Storietyd | SkalkSkryf
« Rooi en Groen 1
Die sekslewe van Pikkewyne (en ander gediertes) »
Augustus 3, 2010 deur Louwie
Sit ek nou eendag saam met my buurman en gesels met `n goeie bottel rooiwyn. Goeie geselskap die bottel rooi. Hy praat op jou tong en met jou neus en later ook met jou gees.
`n Groot en sterk man, die buurman van my. En gemoedelik, altyd die vriendelikheid vanself.
Hy vertel my dat hy en sy vrou nou eendag koers gevat het daar na die plattelandse dorp waar hy grootgeword en skool gegaan het. `n Ou skoolvriend het hom en sy vrou uit die bloute genooi om die naweek by hulle op die plaas te kom kuier. Hulle het mekaar jare laas gesien, en eers van hulle mekaar per toeval op facebook raakgeloop het, het hulle weer op die internet met mekaar begin gesels.
Op die plaaspaaie raak hulle toe op pad so `n bietjie verdwaal, vertel hy my. Gelukkig sien hy toe `n boer se blink nuwe ryding langs die mielielande staan. Dis so `n pikswart, modder besmeerde Hummer V8 met chroom aanhegsels en bykomstighede net waar jy kyk, en ekstra breed beband met die blinkste blink "mags." `n Arm boer kan jy sien. Een van die wat van droogte na droogte voortsukkel.
Hy hou stil en stap na die boer toe om te vra of die man nie dalk vir hom kan beduie hoe om by sy vriend uit te kom nie. Die boer self is groot en rond, vetgemes kan jy maar sê, sê my buurman.
Hy groet die boer toe op sy normale bedeesde, vriendelike manier, vertel buurman, sonder om te verwys na die lekker warm dag of hoe mooi lowergroen die mielies lyk. Dit, sê buurman, moet jy nooit doen nie. Oor die weer praat jy nie met `n boer nie want, sê hy, as jy sê dis so lekker warm dan sê hy ja dis so droog sy mielies gaan nog vrek van die warm son. Sê jy die mielies lyk so groen en gesond dan vertel die boer jou van die bloukop-boorderwurm wat sy mielies in die stronk gepik het en dat hy al reeds 80 persent van sy oes verloor het. Sê jy dit lyk of dit gaan reën, dan voorspel hy `n verwoestende haelstorm wat alles voor die voet gaan wegslaan.
Dus, sê buurman, is dit `n vriendelike maar saaklike "goeie-middag-meneer-ek-wonder-of-jy-my-kan-help, ek is op soek na die plaas van Jan van Aswegen."
"O, ou Jan," sê die boer toe en trek sy neus so half afkeurend op, aldus buurman. "Jy is heel van koers af ou. Die armgat verskoning van `n boer bly so dertig kilometers Wes van hier." En hy beduie toe hoe buurman moet ry om daar uit te kom.
Buurman sê vriendelik dankie, groet en net voor hy wegstap, vertel buurman, vra die boer toe so half beskuldigend; "Jy is nie dalk Henk Potgieter nie?"
Buurman sê hy was half uit die veld geslaan dat die man hom by die naam ken, maar hy kon nie ontken dat sy naam Henk Potgieter is nie. Hy sê toe maar ja, is so en hoe weet jy dit en wie is jy?
"Ek sien jy onthou my nie. Ek is Josef Bekker en ek het nog altyd gesê," sê die boer toe glo vir buurman terwyl hy dreigend nader staan, "dat, as ek jou ooit weer raakloop, ek jou die snot klap gaan gee wat ek jou destyds op skool al moes gegee het."
Buurman bly so `n oomblik stil en skud sy kop. "Toe onthou ek, sê hy na `n ruk, en toe sê ek vir hom, ek sê vir hom 'en toe word jy groot en so `n bietjie volwasse en jy sien dat dit `n onnosel ding is om te wil loop staan en doen?'
