Soos met byna alle beskouings van genrekonvensies is daar uiteraard uitsonderings. Phillips se Sewe-en-sewentig stories oor ’n clown, een van die tekste wat Brink as behorende tot hierdie genre beskou, is waarskynlik nie wat Mann as ’n “gepaste” lengte beskou nie, aangesien die meeste van die stories nie eens ’n halwe bladsy lank is nie. Net so is daar in baie van hierdie stories nie sprake van ontwikkeling nie, en nog minder enige ervaring van sluiting. Tog het die teks ’n “sikliese verloop” (Marais 1986:16) en kan dit as ’n kortverhaalsiklus beskou word.
Weens soortgelyke probleme in die omskrywing van die outonome korter tekste wat saam ’n kortverhaalsiklus vorm, argumenteer Dunn en Morris (1995:7) dat die term storie nie gepas is in die benoeming van hierdie genre nie. Volgens hierdie teoretici is die genre van die kortverhaalsiklus ’n strukturele estetika wat die grense van die outonome tekstipe wat die geheel skep, oorskry: