die spesie. Die lewe self. die onsterfbare lewe van die organiese groep. word gevoed deur die dood van
van die eerste val die klem op die verrigting van edele dade deur uitstaande individue. In die geval
instellings van die staat oor. Oit bcteken vir Parekh dat sy beide die waarde van die politieke lewe
'n institusionele dimensie van aksie. Oit is inherent in die mens se bestaan om aan ander te verskyn
'n etiese tradisie, word telkens met die logika van die huishouding en werk te doen gekry. Binne die
as 'n vorm van heroi'ese selfgelding gaan die ontwrigting v,,'at Arendt met haar ontologie van aksie
die demos deur deliberasie sake beslis) in modernileit neig om in 'n spookbeeld of fiksie te ,·erander. Die
ideaal van die yolk wat in die openbaar delibereer is beide 'n regulerende ideaal en 'n fiksie. Die grense
en hulle oogpunt aan ander kan \'oorhou. Hierdie artikulasie in die publiek geskied egter deur goeie
soos Benhabib beweer, gesien word teen die agtergrond van die klassieke poliservaring nie. Dit is nie