Erika Mann - Inligting
Erika Mann, die dogter van die romanskrywer, Thomas Mann, is gebore in München op 9 November 1905. Haar ma, Katia Pringsheim Mann, was die dogter van 'n welgestelde, Joodse nywerheidsfamilie wat steenkoolmyne en vroeë spoorweë besit het. (1)
Kort nadat Erika gebore is, skryf haar pa aan sy broer, Heinrich Mann, oor sy nuwe kind: "Onverwags was die geboorte verskriklik moeilik, en my arme Katia moes so wreed ly dat die hele ding 'n byna onhoudbare verskrikking geword het. Ek sal moenie hierdie dag vir die res van my dae vergeet nie. Ek het 'n idee van lewe en een van dood gehad, maar ek het nog nie geweet wat geboorte is nie. Nou weet ek dat dit net so 'n belangrike saak is as die ander twee .... Die dogtertjie, wat na haar ma se wens Erika genoem sal word, beloof om baie mooi te wees. Vir 'n rukkie dink ek dat ek net 'n bietjie Joodsheid sien verskyn, en elke keer as dit gebeur, vermaak dit my baie. " (2)
Daar word beweer dat die ouers teleurgesteld was dat hul eerste kind 'n meisie was. Die volgende jaar is 'n seun, Klaus Mann, gebore, wat die Mann -dinastiese naam verseker het. Erika en Klaus het so baie gelyk en emosioneel so naby aan mekaar, hulle was bekend as 'die tweeling'. Hulle het albei op dieselfde manier aangetrek en hul verjaarsdae op dieselfde datum gevier. "Hulle is gevolg deur Gottfried (1909), Monika (1910), Elisabeth (1918) en Michael (1919). (3)
Alhoewel haar ma uit 'n Joodse familie was, is al die ses kinders as Protestante gedoop. Volgens Mann se biograaf, Anthony Heilbut, was sy sy gunsteling. Die Mann word as baie onkonvensioneel beskou: "Mann het sy nuwe gesin met skandes besmet. Dit sou hom jare lank agtervolg; literêre skinder vertel hoe Katia hand-aan-hand met haar broer Klaus rondloop; terwyl die Mann se oudste kinders, Erika en Klaus, met hul voorliefde vir gedeelde kaste, het aan sommige waarnemers die antwoord van die 1920's op Siegmund en Sieglinde verskyn. " (4)
Erika Mann het saam met haar broer 'n privaatskool bygewoon. In Mei 1921 verhuis sy na die Luisengymnasium in München. Met 'n groep vriende, Erika en Klaus, stig hulle 'n eksperimentele teatergroep, die Laienbund Deutscher Mimiker. In 1924 begin sy haar teaterstudies in Berlyn en gedurende hierdie tydperk werk sy onder Max Reinhardt en verskyn in verskeie produksies. (5)
In 1924 skryf Klaus Mann Anja en Esther, 'n toneelstuk oor "'n neurotiese kwartet van vier seuns en meisies" wat "dolverlief op mekaar was". Die volgende jaar word hy genader deur die akteur Gustaf Gründgens, wat die toneelstuk saam met homself in die een van die manlike rolle wou regie, Klaus in die ander; Erika Mann en Pamela Wedekind, die dogter van die dramaturg Frank Wedekind, sou die twee jong vroue wees. "Klaus was van plan om met Pamela te trou, met wie Erika verlief geraak het, terwyl Erika gereël het om met Gustaf te trou, met wie Klaus 'n verhouding begin het." (6)
Die toneelstuk, wat in Oktober 1925 in Hamburg geopen is, het groot publisiteit gelok, deels vanweë die skandalige inhoud daarvan en deels omdat dit drie kinders van twee beroemde skrywers vertolk het. 'N Foto verskyn op die voorblad van Berliner Illustrierte Zeitung. Dit het baie kontroversie veroorsaak omdat "Klaus se lipstiffie hom die voorkoms van 'n transvestiet gegee het". (7)
Daar word aangevoer dat Thomas Mann ook tweeseksueel was en as jong man 'n seksuele verhouding met Ernst Bertram gehad het. Een van sy biograaf, Richard Winston, het beweer: "Hy het nooit in sy hele lewe openlik toegegee dat dit gebrek was nie, behalwe in die diepe privaatheid van sy dagboeke. Tog verpleeg hy hierdie geheim as 'n bron van plesier, van belangstelling, van kreatiewe krag. " (8)
Die Mann -gesin het in weelde geleef. Gottfried het later geskryf, 'danksy die Nobelprys en die geweldige verdienste van Die Magic Mountain. Hulle het uitstappies geneem, lekker geëet en gedrink, en twee groot motors staan ​​in die motorhuis: 'n oop Amerikaanse motor en 'n Duitse limousine. Toe hulle na die teater gaan, wag die chauffeur aan die einde van die voorstelling met hul bontjasse in die voorportaal. Hierdie lewenstyl, wat hulle nie moeite gedoen het om te verberg nie, het veroorsaak dat hul toenemende aantal politieke vyande hulle nog meer haat. "(9)
Op 24 Julie 1926 trou Erika met Gustaf Gründgens, maar die huwelik was nie suksesvol nie en hulle woon 'n kort tydjie saam. (10) In 1927 het sy en Klaus die wêreld vol gereis. (11) By haar terugkeer na Duitsland skei sy van Gründgens, wat simpatiek was vir die Nazi -party. Sy het 'n passievolle verhouding begin met Pamela Wedekind, wat op daardie stadium verloof was aan haar broer, Klaus Mann. Erika het ook 'n verhouding met die aktrise Therese Giehse gehad, en verskyn in die film oor lesbianisme Mädchen in uniform (1931). Dit was 'n groot sukses, maar as gevolg van die onderwerp daarvan is dit in die Verenigde State verbied. (12)
Colm Tóibín het daarop gewys dat Erika en Klaus gedurende hierdie tydperk "artikels en boeke geskryf en verregaande stellings gemaak het; hulle het gereis, baie liefhebbers gehad. Erika het in die teater gewerk en in films verskyn, Klaus het meer toneelstukke geskryf. Met ander woorde, hulle het het ten volle gebruik gemaak van die vryhede wat die Weimar -republiek bied. Vir baie in die Nazi -party was dit die toonbeeld van alles wat met Duitsland verkeerd was. En die Joodse agtergrond van hul moeder het hulle ook nie by die Nasionaal -Sosialiste geliefd nie. " (13)
Hermann Kurzke het voorgestel: "Professioneel het haar fokus van die verhoog na joernalistiek verskuif. 'N Reis na Afrika in 1930 het ervarings met dwelms ingebring. Erika het as motorwerktuigkundige opgelei en in 1931 aan 'n saamtrek deelgeneem en tienduisend kilometer in tien dae afgelê. " (14)
In Januarie 1932 word Erika Mann gevra om 'n gedig van Victor Hugo aan 'n vroue -pasifistiese groep voor te lees. 'N Groep mans van Sturmabteilung (SA) was egter in die gehoor en hulle het haar geknak. Een van hulle skreeu: "Jy is 'n kriminele ... Joodse traitress! Internasionale roerder!" Sy het later geskryf: "In die gang het alles 'n dolle geveg geword. Die Stormtroopers val die gehoor met hul stoele aan en skreeu hulself in woede en woede." Die Nazi -koerant, Völkischer Beobachter, het berig dat Mann ''n platvoetshiëna' was met 'geen menslike fisiognomie' nie. Mann het skadevergoeding aangekla en nadat hy verskeie foto's van haar ondersoek het, het die regter verklaar dat haar gesig in werklikheid wettig menslik was. "(15)
Mann het nou sterk by die politiek betrokke geraak. "Ek het besef dat my ervaring niks met politiek te doen het nie - dit was meer as politiek. Dit het die basis van my - van ons - van die bestaan ​​van almal aangeraak." Mann het saam met 'n groep linkse aktiviste, waaronder Therese Giehse, Walter Mehring, Magnus Henning, Wolfgang Koeppen en Lotte Goslar, saamgespan om 'n kabaret in München te stig Die Pfeffermühle (Die pepermolen). (16)
Die produksie begin op 1 Januarie 1933. Erika Mann het die meeste materiaal geskryf, waarvan baie anti-fascisties was. Dit hardloop twee maande langs die plaaslike Nazi -hoofkwartier, en omdat dit so suksesvol was, was dit besig om voor te berei om na 'n groter teater te verhuis toe die Reichstag in vlamme opgaan. Erika en Klaus was op 'n ski -vakansie terwyl die nuwe teater versier is en het teruggekeer in München om deur die gesinschauffeur gewaarsku te word dat hulle in gevaar is. Later het Klaus geskryf dat die chauffeur 'n Nazi -spioen was gedurende die vier of vyf jaar wat hy by ons gewoon het ... Maar hierdie keer het hy sy plig versuim, uit simpatie, veronderstel ek. ons as hy sy Nazi -werkgewers in kennis gestel het van ons aankoms in die stad. " (17)
Adolf Hitler het die mag in Januarie 1933 verkry. Kort daarna is 'n groot aantal skrywers as 'ontaarde skrywers' verklaar. Dit sluit in Heinrich Mann, Bertolt Brecht, Hans Eisler, Ernst Toller, Thomas Heine, Arnold Zweig, Ludwig Renn, Karl Marx, Sigmund Freud, Franz Kafka en Hermann Hesse. Op 10 Mei het die Nazi -party gereël dat duisende "ontaard literêre werke" in Duitse stede verbrand word. (18)
Thomas Mann se werk bly egter steeds gewild in Duitsland, en anders as sy broer, Heinrich, het hy geen verklarings afgelê wat die regime aanval nie. Sy biograaf, Hermann Kurzke, het aangevoer dat Mann gedurende die tydperk voordat hy die bewind oorgeneem het, vriendskappe met 'n paar belangrike figure in die Nazi -party ontwikkel het: "Maak dit Thomas Mann 'n voorloper van fascisme? Hy het beslis moeite gedoen om uit die baie vroeg in die somer van 1921 het hy kennis geneem van die stygende Nazi-beweging en dit as 'swastika-onsin' afgemaak. Reeds in 1925 toe Hitler nog in Landsberg gevange was, hy verwerp die kulturele barbaarsheid van die Duitse fascisme met 'n uitgebreide, beslissende en duidelik sigbare gebaar. " (19) Ander het egter daarop gewys dat hy altyd versigtig was om Hitler nie in druk aan te val nie. (20)
Thomas Mann was met vakansie in Frankryk toe Hitler die bewind oorgeneem het. Erika en Klaus is deur die gesinschauffeur gewaarsku dat die Mann -gesin in gevaar is. (21) Later het Klaus geskryf dat die chauffeur "'n Nazi -spioen was gedurende die vier of vyf jaar wat hy by ons gewoon het ... Want hy het geweet wat met ons sou gebeur as hy sy Nazi -werkgewers in kennis stel van ons aankoms in die stad." (22)
Erika het met haar ouers kontak gemaak en hulle gewaarsku om nie na München terug te keer nie. Mann, wat destyds met vakansie was, is gewaarsku dat hy die moontlikheid het om gearresteer te word as hy na Duitsland terugkeer. In September 1933 vestig Thomas, Katia, Gottfried, Monika, Elisabeth en Michael Mann hulle in Küsnacht, naby Zürich. Erika en Klaus besluit om in Duitsland te bly om die stryd teen fascisme voort te sit. (23)
In April 1933 skryf Thomas Mann in sy dagboek dat hy uiteindelik aanvaar het dat "iets diep betekenisvol en revolusionêr in Duitsland plaasvind? Die Jode: dit is tog geen ramp nie ... dat die oorheersing van die regstelsel deur die Jode is beëindig. Geheime, onrusbarende, aanhoudende gedagtes ... Ek begin vermoed dat hierdie proses ten spyte van alles een van die twee is wat twee kante aan hulle het ". (24)
Gedurende die tydperk werk Erika as joernalis. Sy het later geskryf dat 'die lewe van elke mens in Duitsland fundamenteel verander is sedert Adolf Hitler kanselier geword het ... die staat." Voordat Hitler aan bewind gekom het, het die Duitse burger aan homself gedink dat hy 'n vader, 'n protestant, 'n bloemis, 'n burger van die wêreld, of 'n pasifis of 'n Berliner was. Nou word hy gedwing om te erken dat hy bo alles 'n Nasionaal -Sosialis. " (25)
Erika Mann was veral geïnteresseerd in die impak van die Nazi -ideologie op kinders. "Al die mag van die regime - al sy listigheid, sy hele masjien van propaganda en dissipline - is daarop gerig om die program vir Duitse kinders te beklemtoon. Dit is nie verbasend dat die Nazi -staat dit van die allergrootste belang ag dat die jongmense groot word volgens Hitler se wense en die planne Mein Kampf... Die Führer besef dat die opvoeding van die Duitse jeug 'n geweldige invloed op Duitsland se toekoms - en op Europa en die wêreld - sal hê. Hy gee die probleem die aandag wat dit verdien. "(26)
Mann haal aan as hy sê Mein Kampf (1925): "Begin met die primer, elke teater, elke film, elke advertensie moet aan die diens van een groot missie onderwerp word, totdat die gebed van vrees wat ons patriotte vandag bid: Here, maak ons ​​vry, sal in die gedagtes van die kleinste kind verander word in die kreet: Here, seën U in die toekoms ons arms... Alle opvoeding moet die uitsluitlike doel hê om die oortuiging by die kind af te druk dat sy eie mense en sy eie ras beter is as alle ander. "(27)
In haar boek, Skool vir Barbarians, Beweer Mann dat die Weimar -republiek 'n ernstige fout gemaak het om 'n politieke neutrale kurrikulum te skep. "Een onderwerp, politieke propaganda, ontbreek in die leergang. Die Duitse Republiek het geweier om sy burgers op die een of ander manier te beïnvloed of om hulle te oortuig van die voordele van demokrasie; dit het geen propaganda in sy eie guns voortgesit nie. Dit blyk dat dit 'n fout was ... Die Duitse volk het hom nie aan selfregering onderwerp nie en het hom onderwerp aan 'n nuwe staat wat homself die meester gemaak het, en die mense gedwing om sy dienaars te wees. " (28)
Mann het berig dat "in die winter van 1933 alle onderwysers van nie-Ariese of Joodse afkoms van hul poste onthef is. 'N Edik is op 11 Julie 1933 uitgereik, wat onderwysers by alle ander staatsamptenare insluit, wat hulle beveel om ondergeskik te wees hul wense, belange en eise aan die algemene saak, om hulself te wy aan die studie van die Nasionaal -Sosialistiese ideologie, en 'voor te stel' waarmee hulle vertroud is Mein Kampf. Drie dae later is 'n 'voorstel' gestuur aan almal wat nog kontak met die Sosiaal -Demokratiese Party gehou het, dat hulle die Nazi -party in kennis stel van die verbreking van hierdie verbande. Komitees is gestig om toe te sien dat dit uitgevoer word, en wie aarsel, word onmiddellik ontslaan. Die suiwering was aan. Daar is besluit, eers in Pruise (November 1933), en later in alle Duitse skole, dat openbare onderwysers aan 'n Nazi -vegorganisasie behoort; hulle sou waar moontlik in uniform skool toe kom en in kampe woon; en tydens die eindeksamen moes hulle in militêre sport getoets word. "(29)
Erika Mann het voortdurend in gevaar gebly. Haar vriende het vir haar gesê dat een manier waarop sy haarself kan beskerm, is om met 'n buitelander te trou. In 1935 het die digter W.H. Auden, wat 'n homoseksueel was, het aangebied om met haar te trou. Sy het ingestem en Engeland besoek vir die seremonie in Colwall. (30) Toe die Duitse regering hoor wat sy gedoen het, is sy Duitse burgerskap ontneem. Volgens Tydskrif, "met die risiko van haar lewe, keer sy heimlik terug na Duitsland om van haar pa se manuskripte te gaan haal." (31)
Thomas Mann het stilgebly oor die Nazi -misdade en is steeds in Duitsland gepubliseer. In 1936 word Mann se uitgewer, Gottfried Bermann Fischer, deur ballinge veroordeel as 'n Joodse protégé van Joseph Goebbels. Mann reageer deur 'n vurige openbare verdediging van Bermann te maak. Erika was geskok en het aan haar pa geskryf: "U steek die hele emigrasiebeweging in die rug - ek kan dit nie anders stel nie. Waarskynlik sal u baie kwaad wees vir my as gevolg van hierdie brief. Ek is daarvoor voorbereid, en ek weet wat ek doen. Hierdie vriendelike tyd is bestem om mense te skei - in hoeveel gevalle het dit al gebeur. Jou verhouding met dr Bermann en sy uitgewery is onvernietigbaar - dit lyk asof jy gereed is om alles daarvoor op te offer. In daardie geval Dit is 'n opoffering vir jou dat ek stadig maar seker vir jou verlore sal gaan, dan is dit vir jou 'n hartseer en verskriklik. Ek is jou kind. " (32)
Erika Mann het aangesluit by die anti-fascistiese American Artists 'Congress (AAC), 'n groep wat nou verbonde is aan die Kommunistiese Party van die Verenigde State (CPUSA). Ander lede was Rockwell Kent, Stuart Davis, Boardman Robinson, William Gropper, Max Weber, George Biddle, William Zorach, Yasuo Kuniyoshi, Philip Evergood, Nathaniel Dirk, Arnold Blanch, Victor Candell, Mervin Jules en Alexander Z. Kruse.
Erika het haar pa uiteindelik oortuig om aktief te word in die anti-fascistiese beweging van Amerika. In Desember 1937 woon sy 'n vergadering by van 400 lede van die AAC in Carnegie Hall, waar sy 'n verklaring van Thomas Mann voorlees: ''n Mens hoor gereeld dat daar gesê word dat die kunstenaar by sy eie kunsvlyt moet bly en dat hy homself net moet goedkoop as hy hy daal na die politieke arena om deel te neem aan die stryd van die dag.Ek beskou dit as 'n swak beswaar, vanweë my oortuiging, of liewer my duidelike besef, van die feit dat die verskillende sfere van die mensdom - hetsy artistiek, kultureel of polities - Dit is waarom dit my baie bly maak om te sien dat die kunswêreld van 'n land so groot en so belangrik vir die beskawing as die Verenigde State hul standpunt inneem teen die barbaarse neigings wat vandag alles wat ons in gevaar stel, in gevaar stel. verstaan ​​deur beskawing en kultuur en alles wat ons liefhet. " (33)
Terwyl sy in die Verenigde State woon, het sy 'n verhouding begin met 'n Duitse dokter, Martin Gumpert, wat in haar hotel gebly het. Gumpert wou haar maar maar, maar sy het geweier. (34) Volgens Sybille Bedford het sy "van vroue af weggegaan, sy het regtig in mans belanggestel, selfs met mense se mans gegaan." Erika het aan Bedford gesê: "Ek is mal oor byna almal, portiere, hysbakke, ensovoorts, wit of swart. Byna almal is vir my aangenaam. Ek kan by almal slaap." (35)
In 1938 berig Erika en Klaus oor die Spaanse burgeroorlog. By haar terugkeer het sy gepubliseer, Skool vir Barbarians, 'n boek oor die Nazi -onderwysstelsel; dit verkoop veertigduisend eksemplare in die VSA in die eerste drie maande na publikasie. Tydskrif het gesê: "Miss Mann se boek handel oor die kinders van Duitsland. Ander ondersoekers het gerapporteer wat onder die Nazi's gebeur het, aan die destydse groot onderwysstelsel van Duitsland, maar niemand het so skerp gerapporteer as Erika Mann wat met die jongmense van Duitsland gebeur het nie." (36)
Die FBI het Erika Mann fyn dopgehou omdat sy vermoedelik 'n geheime ondersteuner van die Kommunistiese Party van die Verenigde State was. Die FBI -snoepers het bespiegel dat Erika moontlik 'n seksuele verhouding met haar broer, Klaus, gehad het. 'Vertroulike informante' het aan agente gesê dat die twee 'n verhouding het, berig een lêer. Erika Mann is in die lêers beskryf dat sy 'in 'n kort mannetjie -bob met 'n deel aan die regterkant' laat knip en naby 'n groep politieke akteurs was wat 'lede van die Hebreeuse ras' was. In 1940 stem Erika in om met die FBI saam te werk en gee inligting oor lede van die Duitse ballingskapgemeenskap, wat sy vermoed van pro-Nazi-verbindings. (37) Erika het eenkeer beweer dat sy nie 'n Jood of 'n kommunis was nie. "(38)
Kort na die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog het Klaus en Erika Mann gepubliseer Die ander Duitsland (1940). In die boek het hulle aangevoer: "Die struktuur van Duitsland ... is regionaal. Die Duitsers gee nie om en aanvaar nie eintlik die diktee uit Berlyn nie. Daar is boonop eenvoudig te veel Duitsers in Europa vir een staat. 'N Ryk wat bestaan ​​uit alle Duitsers sou altyd 'n geïmpliseerde bedreiging en 'n bron van onrus vir die vasteland uitmaak ... Die land van die middel van Europa, die bemiddelaar tussen Noord en Suid, Oos en Wes, het geen missie om te regeer nie, maar die meer diepgaande en edele missie om verenig en versoen. "
Een resensent beweer: "Die manne is swak oor die ontleding van die geweldige ekonomiese probleem wat sal ontstaan ​​as die totalitêre staat verslaan word. Maar hulle boek is 'n sterk en relevante herinnering aan die kulturele veerkragtigheid en politieke talent wat Duitsland toon onder die Weimar -republiek (wie se Die grondwet was so liberaal soos wat Europa ooit gesien het. . " (39)
Erika Mann keer 'n paar weke na die einde van die Tweede Wêreldoorlog na Duitsland terug. Sy het later geskryf: "Die Duitsers, soos u weet, is hopeloos. In hul harte word selfbedrog en oneerlikheid, arrogansie en sagmoedigheid, skerpsinnigheid en domheid afstootlik vermeng en gekombineer." Sybille Bedford het oor haar gesê: "Erika kan haat, en sy het die Duitsers gehaat. Sien jy, Erika was 'n redelik gewelddadige karakter. Op 'n stadium tydens die oorlog het sy gepropageer dat elke Duitser gekastreer moes word ... Erika was baie onvergewensgesind. " (40)
Erika Mann was die enigste vrou wat die Neurenberg -oorlogsproewe behandel het. Dit het 'n onderhoud met Julius Streicher ingesluit. (41) In 1946 het Erika by haar pa gaan woon nadat longkanker by hom gediagnoseer is en in Chicago geopereer is. Die volgende nege jaar was sy Mann se sekretaris en hoofvertroueling. Elisabeth Mann onthou: 'Sy het teruggekeer huis toe, omdat sy haar loopbaan uitgeput het en haar so toegewy het aan die werk van haar vader ... Erika was 'n baie kragtige persoonlikheid, 'n baie dominante, oorheersende persoonlikheid, en ek moet sê dat hierdie rol dat sy in die laaste deel van haar lewe as bestuurder van my pa gespeel het, was nie altyd so maklik vir my ma nie, want sy was gewoond daaraan. " (42)
Erika het saam met haar ouers na die VSA teruggekeer en burgerskap gesoek net om te sien dat sy weer deur die FBI ondersoek word. (43) So was haar vriende, soos Hans Eisler en Bertolt Brecht, beveel om voor die Un-American Activities Committee (HUAC) te verskyn. Eisler en Brecht het albei besluit om die land te verlaat. Mann beskryf die gedrag van lede van die HUAC soos John Rankin en J. Parnell Thomas as 'fascisties'. In sy dagboek skryf hy: "Watter eed sou kongreslid Rankin of Thomas aflê as hy gedwing word om te sweer dat hulle fascisme net so gehaat het as kommunisme?" (44)
Brecht het aan die HUAC gesê: "As gas van die Verenigde State het ek my selfs in literêre vorm van politieke bedrywighede van hierdie land afgehou. Terloops, ek is nie 'n draaiboekskrywer nie, Hollywood het slegs een verhaal van my gebruik vir 'n prentjie Ek is nie bewus van enige invloed wat ek in die rolprentbedryf sou kon uitoefen nie, hetsy polities of artistiek. woorde oor Amerikaanse aangeleenthede: as ek terugkyk op my ervarings as dramaturg en digter in die afgelope twee dekades in Europa, wil ek sê dat die groot Amerikaanse volk baie sou verloor en baie sou waag as hulle iemand toelaat om die vrye mededinging te beperk op kulturele gebiede, of om in te meng met kuns wat vry moet wees om kuns te wees. Ons leef in 'n gevaarlike wêreld. arm armoede. Daar is groot oorloë gely, groter word op hande, word ons vertel. Een van hulle kan die mensdom in sy geheel uitwis. Ons is moontlik die laaste generasie van die eksemplaar -mens op hierdie aarde. Die idees oor hoe om van die nuwe produksievermoëns gebruik te maak, is sedert die dae toe die perd moes doen wat die mens nie kon doen nie, baie ontwikkel. Dink u nie dat elke nuwe idee in so 'n penarie noukeurig en vryelik ondersoek moet word nie? Kuns kan sulke idees duidelik voorstel en selfs edeler maak. "(45)
Die eerste tien mans wat daarvan beskuldig word dat hulle kommuniste was: Alvah Bessie, Herbert Biberman, Albert Maltz, Adrian Scott, Samuel Ornitz, Dalton Trumbo, Lester Cole, Edward Dmytryk, John Howard Lawson en Ring Lardner Jr., wou nie enige vrae oor hul politieke en vakbondbedrywighede. Hulle staan ​​bekend as die Hollywood Ten en beweer dat die eerste wysiging van die Amerikaanse grondwet hulle die reg gee om dit te doen. Die HUAC en die howe tydens appèl was dit nie eens nie en almal is skuldig bevind aan minagting van die kongres en elkeen is tot ses tot twaalf maande gevangenisstraf opgelê.