"En hoekom wil jy dit in elk geval doen?" vra buurman toe nog steeds nie onvriendelik nie.
Toe sê die boer glo vir buurman; "want jy is `n doos." Net so, sonder skaamte en nogals uitdagend ook daarby sê buurman.
"En toe vra ek hom," sê buurman, "ek vra hom wat het ek aan hom gedoen dat hy na my verwys as `n anatomiese onderdeel van `n vrou en of hy `n bepaalde vrou in gedagte het as hy so na my verwys.
Toe sê die boer glo 'sien, daar doen jy presies dit wat ek nog altyd so verpes van jou. Altyd so slim, so meerderwaardig, kyk altyd so uit die hoogte teen jou neus af op ander mense neer, dink altyd jy is beter as ander mense.'
"En hy is driftig," sê buurman. "Heel driftig."
"Nou ken jy die man toe?" vra ek vir buurman terwyl ek nog wyn vir ons altwee skink.
"Jaaa," sê buurman half omgekrap, "naam van Josef Bekker, kind van skatryk boere. Ons was saam op skool, saam in dieselfde klas, dieselfde atletiekspan. Grootbek, ongeskikte bliksem gewees."
"En wat sê jy toe vir hom? Vra ek.
"Nee, ek sê toe vir hom hy is verkeerd, ek het nog nooit gedink ek is beter as hy of enige iemand anders nie, inteendeel," sê ek toe vir hom. "Dit ten spyte daarvan dat ek beter was as jy in die 100 meter en 200 honderd meter en selfs met hoogspring en verspring en dat ek selfs elke keer beter punte as jy gekry het vir my Afrikaanse en Engelse opstelle."
Met die, sê buurman, hoor hy `n onbedaarlike geproes uit die Humvee se rigting. Toe sien hy vir die eerste keer die bloedjong blondine wat daar sit, dik van die lag.
"Toe sê ek vir hom dat ek in my 65 jaar van lewe nog nooit in `n boksgeveg of straatgeveg betrokke was nie en dat ek ook nie van plan was om nou hier in die mielielande soos `n barbaar in `n geveg betrokke te raak nie en dat hy moet huis toe gaan en gaan grootword en vir eens en vir altyd moet gaan probeer uitvind wie hy is en waaroor die lewe regtig gaan."
Toe lag die blonde vrou glo onbedaarlik van die Hummer se kant af en sy sê vir Josef, sy sê; "JB my ou loser, jy is dalk nie die beste atleet of skrywer in die wêreld nie, maar jy is darem nie te sleg tussen die lakens nie. Kom ons ry, ek is nie lus om na `n bekgeveg tussen twee intellektuele reuse tussen die mielielande te sit en luister nie, die kos is op die stoof en dit gaan brand.
"Sy was half sarkasties, dink ek. Verbeel jou, intellektuele reuse!" sê Buurman verontwaardig.
Buurman bly weer stil en staar diep in sy wynglas in. "Hy wou altyd so graag wen. Ek dink dit was om sy pa te beïndruk. Sy pa het nie veel van hom gedink nie, Sussie was alles in sy oë want sy was `n wenner. Akademie, sport, kuns, jy noem dit en sy het die beker of die medalje daarvoor. En vrek mooi daarby."
"En toe?" vra ek vir buurman. "Wat gebeur toe?"
"Ek loop toe kar toe en ry weg. My vrou wil toe weet wat gaan aan, wat het die man gesê en wat het ek vir die man gesê dat hy so kwaad was.
"Ek sê toe vir haar wat die man het vir my gesê het, net so, sonder om doekies om te draai. Na `n geskokte stilte bars sy uit van die lag, sy lag histeries. Trane loop soos sy lag. Ek vra haar wat`s so snaaks, ek dink nie dis snaaks nie."
"Ha-ha-ha lag sy. Elke keer as sy na my kyk bars sy weer van voor af uit van die lag. Tot by die plaas hou dit so aan.
