Neoklassieke ekonomie - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Neoklassieke ekonomie verwys na 'n algemene benadering in ekonomie wat fokus op die bepaling van pryse, uitsette en inkomsteverspreiding in markte deur vraag en aanbod. Dit word bemiddel deur 'n veronderstelde maksimalisering van inkomstebeperkte nut deur individue en koste-beperkte winste van ondernemings wat beskikbare inligting en produksiefaktore gebruik.
Neo-klassieke ekonomie, soos die naam aandui, het ontwikkel uit die klassieke ekonomie wat in die agttiende en negentiende eeu oorheersend was. Die begin daarvan kan teruggevoer word na die marginale rewolusie van die 1860's, wat die begrip nut as die sleutelfaktor in die bepaling van waarde gebring het in teenstelling met die klassieke siening dat die koste verbonde aan produksie die bepalende waarde van die waarde was. Afgesien van die Oostenrykse skool vir ekonomie, het die neoklassieke benadering toenemend wiskundig geword, met die fokus op perfekte mededinging en ewewig.
Kritiek op hierdie benadering behels die skeiding van die werklike wêreld, beide in terme van die tydsraamwerk vir 'n ekonomie om terug te keer na ewewig deur markkragte, sowel as in die 'rasionele' gedrag van die mense en organisasies wat aanvaar word. Die neoklassieke ekonomie het inderdaad nie heeltemal suksesvol daarin geslaag om die werklike gedrag van mense, markte en ekonomieë in die wêreld tot dusver te voorspel nie, en bied ook nie 'n siening van 'n samelewing wat ooreenstem met die ideale van 'n wêreld waarin mense in staat is om gee hul uniekheid uit as deel van 'n samelewing van vrede, harmonie en welvaart. Ondanks baie kritiek bly die hoofstroomekonomie egter grotendeels neoklassiek volgens die aannames, ten minste op die mikro-ekonomiese vlak.
Klassieke ekonomie, ontwikkel in die agtiende en negentiende eeu, bevat 'n waardeteorie en verspreidingsteorie. Die waarde van 'n produk is afhanklik van die koste verbonde aan die vervaardiging van die produk. Die uiteensetting van koste in Klassieke ekonomie was terselfdertyd 'n uiteensetting van verspreiding. 'N Verhuurder het huur ontvang, werkers het lone ontvang, en 'n kapitalistiese huurderboer het winste op hul belegging ontvang.
Teen die middel van die negentiende eeu het Engelssprekende ekonome oor die algemeen 'n perspektief op waardeteorie en verspreidingsteorie gedeel. Byvoorbeeld, die waarde van 'n boshel koring hang af van die koste verbonde aan die vervaardiging van die boshel. Daar word gedink dat die produksie of produk van 'n ekonomie verdeel of versprei word tussen die verskillende sosiale groepe in ooreenstemming met die koste wat daardie groepe gedra het om die produksie te lewer. Dit is ongeveer die "Klassieke Teorie" wat ontwikkel is deur Adam Smith, David Ricardo, Thomas Robert Malthus, John Stuart Mill en Karl Marx.
Maar daar was probleme met hierdie benadering. Die belangrikste hiervan was dat pryse in die mark nie noodwendig die "waardes" wat so gedefinieër is, weerspieël nie, want mense was dikwels bereid om meer te betaal as wat 'n voorwerp 'werd was'. Die klassieke "substansie" -waardeteorieë, wat waarde as 'n eienskap inherent aan 'n voorwerp beskou het, het geleidelik plek gemaak vir 'n perspektief waarin waarde geassosieer word met die verhouding tussen die voorwerp en die persoon wat die voorwerp verkry het.
Verskeie ekonome op verskillende plekke op dieselfde tyd (die 1870's en 1880's) het waarde begin baseer op die verhouding tussen produksiekoste en 'subjektiewe elemente', wat later 'aanbod' en 'vraag' genoem word. Dit het bekend gestaan ​​as die marginale rewolusie in ekonomie, en die oorkoepelende teorie wat uit hierdie idees ontwikkel het, word neoklassieke ekonomie genoem. Die eerste wat die term 'neoklassieke ekonomie' gebruik het, was die Amerikaanse ekonoom Thorstein Veblen (1900).