By die hoor van die nuus het Thomas Mann 'n verklaring uitgereik waarin die aktiwiteite van die HUAC vergelyk word met dié van Nazi -Duitsland: "As 'n Amerikaanse burger van Duitse geboorte en een wat alles deurgemaak het, ag ek dit nie net my reg nie, maar ook my plig om te verklaar: Ons - die America of the Un -American Activities Committee; die Amerika van die sogenaamde lojaliteitskontroles ... is goed op pad na die fascistiese polisiestaat en - dus - goed op pad na oorlog. " (46)
Klaus Mann het verskeie pogings aangewend om homself dood te maak. (47) Terwyl hy in 1948 in Los Angeles was, probeer hy selfmoord deur sy polse te sny, pille te drink en die gas aan te skakel. Thomas Mann skryf aan 'n vriend: "My twee susters het selfmoord gepleeg, en Klaus het 'n groot deel van die ouer suster in hom. Die impuls is in hom, en al die omstandighede bevoordeel dit - die een uitsondering is dat hy 'n ouerhuis het waarop hy altyd kan staatmaak. " (48)
Begin Januarie 1949 skryf Klaus Mann in sy dagboek: "Ek wil nie hierdie jaar oorleef nie." (49) In April, in Cannes, ontvang hy 'n brief van 'n Wes -Duitse uitgewer om te sê dat sy roman, Mephisto, kon nie in die land gepubliseer word nie as gevolg van die besware van Gustaf Gründgens (die boek is 'n dun vermomde portret van Gründgens, wat sy gewete laat vaar het om homself by die Nazi-party te vereenselwig). (50)
Klaus skryf aan Erika oor sy probleme met sy uitgewer en sy finansiële probleme. "Ek was gelukkig met my gesin. 'N Mens kan nie heeltemal eensaam wees as iemand aan iets behoort en deel daarvan is nie." (51) Klaus Mann is op 21 Mei 1949 dood aan 'n oordosis slaappille. (52)
Erika en Thomas Mann was in Stockholm toe hulle die nuus hoor. Thomas skryf: "My innerlike simpatie met die moederhart en met Erika. Hy moes dit nie aan hulle gedoen het nie ... Die seer, lelike, wrede onbedagsaamheid en onverantwoordelikheid." (53) Thomas skryf aan Hermann Hesse: "Hierdie onderbroke lewe lê swaar op my gemoed en maak my bedroef. My verhouding met hom was moeilik en nie vry van skuld nie. My lewe het van die begin af syne in die skadu gestel." (54)
Thomas Mann het besluit om nie die begrafnis van sy seun by te woon of sy lesingreis te onderbreek nie. Later sou Elisabeth Mann van Erika sê: "Toe Klaus sterf, was sy heeltemal, heeltemal hartseer - ek bedoel dit was vir haar ondraaglik, die verlies. Dit het haar harder getref as enigiets anders in haar lewe." (55)
Erika Mann, Thomas Mann en sy broer Heinrich Mann, was steeds aktief in die linkse politiek. Heinrich, wat van plan was om na Oos -Duitsland te verhuis, is op 14 Maart 1950 oorlede. Erika en Thomas was albei ondersteuners van die Amerikaanse Vrede Kruistog. Dit is gestig deur Paul Robeson, William Du Bois en Linus Pauling en het gevra vir 'n skietstilstand in Korea, onderhandelinge met die Sowjetunie en die toelating van China tot die Verenigde Nasies. Thomas en Erika is in die pers aangeval en die New York Times het gesê dat hulle enigiets moet vermy "wat die naam van Paul Robeson behels, net soos die buikplaag." (56)
Die koerant het geweier om Mann se klagbrief te publiseer. Mann het aan Alfred A. Knopf gesê dat Agnes Meyer verantwoordelik was vir die staking van die publikasie: "Sy (Agnes Meyer) het my gedreig met die verlies van my burgerskap; beskuldig my dat ek 'n verraaier van my land was; voorspel dat ek myself en almal wat naby my is, in rampe en verderf; en word afgehandel deur aan te bied om my siel te red. " (57)
Teen 1950 was daar 'n besluit om Erika Mann te deporteer omdat hulle vermoed het dat sy 'n geheime lid van die Kommunistiese Party van die Verenigde State was. Toe hulle die nuus hoor, besluit die hele gesin om na Kilchberg, Switserland, te verhuis. Thomas Mann is drie jaar later op 80 -jarige ouderdom oorlede.
Erika Mann het die volgende paar jaar die redigering van 'n drie-volume-uitgawe van haar pa se briewe bestee en die saak vir Klaus Mann se boek bestry, Mephisto, in die Wes -Duitse howe, en sukkel met haar eerste man na al die jare. Toe twee Duitse koerante aandui dat sy 'n bloedskande -verhouding met Klaus gehad het, het sy aangekla en gewen. (58)
Erika Mann, wat aan 'n brian -tumor ly, sterf op 27 Augustus 1969 in Zürich, 63 jaar oud. (59)
Onverwags was die geboorte vreeslik moeilik, en my arme Katia moes so wreed ly dat die hele ding 'n byna onhoudbare verskrikking geword het. Nou weet ek dat dit net so 'n belangrike saak is as die ander twee. Onmiddellik daarna was alles idillie en vrede (die eweknie van die vrede na die doodsval), en die sien van die kind aan die bors van sy moeder, wat self nog steeds soos 'n lieflike kind is, was 'n gesig wat die gruwelike pyn verduur en geheilig het van die geboorte (wat amper veertig uur lank aangegaan het). Vir 'n kort rukkie dink ek dat ek net 'n bietjie Joodsheid sien verskyn, en elke keer as dit gebeur, vermaak dit my baie.
Al die mag van die regime - al sy listigheid, sy hele masjien van propaganda en dissipline - is daarop gemik om die program vir Duitse kinders te beklemtoon. Dit is nie verbasend dat die Nazi -staat dit van uiterse belang ag dat die jongmense groot word volgens Hitler se wense en die planne Mein Kampf...
Die Führer besef dat die opvoeding van Duitse jeug 'n geweldige invloed sal hê op die toekoms van Duitsland - en op Europa en die wêreld. Hy gee die probleem die aandag wat dit verdien ...
Hierdie kwessie van opvoeding van opvolgers is 'n ware vrees. Hitler het gemanoeuvreer om homself die absolute heerser van die lewens van alle Duitsers te maak, en het die lewens van al die Duitse kinders oorgeneem, wat nie net versorg word nie, sodat hulle leef volgens die wil van die Führer, maar ook is gemaak om geen gids te hê nie, behalwe die Führer. En dit is in die algemene lug dat 'n mens so moeilik asemhaal.
Elke kind sê "Heil Hitler!" van 50 tot 150 keer per dag, oneindig veel meer gereeld as die ou neutrale groete. Die formule word deur die wet vereis; as jy 'n vriend ontmoet op pad skool toe, sê jy dit; studietydperke word oopgemaak en afgesluit met "Heil Hitler!"; "Heil Hitler!" sê die posman, die straatkar-kondukteur, die meisie wat vir jou skryfboeke by die skryfbehoeftewinkel verkoop; en as u ouers se eerste woorde as u tuis kom om te eet, nie 'Heil Hitler' is nie! hulle is skuldig aan 'n strafbare oortreding en kan aan die kaak gestel word. "Heil Hitler!" skree hulle, in die Jungvolk en Hitler Youth. "Heil Hitler!" huil die meisies in die League of German Girls. U aandgebede moet afsluit met 'Heil Hitler!' as u u toewyding ernstig opneem.
Amptelik - as jy groete sê vir jou meerderes op skool of in 'n groep - gaan die woorde gepaard met die handeling om die regterarm hoog te gooi; maar 'n nie -amptelike groet onder gelykes verg slegs 'n relatief slap lig van die voorarm, met die vingers toe en wys vorentoe. Hierdie Hitler -groet, hierdie "Duitse" groet, ontelbare kere herhaal van die oggend tot die slaaptyd, stamp die hele dag.
Die eerste ding wat gebeur het, in die winter van 1933, was dat alle onderwysers van "nie-Ariese" of Joodse afkoms van hul poste onthef is. 'N Edik is op 11 Julie 1933 uitgereik, waarin onderwysers saam met alle ander staatsamptenare ingesluit is, wat hulle beveel om hul wense, belange en eise aan die algemene saak te onderwerp, om hulself te toewy aan die studie van die Nasionaal -Sosialistiese ideologie en' voor te stel ' waarmee hulle hulself vertroud maak Mein Kampf. Drie dae later is 'n 'voorstel' gestuur aan almal wat nog kontak met die Sosiaal -Demokratiese Party gehad het, dat hulle die Nazi -party in kennis stel van die verbreking van hierdie verbande. Die suiwering was aan.
Daar is besluit, eers in Pruise (November 1933), en later in alle Duitse skole, dat openbare onderwysers aan 'n Nazi -vegorganisasie behoort; hulle sou waar moontlik in uniform skool toe kom en in kampe woon; en tydens die eindeksamen moes hulle in militêre sport getoets word.
Dit was alles ernstig, en die onderwysers het dit geweet. Hitler het in Weimar uitgeroep: 'As daar vandag nog mense in Duitsland is wat sê: ons sal nie by u gemeenskap aansluit nie, ons sal bly soos ons is, dan antwoord ek: U sal verbygaan, maar daarna kom 'n generasie wat niks anders weet nie!'Die onderwysers, wat deur hierdie uitspraak spook, help om hierdie generasie op te voed.
Op 'n beroemde foto uit 1931 kyk Auden, Spender en Isherwood na die kamera, alhoewel Spender se oë skuins kyk. Auden lyk soos 'n toegegroeide skoolseun, Spender soos 'n krieketkaptein, Isherwood soos 'n sakfilmster of glansryke jockey. Spender is die sentrale figuur, maar slegs as 'n vereiste vir fotografiese komposisie, danksy sy lengte. Sy arms is agter sy vriende, alhoewel dit nie duidelik is of hy eintlik sy hande om hul skouers het nie, net soos die groepering in 1947 voor 'n ander kamera op Fire Island herhaal is. Spender se oë is later gesluit (hy is in die middel van die glimlag en die dag is sonnig), terwyl Auden en Isherwood warm na mekaar glimlag.
Al drie die skrywers het getrou aan die letterkunde probeer sonder om die politiek te ignoreer, en ook om die aansprake van begeerte, toewyding en openbare beeld te balanseer. In 1935 verwerp Isherwood die idee om met Erika Mann te trou, om burgerskap en veiligheid te gee, omdat hy die idee gehaat het om 'n eerbare fasade te wil hê. Auden tree sonder aarseling in, asof die huwelik vir hom geen heiligheid inhou nie, maar hy verbind hom heeltemal aan sy lewensmaat Chester Kallman in wat vir sy vriende 'n willekeurige martelaarskap lyk (die verhouding was oop, maar eers aan die einde van Chester). As jong man was Spender redelik openlik oor sy belangstelling in sy eie seks, maar het die idee aangemoedig dat dit 'n soort fase was nadat hy in 1941 met Natasha Litvin getrou het, deur wie hy kinders gehad het, Matthew en Lizzie.
Vier jaar nadat Hitler aan bewind gekom het, ontduik die Nobelpryswenner Thomas Mann, die grootste van die ballingskap in Duitse skrywers, die vrae wat hom gedruk het vir sy mening oor fascisme in Duitsland. Toe hy die VSA besoek in 1934 en 1935 - die eerste keer dat hy op sy 59ste verjaardag vereer is, die tweede wat 'n eregraad van Harvard ontvang het - handhaaf hy 'n beheerde stilte oor politiek wat buitengewoon was onder literêre ballinge, buitengewoon in die lig van die anti-Nazi-aktiwiteite van sy broer Heinrich, sy seun Klaus en dogter Erika. Soms het hy gesê dat hy geswyg het om sy Duitse lesers te beskerm. Soms, toe verslaggewers hom op die punt kry om Hitler of sy eie status as ballingskap te bespreek, word hy deur 'n skerpsinnige, saaklike, Engelssprekende Frau Mann, wat naby sweef, op hom laat antwoord. In vrywillige ballingskap in Zürich sedert Hitler aan bewind gekom het, amptelik beroof van Duitse burgerskap in Desember verlede jaar, sy beslag in beslag geneem en boeke verbrand het, het dr. Mann nietemin sy tong gehou, gewag tot op die regte oomblik om terug te slaan.
Verlede veertien dae in Manhattan kom die regte oomblik van dr. Mann. Hy het sy besoek van 12 dae aan die VSA begin deur terug te slaan met 'n skerp aanwysing van die Nazi-sensuur, en sy aanval uitgevoer met lesings, massavergaderings, 'n indrukwekkende spervuur ​​van toesprake en verklarings. Dr. Mann se grootste ontploffing was in sy pamflet, 'N Briefwisseling, wat volgens kritici as klassieke literêre teregwysings soos Zola behoort J'Acuse. Soos die meeste sulke spontane uitdrukkings van intellektuele integriteit, 'N Briefwisseling is by 'n relatief klein geleentheid tot stand gebring. Verlede Desember het doktor Mann 'n kort briefie van die Frederick-William-universiteit in Bonn ontvang, wat verklaar dat, aangesien "Herr Thomas Mann, skrywer", sy burgerskap verloor het, die universiteit verplig was om die eregraad te onttrek. Die antwoord van skrywer Mann op hierdie laaste strooi is die eerste keer in die Nasie gepubliseer, deur sy Amerikaanse uitgewer herdruk om saam te val met sy aankoms in die Verenigde State. "Ek het vier jaar in 'n ballingskap deurgebring, wat dit eufemisties sou wees om vrywillig te noem, want as ek in Duitsland gebly het of daarheen teruggegaan het, sou ek waarskynlik nie vandag gelewe het nie." Sy werk het gewaardeer buite Duitsland, maar hy beskou hom nog steeds as 'n Duitse skrywer, hoofsaaklik vir Duitse lesers: "Vanaf die begin van my intellektuele lewe het ek my gelukkig gevoel met die humeur van my volk en tuis in sy intellektuele tradisies.
Ek is beter geskik om daardie tradisies voor te stel as om 'n martelaar daarvoor te word; veel meer geskik om 'n bietjie meer vreugde in die wêreld te gee as om konflik en haat daarin te bevorder. Iets baie verkeerds moes gebeur het om my lewe so 'n valse en onnatuurlike wending te kry. "Met wat vermoedelik lyk by 'n mindere man, maar in Mann se geval 'n profetiese gewig dra, roep hy die Nazi -leiers tot verantwoording:" Ek is voorwaar veronderstel dat ek die Ryk, Duitsland, onteer het deur te erken dat ek teen hulle is! Hulle het die ongelooflike effrontery om hulself met Duitsland te verwar! As die tydperk immers nog nie ver is nie, wanneer dit vir die Duitse volk van uiterste belang sal wees om nie met hulle verwar te word nie. Tot watter punt, in minder as vier jaar, het hulle Duitsland gebring! Verwoeste, gesuig, droë liggaam en siel deur bewapening waarmee hulle die hele wêreld bedreig, die hele wêreld ophou en belemmer in sy werklike taak van vrede, deur niemand liefgehad nie, met vrees en koue afkeer deur almal beskou, staan ​​dit op die rand van ekonomiese ramp .... Die volwasse en kulturele state - waarmee ek bedoel die wat die fundamentele feit verstaan ​​dat oorlog nie meer toelaatbaar is nie - behandel hierdie bedreigde en bedreigde land, of liewer die onmoontlike leiers in wie se hande dit geval het, as dokters behandel 'n siek man - met die grootste takt en versigtigheid, met onuitputlike, indien nie baie vleiende geduld nie. "Nazi's sal hul tande kners oor hierdie profesie:" Geen ander mense op aarde is vandag so totaal onbevoeg nie, so min in staat om verdra een. Dat Duitsland geen bondgenote sou hê nie, nie 'n enkele in die wêreld nie, is die eerste, maar die kleinste. Duitsland sou in die steek gelaat word - natuurlik vreeslik selfs in haar isolasie - maar die vreeslike ding sou wees dat sy haarself verlaat het.Intellektueel verminder en verneder, moreel verniel, innerlik verskeur deur haar diepe wantroue teenoor haar leiers en die onheil wat hulle haar in hierdie jare gedoen het, diep ongemaklik, natuurlik onkundig oor die toekoms, maar vol voorbedoelings van die bose, sou sy oorlog voer nie in die toestand van 1914 nie, maar selfs fisies, van 1917 of 1918 ... 'n oorlog, dit wil sê wat na die eerste onvermydelike nederlaag in 'n burgeroorlog sou verander.
'Ek het nie uit arrogante aanmatiging gepraat nie, maar uit 'n besorgdheid en 'n benoudheid waaruit u usurpators my nie vrygelaat het toe hulle besluit het dat ek nie meer 'n Duitser is nie - 'n geestelike en geestelike nood waarvan ek vier jaar lank nie 'n uur nie van my lewe was vry .... God help ons verduisterde en ontheiligde land en leer dit om vrede te maak met die wêreld en met homself! "
Verlede week in die Carnegie Hall in Manhattan het 'n hoekige jong vrou in swart met 'n enorme wit omslagdoek 'n mikrofoon vasgegryp, met 'n warm, glimlaggende klem gepraat oor 'n samestelling van ongeveer 400 kunstenaars en ses keer soveel volgelinge van die kunste. Van alle sprekers van die aand het Erika Mann die eenvoudigste en vir baie luisteraars die belangrikste woorde gehad om die tweede Amerikaanse kunstenaarskongres te regverdig. Dit was 'n boodskap van haar pa, Thomas Mann: ''n Mens hoor gereeld dat daar gesê word dat die kunstenaar by sy eie ambag moet bly, en dat hy homself net goedkoop wanneer hy in die politieke arena daal om aan die stryd van die dag deel te neem. sy standpunt inneem teen die barbaarse neigings wat vandag alles in gevaar stel wat ons onder die beskawing en kultuur en alles wat ons liefhet verstaan. "
Die gemiddelde kunstenaar uit die VSA is nou net soveel soos enige werker of beroepsman geïnteresseerd in politiek en dodelik ernstig daaroor. As 'n vry man haat hy die tiran en verag sy verslawing aan oorlog. As 'n werker wat sy mede selde oorbelas het met materiële belonings, waardeer hy sy $ 23,86 van WPA, kan hy redelik goed daaruit leef en wil dit behou. Met betrekking tot die praktiese bestaan ​​van bestaansreg was die Artists 'Congress, waaraan bekende persone soos William Zorach, Yasuo Kuniyoshi, Rockwell Kent, Stuart Davis, Max Weber, George Biddle afgevaardigdes was, inderdaad welsprekend. Hierdie praktiese kenmerk het die Artists 'Congress onderskei van die American Writers' Congress van verlede somer.
