Die Opsluiting van die Amerikaanse Verbruiker
Hoe slaap korporatiewe prokureurs snags in die lig daarvan dat hulle met die krag van hul groot korporatiewe kliënte dikwels die vryheid van werkers, verbruikers en klein gemeenskappe wat probeer om uit 'n komplekse web van kettings te breek, vermorsel?
Hierdie hoogs betaalde prokureurs produseer deskundig 'n ingewikkelde kontrolesisteem in eensydige kontrakte wat deur wette aangewend word met die spier van groot sake, om almal behalwe die mees onverskrokke koper te dra.
Ek verwys nie net na die massa bemarking swendelary, crams, misleidings en verborge bedrog. Wie kan hierdie verspreiding in die krediet-, leen-, versekerings-, selfoon-, motor-, gesondheidsorg-, huisherstel- en verbandondernemings hou? Elke jaar kom boeke en handleidings uit om verbruikers te wys hoe hulle hulself en hul geld slim kan beskerm. Hulle word op 'n duidelike, gedetailleerde en grafiese manier geskryf, maar hulle word byna nooit besteverkopers.
Verkopers word opgelei om mense af te ruk
Verkopers word opgelei om mense van ver af te ruk en hulle terselfdertyd goed te laat voel. Dit is een van die doelwitte van advertensies en verpakking. Om verbruikers te rip, word makliker gemaak omdat elementêre en hoërskole hierdie vak verwaarloos. Ná twaalf jaar van onderwys word miljoene studente onontbeerlik met die nodige kennis wat hulle in staat stel om maklike aankope te doen en remedies na te streef as hulle bedrieg word.
Ons moet fokus op die instandhouding van infrastruktuur wat korporatiewe prokureurs jaar na jaar bou om hul korporatiewe betaalmeesters te isoleer van strukturele aanspreeklikheid onder die oppergesag van die reg.
Neem die twee hoof pilare van die Amerikaanse reg-kontrakte en torts. Vir 'n halwe eeu het magskrywers, ondersteun deur korporatiewe veldtogkontrakte vir wetgewers, gehack na die wortels van die wettige beskerming vir koper en vir onregverdige beseerdes. Fynskrifkontrakte, genaamd "muise-uitdruk" deur Senator Elizabeth Warren, blokkeer verbruikers van hofsaak en verpligte arbitrasie. Ander fynskrifte laat die verkopers enige tyd sonder enige spesifieke toestemming van die kopers die kontrak verander.
Internet fynskrif beteken eenvoudig om te "kliek" en word dadelik gebind deur 'n matriks van kontrakpensioen. Hierdie oorwinning vir korporatiewe prokureurs is 'n nederlaag vir die Amerikaanse volk wat hul vryheid van kontrak verloor - 'n serwituut wat konserwatiewes en liberale moet opwek.
Tort Hervorming is eintlik 'Tort Deform'
En die ander vryheid om veilige produkte, dienste en omgewings te hê, word weggestroop deur "tort deformation", eufemisties genoem skending hervorming deur die versekerings lobby en sy korporatiewe kliënte. Skending wet is veronderstel om toereikende vergoeding toe te ken vir nalatige of opsetlike beserings op onskuldige mense. Krimping deur die dekade ten gunste van die oortreders, skending wet is gedraai die hof kamer deur te sluit vir die mees kwesbare van ons bevolking.
Korporatiewe lobbyiste het oor staatswetgewers geswem om reëls te slaag wat die howe vereis om vergoeding te beperk deur 'n arbitrêre pet, die bewyse te beperk dat juries kan weeg, klasaktiwiteite vermeerder en die beoordelaars en jurye verbind wat die enigste is wat eintlik ontvang en die bewyse evalueer. .
'N Bykomende las word geskep deur die oorheersing van die kredietekonomie wat die verbruiker se regte gebruik deur ongebreidelde kontroles bekend as geheime kredietgraderings, die ysterkraag van kredietpunte en die baie persoonlike inligting wat op mense in die rekenaar ouderdom versamel word.
