September | 2019 | Tannie Frannie
≈ 32 Kommentaar
Onthou julle nog Kim Kardashian se tolk? Die jongeling wat besluit het hy gaan terug na sy oupa en ouma se Bosveldplaas? Sy naam is Jakobus en sy ma is ‘n dinamiese antiekhandelaar in Johannesburg. Jakobus het haar vertel van die antieke koekstaander op my stoep en sy is baie opgewonde – skynbaar is dit besonderse Africana waarvoor die regte versamelaar baie sal betaal, dalk sommer nog met ongeslypte diamante! Silver het onderneem om die transaksie te gaan beklink – hy is netnou hier weg op sy Harley, met die koekstaander veilig in een van die sy-tasse weggepak. Hopelik kry ons ‘n ou ietsie om ons deur te sien totdat daar tyd is om die herehuis behoorlik vir skatte te fynkam.
Hoop julle geniet die croissants wat Lorenzo vir ons gebak het (ja, ek weet – hoeveel talente gaan ons nog ontdek??), Toortsie se heerlike neutemuffins en die baksel wortelmuffins wat ek gepleeg het deur Toortsie se resep noukeurig te volg. Daar is botter, gerasperde kaas en appelliefiekonfyt. Julle moet lekker eet – die arbeider is haar loon werd! Intussen gaan ek die slimme Vuurvliegie se wenk opvolg en daarbinne na ‘n eksemplaar van “Far from the Madding Crowd” soek – wie weet wat ons daarin mag ontdek!
Kyk julle, kyk! (Atiesjoe, atiesjoe, kug, kug, hagahagahaga…og, daardie ellendige stof!) Daardie einste boek het sommer reg onder my neus gelê, amper asof ek dit móés raaksien. ‘n Verbleikte pienk briefie, nog in sy koevertjie, sonder adres en met ‘n ongestempelde seël – dis nooit gepos nie! Wag, kom ek lees dit vir ons:
Ek is so ongelukkig! Wanneer kom jy huis toe? Mamma dwaal in die tuin rond, sy steur haar nie aan haar kinders nie – nie aan my of selfs aan Thomas nie. Tannie Isabella het gesê sy gaan my nie meer klavierles gee nie, want ek oefen nie hard genoeg nie. Mnr Hardy raak al hoe kwaaier – Pappa, mens is tog nie veronderstel om bang te wees vir jou butler nie?
Die dag nadat jy weg is, het oom Leonard ook vertrek. Hy het gesê hy kan my niks meer van waterverf leer nie, dat ek nou ‘n meesteres-skilder is! Ek mis hom ook, maar nie halfpad soveel soos vir jou nie. Waaroor het jy en mamma so baklei voor jy hier weg is? Sy het daardie hele nag gehuil…
Volgende week word ek sestien – ag Pappa, kom huis toe vir my verjaarsdag, toe, asseblieftoggie? Ek het mev. Marks baie mooi gesoebat en sy het uiteindelik ingewillig om vir my ‘n spesiale koek te bak, met pienk versiersel en ‘n string klein versiersuikerrosies. Pappa, as jy net hier kan wees, met jou arm om mamma se middel en jou ander arm om Thomas se ou smal skouertjies. Jy sal vir ons glimlag en in jou donkerbruin oë sal ons jou liefde vir ons kan sien. Eden sal weer ons huis wees, met musiek en vrolike stemme…en Mamma sal weer lag en sing…
Ek het nou net besef ek het geen idee waar jy is nie, geen adres waarheen ek hierdie brief kan stuur nie. Ag, Pappa!
Frannie kyk op en haar oë is vol trane, veroorsaak deur die ou traanklatte hier en daar op die tragiese ou briefie. “Julle, ek het nog ‘n boekie ontdek – ‘n dagboek. Dis gesluit en op die omslag staan: ‘Charlotte se dagboek’. Ek dink dis die naam van Klara se ma – ek dink dis die vrou wat die brief aan Leonard geskryf het. Vuurvliegie, ek gee hierdie dagboek veilig in jou hande oor – ek weet jy sal die misterie verder vir ons ontrafel.”
Toe ek onder Laatlam se dak ingetrek het, moes ek drasties afskaal – eintlik so te sê al my besittings wegmaak. Dit was vir my bevrydend, maar terselfdertyd ook traumaties. Dis hoekom ek so verknog is aan my toringhuisie op Rebusfontein, waar geliefde voorwerpe uit my verlede telkens opduik…
Hier hang byvoorbeeld ‘n olieverfskildery deur Nerine Desmond, wat my mammie in die vyftigerjare van die vorige eeu met meet en pas deur ‘n skema by haar skool gekoop het. Sy kon net twee skilderye bekostig, toe sit die departement die skema stop. Baie jare later was sy nog spyt daaroor. Dis ‘n Kaapse toneel, met drie figuurtjies in helder kleure wat langs ‘n rivier verby witstambome stap. Vir my het daardie skildery “Huistoegaantyd” versinnebeeld. In die werklike lewe het ek die skildery sonder sy raam vir my dogter in die VSA gevat, waar sy dit opnuut pragtig laat raam het. Dit hang nou op ‘n ereplek bokant hulle eettafel.
Hier is ook ‘n klompie surrealistiese syraamdrukke, die skeppings van ‘n digter-medikus-psigiater wat ‘n buurman in Sunnyside se woonstelwêreld was en later in New York gaan woon het. Hulle is destyds met groot sorg teen hoë mure in my huis gehang, in die ruimte waar die houttrappie was wat na die boonste slaapkamer gelei het, en het nou weer teen die “ivoortoring” se mure verskyn.
My vriend K het gesê ek mag hierdie skilderytjie (op hout) vir die uitstalling leen, omdat dit vir my so baie mooi is.
Hierdie kat het ek gehou, want hy is spesiaal een Kersfees deur my begaafde skoondogter wat nou in Ierland woon, vir my geskilder en geraam. ‘n Replika hang in my dakslaapkamertjie op Rebusfontein, want ek kan eintlik nie sonder hom klaarkom nie.
My vriendin H se pa J.G. Borman was ‘n bekende skilder, veral met waterverf, alhoewel sy olieverfskilderye vir my asemrowend mooi is. Een aand, lank, lank gelede, het ek die skildery “Reën oor die Wes-Transvaal” by die opening van een van sy kunsuitstallings gekoop, want toe ek dit sien, wou ek dit hê. Vele jare later het H ‘n Eeufeesgedenkuitstalling van haar pa se werk gereël, waarheen ou vriende hulle skilderye gebring en by haar eie versameling gevoeg het. Watter wonderlike aand was dit tog! Hierdie skildery het ek vir iemand gegee wat ek geweet het dit sou waardeer, maar ai – ek verlang nog steeds daarna.
Dit dan die som van my bydrae – Jinay moet nou maar sien hoe sy gaan maak daarmee.