Duitsland se dreigende kragkrisis(Foto: Daniel ROLAND/AFP) Anders as Suid-Afrika, wat feitlik deurgaans lekker weer het en waar die somers lank en die winters redelik kort en net in sekere plekke koud en onplesierig is, is die somer in Duitsland, soos in alle noordelike lande, ŉ baie besonderse seisoen. Na die lang herfs en winter en soms ook ŉ lente wat nie die naam verdien nie, bloei alles letterlik en figuurlik op in die somer. Deesdae word die plesier van ŉ paar warm dae egter altyd oorskadu deur doemprofesie van klimaatverandering, en weerkundiges vind altyd ŉ berekeningsmanier om te bewys dat hierdie maand die warmste en droogste ooit is. Nietemin, die somer is die tyd waar alles opleef, met talle straatrestaurante, swem- en strandbaddens, vele aktiwiteite en feeste. Veral hierdie jaar, na twee jaar van koronavirus-beperkings, is dit asof die somer nog meer bewustelik beleef word. Nietemin, die onweerswolke dreig al op die horison: die minister van gesondheid, Karl Lauterbach, waarsku onophoudelik van erge korona-variante wat in die herfs terugkeer, sonder enige bewyse daarvoor. As ŉ mens die media moet glo, is korona selfs in die somer weer baie erg, maar gelukkig is maskers en verpligte toetse beperk tot enkele plekke soos stedelike openbare vervoer, dokterspraktyke en hospitale. Lauterbach en kie berei egter al weer talle noodmaatreëls vir die herfs voor om mense se lewe te versuur uit kamstige omgee. Die ander groot onweerswolk wat in die kouer seisoene dreig, is die komende tekort aan gas en krag. Vir Suid-Afrika is kragonderbrekings nou al tweede natuur, maar vir Duitsland as gevorderde nywerheidsland is dit iets ongehoords. Die oorsaak is wel die sanksies teen Rusland en die sterk ingeperkte invoer van gas. Dit sou egter tekort skiet om al die blaam op die gevolge van die Oekraïne-oorlog te skuif: die probleem is grootliks tuisgemaak en is nog een van Angela Merkel se nalatenskappe wat nou eers met al hulle negatiewe langtermynnagevolge ontvou. Alle partye (behalwe die Alternatief vir Duitsland, wat destyds nog nie bestaan het nie) het egter haar oornag-beleidsbesluit ten gunste van ŉ “Energie-Wende” (krag-omkeer) ondersteun, veral die Groenparty wie se minister vir ekonomiese sake, Robert Habeck, nou juis verantwoordelik is vir krag. Die aardbewing en tsoenami wat in 2011 in Japan tot derduisende sterftes gelei het, het ŉ histerie in Duitsland veroorsaak weens die skade wat aan die Foekoesjima-kernkragsentrale aangerig is. Geen kernsmelting het plaasgevind nie omdat dit betyds afgeskakel is. Nogtans het Merkel, sterk gedruk deur die Groenes, besluit om oor tyd alle Duitse kernkragsentrales tot niet te maak weens die risiko, ongeag die feit dat Duitsland nooit enige tsoenami’s of erge aardbewings gehad het nie en ook nie sal hê nie. Die doelwit was om uiteindelik alle krag uit alternatiewe bronne te voorsien in ŉ dig bevolkte nywerheidsland, met 80 miljoen inwoners, wat boonop min son en ook nie besonder baie wind kry nie. Nie net is besluit om van kernkrag weg te beweeg nie, maar ook van steenkoolkrag, weens die impak op die klimaat. Gas uit Rusland sou as “oorgangsenergie” gebruik word tot die Utopia van ŉ 100% volhoubare energieverskaffing bereik is. Die gas sou deur middel van groot pyplyne na Duitsland gebring word. Hierdie jaar sou die tweede groot gaspyplyn (North Stream 2) geopen word, terwyl die laaste drie kernkragstasies gelyktydig aan die einde van die jaar uit diens gestel sal word. Nou het die nagmerrie-scenario waar geword waarteen genoeg wetenskaplikes, sekere rasionele politici en ook buitelandse leiers gewaarsku het: Kernkrag en steenkoolkrag is feitlik tot niet, gas is nou weens die sanksies skielik nie meer (of net baie beperk) beskikbaar nie, en die alternatiewe krag het sy beperkings en kan hoegenaamd nie aan die kragbehoefte voorsien nie. Gas word veral vir verwarming gebruik, en dus vrees almal nou vir die winter. Krag- en gaskoste het reeds astronomies gestyg, maar dit mag wel wees dat huishoudings in die winter tot beurtkrag en beurtverhitting moet oorgaan. Met temperature net bo vriespunt, selfs in die dag, is dit geen aangename vooruitsig nie. Na twee jaar se beroepe van “saamstaan, solidariteit en opoffering” weens die koronavirus is burgers nou effens moeg vir dieselfde deuntjie van dieselfde politici wat krisisse wil bestuur wat hulle ten minste gedeeltelik self veroorsaak het. Dit kan wees dat verlede winter met sy talle betogings teen die koronamaatreëls net ŉ voorsmaak was van wat hierdie winter voorlê.