Nikolai Chernyshevsky - Inligting
Nikolai Chernyshevsky, die seun van 'n priester, is in 1828 in Saratov, Rusland gebore.
Chernysjevski word joernalis en sluit in 1855 aan by die personeel van Sovremennik (The Contemporary) waar hy oor letterkunde en politiek skryf. In sy artikels het Chernysjevski die liberalisme gekritiseer en geglo dat dit die belange van die rykes en magtiges dien.
Chernysjevski het, net soos Alexander Herzen, aangevoer dat die kleinboere hulself in kommunes moet organiseer en in opstand moet kom teen die mag van die groot grondeienaars. Hy het geglo dat die Russiese boer die hoop bied om 'n egalitêre sosialistiese orde tot stand te bring.
Karl Marx beskryf Chernyshevsky as "die groot Russiese geleerde en kritikus wat op 'n meesterlike wyse die bankrotskap van die burgerlike ekonomie ontbloot het". Chernysjevski was egter nie 'n Marxis nie en is meer beïnvloed deur sosialiste soos Charles Fourier.
Chernysjevski was vol vertroue dat Alexander II die Russiese samelewing sou hervorm, maar teen 1861 was hy deeglik ontnugter en het aan Alexander Herzen geskryf dat "liberale grondeienaars, liberale skrywers, liberale professore u hoopvol maak in die progressiewe doelwitte van ons regering". Hy het bygevoeg dat "almal wat Rusland opreg liefhet, tot die gevolgtrekking gekom het dat slegs mense met geweld die mense uit die greep van die tsaar kon neem."
In Julie 1862 is Chernyshevsky gearresteer en in die tronk gestop omdat hy die gevestigde orde in Rusland gekritiseer het. In die gevangenis het Chernyshevsky die utopiese roman geskryf, Wat moet gedoen word? Die manuskrip is uit die tronk gesmokkel en gepubliseer. Die roman het 'n gewilde boek geword onder studente en het 'n invloed gehad op die stigting van die Land and Liberty -groep.
Die publikasie van Wat moet gedoen word? het daartoe gelei dat Chernysjevski tot sewe jaar dwangarbeid in Siberië gevonnis is. Teen hierdie tyd dat hy in 1883 vrygelaat is, word sy standpunte as baie gematig beskou as in vergelyking met dié soos Mikhail Bukunin en Sergei Nechayev.
Nikolai Chernyshevsky sterf in 1889.
CHERNYSHEVSKII, NIKOLAI GAVRILOVICH(1828 – 1889)
Nikolai Gavrilovich Chernyshevskii, die Russiese letterkundige en sosiale kritikus, was die leidende gees van Russiese nihilisme en 'n belangrike verteenwoordiger van positivistiese materialisme in die negentiende-eeuse Russiese filosofie.
Chernyshevskii is gebore in Saratov, Rusland. Hy was 'n seun van 'n Ortodokse priester en het 'n teologiese kweekskool bygewoon voordat hy in 1846 aan die Universiteit van St. Petersburg gegaan het. in Russiese letterkunde, en begin skryf vir toonaangewende resensies. Hy word gou 'n hoofredakteur van Sovremennik (Die tydgenoot), en was teen die vroeë 1860's die belangrikste woordvoerder van radikale sosialistiese denke in Rusland. In 1862 gearresteer, is hy in 1864 na Siberië verban en die oorblywende vyf-en-twintig jaar van sy lewe in gedwonge ballingskap geslaag. 'N Paar maande voor sy dood is hy toegelaat om, weens 'n gebrek aan gesondheid, na Saratov terug te keer.
In sy studentedae was Chernyshevskii aangetrokke tot die geskrifte van die Franse sosialiste en van G. W. F. Hegel en die linkse Hegeliane. In 1849 lees hy Ludwig Feuerbach se Die essensie van die Christendom en teen 1850 'n trou aan Feuerbach gevorm het wat deurslaggewend was in sy filosofiese ontwikkeling. Hy is ook beïnvloed deur die Engelse utilitarians, veral John Stuart Mill, wie se Beginsels van politieke ekonomie hy vertaal in 1860 in Russies.
Chernyshevskii se magisterverhandeling en eerste filosofiese werk, Esteticheskie otnosheniia iskusstva k deistvitel'nosti (Die estetiese verhouding van kuns tot die werklikheid St. Petersburg, 1855), is 'n kritiek op die Hegeliaanse estetika wat "afgelei" is (soos Chernyshevskii dit later uitgedruk het) uit Feuerbach se naturalistiese beginsels. Chernyshevskii het aangevoer dat kuns 'n esteties minderwaardige plaasvervanger vir die konkrete werklikheid is. Die belangrikste doel van kuns is om die verskynsels van die werklike lewe weer te gee wat vir die mens van belang is, en dit vergoed vir sy gebrek aan geleentheid om die werklikheid self te ervaar. Die afgeleide doeleindes van kuns, wat dit 'n morele dimensie gee, is om hierdie werklikheid te verklaar ten bate van die mens en om daaroor 'n oordeel te neem. Chernyshevskii het sy estetiese sienings verder ontwikkel, met die klem op die sosiale konteks van kuns, in sy Ohcerki gogolevskogo perioda russkoi letterkunde (St. Petersburg, 1855 – 1856 vertaal as Opstelle oor die Gogol -tydperk van die Russiese letterkunde ).
In sy hooffilosofiese werk, 'n lang opstel getiteld Antropologicheskii printsip v filosofii (Die antropologiese beginsel in die filosofie 1860), het Chernyshevskii sy aanvaarding van die antropologisme van Feuerbach getoon en die materialistiese posisie aangeneem wat hy sy hele lewe lank behou het. Met "die antropologiese beginsel" bedoel Chernyshevskii die opvatting van die mens as 'n eenheidsorganisme waarvan die aard nie in 'geestelike' en 'materiële' elemente verdeel is nie. Hy het aangevoer dat filosofiese vrae slegs vanuit hierdie oogpunt en volgens die metodes van die natuurwetenskappe opgelos kan word. Volgens Chernyshevskii was sulke vrae reeds in al hulle wesenlike aspekte deur die wetenskappe opgelos: Die mens is 'n komplekse chemiese verbinding waarvan die gedrag streng onderhewig is aan die wet van kousaliteit, wat in elke aksie sy eie plesier soek en wie se karakter bepaal deur die kenmerke van die omgewing waarbinne hy verplig is om op te tree.
Op hierdie basis bepleit Chernyshevskii 'rasionele egoïsme' en 'n etiese teorie van verligte egoïstiese utilitarisme en hou vol dat radikale heropbou van die sosiale omgewing nodig is om gelukkige en produktiewe individue te skep. Hy het hierdie 'nuwe mense' en die sosialistiese orde van die toekoms in 'n roman uitgebeeld, Chto delat '? (Wat moet gedoen word?, St. Petersburg, 1863), wat die belangrikste literêre traktaat van die Russiese nihilisme was en dekades lank 'n groot invloed op die radikale beweging gehad het. In sy sosio -ekonomiese denke in die algemeen beklemtoon Chernyshevskii die boeregemeente en die artel en word dit beskou as 'n belangrike voorloper van die Russiese populisme.
Chernyshevskii was 'n ernstige kritikus van neo-Kantiaanse fenomenalisme. In 'n aantal letters en in die opstel Kharakter Chelovecheskovo Znaniya (Die karakter van mensekennis Moskou, 1885), in ballingskap geskryf, het hy epistemologiese realisme voorgestaan ​​en die skeptisisme en 'illusionisme' (soos hy dit genoem het) van wetenskaplikes soos Rudolf Virchow en Emil Heinrich Du Bois-Reymond veroordeel.
Peredvizhniki: konsepte, style en neigings
Alhoewel dit die bekendste is vir hul landskapskilderye, werk die Peredvizhniki-kunstenaars ook in verskeie ander genres, waaronder portretkuns, genreskildery en historiese en godsdienstige kuns, soos blyk uit die uitgebreide oeuvre van Ilya Repin, die bekendste figuur aan die groep. In opstand teen die neoklassieke tradisie van die Akademie, probeer Perdvizhniki die relatiewe belangrikheid van verskillende soorte skildery wat deur die akademiese kunswêreld toegeken word, herdefinieer en voel dat 'n historiese skildery byvoorbeeld nie meer of minder betekenisvol is as 'n genreskildery wat hulle dikwels wou werk skep wat die konvensies van bepaalde genres kombineer. Tog is dit steeds moontlik om hul prestasies te beoordeel aan die hand van verskillende oorerflike 'tipes' skilderye: van landskappe en portrette tot genreskilderye en historiese en godsdienstige werke.
Die omvang van Peredvizhniki se belangstelling in landskapskilderkuns het gewissel. Sommige kunstenaars, soos die bekende Ivan Shishkin, fokus hoofsaaklik op die genre en produseer werke - soos Oak Grove (1887) - toon 'n vinnige aandag aan die natuurlike omgewing. Shishkin het inderdaad so geïdentifiseer geraak met sy beelde van woude dat hy 'die sanger van die bos' of 'die tsaar van die woud' genoem is. Tog het sommige kritici aangevoer dat sy landskappe, ten spyte van hul realisme, te onderskat was in hul emosionele inhoud.
Daarteenoor het die kunstenaar Alexei Kondratyevich Savrasov, met werke soos Die Rooks het teruggekom (1871), sogenaamde "liriese landskappe" of "stemmingslandskappe" geskep, 'n kreatiewe weg gevolg deur jonger kunstenaars soos Fjodor Alexandrovich Vasilyev, Nikolay Nikanorovich Dubovskoy en Isaac Ilyich Levitan. Levitan, wie se Afgesonderde klooster (1890) is nog 'n goeie voorbeeld van hierdie genre, wat toegewy is aan skildery op die plek, en sy begrip van lig en kleur het hom in staat gestel om die sielkundige en emosionele impak van sekere natuurtonele met buitengewone akkuraatheid vas te lê. Sy werk word beskou as 'n radikale afwyking van die konvensies van die landskapsgenre, wat die naturalistiese uitbeelding oorskry na landskappe as voorwerpe of spieëls vir menslike denke en emosies.
'N Meer helder beligging van landskap, met die klem op kleur en lig op meer oordrewe maniere, word gevind in die werk van Arkhip Ivanovich Kuindzhi, terwyl die skilderye van Ilya Yefimovich Repin 'n verdere weergawe van die Peredvizhniki -landskapstyl verskaf. Die bekendste kunstenaar van die groep, die landskappe van Repin fokus dikwels op die menslike figuur, soos in Ploegman (1887), byvoorbeeld, wat die beroemde skrywer Leo Tolstoy voorstel om 'n veld te ploeg.
Die bekendste portretkunstenaar onder die Peredvizhniki-groep was Kramskoi, wat nie net gevier is vir sy portrette van bekende Russe soos Tolstoj en Tretjakof nie, maar ook vir sy skilderye van die Russiese boer en ander werklike onderwerpe. Werke van Kramskoi's soos Portret van 'n onbekende vrou (1883) vang die kompleksiteit van die individuele onderwerp vas terwyl dit terselfdertyd die trope portretkuns en genreskildery meng en ondermyn. Nikolai Ge, Vasily Perov, Nikolai Yaroshenko, Valentin Serov en Nicolai Kuznetsov was ook bekend vir hul portrette. Ondanks hul teenkanting teen die stereotipiese beperkings van die genre, beeld Peredvizhniki se portretskilderye dikwels figure uit wat 'n spesifieke aspek van die Russiese identiteit toon, soos in Serov se Portret van die komponis Nikolai Rimsky-Korsakov (1898) en Kuznetsov's Portret van Pjotr ​​Iljitsj Tsjaikofski (1893), wat albei fokus op beroemde komponiste en Russiese kulturele ikone.
Die Sint -Petersburg -akademie beskou historiese skilderkuns as 'n hoër kunsvorm as genreskildery, maar die Peredvizhniki -skilders was van mening dat genreskilderye - kortliks die skildery van tonele uit die alledaagse lewe - gebruik kan word om belangrike oomblikke in die Russiese geskiedenis voor te stel en om die werklikhede van die Russiese lewe vas te vang. Perov se vroeë genre -werk het 'n belangrike rol gespeel om die klem van die groep op genreskildery vas te stel, maar dit was Ilya Repin se meesterlike Vragwaens op die Wolga (1870-73) wat die standaard stel vir skildery in hierdie styl, wat beide 'n treffende landskap en 'n sielkundig ontstellende portret van die Russiese werklewe vorm.
'N Aantal ander Peredvizhniki -skilders het ook uitgeblink in genre -werk. Vladimir Makovsky se werk fokus dikwels op die stedelike lewe, wat 'n emosionele en soms satiriese ondersoek na die stadskringe bring, soos in sy Op die Boulevard (1887), wat 'n vervreemde egpaar op 'n parkbank uitbeeld. Mykola Pymonenko, 'n Oekraïense kunstenaar van 'n jonger geslag, was 'n soortgelyke talentvolle genreskilder, hoewel hy hom eerder op die platteland as die stadslewe toegespits het, soos in 'N Ford (1901). Vanaf die 1880's het die genreskildery van Peredvizhniki 'n aansienlike politieke rolverdeling gehad, met werke soos Repin's Onverwagte besoeker (1886) - wat toon hoe 'n holoog jong man na politieke ballingskap na sy gesin terugkeer - en Pymonenko se Slagoffer van fanatisme (1899).
Historiese en godsdienstige skilderye
Ondanks die vooroordeel ten gunste van geskiedskildery binne die Akademie, het die Peredvizhniki -kunstenaars self geskiedkundige tonele geskep, hoewel dit hoofsaaklik gebaseer was op episodes uit die Russiese nasionale geskiedenis (eerder as die klassieke oudheid). Die bekendste hiervan was miskien die van Repin Antwoord van die Zaporozhiaanse Kosakke aan sultan Mehmed IV van die Ottomaanse Ryk (1880-91), waarin die legendariese onwelvoeglike reaksie van die Oekraïense Kosakke op die eis van die Ottomaanse sultan om oorgawe uitgebeeld word, beskryf word deur die kunstenaar as ''n studie in die lag'. Vasily Surikov het bekend geword vir sy trilogie van historiese skilderye Die oggend van die uitvoering van Streltsy (1881) - gefokus op Petrus die Grote se brutale onderdrukking van 'n militêre opstand - Menshikov in Berezovo (1888) - wat 'n 17de -eeuse militêre leier in ballingskap toon - en Boyarynya Morozova (1887), wat die volksheld Feodosia Morozova uitbeeld op die oomblik van haar arrestasie weens weerstand teen godsdienstige hervormings in 1671. Al hierdie skilderye verteenwoordig belangrike en pynlike oomblikke tydens die geboorte van die moderne Russiese staat.