Dit is toe deur George Stigler en John Hicks breedweg gebruik om die werke van Carl Menger, William Stanley Jevons en John Bates Clark in te sluit. Menger, stigter van die Oostenrykse skool vir ekonomie, word as belangrik beskou in die oorsprong van neoklassieke denke, met sy fokus op utilitarisme en waarde wat bepaal word deur die subjektiewe siening van individue (nie koste nie). Eugen von Böhm-Bawerk en Friedrich von Wieser, volgelinge van Menger, kan ook in 'n mindere mate as neoklassieke ekonome opgeneem word.
Ondanks die begin van dieselfde punt, het Oostenrykse ekonomie in beide metodes en fokus toenemend van die neoklassieke ekonomie geskei. In die metode, terwyl die hoofstroom neoklassieke ekonomie toenemend wiskundig geword het, Oostenrykse ekonomie het nie-wiskundig voortgegaan en wette en instellings in die ontleding daarvan opgeneem. Die neoklassieke het gefokus op ewewig, terwyl die Oostenrykse skool gefokus het op die bestudering van instellings, proses en ongelykheid. Alhoewel die hoofstroom-neoklassieke ekonomie op perfekte mededinging as verwysingspunt gefokus het, het Oostenrykse ekonomie dit nie gedoen nie. Oostenrykse ekonomie het 'n gevoel gehad van die regte institusionele struktuur, maar nie van die regte prys nie; die regte prys was die prys wat die institusionele struktuur geproduseer het. Hierdie verskil het gemanifesteer in Menger se gebrek aan kommer oor wiskundige formalisme en Wieser se kombinasie van 'n teorie van mag met sy teorie van markte om tot 'n volledige teorie oor die ekonomie te kom.
Die term neoklassiek word deesdae meestal gebruik om na die hoofstroomekonomie en die Chicago-skool te verwys.
In die jare onmiddellik na Karl Marx se publikasie van Das Kapital, 'n rewolusie het in ekonomie plaasgevind. Marx se ontwikkeling van 'n teorie van uitbuiting vanuit die arbeidsteorie van waarde, wat sedert ekstens John Locke as fundamenteel beskou is, het saamgeval met die verlating van arbeidsteorie. Die nuwe ortodoksie het die teorie van marginale nut geword. 'N Fransman (Leon Walras), 'n Oostenryker (Carl Menger) en 'n Engelsman (William Stanley Jevons) skryf gelyktydig en onafhanklik, en in plaas daarvan dat die waarde van goedere of dienste wat die arbeid wat hulle opgelewer het, weerspieël, die bruikbaarheid (nut) ) van die laaste aankoop (voor die 'marge' waarop mense dinge nie meer nuttig vind nie). Dit het beteken dat die ewewig van mense se voorkeure pryse, insluitend die prys van arbeid, bepaal het, sodat daar geen sprake was van uitbuiting nie. In 'n mededingende ekonomie, sê die marginaliste, kry mense dit waarvoor hulle betaal of gewerk het.
William Stanley Jevons, een van die leiers van die marginale rewolusie
Carl Menger (1840-1921), 'n Oostenrykse ekonoom, het die basiese beginsel van marginale nut in Grundsätze der Volkswirtschaftslehre (Menger 1871). Verbruikers tree rasioneel op deur te streef na die bevrediging van al hul voorkeure. Mense ken hul besteding toe sodat die laaste eenheid van 'n gekoopte kommoditeit nie meer bestaan ​​as 'n laaste eenheid wat deur iets anders gekoop word nie. William Stanley Jevons (1835-1882) was sy Engelse eweknie. Hy beklemtoon in die Teorie van politieke ekonomie (1871) dat die bevrediging van goedere en dienste aan die kantlyn afneem. 'N Voorbeeld van die teorie van afnemende opbrengste is dat vir elke lemoen wat jy eet, hoe minder plesier jy kry van die laaste lemoen (totdat 'n mens ophou eet). Daarna het Leon Walras (1834-1910), wat weer onafhanklik gewerk het, die marginale teorie oor die hele ekonomie veralgemeen Elemente van suiwer ekonomie (1874). Klein veranderinge in mense se voorkeure, byvoorbeeld om van beesvleis na sampioene oor te skakel, sal lei tot 'n styging in die sampioenpryse en 'n daling in die prys van beesvleis. Dit stimuleer produsente om produksie te verskuif, en beleggings in sampioene te verhoog, wat die markaanbod sal verhoog, wat sal lei tot 'n nuwe laer sampioenprys en 'n nuwe prysewewig tussen die produkte.
