Amerikaanse president Donald Trump het die wêreld baie lesse geleer sedert sy tyd in die kantoor ... Photo credit: Gage Skidmore (CC BY-SA 2.0)
Onlangse opnames dui daarop dat mense wat nie soos Donald Trump as president van die Verenigde State hou nie vind niks glad nie.
Maar, soos hy of nie, het Trump ons in sy kort tyd op die politieke toneel baie getoon. Daarvoor moet ons dankbaar wees. Na alles dankbaarheid is die beleefde en beskaafde ding om te doen.
Dus, hoeveel is ons skuldig aan Trump? As 'n Amerikaanse taalkenner, 'n kenner in Kaukasiese tale en politiek, en iemand wat die Witwetshuis van Bill Clinton op Rusland op verskeie punte in my loopbaan aangeraai het, laat my asseblief die maniere tel.
Lesnr. 1: Minagting vir tradisie
Trump het ons gewys dat die presedente en tradisies rondom die kantoor van die presidensie en die kompetisie om dié kantoor te bereik, nie genoeg is om respek en nakoming van die bewoner van die Wit Huis te bewerkstellig nie. Trump lyk paradoksaal om die tradisies van die kantoor waarvoor hy gesoek het, te verag.
Spesifiek, hy het ons geleer dat inkomstebelastingopgawes van kandidate en genomineerdes moet deur die wet geopenbaar word, nie volgens gewoonte nie. Trump het goeie rede om hierdie tradisie te verontagsaam, waarvan die minste is onder oudit wees.
Dit is omdat sy opbrengste waarskynlik sal wys dat sy eiendomsmark was deur Russiese banke in 2008 uitgelewer, en dat die Russiese mafia na bewering miljoene gewas deur sy besit deur sy condos koop vir bogenoemde vraag prys.
Foto's bestaan ​​van Trump glimlag langs syfers van slegte reputasie. Niks moet gedoen word om hierdie skakel te ontbloot nie. Dit is duidelik. 'N Verantwoordelike kongres - een wat werklik die welsyn van die nasie probeer beskerm - sal 'n wet wat volle finansiële openbaarmaking vereis, sowel vir die kandidaat as vir enige wat hy of sy daarna mag nomineer in magsposisies, slaag.
Lesnr. 2: Foute in kiesstelsel
Deur die kantoor te wen met die grootste stemme tekort in die geskiedenis, 2.8 miljoen of so onder Hillary Clinton, het Trump ons geleer dat Die Verkiesingskollege is 'n anakronisme wie se oorspronklike funksie, om kolonies met verskillende bevolkings saam te voeg, nog nooit bedien is nie en wie se impak vandag positief benadeel is.
Die wêreld weet nou dat die Verenigde State nie meer as 'n paradigma van demokratiese proses kan voordoen nie. Daarbenewens het die gerrymandering wat plaaslike politiek binnegedring het, op meer subtiele maniere gelei tot 'n veel groter verwringing in die Kongres.
Volgens 'n Februarie Rolling Stone artikel, Hoe Trump se Agenda Bots Met Wat Amerikaners Wil, die Republikeine het 'n meerderheid in die Kongres, ondanks die feit dat hulle 'n volle 23 miljoen stemme agter hul demokratiese uitdagers is.
Gegewe die kongres se dithering oor wat om te doen oor Trump, kan mens pessimisties voel dat die mense wat voordeel getrek het uit sulke vervormings, op enige manier probeer om hulle te verhelp. Tog is die skade aan Amerika se beeld op die wêreldtoneel diep en gevaarlik. Al hierdie is voor die hand liggend en duidelik. Dankie, prof. Trump.
Lesnr. 3: Styl teen stof
Trump het getoon dat finansiële sukses, alhoewel besmet in sy geval, berei nie noodwendig 'n persoon voor vir die hoë amp van die presidensie nie.
Sake van karakter word nou oorskadu deur dié van styl. In Trump se geval was vaardighede om leë beloftes te maak en ander te bespot, deur sy kantloopbaan in televisie gesing.
Die twee groot partye was nie in staat om hul verskeidenheid alternatiewe kandidate aan te bied aan Trump in 'n forum wat die kritieke onderskeiding van substansie toegelaat het in teenstelling met die styl wat voorgekom het nie. Trump het ons dus geleer dat dit duidelik is dat beide partye die prosesse en standaarde moet nagaan wat onderliggend is aan hoe hulle hul presidensiële genomineerdes kies.
Nuwe standaarde vir primaries moet toegepas word deur regulasies en selfs wette indien nodig geag.
Dit moet duidelik wees dat die Amerikaanse publiek bewus moet raak van die feit dat die politieke wêreld baie ernstiger is - en ook dowwer - as die flitsende realiteit TV-programme.
Les Nr. 4: Mediese fiksheid om te lei
Trump se retoriek is eintlik eentonig, wat bestaan ​​uit breë, grootse beloftes, vurige uitsprake en ontkennings en klein bespotting van diegene wat hy as sy inferiors beskou, wat amper almal is. Maar hy het ons dit geleer Hy mag nie goed wees nie.