Die werke van Nikolai Ge en Kramskoi, daarteenoor, fokus gereeld op godsdienstige temas. Kramskoi's Christus in die woestyn (1872) is tydens die tweede Peredvizhniki -uitstalling uitgestal, met die hedendaagse kritikus Ivan Goncharov wat die uitbeelding van Christus se "armoedige voorkoms, onder die lappies, in nederige eenvoud prys, onlosmaaklik [van] ware majesteit en krag." Ouer as die meeste van Peredvizhniki, het Ge laat in sy loopbaan met die groep geassosieer, en in 'n ongewone mate steeds op godsdienstige onderwerpe gefokus, soos in Wat is die waarheid? (1890), 'n laat werk wat wys hoe Christus deur Pontius Pilatus ondervra word. In Ortodokse Rusland is godsdienstige skilderye as historiese feite beskou, en vir die kunstenaars van Peredvizhniki het die figuur van Christus - wat as arm, nederig en diep menslik voorgestel word - 'n simbool geword vir die lyding van die gewone Rus.
Die mees polities gevaarlikste boek waarvan u nog nooit gehoor het nie
Hoe een obskure Russiese roman twee van die mees vernietigende idees van die 20ste eeu geloods het.
Adam Weiner is medeprofessor in Russies aan die Wellesley College en mees onlangs skrywer van Hoe sleg skryf die wêreld vernietig het: Ayn Rand en die literêre oorsprong van die finansiële krisis.
Toe Alan Greenspan sy politieke loopbaan in 1974 begin, het hy twee mense gevra om hom saam te vergesel na sy Oval Office-afvaardigingseremonie as voorsitter van die Raad van Ekonomiese Adviseurs: sy ma, Rose Goldsmith, en sy ghoeroe, Ayn Rand. Sedert hy aangestel is jare later as voorsitter van die Federale Reserweraad tot met sy aftrede in 2006, sou Greenspan Rand se ideologie van 'objektivisme' as monetêre beleid implementeer: hy vertrou dat markspelers selfreguleer in die nastrewing van hul selfsugtige belange. finansiële bedryf en het in die laat 1990's gespot toe hulle gewaarsku is oor die sistemiese risiko's wat die ongereguleerde mark vir afgeleide instrumente inhou. Binnekort sou hierdie 'finansiële wapens van massavernietiging', soos Warren Buffet dit eens genoem het, ontplof en die planne en lewens van tallose Amerikaners in die Groot Resessie vernietig. 'N Kongresondersoek het die skuld vir die finansiële krisis van 2008 vierkantig by Greenspan se voete gelê, en onder bevraagtekening van lede van die Huis het Greenspan erken dat daar 'n' fout 'in sy Randse wêreldbeeld moes wees.
'N Gebrek, ja, maar waar kom dit regtig vandaan?
Die antwoord sal selfs die ywerigste Rand -aanhangers verras. Die fundamentele idee onderliggend aan haar objektivisme was 'n tweelingideologie wat bekend staan ​​as rasionele egoïsme-die oortuiging dat rasionele optrede altyd eiebelang maksimeer. En Rand, wat die uitdrukking "tweedehands" as 'n knuppel teen haar vyande gebruik het, het hierdie idee self geleen uit die gekrabbel van haar landgenoot, 'n Russiese skrywer met die naam Nikolai Chernyshevsky, wie se utopiese roman uit 1863, hoewel krities bespot, 'n inspirasie geword het vir Rand se generasie van die vroeë 1900's.
Dit is nie al waarvoor Chernyshevsky bekend is nie. Rand se afkeer van sosialisme is goed gedokumenteer, maar in Rusland het dieselfde Chernyshevsky-roman 'n gebruikershandleiding vir revolusionêre geword, begin met die radikale tydgenote van die skrywer en eindig met Vladimir Lenin en sy Bolsjewistiese revolusie van 1917.
Dit beteken dat Chernysjevski, hoewel hy nou al vergete is, een van die groot vernietigende invloede van die afgelope eeu was: eers in sy geboorteland, waar sy skryfwerk gehelp het om die Sowjetunie te laat ontstaan, en nou, van alle plekke, in die Verenigde State, waar sy rasionele egoïsme steeds weerklink in die Amerikaanse politieke en ekonomiese denke. Rand is dekades lank 'n muise vir Amerikaanse politici, van Ronald Reagan tot Ron Paul tot Paul Ryan tot Clarence Thomas - om nie eens van sakelui soos Ted Turner en Mark Cuban te praat nie, om niks te sê van Greenspan by die Fed nie. Die libertariese beweging beweer haar as een van die oorspronklike inspirasies. En die van Rand Atlas trek sy skouers op het 'n kultusklassieker geword en jaarliks ​​steeds honderdduisende eksemplare verkoop.
Chernyshevsky, gebore in die stad Saratov in 1828, was 'n lojale volgeling van Karl Marx se tegnokratiese voorgangers, Henri de St. Simon en August Comte, wat hom geïnspireer het met die idee van 'n wetenskaplike utopie wat deur tegniese kundiges bestuur word. By die lees van die Franse sosialist Charles Fourier het Chernyshevsky die idee van die 'falansterie', 'n gemeenskaplike behuisingsprojek vir die dapper nuwe wêreld, aanvaar. En in die geskrifte van die Duitse filosoof Ludwig Feuerbach het Chernyshevsky die idee van die 'mens-god' gevind, die vervanging van god deur die mens in 'n materialistiese heelal. In hierdie woelende ketel van idees het Chernyshevsky 'n laaste geheime bestanddeel laat val: Adam Smith se "onsigbare hand", die idee dat 'n individu se selfsugtige wins 'n wins vir die hele samelewing is. Die rasionele strewe na eiebelang behoort die basis te vorm vir alle menslike interaksies, en sodra hierdie 'rasionele egoïsme' universeel word, sal dit geluk, harmonieuse ekonomiese en politieke toestande en 'n ideale herkonfigurasie van die wêreld tot gevolg hê.
Of so het Chernyshevsky aangevoer Wat moet gedoen word?, wat Chernysjevski geskryf het terwyl hy in die gevangenis was vir sedisie en wat, ondanks sy eklektiese warboel van filosofiese uitgangspunte en sy betreurenswaardige prosastyl, 'n onmiddellike klassieke in Rusland geword het.
Hoe erg was die boek wat twee ryke sou laat styg? Wat moet gedoen word? 'N Paar verhale oor die nuwe mense vertel die penarie van Vera Rozalsky, 'n jong dame wat saam met haar ouers in St. Petersburg in die 1850's woon. Haar tiranniese ma wil haar trou met 'n losbandige weermagoffisier. 'N Geneeskundige student met die naam Dmitri Lopukhov tree in om haar te red. Lopukhov besoek gereeld die Rozalsky -huis as tutor van Vera se boetie en bespreek sosialisme met Vera. Die twee vlug en verhuis na hul eie woonstel, met uitgebreide reëls om hul privaatheid, vryheid en gelykheid te waarborg. As Vera besluit dat sy haar finansiële onafhanklikheid wil verkry, skakel sy saam met ander jong vroue en stig sy 'n gemeenskaplike naaldwerkonderneming.Die naaldwerkers woon saam in 'n prototipe falanstery en deel winste. (As 'n getroude vrou woon Vera apart.)
Lopukhov is verlief op Vera, maar Vera het net vriendelike gevoelens vir hom. Sy val eerder vir sy beste vriend en klasmaat Alexander Kirsanov, 'n sosialis soos Lopukhov. Lopukhov besluit om homself uit die vergelyking te kanselleer deur sy selfmoord te verval en na Amerika te verhuis. Hy word bygestaan ​​deur 'n raaiselagtige persoon met die naam Rakhmetov, wat die bedroefde Vera 'n briefie van Lopukhov bring. Die oorsaak word verduidelik. Die uitgang van Lopukhov maak die weg oop vir Vera en Kirsanov om te trou. Intussen maak Lopukhov, onder die skuilnaam Charles Beaumont, sy fortuin in Amerika, keer dan heimlik terug na Rusland en trou met 'n dogter van 'n nyweraar, wat Kirsanov van 'n vermorsende siekte gered het. Die "Beaumonts" (die helder siende Vera herken Lopukhov ondanks die skuilnaam) en Kirsanovs woon saam in 'n m & eacutenage a quatre. Die naaigemeente brei vinnig uit, maar Vera gee dit af om medies te studeer, die voorkeurprofessie van Russiese sosialiste uit die 19de eeu.
Die styl van die boek bied 'n skerp kakofonie. Elke keer as een van Chernyshevsky se helde iets irrasioneel of, nog erger, liefdadigheid doen (liefdadigheid word nie in hierdie utopie geduld nie, aangesien dit later nie toegelaat sou word in Rand se utopie in Atlas trek sy skouers op), verskyn die verteller soos 'n skeidsregter om te verduidelik waarom die karakters tegnies nog steeds binne die perke van rasionele egoïsme is. Het Lopukhov nie sy loopbaan benadeel deur Vera van haar goddelose ouers te red nie? Verloor die gedagte, sê Chernyshevsky dat Lopukhov selfsugtig optree as hy Vera red, aangesien hy van haar hou en haar naby wil hê. Dit is alles baie ongemaklik. Om die saak nog erger te maak, begeer Lopukhov Vera, wat nie terugkeer nie, maar hom met kysse soentjies terg en hom selfs in die plek van 'n diensmaagd toelaat om haar te help aantrek - wat 'n grillerige seksuele spanning veroorsaak wat Chernyshevsky deur die helfte van die boek handhaaf. Voeg hierby die vervelende verveling van sosialistiese preek en die stygende absurditeit van vier allegoriese drome wat Vera in die loop van die roman het. Hierdie drome is berug in die Russiese literatuur en vind plaas in hul eie afdelings van die boek, elk onder leiding van 'n emblematiese vroulike figuur wat liefde of gelykheid verteenwoordig. In die vierde en laaste droom word Vera na 'n utopiese wêreld gebring wat bestaan ​​uit falansterieë van glas, aluminium, arbeid, gelykheid en hoerery. Sy word aangesê om soveel as moontlik uit die droomwêreld en in die werklikheid oor te dra. Dit begin sy dadelik doen.
Die belangrikste ding wat baie van Chernyshevsky se lesers uit sy boek geabsorbeer het, was die beeld van die geheimsinnige Rakhmetov. Dit is duidelik uit die lees van die roman dat Rakhmetov 'n soort radikale sosialis is, maar Chernyshevsky kon nie veel meer as dit direk sê nie uit vrees dat die tsaar se sensor die boek nie sou laat verskyn nie. Die skrywer moes hom beperk tot knipoog en fluistering. Rakhmetov is so sterk soos 'n bogatier (die ridder van die Russiese legende), en so sober soos die heiliges van die Russiese hagiografie. Hy maak sy agterkant aan die slaap sonder om 'n goeie rede te slaap. Hy vermy vroue, in plaas daarvan om sy liggaam te red en dit op te lei ... wel, ons word nooit vertel wat nie, maar ons kan raai dat dit vir terreur en revolusie is. Op 'n stadium in die roman verdwyn Rakhmetov, wat die verteller laat bespiegel dat hy oor drie jaar kan terugkeer, wanneer 'dit' nodig 'sou wees en dat' dan 'hy meer sou kon doen'. Chernyshevsky se lesers het Rakhmetov reg verstaan ​​as 'n soort modelrevolusionêr. By sy terugkeer na Rusland sou Rakhmetov vermoedelik 'n opstand lei en die tsaristiese regime omverwerp en die weg ruim vir die utopie van rasionele egoïsme.
Chernyshevsky se roman is aanvanklik met verbaasde afsku deur Russiese intellektuele ontvang. Alexander Herzen, die siel en gewete van hervormingsgesinde progressiewes in Rusland, het geskryf: 'Goeie Heer, hoe basies is dit geskryf, hoeveel invloed het dit ... watter styl! Wat 'n waardelose geslag wie se estetika hierdeur bevredig word. " Ivan Turgenev, aan wie se roman Vaders en kinders Chernyshevsky se opus was 'n direkte reaksie, geskryf: "Ek het nog nooit 'n skrywer ontmoet wie se figure stink nie ... Chernyshevsky verskyn onbewustelik vir my 'n naakte en tandlose ou man wat soos 'n baba sluis." Die groot Russiese digter Afanasy Fet beskuldig Chernyshevsky van 'voorbedagte ruk van die ergste soort in terme' en van ''n totaal hulpelose lompheid van taal' 'wat die lees van die roman 'n moeilike, byna ondraaglike taak gemaak het.' Fet was verwonderd oor "die siniese lawwigheid van die hele roman" en oor "die ooglopende samespanning van die sensuur". Die sensor van die tsaar het die roman 'n deurgang gegee en geredeneer dat die vreeslike skryfstyl die revolusionêre saak sou beskadig.
'N Noodlottige wanberekening: Die roman, een keer gepubliseer, wek nie net krampe van sarkastiese vreugde nie; dit het ook 'n bisarre nuwe paradigma van gedrag in Rusland gevestig. Rasionele egoïsme, hoewel dit eintlik op 'n onroerende basis van determinisme gebou is, het sy volgelinge die idee gegee van eindelose persoonlike vryheid, wat telkens 'n byna wonderbaarlike transformasieproses uitbeeld, waardeur sosiaal ongeskikte mense soos aristokrate geword het, prostitute eerlike werkers geword het, hackerskrywers letterkundige reuse geword. Na dekades van die publikasie van die roman sou jong mans, in navolging van die fiktiewe helde van Chernyshevsky, fiktiewe huwelike met jong vroue aangaan om hulle uit hul onderdrukkende gesinne te bevry. Die nominale man en vrou sou die reëls van die gemeenskaplike lewe van Chernyshevsky gehoorsaam, met privaat kamers vir man en vrou. In navolging van die naaikoöperasie in die roman van Chernyshevsky, het gemeentes oral begin uitloop. Byvoorbeeld, die beroemde revolusionêre Vera Zasulich werk binne twee jaar na die publikasie van die roman vir 'n gemeenskaplike boekband terwyl haar susters en ma by 'n naaldwerkkoöperasie aansluit - dit alles direk veroorsaak deur Wat moet gedoen word?.
Chernyshevsky se boek het ook baie effektief geword om jongmense te radikaliseer. Nikolai Ishutin het onmiddellik in 1863, dieselfde jaar, 'n revolusionêre kring gevorm Wat moet gedoen word? gepubliseer is. Ishutin se volgelinge het die karakter Rakhmetov nagevolg deur vrye vrymoedigheid te leef, op die vloer te slaap en hulself aan revolusionêre aktiwiteite toe te wy. Ishutin se berugte neef, Dmitry Karakozov, het 'n onsuksesvolle poging aangewend tot die lewe van tsaar Alexander II, waarvoor hy gehang is. Ter herinnering aan die raaiselagtige woorde oor Rakhmetov se terugkeer in drie jaar, het Ishutin en Karakozov gekies vir die datum van die sluipmoord op 4 April 1866 - drie jaar na die publikasie van Wat moet gedoen word? Karakozov wou duidelik 'n lewende inkarnasie van 'n literêre karakter word. In die volgende twee dekades sou Rakhmetov al hoe meer jong Russe inspireer om by die rewolusionêre saak aan te sluit. Die Jacobijnse moordenaar Sergei Nechaev sou op planke slaap en op swart brood bly, soos Rakhmetov, en die beeld van 'n revolusionêr in sy skokkende pamflet , "Kategismus van 'n revolusionêr", is byna seker na Rakhmetov geskoei. Wat moet gedoen word? was ook die gunsteling boek van Lenin se ouer broer Alexander Ulyanov, 'n revolusionêr en ekstremis in sy eie reg.