Alfred Marshall het die belangrikste alternatiewe handboek aan John Stuart Mill van die dag geskryf, Beginsels van ekonomie (1882).Hoofartikel: Alfred Marshall
Alfred Marshall (1842-1924) was die eerste professor in ekonomie aan die Universiteit van Cambridge en sy werk, Beginsels van ekonomie (1890), val saam met die oorgang van die onderwerp van 'politieke ekonomie' na sy bevoordeelde termyn, 'ekonomie'. Na die marginale rewolusie, het Marshall gekonsentreer op die versoening van die klassieke arbeidsteorie, wat op die aanbodkant van die mark gekonsentreer het, met die nuwe marginalistiese teorie wat konsentreer op die vraag van die verbruiker. Die grafiese voorstelling van Marshall is die beroemde vraag en aanbod-grafiek, die 'Marshall-kruis'. Hy het daarop aangedring dat dit die kruising van beide toevoer en vraag wat 'n ewewig van prys in 'n mededingende mark lewer. Op die lange duur, meen Marshall, neig die produksiekoste en die prys van goedere en dienste na die laagste punt wat ooreenstem met die voortgesette produksie.
Francis Y. EdgeworthHoofartikel: Francis Ysidro Edgeworth
Francis Ysidro Edgeworth (1845-1926) was 'n Ierse polimaat, 'n baie invloedryke figuur in die ontwikkeling van neo-klassieke ekonomie, wat bygedra het tot die ontwikkeling van statistiese teorie. Hy was die eerste wat sekere formele wiskundige tegnieke op individuele besluitneming in ekonomie toegepas het. Edgeworth het nutsteorie ontwikkel, wat die onverskilligheidskurwe en die beroemde 'Edgeworth-vak' bekendstel, wat standaarde geword het in ekonomiese teorie. Sy "Edgeworth-veronderstelling" verklaar dat die kern van 'n ekonomie krimp na die reeks mededingende ewewigte namate die aantal agente in die ekonomie groot word. Die hoë mate van oorspronklikheid wat in die meeste werk getoon is, word slegs gekombineer met die moeilikheid om sy geskrifte te lees. Edgeworth word dikwels beskou as 'die man van Marshall', met verwysing na sy steun van Alfred Marshall. Dit was Edgeworth wat 'n groot bydrae gelewer het tot die vestiging van die Marshall-neoklassieke hegemonie en die afname van enige alternatiewe benadering.
John Bates ClarkHoofartikel: John Bates Clark
John Bates Clark (1847-1938) was die pionier in die marginalistiese rewolusie in die Verenigde State. Nadat hy in Duitsland gestudeer het, was sy idees anders as dié van die klassieke skool en ook die institusionele ekonomie van Thorstein Veblen. Saam met Richard T. Ely en Henry Carter Adams was Clark 'n stigter van die organisasie wat later die American Economic Association geword het. Clark het probeer om ekonomiese verhoudings te ontdek, soos die verhouding tussen verdeling van inkomste en produksie, wat volgens hom natuurlik sou voorkom in 'n mark gebaseer op volmaakte mededinging. Hy het geglo dat sy 'marginale produktiwiteitsteorie van inkomsteverspreiding' wetenskaplik bewys het dat markstelsels 'n regverdige verdeling van inkomste kan genereer.
