Die Groot Versoendag | Ons enigste Troos
1. Levitikus en die offerdiens
Wanneer ons die boek Levitikus oopmaak, is die eerste waarvan ons hoor offers, offers, offers. Ons hoor van verskillende soorte offers: die brandoffer, die spysoffer, die dank of vredesoffer, die skuldoffer en die sondoffers.
En al hierdie offers wys heen na die een groot offer: die offer van Jesus Christus.
Daardie een offer van Christus is soos ‘n diamant met baie kante en elkeen van die verskillende offers in Levitikus lig ‘n bepaalde kant van die diamant , ‘n kant van die offer van Christus toe. DAAROM: wie die offer van Christus wil verstaan in sy groot rykdom, moet nie by die boek Levitikus met sy offerdiens verbyloop nie.
2. Die hoogtepunt van die offerdiens: die Groot Versoendag
In die eerste paar hoofstukke hoor ons dus van die offerdiens en in Levitikus 16 kry ons nou die hoogtepunt van daardie offerdiens: die Groot Versoendag, die Yom Kippur.
Elke jaar moes die kerk van die Ou Verbond in die eerste maand van die kerklike jaar hierdie fees vier. Dan het die Israeliete saamgekom in die voorhof van die tempel. Soos u almal sekerlik weet, het die tempel uit drie vertrekke bestaan: die voorhof, die heilige en dan ook die allerheiligste, waar die ark van die HERE gestaan het.
3. Die twee bokke
Op die Groot Versoendag moes die hoëpriester eers vir sy eie sondes offer. Daarmee alreeds is die onvolmaaktheid van die Ou Testamentiese offerdiens aangetoon.
As dit klaar was, het die hoëpriester in die 2e vertrek van die tempel, in die heilige, gestaan en wag op 2 bokke. Wanneer hulle binnegebring is, het die priester na die bokke toe gegaan met ‘n kruik in sy hand. Daarin was twee lootjies. Op die een het gestaan “Vir die HERE” en op die ander “Vir Asasel”.
3.1 Die bok vir die HERE
Die bok vir die HERE is geslag en die bloed is in ‘n kom deur die hoëpriester in die derde vertrek van die tempel, daar waar die ark met die Wet in gestaan het, ingedra, in die Allerheiligste dus.
Hierdie bok was die sondoffer, wat vir die volk versoening moes doen. Vir die woord versoening word die Hebreeuse woord kippur gebruik, wat beteken: versoening of bedekking.
Die bloed moes op die versoendeksel van die ark gesprinkel word.
In die allerheiligste het God onder sy volk gewoon. In ‘n wolk van heerlikheid het die HERE die allerheiligste betrek met die ingebruikneming van die tempel. Die bloed is dus voor sy aangesig, in sy teenwoordigheid gebring.
In die ark, onder die versoendeksel, het die twee tafels van die WET gelê. Teen die WET het die volk in die jaar wat verby is baie oortree. Ons kan dus maar sê: die skuld, die oortreding van die volk, het uit die WET opgerys voor God se oë. Maar nou was daar tussen die WET en God se aangesig die deksel, die versoendeksel van die ark. Daarop is die bloed gesprinkel en deur die bloed is die skuld van die volk voor die oë van God bedek.
Die bloed moes ook sewemaal gesprinkel word. Sewe is die getal van volkomenheid. Die skuld van die volk is dus volkome bedek voor die aangesig van God.
Dit het eenmaal per jaar gebeur en net die hoëpriester kon in die allerheiligste ingaan.
Die vervulling in Christus
Hierdie gebeurtenis van die Groot Versoendag is vervul in Christus.
Daarvan lees ons in Hebreërs 9: “7 maar in die tweede (vertrek, die allerheiligste, het gekom) die hoëpriester alleen, een maal in die jaar, nie sonder bloed nie, wat hy offer vir homself en vir die sondes van die volk uit onwetendheid begaan — waarmee die Heilige Gees dít duidelik maak, dat die weg na die heiligdom nog nie geopen is so lank as die eerste tabernakel nog standhou nie. 9 Dit was ‘n beeld met die oog op die teenwoordige tyd waarin daar gawes en offers gebring word, wat hom wat die diens verrig, na die gewete nie volkome kan maak nie, 10 omdat dit net bestaan het in spys en drank en verskillende wassinge en vleeslike verordeninge wat opgelê is tot op die tyd van herstelling. 11 Maar Christus, wat opgetree het as Hoëpriester van die toekomstige weldade, het deur die groter en volmaakter tabernakel wat nie met hande gemaak is nie, dit wil sê, wat nie aan hierdie skepping behoort nie, ook nie met die bloed van bokke en kalwers nie, maar met sy eie bloed, een maal ingegaan in die heiligdom en ‘n ewige verlossing teweeggebring.”