Sy sekretaris van die staat, Rex Tillerson, berig na hom verwys as 'n "moron". Dit is onbillik en waarskynlik onakkuraat. Twee van my kollegas, albei vertroud met taalkundige patologieë, glo dat Trump tekens van progressiewe demensie kan toon.
Die gevaarstekens was blykbaar eerste opgemerk deur Franse vertalers. Hulle het bevind dat sy uitsprake moeilik was, indien nie onmoontlik nie, want baie van wat hy gesê het, was leeg van verwysings en sintakties geklap of onvolledig. Met ander woorde, Trump het beperkte toon van aflewering, beperkte woordeskat, moeite om die regte woord te vind of die verkeerde een te vind (bombardement "Irak" in plaas van Sirië) en eenvoudige en onvolledige sinpatrone.
Het Trump 'n vorm van demensie? Hierdie vraag staan ​​heeltemal uitmekaar van die kwessie van politieke oriëntasie, as Trump werklik 'n partydige besit het. As hy wel 'n dementie het, sal sake net erger word, nie beter nie.
Diagnose van 'n afstand is moeilik. Wat Trump ons egter geleer het, is dat mediese keuring van 'n kandidaat nie 'n eenvoudige brief van 'n dokter kan wees wat sê dat die kandidaat in goeie gesondheid lyk nie, soos met die geval was Trump se twyfelagtige dokter. 'N Mediese ondersoek moet deeglik en deur die wet opgedra word.
Lesnr. 5: "Vals nuus" se oorsprong in Rusland
Ten slotte, en miskien vreemd, het Trump ons baie lesse oor Rusland, van sy taal tot sy hackingstegnieke, aangebied.
Trump se grootste troeteldier is die media. Die term "vals nuus" word feitlik daagliks deur Trump uitgespreek met verwysing na enige storie wat nie verby is nie.
As gevolg van my ondervinding met Rusland en die Kaukasus, het Trump se gebruik van "valse nuus" aan my geraak. En soos die laaste stuk van 'n legkaart, het die voor die hand liggende bron my onlangs getref en 'n kollig op die hele Trump-presidensie geskyn.
"Valse nuus" is 'n eenvoudige vertaling van die Russiese frase pod-del'nie novosti, "Valse of valse nuus" - letterlik "nuus (novosti) gemaak onderaan, in die steek (pod-)." Die konsep is 'n kern in die Russiese regering en het 'n lang standpunt.
Dit het twee basiese sintuie. Die een is vir huishoudelike verbruik, min of meer propaganda, en dien om enige antagonistiese gebeurtenis tussen Rusland en 'n ander staat as aggressie teen Rusland te pak, en enige optrede op Rusland as defensief.
Die tweede sin beteken om vals en uitdagende verslae in ander lande se media te plant om sodoende sosiale onrus te saai en sodoende die land te verswak. Ons weet nou dat Rusland het sosiale media gebruik beide binne die VSA en in Europa om inherente spanning te vererger.
In effek het Rusland Amerika soos 'n marionet op snare geknip. Amerikaners moet dus, ongeag hul politieke oriëntasie, 'n gevoel van outonomie en integriteit verkry ten opsigte van die provokasies wat oor die internet dryf van verdagte nuusdienste.
Wat is die meeste chilling, is egter dat Trump self fake nuus bevorder. Hy is eenvoudig en openlik besig om Russiese eindes deur Russiese middele te volg. Hoekom?
In deel verberg sy uitbarstings probleme binne sy eie kring. Sy aanhoudende aanval op die NFL begin op dieselfde dag dat ons sy binnekring geleer het deur private e-pos bedieners te gebruik.
Die patroon lyk ook asof dit sy pragtige temperament pas. Sy aanval op burgemeester Yulin Cruz Van San Juan, Puerto Rico, byvoorbeeld, was 'n kwessie om bloot sy vooroordeel en minagtige houdings, 'n kenmerk van sy narcisme, te ontduik.
Tog, die uitbarstings voldoen ook aan Rusland se doel om die Verenigde State te verswak en te verdeel.
En as Trump nie 'n manier vind om die Robert Mueller-ondersoek na sy Russiese bande te saboteer nie, sal die spesiale ondersoeker waarskynlik 'n magdom bewyse lewer wat Trump se belange en selfs sy ampstermyn bedreig.
Ter afsluiting is Trump se presidensie 'n ramp vir konserwatiewes en liberale.
Hy het groot skade veroorsaak, sowel plaaslik as internasionaal, in laasgenoemde geval tot Amerika se statuur en reputasie.
Ons moet egter dankbaar wees omdat hy ten minste die merkwaardige krag van 'n nuwe vorm van konflik vir die Weste ten minste getoon het - dié van 'n moderne media-aanval op die instellings en sosiale weefsel van ons demokrasieë deur 'n slim en vasberade teenstander.
Die Amerikaanse weermag probeer reeds Trump, met wisselende sukses, bevat. Kongres moet nou sy ware rol as beskermer van die Republiek wys en alles wat dit voorstaan, bring nou straks beslagleggings teen Trump voor hy nog meer skade kan doen.
Soos Trump ons herhaaldelik geleer het, is dit alles duidelik.
John Colarusso, Professor in Tale en Linguistiek en Antropologie, Departement Antropologie, McMaster Universiteit