Hy neem die marginale produktiwiteitsteorie verder as ander en pas dit toe op die ondernemingsfirma en die maksimalisering van winste. Hy het ook aangevoer dat mense nie net deur selfgesentreerde begeerte gemotiveer is nie, maar ook die belange van die samelewing as geheel in hul ekonomiese besluitneming beskou. In sy Verdeling van rykdom, Clark (1899) het sy nutsteorie ontwikkel, waarvolgens alle kommoditeite 'bondels nuts' bevat - verskillende kwalitatiewe grade van nut. Dit is die nut wat die waarde van 'n kommoditeit bepaal:
As ons hier onderneem om die teorie van waarde breedvoerig aan te bied, moet ons baie klem lê op die feit dat waarde 'n sosiale verskynsel is. Dinge verkoop inderdaad volgens hul finale hulpmiddels; maar dit is hul finale hulpmiddels vir die samelewing (Clark 1899).
Alfred Marshall was nog besig met sy laaste hersienings daarvan Beginsels van ekonomie met die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918). Die klimaat van optimisme in die nuwe twintigste eeu is spoedig gewelddadig in die loopgrawe van die Westelike front ontbloot, aangesien die beskaafde wêreld homself uitmekaar skeur. Vir vier jaar was die produksie van Brittanje, Duitsland en Frankryk geheel en al gerig op die doodsbedryf van die oorlogsekonomie. In 1917 het Rusland tot 'n rewolusie verval, gelei deur die Bolsjewistiese party van Vladimir Lenin. Hulle het die Marxistiese teorie as hul redder gedra en 'n gebroke land "vrede, brood en land" belowe deur die produksiemiddele te versamel. Ook in 1917 het die Verenigde State van Amerika die oorlog aan die kant van Frankryk en Brittanje betree, met president Woodrow Wilson wat die slagspreuk van 'die wêreld veilig vir demokrasie' gemaak het. Hy het 'n vredesplan van veertien punte bedink. In 1918 het Duitsland 'n lente-offensief geloods wat misluk het, en namate die bondgenote teengeval en meer miljoene geslag is, het Duitsland tot rewolusie oorgegaan, en sy tussentydse regering het op grond van Wilson se veertien punte gedagvaar. Europa het finansieel, fisies, sielkundig en sy toekoms in puin gelê met die reëlings van die Versailles-konferensie in 1919.
John Maynard Keynes was die verteenwoordiger van die tesourie van haar majesteit op die konferensie en die mees kritiese kritikus oor die uitslag daarvan. Hy was veral gekant teen die benadering wat klassieke en neoklassieke ekonome gebruik het dat die ekonomie op die lange duur van nature 'n wenslike ewewig sou wees. Keynes het betoog 'N Traktaat oor monetêre hervorming (1923) dat 'n verskeidenheid faktore ekonomiese aktiwiteit bepaal het, en dat dit nie genoeg was om te wag vir die langtermyn-ewewig in die mark om homself te herstel nie. Soos Keynes beroemd opgemerk het:
... hierdie langtermyn is 'n misleidende gids vir aktuele sake. Op die lange duur is ons almal dood. Ekonome stel hulself te maklik, te nutteloos as hulle in stormagtige seisoene net vir ons kan sê dat wanneer die storm verby is, die oseaan weer plat is (Keynes 1923).
Tydens die Groot Depressie publiseer Keynes sy belangrikste werk, Die algemene teorie van indiensneming, rente en geld (1936). Die depressie is aangevuur deur die Wall Street Crash van 1929, wat gelei het tot groot toenames in werkloosheid in die Verenigde State, wat gelei het tot die terugbetaling van skuld van Europese leners en 'n ekonomiese domino-effek dwarsoor die wêreld. Ortodokse ekonomie het 'n verskerping van die besteding gevra totdat die vertroue in die besigheid en winsvlakke kon herstel.
Vanaf hierdie punt het die Keynesiaanse ekonomie begin opklim en het die neoklassieke benadering verwissel.
Oorsig en aannames
Die raamwerk van neoklassieke ekonomie kan soos volg opgesom word. Individue neem keuses aan die kantlyn, waar die marginale nut van 'n produk of van 'n diens die nut is van die spesifieke gebruik waaraan 'n agent 'n gegewe toename in daardie goed of diens kan lewer, of van die spesifieke gebruik wat in die steek gelaat sou word reaksie op 'n gegewe afname. Dit lei tot 'n teorie van vraag na goedere en aanbod van produktiewe faktore.
