Bit By Bit - Etiek - 6.6.1 Ingeligte toestemming
Navorsers moet, kan en moet volg die reël: 'n vorm van toestemming vir die meeste navorsing.
Ingeligte toestemming is 'n fundamentele idee. Sommige kan 'n nabye obsessie sê (Emanuel, Wendler, and Grady 2000; Manson and O'Neill 2007) . Die eenvoudigste weergawe van die navorsingsetiek sê: "ingeligte toestemming vir alles." Hierdie eenvoudige reël is egter nie in ooreenstemming met bestaande etiese beginsels, etiese regulering of navorsingspraktyk nie. In plaas daarvan, moet navorsers, kan en volg 'n meer komplekse reël: "'n vorm van toestemming vir die meeste navorsing."
Ten eerste, om te verby te veel simplistiese idees oor ingeligte toestemming te gaan, wil ek jou meer vertel van veldeksperimente om diskriminasie te bestudeer. In hierdie studies, valse aansoekers wat verskillende eienskappe het - sê sommige mans en sommige vroue - aansoek doen vir verskillende werksgeleenthede. As een tipe aansoeker meer gereeld gehuur word, kan navorsers tot die gevolgtrekking kom dat daar in die huurproses diskriminasie mag wees. Vir die doeleindes van hierdie hoofstuk is die belangrikste aspek van hierdie eksperimente dat die deelnemers aan hierdie eksperimente - die werkgewers - nooit toestemming gee nie. Trouens, hierdie deelnemers word aktief mislei. Tog is veldeksperimente om diskriminasie te studeer in minstens 117 studies in 17 lande (Riach and Rich 2002; Rich 2014) .
Navorsers wat veldeksperimente gebruik om diskriminasie te bestudeer, het vier eienskappe van hierdie studies geïdentifiseer wat hulle gesamentlik toelaatbaar maak: (1) die beperkte skade aan die werkgewers; (2) die groot sosiale voordeel van 'n betroubare diskriminasiemaatreël; (3) die swakheid van ander metodes om diskriminasie te meet; en (4) die feit dat misleiding nie die norme van daardie instelling sterk oortree nie (Riach and Rich 2004) . Elkeen van hierdie toestande is krities, en as enige van hulle nie tevrede is nie, sal die etiese saak meer uitdagend wees. Drie van hierdie kenmerke kan afgelei word van die etiese beginsels in die Belmont-verslag: beperkte skade (respek vir persone en voordeel) en groot voordeel en swakheid van ander metodes (voordeel en geregtigheid). Die finale kenmerk, nie-afwyking van kontekstuele norme, kan afgelei word uit die Menlo-verslag se Respek vir Regte en Openbare Belang. Met ander woorde, werk aansoeke is 'n instelling waar daar reeds 'n mate van verwagting is van moontlike misleiding. Dus, hierdie eksperimente verontreinig nie 'n reeds ongerepte etiese landskap nie.
Benewens hierdie beginselgebaseerde argument het tientalle IRB's ook tot die gevolgtrekking gekom dat die gebrek aan toestemming in hierdie studies in ooreenstemming is met bestaande reëls, in die besonder Algemene Reglement §46.116, deel (d). Ten slotte het Amerikaanse howe ook die gebrek aan toestemming en gebruik van misleiding in veldeksperimente ondersteun om diskriminasie te meet (No. 81-3029. Appèl van die Verenigde State van Amerika, Sewende Kring). Dus, die gebruik van veld eksperimente sonder toestemming is in ooreenstemming met bestaande etiese beginsels en bestaande reëls (ten minste die reëls in die Verenigde State). Hierdie redenasie is ondersteun deur die breë sosiale navorsingsgemeenskap, dekades van IRB's, en deur die Amerikaanse Hof van Appèl. Ons moet dus die eenvoudige reël "ingeligte toestemming vir alles" verwerp. Dit is nie 'n reël wat navorsers volg nie, en dit is ook nie een wat hulle moet volg nie.
Om verder as 'ingeligte toestemming vir alles' te beweeg, verlaat navorsers 'n moeilike vraag: Watter vorme van toestemming is nodig vir watter soort navorsing? Natuurlik is daar 'n aansienlike debat oor hierdie vraag plaas, hoewel die meeste daarvan in die konteks van mediese navorsing in die analoog ouderdom is. Opsomming van die debat, Nir Eyal (2012) skryf:
"Hoe meer riskante die ingryping, hoe meer dit is 'n hoë-impak of 'n definitief 'n kritieke lewe keuse, hoe meer dit is waarde-belaaide en omstrede, hoe meer private die gebied van die liggaam wat die ingryping direk raak, hoe meer konflik en sonder toesig die praktisyn, hoe hoër is die behoefte aan sterk ingeligte toestemming. By ander geleenthede, die behoefte vir 'n baie sterk ingeligte toestemming, en inderdaad, vir toestemming van enige vorm, is minder. Op daardie geleenthede, kan hoë koste maklik ignoreer daardie behoefte. "[Interne aanhalings uitgesluit]
'N Belangrike insig van hierdie debat is dat ingeligte toestemming nie alles of niks is nie: daar is sterker en swakker vorme van toestemming. In sommige situasies blyk sterk ingeligte toestemming nodig, maar in ander kan swakker vorms van toestemming gepas wees. Vervolgens beskryf ek drie redes waarom navorsers sukkel om ingeligte toestemming te verkry, en ek sal 'n paar opsies in daardie gevalle beskryf.