Baie van Fjodor Dostojewski se oeuvre is geskryf as 'n soort vergelding van die idees van Chernysjevski. Dostojevski se eerste groot letterkundewerk, Notas uit die ondergrondse, gepubliseer in 1864, was 'n direkte reaksie op Wat moet gedoen word?. Die 'ondergrondse' protagonis voer 'n direkte aanval teen die naïewe logika van rasionele egoïsme. 'O, vertel my,' sê hy, 'wie was dit wat die eerste keer verkondig het dat die mens nare dinge doen net omdat hy nie sy ware belange ken nie, en dat as hy verlig is, as sy oë oopgaan vir sy ware, normale belange? , dan sou die mens dadelik ophou om nare dinge te doen, onmiddellik goed en edel word, omdat hy verlig was en begryp waar sy ware belangstelling lê, hy sou sien dat sy eie belang in goedheid lê, en dit is bekend dat daar nie een mens is nie kan hy bewustelik optree teen sy eie persoonlike gewin, sou hy so te sê gedwing word om goeie dade te doen? O, die baba! O, die suiwer, onskuldige kind! " Dostojevski se vier klassieke romans, Misdaad en straf, Die Idioot, Die Duiwels en Die broers Karamazov, gaan voort met die stryd teen Chernyshevsky se utopiese idees. In werklikheid Wat moet gedoen word? realiseer eintlik in boekvorm op 'n koffietafel in Dostojevski se woedendste roman, Die Duiwels, om die plot in 'n krisis te dryf. Die dekade wat gevolg het op die publikasie van Wat moet gedoen word? het 'n vreemde wedloop tussen lewe en letterkunde plaasgevind, terwyl Dostojevski voortdurend probeer het om die revolusionêre vuur te blus, terwyl die lewende nabootsers van Rakhmetov nuwes aan die brand steek.
Dostojevski sterf, en die verwoesting raak buite beheer: In die vroeë 1900's herinner Lenin daaraan dat hy gelees het Wat moet gedoen word? vyf keer die somer nadat sy broer tereggestel is omdat hy beplan het om die tsaar te vermoor en dat die boek "my heeltemal ondergeploeg het". Hy het uit die voorlesing na vore gekom 'n sober, kompromislose, werklike Rakhmetov. In 1902 noem Lenin sy eerste ernstige boek Wat moet gedoen word? ter ere van Chernyshevsky se roman. Net soos Rakhmetov ontken Lenin homself fisiese gemak, tem hom en oefen sy vlees, probeer homself hard maak en hom verhard vir die lyding van ander. Hy sou voortgaan om die Russiese rewolusie te lei, en hy het steeds daarna die rol van Rakhmetov gespeel, toe hy in die Kremlin as opper -diktator van die Sowjetunie geïnstalleer is. Daar het hy die Rooi Terror goedgekeur en 'n apparaat en metodologie van brutale onderdrukking aan Josef Stalin nagelaat. Die naïewe utopisme wat op die toekoms gerig is en die genadelose onderdrukking wat op die hede gerig is - Lenin het inspirasie gevind vir beide in Chernyshevsky.
En dit was nie net die geslag van Lenin wat in die aanbidding van Chernysjevski val nie. Alisa Rosenbaum - later Ayn Rand - is in 1905 gebore en het grootgeword in Rusland in 'n tyd toe Chernyshevsky se idees prakties alomteenwoordig en onaantasbaar was onder die intelligentsia. Progressiewe jong Russe, in navolging van Chernyshevsky se "nuwe mense", beoefen gratis liefde en nuwe vorme van huwelik en eksperimenteer met Chernyshevsky se gemeenskaplike ekonomiese model. Terwyl Rand nooit in die openbaar erken het dat hy by Chernyshevsky geleen het nie, het elke geleerde van haar generasie gelees Wat moet gedoen word?, en daar is geen rede om te dink dat Rosenbaum die enkele uitsondering was nie. Verskeie letterkundiges het deur die jare 'n oortuigende saak vir Chernyshevsky se invloed op Rand gebou. Wat regtig in die toekomstige Rand se gedagtes wortel geskiet het, was: die beeld van Rakhmetov wat ons in haar eie superhelde maklik kan herken van die rasionele egoïsme wat die grondslag van objektivisme word, die sterk weersin van liefdadigheid, wat Rand ook uit haar utopie sou verdryf Atlas trek sy skouers op. Met hierdie vreemde "bagasie" vlug die jong Rosenbaum in 1926 na die Verenigde State, met die amptelike verskoning dat sy 'n paar Amerikaanse familielede wil besoek.
Amusant genoeg het Chernysjevski ontdek dat die utopie van rasionele egoïste sosialisme sou wees, terwyl Rand dieselfde formule toepas, kapitalisme bereik het. Sulke teenstrydighede is in werklikheid die reël binne die gebied van vervorming wat rasionele egoïsme genoem word. Rakhmetov was egter terug en baie onveranderd. Rand se held in Die Fountainhead, Howard Roark, blaas 'n gebou met 'n bom op. Die besigheid Titans van Atlas trek sy skouers opTerroriste is ook na Rakhmetov se beeld: sterk, lang, kronkelend en sober tot in die asketisme - en ekstremiste almal. Die olie -magnaat Ellis Wyatt vuur sy eie oliebronne Francisco d'Anconia af, eienaar van 'n groot internasionale kopermynbedryf, ontplof sy koperbedrywighede en veroorsaak aan die vooraand van sy sabotasie doelbewus 'n verkoopspaniek in die voorraad van sy onderneming.
Hierdie laaste voorbeeld - van finansiële terrorisme - voorspel die aktiwiteite van Rand se finale skepping, Alan Greenspan. As Chernyshevsky Lenin wakker gemaak het, het Ayn Rand dieselfde gedoen vir Greenspan. "Ek was intellektueel beperk tot ek haar ontmoet het," het Greenspan in sy memoires uit 2007 geskryf, Age of Turbulence: Adventures in a New World. "Rand ... het my horisonne verbreed ver bo die modelle van ekonomie wat ek geleer het." Terwyl sy haar lees Atlas trek sy skouers op die manuskrip hardop aan lede van "the Collective", soos Rand se volgelinge hulself noem (Greenspan onder hulle), het sy hom tot een van haar mees lojale objektiwiste verander.
Die romans van Chernyshevsky en Rand het baie gewild en invloedryk geword, en het verskeie generasies korporatiewe leiers en politici geïnspireer. Maar beide boeke het ook 'n bespotlike reaksie in die intelligentsia ontlok. William F. Buckley, wat dekades later gepas beskryf het Atlas trek sy skouers op as "duisend bladsye ideologiese fabulisme" en lag dat hy homself moes "slaan" om dit te lees, het Whittaker Chambers in 1957 gevra om die boek in die Nasionale hersiening. Chambers reageer met 'n dodelike trefferstuk genaamd "Big Sister Is Watching You." Atlas trek sy skouers op, het Chambers geskryf, was '' 'n merkwaardig dom boek '', 'n 'ferro-beton sprokie' wat 'n oorlog beskryf tussen lewenshaat kollektivistiese 'plunderaars' en bomenslike kapitaliste. Die kapitalistiese Titane seëvier die regering en verdedig die beheer van die Verenigde State van die ontevrede kollektiviste. Rand se vervelige, roerende "diktatoriese toon" was die ding wat haar as 'groot suster' ontmasker het, en die hele verbysterende roman word onderskryf met 'n haat vir die mensdom. Rand het Buckley nooit vergewe vir hierdie resensie nie, wat sy voorgee dat sy nie haar volgelinge gelees het nie. Hulle het aangegee dat dit die grootste boek is wat ooit geskryf is, terwyl dit eintlik in terme van sy teenstrydige idees en pynlike prosastyl niks anders is as 'n boekstut en opvolger van Wat moet gedoen word?.
"Elke diktator is 'n mistikus," roep John Galt, die held van Atlas trek sy skouers op, "En elke mistikus is 'n potensiële diktator. ... wat hy soek, is mag oor die werklikheid en oor die manier waarop mense dit kan waarneem. " Rand het self die krag gesoek, maar vir al haar pogings word sy met spot gespot. Sy het ten volle verwag Atlas trek sy skouers op om die wêreld te verander in die rasioneel-egoïstiese utopie van John Galt's Gulch. Toe dit nie gebeur nie, het sy meer teruggetrokke geraak en dwelms misbruik.
Dostojewski en Chernysjevski
Eers Dostojewski ("Die groot inkwisiteur" en "Droom van 'n belaglike man"), daarna die uittreksel uit Chernyshevsky.
Ek neem aan dat u gehoor het van Fyodor (Fëdor) Dostojevski (1821-1881), een van die bekendste Russiese skrywers. Indien nie, is inligting oor hom algemeen beskikbaar, of u kan my vra, of Brian Johnson se kursus oor hom volg. Vir ons doel is dit opmerklik dat hy as militêre ingenieur opgelei is, hoewel hy die grootste deel van sy lewe as skrywer, joernalis, redakteur en uitgewer gewerk het.
"The Grand Inquisitor" is 'n hoofstuk van sy laaste en baie lang roman, Die broers Karamazov (of, The Karamazov Brothers), 1879-1880. Ivan Karamazov en Alexei (Alyosha) Karamazov het uitmekaar grootgeword sedert hul ma dood is en hul badboy -pa was nie bereid om hulle groot te maak nie. Die jongste, Alyosha, is deur 'n liefdevolle gesin opgeneem en grootgemaak met warmte en sorg, terwyl Ivan sy eie weg deur feuilletons vir die koerante te skryf, studente te onderrig, ens. Alyosha is baie godsdienstig en het 'n beginner geword by die plaaslike klooster. Ivan is 'n nuwe man en is ten minste verby as 'n ateïs. Op hierdie punt in die roman kom hulle twee uiteindelik bymekaar in 'n klein herberg en praat Ivan baie oor hoe sekere misdade nie vergewe kan word nie (hy het koerantknipsels - soos die regte Dostojevski - oor aaklige episodes van kindermishandeling Dan vertel hy vir Alyosha sy "gedig" van die Groot Inquisitor, wat 'n aparte hoofstuk vorm.
Dostojevski was baie anti-Katoliek (en veral anti-Pools, sowel as antisemities, wat nie in hierdie spesifieke teks voorkom nie), en hy het gevoel dat die Wes-Europese katolieke die skuld het dat hulle met sosialisme vorendag gekom het ( op 'n manier wat die trauma van sy arrestasie, bespotting en gevangenis in Siberië kan uitdruk, gevolg deur jare van ballingskap). Hierdie hoofstuk speel 'n belangrike rol in die roman, MAAR in die jare sedert die roman gepubliseer is, is dit uit die roman gehaal en as 'n aparte ding gelees. Dit is hoe ons dit hier sal lees, maar dit is nie hoe dit bedoel was nie.
1) Wat weet u van die Spaanse inkwisisie - of die hele teenhervorming - en hoe kan hierdie historiese kennis u reaksie op die groot inkwisiteur vorm?
2) Ons lees dit meestal as agtergrond vir die anti-utopia wat kom, maar: hoe oortuigend is Dostojevski se opvatting oor (vroeë fases) van sosialisme? Maak die godsdienstige (of - in sy kern - ateïstiese) dimensie vir die leser vandag sin? Hoe vergelyk dit met kontemporêre besprekings oor sosialisme, of pejoratiewe gebruike van die term "sosialisties" in die onlangse politieke diskoers in die Verenigde State?
Dostojewski en sy broer het 'n rukkie 'n tydskrif geredigeer nadat hy uit ballingskap teruggekeer het, maar dit is deur die sensore gesluit na 'n misverstand, en die volgende tydskrif wat hulle probeer het, misluk om meer gewone redes. Maar laat in sy lewe het Dostojewski begin publiseer Dagboek van 'n skrywer, wat 'n dagboek in die joernalistieke sin is: 'n dagblad. Dit het van 1873 tot 1881 verskyn (met 'n pouse terwyl hy op skryfwerk konsentreer Broers Karamazov). Hier eindig hy met die slegte dinge wat hy in die Russiese samelewing gesien het, reageer op huidige gebeure (wat hy altyd met gretige aandag gevolg het) en publiseer hy van tyd tot tyd 'n eie verhaal. 'Dream of a Ridiculous Man' is een hiervan, 'n verhaal wat 'n paar van Dostojewski se vroeë Romantiek herinner. Dit handel oor ons onderwerp op twee maniere: meer triviaal, in die inkorporering van engel-aangedrewe ruimtevlug meer volgehoue, in die vraag wat 'n aardse mens na 'n nuwe planeet kan bring, en die hele vraag na die morele evolusie van 'n beskawing.
1) As Dostojevski nie so 'n groot naam was nie, sou ons dit dan gelees het? Is daar probleme wat u deur die komende weke wil opspoor?
2) Waarom het die verhaal 'n ander planeet nodig?
3) Hoe beïnvloed die morele wedergeboorte van die verteller u lees van "The Grand Inquisitor"?
Chernyshevsky: "Vera Pavlova's Dream" uit Wat moet gedoen word? (1863)
Nikolai Chernyshevsky (1828-1889) is belangriker as denker as as skrywer, maar Wat moet gedoen word (Lenin se gunstelingroman, en heel moontlik die ergste roman wat ooit geskryf is, as ons dinge uit die lengte wat uitsluitlik bedoel is om strandlees uit te sluit, uitgesluit het) was een van die invloedrykste, lewensveranderende boeke in die geskiedenis van die Russiese letterkunde en kultuur.
Chernysjevski is gebore in die Russiese provinsiale stad Saratov, waar sy vader die plaaslike priester was. Hy het die gewone kweekskoolopleiding van 'n priester se seun gehad en daar word van hom verwag om self priester te word. (Baie Russiese positivistiese radikale en "manne van die 1860's" was "поповичи", seuns van die priester, met tipiese kweekskoolname soos "Dobroliubov" (Добролюбов) 'liefhebber van goed', en u kan die invloed van Bybelstudie en hagiografiese lees sien oor hul aannames oor die samelewing en behoorlike sedelikheid.) Chernyshevsky het die kweekskool in 1845 verlaat en die Universiteit van St. Proudhon, Fourier) en was getuie van die mislukte Europese revolusies in 1848, wat hom oortuig het dat liberalisme nie die wêreld kan verander nie. Hy het in 1853 begin werk aan sy proefskrif aan St. Petersburg U en begin sy joernalistieke loopbaan in 1854. Eers skryf hy literêre kritiek (geïnspireer deur wyle, groot kritikus Vissarion Belinskii), maar daarna verhuis hy meer en meer na "publitsistika "En ander soorte sosiale kommentaar. Hy het sy tesisverdediging in 1855 misluk, die tesis het baie lesers aanstoot gegee deur te suggereer dat die werklikheid beter is as enige soort kuns: 'n appel is nie net beter as 'n skildery van 'n appel nie, maar dat 'n goeie paar stewels meer werd is as Pushkin, in kru opsomming. Teen 1857 het Ch se skryfwerk heeltemal oorgegaan na sosio-ekonomiese vrae.
