Wildvure in Kalifornië is 'n teken van die aankoms van 'n planeetvuurtydperk - Klimaatsimpaknuus | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Stephen Pyne
Windsweepknippe van 'n boom wat deur 'n veldbrand in Riverside, Kalifornië, verbrand is, Oktober 31, 2019. AP Foto / Ringo HW Chiu
Nog 'n herfs, meer brande, meer vlugtelinge en verbrande huise. Vir Kalifornië het vlamme die kleure van die herfs geword.
Vuurvrye vuur is die onmiddellike uitlokking vir die verwoesting, want die stormstorms is besig om landskappe te verswelg. Maar in die hande van mense is verbranding ook die dieper oorsaak. Moderne samelewings verbrand litiese landskappe - eens lewende biomassa wat nou in steenkool, gas en olie gefossileer is - wat die verbranding van lewende landskappe vererger.
Die invloed kom nie net deur nie klimaatverandering, hoewel dit so is duidelik 'n faktor. Die oorgang na 'n beskawing met fossielbrandstowwe beïnvloed ook hoe mense in industriële samelewings op die land woon en watter soort brandpraktyke hulle gebruik.
Selfs sonder klimaatsverandering sou daar 'n ernstige brandprobleem bestaan. Amerikaanse grondagentskappe het die beleid hervorm herstel weer goeie vuur 40 tot 50 jaar gelede, maar buite enkele plekke was dit nie op skaal haalbaar nie.
Waarom stede kan en moet die Volhoubare Verbruiksbeweging lei
Wat litiese landskappe was, is opgegrawe en lê nie langer net onder lewende lande nie. Sodra dit vrygestel is, reageer die litieke op die lewende en die twee verskillende soorte branding in effek op maniere wat soms meeding en soms saamsmelt. Soos die kragdrade wat soveel veldbrande veroorsaak het, kruis die twee brande met dodelike gevolge.
Die winde van Santa Ana en Diablo in Kalifornië kan ontploffende veldbrand groei.
Vuur as raamwerk
As 'n historikus van vuur, Ek weet dat geen enkele faktor dit dryf nie. Vlamme sintetiseer hul omgewing. Vuur is 'n bestuurderlose motor wat langs die pad vaar en integreer wat daar rondom is.
Soms konfronteer dit 'n skerp kromme genaamd klimaatsverandering. Soms is dit 'n moeilike kruising waar die landskap en die platteland mekaar ontmoet. Soms is dit padgevare wat oorbly uit ongelukke uit die verlede, soos tekenstreep, indringende grasse of na-brandende omgewings.
Klimaatsverandering dien as 'n prestasieverbeterer, en dit is begryplik dat dit die grootste aandag trek, want dit is wêreldwyd en die reikwydte daarvan strek verder as vlamme tot oseane, massa-uitwissings en ander uitwerking op die uitwerking. Maar klimaatsverandering is op sigself nie genoeg om rekenskap te gee van die plaag van megafire nie. Klimaat integreer baie faktore, en so ook vuur. Hul interaksie maak toeskrywing lastig.
Beskou eerder vuur in al sy manifestasies as die informerende vertelling. Die kritieke infleksie in die moderne tyd het plaasgevind toe die mens gefossiliseer het eerder as om lewende biomassa te verbrand. Dit het 'n 'piriese oorgang”Wat ooreenstem met die demografiese oorgang wat gepaard gaan met die industrialisasie soos die bevolking van die mens eers uitbrei en dan terugtrek. Iets soortgelyks gebeur met die bevolking van brande, aangesien nuwe ontstekingsbronne en brandstof beskikbaar word terwyl oues voortduur.
In die VSA het die oorgang tot gevolg gehad golf van monsterbrande wat op die spore van die nedersetting gery het - 'n orde van groter en dodeliker as die afgelope dekades. Grondopruiming en houtkap het reeksmagrasies gevoed, wat in die laat 19de en vroeë 20de eeu, die verswakende dekades van die Klein ystydperk.
Die Groot Vuur van 1910, wat 78-brandbestryders in Idaho (getoon) en Montana doodgemaak het, het tot 'n halfeeu se bosbestuur gefokus op brandonderdrukking. Library of Congress / Wikipedia
Dit was 'n periode van vlamgekataliseerde verwoesting wat die bewaring van die staat geborg het en 'n vasberadenheid om vrybrandende vlam uit te skakel. Gelei deur bosbouers, het die geloof versprei dat daar vuur in landskappe kon word, soos in oonde en dinos.