Maer, asketiese skilder Biddle, in 'n pak wat so gekreukel lyk dat dit gekrimp lyk, het die gehoor gewaarsku dat die intelligente toesig van die WPA -kunsprojek wat hy gehelp het, net so onseker sou wees as die projek self, terwyl dit 'n noodmaatreël was. Bespreking het gevolg oor wat 'n groot wens geword het van polities bewuste kunstenaars wat 'n beter posisie wil hê as wat werkshulp bied - die Federal Arts Bill, 'n voorstel vir 'n meer permanente en waardige reëling as WPA, wat tydens die kongres verlede sessie deur verteenwoordiger John Coffee van Washington voorgestel is . Thickset, swaarstemmige skilder Philip Evergood, president van die Artists 'Union, wat saam met die Cartoonists' Guild, die Commercial Artists and Designers Union, eenparig gestem het om by die C.I.O. aan te sluit, was alles daarvoor. Hy het gesê:
"Die versamelaar het sy oë oopgemaak vir 'n magdom nuwe talent. Die museums het ook gereageer ... baie aankope is gedoen van die werk van jong en tot dusver onbekende kunstenaars. Die kommersiële galery het baie baat gevind by hierdie nuut ontwikkelde openbare belang in die kuns, en laaste maar nie die minste nie, begin gewone mense hul huise versier met oorspronklike kunswerke in plaas van die ou gruweldade ... Maar die WPA -kunstenaar wat die publiek getrou gedien het aan hierdie groot regeringskunsprogram, het dit gedoen onder die konstante dreigement van ontslag ... Die nasie het dringend wetgewing nodig wat die permanensie van hierdie kultuur verseker - wetgewing wat die Amerikaanse kultuur 'n permanente impuls in die senuweesentrum van sy regering sal maak. "
Die groot gebeurtenis van die aand was 'n boodskap van Pablo Picasso per transatlantiese telefoon, versterk vir die Carnegie Hall -gehoor. Maar Picasso was siek in Switserland, maar stuur eerder 'n kabel wat hulle as direkteur van die Prado -museum* verseker het dat die Demokratiese regering van die Spaanse Republiek al die nodige maatreëls getref het om die artistieke skatte van Spanje te beskerm tydens hierdie wrede en onregverdige oorlog. "
As daar ontstellende anti-oorlogsgevoelens ontbreek tydens die openbare vergadering van die kongres, het die uitstalling van skilderye deur 138 kongreskunstenaars gelyktydig op Fifth Avenue meer as goedgekeur. Hierdie vertoning, wat 'toegewy is aan' die mense van Spanje en China ', was byna uitsluitlik toegewy aan uitstappies in die verf van die hedendaagse veroweraars en hul tegniek. Die meeste was beter as uitdrukkings van warm gevoel as skilderye. 'N Paar, deur Max Weber, Nathanial Dirk, Arnold Blanch, Victor Candell, William Cropper, Mervin Jules, was uitstekend as albei. Nie een het 'n stel etse van Picasso genoem nie Drome en leuens van Franco, wat El Caudillo as 'n onmenslike, harige nagmerrie karikateer. Gunsteling skildery van 'n groep Amalgamated Clothing Workers wat by die opening opgedaag het, was Twee generasies, deur Alexander Z. Kruse: die Kaiser as 'n kangoeroe met 'n baba -kangoeroe wat met swastikas gemerk is.
Die lang, swartkop Erika Mann (32) is die oudste en mees onverskrokke van die romanskrywer Thomas Mann se ses kinders. Sy het oor die hele wêreld gereis, een keer 'n motorwedstryd gewen wat 1000 kilometer per dag gery het. In haar tienerjare besluit sy om nie die gesinswese van skryf te volg nie, maar word eerder aktrise onder Max Reinhardt. Toe die Nazi's aan bewind kom, alhoewel geen Joodse nie, is sy geskei van haar Nazi -man (Gustaf Gründgens, nou hoof van die Berlynse Staatsteater), en het sy 'n satiriese politieke revue opgelewer, Peper meul, in München, haar geboorteplek. Vir hierdie stuk vermetelheid moes sy uit Duitsland vlug en haar burgerskap is ingetrek deur Adolf Hitler. Sy ontmoet en trou met die Britse digter W.H. Auden, net soos sy 'n ywerige anti-fascis. Met risiko vir haar lewe keer sy heimlik terug na Duitsland om van haar pa se manuskripte te gaan haal. Verlede jaar het sy in Manhattan aangekom en aansoek gedoen om Amerikaanse burgerskap. Vandag is sy besig met dieselfde ambag as haar pa. Haar boosste boek, Skool vir Barbarians, met 'n voorwoord deur haar pa, is verlede week gepubliseer. Juffrou Mann se boek handel oor die kinders van Duitsland. Ander ondersoekers het gerapporteer wat onder die Nazi's gebeur het aan die destydse groot onderwysstelsel in Duitsland, maar niemand het so skerp gerapporteer as Erika Mann wat met die jongmense van Duitsland gebeur het nie. Haar opspraakwekkende maar deeglik gedokumenteerde beskrywing:
* Elke kind sê "Heil Hitler!" van 50 tot 150 keer per dag, word geleer om te vereer: Horst Wessel, 'n pooier; Digter Dietrich Eckart, 'n dwelmverslaafde; Leo Schlageter, 'n spoorwegbreker. (Minister van Onderwys, Bernhard Rust, was gereeld in 'n sanatorium opgesluit tydens gewelddadige aanvalle van waansin.)
* Rekenkundige leerlinge in Nazi -skole bereken probleme met bombardemente; kunsleerlinge teken foto's van lugaanvalle. Geskiedenisleerlinge word vertel dat Oostenryk se ontslape kanselier Dollfuss nie deur Nazi's vermoor is nie, maar tydens 'n Marxistiese opstand.
* Die paar Joodse kinders wat in Nazi -skole oorgebly het, word as objeklesse gebruik. 'N Onderwyser roep 'n klein Joodse meisie voor in die klas en vra ander leerlinge: "Wat sien jy in hierdie gesig?" Hulle antwoord gehoorsaam: "'n Reusagtige neus, negerige lippe, minderwaardige kaal hare." Die onderwyser voeg by: "U sien ook 'n lafhartige en ontroue gesigsuitdrukking."
* Onwelvoeglikheid, waarmee Nazi's Jode en priesters smeer, is deel van die kurrikulum. "The Stunner, wat byna uitsluitlik skryf oor seksuele uitbarstings, skindernuus in die slaapkamer en skandale, word in die skole voorgelees vir kinders tussen 6 en 14 jaar." Afskrifte hang aan klaskamermure. Gevolg: "Leerlinge het besmet geraak deur patologiese seksuele afwykings." Nazi -kinders word geleer dat moederskap 'n plig is, selfs van ongetroude vroue, en "die aantal buite -egtelike swangerskappe en geboortes onder die lede van die Staatsjeug is geweldig." Daar is selfs 'n standaardvorm om aansoeke deur jeugdige vaders te laat verklaar sodat hulle met hul minnaresse kan trou.
* Vir militêre opleiding begin kinders op 10-jarige leeftyd met lang optogte, en daar word verwag dat 15-jariges 13 ∧ myl per dag met 'n vrag van elf pond moet optrek. Gevolg: 'n abnormale toename in die voorkoms van fiat-voete, 'n eienskap wat Nazi's toeskryf aan nie-Ariërs. Van die jeugdiges wat in 1936 ingeroep is. Omtrent 38% was ongeskik vir militêre diens.
* René, 'n vlugteling in die VSA, vertel van 'n voorval in Nazi -jeug se naggeweeroefening. Een aand het Rene en sy vriende. August en Gert, moes flitse hou vir 'n jeugleier om op te skiet. August is in die knie geslaan. Die leier het gesweer. "Toe kom Gert aan die beurt. Hy was goed en bang .... Die leier was ook 'n bietjie bang, dink ek. Hy skiet na links, en dit is waar Gert se voorkop is." Die leier is na 'n ander groep oorgeplaas. Gert se pa is na 'n konsentrasiekamp gestuur om te kla.
Toe haar boek verlede week gepubliseer is, was die emosionele Erika Mann in Praag, gereed om met die Tsjeggies teen Adolf Hitler te veg.
RB Hood was die spesiale agent in beheer van die FBI -afdeling in LA gedurende 'n groot deel van die 40's en 50's ... die Verenigde State.
In die veertigerjare was sy taak om Bertolt Brecht, Erich Maria Remarque, Thomas Mann, sy broer Heinrich en tientalle ander gevierde vlugtelinge uit Hitler se Duitsland te bespied, van wie baie na Hollywood gekom het op soek na werk. Alles wat Hood en sy mede-G-men oor hulle uitgevind het, sal uiteindelik sy weg vind na die FBI-hoof J Edgar Hoover in Washington ....
Gedurende die 30's het tientalle Duitse kunstenaars, skrywers en musikante - baie, maar nie almal Joods - gevlug uit die Derde Ryk en uiteindelik hul weg na die VSA gevind. Alhoewel hulle ballinge uit die fascisme was, het hulle amptelik agterdog gebly, veral as hulle die politiek of verenigings verlaat het. Toe die tweede wêreldoorlog eindig en die koue oorlog begin, het die amptelike vermoedens sterker geword, nie swakker nie. Die FBI het hierdie ballinge 'Communazis' genoem omdat hulle geglo het dat hulle, hoewel hulle vlugtelinge uit een vorm van tirannie was, ook in 'n liga kan wees met 'n tweede vorm.
Hood en sy span agente was geïnteresseerd in alles waarmee die Duitse skrywers besig was. Hulle tik op hul fone. Hulle maak hul pos oop. Hulle het hulle dopgehou. En hulle het 'n onderhoud met die skrywers self, hul kringe en hul toevallige kennisse gevoer - meestal sonder dat die Duitsers die flouste benul het van hoe noukeurig hulle dopgehou word.
Toe een van die skrywers 'n Rus ontmoet, of iemand wat kontak met die Russe het, het Hood dit opgemerk. Dit was Hood wat die motors buite Lion Feuchtwanger se villa by die see nagegaan het. Dit was Hood wat leer ken het toe Heinrich Mann se vrou, Nelly, vir dronkbestuur in Beverly Hills voorgekeer is. Dit was Hood se manne wat by Leonhard Frank se huis ingebreek het op 'n visvang -ekspedisie vir bewys van kommunistiese simpatie. En dit was Hood se mans wat die bagasie van Brecht se minnares, Ruth Berlau, deursoek het.
Waarom die FBI die Duitse ballinge bygehou het, is maklik om te verduidelik. "Die kommunistiese beweging", woed Hoover, "staan ​​vir die vernietiging van ons Amerikaanse regeringsvorm". Meer verrassend was die deeglikheid van die toesig - 'n deeglikheid wat in ander omstandighede as Germaans beskryf kan word ...
Skrywers soos Heinrich Mann, wat in die laat jare in die VSA byna niks geskryf het nie, sou met dieselfde deeglikheid gedokumenteer word as Feuchtwanger, wat sy romans uit Kalifornië voortgegaan het om te skryf en te publiseer, en wie se bod vir Amerikaanse burgerskap Hoover met herhaalde keer geblokkeer het. en swak versteekte vreugde.
Verreweg die grootste vis in Hood se net was egter Thomas Mann. Die skrywer van Buddenbrooks, Dood in Venesië en Die Magic Mountain was verreweg die bekendste en vooraanstaande Duitse skrywer van sy era, sowel as die mees gevierde van al die ballinge wat hulle in die VSA gevestig het. As die wenner van die Nobelprys vir letterkunde en 'n belangrike publieke figuur, was Mann 'n baie invloedryke stem. Enige pogings deur hom om betrokke te raak by organisasies waarvan Hoover agterdogtig was - of pogings deur sulke groepe om hom te werf - is noukeurig opgespoor en opgeteken deur die FBI, sowel as deur ander Amerikaanse veiligheidsorganisasies en deur die staatsdepartement.
Die deel van Mann se loopbaan in die VSA wat die toeskouers die meeste ontstel het, was 'n poging om 'n Duitse ballingsorganisasie in Amerika te stig, met Mann as leier en boegbeeld. In 1943 het die kantoor van strategiese dienste (die voorloper van die CIA) probeer om so 'n stap te frustreer. 'Thomas Mann is uiters belangrik en nuttig vir elke groep wat later nodig mag wees', het die OSS opgeteken en daarin geslaag om hul mening oor te dra aan die romanskrywer, wat behoorlik van die plan afgestaan ​​het. Mann was in sy eie kategorie. Dit lyk asof hy 'n te groot figuur was om gereeld onder toesig te bly van die soort waaraan sy broer Heinrich en sy seun Klaus - sowel as Feuchtwanger en Brecht - onderwerp is.
Klaus Mann, die skrywer van Mephisto, was 'n besonder gereelde FBI -teiken. Selfs sy posman is as informant gewerf. Klaus trek aandag deels vanweë sy linkse politiek, maar ook vanweë sy homoseksualiteit. Die lêers wat deur Stephan opgegrawe is, verwys na Mann as ''n bekende seksuele pervert' met 'kommunistiese simpatie'.
Die buro se lêers bevat baie gedetailleerde toesig. Toe Klaus Mann in die Bedford -hotel in New York bly, het 'n informant wat slegs as 'T3' aangedui word, berig dat 'n soldaat 'met 'n ligte gelaatskleur en vuil blonde hare' gereeld by hom oornag. "Informant het meegedeel dat die enigste geskikte slaapplek in Mann se kamer 'n enkelbed is", berig die lêers. "Informant het verder meegedeel dat 'n hele paar 'langhare' in en uit gaan om Mann te sien."
Die FBI-snoepers het bespiegel dat Mann moontlik 'n seksuele verhouding gehad het met sy suster Erika, 'n eenmalige vrou van WH Auden. Erika Mann is in die lêers beskryf dat sy 'in 'n kort mannetjie -bob met 'n deel aan die regterkant' laat knip en naby 'n groep politieke akteurs was wat 'lede van die Hebreeuse ras' was.
Uiteindelik draai Erika Mann egter die tafels om na haar kykers. Sy het reeds in 1940 'n informant geword, en het die grootste deel van die volgende 15 jaar gewillig saamgewerk met tientalle navrae oor lede van die Duitse ballingskapgemeenskap, van wie sy ook vermoed het van pro-Nazi-verbintenisse.
In 1935 het Auden homself in die huwelik oorgegee aan Erika, die dogter van Thomas Mann, om haar die Britse nasionaliteit te gee toe die Nazi's haar Duitse burgerskap sou herroep. In die daaropvolgende jaar het hy John Hampson oorreed om te trou met 'n vriendin van Erika, die aktrise Therese Giehse, wat ook bedreig is vir haar anti-Nazi-aktiwiteite ... Auden het 'n troue gereël in die kroeg naby die skool waar hy skoolgehou het, bygewoon deur sy kollegas en leerlinge. Na die oorlog het sy en Auden selde kontak gehad, maar hulle het nooit geskei nie en sy het 'n klein erfenis in haar testament nagelaat.
Thomas en Katia Mann het ses kinders gehad. Dit was van vroeg af duidelik dat Katia die tweede kind, Klaus, wat in 1906 gebore is, die meeste liefgehad het en dat Thomas lief was vir Erika, die oudste, gebore in 1905, en ook vir Elisabeth, gebore in 1918. Die ander drie - die wat skaars verdra word ene - was Golo, gebore in 1909, Monika, gebore in 1910, en Michael, gebore in 1919. Erika onthou 'n tyd tydens die tekorte van die Eerste Wêreldoorlog toe kos verdeel moes word, maar daar was 'n vy oor. "Wat het my pa gedoen? Hy het hierdie vy net vir my alleen gegee. Die ander drie kinders het verskrik gestaar, en my pa het met klem sentraal gesê:" 'n Mens moet die kinders vroeg aan onreg gewoond maak. "
Sommige dinge het in die gesin verloop. Homoseksualiteit, byvoorbeeld. Thomas self was meestal gay, soos sy dagboeke duidelik maak. So was drie van sy kinders: Erika (ook meestal net; sy maak 'n uitsondering vir onder andere Bruno Walter), Klaus en Golo. Selfmoord was ook 'n familietema. Beide Thomas Mann se susters het selfmoord gepleeg, net soos sy seuns Klaus en Michael, net soos die tweede vrou van sy broer Heinrich. Ook gerontofilie. Bruno Walter was amper so oud soos Erika se pa; en in 1939 trou Elisabeth met die literêre kritikus Giuseppe Antonio Borgese, wat 36 jaar ouer was as haar.
En dan is daar die klein saak van bloedskande. Baie belangstelling hiervoor is aangevuur deur voorvalle in Thomas Mann se eie werk. In haar nuttige en simpatieke boek oor die Mann -familie, In die Shadow of the Magic Mountain, Skryf Andrea Weiss: 'Net hoe lief Katia en Klaus Pringsheim vir mekaar was, was die onderwerp van openbare skinder en private nood, veral toe Thomas Mann, wat slegs 'n paar maande met Katia getroud was, die verhouding van sy vrou met haar broer as basis gebruik het vir een van sy romans. 'Die novelle, Bloed van die Walsungs, handel oor die bloedskande verhouding tussen 'n tweelingbroer en -suster; Katia se pa het probeer om die verhaal te onderdruk.
Sulke gerugte bestaan ​​ook oor Erika en Klaus, baie aangemoedig deur die spel van Klaus oor die onderwerp, Die broers en susters, en het in Gestapo -verslae gekom toe die broers en susters in ballingskap gegaan het en FBI oor hulle berig het sodra hulle in Amerika aangekom het. (In die middel van die twintigerjare het Klaus gehelp om dinge in die gesin te behou deur 'n verhouding te hê met Erika se eerste man, Gustaf Gründgens.) In sy roman Die vulkaan, Het Klaus toegelaat dat die karakter wat op sy suster gebaseer is, met die karakter op grond van sy vader trou. In Thomas Mann se The Holy Sinner trou die held, pous Gregorius, met sy ma - wat ook sy pa se suster is.
(1) Richard Winston, Thomas Mann: Die maak van 'n kunstenaar (1982) bladsy 179
(2) Thomas Mann, brief aan Heinrich Mann (November 1905)
(3) Frederic Spotts, Cursed Legacy: The Tragic Life van Klaus Mann (2016) bladsy 6
(4) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 196
(5) Frederic Spotts, Cursed Legacy: The Tragic Life van Klaus Mann (2016) bladsy 18
(6) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(7) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 437
(8) Richard Winston, Thomas Mann: Die maak van 'n kunstenaar (1982) bladsye 273-274
(9) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(10) Hermann Kurzke, Thomas Mann (2002) bladsy 274
(11) Tydskrif (10 Oktober 1938)
(12) Gwendolyn Audrey Foster, Regisseurs vir vroue: 'n internasionale bio-kritiese woordeboek (1995) bladsy 322
(13) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(14) Hermann Kurzke, Thomas Mann (2002) bladsy 274
(15) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 80
(16) Tydskrif (10 Oktober 1938)
(17) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(18) Peter Hoffmann, Die geskiedenis van Duitse verset (1977) bladsy 15
(19) Hermann Kurzke, Thomas Mann (2002) bladsy 264
(20) Colm Tóibín, Nuwe maniere om u ma dood te maak: skrywers en hul gesinne (2013) bladsy 196
(21) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 88
(22) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(23) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 530
(24) Thomas Mann, dagboekinskrywing (April 1933)
(25) Erika Mann, Skool vir Barbarians (1938) bladsy 19
(26) Erika Mann, Skool vir Barbarians (1938) bladsy 20
(27) Adolf Hitler, Mein Kampf (1925) bladsy 108
(28) Erika Mann, Skool vir Barbarians (1938) bladsye 45-46
(29) Erika Mann, Skool vir Barbarians (1938) bladsy 52
(30) Adam Mars-Jones, Die waarnemer (29 Julie 2012)
(31) Tydskrif (10 Oktober 1938)
(32) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(33) Tydskrif (27 Desember 1937)
(34) Hermann Kurzke, Thomas Mann (2002) bladsy 396
(35) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 184
(36) Tydskrif (10 Oktober 1938)
(37) Martin Kettle, Die voog (22 September 2000)
(38) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 92
(39) Tydskrif (26 Februarie 1940)
(40) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(41) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 575
(42) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(43) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 251
(44) Thomas Mann, dagboekinskrywing (5 Oktober 1947)
(45) Bertolt Brecht, verklaring aan die Un-American Activities Committee (30 Oktober 1947)
(46) Thomas Mann, verklaring (31 Oktober 1947)
(47) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 453
(48) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(49) Klaus Mann, dagboekinskrywing (1 Januarie 1949)
(50) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(51) Klaus Mann, brief aan Erika Mann (20 Mei 1949)
(52) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 239
(53) Thomas Mann, dagboekinskrywing (Mei 1949)
(54) Thomas Mann, brief aan Hermann Hesse (6 Julie 1949)
(55) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(56) New York Times (2 Februarie 1951)
(57) Anthony Heilbut, Thomas Mann: Eros en letterkunde (1995) bladsy 584
(58) Colm Tóibín, London Review of Books (6 November 2006)
(59) Andrea Weiss, In the Shadow of the Magic Mountain: The Erika and Klaus Mann Story (2008) bladsy 260
Die morsige genie van W. H. Auden
Danksy die gewilde fliek uit 1994 Vier troues en 'n begrafnis, duisende mense wat waarskynlik nog nooit 'n woord van die digter W. H. Auden gelees het nie, is blootgestel aan sy werk. In een toneel prys 'n karakter sy metgesel deur Auden se "Funeral Blues" vir die ander rouklaers voor te skryf.
Die gedig staan ​​ook bekend as 'Stop al die horlosies', 'n verwysing na die opwindende eerste strofe:
Stop al die horlosies, skakel die telefoon af,
Voorkom dat die hond blaf met 'n sappige been,
Maak die klaviere stil en met gedempte trom
Bring die kis uit, laat die roubeklaers kom.