Die Russiese regering, toegewy aan 'outokrasie, nasionaliteit en ortodoksie', waardeer veral nie Chernyshevsky se skryfwerk en groeiende invloed op jongmense nie, en na ongeveer 'n jaar van geheime polisiebewaking is hy in 1862 gearresteer. Wat moet gedoen word?in die gevangenis (in die Peter en Paul -vesting), en die sensuur het die roman op onverklaarbare wyse toegelaat om in 'n reeks in die tydskrif waarvoor Chernyshevsky geskryf het, te volg; Die tydgenoot (ironies genoeg is dit deur Pushkin gestig). Daar was geen bewyse teen Chernyshevsky nie, maar hy het steeds 'n burgerlike teregstelling ondergaan ('n swaard wat op sy kop gebreek is op 'n openbare platform voor 'n galg) en is lewenslank tot sewe jaar se harde arbeid en ballingskap gevonnis. Hy het niks anders geskryf met dieselfde impak as Wat moet gedoen word?, maar sy vonnis is geïnterpreteer as 'n martelaarskap, en dit het baie Russe vervreem wat hoopvol was oor die veranderinge wat in die vroeë 1860's aangebring is. Die moeilike omstandighede van gevangenis en ballingskap het sy gesondheid verbreek en hy is op 61 oorlede. Hy word steeds wyd gerespekteer in Rusland ('n metrohalte in St Petersburg is na hom vernoem).
Daar is 'n fassinerende polemiese weergawe van sy lewe in hoofstuk 4 van Vladimir Nabokov se groot Russiese roman, Die gawe (1937): Nabokov beeld die Russiese emigrasiegemeenskap uit wat aanstoot neem deur sy held Fyodor Godunov-Cherdyntsev se aanbieding van Chernyshevsky, en die lewe het kuns nageboots toe die regte Russiese emigrante by Nabokov aanstoot geneem het vir hierdie weergawe van Chernyshevsky se verhaal-hy (Ch.) Was so 'n heilige koei, selfs onder mense wat gevlug het of uit die nuwe Sowjetunie gevlug het (waar Chernysjevski natuurlik nog heiliger was).
Chernysjevski lewer baie narratiewe meta-opmerkings wat sy roman as swak geskryf voorstel, en homself as 'n nie-outeur, nie gemoeid met kuns nie, maar met die waarheid. 'Vera Pavlova's Dream' is 'n uitsondering: hy noem stukke gedigte en liedjies wat u kan vertel dat hy so ekspressief as moontlik probeer skryf, met patos! Hierdie hoofstuk toon ook sy feminisme, een van die aantreklikste sye van Chernyshevsky se persoonlikheid. Wat moet gedoen word? het baie jong vroulike lesers geïnspireer om wetenskap en medisyne te studeer - soos Vera Pavlovna aan die einde van die roman doen - en baie jong manlike lesers om vroue te ondersteun om toegang tot onderwys in Wes -Europa, veral Switserland, te kry.
'N Opmerking oor haar naam: "Pavlovna" is 'n patroniem, wat ons vertel dat haar pa se naam Pavel is (haar broer sou "Pavlovich" wees)-aangesien die vrou van Leonid in die eerste deel van Red Star "Anna Nikoaevna" is met 'n pa met die naam Nikolai. U kan u voorstel hoe hierdie naamkonvensie, steeds lewendig en gesond in Rusland, elke persoon byskryf le Nom du Père (om die Franse feministiese kritici aan te haal) en merk hul plek in die patriargie. Sy verwys een keer na "Sasha" - haar (tweede) man, 'n dokter/wetenskaplike (ek vergeet presies wat!) Met die naam Aleksandr.
Geen vrae oor die lees van 'Vera Pavlova's Dream' nie, dit is 'n sekondêre lesing wat bedoel is om u waardering daarvoor oop te maak Ons, maar let op:
Nikolai Chernyshevsky - Geskiedenis
Die estetiese verhoudings van kuns tot die werklikheid 
Bron: Russian Philosophy Volume II: Die Nihiliste, die populiste, kritici van godsdiens en kultuur, Quadrangle Books 1965
Getranskribeer: Harrison Fluss, Februarie 2008.
Die see is pragtig as ons daarna kyk, ons dink nooit daaraan om esteties ontevrede te wees nie. Maar nie almal woon naby die see nie, maar baie mense kry nooit 'n kans om dit te sien nie. Tog sou hulle dit baie graag wou sien, en gevolglik wil die see hulle interesseer. Natuurlik sou dit baie beter wees om die see self te sien as om foto's daarvan te sien, maar as 'n goeie ding nie beskikbaar is nie, is 'n man tevrede met 'n minderwaardige. As die ware artikel nie teenwoordig is nie, sal 'n plaasvervanger dit doen. Selfs die mense wat die regte see kan bewonder, kan dit nie altyd doen wanneer hulle wil nie, en daarom roep hulle herinneringe daaraan op. Maar die verbeelding van die mens is swak, dit het ondersteuning en dringendheid nodig. Om hul herinneringe aan die see te laat herleef, om dit meer lewendig in hul verbeelding te sien, kyk hulle na die see. Dit is die uitsluitlike doel en doel van baie (die meerderheid) kunswerke: om mense wat nie in werklikheid skoonheid kon geniet nie, die geleentheid te gee om dit ten minste tot 'n mate te vergewis , om herinneringe aan skoonheid in die werklikheid aan te moedig en te laat herleef in die gedagtes van die mense wat dit deur ervaring ken en dit graag herinner.
Die eerste doel van kuns is dus om die natuur en die lewe te reproduseer, en dit geld vir alle kunswerke sonder uitsondering. Hulle verhouding tot die ooreenstemmende aspekte en verskynsels van die werklikheid is dieselfde as die verhouding van 'n gravure tot die prentjie waaruit dit gekopieer is, of die verhouding van 'n portret tot die persoon wat dit verteenwoordig. 'N Gravure word gemaak van 'n prentjie nie omdat laasgenoemde sleg is nie, maar omdat dit goed is. Net so word die werklikheid in kuns weergegee om nie foute uit die weg te ruim nie, nie omdat die werklikheid as sodanig nie mooi genoeg is nie, maar juis omdat dit mooi is. Artistiek is 'n gravure nie beter as die prentjie waaruit dit gekopieer is nie, maar ook baie minderwaardig as dit; die kunswerke bereik nooit die skoonheid en grootsheid van die werklikheid nie. Maar die prentjie is uniek; dit kan slegs bewonder word deur diegene wat na die fotogalery gaan wat dit versier. Die gravure word egter in honderde eksemplare oor die hele wêreld verkoop. Almal kan dit bewonder wanneer hy wil, sonder om sy kamer te verlaat, sonder om van sy bank af op te staan, sonder om sy kamerjas uit te gooi. Net so is 'n pragtige voorwerp in werklikheid nie altyd toeganklik vir almal nie; reproduksies daarvan (swak, kru, bleek, dit is waar, maar reproduksies) in kunswerke maak dit altyd vir almal toeganklik. 'N Portret word gemaak van 'n persoon vir wie ons lief is en wat ons nie koester om die gebreke in sy kenmerke uit te skakel nie. ons sien dit nie raak nie, of as ons dit doen, hou ons daarvan, maar om ons die geleentheid te gee om die gesig te bewonder, selfs as dit nie eintlik voor ons is nie. Dit is ook die doel en doel van kunswerke; hulle korrigeer die werklikheid nie, versier dit nie, maar reproduseer dit, dien as 'n plaasvervanger daarvoor.
Alhoewel ons nie ten minste beweer dat hierdie woorde iets heeltemal nuuts in die geskiedenis van estetiese idees uitdruk nie, dink ons ​​nietemin dat die pseudo-klassieke " natuurimitasie " teorie wat in die sewentiende en agtiende eeu geheers het, iets anders van kuns vereis het die formele beginsel wat die definisie impliseer: "Kuns is die reproduksie van die werklikheid. 'n kritiek op die teorie uit die beste handboek oor die nou heersende stelsel van estetika. Hierdie kritiek sal aan die een kant die verskil toon tussen die opvattings wat dit weerlê en ons siening, en aan die ander kant sal dit onthul wat ontbreek in ons aanvanklike definisie van kuns as die weergee van die werklikheid, en dit sal ons dus in staat stel om voort te gaan met 'n meer presiese ontwikkeling van kunsbegrippe.
Die definisie van kuns as nabootsing van die natuur onthul slegs die formele doel daarvan volgens hierdie definisie moet kuns so ver as moontlik daarna streef om te herhaal wat reeds in die eksterne wêreld bestaan. Sulke herhaling moet as oorbodig beskou word, want die natuur en die lewe bied ons reeds die dinge wat die kuns volgens hierdie opvatting vir ons moet bied. Boonop is die nabootsing van die natuur 'n tevergeefs poging wat sy doel te kort skiet, want deur die nabootsing van die natuur gee kuns, as gevolg van sy beperkte middele, ons slegs misleiding in plaas van waarheid en slegs 'n lewelose masker in plaas van 'n werklik lewende wese . 
Hier sal ons eerstens opmerk dat die woorde, "Art die reproduksie van die werklikheid is, " sowel as die sin, "Art is die navolging van die natuur, " definieer slegs die formele beginsel van kuns Om die inhoud van kuns te definieer, moet ons die eerste gevolgtrekking wat ons gemaak het aangaande die doel daarvan aanvul, en dit sal ons later doen. Die ander beswaar is nie die minste van toepassing op die siening wat ons uit die voorafgaande uiteensetting uiteengesit het nie; dit is duidelik dat die reproduksie of herhaling van die voorwerpe en verskynsels van die natuur deur kuns geensins oorbodig is nie, dit is is nodig. Wat die opmerking betref dat herhaling 'n ydele poging is wat sy doel te kort skiet, moet gesê word dat hierdie argument slegs geldig is as aanvaar word dat kuns met die werklikheid wil meeding en nie bloot as plaasvervanger daarvoor dien nie. Ons beweer egter dat kuns nie 'n vergelyking met die lewende werklikheid kan verduur nie en dat dit die lewenskragtigheid wat die werklikheid besit, heeltemal ontbreek.
Kom ons kyk of verdere besware teen die nabootsingsteorie van toepassing is op ons siening:
Aangesien dit onmoontlik is om volkome sukses te behaal in die nabootsing van die natuur, bly dit slegs om genot te vind in die relatiewe sukses van hierdie hokus-pokus, maar hoe meer die kopie 'n uiterlike ooreenkoms met die oorspronklike het, hoe kouer word hierdie plesier en groei selfs tot versadiging of afkeer. Daar is portrette wat, soos die spreekwoord lui, vreeslik soos die oorspronklike is. 'N Uitstekende nabootsing van die lied van die nagtegaal begin ons vervelig en walg sodra ons verneem dat dit nie 'n regte nagtegaal is nie, maar 'n bekwame nabootser van die nagtegaal, want ons het die reg om verskillende musiek te verwag van 'n mens. Sulke truuks in die uiters bekwame nabootsing van die natuur kan vergelyk word met die kuns van die towenaar wat sonder mis lensies deur 'n diafragma van nie meer as 'n lensie gegooi het, en wat Alexander die Grote beloon het met 'n medimnos lensies. 
Hierdie waarnemings is heeltemal regverdig, maar dit is van toepassing op die nuttelose en sinnelose kopiëring van wat nie aandag verdien nie, of op die uitbeelding van blote eksterne dinge sonder inhoud. (Hoeveel gewilde kunswerke verdien hierdie bytende, maar verdienstelike, belaglikheid!) Inhoud wat die aandag van 'n denkende persoon waardig is, kan die kuns alleen beskerm teen die verwyt dat dit bloot 'n tydverdryf is, wat dit alte dikwels is. Artistieke vorm red 'n kunswerk nie van minagting of van 'n jammerlike glimlag as die werk, volgens die belangrikheid van sy idee, nie die vraag kan beantwoord nie: was dit die moeite werd? 'N nuttelose ding het geen reg op respek nie. Die mens is 'n doel in homself, maar die dinge wat die mens maak, moet eindig in die bevrediging van die behoeftes van die mens en nie in hulself nie. Dit is juis daarom dat hoe meer nutteloos nabootsing uiterlik ooreenstem met die oorspronklike, hoe meer afsku wek dit. Waarom is soveel tyd en moeite daaraan gemors? " vra ons onsself af as ons daarna kyk. En wat jammer dat so 'n gebrek aan inhoud met so 'n volmaakte vakmanskap gepaard kan gaan! kritiek: 'n man wat nie verstaan ​​dat hy menslike liedere behoort te sing en nie die trillings te maak wat slegs in die lied van die nagtegaal betekenis het nie, verdien slegs jammerte.
Wat portrette betref wat baie soos die oorspronklike lyk, moet dit soos volg verstaan ​​word: om getrou te wees, moet elke kopie die belangrikste kenmerke van die oorspronklike bevat. 'N Portret wat nie die belangrikste, mees ekspressiewe kenmerke van 'n gesig kan weergee nie, is nie 'n getroue portret nie en as die klein besonderhede van die gesig duidelik getoon word, word die portret lelik, sinneloos, leweloos en #8211 hoe kan dit alles behalwe aaklig wees? Daar word dikwels beswaar gemaak teen die sogenaamde "fotografiese kopiëring " van die werklikheid, sou dit nie beter wees om te sê dat kopiëring, soos alles wat die mens doen, om begrip vra, vir die vermoë om essensieel te onderskei van essensiële kenmerke nie? Dit is die gewone frase, maar 'n man kan nie 'n getroue kopie maak as die lewelose meganisme nie deur lewende betekenis gelei word nie. Dit is nie eers moontlik om 'n getroue faksimilee van 'n gewone manuskrip te maak as die betekenis van die letters wat gekopieer word nie verstaan ​​word nie.
Ons moet nou die definisie van kuns wat hierbo aangebied word, aanvul, en van die ondersoek na die formele kunsbeginsel voortgaan tot die definisie van die inhoud daarvan.
Gewoonlik word gesê dat die inhoud van kuns die mooiste is, maar dit beperk die kunssfeer te veel. Selfs al gee ons aan dat die sublieme en die komiese oomblikke is. die mooi, die inhoud van baie kunswerke val nie onder die drie opskrifte van die mooi, die verhewe en die komiese nie. In die skilderkuns is hierdie onderafdelings nie van toepassing op foto's van die huishoudelike lewe waarin daar nie 'n enkele pragtige of belaglike persoon is nie, op beelde van ou mans of ou vroue wat nie onderskei word deur hul buitengewone skoonheid nie, ensovoorts. In musiek is dit nog moeiliker om die gewone onderafdelings bekend te stel as ons optogte, patetiese stukke, ensovoorts, onder die opskrif van die verhewe plaas, as ons stukke plaas wat die gees van liefde of vreugde adem onder die opskrif van die mooi, en as ons talle komiese liedjies vind, bly daar steeds 'n enorme aantal werke oor waarvan die inhoud nie onder een van hierdie opskrifte geplaas kan word sonder om 'n punt te rek. Onder watter opskrif moet ons hartseer melodieë – onder die verhewe, as lyding, of onder die mooi, as teer drome plaas?