"Daar was toe `n hele paar ander ou skoolvriende ook op die plaas," vertel buurman. "Die aand toe almal aan tafel sit vir aandete sê my vrou vir my vriend hy moet haar meer vertel van my toe ons op skool was, sy vermoed daar is dinge in my lewe waarvan sy nie weet nie.
"Hy wil toe weet 'dinge soos wat?' sê buurman. Sy vertel hom van die petalje met Josef. 'Was Henk regtig `n doos op skool?' vra sy grootoog en Jan bars uit van die lag, hy vou so dubbel oor die tafel soos hy lag en slaan op die tafel met sy groot hand dat die borde rondspring, en al die ander ouens lag uitbundig saam."
Buurman is skoon verontwaardig.
"En weet jy wat sê Jan? Weet jy wat sê hy? Hy sê ja natuurlik was hy. Hy vertel vir haar ek was so `n deurmekaar, verstrooide bleeksiel op skool. Hy vertel vir haar hulle het almal aan die begin gedink ek dink ek is beter as hulle want ek het soms so teen my neus af op hulle neer gekyk. Toe vind hulle uit ek doen dit omdat ek verstrooid is. As een van hulle skielik op my afkom, sê hy, dan is ek so verstrooid dat ek vir `n oomblik nie weet wie dit is wat voor my staan nie, hy sê hulle weet ek vermoed ek ken die persoon, maar kan om die dood nie `n naam aan die gesig sit nie. Dis dan, sê hy, dat ek so langs my neus af op mense neerkyk. En my vrou sê ja, sy ken daai kyk, ek doen dit nog steeds.
"Verbeel jou," sê buurman. "Ek kyk g`n langs my neus af op mense nie!
"Maar wat ek doen, of wil doen is om mense te laat dink. Natuurlik weet ek wie voor my staan, maar ek wil weet of daai persoon weet wie dit is wat voor my staan. Ek vra nie, ek kyk en ek wag vir `n antwoord. As ek sou vra kry ek die gewone oppervlakkige 'ek is Piet van Poggenpoel, ek is jou klasmaat, ek bly in Blesbokstraat …..'
"Dis morbied, dis dom. Ek wil weet of hy of sy weet wie hy of sy in essensie is, in sy diepste wese. Daardie blonde tert by Josef het geweet, of vermoed wat ek wou weet," sê my buurman en hy kyk so langs sy neus af vir my waar ons daar sit, en ek sê vir hom ek weet wie ek is, natuurlik weet ek, sê ek driftig. "Ek is Charles, jou buurman en ek bly in Blesbokstraat ….. !" en hy kyk na my met so `n skewe glimlag en hy sê natuurlik weet ek jy is my goeie vriend en buurman Charles, maar hy bly vir my kyk asof hy `n antwoord van my verwag.
Ek vererg my bloediglik vir die man en sê ek gaan nou huis toe, maar hy sê niks, kyk net so langs sy neus af op my.
By die huis vra my vrou vir my waarom ek so ontsteld is. Jy lyk skoon bleek, sê sy.
Ek gooi vir my `n stywe dop Whisky. Ek mors want my hande bewe van ontsteltenis. Ek gaan sit voor die TV maar kan nie konsentreer op wat gewys word nie.
"Natuurlik weet ek wie de donner ek is," sê ek hardop.
"Wat?" vra my vrou geskok.
Ek antwoord haar nie. Ek drink my glas leeg en dink; 'Wie de fok dink hy is hy om vir my so `n vraag te vra? Dink hy hy is beter as ek? Ek het ook goeie opstelle geskryf op my dag, en ek was `n goeie langafstand atleet. Ek het ook medaljes om te wys, dis geraam en hang in my studeerkamer! Daai Josef kêrel was reg, my buurman dink hy is beter as ander mense. Ek voel sommer lus en loop na hom toe en gaan gee hom `n snot klap, die doos!