Kopers probeer om hul winste uit die aankoop van goedere te maksimeer, en doen dit deur hul aankope van 'n produk te verhoog totdat dit wat hulle by 'n ekstra eenheid verdien, net gebalanseer word deur wat hulle moet prysgee om dit te bekom. Op hierdie manier maksimeer hulle 'nut' - die bevrediging verbonde aan die verbruik van goedere en dienste.
Individue verskaf arbeid aan firmas wat hulle wil aanstel, deur die wins te balanseer deur die marginale eenheid van hul dienste (die loon wat hulle sou ontvang) te balanseer met die ongeskiktheid van arbeid self - die verlies van ontspanning.
Op dieselfde manier probeer produsente om eenhede van 'n goeie produk te produseer, sodat die koste van die produksie van die inkrementele of marginale eenheid net gebalanseer word deur die inkomste wat dit genereer. Op hierdie manier maksimeer hulle die winste. Firmas huur ook werknemers tot die punt dat die koste van die addisionele huur net gebalanseer word deur die waarde van die uitset wat die addisionele werknemer sou lewer.
Neoklassieke ekonomie konseptualiseer die agente as rasionele akteurs. Agente is gemodelleer as optimiseerders wat gelei het tot 'beter' uitkomste. Neoklassieke ekonome aanvaar gewoonlik, met ander woorde, dat mense die keuses maak wat hulle die beste moontlike voordeel gee, gegewe die omstandighede waarmee hulle te kampe het. Omstandighede sluit in die pryse van hulpbronne, goedere en dienste, beperkte inkomste, beperkte tegnologie om hulpbronne in goedere en dienste te omskep, en belasting, regulasies, en soortgelyke objektiewe beperkings op die keuses wat hulle mag maak (Weintraub 1993). Die gevolglike ewewig was 'die beste' in die sin dat enige ander toekenning van goedere en dienste iemand slegter sou laat. Die sosiale stelsel in die neoklassieke visie was dus vry van onoplosbare konflik.
Die begrip "sosiale stelsel" is 'n maatstaf vir die sukses van neoklassieke ekonomie, want die idee van 'n stelsel, met sy interaksiekomponente, sy veranderlikes en parameters en beperkings, is die taal van die middel van die negentiende-eeuse fisika. Hierdie veld van rasionele meganika was die model vir die neoklassieke raamwerk:
Ons verstaan ​​dat die verdeling van hulpbronne 'n sosiale probleem in enige moderne ekonomie is. Enige moderne ekonomiese stelsel moet op een of ander manier die vrae beantwoord wat deur die toewysing van hulpbronne gestel word. As ons verder wil verstaan ​​hoe mense op hierdie sosiale probleem reageer, moet ons 'n paar aannames maak oor menslike gedrag ... Die aanname aan die hand van die neoklassieke benadering is dat mense rasioneel is en (meer of minder) self- belangstel. Dit moet verstaan ​​word as 'n voorbeeld van positiewe ekonomie (oor wat is), nie normatiewe ekonomie (oor wat behoort te wees). Hierdie onderskeid, positief teenoor normatiewe ekonomie, is op sigself belangrik en is 'n sleutel tot begrip van baie aspekte van die ekonomie (Huberman en Hogg 1995).
Agente, soos hierbo genoem, was soos atome; nut was soos energie; nutsmaksimalisering was soos die minimalisering van potensiële energie, ensovoorts. Op hierdie manier is die retoriek van suksesvolle wetenskap gekoppel aan die neoklassieke teorie, en op hierdie manier het ekonomie aan die wetenskap self gekoppel. Of hierdie skakeling deur die vroeë marginaliste beplan is, of eerder 'n kenmerk was van die openbare sukses van die wetenskap self, is minder belangrik as die implikasies van die koppeling. Vir eens was neoklassieke ekonomie gekoppel aan wetenskaplike ekonomie, om die neoklassieke benadering uit te daag, was dit asof dit wetenskap en vooruitgang en moderniteit uitdaag. Hierdie ontwikkelinge het gepaard gegaan met die bekendstelling van nuwe instrumente, soos onverskilligheidskrommes en die teorie van ordinale nut wat die vlak van wiskundige sofistikasie van neoklassieke ekonomie verhoog het.