Maar van al die kunste is poësie die moeilikste om in die strakke kompartemente van skoonheid en die oomblikke daarvan te druk. Sy sfeer is die hele gebied van lewe en natuur. Die siening van die digter oor die lewe in al sy manifestasies is so uiteenlopend soos die denker se opvattings oor hierdie uiteenlopende verskynsels en die denker vind in werklikheid veel meer as die mooi, die verhewe en die komiese. Nie alle verdriet bereik die tragedie nie, nie alle vreugde is grasieus of komies nie. Dat die inhoud van die poësie nie uitgeput is deur die bekende drie elemente nie, kan maklik gesien word uit die feit dat poëtiese werke nie meer in die raam van die ou onderafdelings pas nie. Dat dramatiese poësie nie net die tragiese of die komiese uitbeeld nie, word bewys deur die feit dat behalwe komedies en tragedies ook die drama moes verskyn. Die epos, wat hoofsaaklik tot die sublieme behoort, is vervang deur die roman met sy ontelbare kategorieë. Vir die meeste liriese gedigte is dit vandag onmoontlik om onder die ou onderafdelings enige opskrif te vind wat die karakter van hul inhoud sou aandui, sou honderde opskrifte nie voldoende wees nie, dus drie is beslis nie genoeg om hulle almal te omhels nie (ons praat van die karakter van die inhoud en nie van die vorm nie, wat altyd mooi moet wees).
Die eenvoudigste manier om hierdie raaisel op te los, is om te sê dat die kunssfeer nie net beperk is tot skoonheid en die sogenaamde oomblikke nie, maar alles in werklikheid omvat (m die natuur en die lewe) wat vir die mens nie as 'n geleerde belang is nie, maar as 'n gewone mens, wat van gemeenskaplike belang is in die lewe, en dit is die inhoud van kuns. Die mooi, die tragiese en die komiese is slegs die drie bepalendste van die duisende elemente waarop lewensbelange afhang, en om dit alles op te tel, sou beteken om al die gevoelens en aspirasies wat die hart van die mens roer, op te tel.
Dit is skaars nodig om 'n meer gedetailleerde bewys te lewer van die korrektheid van ons opvatting van die inhoud van kuns, aangesien hoewel gewoonlik 'n ander, nouer definisie van inhoud in estetika aangebied word, ons opvatting in werklikheid oorheers, dit wil sê onder kunstenaars en digters self. Dit vind voortdurend uitdrukking in die letterkunde en in die lewe. As dit nodig geag word om die mooiste as die belangrikste of, om meer presies te wees, die enigste wesenlike inhoud van kuns te definieer, is die werklike rede hiervoor dat die onderskeid tussen skoonheid as voorwerp van kuns en skoonheid van vorm, 'n noodsaaklike kwaliteit van elke kunswerk word slegs vaagweg gesien. Maar hierdie formele skoonheid, of eenheid van idee en beeld, van inhoud en vorm, is nie die besondere eienskap wat kuns van alle ander takke van menslike aktiwiteite onderskei nie. In toneelspel het 'n man altyd 'n doel, wat die kern van sy handeling uitmaak. Die waarde van die handeling self word beoordeel aan die mate waarin dit voldoen aan die doel wat ons daarmee wou bereik. Alle werke van 'n mens word beoordeel aan die mate van volmaaktheid wat bereik is tydens die uitvoering daarvan. Dit is 'n algemene wet vir handwerk, vir die nywerheid, vir wetenskaplike aktiwiteite, ens. Dit geld ook vir kunswerke: die kunstenaar (bewustelik of onbewustelik, dit maak geen verskil nie) probeer vir ons 'n sekere aspek van die lewe weergee sonder dat dit sonder hom is gesê dat die verdienste van sy werk sal afhang van hoe hy sy werk verrig het. 'N Kunswerk streef na die harmonie van idee en beeld, nie meer en nie minder nie as die skoenmaker, die juwelier, kalligrafie, ingenieurswese, morele vasberadenheid." Alle werk moet goed gedoen word " – dit is die betekenis van die frase " harmonie tussen idee en beeld. ".
Ons het reeds opgemerk dat die belangrike woord in hierdie frase "image "is- dit vertel ons dat kuns 'n idee uitdruk nie deur abstrakte konsepte nie, maar deur 'n lewende, individuele feit. As ons sê dat kuns die reproduksie van die natuur en die lewe is , ons sê dieselfde: in die natuur en in die lewe is daar geen abstrakte wesens nie, alles daarin is konkreet. 'n Reproduksie moet die essensie van die gereproduseererde so ver moontlik bewaar, daarom moet 'n kunswerk so min as moontlik bevat abstrak as moontlik moet alles daarin, sover moontlik, konkreet uitgedruk word in lewende tonele en in individuele beelde.
Verwarring van vormskoonheid as 'n noodsaaklike eienskap van 'n kunswerk, en skoonheid as een van die vele kunsvoorwerpe, was een van die oorsake van die hartseer misbruik in kuns. Die doel van kuns is skoonheid, en skoonheid ten alle koste, kuns het geen ander inhoud nie. Wat is die mooiste ding [prekrasnoye] in die wêreld? In die menslike lewe en#8211 skoonheid [krasota] en liefde in die natuur – dit is moeilik om te besluit – daar is soveel skoonheid daarin. Dit is dus nodig, op gepaste en onvanpaste wyse, om poëtiese werke te vul met beskrywings van die natuur: hoe meer hiervan bestaan, hoe meer mooi is ons werk.
Ongepaste uitbreiding van die skoonheid van die natuur is nie so skadelik in 'n kunswerk dat dit oorgeslaan kan word nie, want dit word op 'n eksterne manier aangepak, maar wat moet u doen met 'n liefdesplot? Dit kan nie geïgnoreer word nie, want dit is die basis waaraan al die ander met Gordiese knope vasgemaak is, sonder dat alles samehang en betekenis verloor. Afgesien daarvan dat 'n liefdevolle paartjie, wat ly of triomfeer, duisende werke vreeslik eentonig maak, afgesien van die feit dat die wisselvalligheid van hul liefde en die beskrywings van skoonheid van die skrywer geen ruimte laat vir noodsaaklike besonderhede nie, is hierdie gewoonte om liefde uit te beeld, , liefde, ewige liefde laat digters vergeet dat die lewe ander aspekte het wat baie interessanter is vir die mens in die algemeen. Alle poësie en alle lewe wat daarin uitgebeeld word, veronderstel 'n soort sentimentele, rooskleurige tint in plaas van die menslike lewe ernstig uit te beeld, baie kunswerke verteenwoordig 'n buitensporige jeugdige lewensbeskouing (om te onthou van meer presiese bynaam) en die digter blyk gewoonlik 'n baie jong seun te wees, wie se verhale net interessant is vir mense van dieselfde morele of fisiologiese ouderdom as hy. Laastens verneder dit kuns in die oë van mense wat uit die salige tydperk van vroeë jeug gekom het. Dit lyk asof kuns 'n tydelike tydverdryf is vir volwassenes en nie sonder gevare vir jongmense nie. Ons dink beslis nie dat die digter verbied moet word om liefde te beskryf nie, maar estetika moet eis dat hy liefde slegs moet beskryf as hy dit werklik wil doen.
Liefde, toepaslik of onvanpas – dit is die eerste skade wat kuns aangerig word deur die idee dat die inhoud van kuns skoonheid is. Die tweede, nou verbind met die eerste, is kunsmatigheid. In ons tyd lag mense vir Racine en Madame Deshoulieres, maar dit is te betwyfel of moderne kuns hulle ver agtergelaat het ten opsigte van eenvoud, natuurlikheid van die aksiebronne en egte natuurlikheid van dialoog. Die verdeling van dramatis personae tot helde en skurke kan tot vandag toe toegepas word op kunswerke in die patetiese kategorie. Hoe samehangend, glad en welsprekend spreek hierdie mense tog nie! Monoloë en dialoë in moderne romans is nie veel minder stil as die monoloë in klassieke tragedies nie. Alles in kunswerke moet in skoonheid geklee wees, en#8221 en een van die skoonheidsvoorwaardes is dat al die besonderhede uit die plot moet ontwikkel: sodat die karakters in romans en toneelstukke so deeglik deurdagte planne kry van optrede as persone in die werklike lewe skaars ooit opstel. En as een van die karakters 'n instinktiewe, onnadenkende stap neem, ag die skrywer dit nodig om dit te regverdig op grond van die essensie van die persoonlikheid van die karakter, en die kritici is ontevrede met die feit dat die aksie ongemotiveerd is. 8221 – asof 'n aksie altyd gemotiveer word deur individuele karakter en nie deur omstandighede en deur algemene eienskappe van die menslike hart nie. Laat ons egter terugkeer na die vraag na die wesenlike doel van kuns.
Ons het gesê dat die eerste en algemene doel van alle kunswerke die verskynsels van die werklike lewe weergee wat vir die mens interessant is. Met die werklike lewe bedoel ons natuurlik nie net die mens se verhouding met die voorwerpe en wesens van die objektiewe wêreld nie, maar ook sy innerlike lewe. Soms leef 'n man in 'n droom en in hierdie geval het die droom vir hom (tot 'n sekere mate en vir 'n sekere tyd) die betekenis van iets objektiefs. Nog meer gereeld leef 'n man in die wêreld van sy emosies. Hierdie state, as dit interessant word, word ook deur kuns weergegee. Ons noem dit om aan te toon dat ons definisie ook die verbeeldingryke inhoud van kuns inneem.
Maar ons het hierbo gesê dat kuns behalwe voortplanting 'n ander doel het, naamlik om die lewe te verduidelik. Dit kan tot 'n mate deur alle kunste gedoen word: dit is dikwels voldoende om aandag te vestig op 'n voorwerp (wat kuns altyd doen) om die betekenis daarvan te verduidelik, of om mense in staat te stel om die lewe beter te verstaan. In hierdie opsig verskil kuns geensins van 'n diskoers oor 'n voorwerp nie, die enigste verskil hier is dat kuns sy doel baie beter bereik as 'n diskoers, veral 'n geleerde diskoers, dit is baie makliker vir ons om met 'n voorwerp kennis te maak. om baie vinniger daarin belang te stel wanneer dit in lewende vorm aan ons voorgehou word as wanneer ons 'n droë verwysing daarna kry. Fenimore Cooper se romans het meer gedoen om die samelewing te leer ken oor die lewe van woeste as etnografiese vertellings en argumente oor die belangrikheid van die bestudering van hierdie onderwerp.
Alhoewel alle kunste na nuwe en interessante voorwerpe kan wys, dui poësie altyd noodwendig skerp en duidelik op die belangrikste kenmerke van 'n voorwerp. Skildery gee 'n voorwerp in al sy besonderhede weer, so ook beeldhouwerk. Maar poësie kan nie te veel besonderhede van noodsaaklikheid inneem nie, maar laat dit baie uit die prentjie, maar dit fokus ons op die funksies wat behoue ​​bly. Dit word beskou as 'n voordeel wat poëtiese tonele bo die werklikheid het, maar elke enkele woord doen dieselfde met die voorwerp wat dit aandui. Ook in die woord (konsep) word alles toevallig weggelaat en word slegs die wesenlike kenmerke van die voorwerp behou. Vir die onervare verstand kan die woord wat die voorwerp aandui, duideliker wees as die voorwerp self, maar hierdie duidelikheid is slegs 'n verarming. 'N Voorwerp of gebeurtenis is moontlik meer verstaanbaar in 'n poëtiese werk as in die werklikheid, maar die enigste verdienste wat ons daarin erken, is die duidelike en lewendige toespeling op die werklikheid, ons heg nie daaraan onafhanklike betekenis as iets wat kan meeding met die volheid van die werklike lewe. Ons kan nie daarvan weerhou om by te voeg dat elke prosa -verhaal dieselfde doen as wat poësie doen nie. Die konsentrasie van aandag op die essensiële kenmerke van 'n voorwerp is nie die onderskeidende kenmerk van poësie nie, maar die algemene kenmerk van alle rasionele spraak.
Die belangrikste doel van kuns is om weer te gee wat van belang is vir die mens in die werklike lewe. Maar omdat hy geïnteresseerd is in die verskynsels van die lewe, kan die mens nie anders as om hulle bewustelik of onbewust te oordeel nie. Die digter of kunstenaar kan nie ophou om 'n man te wees nie, en daarom kan hy, selfs al wil hy, nie daarvan weerhou om oordeel uit te spreek oor die verskynsels wat hy uitbeeld nie. Hierdie oordeel word uitgedruk in sy werk, en dit is nog 'n doel van kuns, wat dit onder die morele aktiwiteite van die mens plaas.
Daar is mans wie se oordeel oor die lewensverskynsels byna uitsluitlik bestaan ​​deurdat hulle die neiging vir sommige aspekte van die werklikheid verraai en ander vermy: dit is mans wie se geestelike aktiwiteit swak is. Die werk van so 'n manlike digter of kunstenaar het geen ander doel as die weergawe van sy gunsteling kant van die lewe nie. Maar as 'n man wie se geestelike aktiwiteit kragtig gestimuleer word deur vrae wat deur die waarneming van die lewe opgewek word, met artistieke talent begaafd is, sal hy in sy werke bewust of onbewust ernaar streef om 'n lewende oordeel uit te spreken over de verschijnsels wat hom interesseer (en sy tydgenote interesseer, want 'n denkende mens kan nie dink aan onbeduidende probleme wat niemand anders as homself interesseer nie). Sy skildery of sy romans, gedigte en toneelstukke bied probleme aan of los dit op uit die lewe vir die denkende mens, sy werke sal as't ware opstelle wees oor onderwerpe wat deur die lewe aangebied word. Hierdie neiging vind moontlik uiting in alle kunste (byvoorbeeld in skilderkuns kan ons wys op foto's van die sosiale lewe en historiese tonele), maar dit ontwikkel veral in poësie, wat die volle geleentheid bied om 'n definitiewe idee uit te druk. In so 'n geval word die kunstenaar 'n denker, en terwyl kunswerke in die kunssfeer bly, kry dit wetenskaplike betekenis. Dit spreek vanself dat daar in hierdie opsig niks is wat ooreenstem met die kunswerk in werklikheid nie, maar dit geld slegs vir die vorm daarvan. Wat inhoud betref, met betrekking tot die probleme wat deur kuns aangebied of opgelos word, is dit alles slegs in die werklike lewe, sonder voorbedagte rade, sonder arri re-pen e.