Die sewemaal, die volkome versoening, word in Hom vervul. Want, sê 1 Johannes 1:7, “ die bloed van Jesus Christus, sy Seun, reinig ons van alle sonde.” En aan die Nagmaal hoor ons: Gedenk en glo dat die kosbare bloed van ons Here Jesus Christus vergiet is tot ‘n volkome versoening van al ons sondes. Die troos van die sewemaal!
Op GOEIE VRYDAG het ons Here Jesus Christus sy bloed vir ons gestort.
Met HEMELVAART het hy sy offer ingedra in die hemelse heiligdom voor die aangesig van God.
Die bloed van Christus verlos ons van die SKULD van ons sondes.
Maar ook van die MAG van die sonde. En dit bring ons by die 2e bok:
3.2 Die bok vir die Asasel
Die hoëpriester het sy hande op die bok gelê en belydenis gedoen van die sonde van die volk. Met hierdie handoplegging het hy die sondes van die volk op die bok gelê. Dit is die sondebok!
Daarna moes ‘n Israeliet die bok buite die laer in die woestyn bring. Daar is die bok losgelaat en aan sy lot oorgelaat.
Met woestyn word bedoel: ‘n land wat afgesny is van ander, ‘n land sonder paaie wat dit verbind met ‘n bewoonde land.
Die bedoeling is duidelik: die bok, belaai met die sonde van die volk, kon nie en mag nie terugkeer na die laer nie. Die sonde is afgesny van die laer.
Maar kom ons kyk nog nader na hierdie seremonie:
Wie was hierdie Asasel? Dit is niemand anders as die duiwel nie. Die Bybel leer ons immers dat die woestyne en die grafte sy woonplek is.
Dit beteken natuurlik nie dat die Israeliete met hierdie bok ‘n offer aan die duiwel gebring het nie. Dit word in soveel woorde verbied in Levitikus 17:7.
Wat wou God dan sê met hierdie bok? Die sonde word teruggestuur na die adres waar dit vandaankom. Die Satan, wat die oorsaak en oorsprong van die sonde is, kry die sonde in retour terug. Op die Groot Versoendag stuur die volk van God die sonde terug na die sender. Hulle gee die sonde en die Satan as’t ware ontslag. Die sonde hoort nie tuis by die versoende volk van God nie.
Die Groot Versoendag leer ons daarom:
Christus verlos ons nie net van die SKULD van die sonde,
maar Hy verlos ons ook van die MAG van die sonde.
èOns staan nie meer onder die mag van Asasel nie, maar ons ou mens (die mens onder die heerskappy van die Bose) is saam met Christus gekruisig. Ons het saam met Christus opgestaan en ons nuwe mens staan onder die genadeheerskappy van Christus.
èIn die simboliek van die Groot Versoendag lê daar vir ons ‘n ernstige les opgesluit: Wie deel het aan kruisdood van Christus, het nie alleen deel aan sy skuldbetaling nie, maar ook aan die verlossing van die sondemag. Die verlossing van Christus is soos ‘n muntstuk met twee kante: Jy kan nooit sê dat jy net eenkant van die munt (skuldbetaling) het nie. Jy het of deel aan die hele verlossing, die verlossing van sondeskuld én sondemag, of jy het geen deel aan die verlossing nie.
4. Droefheid en vreugde
Die Groot Versoendag was ‘n dag van verootmoediging (Lev 16:31), ‘n vasdag.
Die Groot Versoendag was ‘n dag van groot droefheid oor die sonde en ‘n dag van belydenis van sonde.
Maar dit het op die Groot Versoendag nie net oor sonde en sondedroefheid gegaan nie. Dit was ook ‘n dag van vreugde: vreugde oor die vergiffenis, wat hulle ontvang het.
DROEFHEID en VREUGDE, beide word die beste uitgedruk in wat ons ‘n ou Joodse geleerde lees:
“Wie Israel nooit gesien het in daardie oomblik as die hoëpriester die allerheiligste ingegaan het nie, die weet nie wat droefheid is nie;
En wie Israel nooit gesien het in die oomblik as die hoëpriester uitkom om die volk te seën nie, die weet nie wat vreugde is nie.”
Droefheid en vreugde – dit moet ook by ons wees. Die twee hang ook onlosmaaklik saam.
This entry was posted on Oktober 13, 2010, in Ou Testament. Bookmark the permalink.	1 Kommentaar
← Die Naam HERE of Jahwe
Ons geestelike adres →
One thought on “Die Groot Versoendag”
Oktober 13, 2010 om 6:15 nm