Paul Samuelson Grondslae van ekonomiese ontleding (1947) het bygedra tot hierdie toename in formele strengheid. Waarde is gekoppel aan onbeperkte begeertes en wil bots met beperkings, of skaarsheid. Die spanning, die besluitnemingsprobleme, word in markte uitgewerk. Pryse is die seine wat huishoudings en firmas meedeel of hul botsende begeertes met mekaar versoen kan word.
VOORBEELD: Teen 'n sekere prys van motors wil iemand byvoorbeeld 'n nuwe motor koop. Teen dieselfde prys wil ander dalk ook motors koop. Die vervaardigers wil egter moontlik nie soveel motors vervaardig as wat die kopers wil hê nie. Kopers se frustrasie kan daartoe lei dat hulle die prys van motors "verhoog", wat potensiële kopers uitskakel en sommige marginale produsente aanmoedig. Namate die prys verander, word die wanbalans tussen koop- en verkoopopdragte verminder. Dit is hoe optimisering onder beperking en interafhanklikheid van die mark tot 'n ekonomiese ewewig lei. Dit is die neoklassieke visie (Samuelson 1947).
Samevattend is neoklassieke ekonomie wat 'n 'metatorie' genoem word. Dit wil sê, dit is 'n stel implisiete reëls of begrippe vir die konstruksie van bevredigende ekonomiese teorieë. Dit is 'n wetenskaplike navorsingsprogram wat ekonomiese teorieë genereer. Die belangrikste aannames sluit die volgende in:
Mense het rasionele voorkeure tussen uitkomste wat geïdentifiseer kan word en met 'n waarde geassosieer kan word.
Individue maksimeer nut en ondernemings maksimeer winste.
Mense tree onafhanklik op grond van volledige en relevante inligting.
Die waarde van neoklassieke ekonomie kan bepaal word aan die hand van die leiding daarvan. Die begrippe wat verband hou met aansporings - oor pryse en inligting, oor die onderlinge verband tussen besluite en die onbedoelde gevolge van keuses - is almal goed ontwikkel in neoklassieke teorieë, sowel as 'n selfbewussyn oor die gebruik van bewyse. Die reëls van teorie-ontwikkeling en assessering is duidelik in die neoklassieke ekonomie, en dat dit duidelikheid vind dat dit voordelig is vir die gemeenskap van ekonome.
VOORBEELD: By die beplanning van toekomstige elektrisiteitsbehoeftes in 'n staat, byvoorbeeld, ontwikkel die Public Utilities Commission 'n (neoklassieke) vraagvoorspelling, en sluit dit aan by 'n (neoklassieke) koste-ontleding van opwekkingsfasiliteite van verskillende groottes en soorte (soos 'n 800 megawatt-laag -swavelsteenkoolfabriek), en ontwikkel 'n groeiplan met die minste koste vir die stelsel en 'n (neoklassieke) prysstrategie vir die implementering van die plan. Diegene aan alle kante van die kwessies, van nywerheid tot munisipaliteite, van elektriese ondernemings tot omgewingsgroepe, praat almal dieselfde taal van vraagelastisiteit en koste-minimalisering, van marginale koste en opbrengskoerse. In hierdie konteks is die wetenskaplike karakter van neoklassieke ekonomie nie die swakheid daarvan nie, maar die sterkte daarvan (Samuelson 1947).
Neo-klassieke ekonomie is op verskillende maniere gekritiseer. Soos reeds genoem, het John Maynard Keynes aangevoer dat selfs al sou die ewewig deur die markkrag herstel sou word, die tyd wat dit benodig om te plaasvind te lank was. Ander, soos Thorstein Veblen, het gesê dat die neoklassieke siening van die ekonomiese wêreld onrealisties is.