Kom ons veronderstel dat 'n kunswerk die idee ontwikkel dat tydelike afwyking van die ware pad nie 'n sterk natuur sal verdoem nie, of dat een uiterste na 'n ander lei of dat dit 'n man in konflik met homself uitbeeld of, as u wil, die beeld uitbeeld. konflik tussen passies en verhewe aspirasies (ons wys op verskillende fundamentele idees waarin ons agtergekom het Faust)- bied die werklike lewe nie gevalle waar dieselfde situasies ontstaan ​​nie? Word hoë wysheid nie verkry uit die waarneming van die lewe nie? Is die wetenskap nie bloot 'n abstraksie van die lewe nie, die plaas van lewe binne 'n formule? Alles wat wetenskap en kuns uitdruk, is te vinde in die lewe, en word gevind in die volste en mees volmaakte vorm, met al sy lewende besonderhede – die besonderhede wat gewoonlik die ware betekenis van die saak bevat, en wat dikwels nie deur die wetenskap verstaan ​​word nie en kuns, en nog meer dikwels nie deur hulle omhels kan word nie. In die gebeure van die werklike lewe is alles waar, niks word oor die hoof gesien nie, daar is nie die eensydige, eng siening waaraan al die werke van die mens ly nie. As onderrig, as leer, is die lewe voller, waarer en selfs meer artistiek as al die werke van geleerdes en digters. Maar die lewe dink nie daaraan om die verskynsels daarvan aan ons te verduidelik nie, dit is nie betrokke by die afleiding van aksiomas nie. Dit word gedoen in wetenskaplike en kunswerke. Die afleidings is weliswaar onvolledig, die idees is eensydig in vergelyking met wat die lewe bied, maar dit is vir ons gemaak deur genieë sonder hul hulp, ons aftrekkings sou nog meer eensydig en karig wees.
Wetenskap en kuns (poësie) is handleidings vir diegene wat met die bestudering van die lewe begin; hul doel is om die student voor te berei om die oorspronklike bronne te lees, en later om van tyd tot tyd as naslaanboeke te dien. Dit kom nooit by die wetenskap op om dit te verberg nie, en dit kom ook nie by digters voor om dit te verberg in hul onmiddellike opmerkings oor die punt van hul werke nie. Estetika alleen hou vol dat kuns beter is as die lewe en die werklikheid.
Deur alles wat gesê is, te verbind, kry ons die volgende siening van kuns: die wesenlike doel van kuns is om alles in die lewe weer te gee wat vir die mens van belang is. Heel dikwels, veral in poëtiese werke, kom ook die verklaring van die lewe, die oordeel oor die verskynsels daarvan na vore.
Die verhouding tussen kuns en die lewe is dieselfde as dié van die geskiedenis; die enigste inhoudelike verskil is dat die geskiedenis, in sy verslag oor die lewe van die mensdom, hoofsaaklik met die feitelike waarheid te doen het, terwyl die kuns ons verhale gee oor die lewens van mense waarin die plek van feitelike waarheid word ingeneem deur getrouheid aan die sielkundige en morele waarheid. Die eerste funksie van die geskiedenis is om die lewe weer te gee, die tweede, wat nie deur alle historici uitgevoer word nie, is om dit te verduidelik. Deur nie die tweede funksie te verrig nie, bly die historikus bloot 'n kroniekskrywer en dien sy werk slegs as materiaal vir die ware historikus, of as leesstof om nuuskierigheid te bevredig. Deur hierdie tweede funksie te vervul, word die historikus 'n denker, en as gevolg daarvan verkry sy werk wetenskaplike verdienste. Presies dieselfde moet gesê word oor kuns. Die geskiedenis wil nie met die werklike historiese lewe meeding nie; dit gee toe dat die prentjies wat dit skilder bleek, onvolledig, min of meer verkeerd is, of in elk geval eensydig. Estetika moet erken dat kuns, en om dieselfde redes, nie eers daaraan moet dink om dit met die werklikheid te vergelyk nie, nog minder om dit in skoonheid te oortref.
Die verdediging van die werklikheid teen fantasie, die poging om te bewys dat kunswerke onmoontlik kan vergelyk word met die lewende werklikheid, is die essensie van hierdie opstel. Maar verneder die kuns nie wat die skrywer sê nie? Ja, as dit wys dat kuns laer is as die werklike lewe in die artistieke perfeksie van sy werke, dit vernederende kuns beteken. Maar om teen panegrieke te protesteer, beteken nie minagting nie. Wetenskap beweer nie dat dit hoër is as die werklikheid nie, maar dit gee niks om oor te skaam nie. Kuns moet ook nie beweer dat dit hoër is as die werklikheid wat dit nie sou verneder nie. Die wetenskap is nie skaam om te sê dat die doel daarvan is om die werklikheid te verstaan ​​en te verduidelik nie, en dan die verduideliking daarvan te gebruik vir die mens se voordeel. Laat die kuns nie skaam wees om toe te gee dat die doel daarvan is om die mens te vergoed as hy nie die geleentheid het om die volle estetiese plesier van die werklikheid te geniet nie, deur hierdie kosbare werklikheid so ver moontlik weer te gee en deur dit te verduidelik tot sy voordeel.
Laat kuns tevrede wees met sy goeie en verhewe missie om 'n plaasvervanger vir die werklikheid te wees in die geval van die afwesigheid daarvan, en om 'n lewenshandleiding vir die mens te wees.
Werklikheid staan ​​hoër as drome, en noodsaaklike doel staan ​​hoër as fantastiese aansprake.
1. Herdruk, met uitgebreide hersienings en regstellings vir hierdie bundel deur James P. Scanlan, van Nicholas G. Chernyshevsky, Geselekteerde filosofiese opstelle, Moskou, 1953, pp. 364-377, 379. Die hersienings en regstellings is gemaak met verwysing na die Russiese teks in Nicholas G. Chernyshevsky, Esteticheskiye otnosheniya iskusstva k deystvitelnosti, Moskou, 1955, pp. 108-125, 128-129.
2. Losweg aangehaal deur Chernyshevsky uit Deel III van Hegel se inleiding tot sy Vorlesungen iiber die Aesthetik (bladsye 54-55 in die Berlyn, 1842, uitgawe). – vert.
7 groot Russiese FILOSOFE wat u behoort te ken
Die lewe van Chaadayev en rsquos het 'n nagmerrie geword na die publikasie van sy eerste leksosofiese brief in 1836.
Portret van Pjotr ​​Chaadayev.
Nadat ek die artikel gelees het, vind ek dat die inhoud daarvan 'n mengsel is van waaghalsige nonsens wat 'n kranksinnige waardig is, en tsar Nicholas het ek gesê. Volgens Alexander Herzen is Chaadayev & rsquos se brief geskiet wat in die donker nag opgeklink het. Hoe jy dit ook al noem, Chaadayev is 'n jaar lank in huisarres geplaas en is verbied om ooit weer iets te publiseer. Die vriend van Alexander Pushkin en rsquos is deur die regering kranksinnig verklaar vir sy geskrifte, waarin hy die werklikheid van die Russiese lewe skerp gekritiseer het, naamlik diensbaarheid en outokrasie. Hy het onortodokse sienings oor die sending van Rusland, sy toekoms en kulturele identiteit. Chaadayev beskou Europa as 'n rolmodel en sê dat Rusland 'n agtergeblewe land is wat agter die ander bly, met traagheid, onverskilligheid en 'n gebrek aan kreatiwiteit. Hy beskryf Rusland se sosiale lewe as 'n saai en somber bestaan ​​sonder 'n sterkte en energie.
Сhernysjevski het hom onderskei as 'n publicis, skrywer, filosoof, wetenskaplike, revolusionêre demokraat en teoretikus van kritiese utopiese sosialisme.
Chernyshevsky gesien op 'n foto van 1888.
Die multi-talentvolle teoretikus het 'n merkbare merk op die ontwikkeling van sosiale filosofie, literêre kritiek en Russiese letterkunde gelaat. Chernysjevski het die ideologiese inspirator geword van die revolusionêre groep Land and Liberty wat nie saamstem met die voorwaardes waarop Alexander II die diensknegte in 1861 bevry het nie. Op verdenking van bande met die revolusionêre ondergrondse, is Chernyshevsky in die Peter and Paul Fortress, 'n politieke gevangenis in die gevangenis, opgesluit. St Petersburg. Hy is die nommer een van die Russiese Ryk genoem, met 'n ondersoek teen hom wat langer as 'n jaar geduur het. Gedurende hierdie tyd het Chernyshevsky geen tyd gemors nie en sy beroemde utopiese roman & lsquoWhat & rsquos to be done? & Rsquo Die publikasie daarvan het daartoe gelei dat Chernyshevsky tot sewe jaar se harde arbeid in Siberië gevonnis is. Hy is in 1883 vrygelaat en het verskeie generasies Russiese revolusionêre geïnspireer, onder wie Vladimir Lenin. Die grootste verdienste van Chernyshevsky is dat hy nie net getoon het dat elke regte denke en werklik ordentlike persoon 'n revolusionêr moet wees nie, maar ook iets anders, nog belangriker: wat nodig is om 'n revolusionêr te wees, wat die spelreëls is en hoe hy moet sy doelwitte bereik, en die bolsjewistiese leier het eenkeer gesê.
3. Pjotr ​​Kropotkin (1842-1921)
'N Fliek kan gemaak word uit hierdie filosoof en rsquos -lewe.
Na die Bolsjewistiese rewolusie keer prins Kropotkin terug na Rusland, waar hy weens die vervolging meer as 40 jaar afwesig was en die laaste jare van sy lewe in Dmitrov, 'n klein dorpie naby Moskou, gewoon het.
Kropotkin het Alexander Kerensky en Vladimir Lenin ontmoet, wat die vader van die Russiese rewolusie verafgod het. & Kropotkin & rsquos sleutelwerk en The Conquest of Bread & rsquo, is 'n stapelvoedsel van politieke anargistiese literatuur wat blykbaar steeds anargiste wêreldwyd beïnvloed. Kropotkin het probeer om die identiteit van anargisme en kommunisme te staaf. Hy het gesê dat anargisme sonder kommunisme willekeur en wetteloosheid is, terwyl kommunisme sonder anargisme kaserne en ontbering is. Daarom het hy probeer om 'n wetenskaplike en ldquoanarcho-kommunisme te bou. Kropotkin het nie net probeer om sandkastele te bou nie, maar het voorbeelde en neigings van horisontale bestuur in die werklike lewe en in die geskiedenis gesoek. Volgens Kropotkin het revolusie hand aan hand gegaan met evolusie en skepping. Hy was 'n voorstander van 'n gedesentraliseerde kommunistiese samelewing wat vrygestel is van die sentrale regering en gebaseer is op selfregerende gemeenskappe. Die geskrifte van Kropotkin gee 'n direkte weg na 'n humanistiese en regverdige sosiale orde, waarlangs die samelewing sonder enige oorgangsperiodes kan gaan. Alhoewel dit wat hy honderd jaar gelede geskryf het, vandag nog relevant is, bly sy idees waarskynlik wensdenkery.
Dit het geglo dat Solovyev die prototipe van Ivan Karamazov was in & lsquoThe Brothers Karamazov & rsquo deur Fyodor Dostoevsky.
Solovjev en Dostojevski was goeie vriende. Die jaar 1881 was 'n keerpunt vir die filosoof. Rusland was geskok oor die sluipmoord op keiser Alexander II.Solovyev het die misdaad deur die & lsquoNarodnaya Volya & rsquo -terreurorganisasie veroordeel, maar 'n beroep op die nuwe troonopvolger gedoen om genade te betoon en die moordenaars te vergewe. Hierdie daad is bepaal deur die diepgewortelde oortuiging van Solovyev en rsquos oor die behoefte aan Christelike vergifnis.
Die basis van sy filosofiese leerstelling is die idee van Godmoed. Dit is die eerste keer aangebied deur 'n wetenskaplike in 1878. Die belangrikste boodskap lê in die gevolgtrekking oor die eenheid van mens en God. In sy leerstellings gebruik Solovjev die term Sophia, of wysheid, wat die siel van 'n hernieude geloof sou word. Volgens die filosoof kan slegs 'n hernieude kerk en godsdiens die ideologiese vakuum vul aan die einde van die 19de eeu, toe baie radikale politieke teorieë en bewegings ontstaan ​​het. Lang geestelike soektogte het Solovjov laat glo dat die mensdom slegs te danke aan geloof in God die mens kan oorleef.
Soveel as wat Konstantin Stanislavsky & rsquos -idees 'n omwenteling in die teater gemaak het, het Rozanov en rsquos se denkwyse die gesig van die filosofie verander en 'n nuwe genre geword.
Dit is gebaseer op ongefiltreerde en ongeredigeerde persoonlike ervaring, 'n kortstondige tergende indruk. & ldquoEen minuut het verloop tussen & lsquoI wil gaan sit & rsquo en & lsquoI het gaan sit. & rsquo Waar kom al hierdie heeltemal verskillende off-topic gedagtes vandaan? & rdquo Rozanov, wat dikwels na homself verwys het as Dostoyevsky & rsquos & lsquoUnderground Man & rsquo, wonder (in werklikheid, Rozanov so onselfsugtig en getrou dat hy met sy minnares Apollinaria Suslova getroud is, al was hy sewentien jaar jonger as die bruid).
Terwyl Leo Tolstoy eers probeer het om die elemente van die & ldquostream van bewussyn & rdquo in sy klassieke werke in te voer, skryf Vasily Rozanov 'n filosofiese trilogie - & ldquoSolitary & rdquo en twee dele van & ldquoFallen Leaves & rdquo met behulp van hierdie innoverende vorm van vertelling. In sy geskrifte het Rozanov probeer om sy rou, intieme gedagtes en gevoelens op papier te plaas. Hierdie literêre vorm was op sy beste in James Joyce & rsquos & lsquoUlysses & rsquo.
Die menings van die filosoof oor baie aangeleenthede is teenstrydig, aangesien dit passievol was. Aan die een kant het Rozanov byvoorbeeld gesê dat die mislukte rewolusie van 1905 die boot in die wiele gery het, maar andersyds glo hy dat die gebeure Rusland nader aan 'n veilige toekoms bring.
Die onortodokse filosoof het dit nodig geag om dinge vanuit verskillende hoeke en in verskillende vorme te beskryf: & ldquoOne moet presies 1 000 standpunte oor die onderwerp hê. Dit is die & lsquocoordinates of reality & rsquo en die realiteit word slegs vasgelê met hierdie 1,000 hoeke. & Rdquo
Godsdienstige en politieke filosoof en 'n seldsame kenner van die Russiese mentaliteit, is Berdyaev nie minder nie as sewe keer genomineer vir die Nobelprys vir letterkunde!
Die Russiese hunkering na die betekenis van die lewe is die hooftema van ons literatuur, en dit is die eintlike punt van ons intelligentsia en bestaan, en hy het ooit geskryf. Berdyaev het wêreld erkenning gekry vir sy baanbrekende boek, getiteld & lsquoThe New Middle Ages. Refleksies oor die lot van Rusland en Europa & rsquo, wat die lig gesien het in Parys waarheen hy in 1924 verhuis het. Sy lewe in die post-revolusionêre Rusland was egter 'n gemors. Bolsjewisme is 'n rasionalistiese waansin, 'n manie vir die finale regulering van die lewe, gebaseer op 'n irrasionele volksmag. & rdquo Berdyaev het tot 'n kookpunt gekom toe hy beskuldig word van sameswering, gearresteer en gevangenisstraf opgelê is. Daar was te veel gebeurtenisse om by die filosoof en die lewe van rsquos uit te kom, het Berdyaev gekla. Ek was vier keer in die gevangenis, twee keer tydens die ou regime en twee keer tydens die nuwe, was ek drie jaar lank in die noorde van die land verban, het 'n proses ondergaan wat my bedreig het met ewige vestiging in Siberië, uit my vaderland verdryf is en ek sal my lewe waarskynlik in ballingskap beëindig. & rdquo Ongelukkig het hy reg geraai. Berdyaev was 'n belangrike verteenwoordiger van die Christelike filosofie van eksistensialisme wat 'n diepgaande ondersoek van die menslike toestand en die toestand van die wêreld binne 'n Christelike raamwerk beklemtoon.