Elkeen van die vier strofes lees soos 'n welsprekende studie in hartseer, insluitend die laaste vier reëls, wat 'n knop in die keel laat:
Die sterre word nou nie gesoek nie: steek elkeen uit
Pak die maan op en maak die son af
Giet die see weg en vee die hout op
Want niks kan nou ooit tot nut wees nie.
Auden se gedig resoneer by lesers omdat dit 'n basiese emosionele penarie aanspreek - dat nadat iemand sterf, die wêreld sonder hulle bly draai. Dit is 'n afwisselend bevestigende en wrede werklikheid, 'n raaisel wat die verteller van die gedig, soos baie wat 'n geliefde verloor het, blykbaar nie heeltemal reg is nie. As 'n kosbare lewe opgehou het, voer die angsbevange stem in die hart van 'Funeral Blues' aan, dan moet ook al die ander eindig.
Auden, die gevierde Brits-gebore bard wat in 1973 op 66 oorlede is, het die wisselwerking tussen die dood en die groter bestaanspatroon in ander gedigte ondersoek. In sy wyd ontleed "Musée des Beaux Arts" het Auden besin oor hoe mense 'n krisis kan verduur terwyl hul medemens hul sake doen:
Oor lyding was hulle nooit verkeerd nie,
The Old Masters: hoe goed het hulle dit verstaan
Sy menslike posisie hoe dit plaasvind
Terwyl iemand anders eet of 'n venster oopmaak of net loop
In die laaste strofe sien die verteller 'n meesterstukskildery geïnspireer deur die legende van Icarus, wat omgekom het toe die son sy vlerke van was en vere gesmelt het. Hy beskou die prentjie as 'n venster na die absurditeit van die prosaïese roetines van die lewe, selfs te midde van 'n tragedie:
In Brueghel Ikarus, byvoorbeeld: hoe alles wegdraai
Nogal rustig van die ramp wat die ploegman mag doen
Het die plons, die verlate kreet gehoor,
Maar vir hom was dit nie 'n belangrike mislukking wat die son geskyn het nie
Soos dit moes op die wit bene verdwyn in die setperk
Water en die duur delikate skip wat seker moes gesien het
Iets wonderliks, 'n seuntjie wat uit die lug val,
Het iewers gehad om te kom en het rustig gevaar.
Die heelal lyk egter meer konsonant met die dood van 'n groot figuur in "In Memory of W. B. Yeats", wat ook onder Auden se kenmerkende werke behoort. Die gedig, wat geskryf is ter afsterwe van 'n skrywer wat Auden diep beïnvloed het, dui daarop dat Yeats se aardse einde ook die wêreld verkoel:
Hy het in die winter verdwyn:
Die spruite was bevrore, die lughawens was amper verlate,
En sneeu het die openbare standbeelde ontsier
Die kwik sak in die mond van die sterwensdag.
Watter instrumente ons het, stem saam
Die dag van sy dood was 'n donker koue dag.
Die res van Auden se gedig is net so mooi soos die eerste strofe, hoewel 'In Memory of W. B. Yeats' 'n kreatiewe lisensie het. "Eintlik was die weer redelik goed in Frankryk toe Yeats daar sterf," het die skrywer Robert Alden Rubin gesê. Miskien was die weer donker uit Auden se venster toe hy ter ere van Yeats geskryf het, of miskien is die punt, soos Auden dit sien, dat die lug donker moes gewees het toe 'n groot digter oorlede is. Die onheilspellende koue van "In Memory of W. B. Yeats" stem ooreen met 'n diepgaande historiese toeval wat Auden later in die gedig aanspreek. Yeats sterf in 1939, dieselfde jaar as die begin van die Tweede Wêreldoorlog. Auden gee te kenne dat 'n digter soos Yeats in die lig van die komende tirannie die basiese waardigheid van die individuele siel kan bevestig:
Met die boerdery van 'n vers
Maak 'n wingerd van die vloek,
Sing van onsuksesvolle mense
In 'n wegraping van nood
In die woestyne van die hart
Laat die genesende fontein begin,
In die tronk van sy dae
Leer die vry man hoe om te prys.
Alhoewel Auden se poësie dikwels die skynbare onverskilligheid van die kosmos registreer vir die beproewinge van sterflikheid, bevestig sy gedigte ook die mag van kuns om die graf te oorskry. 'Musée des Beaux Arts' bevat byvoorbeeld 'n subtiele paradoks. Die verteller daarvan is geïnspireer om na die vlugtige lotgevalle van Icarus te kyk nadat hy 'n ou skildery bekyk het. Die duursaamheid van die prent self dui egter daarop dat die skepper daarvan-wat volgens onlangse navorsing moontlik nie die sestiende-eeuse kunstenaar Pieter Bruegel was nie-die dood bedrieg het deur 'n meesterstuk te maak wat oor eeue heen spreek.
Net so bevestig "In Memory of WB Yeats", terwyl hy oënskynlik die deksel van 'n groot skrywer toemaak, Yeats se voortgesette teenwoordigheid in die kultuurlewe: "U was dom soos ons, u geskenk het dit alles oorleef: / Die gemeente van ryk vroue , fisiese verval, / jouself. . . . "
Hierdie tema nooi natuurlik die vraag na Auden se eie uithouvermoë. Ongeveer 45 jaar na sy dood, bestaan ​​sy nalatenskap? Toe sy hart op 29 September 1973 in Oostenryk toegee, was dit nie heeltemal duidelik dat Auden se roem hom sou oorleef nie. 'Die dag na W. H. Auden se onverwagse en ontydige dood was ek ontsteld om 'n voorstel in die New York Times dat die digter se werk hom nie sou oorleef nie, "het die Amerikaanse digter L. E. Sissman destyds gekla. In die maak van die saak vir voortgesette relevansie Auden se Sissman aangevoer dat, onder andere, hy was " 'n virtuose digter, in staat is om te beleër en opneem van die moeilikste van tradisionele vorme van die sestina en die villanelle om die Canzone staat in byna dieselfde 'n asem van die nabootsing van die tempo en taal van 'n Amerikaanse blues of volkslied wat in staat is tot 'n popaanse delikaatheid, of 'n swiftiese sarsie spot met Angelsaksiese yl en Tennysoniese orotunditeit.
Hy kon die idiome van baie plekke in groot mate bewoon omdat hy in sy hart 'n burger van die wêreld was. Hy is gebore en getoë in Engeland en reis wyd, insluitend besoeke aan Ysland, Duitsland en China. Hy het 'n paar van sy produktiefste jare in Amerika deurgebring nadat hy in 1939 daarheen verhuis het en in 1946 'n Amerikaanse burger geword het. 'Van 1948 tot 1972', sê Edward Mendelson, 'n Auden -geleerde en die digter se literêre eksekuteur, ' in Amerika en sy somers in Europa, eers in Ischia, dan, vanaf 1958, in 'n huis wat hy in Kitchstetten, Oostenryk, besit het.
Sy kinderjare het sy nuuskierigheid gekweek. Wystan Hugh Auden is op 21 Februarie 1907 in York gebore as 'die derde seun van hoogopgeleide ouers uit die hoër middelklas', skryf Mendelson. 'Sy pa, 'n kenner van argeologie en tale, was 'n dokter wat professor in openbare gesondheid geword het. Sy ma het as sendingverpleegster opgelei nadat sy 'n honneursgraad in Frans geneem het. Een van Auden se ouer broers het 'n bekwame geoloog geword en later 'n amptenaar in die Wêreldgesondheidsorganisasie. "
"Hy het donkerblou oë en hare en wenkbroue so mooi dat dit gebleik lyk," sê biograaf Humphrey Carpenter. 'Sy vel was ook baie bleek, amper wit. Sy gesig is gekenmerk deur 'n klein eienaardigheid, 'n bruin mol op die regterwang. Hy het groot mollige hande en het gou plat voete ontwikkel. Hy was fisiek lomp en het sy naels gebyt. "
As seun het Auden dit oorweeg om 'n mynbou -ingenieur te word. Toe hy dertien was en op die koshuis was, het 'n klasmaat hom egter gevra of hy gedigte skryf. Mystery -romanskrywer Alexander McCall Smith, 'n groot Auden -fan, beskou die uitruil tussen Auden en sy vriend as werklik histories. 'Dit kan redelikerwys gesien word', sê Smith vir lesers, 'as een van die groot, deurslaggewende oomblikke in die kunste, miskien soortgelyk aan die oomblik toe dit aan Shakespeare voorgestel is - soos dit heel moontlik sou gewees het - dat hy dalk sou omgee om 'n toneelstuk te skryf oor 'n prins van Denemarke. "
Auden het poësie begin volg, 'n belangstelling wat hom bygebly het toe hy Oxford binnekom, waar hy met mededigter A. L. Rowse in verbinding tree. 'Van die eerste af af twyfel ek aan sy genie,' onthou Rowse. 'Hy sou na All Souls [College] kom, sy sakke vol manuskripte van sy gedigte om vir my voor te lees en - hoewel nie van die idioom waaraan ek gewoond was nie, selfs nie [T. S.] Eliot - ek kon 'n nuwe en individuele stem herken. "
Stephen Spender, nog 'n digter wat Auden in Oxford ontmoet het, druk 'n versameling gedigte van Auden op 'n klein perspers in 1928. Later dieselfde jaar reis Auden na Duitsland en maak gebruik van sy pa se aanbod om hom te ondersteun terwyl hy in die buiteland woon. Sy tyd in Berlyn tydens die sterwensdae van die Weimar-republiek het hom sy eerste belangrike inleiding tot die linkse politiek gegee.
Fotoportret van Auden in 1972 deur Yousuf Karsh / met vergunning van Estate of Yousuf Karsh / Karsh.org
Alhoewel sy gedigte geprys is, was dit nie genoeg om hom te ondersteun nie, en Auden het die volgende paar jaar ook vir tydskrifte geleer en geskryf. Soos baie skrywers en kunstenaars van links, het hy tydens die burgeroorlog na Spanje gereis, namens die republiek uitgesaai en 'n gedig, 'Spanje', neergeskryf wat 'n toetssteen van die oorsaak geword het.
Die gedig, wat Auden later betreur het, is gekritiseer omdat dit bloedvergieting verheerlik het met die verwysing na die "bewuste aanvaarding van skuld in die nodige moord." Ander lees die reëls "Geskiedenis aan die verslane / Mag Ag, maar kan nie help of vergewe nie" as 'n voorstel dat elkeen wat 'n oorlog wen altyd die verdienste verdien. Soos Auden dit self baie jare later in 'n kritiek op die gedig gestel het, het die bewoording gelyk asof 'goedheid gelyk is aan sukses'.
"Auden was nooit gemaklik in sy rol as poëtiese profeet vir die Britse linkses nie, en hy was dikwels die meeste verdeeld as hy die meeste toegewyd klink," skryf Mendelson. 'Reeds in 1936 het hy gevoel dat as hy ooit sou ontsnap van die versoekings om roem en die mag om 'n opinie te vorm wat hom daartoe gelei het om sy rol te aanvaar, hy Engeland sou moes verlaat.
Dit is miskien die liefdadigste verklaring vir Auden se verhuising na Amerika in 1939. Ander kon nie help om op te let dat sy vertrek saamgeval het met die begin van Brittanje se beproewing in die Tweede Wêreldoorlog nie. Die romanskrywer Evelyn Waugh sou later beweer dat Auden 'by die eerste piep van 'n waarskuwing oor die aanval' verlaat het.
Sy afwesigheid uit Engeland het selfs in die Britse parlement verskyn, hoewel die regering geen optrede teen hom geneem het nie. "In Brittanje", sê Carpenter, "begin sommige van die linkse intellektuele wat Auden gedurende die dertigerjare ondersteun en bewonder het, geskok word oor sy besluit om in Amerika te bly."
Auden, sluit Carpenter af, "blyk nie die vraag te hê of hy 'n morele plig gehad het om, hoe triviaal ook, in die stryd teen Hitler te help nie."
'In die geval van Auden', skryf Smith oor die verhuising van Auden na Amerika, 'was dit waarskynlik nie lafhartigheid nie: diegene wat hom geken het, is vasbeslote om die aanklag te verwerp.'
In baie ander aspekte van sy lewe het Auden vaste morele oortuiging getoon. Hy word ontnugter oor politiek as 'n middel vir die menslike toestand, en keer terug na die Anglikaanse geloof van sy kinderjare as 'n persoonlike kompas. Mendelson het baie dade van vriendelikheid wat Auden stilweg uitgevoer het as 'n uitdrukking van sy Christelike geloof, gedokumenteer. Toe 'n bejaarde vrou in sy biskoplike gemeente in New York 'n nagskrik ondervind, het Auden ''n kombers geneem en in die gang buite haar woonstel geslaap totdat sy weer veilig gevoel het', vertel Mendelson. Na die Tweede Wêreldoorlog betaal Auden vir skool- en universiteitskoste vir twee weeskinders. By literêre byeenkomste nadat hy bekend geword het, het Auden gesoek, "sê Mendelson," die minste belangrike persoon in die kamer. "
Sy grootste vrygewigheid was moontlik om met Erika Mann, die dogter van die romanskrywer Thomas Mann, te trou om haar die Britse nasionaliteit te gee en haar van die Nazi's te red. Die huwelik was niks anders as 'n formaliteit nie, aangesien Auden gay was en as sy ware huwelik sy lang verhouding met die Amerikaanse digter Chester Kallman gereken het.
Auden se spiritualiteit het hom nie tot vroomheid neig nie. Hy het baie gerook en gedrink en amfetamiene gebruik om sy literêre opbrengs aan te wakker. Gedurende sy New York -jare het Auden bevriend geraak met Oliver Sacks, die neuroloog wat later self 'n gevierde skrywer sou word. 'Hy was 'n baie sterk drinker', onthou Sacks van Auden, 'hoewel hy moeite wou sê dat hy nie 'n alkoholis was nie, maar 'n dronk persoon.Ek het hom eenkeer gevra wat die verskil is, en hy het gesê: ''n Alkoholis het 'n persoonlikheidsverandering na 'n drankie of twee, maar 'n dronk kan soveel drink as wat hy wil. Ek is dronk. '"
Hy was berug slordig, soveel so dat hy 'elke kamer waarin hy was, tot 'n deurmekaarspul verminder het', skryf Rowse. Toe die vrou van die komponis Igor Stravinsky, Vera, vir Auden en Kallman vir ete kuier, vind sy 'n bak bruin gemors in die badkamer en spoel dit uit die toilet. Sy het later uitgevind dat dit die aand se nagereg was - 'n sjokoladepoeding wat bo -op die koshuis geplaas is om af te koel.
Toe Smith een van Auden se voorlesings bywoon, staan ​​die digter op die verhoog met sy vlieg ongedaan gemaak. 'Die feit dat hy 'n sartoriese ramp was', het Smith onthou, 'met 'n bevlekte en asbespuitte pak en gehawende pantoffels, het in geen opsig afbreuk gedoen aan die impak van sy woorde nie.'
Alhoewel Auden in baie opsigte ontbind was, was hy obsessief stiptelik en het hy 'n streng werkskedule gehou. "Roetine, by 'n intelligente man, is 'n teken van ambisie," het hy opgemerk.
"Auden het kort na 06:00 opgestaan, vir hom koffie gemaak en vinnig begin werk, miskien nadat hy 'n eerste pas by die blokkiesraaisel geneem het," vertel Mason Currey aan lesers van Daaglikse rituele, sy opname van die professionele gewoontes van groot skrywers en kunstenaars. 'Sy gedagtes was die skerpste van 7:00 tot 11:30, en hy kon selde nie hierdie ure benut nie. . . . Auden hervat gewoonlik sy werk na middagete en werk tot laatmiddag. "
Auden se persoonlike teenstrydighede maak hom 'n moeilike man om te verstaan. Sy gedigte kan, net soos die digter self, ook maklik verstaan.
'Funeral Blues' lyk byvoorbeeld 'n eenvoudige en eenvoudige komposisie, maar dit het 'n ingewikkelde geskiedenis. Die gedig verskyn oorspronklik in Die styging van F6, 'n toneelstuk wat Auden saam met Christopher Isherwood geskryf het. In die toneelstuk word die herinneringe van die gedig ironies uitgespreek, wat 'n punt gee oor hoe tragedie vir politieke gewin gemanipuleer kan word. Sedertdien is 'Funeral Blues', wat bedoel is om sommige van die mees siniese impulse van die mensdom te beklemtoon, in die volksmond omhels as 'n ernstige uitdrukking van opregte verlies.
Auden het geweet dat gedigte tot die publiek kan spreek op 'n manier wat oorspronklik nie deur 'n skrywer voorgestel was nie. 'Ons verdien dikwels baie wins', het hy geskryf, 'deur 'n boek op 'n ander manier te lees as wat die skrywer bedoel het, maar eers (as die kinderjare verby is) as ons weet dat ons dit doen.'
Miskien het Auden op 'n sekere manier bedank vir die idee dat lesers, nie skrywers nie, uiteindelik die toekoms van 'n gedig bepaal sodra dit gepubliseer is. Soos hy in sy gedig oor Yeats geskryf het, "Die woorde van 'n dooie man word verander in die ingewande van die lewendes."
So miskien sou Auden nie verbaas wees dat '1 September 1939', 'n gedig wat hy in wese ontken het, een van sy beste onthou word nie. Die gedig, wat geskryf is ter herdenking van die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog, het 'n hernieude profiel na die aanslae van 11 September 2001. Auden hou nie van "1 September 1939" nie, veral die veelgehaalde bewering: "Ons moet mekaar liefhê of sterf." Die reël het later vir hom onnosel gelyk, aangesien mense uiteindelik moet sterf, ongeag hul optrede.
Tog, in die nasleep van 9/11, vind lesers troos in strofes soos hierdie:
Weerloos onder die nag
Ons wêreld in bedompigheid lê
Tog, oral gestippel,
Flits uit waar die Regverdige ook al is
Ruil hul boodskappe uit:
Mag ek, soos hulle saamgestel
Van Eros en stof,
Belag deur dieselfde
Ontkenning en wanhoop,
Toon 'n bevestigende vlam.
Die belofte van die gedig, dat 'n enkele stem die angs van 'n gebroke wêreld kan verlig, is een van die redes waarom lesers steeds na W. H. Auden wend. Sy eie stem, donker ingewikkeld, maar uiteindelik bevestigend, wys ons op die moontlikhede van die individuele verstand wat sukkel om dinge uit te sorteer.
"Hy kan in elke deel van ons lewens by ons wees en ons wys hoe ryk die lewe kan wees en hoe kosbaar," skryf Smith oor Auden. 'Daarvoor is ek hom dankbaarder as wat ek ooit kan sê.'
Danny Heitman is die redakteur van Phi Kappa Phi's Forum tydskrif en rubriekskrywer vir Die advokaat koerant in Louisiana. Hy skryf gereeld oor kuns en kultuur vir nasionale publikasies, insluitend die Wall Street Journal en die Christian Science Monitor.
Die National Endowment for the Humanities het talle projekte met betrekking tot W. H. Auden befonds, waaronder 'n toekenning van $ 50,400 aan die geleerde Bonnie Costello om die poësie van Auden te bestudeer (wat gelei het tot die boek van Princeton University Press uit 2017) Die meervoud van ons: poësie en gemeenskap in Auden en ander). Boonop het Swarthmore College 'n toekenning van $ 5,281 ontvang om die spesiale versamelings van die biblioteek, wat die W. H. Auden -versameling insluit, te bewaar.
Hierdie artikel is gratis beskikbaar vir ongeredigeerde herpublikasie met die volgende krediet: 'Oorspronklik gepubliseer as' The Messy Genius of W. H. Auden 'in die somer -uitgawe van 2018 Geesteswetenskappe tydskrif, 'n publikasie van die National Endowment for the Humanities. " Stel ons asseblief by @email in kennis as u dit herpubliseer of as u enige vrae het.
'' N Inleiding tot 'Stop all the clocks' deur Seamus Perry in die reeks "Discovering Literature" van die Britse biblioteek The Cambridge Companion aan W. H. Auden, geredigeer deur Stan Smith, Cambridge University Press, 2005 W. H. Auden: Geselekteerde gedigte, gekies en geredigeer deur Edward Mendelson, Vintage International, 2007 Edward Mendelson, "The Secret Auden," New York Review of Books, 20 Maart 2014, A. L. Rowse, Die digter Auden: 'n persoonlike herinnering, Weidenfeld & amp; Nicolson, 1987 W. H. Auden, Die Dyer's Hand en ander opstelle, Random House, 1962 Alexander McCall Smith, Wat W. H. Auden vir u kan doen, Princeton University Press, Humphrey Carpenter, 2013, W. H. Auden: 'n Biografie, Houghton Mifflin, Oliver Sacks, 1981 Onderweg: 'n Lewe, Alfred A. Knopf, 2015 L. E. Sissman, Onskuldige omstander: die toneel uit die 70's, Vanguard Press, 1975 Richard Davenport-Hines, Auden, Pantheon Books, 1995 Poësie hardop: 'n burst van verse, geredigeer deur Robert Alden Rubin, Algonquin, 1993 Mason Curry, Daaglikse rituele: hoe kunstenaars werk, Alfred A. Knopf, 2013.
In een beeld gaan die groep na 'n naakte perd galop, met niks anders as hul helms en stewels nie.
En op 'n ander foto word gesien hoe 'n jockey haar perd gereed maak vir wedrenne, minus enige broek, natuurlik.
Die projek het die groep vir ses fotosessies bymekaargemaak, met 'n totaal van ongeveer 1000 beelde
Oulik! Die jockeys stroop heeltemal kaal vir die foto's, behalwe vir helms en stewels
Jy kan jou hoed laat staan: Die jockeys ry ook op hul perde terwyl hulle heeltemal kaal is
Op die omslagfoto van die kalender kan die groep saam lag terwyl hulle in 'n bad gestop is en duidelik die lighartige opname geniet.
Een brutale prentjie wys hoe die meisies mekaar se agterkant tik met hul rygewasse terwyl hulle niks anders as hul truie aantrek nie.
Die fotosessie het plaasgevind op Fern Farm in Adlestrop, Gloucestershire, en bevat foto's van die nasionale dames-punt-tot-punt-kampioen, Gina Ellis.