Die kredietekonomie ondermyn ook mense se beheer oor hul eie geld, waardeur 'n verskeidenheid strawwe en fooie opgelê word deur kredietfirmas, banke en betaaldagleningwinkels, tesame met die groeiende koste vir dienste wat ongeslaan en ongebruik word deur verbruikers wat bekend staan ​​as cramming.
Asof hierdie en ander kontroles oor verbruikers nie genoeg is nie, is korporatiewe prokureurs die argitekte van hierdie berugte handelsooreenkomste soos NAFTA en GATT, wat die Wêreldhandelsorganisasie (WTO) geskep het. Amerikaners leer dat hierdie transnasionale outokratiese bestuursvorme hul arbeids-, verbruikers- en omgewingsregte onderhewig aan die oppergesag van internasionale handel. Die WHO omseil ons huishoudelike howe en agentskappe deur geskille tussen nasies voor geheime tribunale in Genève, Switserland te verwerk (sien http://www.citizen.org/trade/ vir meer inligting).
Dus as verbruikersveiligheids- of etiketteringstandaarde in die VSA as handelsbeperkende beskou word deur nasies wat sulke nie-ooreenstemmende produkte na die VSA uitvoer, kan hulle die saak na Genève bring waar ons waarskynlik sal verloor. Hierdie "aftrek" handelsooreenkomste straf daardie nasies wat hul werkers regverdig behandel, hul omgewings beskerm en hul verbruikers beskerm, in plaas daarvan om na die nasies wat onveilige produkte verkoop, te gaan.
Die patsy Amerikaanse regering onder president Clinton het selfs saamgegaan met buitelandse maatskappye om ons regering te dagvaar om hulle te vergoed vir regulasies soos chemiese standaarde wat hul verkope en winste kan verminder.
Die toenemende voorreg en immuniteit van reuse globale korporasies gaan goed buite belastingvlugte, leningswaarborge en ander misbruike deur ons regering te gebruik om die mark te rig. Right wingers veroordeel hierdie aksies en verwys na hulle as "kronkelende kapitalisme." Patiënten betaal byvoorbeeld hoër dwelmpryse omdat maatskappye patentuitbreidings deur die Kongres rig of tugtige regpakke teen mededingers bring.
Die politieke mag van die "militêre-industriële kompleks" lei tot liefling, enkele bronkontrakte en die groot en duur uitkontraktering van wat eenmalige regeringsfunksies was, soos voeding soldate en die verskaffing van gesondheidsversekering onder kontrak.
Korporasies het daarin geslaag om lang agterstallige regulering van korporatiewe misdaad, bedrog en misbruik te blokkeer, vertraag of verdun. Hulle het die Kongres se wetstoepassingsbegrotings so ongemaklik laat hou, byvoorbeeld dat faktuurbedrog in die gesondheidsorgbedryf alleen sowat $ 270 miljard per jaar beloop, volgens mnr. Malcolm Sparrow van bedrogkenner van Harvard University (skrywer van Lisensie om te steel).
Dit is die eksterne infrastruktuur-handelsooreenkomste, krediet tellings, kredietgraderings, en die privatisering van kontrakreg en verswakte geskilbeslegting. Dit stoot verbruikers beheer oor hul eie geld en aankope en maak dit moeilik vir sulke verbruikers om terug te veg in die hof.
Bly ingeskakel. Dit sal net erger word, tensy verbruikersgroepe heroorweeg en hergroepeer om stelselmatige drywing van verkopers na kopers te verskuif deur middel van gemeenskapsgebaseerde ekonomieë, groepverkope, koöperasies en politieke mag wat lei tot opgedateerde wet en orde. (Sien http://www.yesmagazine.org/ en http://www.ilsr.org/ vir meer inligting.)
Moedig skole aan om ervaringsinstruksies aan te neem om verbruikersbedrog op te spoor en om klein eise te gebruik om billike geregtigheid te bekom. Dit is 'n maklike eerste stap op die langmars na verbruikersreg.