Uiteindelik, namate tegnologiese vervanging (dink aan die vervanging van kerse met gloeilampe) en aktiewe onderdrukking die teenwoordigheid van oop vlam verminder het, het die bevolking van brande tot die punt gekom waar vuur nie meer die vereiste ekologiese werk kon verrig nie. Intussen het die samelewing homself rondom fossielbrandstowwe gereorganiseer, en hulle aangepas by die verbranding van litiese landskappe en die vuur wat in die lewende lande sigbaar is, geïgnoreer.
Nou oorlaai die bronne die wasbakke: te veel fossielbiomassa word verbrand om binne antieke ekologiese grense opgeneem te word. Brandstowwe in die lewende landskap stapel op en herrangskik hulself. Die klimaat is onherstelbaar. As vlam terugkom, soos dit moet, kom dit soos 'n veldbrand.
Welkom by die Pyrocene
Vergroot die diafragma 'n bietjie, en ons kan ons voorstel dat die aarde in 'n vuurtydperk gaan vergelykbaar met die ystydperke van die land Pleistoseen, kompleet met die piriese ekwivalent van ysplate, pluviale mere, periglacial uitspoelvlaktes, massa-uitwissings en seevlakveranderings. Dit is 'n tydvak waarin vuur sowel die belangrikste as die belangrikste uitdrukking is.
Selfs klimaatgeskiedenis het 'n deel van die brandgeskiedenis geword. Die mensdom se vuurkrag onderskryf die Anthropocene, wat die resultaat is nie net van menslike inmenging nie, maar van 'n bepaalde soort inmenging deur die mensdom se spesiemonopolie oor vuur.
Die interaksie tussen hierdie twee velde van vuur is nie baie bestudeer nie. Dit was 'n stuk om menslike brandpraktyke volledig in tradisionele ekologie in te sluit. Maar industriële vuur, anders as landskapsbrande, is uitsluitlik 'n produk van menslike besmetting en het dus buite die perke van ekologiese wetenskap gestaan. Dit is asof die intellektuele sinken vir begrip nie meer die nuwe brandwêreld kan behou as wat die natuur die uitstoot daarvan kan doen nie.
Maar in die mensdom - die sleutelsteensoort vir vuur op aarde - is hierdie twee arenas van aardse verbranding, soos rook van afsonderlike brande wat in 'n enkele konvektiewe kolom getrek is, saam. Hulle gee en neem is besig om die planeet te verander.
Vanaf 4pm is daar 6-brande, met verslae van 'n 7th wat pas begin het, almal in die LA-omgewing. 🔥🙁 😷 #wildfires #californiafires #santaanawinds #LAFD
'N Pos gedeel deur Christopher F. (@chrisfrankenberry) op Oktober 30, 2019 by 4: 04pm PDT
In die ontwikkelde wêreld reël industriële verbranding landbou, beboude omgewings, voorstedelike omgewings en reservate vir wilde lande - al die dinge wat beskikbaar is vir landskapsbrand. Samelewings beveg selfs landskapsbrand met die teenstrydigheid van nywerheidsbrand in die vorm van pompe, enjins, vliegtuie en voertuie om spanne te vervoer. Die wisselwerking tussen die twee velde van vuur bepaal nie net wat verbrand word nie, maar ook wat verbrand moet word en nie. Dit verander die padvuur af.
Tel al die gevolge, direk en indirek, bymekaar - die gebiede wat brand, die gebiede wat verbrand moet word, die buitelandse impak is daarmee beskadigde waterskeidings en airsheds, die ontrafeling van biotas, die deurdringende krag van klimaatsverandering, stygende seevlakke, 'n massa-uitwissing, die ontwrigting van menslike lewe en habitatte - en u het 'n pyrogeografie wat vreemd lyk soos 'n ystydperk vir vuur. U het 'n Pyroceen. Die kontoere van so 'n tydvak word reeds deur die rook sigbaar.
As u daaraan twyfel, vra net Kalifornië.
Stephen Pyne, emeritusprofessor, Skool vir Lewenswetenskappe, Arizona State University
Bly jouself omdat die Siriese Konflik slegs 'n voorspelling van baie erger is om te kom
Stygende seevlakke kom vir die internet
Groenland Smelt Toenemende Seevlak Vinniger as Voorheen Gedink