Die lekker fotosessie het plaasgevind op Fern Farm in Aldestop, Gloucestershire
Die groep is almal punt-tot-punt ruiters, jockeys wat met jagperde oor heinings jaag
Die kalender sal geld insamel vir die Injured Jockeys Fund, wat mediese en finansiële ondersteuning bied aan beseerde jockeys en hul gesinne.
Leanda het gesê: 'Dit is 'n liefdadigheidsorganisasie wat ons na aan die hart lê, en hoewel ons hoop dat ons dit nooit nodig sal hê nie, sal ons dit eendag moontlik wees.
'Ons het baie pret gehad en die meisies was wonderlik; ons hoop dat die kalender 'n topverkoper sal wees, en ons wil graag ooreenstem met die bedrag wat die seuns verlede jaar ingesamel het.'
Vroulike jockeys het groot. sakke! 'N Deel van die skietery is ook by die Stratford-renbaan in Stratford-upon-Avon gehou
Die kalender kos £ 10 en kan by enige van die deelnemers aan die opname bestel word
Die meisies poseer ook te midde van die groenigheid van die Stratford -renbaan in die woeste snaps.
Die kalender, wat £ 10 kos, sal te koop wees by die 50ste National Point-to-Point Dinner & amp Awards in die Belfry op 11 November. Afskrifte kan ook bestel word by Leanda en al die deelnemers.
Dit lyk asof die beelde hulde bring aan Lady Godiva, wat kaal op 'n perd deur Londen gery het, slegs bedek deur haar vloeiende hare
Dit is lekker, eerlik! Die groep geniet duidelik die lighartige skietery en kon gesien word hoe hulle lag terwyl hulle vir die kiekies poseer
Die Hotel Polski -saak
Teen 1941 was die Jode wat in die Warschau -getto opgesluit was, op soek na 'n uitweg uit die aaklige situasie waarin hulle verkeer het. Daar was baie teorieë oor die beste manier om te ontsnap, maar baie van hulle het die Jode na die Hotel Polski. Daar word geglo dat u deur toegang tot hierdie hotel kan betaal om papierwerk te laat vervaardig wat u in neutrale dele van die wêreld, soos Suid -Amerika, sal verseker.
Een van die gewildste teorieë is dat die Geallieerde magte met die Duitsers onderhandel het en dat beide groepe 'n handelsooreenkoms bereik het. In wese sou hulle die Jode in die getto verruil vir gevange Duitse krygsgevangenes. Die Jode kon die nodige papierwerk by die hotel bekom, en dan sou hulle gereël word vir oordrag. Mense het natuurlik begin reëlings tref om hul dokumentasie te beveilig, maar ongelukkig was nie alles soos dit lyk nie.
Soos dit blyk, was hierdie hele ooreenkoms en een van die grootste sameswerings van die oorlog. Daar word nou algemeen geglo dat die Nazi's 'n komplot is om Jode wat weggekruip het, te lok. Daar is 'n paar verslae wat sê dat hierdie hele plot begin het as 'n wettige ooreenkoms met edele bedoelings, maar dat dit deur die Nazi's gekaap is en in plaas daarvan Jode gevange geneem het. Wat dit nog erger maak, is dat daar ook beskuldigings teen Franceska is, wat daarop dui dat sy haar eie mense verraai het om papierwerk te ontvang wat haar sou bevry.
Vervalsde paspoorte vir ontsnapping uit Pole (ourpassports.com)
Daar is ook 'n ander teorie rondom hierdie gebeurtenis, en dit het alles gedraai rondom die almagtige dollar. Daar is sommige wat sê dat die operasie wat by die hotel uitgevoer is, ten minste 'n wettige manier was, maar dat dit werklik opgestel is om geld uit die ryker Joodse bevolking te kry. Na bewering het die Nazi's die Jode met die geld toegelaat om hul vryheid teen 'n baie hoë prys te koop. Een van diegene wat volgens gerugte dit kon bekostig, was Franceska, en sy het 'n verbinding tussen die Nazi's en die ryker Joodse bevolking geword om hulle ook in vryheid te bring.
Wat ook al die waarheid is oor die wortels van die Hotel Polski Affair, daar is een ding wat duidelik is: Mense het 'n valse hoop gekry dat hulle hul vryheid op een of ander manier kon verkry deur hierdie pad te volg. Daar word geglo dat sommige mense uit Pole en Suid -Amerika gekom het. Die meeste het nie die herstel van die vryheid gevind wat hulle gesoek het nie, maar het in plaas daarvan tot 'n aaklige lot gelei, ongeag hoeveel geld hulle het of die status wat hulle gehad het. Franceska Mann was ook nie hiervan vrygestel nie, omdat sy ook saam met 1700 van haar mede -Jode op 'n passasierstrein geklim het wat hulle tot hul dood sou lei.
Gate at Auschwitz- Work Makes You Free (Wikimedia Commons)
Vandag in die literatuurgeskiedenis – 9 November 1905 – Erika Mann word gebore
Erika Mann, die oudste dogter van die Nobelpryswenner van die Duitse skrywer Thomas Mann, is gebore op 9 November 1905. Haar broer Klaus, wie se lewe nou aan haar geheg was, is een jaar en 9 dae later, 18 November 1906, gebore.
Erika en Klaus, wat albei openlik gay was en in die geval van Erika nogal geslagsvloeistof was, was buitengewoon naby en werk saam aan boeke en toneelstukke. Hulle het hulself as 'n tweeling beskou.
Hulle ma kom uit 'n welgestelde Joodse nywerheidsfamilie, hoewel haar ouers voor haar geboorte tot bekering gekom het. Dit het nog steeds probleme veroorsaak vir die Mann -gesin, wat uiteindelik na Amerika verhuis het om te ontkom aan die opkoms van Hitler.
Andrea Weiss het 'n wonderlike dubbele biografie oor Erika en Klaus Mann, 2008 's, geskryf In die skaduwee van die magiese berg, wat hul boheemse bestaan ​​en dikwels tragiese lewens beskryf.
In die Weimar -jare was Erika toneel- en filmaktrise en Klaus dramaturg en romanskrywer. Die broers en susters het ook saam gereis en 'n reeks boeke oor hul avonture geskryf. Hulle werk saam aan 'n anti-Fascistiese kabaret in Berlyn wat die Nazi's teister.
Erika het 'n maklike huwelik aangegaan met die Britse digter W.H. Auden in 1935 sodat sy die Britse burgerskap kon verseker. Auden was ook gay en hulle het nooit saam gewoon nie, maar het getroud gebly tot haar dood in 1969.
Klaus verhuis in Europa nadat sy Duitse burgerskap deur die Nazi's ingetrek is en uiteindelik na die Verenigde State verhuis en as film- en teaterkritikus gewerk het.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Erika 'n gevegsjoernalis vir die BBC geword en na die oorlog het sy die Neurenbergproewe behandel. Sy en Klaus het ook die Spaanse burgeroorlog behandel en 'n boek daaroor geskryf.
Beide broers en susters het moeilike tye gehad met hul beroemde pa, wat hulle as neerbuigend en afsydig beskryf het.
Toe Erika gebore is, het Thomas Mann aan sy broer Heinrich geskryf: "Dit is 'n meisie vir my 'n teleurstelling, want ek het 'n seun baie begeer en sal nie ophou om so 'n begeerte te hê nie. Ek voel 'n seun is veel meer vol poësie. "
Toe Klaus 14 jaar oud was, het Mann, wat deur sy eie biseksualiteit gekonfronteer is, in erotiese terme in sy dagboek oor hom begin skryf: Ek is verras met Eissi (Klaus se bynaam) en#8230 vreeslik aantreklik in sy swembroek. Vind dit heeltemal natuurlik dat ek verlief raak op my seun … Dit lyk asof ek eens en vir altyd klaar is met vroue? … Eissi lê bruin en hemolloos op sy bed en lees ek was ontsteld. "
En later, het Eissi heeltemal naak gekom, behoorlik getref deur sy stralende adolessente liggaam wat oorweldigend was. "
Klaus, wat dwelmverslawing beveg het, sterf in 1949 op 'n ouderdom van twee en veertig aan 'n oordosis. Dit is onduidelik of dit 'n selfmoord was of nie. Erika sterf op drie-en-sestig aan 'n breingewas.
Die mees ambisieuse handelsmerke
Acquia help sommige van die wêreld se voorste handelsmerke om te slaag, waaronder Warner Music Group en Stanford University. Meer as 4 000 organisasies gebruik Acquia se oplossings vir inhoud, gemeenskap en handel.
Die regte vennoot vir die regte projek
Met ons platform is u onbeperk deur die tegniese en ontwerpbeperkings van ou inhoudsbestuurstelsels. Bemagtig u spanne om te doen wat hulle die beste doen, wat die digitale ervarings is wat mense regtig wil en nodig het. Sluit vandag by ons netwerk van vennote aan of soek die regte vennoot vir u projek.
'N Toegewyde en talentvolle span
Ons moedig kreatiwiteit en verbeelding aan. Ons vier ons individualiteit. Ons inspireer idees, selfs dié wat net 'n bietjie gek is. Werk saam met ander passievolle mense, soos u, wat entoesiasties op soek is na nuwe uitdagings en voortdurende leer om groter, beter en sterker ervarings te skep.
Ontmoet ons senior leierskap
Die senior leierskap van Acquia is 'n interdissiplinêre groep wat gemiddeld meer as 20 jaar ervaring in die tegnologiebedryf het. Ons beskik oor die kundigheid, tegnologie en passie wat nodig is om sukses te behaal in die na-blaaier-era van aflewering van digitale ervaring.
Die nuutste op Acquia
Lees meer oor hoe Acquia die landskap van digitale ervarings verander, van nuus oor ons nuutste innovasies tot ons bydraes as bedryfsleier in die bedryf.
Vista Equity Partners en Acquia
Die beleggingsfirma Vista Equity Partners het in 2019 'n meerderheidsbelang in Acquia verkry om die onderneming se werk in open source sagteware -ontwikkeling en wêreldwye uitbreiding in die digitale ervaringplatform (DXP) -mark te versnel.
Mann -geskiedenis, familiewapen en -wapens
Die naam Mann is die eerste keer gebruik deur die ou Strathclyde-Brit-mense van die Skotse/Engelse grenslande. Die eerste Mann -gesin het in Aberdeen gewoon.
Vroeë oorsprong van die Mann -familie
Die van Mann is die eerste keer gevind in Aberdeenshire (Gaelies: Siorrachd Obar Dheathain), waar die eerste rekords was van John Man wat in 1399 as burgemeester van Aberdeen toegelaat is. Christina Man in Aberdeen is in 1411 beskryf as & quotcommunis receptor meretricium et furium & quot. Nicolaus Man was 'n jurylid by die geregtelike doodsondersoek om die vroeëre besit van die lande van Kilrawakys et Geddes in 1431 vas te stel. 
In Engeland het Manns minstens ses eeue lank 'n tuiste in Norfolk, Suffolk en Cambridgeshire gevind, en die mens was die vroeë vorm van die naam. Aan die begin van die vorige eeu was daar 'n familie van Mann in Norwich, en die naam is nog steeds in die stad. & Quot 
Die Hundredorum -rolle van 1273 het ingesluit: Bartholomew le Man, Somerset en Michael le Man, Oxfordshire, terwyl die Yorkshire Poll Tax Rolls van 1379 Patricius de Man Johannes de Man Cecilia Manne en Johannes de Manne gelys het as almal wat destyds grond daar gehou het. 
& quotMann was 'n ou en talle Widecombe [Devon] naam in die 16de en 17de eeu, en dit het nog steeds sy belangrikste tuiste in die distrik in die omgewing. & quot 
Vroeë geskiedenis van die Mann -familie
Hierdie webwerf toon slegs 'n klein uittreksel van ons Mann -navorsing. Nog 124 woorde (9 reëls teks) wat die jare 1472, 1533, 1597, 1606, 1625, 1641, 1790, 1586, 1720, 1512, 1569, 1512, 1523, 1529, 1533, 1537, 1538, 1540, 1547, 1700, 1761, 1700, 1721, 1742 en 1761 word, waar moontlik, onder die onderwerp Early Mann History opgeneem in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Mann Spelling Variations
Vanne wat in die Middeleeue in Skotland ontwikkel het, verskyn dikwels onder baie spellingvariasies. Dit is te wyte aan die gebruik van spelling volgens klank in die era voordat woordeboeke die Engelse taal gestandaardiseer het. Mann het verskyn as Mann, Mangus, Man en ander.
Vroeë bekendes van die Mann -familie (voor 1700)
Opvallend onder die familie op hierdie tydstip was John Man (1512-1569), dekaan van Gloucester, gebore in 1512 in Laycock, Wiltshire, volgens Wood, hoewel die rekords van Winchester College Winterbourne Stoke, in die graafskap, as sy geboorteplek noem. Hy is in 1523 in Winchester College opgeneem en word verkies tot New College, Oxford, waar hy 'n proefgenoot geword het, 28 Oktober 1529, en twee jaar daarna as ewige mede -lid aangestel is. Hy studeer B.A. 20 Julie 1533 en M.A. 13 Februarie 1537-1538. Op 9 April 1540 word hy aangestel as die suidelike prokureur van die universiteit. Omdat hy van kettery verdink word, is hy uit die veld gesit.
Nog 105 woorde (8 reëls teks) word, waar moontlik, ingesluit onder die onderwerp Early Mann Notables in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Migrasie van die Mann -familie na Ierland
Sommige van die Mann -familie het na Ierland verhuis, maar hierdie onderwerp word nie in hierdie uittreksel behandel nie.
Nog 48 woorde (3 reëls teks) oor hul lewe in Ierland is, waar moontlik, ingesluit in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte.
Mann Settlers in die Verenigde State in die 17de eeu
Nicholas Mann, wat in 1618 in Virginia aangekom het 
Jasper Mann, wat in 1620 in Plymouth, Massachusetts geland het 
Thomas Mann, wat in 1621 in Virginia geland het 
Percival] Mann, wat in 1622 in Virginia geland het 
Percivall Mann, wat hom in 1623 in Virginia gevestig het
Mann Settlers in die Verenigde State in die 18de eeu
Jon Mann, wat in 1703 in Virginia geland het 
Lewis Mann, wat in 1703 in Virginia aangekom het 
Heinrich Mann, wat in 1709 in New York geland het 
Henrich Mann, wat in 1710 in New York, NY aangekom het 
William Mann, wat in 1714 in Virginia aangekom het 
Mann Settlers in die Verenigde State in die 19de eeu
Eberh Fried Mann, wat in 1807 in Amerika aangekom het 
John Mann, wat in 1808 in Allegany (Allegheny) County, Pennsylvania, aangekom het 
James Mann, wat in 1812 in Philadelphia, Pennsylvania, aangekom het 
Abraham, Adam, Alexander, Andrew, Charles, Christian en Cornelius Mann, almal wat hulle in die 19de eeu in Philadelphia, Pennsylvania, gevestig het
Johannes Mann met sy vrou Margareta en hul twee kinders
Mannemigrasie na Kanada +
Mann Settlers in Kanada in die 18de eeu
Privaat. Edward J. Mann U.E., (Man) (geb. 1766) van Stillwater, New York, VSA, wat hom in New Carlisle en Pasp ébiac, Gasp é, Quebec, gevestig het. 1784 neem hy in 1780 diens in die Kings Royal Regiment van New York, getroud met Ann Shipman wat 8 kinders het, hy sterf in 1798 
Kol. Isaac Mann Sr., U.E., (Man) (geb. 1723) gebore in New York, VSA uit Stillwater, New York, VSA, wat hom in New Carlisle en Pasp ébiac, Gasp é, Quebec gevestig het. 1784 dien hy in die Kings Loyal Americans Regiment (Jessup's Rangers), getroud met Annatje (Ann) Jeffries met 7 kinders en sterf hy in 1803 
Isaac Mann Jr., U.E. (Man) (geb. 1748) gebore in Stillwater, New York, VSA uit Stillwater, New York, VSA, wat hom in New Carlisle en Pasp ébiac, Gasp é, Quebec gevestig het. 1784 het hy in 1777 diens gedoen by die Kings Loyal American Regiment (Jessup's Rangers), Burgoyne's Loyalists en Kings Royal Regiment of New York, getroud met Mary Eyre Robertson met 1 seun 
Vaandel. John Mann U.E., (Man) (geb. 1752) gebore in Stillwater, New York, VSA uit Stillwater, New York, VSA, wat hom in New Carlisle en Pasp ébiac, Gasp é, Quebec gevestig het. 1784 neem hy in 1771 diens in Jessup's Rangers en die Kings Royal Regiment van New York, getroud met Elizabeth Pemberton met 5 kinders, hy sterf in 1805 
Kapt Samuel Mann U.E. (Man) wat hom in Kanada gevestig het c. 1784 
Mann Settlers in Kanada in die 19de eeu
William Mann, 30 jaar oud, 'n arbeider, wat in 1815 aan boord van die skip in Saint John, New Brunswick, aangekom het "Gunsteling" in 1815
John Mann, 18 jaar oud, 'n arbeider, wat in 1815 aan boord van die skip in Saint John, New Brunswick, aangekom het "Gunsteling" in 1815
Elijah Mann, wat in 1829 in Kanada aangekom het
Mev. Mary Mann, 35 jaar oud, wat na Kanada geïmmigreer het, en arriveer by die Grosse Isle Quarantine Station in Quebec aan boord van die skip & quot Free Trader & quot vertrek uit die hawe van Liverpool, Engeland, maar sterf op Grosse Isle in Augustus 1847 
Mnr. William Mann, 30 jaar oud, wat na Kanada geïmmigreer het, aangekom by die Grosse Isle Quarantine Station in Quebec aan boord van die skip & quotRankin & quot, vertrek uit die hawe van Liverpool, Engeland, maar sterf op Grosse Isle in Julie 1847 
Mannemigrasie na Australië +
Mann Settlers in Australië in die 19de eeu
Mnr. William Mann, Britse veroordeelde wat vir 7 jaar in Middlesex, Engeland skuldig bevind is, het in Februarie 1803 aan boord van die & quotCalcutta & quot vervoer, aangekom in New South Wales, Australië 
William Mann, 'n skeepsvaartman, wat tussen 1825 en 1832 iewers in New South Wales, Australië aangekom het
Mnr. Charles Mann, Britse veroordeelde wat vir 7 jaar in Thetford, Norfolk, Engeland skuldig bevind is, het op 29 September 1831 aan boord van die & quotAsia & quot; vervoer en hom gevestig in New South Wales, Australië 
Mnr. Thomas Mann, Britse veroordeelde wat lewenslank skuldig bevind is in Sussex, Engeland, is op 29 September 1831 aan boord van die & quotAsia & quot; vervoer in New South Wales, Australië 
Mnr. John Mann, Skotse veroordeelde wat vir 14 jaar in Glasgow, Skotland skuldig bevind is, het op 21 September 1832 aan boord van die & quotCamden & vervoer, met sy aankoms in New South Wales, Australië 
Mannemigrasie na Nieu -Seeland +
Miss Mary Mann, (geb. 1844), 34 jaar oud, Cornish -kok, vertrek op 8 Augustus 1878 aan boord van die skip & quotEdwin Fox & quot gaan na Marlborough, Nieu -Seeland en arriveer in November 1878 in die hawe 
Mann Settlers in Nieu -Seeland in die 19de eeu
John Mann, wat in 1841 aan boord van die skip Arab geland het in Wellington, Nieu -Seeland
Jonathan Mann, 32 jaar oud, 'n arbeider, wat in 1841 aan boord van die skip in Wellington, Nieu -Seeland, aangekom het & quotArab & quot
Eliza Mann, 32 jaar oud, wat in 1841 aan boord van die skip in Wellington, Nieu -Seeland, aangekom het & quotArab & quot
John Mann, 13 jaar oud, wat in 1849 aan boord van die skip in Wellington, Nieu -Seeland, aangekom het & quot; Mariner & quot;
Edward Mann, 50 jaar oud, 'n plaasarbeider wat in 1855 aan boord van die skip in Wellington, Nieu -Seeland, aangekom het "New Era"
Hedendaagse bekendes met die naam Mann (pos 1700) +
Dick Mann (1934-2021), Amerikaanse professionele motorfietsryer, tweemalige wenner van die A.M.A. Grand National Championship, ingewy in die Motorsports Hall of Fame of America in 1993, en die Motorcycle Hall of Fame in 1998
Carl Mann (1942-2020), Amerikaanse rockabilly-sanger en pianis van Huntingdon, Tennessee
Murray Gell-Mann (1929-2020), Amerikaanse fisikus wat die Nobelprys vir fisika in 1969 ontvang het vir sy werk oor die teorie van elementêre deeltjies
William Mackendrick Mann C.B.E., Britse ontvanger van Commander in the Order of the British Empire op 17 Junie 2017 vir dienste aan sport, ontspanning, kunste en liefdadigheid
Anthony Longford & Tony & Mann (1945-2019), Australiese krieketspeler wat van 1977 tot 1978 in vier toetse gespeel het
John Fraser Mann (1962-2019), Kanadese rockmusikant, liedjieskrywer en akteur, veral bekend as die frontman van die folk rockgroep Spirit of the West
Carol Mann (1941-2018), Amerikaanse professionele LPGA-gholfspeler, ingelyf in die World Golf Hall of Fame
Robert Nathaniel Mann (1920-2018), Amerikaanse violis, komponis, dirigent, stigterslid van die Juilliard Strykkwartet
Woodrow Wilson Mann (1916-2002), politikus van die Amerikaanse Demokratiese Party, burgemeester van versekeringsmakelaar in Little Rock, Arkansas, 1956-57
William Hodges Mann (1843-1927), politikus van die Amerikaanse Demokratiese Party, dien in die Konfederale Weermag tydens die Burgeroorlogse prokureur Nottoway County Judge, 1870-92 Lid van die Virginia State Senate 28th District, 1904-09 Goewerneur van Virginia, 1910-14
. (Nog 164 noemenswaardige items is beskikbaar in al ons PDF Extended History -produkte en gedrukte produkte, waar moontlik.)
