deur donker strepe gewissel. Die liggaamsvorm van die groen specht is ietwat soortgelyk aan die van die groot gevlekte specht. Die grootte van die groen specht is egter effens groter. Die liggaamslengte van die groen specht wissel van vyf en dertig tot sewe en dertig sentimeter, en die gewig bereik tweehonderd en vyftig gram.
Die groen specht is 'n inwoner van gemengde en bladwisselende Europese woude. Dit word oos van die Volga gevind, sowel as in die Kaukasus en Klein-Asië. Die groen specht verkies om gebiede te ontwikkel waar woude deur oop ruimtes vervang word, en oop ruimtes deur woude. Die meeste woon gewillig in woude wat ryk is aan bome van verskillende ouderdomme. 'N Verskeidenheid insekte word by die voeding van hierdie voëls ingesluit, maar miere is die voedsel wat die meeste verkies. Die laaste specht is gereed om in groot hoeveelhede te eet. Groen specht soos ander specht, soek insekte op boomstompe, maar om miere te vang, word die groen specht gedwing om na die grond te daal (wat in beginsel nie sonder jag is nie). Houthakkers maak diep gange binne die ontdekte miershoop. Op 'n soortgelyke manier soek groen spechtkoppe na die insekte.
Groen spechtjies is versigtig vir voëls. Die gevormde pare individue rus holtes op 'n afstand van mekaar af. In hierdie opsig is dit nie 'n maklike taak om verteenwoordigers van hierdie spesie te ontmoet nie. Groen houtvlekke gee egter hul ligging weg gedurende die nestydperk wanneer hulle hard begin skree. Boonop skree die mannetjie sowel as die wyfie deur die dag in die volgende volgorde. Holwerwe word meestal in ou en vervalle bome uitgekap deur groen specht. Dit kan wilgerbome, rante, asse wees. Eiers word in Mei gelê. Een koppelaar bevat vyf tot nege blink wit eiers. Albei ouers is betrokke by die inkubasie van eiers en die daaropvolgende voeding van die kuikens.
Die gemaalde specht is 'n mediumgrootte voël. Die liggaamslengte van die grondspecht is ongeveer vyf en twintig sentimeter. Die gemaalde specht het 'n taamlik beskeie kleur van verekleed - dit word hoofsaaklik gekenmerk deur 'n olyfbruin kleur. Die kop van die erdspecht is grys.
Die gemaalde specht is 'n inwoner van die Suid-Amerikaanse gebiede. Hy verkies om by treelose gebiede te bly. Die gemaalde specht bewoon dikwels hellings, hoë rivieroewers of berghange. Hierdie soort terrein is ongewoon vir die meeste gesinslede. Die grondspecht het daarin geslaag om soveel moontlik aan te pas by sulke lewensomstandighede. Verteenwoordigers van hierdie spesie kan selde in digte digte bosse gesien word. Op die grond beweeg gemaalde spechtjies deur te spring, dit is waar die naam van die spesie vandaan kom - hierdie houtvlekke hamer nie die bas en hout van bome nie, maar hulle kan beweeg teen die hange van die heuwels, ens. kos. Die lengte van die woning van die erdspecht (waar nageslag gebore word) bereik ongeveer een meter - in voorkoms lyk dit soos 'n gat wat aan die einde 'n klein grot vorm. Grondhakkies bedek gewoonlik die bodem van hierdie grot met kolle dierehare. Die koppeling van erdspikkels bevat drie tot vyf eiers. Die eiers is suiwer wit. Verteenwoordigers van hierdie spesie grawe 'n groot deel van hul lewe om voedsel te vind. Grondspekte kan voedsel op die aarde se oppervlak vind. Hul dieet bevat inseklarwes en volwassenes, en spinnekoppe en wurms diversifiseer hulle dieet.
Die goue specht is geseënd met helder kleure. Die kleur van hierdie specht is baie helder en mooi. Die rugkant van die klein voël se liggaam (die lengte van die erdspecht is ongeveer sewe-en-twintig sentimeter) het 'n klei-bruin kleur wat gediversifiseer word deur dwarsstrepe van swart en wit bo-stert. Die ventrale kant van die liggaam van die goue specht is wit, teen die agtergrond waarvan swart kolle uitstaan. 'N Rooi streep skets die grys kop van 'n goue specht. Die stamme van die stert en vlugvere het 'n goue kleur. As hulle vlieg, klap verteenwoordigers van hierdie spesie gereeld hul vlerke. Die verspreidingsgebied van die goue specht beslaan die vlaktes van die Noord-Amerikaanse kontinent. Die vleis van die goue specht word baie waardeer deur jagters.