Die 'rasionele' verbruiker van die neoklassieke ekonoom is 'n werksaanname wat bedoel was om ekonome te bevry van afhanklikheid van sielkunde. Die aanname van rasionaliteit word egter dikwels verwar met werklike, doelgerigte gedrag. In werklikheid neem die verbruiker gereeld besluite in ongedefinieerde kontekste. Hulle mors deur, hulle pas aan, hulle kopieer, hulle probeer wat in die verlede gewerk het, hulle dobbel, hulle neem onberekende risiko's, hulle neem duur altruïstiese aktiwiteite aan, en neem gereeld onvoorspelbare, selfs onverklaarbare, besluite (Sandven 1995).
Baie ekonome, selfs tydgenote, het die neoklassieke visie van ekonomiese mensdom gekritiseer. Veblen het dit baie sardonies gestel en gesê dat neoklassieke ekonomie 'n persoon aanvaar
'n weerligrekenaar van plesiere en pyne, wat ossilleer soos 'n homogene bol van begeerte na geluk onder die impuls van stimuli wat oor die gebied beweeg, maar hom ongeskonde laat bly (Veblen 1898).
Tversky en Kahneman (1979, 1986) het in hul 'vooruitsigsteorie' aangevoer dat mense nie so berekenend is soos wat ekonomiese modelle aanneem nie. In plaas daarvan maak mense herhaaldelik foute in die oordeel, en sulke foute kan voorspel en gekategoriseer word. Hul referaat van 1979 in Econometrica is een van die mees aangehaalde referate in die ekonomie.
Die rasionaliteitsaanname, wat oorspronklik in klassieke ekonomie is en deur die neoklassieke herhaal is om hul afstand van die Oostenrykse skool te behou, versuim dus om sielkundige faktore uit die vergelyking te verwyder. Alhoewel wiskundige ontledings wel uitgevoer kan word, soos Tversky en Kahneman aangetoon het, moet dit die kragte insluit wat die regte mense se besluitnemingsgedrag dryf.
Dit lyk nie asof moderne ondernemings optree asof hulle marginale koste-marginale omset in ewewig bring om winste te maksimeer nie. Inteendeel, hulle probeer om 'die gemiddelde te klop'. Gevolglik het sukses minder te make met die intuïtief oortuigende gelykheid van handboeke tussen marginale koste en marginale inkomste, as met die verkryging van eksterne betwiste inkomste (Thompson 1997).
Een neoklassieke verweer is om aan te dui dat ewewig slegs 'n neiging is waarteen die stelsel beweeg. Weintraub (1991) onthul egter dat ekonometrici, soos Negishi, beweer dat die ewewig wat in 'n model vervat is, werklik en intuïtief geregverdig is deur 'n beroep op die werklikheid
daar buite ... waarin dit bekend is dat die ekonomie redelik skokbestand is. Ons weet uit ondervinding dat pryse gewoonlik nie tot oneindig ontplof of tot nul saamtrek nie (Negishi 1962).
Dit maak nie saak hoe hard neoklassieke ekonome probeer om die wêreld van kompleksiteit te verdryf nie, dit hou hulle steeds in die gesig. Tog, tot die frustrasie van 'heterogene' antagoniste, bly die neoklassieke paradigma oorheersend (Thompson 1997).
Volgens Varoufakis en Arnsperger beïnvloed neoklassieke ekonomie ekonomiese denke, navorsing en onderrig, ondanks die praktiese irrelevansie daarvan, soos blyk uit die versuim om gebeure in die werklike wêreld te beskryf of te voorspel:
Neoklassieke ekonomie is, ondanks sy onophoudelike metamorfose, goed gedefinieërd in terme van dieselfde drie meta-aksiomas waarop alle neo-klassieke ontledings gegrond is sedert die tweede kwartaal van die negentiende eeu. Boonop word die status daarvan in die sosiale wetenskappe, en die vermoë om navorsingsbefondsing en institusionele prominensie te trek, grootliks verklaar deur die sukses daarvan om hierdie drie meta-aksiome goed verborge te hou ... dit moet in evolusionêre terme verklaar word, as gevolg van praktyke wat die beroep se aansienlike sukses versterk deur die aandag van die modelle se aksiomatiese fondasies af te lei na hul tegniese kompleksiteit en uiteenlopende voorspellings (Varoufakis en Arnsperger 2006).
