Dít is die konteks waarin Van Aarde sy teologiese bydrae doelbewus plaas, en dít is dan ook die konteks waarin dit beoordeel moet word. Sy waagmoed is, na my teologiese oordeel, navolgbaar en prysenswaardig. Die navolgbaarheid daarvan is daarin opgesluit dat hy 'n Christelike weg (her)verwoord wat moedig in 'n eietydse postsekulêre konteks ingeslaan kan word. Sy beklemtoning van 'n tweede naïwiteit, van 'n 'terugkeer' en communio, maak 'n besondere deel uit van sy verwoording van die nuwe teologiese koers wat hy met onderskeiding wil inslaan. Hy is tereg afwysend teenoor die religieuse vergestaltinge van die gerasionaliseerde, misloopte soeke na beheer en mag in geïnstitusionaliseerde religie. Benewens navolgbaar, is sy ingeslane koers ook prysenswaardig  op 'n positiewe én negatiewe wyse. Enersyds is dit positief prysenswaardig omdat dit meer as die moeite werd is om deeglik daarvan kennis te neem en met Van Aarde in gesprek te tree, want dit gaan oor die integriteit van die Christelike boodskap self en 'n lewende geloof hier en nou. Andersyds is daar  negatief gesproke  'n 'prysgee' (in die sin van 'n waardevolle dimensie wat verlore gaan of nie in spel kom nie) van lyflikheid, en dan spesifiek sosiale lyflikheid. Kortom: Deur 'n individualistiese verskraling verpas Van Aarde ons onvermydelike sosiale lyflikheid  en dít kan nie, want dit is na my oordeel een van die samestellende dele van die individu se lewende (lyflike) geloof. Hierop wil ek verduidelikend fokus, met Van Aarde se pleidooi vir die erns maak met eietydse wetenskaplike ontwikkelinge as invalshoek. Eerstens kom sy klem op die belang van natuurwetenskaplike insigte aan die orde in 'n kritiese bespreking van sy beklemtoning van die ontmoetingslyn. Tweedens reageer ek positief op sy kritiek op die kerk se gerasionaliseerde soeke na beheer en mag, maar stel ek wél vrae ten opsigte van beliggaamde rasionaliteit, wat die plek van voormelde soeke na beheer en mag moet inneem.