Die rooikop-specht is 'n tipiese inwoner van die Noord-Amerikaanse kontinent. Die rooikop-specht is relatief klein - sy liggaamslengte bereik slegs drie en twintig sentimeter. Hierdie specht het 'n digte bouwerk. Sy nek is kort en sy kop is groot. In Noord-Amerika probeer rooikoppe by yl woude hou. Vir voeding vlieg hierdie voëls dikwels na die rande. Soms vlieg hierdie spechtjies na nedersettings. In die lente bou rooikoppe selde 'n nuwe hol. Basies soek hierdie voëls na die bestaande holtes, maak dit 'rekonstrueer' en gebruik dit. As verskillende holtes aan een boom uitgehol is, is slegs een daarvan weer besig. Rooikoppies pluk holtes slegs in ou dooie bome, terwyl hulle nie 'n nes in gesonde bome kan bou nie.
Die rooikop specht het 'n onheilspellende ingesteldheid. Hierdie voëls is baie rusteloos. Hulle kan byvoorbeeld op die dakke van woonhuise met hul bek klap en op hul vensters klim. Rooikoppies kruip gereeld weg as iemand naderkom en hulle dan trom op die plek waar hy sit. Dit lyk dus asof hulle lag vir 'n persoon wat nie onmiddellik hul teenwoordigheid opgemerk het nie. Rooikoppe kan ook probleme in die ekonomiese lewe van die mens veroorsaak. Groot kuddes van hierdie specht verwoes boorde, eet bessies, ens. Hierdie voëls is baie interessant om appels te hanteer - met al hul mag, pluk hulle hul bek in die vrugte. Met hierdie ongemaklike las vlieg die rooikop-specht na die naaste heining, waar hy dit, nadat hy dit in stukke gebreek het, vreet. Rooikoppe spuit groot skade aan graanlande. Hierdie voëls vreet nie net die graan nie, hulle vertrap ook die ore in die grond of breek hulle eenvoudig.
Rooikoppies kan predasie. Hierdie voëls gee nie om om die eiers te drink wat hulle in die neste van klein voëls vind nie. Nadat hul honger tevrede was, kom individue van hierdie spesie in klein troppe bymekaar. Op die oomblik begin hulle na insekte jag.As hulle op takke sit, kyk hulle na vlieënde insekte en gryp hulle dan met behulp van draaie en pirouette vas. Hierdie toneel is baie interessant om na te kyk. Die dieet van hierdie specht sluit insekte, bessies en vrugte in, sowel as korrels en sade van 'n verskeidenheid plante.
Die koper specht is 'n inwoner van die gebiede van Noord-Amerika. Die verspreidingsgebied beslaan die semi-woestyn westelike streke van die vasteland. Die lewenstyl van die koperspecht is ietwat identies aan die lewenstyl van die goue specht (deels lyk hierdie twee spesies na mekaar). 'N Belangrike kenmerk van die koperspecht is die vermoë om voedsel te oes. Hierdie funksie is uiters belangrik vir die moeilike toestande vir voëls, waar die koperspecht woon. Die lewelose gebied vir bykans die hele jaar waarop die koperspecht woon, het 'n negatiewe indruk op enige reisiger wat homself hier bevind, vir wie 'n ontmoeting met koperhakkies baie vreugdevol en positief kan wees. In droë agaatstele (in die onderste deel van die stam, en dan bo, word klein gaatjies gemaak), maak verteenwoordigers van hierdie spesie 'n soort spens - hier versteek die voëls akkerbome. As die steel van die agave gesplete is, sal dit gevind word dat dit alles vol akkerbome is, waarvan die specht gedwing word om baie energie te spandeer. Energie en tyd is egter nie net nodig vir die bou van sulke pakhuise nie, maar ook om die akkerbome self te vind. Dit is moontlik om dit slegs teen die hange van die naaste berge te kry, sodat koperspekte gedwing word om kilometervlugte te doen. Gedurende die droë seisoen kan koperhakspelde gesien word in gebiede waar die grotte in die vorm van 'n dikkie vorm - hierdie spechtjies is hier geleë. Gedurende die reënseisoen versprei koperknoppies oor die valleie - hier vind hulle insekte, veral miere.