Historiese gebeure vir die Mann -gesin +
Air New Zealand -vlug 901
Juffrou Dorothy Maude Mann (1930-1979), passasier van Nieu-Seeland, van Te Atatu, Auckland, Nieu-Seeland aan boord van die Air New Zealand Flight 901 vir 'n Antarktiese besoekvlug toe dit in die berg Erebus vlieg, sy sterf in die ongeluk 
Martin Mann (1921-1941), Duitse Matrosengefreiter wat tydens die Tweede Wêreldoorlog aan boord van die Duitse slagskip Bismarck gedien het toe hy na Frankryk gesink is, het hy gesterf in die sinking 
Meneer A. E. Mann, Engelse junior draadlose operateur aan boord van die SS Curaca uit Gloucester, Engeland, Verenigde Koninkryk wat in die ontploffing dood is 
Mnr. Keith Arthur Mann (1922-1941), Australiese gewone seeman van Caulfield, Victoria, Australië, wat aan boord van HMAS Sydney II gevaar het en in die sinkende gesterf het 
Arthur J Mann (geb. 1921), Engelse gewone seeman wat by die Royal Navy van Manor Park, Essex, Engeland, gedien het, wat in die geveg gevaar het en in die sinkende gesterf het 
HMS Prins van Wallis
Mnr. Charles C. Mann, Amerikaanse luitenant wat aan boord van die skip werk, 'Arizona' toe sy sink tydens die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941, het hy die sinkende oorleef 
William Edward Mann, American Gunner's Mate Third Class uit Washington, VSA, wat aan boord van die skip gewerk het toe sy tydens die Japannese aanval op Pearl Harbor op 7 Desember 1941 gesink het, is hy dood in die sinking 
Die Mann Motto +
Die leuse was oorspronklik 'n oorlogskreet of slagspreuk. Motte het in die 14de en 15de eeu vir die eerste keer met arms gewys, maar was eers in die 17de eeu in algemene gebruik. Die oudste wapens bevat dus oor die algemeen geen leuse nie. Motte maak selde deel uit van die toekenning van wapens: Onder die meeste heraldiese owerhede is 'n leuse 'n opsionele komponent van die wapen, en dit kan bygevoeg of verander word na gelang dat baie gesinne gekies het om geen leuse te vertoon nie.
Leuse: Per ardua stabilis
Motto -vertaling: Stewig in teëspoed.
Die Nazi -party: Vroue van die Derde Ryk
Die volgende is kort biografieë van ongeveer veertig vroue wat Hitler ten volle ondersteun het, simpatiek was vir die Nazi-party, of sterk anti-Nazi was en 'n aktiewe rol gespeel het in die anti-Hitler-versetsbewegings. Baie het die hoogste boete betaal vir hul dade.
Om vyf-en-twintig minute oor twee die oggend van 7 Februarie 1912 is Eva Anna Paula Braun in München gebore. Later in die lewe sou sy die geheimsinnige vrou van Hitler se Derde Ryk word. Eendag vrou van Hitler en sy minnares twaalf jaar lank, ontmoet sy Hitler die eerste keer in 1929 terwyl sy assistent was van die bierliefhebber Heinrich Hoffmann, die amptelike fotograaf van die Derde Ryk wat sy winkel in die 50. Schellingstrasse gehad het. Hy het reeds by die Nazi -party aangesluit met partykaartnommer 427. Eva Braun pleeg op 30 April 1945 selfmoord met Hitler in sy ondergrondse bunker in die Rykskanseltuine in Berlyn. Dit was haar derde poging, die eerste in November 1932 toe sy gevind is, met 'n koeël in haar nek. Op 28 Mei 1935 besluit Eva, wat gereeld kla oor die verwaarlosing van Hitler, om vyf en dertig slaappille te drink net om seker te maak. Laat die aand is sy bewusteloos gevind deur haar suster Ilse wat net betyds 'n dokter ontbied het om haar lewe te red. Dit is interessant om op te let dat Eva nooit 'n lid van die Nazi -party geword het nie. Buiten Hitler se nabye kring van makkers was sy tot na die oorlog heeltemal onbekend vir die algemene publiek. Eva se ma, Franziska Braun, het op die ouderdom van 96 jaar geleef en is in Januarie 1976 in Ruhpolding, Beiere, oorlede. Haar pa, Fritz Braun, is op 22 Januarie 1964 oorlede.
Die jongste van die drie dogters van Fritz en Franziska Braun, haar regte naam was Margarethe en is drie jaar na Eva gebore. Hulle woon in 'n woonstel op die tweede verdieping van Hohenzollernstrasse 93 (die huis staan ​​nog). Eva, 'n avontuurlustige en sorgelose meisie, het die bynaam 'Mogerl' gehad, omdat sy gereeld besig was om te sukkel. Sy spandeer baie tyd saam met haar suster in die Berghof, wat Eva graag die Grand Hotel genoem het. Sy trou op 3 Junie 1944 in die stadsaal van Salzburg met Hans Georg Otto Hermann Fegelein (37), 'n luitenant -generaal in die Waffen SS. Die onthaal is gehou in die Berghof en later by Hitler se berg -toevlugsoord op die Kehlstein (The Eagles Nest), die enigste ware partytjie wat ooit daar gehou is. Gedurende die laaste dae van die Derde Ryk het Fegelein probeer om uit Berlyn te ontsnap, maar is ontdek en gearresteer. Die volgende dag beveel Hitler hom om te skiet. Eva Braun het 'n poging aangewend om hom te red, maar tevergeefs. Gretl het die oorlog oorleef en geboorte gegee aan 'n dogter, Eva, op 5 Mei 1945. Die naam Fegelein is nooit weer in die Braun -huishouding genoem nie.
Winifred Williams is in 1894 gebore aan 'n Engelse vader en Duitse moeder. In 1915 trou sy met Siegfried Wagner, vyf en twintig jaar ouer as haar, en die seun van die komponis Richard Wagner. Sy het in die vroeë twintigerjare verras geraak met Hitler en sy Nazi -beweging. Toe Siegfried in 1930 sterf, het sy 'n goeie vriend geword en 'n vaste ondersteuner van Adolf Hitler wat sy die eerste keer in 1923 ontmoet het. So 'n gebeurtenis sou groot steun van die Duitse volk gevra het. Die F & uumlhrer self het sulke gedagtes vermaak in die oortuiging dat 'n vereniging van die name Hitler en Wagner die voortydigheid van die massas sou verseker. Hy het trouens eens 'n huwelik met haar voorgestel, maar toe hy in Januarie 1933 kanselier word, het hy gevoel dat hy nie nou hoef te trou nie. Hy voel dat hy al getroud is met sy aangenome land, Deutschland. Hitler was 'n gereelde besoeker aan haar huis, die 'Villa Wahnfried ', waar haar drie kinders hom onder die bynaam 'Wolf ' geken het, Hitler was gereeld saam met haar te sien tydens verskillende optredes tydens die Bayreuth -fees, die laaste keer in die laat die somer van 1940 toe hulle 'n optrede van 'G & oumltterd & aumlmmerung ' bygewoon het. Winifred Wagner is op 5 Maart 1980 in Uberlingen oorlede, sonder berou oor haar verhouding met Hitler.
Gebore in 1896 in Hartfeld, Oostenryk, jonger suster van die Duitse F & uumlhrer en die vyfde en laaste kind van Alios en Klara Hitler. Op 'n tyd werk sy as sekretaresse vir 'n groep dokters in 'n militêre hospitaal, maar hou haar identiteit geheim. Toe sy 'n klein kapel sou sien terwyl sy in die berge reis, het sy ingegaan en 'n stille gebed vir haar broer gebid. Elke jaar stuur Hitler vir haar 'n kaartjie na die indrukwekkende Neurenberg -tydren. In Maart 1941 het Hitler in die Imperial Hotel in Wene gebly, en dit was hier waar Paula hom vir die laaste keer ontmoet het. Dit was altyd haar mening dat dit jammer was dat haar broer nie die argitek geword het wat hy altyd wou wees nie. Paula was sewe jaar jonger as haar broer, maar hy het haar nooit in sy geskrifte genoem nie weens sy verleentheid oor haar swak geestestoestand. Tot die laaste weke van die oorlog het Paula Hitler in Wene gewoon waar sy in 'n kuns- en kunsvlytwinkel gewerk het en toe die oorlog geëindig het, in Mei 1945 ondervra is deur Amerikaanse intelligensiebeamptes. my broer. & quot Sy het onder die naam Frau Wolf (Hitler se bynaam) gewoon, 'n naam wat hy haar gevra het om na die Anschluss met Oostenryk in 1938 aan te neem. Na die oorlog woon sy ongetroud in 'n tweeslaapkamerwoonstel naby Berchtesgaden, haar hoofhuis. belangstelling is die Katolieke Kerk. Sy sterf op 1 Junie 1960, sonder om ooit na die Berghof genooi te word. Haar graf is in die Bergfriedhof in Berchtesgaden.
Gebore in Hirschberg, Silezië, (nou Jelenia G & oacutera, Pole), word sy die voorste vrouestuntvlieënier van Duitsland en later die hooftoetsvlieënier van die Luftwaffe. Sy aanbid Hitler en die Nazi -ideologie en word die enigste vrou wat die Ysterkruis (eerste en tweede klas) gewen het. Hanna Reitsch het drie dae in die Bunker deurgebring net voor Hitler se selfmoord op 28 April, toe vlieg hy uit met die nuut aangestelde hoof van die Luftwaffe, generaal Robert Ritter von Greim, wat 'n bomaanval op die Russiese magte sou onderneem wat nou die kanselier en die F & uumlhrerbunker nader. Hanna Reitsch het die oorlog oorleef en is op 24 Augustus 1979 in Frankfurt dood aan 'n hartaanval. Von Greim is gearresteer en het op 24 Mei 1945 in die Salzburg -hospitaal selfmoord gepleeg terwyl hy verhoorafwagtend was.
Gebore as Leni Helene Bertha Amalie Riefenstahl op 22 Augustus 1902. Balletdanser, aktrise, filmregisseur en vervaardiger, sy is gebore in Berlyn en stig haar eie filmmaatskappy in 1931 om 'The Blue Light ' te vervaardig. Sy is deur Hitler aangestel om films vir die Nazi -party te vervaardig, soos 'The Triumph of the Will ' en haar meesterstuk 'Olympia ', die beroemde dokumentêr van die Olimpiese Spele van 1936 in Berlyn. Sy het altyd daarop aangedring dat sy nooit 'n lid van die Nazi -party was nie, maar ook nie 'n teenstander van Hitler nie. Voor die oorlog het haar rolprente al die internasionale toekennings ontvang, maar na die oorlog is Lenii as gevolg daarvan beskuldig en het hy amper vier jaar in geallieerde gevangenisse deurgebring. Sy was boikot en verag en kon nog nooit weer 'n rolprent maak nie. Sy sê dat sy die film redigeer en my gesondheid amper verwoes het. In 1952 is sy deur 'n Duitse hof vrygespreek van oorlogsmisdade. In 1962 reis sy na Afrika en woon agt maande by die Nuba -stam. Op 70 -jarige ouderdom het sy 'n onderwater -duikkursus gevolg en vir die volgende 18 jaar verfilm honderde onderzeese dokumentêre films. Op die ouderdom van 90 word Leni Reifenstahl lid van Greenpeace. Sy is spyt dat sy ooit 'Triumph of the Will' gemaak het.
Gebore Gertraud Humps in München. Vir twee jaar en vier maande was sy die jongste van Hitler se drie sekretarisse. Aan die einde van 1942 het sy aansoek gedoen om 'n sekretariële pos by die Duitse kanselier in Berlyn. Binnekort was sy kortlys vir 'n pos as persoonlike sekretaris van Hitler. Op die ouderdom van 22 werk sy by Hitler's H/Q in Rastenburg in Oos -Pruise. In Junie 1943 trou sy met Hans Junge, Aide -de -Camp, met die F & uumlhrer, wat 'n jaar later dood is toe 'n Spitfire sy onderneming op die front van Normandië bestorm het. Op 15 Januarie 1945 trek Hitler en sy personeel in die ondergrondse bunker in op die terrein van die Berlynse Kanselarij. Frau Junge het die laaste chaotiese dae in Berlyn oorleef en Hitler se laaste testament en testament getik.Sy is deur die Russe en daarna die Amerikaners gearresteer en ure lank ondervra. By die huis in München werk sy as sekretaresse en joernalis by verskeie uitgewersondernemings. Alleen, ongetroud en kinderloos, sterf Traudl Junge op 10 Februarie 2002 aan kanker in 'n hospitaal in haar geboortestad.
In 1939 by die Luftwaffe ingeskryf en vanweë haar sekretariële vaardighede vir 'n tydperk van vyf weke tydens die slotfase van die oorlog persoonlike sekretaris geword vir Reichsmarskalk G & oumlring. Sy het destyds geweet dat G & oumlring se kunsskatte gesteel is, maar was bang om met iemand daaroor te praat. Terwyl sy in Berchtesgaden was, het sy 'n pistool en 'n sianiedpil gekry met instruksies om soveel Russe as moontlik te skiet voordat hulle die gifpil neem. (Daar word geglo dat die Rooi Leër Berchtesgaden voor die Amerikaners sou bereik). Sy is in huisarres geplaas deur die Gestapo toe hulle G & oumlring gearresteer het, en sy is toe weer gearresteer toe die Amerikaners daar aankom. Al haar besittings is van haar geneem en in 'n hoop geplaas, met petrol oorstroom en aan die brand gesteek. Sy is daarna vir die volgende tien dae in 'n krygsgevangenekamp opgesluit, waarna sy met die hulp van 'n Amerikaanse wag ontsnap het en 'n lang stappie van ongeveer 1 000 km na haar huis aan die oewer van die Baltiese See begin het. wat haar sewe weke geneem het. 'N Paar jaar na die oorlog emigreer Lucie Wolf na Australië en word 'n Australiese burger.
In Mei 1943 het 'n elektrokardiogram geen verbetering in die harttoestand van Hitler aan die lig gebring nie. 'N Maagkwaal het hom ook gepla, en hy het dit bespreek tydens 'n ontmoeting met Roemenië se marskalk Antonescu, wat hom 'n bekende dieetkundige uit Wene, Frau Marlene von Exner, aanbeveel het. Sy het haar pligte aangeneem om uitsluitlik vir die F & uumlhrer te kook met 'n vergoeding van 'n 2 000 Reichsmark kontantbetaling en 'n belastingvrye salaris van 800 mark per maand. Terwyl sy in die hoofkwartier van Hitler diens gedoen het, het sy verloof geraak aan 'n SS -adjudant, en Hitler het hierdeur geleer dat haar ouma 'n Jood was. Hitler het geen ander keuse gehad as om haar onmiddellik af te dank nie. Ek kan nie een reël vir myself en 'n ander vir die res maak nie.
Dogter van diplomaat dr.Wilhelm Solf, oud -ambassadeur in Japan. In 1940 trou sy met graaf Hubert Ballestrem, 'n offisier in die Duitse weermag. By haar ma se huis het 'n groep anti-Nazi-intellektuele gereeld vergader om maniere te bespreek om Jode en politieke vyande van die regime te help. Baie Jode is deur die gravin en haar ma, Frau Solf, wegkruipplekke gevind. Dokumente en vervalste paspoorte is verkry om hulle te help om na veiligheid te emigreer. By 'n verjaardagpartytjie wat hul vriendin, Elizabeth von Thadden, gehou het, is 'n nuwe lid aan die kring bekendgestel. Dit het later geblyk dat die nuwe lid, dr. Reckzeh, 'n Gestapo -agent was en dat alle lede van die Solf Circle vir hul lewens moes vlug. Die gravin en haar ma is na Beiere, maar die Gestapo het hulle gou ingehaal. In die Ravensbruck -konsentrasiekamp het die gravin haar man net een keer gesien toe hy met verlof van die Russiese front af kom. In Desember 1944 is hulle na die Moabit -gevangenisstraf gestuur om hulle verhoor af te wag voor die People's Court. Op 3 Februarie 1945 is Berlyn aan een van die swaarste lugaanvalle van die oorlog onderwerp. Die volgende oggend het die boodskap gekom dat die berugte regter Freisler tydens die aanval in sy eie hofsaal vermoor is. Die verhoor is tot 27 April uitgestel, maar 'n paar dae tevore is alle gevangenes ontslaan terwyl regters en SS -wagte uit die stad vlug toe die Sowjet -leër nader kom. Frau Solf is na die oorlog na Engeland en haar dogter is herenig met haar man en woon in Berlyn. In totaal is ses en sewentig vriende en kennisse van die gravin en haar ma gedurende die laaste paar maande van die oorlog vermoor. Gravin Ballestrem-Solf sterf in die middel van haar veertigerjare aan trauma wat veroorsaak is deur haar man se gevangenisstraf deur die Sowjet-owerhede.
Inwoner van Hamburg, getroud met kaptein Julius Wohlauf op 29 Junie 1942. Kaptein Wohlauf was die bevelvoerder van die Eerste Kompanjie, Polisiebataljon 101, wat destyds massa -teregstellings van Jode in die ooste van Pole uitgevoer het. Na die eerste groot moordaksie in die stad J & oacutezef & oacutew, het Frau Wohlauf by haar man aangesluit vir 'n vertraagde wittebrood. Gedurende die volgende paar weke was Vera Wohlauf, wat nou swanger was, getuie van verskeie moordoperasies aan haar man se kant. Saam met Frau Lucia Brandt, vrou van luitenant Paul Brandt, ook van Polisiebataljon 101, was hulle getuies van die daglange slagting en die deportasie van die Jode in Miedzyrec op 25 Augustus. groep verpleegsters van die Rooi Kruis. Na die moorde het die vrouens en hul mans buitenshuis by hul billets gesit en gedrink, gesing en gelag en die aktiwiteite van die dag bespreek. Só het Frau Vera Wohlauf haar wittebrood deurgebring.
Gebore in Manchester, Engeland, en op 26 -jarige ouderdom getroud met William Joyce, die leier van die British National Socialist League en het die Liga se assistent -sekretaris geword. In Augustus 1939 vergesel sy haar man na Duitsland en maak haar eerste uitsending uit Berlyn op 10 November 1940 onder die naam Lady Haw Haw ' (Haar man was reeds bekend as Lord Haw Haw) In 1942 verskyn sy onder haar regte naam met weeklikse praatjies oor vroue se ekonomiese probleme. Albei is op 28 Mei 1945 in hegtenis geneem en vir aanklagte van verraad na Londen geneem vir verhoor. William Joyce is skuldig bevind en opgehang in 1946. Margaret Joyce is 'n verhoor gespaar omdat sy 'n Duitse burger was (haar man het in 1940 'n genaturaliseerde Duitse burger geword). Sy is na Duitsland gedeporteer en vir 'n kort rukkie as veiligheidsverdagte geïnterneer. Na haar vrylating keer sy terug na Londen waar sy in 1972 oorlede is.
Gebore as Clara Eissner in Weiderau, Sakse in 1857. Sy was 'n sterk kampvegter vir stemreg vir vroue en trou met die marxis Ossip Zetkin. Clara het van 1920 tot 1933 lid van die Reichstag geword, sy was leier van die politieke beweging teen die Nazi -party. Sy was 'n vroeë lid van die Duitse Kommunistiese Party en besoek Moskou in 1920. In 1932, na 'n skerp aanval op Hitler en die Nasionaal -Sosialiste in die Reichstag, word sy as 'n Fascistiese bedreiging bestempel. Sy sterf op 20 Junie 1933, op die ouderdom van ses en sewentig, 'n paar maande nadat Hitler kanselier geword het. Haar as is in die muur van die Kremlin ter ruste gelê.
Irma Ilse Ida Grese, een-en-twintigjarige konsentrasiekampwag, het na die eerste opleiding by Ravensbr & uumlck diens gedoen in Auschwitz en later op Belsen waar sy deur die Britte gearresteer is. Ter dood veroordeel tydens die Belsen -verhoor, gehou by Lindenstrasse 30, L & uumlneberg, is sy op Vrydag die 13de Desember 1945 by Hameln Goal opgehang deur die Britse beul, Albert Perrepoint. Terwyl sy op die galg gekomponeer staan, spreek sy 'n laaste woord terwyl die wit kappie oor haar kop trek, en#39Schnell ' (vinnig) fluister sy. Toe sy op 'n kort verlof uit Auschwitz tuis was, is sy deur haar pa geslaan en uit die huis gedraai omdat sy trots haar SS -uniform gedra het. Sy was 'n wrede sadis en het liefdesverhoudings gehad met dr. Joseph Mengele en die kommandant van die Belsen -kamp, ​​Josef Kramer.
Sy word die & quotBitch van Buchenwald genoem en sy was getroud met SS-Standartenf en uumlhrer Karl Koch, die kampkommandant van Sachsenhausen en later van Buchenwald. Die vonnis tot lewenslange gevangenisstraf is tot vier jaar verlaag. By haar vrylating is sy weer in 1949 in hegtenis geneem en deur 'n Duitse hof verhoor, hierdie keer weer tot lewenslange vonnis. Op 1 September 1967, toe sy een en sestig jaar oud was, het sy selfmoord gepleeg deur haarself in haar sel in die Aichach -gevangenis in Beiere op te hang. Haar seun, Uwe, gebore in die gevangenis in 1947, ontvang haar laaste brief, daarin skryf sy & quotI kan nie anders nie. Die dood is die enigste verlossing & quot.
'N Duitse onderdaan, op 'n tyd getroud met 'n Rus en formeel 'n onderwyser in Rusland. In 1944 word sy aangestel as die matrone by 'n nuutgestigte kinderhuis in Velpke, 'n dorpie naby Helmstedt, Duitsland. Sy het geen vorige ervaring gehad met die bestuur van 'n kinderkliniek nie. Bygestaan ​​deur vier Poolse en Russiese meisies het die gesondheid van die babas gou agteruitgegaan in die mate dat binne agt maande meer as tagtig kinders weens ernstige nalatigheid gesterf het. Die babas is met geweld verwyder van hul Poolse moeders (wat as slawe op plase gewerk het) op vier maande oud. By 'n Britse militêre hof, gehou in Brunswick in Maart/April 1946, is Frau Valentina Bilien skuldig bevind aan 'n oorlogsmisdaad en tot 15 jaar gevangenisstraf gevonnis.