In sy beste werk, & lsquoThe Russian Idea & rsquo (1946), formuleer Berdyaev die tipiese idee wat sy kreatiewe sappe aan die gang gekry het gedurende die laaste dae van sy lewe. Die filosoof het geglo dat 'n meer regverdige stelsel in die post -Sowjet -Rusland geskep kan word en dat dit die belangrikste missie van die land kan vervul - om 'n vereniger te word van die Oosterse (godsdienstige) en Westerse (humanistiese) basislyne van die geskiedenis.
Tsiolkovsky is een van die stigters van die filosofiese beweging genaamd & lsquoCosmism & rsquo wat die teologie en fisiese wetenskappe beïnvloed het, sowel as visuele kunste in Rusland en oorsee.
'N Self-geleerde wetenskaplike is gebore met sy oë wat na die sterre kyk en die stigter van die moderne kosmonautiek geword. In 1887 skryf Tsiolkovsky 'n kortverhaal met die titel & lsquoOn the Moon & rsquo, waar hy die gewaarwordinge beskryf van 'n persoon wat hom op 'n aardse satelliet bevind. 'N Beduidende deel van die aannames wat Tsiolkovsky uitgespreek het, was uiteindelik korrek. Vanaf 1903 het Tsiolkovsky hom ten volle toegewy aan ruimteverkenning. In die artikel & lsquoExploration of World Spaces by Jet Devices & rsquo het hy eers bevestig dat 'n vuurpyl 'n apparaat kan wees vir suksesvolle ruimtevlugte. Die wetenskaplike het ook die konsep van 'n vloeistofdryfraketmotor ontwikkel. In die besonder het hy die snelheid bepaal wat nodig is vir die ruimtetuig om die sonnestelsel binne te gaan (en die tweede spoed van die ruimte & rdquo). Tsiolkovsky het baie van die praktiese kwessies van die ruimte behandel, wat later die basis gevorm het vir die Sowjetraket. Die vuurpylpionier het 'n oplossing gekry wat ontwerp is om missieleiding, verkoelingstelsels, spuitstukontwerpe en brandstoftoevoerstelsels te bied. Sy werke het die vader van die praktiese kosmonautika Sergei Korolev geïnspireer, wat die ontwikkeling van die Sowjet -ruimteprogram aangespoor het.
24 Julie 2017 vier die 189ste herdenking van Nikolai Gavrilovich Chernyshevsky, die Russiese filosoof, skrywer en wetenskaplike. Daar is sekere werke van een van die prominente figure van die XIX eeu, asook talle geskrifte wat gewy is aan sy persoonlikheid en prestasies, waaronder sommige wat in sy leeftyd gepubliseer is.
'Die voorsate van N. G. Chernyshevsky het hul gesinslyn gelei van die Groot -Russe van die Chembarsky -distrik in die Penza -provinsie en het van tyd tot tyd aan die geestelikes behoort. Een van hulle, 'n soort Fedot, was 'n priester in die dorp Chernyshevo in die distrik Chembarsky. Die vader van NG Chernyshevsky, Gavriil Ivanovich, het toe hy by die Penza Theological Seminary ingeskryf het, eers die naam Chernyshevsky ontvang namens die dorp, waar hy gebore is en sy vroeë kinderjare deurgebring het, " - volgens die familiegeskiedenis vertel in die werk van YM Steklov NG Chernyshevsky: sy lewe en praktyk van 1928, waarvan 'n elektroniese kopie op die webwerf van die Presidensiële Biblioteek beskikbaar is.
Nikolai Gavrilovich Chernyshevsky is gebore in Saratov op 24 Julie 1828. "Nicolas was die eerste en enigste kind van Chernyshevskys. Sy kinderjare het in 'n gelukkige atmosfeer verloop-soos ons kan uitvind in 'n digitale kopie van die 1927-jarige uitgawe van The Russian revolutionaries. Sy pa het 'n groot invloed op die opvoeding van die seuntjie gehad: 'Gavriil Ivanovich Chernyshevsky was 'n uitstekende man. Vriendelik, slim, opgevoed, hy het opvallend gestaan ​​by gebrek aan kennis en onbeskaafde geestelikes. 'N Aangewese verstand, breedte en duidelikheid van sienings, verdraagsaamheid, fermheid, reguitheid, eerlikheid en sagmoedigheid was die kenmerkende eienskappe van Chernyshevsky se vader. Chernysjevski-seun het hierdie karaktertrekke van persoonlikheid en verstand geërf en by sy vader ingeneem. " Dit was die vader wat 'n begeerte na kennis in die seun se siel gelê het, na hoër eise van die gees, wat 'n studie van vreemde tale aangemoedig het. "Die nuuskierigheid van N. G. was sterk en uiteenlopend," - volgens memoires van A. Pypin in die boek hierbo genoem Chernyshevsky: his life and practice. - Wat hy ook al geleer het, hy het dit onmiddellik begryp en stewig bewaar, waarin sy ongewone geheue 'n ware hulp was. Dit lyk asof hy baie vroeg 'n goeie Latynis geword het. Ek onthou duidelik dat hy 'n ou Latynse boek gelees het, dink ek, in twee kolomme in klein lettergrootte ... Dit was die ou, uit die eerste jare van die 17de eeu, uitgawe van Cicero Ek onthou dat hy dit vryelik gelees het en nooit na die woordeboek verwys het nie. "
Jong Chernyshevsky het die mense om hom verstom met sy lees- en verstandelike vermoëns. A. A. Lebedev in die derde uitgawe van die historiese tydskrif "Russkaya Starina / Russian Antiquity" van 1912 maak 'n punt dat: "In die lesse van taalkuns moes die onderwyser Voskresensky die geskrifte volgens die statuut verduidelik. Gewoonlik was die hele uitgawe beperk tot net die lees van 'n boek. In hierdie lesse het N. G. sowel die onderwyser as sy klasmaats getref met sy kennis: die enige Duitse tolk verduidelik so-en-so, en Frans een anders, en die Engelse tolk verstaan ​​hierdie deel in so 'n sin.
Selfs toe het die insiggewendste van die penvriende van die toekomstige verligter begin raai oor die skatte van denke en gevoelens wat by hierdie beskeie en skaam jong man skuil. In die uitgawe van Russiese rewolusionêres word een daarvan aangehaal: 'Dit het vir my gelyk asof daar iets geheimsinnigs in die dieptes van hierdie jong siel is, verborge vir almal, dat dit ontevrede is met die atmosfeer en 'n ander soort wêreldbeskouing vermoed.
Nikolai Chernyshevsky het die kweekskool verlaat met 'n duidelik omskrewe doel in die lewe, en soos sy lot sal wys, het hy probeer om nie daarvan terug te keer nie: 'Die hoogste doel van die individuele lewe is om die mensdom te dien. Die mensdom is ongelukkig en ly as gevolg van onregverdige en ongelyke menseverhoudinge. Slegs wetenskap en kennis kan sosiale ongeregtighede vernietig en geregtigheid en gelykheid op aarde vestig, dit wil sê die geluk van die hele mensdom, " - so 'n formulering word gegee in die boek Russian revolutionaries.
Die werk van N. G. Chernyshevsky ten bate van die samelewing word weerspieël in sy werke, wat nou tot die elektroniese fonds van die Presidensiële Biblioteek behoort. Afgesien van die volledige werke van die denker, is daar 'n boek uit die reeks "Historiese en revolusionêre biblioteek" N. G. Chernyshevsky. 1828-1928: Versameling artikels, dokumente en memoires, wat vertel hoe 'n hele generasie revolusionêre demokrate die roman "Wat moet ek doen?" is in die Peter en Paul -vesting geskep, is "Chernyshevsky Notes to translation of the" Introduction to the History of the XIX century "deur Gervinus gepubliseer, asook vele ander materiaal.
Die seun van 'n priester, Chernyshevsky, is in 1828 in Saratov gebore en het daar gebly tot 1846. Hy studeer aan die plaaslike kweekskool waar hy Engels, Frans, Duits, Italiaans, Latyn, Grieks en Oud -Slawies geleer het. Daar het hy 'n liefde vir letterkunde gekry. Aan die Universiteit van St Petersburg het hy gereeld gesukkel om sy kamer warm te maak. Hy het 'n dagboek van trivia gehou, soos die aantal trane wat hy oor 'n dooie vriend gestort het. Hier het hy 'n ateïs geword.
Hy is geïnspireer deur die werke van Hegel, Ludwig Feuerbach en Charles Fourier en veral die werke van Vissarion Belinsky en Alexander Herzen. Nadat hy in 1850 aan die Universiteit van Saint Petersburg gestudeer het, het hy letterkunde aan 'n gimnasium in Saratov geleer. Van 1853 tot 1862 woon hy in Sint Petersburg en word die hoofredakteur van Sovremennik "The Contemporary", waarin hy sy belangrikste literêre resensies en essays oor filosofie publiseer. Teen die tyd dat hy aan die universiteit studeer, ontwikkel Chernyshevsky revolusionêr, demokratiese en materialistiese sienings. Van 1851–1853 het hy Russiese taal en letterkunde aan die Saratov Gimnasium geleer. Hy het openlik sy oortuigings aan studente uitgespreek, waarvan sommige later revolusionêr geword het.
Chernysjevski was simpatiek met die revolusies van 1848 in Europa. Hy het die gebeure van die tyd gevolg en was verheug oor die winste van die demokratiese en revolusionêre partye.
In 1855 verdedig Chernyshevsky sy meestersverhandeling, "The Aesthetic Relation of Art to Reality", wat bygedra het tot die ontwikkeling van materialistiese estetika in Rusland. Chernysjevski het geglo dat "Wat van algemene belang is in die lewe - dit is die inhoud van kuns" en dat kuns 'n "handboek van die lewe" moet wees. Hy skryf: "Die wetenskap is nie skaam om te sê dat die doel daarvan is om die werklikheid te verstaan ​​en te verduidelik nie, en dan die verklaring daarvan te gebruik tot voordeel van die mens. Laat die kuns nie skaam wees om toe te gee dat die doel daarvan is. Om hierdie kosbare werklikheid weer te gee en dit te verduidelik nie. ten bate van die mensdom. "
In 1862 is hy gearresteer en opgesluit in die vesting van Sint -Petrus en Paulus, waar hy sy beroemde roman Wat moet gedoen word? Die roman was 'n inspirasie vir baie latere Russiese rewolusionêres, wat probeer het om die romansheld Rakhmetov na te volg, wat geheel en al toegewy was aan die revolusie, asket in sy gewoontes en genadeloos gedissiplineerd, tot op die punt van slaap op die naels en net rou eet steak om krag vir die rewolusie op te bou. Onder diegene wat na die roman verwys het, is Lenin, wat 'n politieke pamflet met dieselfde naam geskryf het.
In 1862 is Chernysjevski gevonnis tot siviele teregstelling tereggestel, gevolg deur strafdiens 1864–1872 en deur ballingskap na Vilyuisk, Siberië 1872–1883. Hy is op 61 -jarige ouderdom oorlede.
Die filosofie van seks en geslag in Rusland
OPSOMMING: Hierdie aanbieding fokus op die belangrikste filosofiese benaderings tot die ontleding van die begrippe "seks" en "geslag" in Rusland sedert die negentiende eeu. Ek ontleed die opvattings en idees wat ontwikkel is deur Aleksey Khomyakov, Nicolai Chernyshevsky, Leo Tolstoy, Fedor Dostoevsky, Vladimir Solovyov en 'n paar ander filosowe. Dan bespreek ek die konsep van emansipasie van vroue binne die raamwerk van die Marxisties-Leninistiese teorie, wat 'n rol gespeel het in die "vrouefilosofie" van die staat in die Sowjet-tydperk, en binne die bestaande moderne standpunte. My metodiek is gebaseer op konsepte en riglyne wat in feministiese filosofie ontwikkel is. Een van die doelwitte, soos deur feministiese filosofie voorgehou, is om die geslagsbepaling van die metateoretiese grondslae van wetenskap en tradisionele Westerse humanitarisme en filosofie te ontdek. Hierdie probleem kan redelik suksesvol opgelos word op grond van Westerse filosofiese studies. Russiese filosofie het egter tot dusver nog nie 'n onderwerp van feministiese analise geword nie, hetsy in Rusland of in die Weste. Daarom kan my navorsing op hierdie gebied eerder as nuut beskou word.
Hierdie aanbieding fokus op die belangrikste filosofiese benaderings tot die ontleding van die begrippe "seks" en "geslag" in Rusland. In die eerste plek bedoel ek die seksfilosofie van die vorige eeu en die teologie van geslag, die konsep van emansipasie van vroue binne die raamwerk van die Marxisties-Leninistiese teorie oor vrouemansipasie, wat die rol van die staats- "vrouefilosofie" in die Sowjet gespeel het tydperk en die bestaande moderne standpunte.
My metodologie is gebaseer op konsepte en riglyne, ontwikkel in die feministiese filosofie en word onder andere aangebied in die werke van Genevieve Lloyd, Susan Bordo, Sandra Harding, Jane Flax en vele ander.
Een van die doelwitte, soos voorgehou deur die feministiese filosofie, is om vas te stel wat die metateoretiese grondbeginsels van wetenskap en tradisionele Westerse humanitarisme is, en in die eerste plek die van filosofie. Hierdie probleem kan redelik suksesvol opgelos word op grond van Westerse filosofiese studies (sien werke van bogenoemde skrywers).
Die Russiese filosofie het egter tot dusver nog nie 'n onderwerp van feministiese analise geword nie, hetsy in Rusland of in die Weste. Daarom kan my navorsing op hierdie gebied eerder as nuut beskou word.
Maar voordat ek die onderwerp ontleed, wil ek die taal en die terme wat ek gaan gebruik, duidelik maak. Die probleem is dat om die betekenis van die betrokke begrippe voldoende uit te druk, dit nie heeltemal korrek sou wees om die woord 'seks' te gebruik as ons praat oor anatomiese en biologiese eienskappe van mans en vroue, of 'geslag' nie, as ons praat oor sosiale en/of kulturele kwessies of die simboliek van die manlike en die vroulike. In die Russiese filosofie van die vorige eeu beteken die term "seks" in sommige konsepte beide die biologiese aard van mans en vroue en vir Eros en liefde, terwyl in sommige - wat ons vandag "geslag" sou noem. Ek verstaan ​​werklik dat die term 'teologie van seks' ietwat vreemd klink in die Engelse taal. Tog meen ek dat dit die betekenis wat in hierdie teorie geïmpliseer word, op die beste manier aandui.
Sedert die middel van die negentiende eeu word die onderwerp van seks wyd bespreek deur Russiese filosowe. Die Slavofiele konsep van Alexis Khomyakov, seks, Nikolai Chernyshevsky se rasionalistiese seksfilosofie en die religieuse seksfilosofie sou vir ons die interessantste lyk.