Die skerpgespreide specht is 'n klein voël. Die grootte van hierdie specht is nie groter as die kleur van die verekleed nie. Sy kleur is gevarieerd. Die teenwoordigheid van skerp vlerke is 'n kenmerk van hierdie spesie. Die verspreidingsarea van hierdie spechtareas dek die gebiede van Sakhalin, die Ussuri-streek, die Japannese en suidelike Kuril-eilande, die Koreaanse Skiereiland, sowel as die noordoostelike provinsies van China. Gedurende die nesperiode probeer skerwevlerkvlekke by die aanplanting van sagte boomspesies hou. Dit kan populiere, linde, fluweels, ens. Wees in sulke bome, dit is makliker vir spechters om 'n hol hol of 'n bestaande een te vind. Lêery vind in Mei plaas. Die res van die tyd kan verteenwoordigers van hierdie spesie in troppe tiete voorkom. Saam met hierdie voëls, soek skerpvlerkhippies na insekte en ondersoek die oppervlakte van struike en bome.
Die specht met 'n drie punt is 'n ongewone voël. Sy is baie mooi en kleurvol. Swart strepe versier die wit agterkant van die drietandspecht. Die stert is swart, met 'n wit streep langs die rande. By die wyfie van die diertjie-specht is die kop van die kop grys, en by die mannetjie is dit geel. Die afwesigheid van een toon is 'n kenmerk van individue van hierdie spesie. In drie-tout-spikkels word net een vinger omgedraai en twee vorentoe gedraai. Die specht met drie tone is klein. Die vleuellengte van 'n individu wissel van twaalf tot dertien sentimeter. Die verspreidingsarea van hierdie spikkels beslaan die gebiede van Oos- en Sentraal-Europa, Siberië en Noord-Amerika. Houtspekte met drie pote verkies om diep naaldwoude te bewoon. In die suidelike streke van hul verspreidingsgebied, woon hulle in bergwoude.
Die broeitydperk vir spikkeltjies met drie pote begin vroeg. Dit begin in Februarie en duur tot Mei. Op hierdie tydstip klop die mannetjies aktief aan droë takke met hul snawel, skree en huil hulle uitgetrek. Holge word deur takke met takke in spar en lariks gebou (laasgenoemde opsie is verkieslik vir hierdie voëls), meestal is dit afgebrande of bederf bome. Soms vind u die holte van 'n doringboomspaan selfs in stompe. Verteenwoordigers van hierdie spesie bou as 'n reël 'n hol op 'n hoogte van een tot ses meter. Koppelaar bestaan ​​uit drie tot ses wit eiers. Nadat die kuikens uit die nes gevlieg het, loop hulle saam met hul ouers in die bos. Die broei disintegreer egter gou.
Die specht met 'n diertjie is 'n vurige voël. En baie nuttig vir die bos. Binne een winterdag is hierdie voël in staat om die bas af te skeur van die spar wat besmet is met baskewers, en die aantal larwes van laasgenoemde bereik ongeveer tienduisend stukke! Maar selfs as die diertakkies nie per dag soveel kos kan hanteer nie, sal die basarwerlarwes steeds in die koue sterf.
Die kleur van verskillende individue van die rooi specht verskil. Die belangrikste toon vir die vere van sommige individue van hierdie spesie is regtig rooi of roesrooi. Die kleur van ander individue kan donker kastaiingbruin of bruin wees. Die stert en vlerke van die rooi specht het swart dwarsstrepe. Die verekleed van verteenwoordigers van hierdie spesie is bedek met 'n klewerige stof - dit is die sappe van miere wat deur rooi spikkels gekneus is. Die reuk van miersuur dring deur na die verekleed van rooi specht. Die rooikop-specht is 'n klein voël - die lengte van die liggaam is ongeveer vyf en twintig sentimeter. Nog 'n interessante eienskap is die onderontwikkeling van die duim. As gevolg hiervan lyk die bene van die rooi specht met die eerste oogopslag driekant.
Die rooikop specht bou unieke neste. Inteendeel, hulle bou dit glad nie. Rooiplekke maak hul neste in 'n miershoop. Inderdaad, miere is ook ongewoon - dit word gebou deur groot miere direk in die krone van bome op 'n hoogte van twee tot twintig meter van die aardoppervlak. Maar die verbasendste ding is dat die miere nie die uitbroeiende wyfie en die eiers self raak nie, hoewel die wyfie van die rooi specht maklik op die mierpoppies pluk. Koppelaar van rooi specht bestaan ​​uit drie eiers. Aanvanklik het die eiers 'n wit oppervlak, maar konstante kontak met mierzuur doen dit, en na 'n rukkie word die oppervlak van die eiers bruinerig.
Groot gevlekte specht het 'n gevlekte verekleur. Dit is inderdaad 'n baie mooi voël. Die belangrikste kleure van die verekleed is swart en wit. Die afwesigheid van 'n rooi kol op die kroon is 'n kenmerk van die wyfie by die wyfie.