President Richard Nixon, wat die besteding aan tekorte teen die konserwatiewe aanklag dat dit 'Keynesiaans' was, verdedig het geantwoord: 'Ons is almal Keynesiërs ...' In werklikheid, wat hy moes gesê het, is: 'Ons is nou almal neoklassiek, selfs die Keynesians, 'want wat aan studente geleer word, wat vandag hoofstroomekonomie is, is neoklassieke ekonomie (Weintraub 1993).
Clark, John B. 1899 2005. Die verspreiding van welvaart. Adamant Media Corporation. ISBN 1402170084.
Elster, J. 1982. Geloof, vooroordeel en ideologie. in Rasionaliteit en relatiwisme, Martin Hollis en Steven Lukes (red.), 123-148. Die MIT Press. ISBN 0262580616.
Hargreaves-Heap, S., en Yanis Varoufakis. 2004. Spelteorie: 'n kritiese teks. New York: Routledge. ISBN 0415250943.
Huberman, B., en T. Hogg. 1995. Verspreide berekening as 'n ekonomiese stelsel. Tydskrif vir ekonomiese perspektiewe 9(1): 141-152.
Hume, D. A. 1888 2007. Verhandeling van die menslike natuur. NuVision Press. ISBN 1595478590.
Jevons, William Stanley. 1871 2001. Die teorie van politieke ekonomie. Adamant Media Corporation. ISBN 0543746852.
Keynes, John M. 1923 2000. 'N Traktaat oor monetêre hervorming. Loughton, Essex, die Verenigde Koninkryk: Prometheus Books. ISBN 1573927937.
Keynes, John M. 1936 1965. Die algemene teorie van indiensneming, rente en geld. Orlando: Harcourt. ISBN 0156347113.
Marshall, Alfred. 1890 1997. Beginsels van ekonomie. Prometheus Boeke. ISBN 1573921408.
Menger, Carl. 1871 1994. Grundsätze der Volkswirtschaftslehre (Beginsels van ekonomie). Libertarian Press. ISBN 0910884277.
Samuelson, Paul A. 1947 1983. Grondslae van ekonomiese ontleding. Harvard University Press. ISBN 0674313011.
Sandven, T. Opsetlike optrede en pure oorsaaklikheid: 'n kritiese bespreking van enkele sentrale konseptuele onderskeidings in die werk van Jon Elster. 1995. Filosofie van die Sosiale Wetenskappe 25(3): 286-317.
Sonnenschein, H. 1973. Kenmerk Walras se identiteit en kontinuïteit die klas gemeenskapsfunksies vir buitensporige vraag? Tydskrif vir ekonomiese teorie 6 (1973): 345-354.
Thompson, H. 1997. Ignorance and Ideological Hegemony: A Critique of Neoclassical Economics. Tydskrif vir Interdissiplinêre Ekonomie 8(4): 291-305.
Tversky, A. en D. Kahneman. 1979. Vooruitsigsteorie: 'n Ontleding van besluite onder risiko. Econometrica 47: 313-327.
Tversky, A. en D. Kahneman. 1986. Rasionele keuse en die opstel van 'n besluit. Tydskrif vir Besigheid.
Varoufakis, Yanis, en Christian Arnsperger. 2006. Wat is neoklassieke ekonomie? Post-outistiese ekonomie-oorsig 38 (1). Ontsluit 25 September 2008.
Veblen, T. 1898 2007. Waarom is ekonomie nie 'n evolusionêre wetenskap nie? Herdruk in Die plek van wetenskap in die moderne beskawing. New York: Cosimo Classics. ISBN 1602060886.
Walras, Leon. 1874 1984. Elemente van suiwer ekonomie of die teorie van sosiale welvaart. Porcupine Press. ISBN 0879912537.
Weintraub, E. Roy. 1991. Opmetingsdinamika. Tydskrif vir Post-Keynesiaanse Ekonomie 13(4): 525-543.
Weintraub, E. Roy. 1993. Algemene ewewigsanalise: studies in waardering. Universiteit van Michigan Press. ISBN 047208223X.