Waar is die ouers?Foto: Argief. ’n Vraag kan soms in ’n mens se binneste vassteek. Jeugdag 2015 gesels ek met ’n oudpolisieman wat in 1976 in Soweto was. Aangesien dit Jeugdag is, gesels ons oor daardie dag en die gebeure daardie dag waaroor baie besin en geskryf word. In daardie gesprek vra hy een van daardie vrae wat in my binnekant vassteek. Hy vertel, in alles wat daardie dag gebeur, is daar een vraag wat hy moeilik beantwoord: Waar is die ouers? Nogal ’n goeie vraag, dink ek agterna – waar was die ouers? Dit is juis daardie vraag wat in my binneste gaan staan en vassteek. Ek vra dit toe ek lees van kinders wat ’n skool afbrand. Ek vra dit toe ek lees van ’n bus wat met klippe gegooi is. Ek vra dit toe ek lees dat jeugdiges amok gemaak het. Ek vra dit toe ek lees van moordenaarverdagtes wat op 14- en 16-jarige ouderdom in hegtenis geneem word. Ek vra dit toe ek lees van die ongelooflike persentasie kinders wat skool op ’n te jong ouderdom verlaat. Ek vra dit toe ek hoor hoeveel kinders onder 12 op ashope rondgrawe. Ek vra dit toe ek hoor hoeveel kinders wegraak omdat daar nie toesig oor hulle was nie. Ek vra dit toe ek sien dat net 23% pa’s hulle kinders nog na die kerk neem. Ek vra dit toe ons in ’n opname onder skoolkinders agterkom minder as 10% kinders eet nog as gesin aan ’n tafel. Waar is ons ouers? Wat het van ons samelewing se ouers geword? Dit is baie duidelik. Ons gaan nie hierdie samelewing waarin ons leef sterker maak deur swakker ouers te word nie. Ons soek soveel planne en skarrel so na oplossings in ’n stukkende wêreld, maar ek is oortuig ons soek op die verkeerde plek. Ons gaan niks oplos as ons nie begin deur beter ouers vir ons kinders te wees nie. Kinders mag maar aanspraak maak op goeie ouers. Hulle mag maar vra vir ’n gesin. Hulle kan vra na ’n goeie pa en ’n goeie ma. ’n Samelewing wat kan rus op sterk gesinne is ’n geseënde samelewing. Ek hoor te veel die vraag: Wat word van die jeug van vandag? Die vraag is verkeerd. Ons moet vra: Wat gaan aan met die ouers van ons tyd? Ouers sal weer meer betrokke moet raak. Gesinsgedrewe begin dink. Beskermend begin waak. Ons sal weer moet begin saam-saam eet aan ’n tafel, begin gesels op ander wyses as net deur whatsapp en Facebook. Ons sal moet leer om te weet waar ons kinders is, waarmee hulle besig is, wie hulle is en wat hulle dink. Om hulle te oorlaai met tegnologie en belaai met wat ons beskou as seëninge gaan nie ons kinders sterker maak nie. Om hulle in winkelsentrums af te laai met sakke vol geld en oordrewe te voorsien in wat ons dink hulle nodig het, gaan hulle nie roepingsbewus in ’n nuwe generasie instuur nie. Om elke keer vir hulle op te kom en hulle foute oor te sien, maak ook nie van ons goeie ouers nie. Waar is ons geslag se ouers? Ons moet mooi dink voor ons antwoord. Ons moet mooi dink wat ons doen. Ons moet mooi dink waarmee ons besig is. Waar is ons pa’s? Waar is ons ma’s? Alleen deur goeie ouers te wees en sterk gesinne te skep baan ons ’n weg die toekoms in. Ouers is nie volmaak nie, hulle hoef ook nie te wees nie. Solank hulle net dáár is vir hulle kinders. Kinders wat goed grootword, kan wel groot sleg word, maar dan is dit hulle eie keuse. Ouers kan nie instaan vir al die keuses van hulle kinders nie. Maar bewaar die samelewing wat hulle kinders sleg grootmaak. Bewaar ’n samelewing as gevra moet word: Waar is ons ouers?