Vroulike wag in verskillende kampe en eenmalige toesighouer van die konsentrasiekamp Ravensbr & uumlck en dien later in die uitwissingskamp van Maidanek in Pole. In 1949 dien sy drie jaar tronkstraf in Oostenryk uit weens kindermoord. Na haar vrylating is sy 'n amnestie verleen vir verdere vervolging in die land. In 1959 trou sy met 'n Amerikaanse ingenieur met die naam Russell Ryan en vestig haar in New York. Die Amerikaanse burgerskap is in 1963 toegestaan, maar dit is in 1973 herroep toe 'n lasbrief vir haar arrestasie in Düsseldorf uitgereik is. By haar verhoor in Duitsland is sy tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis, die eerste Amerikaanse burger wat vir oorlogsmisdade uitgelewer is.
'Bobo ' aan haar vriende, en een van sewe kinders van die tweede Baron Redesdale (David Ogilvy Freeman-Mitford). Sy word in 1935 aan Hitler voorgestel terwyl sy kuns in München studeer. Hierdie 21-jarige Britse aristokraat het sy gereelde metgesel en ondersteuner geword en het saam met Eva Braun gereeld tydens die Bayreuth-fees by Winifred Wagner gebly. Toe Brittanje die oorlog teen Duitsland verklaar, is die drome van Unity verbreek en probeer sy selfmoord pleeg deur haarself in die kop te skiet. Sy is ernstig gewond in die Engelsman Garten, en is op opdrag van Hitler in die hospitaal opgeneem en het maande lank in 'n koma gelê. Hitler het haar twee keer in kamer 202 in die Nussbaumstrasse -kliniek besoek, maar sy het geen teken van erkenning getoon nie. Op 16 April 1940 is sy met 'n spesiale spoorwa via Switserland na Engeland teruggestuur. Terug in Engeland is sy later geopereer, maar niks meer is gehoor van Unity Valkyrie Mitford tot aan die einde van die oorlog nie. Sy is op 19 Mei 1948 oorlede, en het nooit heeltemal van die wond herstel nie. Sy word begrawe op die begraafplaas van die St. Mary's Church in die dorpie Swinbrook. Die suster van Unity, Diana, trou met Brian Guiness van die Ierse broufamilie. Toe hulle later skei, bestudeer Diana fascisme en sluit aan by die British Union of Fascists. Daar ontmoet sy sy leier, sir Oswold Mosley, en trou hy.
MILD ELIZABETH GILLARS (1901-1988)
As 'n Amerikaanse burger gebore in Portland, Maine, studeer sy musiek in Duitsland in die 1920's en gee Engels aan die Berlitz Language School. Tydens die Tweede Wêreldoorlog het sy Nazi -propaganda vanaf 'n Berlynse radiostasie uitgesaai. Met die oog op Amerikaanse GI's, het sy gou die bynaam 'Axis Sally ' gekry deur die geallieerde troepe. Sy is ná die oorlog deur die Amerikaanse Counter-Intelligence Corps gearresteer en is tot twaalf jaar tronkstraf gevonnis in die Federal Reformatory for Women in Alderson, Wes-Virginia, waar sy tot Katolisisme oorgegaan het. In 1961, op parool, begin sy Duits, Frans en musiek leer by 'n Rooms -Katolieke skool in Columbus, Ohio. In 1973 voltooi sy haar baccalaureusgraad in spraak op twee en sewentigjarige ouderdom. Vyf jaar later sterf sy aan kolonkanker.
First Lady van die Derde Ryk en vrou van Propaganda Minister en Gauleiter van Berlyn, Joseph Goebbels. In 1930 skei sy van haar eerste eggenoot, die miljoenêr Gunter Quandt, van wie sy toesig oor hul seun, Harald, se maandelikse toelaag en vyftigduisend mark vir die aankoop van 'n huis verleen is. Uiteindelik het sy 'n luukse woonstel op die boonste verdieping op sewe kamers by Adolf Hitler Platz (nou Theodore Heuss Platz) in Charlottenburg, Wes -Berlyn, gehuur. Sy word sekretaris van Goebbels met wie sy getroud is op 12 Desember 1931. In die Bunker met Hitler gedurende die laaste dae van die oorlog vergiftig sy haar ses kinders, Helga, Hilda, Helmut, Holde, Hedda en Heide. Sy en haar man het toe selfmoord gepleeg in die tuin van die Rykskanselarium. Sy was 'n groot bewonderaar van Hitler en het besluit om al haar kinders te noem met 'n naam wat begin met H. Eerder het Magda haar vertroude vriendin, haar skoonsuster, Ello Quandt, vertrou "In die komende dae sal Josef beskou word as een van die grootste misdadigers wat Duitsland ooit opgelewer het. Die kinders sal hoor dat mense hulle daagliks sal pynig, verag en verneder. Ons sal hulle saamneem, hulle is te goed, te lief vir die wêreld wat voorlê & quot. Madga se stiefpa, Richard Friedlaender, van wie haar ma, Auguste Behrend, geskei was toe sy jonk was, was Joods. Hy is gearresteer en opgesluit in die konsentrasiekamp Buchenwald waar hy 'n jaar later, in 1939, gesterf het.
EMMY G & OumlRING (1893-1973)
Gebore in Hamburg as Emmy Sonneman, het sy 'n bekende aktrise geword by die National Theatre in Weimar. Sy skei van haar eerste man, die akteur Karl K & oumlstlin, en word die tweede vrou van Hermann G & oumlring op 10 April 1935. Adolf Hitler tree op as beste man. In 1937 het sy 'n dogter gebaar en haar Edda genoem, vermoedelik na die dogter van Mussolini, gravin Ciano, wat 'n tydjie in hul huis Karinhall deurgebring het. In 1948 het 'n Duitse ontkenningshof haar skuldig bevind aan 'n Nazi en haar tot een jaar tronkstraf gevonnis. Toe sy vrygelaat word, is dertig persent van haar eiendom gekonfiskeer en is sy vir vyf jaar uit die verhoog verban. Sy kon haar toneelspelloopbaan nie herleef nie, en verhuis met haar dogter Edda na München en woon in 'n klein woonstel totdat sy op 8 Junie 1973 sterf. -Nazi -beweging en woon baie van hul reünies by.
Gebore in die industriële stad Hamm in 1922, het sy op sestienjarige ouderdom by die BDM aangesluit en het gou een van sy belangrikste organiseerders in die stad Monschau geword. Sy het by H & uumllchrath Castle opgelei vir haar aandeel in 'Operation Carnival ', die sluipmoord op die Amerikaanse aangestelde Burgermeester van Aken, die eerste Duitse stad wat die Geallieerdes te beurt geval het. Met 'n valskerm naby die buitewyke het die span van vyf mans en een vrou die stad binnegedring onder leiding van Hirsch, wat die gebied goed geken het. Op nommer 251, Eupener Strasse, woon Franz Oppenhoff, 'n 41-jarige prokureur, sy vrou Irmgard en hul drie kinders. Oppenhoff is onlangs deur die Amerikaners as hoof van Burgomeister aangestel, en deur hierdie aanstelling te aanvaar, het hy sy eie doodsbevel onderteken. As 'n verraaier deur die Nazi-versetbeweging, die sogenaamde Weerwolwe, was hy 'n uitstekende kandidaat vir moord. Onder leiding van Hirsch na die huis is die werklike moord uitgevoer deur die leier van die span, SS Lt.Wenzel en hul radio -operateur, Sepp Leitgeb, wat die noodlottige skoot afgevuur het toe Oppenhoff op die trappe van sy woning gestaan ​​het. Ilse Hirsch het nie aan die daadwerklike sluipmoord deelgeneem nie, maar het slegs as gids en uitkyk opgetree. Hirsch ontsnap uit die stad en vang Hirsch haar voet op 'n draaddraad vasgemaak aan 'n begrawe myn wat haar knie ernstig beseer en haar metgesel, Sepp Leitgeb, vermoor. Langs die hospitaal het sy uiteindelik teruggekeer na haar huis in Euskirchen. Na die oorlog is die oorlewendes van die sluipmoordspan, met die uitsondering van SS Lt.Wenzel, opgespoor en gearresteer. By die Aachen 'Werewolf Trial ' in Oktober 1949 is almal skuldig bevind en tot een tot vier jaar gevangenisstraf gevonnis. Ilse en een ander spanlid is vrygelaat. In 1972 was Ilse Hirsch gelukkig getroud, die moeder van twee tienerseuns en woon net 'n paar kilometer van die toneel van die belangrikste gebeurtenis in haar lewe.
Eienaar van die beste bordeel van Berlyn, die Pension Schmidt, geleë op No 11, Giesebrecht Strasse. Dit is later herdoop na 'Salon Kitty ' toe dit oorgeneem is deur die SD (Geheime Diens). Dit was die toonbeeld van ontspanning vir hooggeplaaste offisiere en besoekende diplomate. Hierdie gesofistikeerde toesigstelsel, wat met verborge mikrofone toegerus is, het die belangrikste bron geword van Gestapo -intelligensie. Twintig vroue is spesiaal opgelei vir werk in Salon Kitty. Tydens 'n bomaanval in 1944 is die 'Salon Kitty ' erg beskadig en is dit na die grondvloer verskuif. Kitty Schmidt sterf in Berlyn in 1954 op die ouderdom van twee en sewentig. Langsaan, op nommer 12, was die woonstel van Ernst Kaltenbrunner, hoof van die SD. (In 1988 is die voormalige 'Salon Kitty ' as 'n kitaarstudio gebruik!).
Vrou van Martin Bormann, hoof van Partykanselier. Sy was 'n fanatiese aanhanger van die Nazi-ideologie en het vir haar man tien kinders gebaar, waarvan die eerste Adolf vernoem is na sy godvader. Van haar man se meesteres, Manja Behrens, het sy geskryf: 'Sorg dat sy een jaar 'n kind het, en volgende jaar het ek 'n kind, sodat u altyd 'n diensbare vrou kan hê. Na die oorlog het die soektog na Gerda Borman geëindig toe sy in die dorpie Wolkenstein, twintig kilometer noordoos van Bolzano, geleë was. By haar was veertien kinders, nege van haar eie en vyf wat deur haar man ontvoer is sodat sy vrou kon reis as die direkteur van 'n kinderhuis. In haar laaste dae het Gerda tot die Katolieke geloof oorgegaan en toe sy gevind is, was sy siek aan kanker en is sy in die Bolzano Burgerlike Hospitaal geopereer. Sy sterf in Maart 1946. Die vyf ontvoerde kinders is na hul ouers teruggebring en haar eie kinders is in Rooms -Katolieke huise geplaas. Haar man, Martin Borman, het selfmoord gepleeg tydens sy poging om uit die bunker te ontsnap en sy oorskot is ontdek in 1972. Sy gesin het geweier om iets met die bene te doen te hê, sodat hulle in 'n kartondoos in die kelder van die distriksaanklaer in Frankfurt gelê het vir jare. In 1999 is die oorskot (steeds onopgeëis) veras en versprei in die Oossee buite die Duitse territoriale grense. Die verassing en begrafnis het die Duitse regering $ 4,700 gekos.
Vrou van die Nazi-Rykskommissaris vir Holland, dr. Arthur Seyss-Inquart. Sy het op 3 September 1944 uit Holland gevlug, 'n dag voordat haar man dit vir iemand 'n oortreding gemaak het om te vertrek. Die laaste keer dat sy Den Haag verlaat het met vyf tasse, na Salzburg in Oostenryk.
Sy was 'n afskrifter met die Reich Egg Marketing Board en trou met Hitler se minister van oorlog, veldmaarskalk Werner von Blomberg. Die Fuhrer en Goering was getuies by die troue op 12 Januarie 1938. Toe die polisie berig dat Erna as 'n prostituut gewerk het en vir pornografiese foto's geposeer het, het Hitler woedend geword en von Blomberg ter plaatse ontslaan. Die ontevrede veldmaarskalk en sy vrou het teruggetrek na die Beierse dorpie Weissee waar hulle die oorlog geleef het en waar die veldmaarskalk nou begrawe lê in die plaaslike begraafplaas.
Dogter van 'n Wes -Pruisiese grondeienaar, blond en blouoog, Marga, soos sy genoem is, het in die Eerste Wêreldoorlog as verpleegster gewerk en daarna in Berlyn gaan woon. Daar ontmoet en trou sy op 3 Julie 1928 met Heinrich Himmler en stig 'n hoenderboerdery by Waldtrudering, naby München. Agt jaar ouer as Himmler, het hul huwelik finansiële probleme ondervind en hulle het uitmekaar begin lewe. Hulle het een kind gehad, 'n dogter met die naam Gudrun.
Sy was 'n aantreklike dogter van 'n sakeman in Keulen, en het sekretaris geword van Himmler en later sy minnares toe hy alle liefde vir Marga, sy vrou, verloor het. In 1942 het Hedwig geboorte geskenk aan haar eerste kind, haar tweede in 1944, nog 'n dogter. Himmler, wat nie die skandaal van 'n egskeiding wou hê nie, het 80 000 punte by die partykanselier geleen en 'n huis vir Hedwig op Schonau, naby Berchtesgaden, gebou. Hulle noem dit 'Haus Schneewinkellehen '. Daar het sy bevriend geraak met die vrou van Bormann, Greda, wat daar naby gewoon het.
'N Fantastiese blondekop en baie bewonder deur Hitler. Vrou van die dronkaard Robert Ley, hoof van die Arbeitsfront, met wie sy baie ongelukkig was. As 'n aktrise en 'n ballerina van beroep, het sy eenkeer by haar man in die Obersalzberg skuil. Nadat sy 'n brief aan Hitler geskryf het, wat hom baie depressief gelaat het, het sy in 1943 selfmoord probeer doen deur by 'n venster uit te spring. Op 24 Oktober 1945 pleeg haar man selfmoord in sy sel terwyl sy verhoor in Neurenberg afwag. Sy selfmoordbrief verklaar dat hy nie langer die skande kan dra nie. Die villa van Robert en Inge Ley staan ​​steeds op die Mehringdamm in die voorstad Templehof in Berlyn.
Tsjeggiese filmaktrise, gebore Ludmila Babkova in Praag in 1910 en minnares vir Goebbels in die laat dertigerjare. Die saak het in 1938 geëindig toe sy vrou Magda 'n egskeiding eis en Hitler beveel dat hy die aktrise moet laat vaar. 'N Versoening tussen Goebbels en Magda het plaasgevind toe Lida onder die advies van die Gestapo teruggekeer het na Tsjeggo -Slowakye. Later het Lida in Salzburg, Oostenryk, gewoon onder die naam Lida Lundwall. Sy sterf in die ouderdom van 86 op 27 Oktober 2000 in Salzburg aan Parkinson se siekte.
'N Filmaktrise en een van Hitler se vroeëre verliefdhede. Die verhouding het nie lank gehou nie. Nadat hy 'n aand in die Kanselarium deurgebring het, waar Hitler, terwyl Renata vertrou het aan haar regisseur Adolf Zeissler, homself op die vloer neergooi en haar smeek om hom te skop en pyn te berokken. Kort na hierdie ervaring is Renata Mueller bewusteloos gevind op die sypaadjie voor haar hotel, veertig voet onder die venster van haar kamer. Renate se suster, Gabriel, beweer dat sy nie selfmoord gepleeg het nie, maar dat sy aan komplikasies gesterf het na 'n operasie aan haar been in die Augsburger Strasse Clinic.
Vrou van die ryk klaviervervaardiger Carl Bechstein. Hitler is gereeld na hul huis in Berlyn uitgenooi, waar sy liefde aan hom oorgegee het. Die Bechstein's het groot bedrae geld aan die party geskenk en om Hitler se loopbaan te help deur hom aan invloedryke mense voor te stel. Dit was Helene wat hom aan Berchtesgaden voorgestel het waar hulle 'n villa gehad het. Dit was altyd haar verwagting dat Hitler met haar dogter, Lotte, sou trou.
Gebore in 1911, die jongste van vier dogters van die medestigter van die Sosiaal-Demokratiese Party in Berchtesgaden. Sy ontmoet Hitler terwyl sy haar suster se hond oefen in die Kurpark in 1926. Sy besoek hom later in sy woonstel in München en die vriendskap ontwikkel. Maar in 1927, toe sy hoor dat Hitler 'n ander meisie aanhang, het sy niggie Geli Raubal haar deur blinde jaloesie gedryf om selfmoord te probeer pleeg. Die poging het misluk. In 1930 trou sy met 'n herbergier in Innsbruck en skei hom 'n paar jaar later. Haar tweede huwelik was met SS Hauptsturmfuhrer Georg Kubisch. In 1938 ontmoet sy Hitler weer, en toe Kubisch tydens die Franse veldtog in Duinkerken vermoor word, stuur hy vir haar honderd rooi rose. Daar was geen verdere kontak tussen hulle nie. Na die oorlog het Maria Reiter Kubisch 'n rukkie saam met Hitler se suster Paula gewoon en 'n diensmeisie in 'n hotel gekry. In 1977 woon sy in München.
Dogter van die Amerikaanse ambassadeur in Berlyn (1933-1937) professor William E. Dodd. Sy was baie aangetrokke tot Hitler en is verskeie kere uitgenooi om saam met hom tee te drink in die Kaiserhof Hotel. Sy het eenkeer verklaar dat sy verlief was op hom en wou 'n toer deur die VSA vir hom reël. Dit het nie met die goedkeuring van Goering voldoen nie, wat die gerug versprei het dat Martha 'n Sowjet -agent was. (sy het Moskou en Leningrad in Julie 1934 besoek) Hitler weier om haar weer te sien en verbied haar alle toekomstige diplomatieke onthale. Kort daarna het berigte versprei dat Martha Eccles Dodd selfmoord probeer pleeg het deur haar polse te kap. Geen besonderhede hieroor het bestaan ​​nie, dit is moontlik dat die saak 'n bietjie stilgemaak is. In 1938 trou sy met die Amerikaanse miljoenêr -beleggingsmakelaar, Alfred Kaufman Stern, en raak aktief in die linkse politiek, wat nou saamwerk met Vassili Zubilin, tweede sekretaris van die Sowjet -ambassade in Washington. Die Sterns het die aandag van die McCarthy House se on-Amerikaanse aktiwiteitskomitee getrek en na Cuba gevlug en daarna na Praag, Tsjeggo-Slowakye. Alfred Stern sterf in 1986 in Praag en Martha Dodd Stern sterf in Augustus 1990 op 82 -jarige ouderdom.
Gebore in Aelsheim in 1902, getroud drie keer met elf kinders. Sy het leier geword van die Nazi Women's Group, wat verantwoordelik was vir die leiding van alle vroue -organisasies gedurende die Nazi -era, insluitend die Frauenwerk ('n federale organisasie van vroue), die Women's League van die Rooi Kruis en die Women's Front. Toe sy die Verenigde Koninkryk in 1939 besoek, word sy beskou as die 'Perfect Nazi Woman '. Sy is in 1948 deur die Franse gearresteer en het agtien maande gevangenisstraf uitgedien omdat sy onder 'n veronderstelde naam gewerk het. In 1950 verbied die Duitse regering haar die openbare amp. Haar boek 'Women in the Third Reich ' is in 1978 gepubliseer.
Sy is gebore in Berlyn in 1913 en word een van Hitler se sekretarisse van 1933 tot 1945. Sy was getroud met generaal Eckard Christian, stafhoof van die Luftwaffe van wie sy in 1946 geskei het. Gerda was voorheen getroud met Erich Kempka, Hitler 's privaat chauffeur. (Haar nooiensvan was Daranowsky) Na die oorlog vestig sy haar in D & uumlsseldorf, maar sy bly vrywillig oor haar tyd in die hof van die Duitse F & uumlhrer.
Joernalis by die Offenbacher Zeitung in Frankfurt. Vanweë haar Joodse geloof is sy in die middel van die dertigerjare ontslaan. Sy het maatskaplike werk aangeneem en word direkteur van die Sentrum vir Duitse Joodse Kinders by die kantoor van die Joodse Gemeente in Frankfurt. In hierdie hoedanigheid het sy gedurende die Kindertransport-periode van 1938-39 duisende Joodse kinders gehelp om na Engeland en ander Europese lande te ontsnap. Martha het baie van hierdie vervoer na Engeland vergesel. Terug in Frankfurt het sy gehelp met die bestuur van 'n sopkombuis en agt ouhuise wat 570 bejaarde Jode versorg het. Op 10/11 Junie 1942 is 'n totaal van 1,042 Jode van Frankfurt en 450 uit Wiesbaden in die Grossmarkthalle van Frankfurt vergader voordat hulle op treine klim om na die ooste te deporteer. Martha Wertheimer is deur die Gestapo aangestel om hierdie vervoer te neem. 'N Paar weke later was 'n poskaart wat aan 'n vriend wat reeds in die Lodz -getto was gestuur, die laaste wat die Joodse gemeenskap ooit gehoor het van hierdie moedige vrou of van die slagoffers in die trein.
Martelaar van die anti-Nazi-beweging aan die Universiteit van München, waar sy biologie en filosofie studeer. In hegtenis geneem met haar broer Hans, 'n mediese student, albei tot die dood gevonnis deur die People & # 39s Hof, en op 22 Februarie 1943, was twee en twintig jaar oud Sophie en haar broer Hans onthoof deur die guillotine. Hulle het 'n belangrike rol gespeel in die organisering van die weerstandsgroep, bekend as die ' White Rose '. In een van hul onwettig gedrukte pamflette het sy geskryf Elke woord wat uit die mond van Hitler kom, is 'n leuen. Die grafte van Hans en Sophie Scholl kan gesien word in die Perlach -woudbegraafplaas, buite München.
Digter en skrywer vir die Berlynse koerant 'Der Funke ', wat die Socialist International verteenwoordig. Sy woon in Engeland toe Hitler kanselier word, en sluit aan by die veldtog van verset teen die Nazi's. Om die stryd teen Hitler voort te sit, besluit sy om na haar vaderland terug te keer en het in 1944 Switserland via Lissabon bereik. In Wene stig sy 'n geheime intelligensie-ketting met 'n groep anti-Nazi's. In 'n poging om die grens na Duitsland oor te steek, het sy 'n SS -patrollie raakgeloop. 'N Skoot is geskiet wat albei haar bene verpletter het. Toe die SS haar inderhaas in hegtenis neem, het Hilde Monte (Meisel) haar selfmoordpil vasgebyt. Sy is op slag dood.