Eerstens, soms vra deelnemers om ingeligte toestemming te gee, kan die risiko's wat hulle in die gesig staar, verhoog. Byvoorbeeld, in Encore vra mense wat onder onderdrukkende regerings woon om toestemming te gee om hul rekenaar te gebruik vir die meting van internet sensuur, diegene wat in groter risiko's saamstem. Wanneer toestemming lei tot verhoogde risiko, kan navorsers verseker dat inligting oor wat hulle doen, publiek is en dat dit moontlik is vir deelnemers om uit te kies. Ook kan hulle toestemming verkry van groepe wat die deelnemers verteenwoordig (bv. NRO's).
Tweedens, soms met die nodige toestemming voordat die studie begin het, kan die wetenskaplike waarde van die studie in gevaar gestel word. Byvoorbeeld, in die emosionele besmetting, as deelnemers geweet het dat navorsers 'n eksperiment oor emosies gedoen het, kon dit hul gedrag verander het. Die weerhou van inligting van deelnemers, en selfs hulle mislei, is nie ongewoon in sosiale navorsing nie, veral in laboratoriumeksperimente in die sielkunde. As ingeligte toestemming nie moontlik is voordat 'n studie begin nie, kan navorsers (en gewoonlik doen) deelnemers debrief nadat die studie verby is. Opsomming sluit gewoonlik in om te verduidelik wat eintlik gebeur het, om skade te herstel en toestemming te verkry. Daar is egter 'n debat oor die vraag of debriefing in veldeksperimente gepas is, as die debriefing self die deelnemers kan skend (Finn and Jakobsson 2007) .
Derde, soms is dit logisties onprakties om ingeligte toestemming van almal wat deur u studie geraak word, te verkry. Stel byvoorbeeld 'n navorser voor wat die Bitcoin blockchain wil bestudeer. Bitcoin is 'n kripto-geldeenheid en die blockchain is 'n publieke rekord van alle Bitcoin-transaksies (Narayanan et al. 2016) ). Ongelukkig is dit onmoontlik om toestemming te verkry van almal wat Bitcoin gebruik omdat baie van hierdie mense anoniem is. In hierdie geval kan die navorser probeer om 'n steekproef van Bitcoin-gebruikers te kontak en vir hul ingeligte toestemming te vra.
Hierdie drie redes waarom navorsers dalk nie ingeligte toestemming-toenemende risiko's kan kry nie, navorsingsdoelwitte en logistieke beperkings kan inskryf, is nie die enigste redes waarom navorsers sukkel om ingeligte toestemming te verkry nie. En die oplossings wat ek voorgestel het om die publiek in te lig oor die navorsing, om 'n opsie in te stel, om toestemming van derde partye te soek, te ontleed en om toestemming van 'n steekproef van deelnemers te soek, mag nie in alle gevalle moontlik wees nie. Verder, selfs al is hierdie alternatiewe moontlik, kan dit nie voldoende wees vir die gegewe studie nie. Wat hierdie voorbeelde egter aantoon, is dat ingeligte toestemming nie alles of niks is nie en dat kreatiewe oplossings die etiese balans van studies kan verbeter wat nie alle ingeligte toestemming van alle ingevoerde partye kan ontvang nie.
Om te concludeer, eerder as 'ingeligte toestemming vir alles', moet navorsers 'n meer komplekse reël volg: 'n vorm van toestemming vir die meeste dinge. Uitgedruk in terme van beginsels, is ingeligte toestemming nie nodig of voldoende vir die beginsels van respek vir persone (Humphreys 2015, 102) . Verder, respek vir persone is net een van die beginsels wat gebalanseer moet word wanneer navorsingsetiek oorweeg word. Dit behoort nie outomaties oorweldig te word nie, sowel as die weldadigheid, geregtigheid en respek vir reg en openbare belang, 'n punt wat die afgelope 40 jaar herhaaldelik deur etici gedoen is (Gillon 2015, 112–13) . Uitgedruk in terme van etiese raamwerke, ingeligte toestemming vir alles is 'n oordrewe deontologiese posisie wat die slagoffer is van situasies soos Time bomb (sien afdeling 6.5).
Ten slotte, as 'n praktiese saak, as jy dit oorweeg om navorsing te doen sonder enige vorm van toestemming, dan moet jy weet dat jy in 'n grys gebied. Wees versigtig. Kyk terug na die etiese argument dat navorsers ten einde eksperimentele studies van diskriminasie uit te voer sonder toestemming gemaak. Is jou regverdiging so sterk? Omdat ingeligte toestemming is sentraal tot baie het etiese teorieë, moet jy weet dat jy waarskynlik sal 'n beroep op jou besluite te verdedig.