Skrywer en dogter van die romanskrywer Thomas Mann. Gebore in München, vlug sy in 1933 uit Duitsland in 'n motor wat deur die Ford Motor Company aan haar gegee is nadat sy 'n wedloop van 6 000 myl deur Europa gewen het. In 1935 trou sy met die Engelse digter W.H. Auden. Hierdie gemaklike huwelik is gereël om haar Britse nasionaliteit te gee. Sy keer terug na Europa en gaan voort om die Nazi -regime aan te val in haar geskrifte. Haar boek uit 1938 'School for Barbarians ' beskryf die ware aard van Nazisme aan die wêreld. Dit is gevolg deur 'n reeks lesings in Amerika met die titel 'The Other Germany '. In 1950 keer sy terug na Switserland waar sy op 27 Augustus 1969 in Kilchberg, naby Zürich, sterf na 'n operasie vir 'n breingewas.
Onderwyser en aktivis in die anti-Hitler-beweging. Gebore in Mohrungen, Oos-Pruise nou Morag, Pole, geleer sy in 'n Protestantse kosskool by Wieblingen Castle naby Heidelberg wat sy gestig in 1927. Gedwonge in 1941 te bedank deur nuwe staat regulasies, het sy begin werk vir die Rooi Kruis. Sy is by die Gestapo aangemeld vir dinge wat sy gesê het tydens 'n bespreking oor die regime by haar huis op 10 September 1943. Sy is in hegtenis geneem, aangekla van nederlaag en poging tot verraad en deur die mensehof tot die dood veroordeel. Op 8 September 1944 is sy tereggestel. Haar halfbroer, Adolf von Thadden, oorleef die oorlog en word lid van die Bundestag en later voorsitter van die National Democratic Party (NPD).
Elizabeth Charlotte Lilo Gloeden was 'n Berlynse huisvrou wat saam met haar ma en eggenoot gehelp het om diegene wat deur die Nazi's vervolg is, te beskerm deur hulle vir weke in 'n woonstel te skuil. Onder die beskutte was dr. Carl Goerdeler, versetsleier en burgemeester van Leipzig. Lilo Gloeden, haar ma en man, is almal deur die Gestapo gearresteer, en Lilo en haar ma is ondervra aan marteling. Op 30 November 1944 is al drie met twee minute tussenposes deur guillotine in die Pl & oumltzensee -gevangenis, Berlyn, onthoof.
Duitse student wat betrokke was by anti-Nazi-aktiwiteite. Sy is gearresteer en ter dood veroordeel weens hoogverraad, en word die eerste vrou wat tereggestel is in die Derde Ryk van Hitler.
Gebore in Berlyn, dogter van chirurg professor Albert Solomon. In 1933, omdat hy Joods was, is hy beroof van sy reg om medisyne te beoefen. Charlotte is in 1935 toegelaat aan die Berlynse Akademie vir Beeldende Kunste (sommige Joodse studente is toegelaat wie se vaders in die Eerste Wêreldoorlog geveg het) Na Kristallnacht is vader en dogter toestemming gegee om Duitsland te verlaat. Hulle vestig hulle in Villefranche in die suide van Frankryk. Nadat Italië die oorgawe onderteken het, marsjeer Duitse troepe in Villefranche en op 21 September 1943 arresteer die Gestapo Charlotte en haar man, Alexander Nagler. Met die trein na Auschwitz is albei met aankoms vergas. Prof.
Gebore Odette Marie Celine in Amiens, Frankryk, in 1912. Sy trou met Roy Sansom, 'n Engelsman, vir wie sy drie dogters gehad het en het haar in 1932 in Engeland tuisgemaak. Toe die oorlog uitbreek, het sy by die First Aid Yeomanry (FANY) aangesluit later gewerf in die Franse afdeling van die SOE. (Special Operations Executive) Gegewe die kodenaam Lise 39 is sy na Frankryk gestuur en saam met 'n weerstandskring onder leiding van die Britse agent Peter Churchill. Op 16 April 1943 deur die Gestapo gearresteer, word Odette, wat haar as die vrou van Peter Churchill voordoen, na die Fresnes -gevangenis naby Parys geneem. Sy het tydens veertien ondervragings gemartel en sleg behandel, geweier om haar vriende weg te gee. Sy is daarna op 18 Julie 1944 na die konsentrasiekamp Ravensbruck noord van Berlyn gestuur om tereggestel te word, maar die kampkommandant, Fritz S & uumlhren, wat glo dat sy 'n familielid van Winston Churchill was, het haar as gyselaar gebruik om die geallieerde linies te bereik gee homself op. Op 20 Augustus 1946 word Odette Sansom deur die King and the Legion d 'Honneur uit Frankryk met die George -kruis bekroon. Toe haar eerste man sterf, trou sy met Peter Churchill en in 1956, toe die huwelik ontbind is, trou sy later met die wyninvoerder Geoffrey Hallowes, wat ook in die SOE in Frankryk diens gedoen het. In 1994, die jaar voor haar dood, het sy 'n emosionele besoek gebring aan die konsentrasiekamp by Ravensbruck (nou 'n gedenkplek), haar eerste besoek sedert sy die kamp in 1945 verlaat het.
Een van die mees uitstaande Duitse geheime agente van die oorlog. Gebore in 1914 in Kiev aan Joodse ouers, en na die Bolsjewistiese rewolusie vestig die gesin hulle in Kopenhagen. Sy opgelei as 'n danser en het toe nagklub werk in Paris.We volgende hoor van Vera in Hamburg, as die minnares van Groot Hilmar Dierks, die vloot intelligensie deskundige van die Hamburg Abwehr (die teen-intelligensie-afdeling van die Duitse Opperbevel) . Deur Dierks in die Abwehr gewerf, het sy gou naam gemaak as die beste vrouespioen van Duitsland. In September 1940 is sy en twee ander agente aan die noordoostelike kus van Skotland beland (Operasie Lena). Onder haar kodenaam Vera Erikson trek sy gou die aandag van die Skotse polisie en sy en haar twee metgeselle is in Portgordon gearresteer toe hulle 'n treinkaartjie na Londen wou koop. Haar twee metgeselle, Karl Druegge en Werner Walti, is albei as spioene in die Wandsworth -gevangenis gehang, maar Vera is nooit tereggestel nie, sy het eenvoudig verdwyn.
Duits-Joodse meisie wat twee jaar lank by die Gestapo op 'n solder in Amsterdam weggekruip het. Gebore in Frankfurt op 12 Junie 1929, dogter van die sakeman Otto Frank. Die gesin Frank, Otto, sy vrou, dogters Margot en Anne, links Frankfurt vir Amsterdam in 1933. Toe die Duitse weermag binnegeval Holland in Mei 1940, het hulle in wegkruip totdat 4 Augustus 1944 toe hul skuilplek verraai deur 'n vriend . Anne en haar gesin is in Westerbork gearresteer en in die tronk gesit. Op 3 September 1944 het hulle 'n reis van drie dae, saam met 1 019 ander Jode, na Auschwitz in Pole onderneem. By aankoms is 549 van die gedeporteerdes onmiddellik vergas. 'N Paar weke later is Anne en haar suster Margot teruggestuur na Duitsland na die konsentrasiekamp Belsen, waar Margot aan die begin van Maart 1945 aan 'n tipe gesterf het. Anne is 'n paar dae later oorlede. Anne se ma is op 6 Januarie 1945 in Auschwitz dood. Anne se dagboek is 'n jaar later gevind deur haar pa, Otto Frank, wat die oorlog oorleef het en toe dit gepubliseer is, 'n sensasie veroorsaak het. Vertaal in twee en dertig tale het dit 'n suksesvolle toneelstuk en film geword. Vandag word duisende besoek aan die geheime wegkruipplek in die huis by Prinsengracht 263 by die Prinsengracht -kanaal.
Gebore in Breslau, dogter van 'n Joodse houthandelaar. Sy verwerp Judaïsme en word 'n Katolieke non in 1922 en in 1932 word sy as dosent aangestel by die Duitse Instituut vir Wetenskaplike Pedagogiek, 'n pos waaruit sy ontslaan is weens haar Joodse ouers. Sy betree toe die suster Teresa Benedicta die Karmeliet -klooster in Keulen. In die verkiesing van 1933 het sy geweier om te stem en is sy verbied om te stem tydens die verkiesings van 1938. Sy is na die klooster in Holland oorgeplaas, en sy is deur die Gestapo gearresteer toe Duitsland die land binnegeval het. Met baie ander Jode is sy na Auschwitz gestuur waar sy op 9 Augustus 1942 in die onlangs geboude gaskamers doodgemaak is. Edith Stein is later deur pous Johannes Paulus 11 tot heilige uitgeroep, 'n daad wat baie Jode woedend gemaak het wat dink dat sy nie 'n gepaste verteenwoordiger van Joodse slagoffers is nie.
Vrou van die Duitse nyweraar Oskar Schindler, gebore in Tsjeggië, wat saam met haar man meer as 1200 Joodse werkers van die Holocaust gered het. Sy is gebore in 'n Duitssprekende dorpie in die huidige Tsjeggiese Republiek, en trou in 1928 met Oskar en verhuis in 1942 na Krak & oacutew in Pole. Daar het hulle 'n fabriek opgerig wat huishoudelike kombuistoestelle vervaardig en Jode in diens geneem het wat hulle wou red. In 1949 verhuis hulle na Argentinië waar sy die steek gelaat deur haar man wat na Duitsland teruggekeer met sy minnares in 1957 en daar gesterwe in 1974. Emilie teruggekeer na Duitsland in Julie 2001, met die doel om die vestiging van 'n aftree-oord in Beiere, maar kry 'n beroerte en sterf in 'n hospitaal naby Berlyn. Sy was 94 jaar oud. In 1993 het Emilie Schlinder die eer van 'Rright Gentile ' ontvang deur die Yad Vashen Holocaust Memorial in Jerusalem.
Dogter van 'n Pruisiese aristokraat, sy was in die Duitse buitelandse kantoor werksaam as assistenthoof van die afdeling Diplomatieke koeriers. Sy was 'n anti-Nazi en het in die geheim gereël dat spesiale paspoort die diplomaat Fritz Kolbe (die belangrikste geallieerde bron van intelligensie) moontlik maak om gereeld na Switserland te gaan om inligting deur te gee aan Allen Dulles, hoof van die Amerikaanse O.S..S.
Sy is opgelei in Engeland as 'n geheime agent en reis na Switserland vermom as 'n Rooikruis -verpleegster om as koerier te dien vir haar man Jupp Kappius, 'n Duitse onderdaan wat by die Amerikaanse O.S.S. Anne reis twee keer uit Switserland diep in die hart van die Ryk om waardevolle intelligensie wat deur haar man ingesamel is, terug te bring. Hulle het na die oorlog na Duitsland teruggekeer om hulle te vestig.
Gebore in Frankfurt-on-Main, lid van die Sosialistiese Jong Werkers-beweging. In 1933 het sy baie Jode en ander gehelp om uit die Ryk te vlug. In 1935 het sy hulp verleen aan diegene wat aan verset werk werk, vanuit haar huis in die Elsas. Na die kapitulasie van Frankryk in 1940, is sy deur die Vichy -regering gearresteer en aan die Gestapo oorhandig. Sy is in 1943 voor die People's Court in Berlyn gebring, en sy is ter dood veroordeel, en op 9 Junie 1944 tereggestel in die Pl & oumltzensee -gevangenis. In haar laaste brief het sy geskryf: Wees vrolik en dapper, 'n beter toekoms lê voor jou.
Sy was 'n boekhandelaar en werk vir die weerstandsgroep Schutze-Boysen-Harnack (The Red Orchestra) wat op 10 Oktober 1942 gearresteer is omdat sy boodskappe aan Franse slawe-werkers in fabrieke oorgedra het.Op 3 Februarie 1943 is sy deur die People's Court ter dood veroordeel en op 5 Augustus in die Pl & oumltzensee -gevangenis, Berlyn, gehang.
Dogter van dokter dr Ludwig Mayer van Offenbach. In 1930 word sy 'n vrouekampioen in Duitsland. Kort nadat Hitler aan bewind gekom het, het sy minister van propaganda, Joseph Goebbels, Helena Mayer, nou 'n nasionale heldin, uitgebeeld as die perfekte voorbeeld van die Duitse vrouwees. Sy is lank, blond en met blou oë beskryf as die apoteose van die Duitse rassuiwerheid. Die veldtog is skielik laat vaar toe ontdek is dat Helene 'n Joodse vader en grootouers het. Sy het na die VSA gegaan om internasionale regte te studeer, maar is genooi om aan die Olimpiese Spele in 1936 in Berlyn deel te neem, waar sy 'n silwer medalje verower het. Na die Olimpiese Spele vestig sy haar in die VSA en word 'n Amerikaanse burger wat agt keer die Amerikaanse Vroue Nasionale Skermkampioenskap gewen het. In 1952 keer sy terug na Duitsland en trou met 'n ingenieur uit Stuttgart. Sy sterf na 'n lang siekbed op 15 Oktober 1953.
Hierdie Duitse romanskrywer, gebore in Berlyn in 1905, het haar boeke deur die Nazi's verbied toe sy dit gekritiseer het oor hul laster van die Duitse vrouwees. In 1933 is haar boeke gekonfiskeer en verbrand en is koerante verbied om haar kortverhale te publiseer. Gedwing om na Holland te emigreer sodat sy kon voortgaan met skryf, is sy weer in die geheim terug na Duitsland toe die Nazi's Nederland binnedring. In Keulen gaan sy ondergronds en begin weer skryf, en maak geen geheim van haar opposisie teen die Nazi's nie. Na die oorlog is niks van haar gehoor nie, tot 1976 toe sy in 'n solderkamer in Bonn in armoede ontdek is. Sy was ses jaar in 'n Bonn -hospitaal en vier en 'n half maande in die staatshospitaal weens alkoholisme. In 1972 word haar boeke heruitgegee en sy sterf aan 'n longtumor op 5 Mei 1982.
Gebore in Milwaukee, VSA, op 16 September 1902, dogter van die handelaar William Cooke Fish. In 1926 trou sy met die Duitse Rockefeller -geleerde Arvid Harnack wat sy ontmoet het terwyl sy letterkunde aan die Universiteit van Wisconsin studeer. Sy het aangedring om haar nooiensvan te behou. In 1929 verhuis sy en haar man na Duitsland, waar sy Amerikaanse letterkunde aan die Universiteit van Berlyn onderrig het. In Berlyn het sy bevriend geraak met Martha Dodd en deur hierdie vriendskap is sy en haar man gereeld uitgenooi na onthale by die Amerikaanse ambassade, waar sy baie invloedryke Duitsers ontmoet het.
Toe die oorlog begin, ondersteun Arvid en Mildred die weerstandsbeweging teen die Nazi-regime deur hul vriendskap met Harro Schulze-Boysen en die spioenasie wat die Nazi's 'The Red Orchestra' genoem het. & Rdquo Op 7 September 1942 is sy en haar man gearresteer terwyl hulle 'n kort vakansie in Priel, 'n kusdorpie naby K & oumlnigsberg en na die Gestapo-hoofkwartier op nommer 8, Prinz-Albrecht-Strasse, gebring.
By hul verhoor op 15-19 Desember 1942 is Mildred tot ses jaar gevangenisstraf gevonnis vir hulpverlening om hoogverraad en spioenasie voor te berei. hake wat aan 'n T-staaf oor die plafon van die teregstellingskamer in die Pl & oumltzensee-gevangenis hang. Die ander is deur die guillotine onthoof.
Op 21 Desember het Hitler die vonnis op Mildred omgekeer en tydens haar tweede verhoor op 13/16 Januarie 1943 kry sy die uiteindelike straf, die dood. Op 18:57 op 16 Februarie 1943, is Mildred Elizabeth Harnack nee Fish onthoof deur guillotine in Pl & oumltzensee, die enigste Amerikaanse vrou wat uitgevoer moet word vir hoogverraad in die Tweede Wêreldoorlog. Na verneem word, was haar laaste woorde & ldquo En ek was so lief vir Duitsland. & Rdquo
In Januarie 1970 ken die Russe postuum Arvid Harnack met die Orde van die Rooi Banier toe, en Mildred, die Orde van die Vaderlandoorlog, Eerste Klas, die hoogste burgerlike toekenning. Ongelukkig is die Harnacks in die VSA vergeet.
Gebore Maria Magdalena Dietrich in die Schoneberg -distrik in Berlyn op 27 Desember 1901. Sy het 'n loopbaan in klein rolprente begin, haar groot deurbraak kom in Oktober 1929 toe sy op die skerm getoets het vir die deel van Lola in 'The Blue Angel '. Die film het 'n première in die Gloria Palast in Berlyn op 1 April 1930. Toe Hitler aan bewind kom, is sy gevra om Nazi -propaganda uit te saai. Sy weier en vlug na die VSA, waar sy op 4 Januarie 1941 'n genaturaliseerde Amerikaanse burger word. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog spandeer sy 'n groot deel van haar tyd om Amerikaanse troepe regoor die wêreld te vermaak en oorlogsobligasies te verkoop, asook om anti-Nazi-propaganda-uitsendings te doen wat op Duitse soldate gerig is. In 1960 keer sy terug na Duitsland vir 'n reeks konserte, een waarop sy bestook is met verrotte tamaties en 'n verraaier genoem word. Sy het belowe om nooit weer terug te keer nie. In haar latere jare verhuis sy na Parys en word 'n kluisenaar. Sy sterf op 6 Mei 1992, 90 jaar oud. Haar laaste wens was om langs haar ma begrawe te word in Friedhof 111 in Friedenau, Berlyn. Sy is in 1924 getroud met Rudolpf 'Rudy ' Seber, 'n huwelik wat geduur het tot haar man se dood in 1979 en met wie sy 'n dogter gehad het, Maria Riva.
Verpleegster en maatskaplike werker, sy is gebore in Berlyn en het 'n tyd lank in die Nazi Labour Corps gedien. In 1944 gearresteer omdat hy Jode gehelp het om Nazi -vervolging te vermy, en vir defeatistiese uitsprake wat bedoel was om die sedes van die mense te ondermyn. Sy is voor die People's Court in Potsdam verhoor en op 12 Januarie 1945 tereggestel in die Pl & oumltzensee -gevangenis, Berlyn.
'N Nederlandse onderdaan wat, toe hy hoor van die Duitse dreigement om toestemming te weier dat die kinders van die vlugteling die grens na Holland kan oorsteek, na Wene gaan en Adolf Eichmann, hoof van die Sentrale Buro vir Joodse Emigrasie, konfronteer. Sy het hom oorreed om 'n gesamentlike uitreisvisum vir 600 Oostenrykse Joodse kinders uit te reik. Die kinders het uiteindelik in Engeland aangekom. In totaal het Gertrud Wijsmuller altesaam nege en veertig vervoer na Brittanje gereël. 'N Ander vervoer wat sy georganiseer het, haar 50ste, was van die hawe van Danzig op 24 Augustus 1939. Op 1 September val Duitsland Pole binne en beset Danzig. Terug in Holland het Gertrud aangehou om te help met die oordrag van Joodse kinders na Engeland tot 10 Mei 1940, toe Duitsland Nederland binnegeval het. Na Kristallnacht is meer as 9 000 Duitse, Oostenrykse en Tsjeggiese Joodse kinders deur hierdie Kindertransport na Brittanje gebring. Die eerste vervoer het op 1 Desember 1938 in Harwich aangekom.
Na Brown, Mann beoefen wet voor wen 'n sitplek in die Massachusetts Huis van Verteenwoordigers, die versorging van uit 1827 tot 1833. dan Hy verkiesing gewen om die staat Senaat in 1835 en is vernoem sy president die volgende jaar. Gedurende hierdie jare het Mann sy visier gerig op die verbetering van die infrastruktuur deur die bou van spoorweë en kanale en 'n asiel vir kranksinniges in Worcester gevestig.
Intussen het die onderwysstelsel in Massachusetts, met 'n geskiedenis van 1647, aan die spuit. 'N Kragtige hervormingsbeweging het ontstaan, en in 1837 het die staat sy onderwysraad opgestel, een van die eerstes in die land, met Mann as rentmeesterskap. sy sekretaris.
Met 'n minimum van geld vir die bestuur van die bestuur, het die pos meer morele leierskap vereis as enigiets anders, en Horace Mann het hom die rol bewys. Hy het 'n tweeweeklikse joernaal begin, Common School Journal, in 1838 vir onderwysers en het vir almal wat wou luister oor onderwys geleer. Boonop het hy Europa besoek om meer te wete te kom oor gevestigde opvoedkundige beginsels, en hy was veral beïndruk met die Pruisiese skoolstelsel.
Soek huweliksrekords op rekordsBepaal
Die inligting op hierdie webwerf is geneem uit rekords wat deur staats- en plaaslike wetstoepassingsdepartemente, howe, stads- en stadsale en ander openbare en private bronne beskikbaar gestel is. U kan geskok wees oor die inligting in u soekverslae. Soek asseblief verantwoordelik.
Recordsfinder.com is nie 'n 'verbruikersverslaggewer' nie en lewer nie 'verbruikersverslae' nie, aangesien hierdie terme gedefinieer word deur die Fair Credit Reporting Act (FCRA). Ingevolge ons diensbepalings, erken en stem u in om geen inligting wat deur Recordsfinder.com ingesamel is, te gebruik vir enige doel ingevolge die FCRA nie, insluitend maar nie beperk tot die beoordeling van die geskiktheid vir persoonlike krediet, versekering, diens of huur.
Soektogte na nommerplaat en VIN -inligting is slegs beskikbaar vir doeleindes wat goedgekeur is deur die Wet op die beskerming van die privaatheid van die bestuurder van 1994 (DPPA).
Deur op "Ek stem saam" te klik, stem u in tot ons diensbepalings, stem u in om nie die inligting wat deur Recordsfinder.com verskaf word vir onwettige doeleindes te gebruik nie, en u verstaan ​​dat ons nie kan bevestig dat die inligting hieronder akkuraat of volledig is nie.
Die soektog wat u op hierdie webwerf gaan doen, is 'n mense -soektog om die eerste resultate van die soekonderwerp te vind. U verstaan ​​dat enige soekverslae wat vanaf hierdie webwerf aangebied word slegs met die aankoop van die verslag of rekeningregistrasie gegenereer sal word.