Die tradisionele Russiese filosofie het vroeër ontwikkel onder sterk invloed van die ortodokse kerk. Maar sedert die middel van die 19de eeu het die skeiding tussen die "westerniste" en die "Slawofiele" duidelik duidelik geword. Die eerste beklemtoon die behoefte aan sosiale verandering in Rusland (veral sekularisering van die samelewing en ontwikkeling van regsinstellings). Laasgenoemde het aangedring op die inherente 'oorspronklikheid van Rusland' en geëis dat die strewe na die 'Westerse' manier van ontwikkeling rampspoedig vir die land sou wees. Die "westerlinge" het die konsep van vroue -emansipasie ondersteun, met politieke en regsredes (redelik ongewild in daardie tyd in Rusland). Die Slawofiele het sterk beswaar aangeteken en 'n beroep op die oorspronklike Russiese deugde, soos godsdiens en die patriargale familie, gedoen.
Byvoorbeeld, vir Alexis Khomyakov, een van die leiers van die Slawofiele beweging (1804-1860), was die verdeling van die mensdom volgens geslag bloot 'n historiese feit en 'n wil van God. Hy beskou die gesin as 'n goddelike en deur God goedgekeurde vereniging van geslagte wat daarop gemik is om seksuele teenstrydighede te neutraliseer, met die 'vrou se hart' wat die 'man se verstand' veredel. Ondanks die hoë waardering van Khomyakov op vroue, interpreteer hy emansipasie as die reg van vroue om in so 'n mate gelyk te wees aan dié van mans, wat tot 'n ernstige agteruitgang van die samelewing kan lei. Hy het met George Sand gedebatteer dat emansipasie van vroue 'n faktor was wat lei tot die 'oorlog van geslagte'. Volgens Khomyakov is slegs kinders en gesinne die heilige beskerming om 'die swakheid van vroue te red van die gewelddadige energie van mans se oppergesag'. (1)
Dit blyk duidelik dat Khomyakov se sienings redelik tradisioneel is: seks word bloot in die biologiese sin geïnterpreteer, terwyl seksuele differensiasie, antagonisme en ondergeskiktheid van vroue as 'n 'natuurlike' en 'goddelike' werklikheid beskou word.
Die sekulêre rasionalistiese filosofie van seks word aangebied in die werke van die filosoof en sosialis Nikolai Chernyshevsky (1828-1889). Vir Chernysjevski is die natuurlike realiteit van verdeling van mense in vroue en mans die 'verdoemenis' van die mens en 'n voorvereiste om die geskiedenis van die mens as 'n geskiedenis van onreg te identifiseer. Hy het geglo dat die oorheersing van die sterk man oor die swak vrou die bron is van alle ander vorme van ondergeskiktheid, onderdrukking en uitbuiting in die samelewing. Chernyshevsky ontken dat dit die gesin as 'n godsdienstige (geestelike) sakrament beskou, en beskou dit as 'n metode om die vrou se persoonlikheid te onderdruk. Daarom meen hy dat dit nodig is "om die verhouding tussen die geslagte en ook die hele sosiale orde drasties te verander". (2) 'N Variant van so 'n transformasie van die samelewing, gebaseer op 'n kombinasie van idees van Franse utopiese sosialiste en die "gesonde egoïsme" -filosofie van die Duitse filosoof Ludwig Feuerbach, word aangebied in Chernyshevsky se roman "What should do." In die beskrywing van 'n program vir sosialistiese transformasie van die samelewing, besin Chernyshevsky baie detail oor verskillende aspekte van emansipasie van vroue, waarvan die belangrikste die ekonomiese onafhanklikheid van vroue en die bevryding van gesinsonderdrukking is. Ondanks die positiewe patos van die filosofie van Cheryshevsky, speel dit geen belangrike rol in die ontwikkeling van die geslagsteorie in Rusland nie, hoewel sommige van sy idees sy tyd ver vooruit was. Na my mening kan die konsep van Chernyshevsky nooit suksesvol word nie as gevolg van sy utopisme, aanhoudende moralisering en 'n skematiese benadering om oplossings te vind vir probleme met seksantagonisme. Die skrywer het nie die ware "drama" van seksantagonisme gesien nie. Uiteindelik het sy teorie gesuggereer dat "eendag in die wêreld nóg mans of vroue sal wees, net" mense ". En dan sal die mense gelukkig wees". (3) Vandag kan ons aanvaar dat Chernyshevsky impliseer dat hy die bestaande geslagsrolle en stereotipes oorwin, eerder as 'biologiese afskaffing van die seks'. In daardie dae is sulke idees van Chernysjevski egter as uiters buitensporig beskou.
'N Tweede kwessie wat volgens ons belangrik is om te bespreek, is die Russiese godsdienstige' seksfilosofie '(die' teologie van seks 'en' filosofie van liefde 'ontwikkel binne die raamwerk van die genoemde filosofie). Tot die Russiese godsdienstige "seksfilosofie" behoort denkers met heelwat verskillende standpunte. Onder hulle is filosowe Vladimir Solovyov en Vasiliy Rozanov, die skrywers Leo Tolstoy en Fedor Dostojevski.
Leo Tolstoy se "metafisika van seks" beskou seks as sy kritiek op die beskawing. Hy glo dit is 'n verdraaiing van die goddelike waarheid en die menslike natuur. Sensualiteit word deur Leo Tolstoy beskou as 'n metafisiese rede vir die verdraaiing van die wêreld. Hy interpreteer sensualiteit as 'n gril en wraak van die verslaafde vrou. In sy oordeel is die vrou verslaaf omdat "mense haar wil en. Gebruik as 'n manier om plesier te kry". (4)
Daarom neem die vrou wraak op mense deur hulle in 'n web van sensualiteit vas te maak. 'Seksuele, vleeslike liefde' bemoeilik dus die doel van die menslike geskiedenis, naamlik om 'n eenheid van mense te skep in 'welwillendheid, liefde en vriendelikheid'. Met ander woorde, Tolstoy interpreteer seks (seksuele liefde) as 'n teken van onvolmaaktheid van die mensdom. Na sy mening is die doel van die menslike lewe om seks te oorkom, terwyl die uitwissing van seksuele liefde deur kuisheid die oorwinning van oorweldigende menslike harmonie en liefde sou openbaar.
Soos ons kan sien, bly in die filosofie van Tolstoy idees soos "seks", "sensualiteit", "seksuele verhoudings", "morele verdraaiing", "boosheid" en "die vrou" in een ry en is dit prakties identies. In hierdie sin lees sy idee om die kwaad te oorkom deur 'seks te oorkom' as 'n idee van 'die vrou te oorkom'. Seks (boosheid), identies met die vrou, maak die vrou ook 'n euwel, en omgekeerd, die identifisering van die vrou met seks maak sensualiteit ook 'n kwaad. "Miljoene mense, geslagte van slawe sterf weens harde arbeid, hulle ly by fabrieke net om vrouens se swakheid toegelaat te word", skryf Tolstoy in sy roman "The Kreutzer Sonata". "Vroue. Hou nege tiendes van die mensdom in die gevangenskap van slawerny en harde arbeid." (5) Ek verstaan ​​dat graaf Tolstoy meer geïnteresseerd was in die 'moraliteit' en die lot van die mensdom eerder as in politieke en regsimplikasies. Maar ek kan nie help om te noem dat miljoene vroue in daardie tyd reeds as slawe by fabrieke gewerk het nie. Ek wonder of dit uit hul eie grille was.
Dit is duidelik dat Tolstoy die idee van seks slegs na vroue (nie "mense" nie) verwys en dit nie net in biologiese sin interpreteer nie, maar eerder as 'n (a) morele idee. Daarom het sy seksfilosofie 'n duidelike geur van vrouehaat.
'N Heeltemal ander opvatting van die probleem van seks kan gesien word in Fedor Dostojevski se irrasionalistiese "metafisika van seks". In die wêreld van Dostojevski is daar altyd stryd tussen Christus en Satan, wat geïnterpreteer word as die versoeking van 'n man, 'n sny van die man in die vrou-beliggaamde "ideaal van Madonna" en die "ideaal van Sodom". In die romans van Dostojevski word alle gedagtes, gevoelens en optrede van sy karakters gelei deur passievolle liefde, die mistiek van wedersydse aantrekkingskrag tussen geslagte. Die irrasionalis Dostojewski gee, anders as die moralis Tolstoj, in sy romans geen klaargemaakte antwoorde op seksprobleme nie. Hy is egter meer beslis in sy historiosofie, en kombineer die idee van die Russiese ortodokse Messiasskap met die "metafisika van seks". Vir hom dra Rusland van die toekoms 'n aspek van Vrou (Moeder Aarde), asof hy vir die tweede keer aan Christus geboorte skenk en Hom en die wêreld verlos van die Monster (Satan).
Vladimir Solovyov (1853-1900), een van Rusland se mees prominente filosowe, kon nie onverskillig bly oor die teorieë van Tolstoj en Dostojewski nie. Hy stem nie saam met Tolstoy se "onpersoonlike neutrale goddelikheid" nie, en inteendeel, ondersteun hy Dostojevski se idee van die kosbaarheid van seksuele liefde. In reaksie op Tolstoy se roman "The Kreutzer Sonata", skryf Solovyov die werk getiteld "The Meaning of Love", waarin hy die fundamentele beginsels van sy teologie oor seks voorhou. Hy noem seksuele liefde die hoogste en absolute waarde in die menslike lewe. Volgens Solovyov kan slegs die soort liefde die skepping van die 'ware persoon' teweegbring, omdat die 'ware persoon in volledigheid van sy ideale persoonlikheid' nie net 'n man of slegs 'n vrou kan wees nie, maar 'n hoër eenheid van beide ". (6) Vir Solovyov is 'n volledige persoon 'n integriteit van die manlike en vroulike beginsels, terwyl die eerste (manlik) die 'onderwerp is wat erken en aktief' is, dit wil sê 'n man op sigself, en die tweede (vroulik) dien as 'n 'voorwerp' erkend en passief ". (7) Ons kan sien dat, ondanks die hoë skatting van seksuele liefde, die teologie van seks oor Solovyov die tradisionele patriargie se logika van binêre teenoorgesteldes van die manlike en die vroulike weergee.
Aan die ander kant gebruik Solovyov die tradisionele geslagsimboliek eerder in sy teologiese en ontologiese teorieë. Vir Solovyov is God ongetwyfeld die Vader, HY, sy manlike begin (wat nogal tradisioneel is). Maar die 'siel van die wêreld', soos in die middeleeuse mistiek, word deur hom verbind met beelde van ewige vroulikheid, wysheid, Sophia. Dit is duidelik dat die assosiasie van die vroulike begin met wysheid baie ongewoon is. Volgens Solovyov is die doel van die geskiedenis om volmaaktheid te bereik deur 'n eenheid van mens en God, wat slegs bereik kan word deur goddelike huweliksmisterie. Hy onderskei drie elemente van so 'n raaisel: die "welwillende natuur" (die vroulike begin), die Man -God (die manlike begin) en die "siel van die wêreld" (Eternal Wisdom - Sophia). (8) In Rusland word Solovjov tradisioneel beskou as 'n filosoof wat vroulikheid verheerlik. Maar dit blyk duidelik dat die manlike begin (God) in Solovyov se teologie en ontologie van primêre belang is, terwyl die vroulike begin (of dit wysheid of die siel van die wêreld genoem word) sekondêr en komplementêr is.
Solovjov se teologie oor seks het 'n groot invloed op die idees van Russiese godsdienstige filosowe soos Nikolai Berdyayev (1874-1948), Vasily Rozanov (1856-1919) en Paul Florensky (1882-1943). Vir hulle is God ook nie sonder 'n 'seksuele' tint nie.
Berdyayev het byvoorbeeld geglo dat erotiese energie nie net 'n bron van kreatiewe aktiwiteit is nie, maar ook 'n bron van godsdiens. Hy het daarop aangedring dat '' 'ware godsdiens, mistieke lewe', wat verband hou met seksuele polariteit, 'altyd orgiasties' is en dat 'seksuele polariteit die belangrikste wet van die lewe is en miskien die basis van die wêreld'. (9)
Paul Florensky, Serguei Bulgakov (1871-1944) en Ivan Ilyin (1882-1954) het God ook deur die prisma van liefde waargeneem, nie liefde-Eros nie, maar liefde- "caritas", dit wil sê deernis, barmhartigheid, barmhartigheid. Dit is egter ongewoon dat hulle God definieer as hulle eienskappe gebruik wat tradisioneel verband hou met die vroulike begin.
Soos ons kan sien, het die Russiese filosofie 'n baie eienaardige benadering gehad om die manlike versus vroulike te beskou en te beoordeel. In die eerste plek, in die Russiese filosofie en teologie van geslagsdifferensiasie tussen die manlike en vroulike begin, word dit vanuit die metafisiese of geestelike en godsdienstige beginsels beskou, terwyl vir Westerse filosofie hierdie differensie meer van die ontologiese of gnosiologiese karakter is. Tweedens plaas die Russiese filosofie dikwels verskillende kulturele en simboliese beklemtonings: wat in die Europese filosofie tradisioneel met die manlike begin geassosieer is (goddelik, geestelik, waar), word in Rusland en Russiese kultuur - via die kategorie liefde - met die vroulike verbind begin. Dit kan dus lyk asof ons 'n gevolgtrekking kan maak dat die vroulike begin in Rusland hoër geprys is as die manlike. As ons egter onthou dat nie een van die bogenoemde teorieë ooit die vroulike begin gelyk of onafhanklik van die manlike begin beskou het nie (in plaas daarvan beskou die teorieë dit slegs as kompeterend), lyk die patriargale grondbeginsels van die Russiese seksfilosofie duidelik. Daarom beskou liberale soos V. Solovyov, N. Berdyayev en V. Rozanov (sowel as baie ander) die emansipasie van vroue as 'n onbeduidende politieke slagspreuk wat niks met die werklike metafisika van seks te doen het nie. En ten slotte moet opgemerk word dat die begrip van die vroulike in die irrasionalistiese Russiese filosofie in sy aard baie abstrak is. Dit is 'n allegorie eerder as 'n kategorie, 'n morele opdrag eerder as 'n konsep.
Dit is egter as gevolg van die allegoriese en morele en etiese toon van die Russiese seksfilosofie dat dit baie bygedra het tot die voortbestaan ​​van patriargale georiënteerde sienings en die tradisionele struktuur van geslagsrolle in Rusland. Baie van hierdie idees het deur die dekades van die Sowjet -regime ontstaan ​​om op 'n belaglike manier te kombineer met die konsept van die Marxistiese emansipasie, wat dekades lank die amptelike filosofie oor vroue gebly het.
Oor die algemeen is hierdie konsep in die Westerse feministiese literatuur deeglik en deeglik ondersoek. Die skrywer van hierdie voorlegging het ook haar bydrae tot die kwessie gelewer. Nou wil ek net een aspek kortliks spesifiseer. Vir my is die marxistiese konsep van vrouemansipasie 'n vreemde weergawe van nie filosofie nie, maar eerder 'n politieke (klas) neopatriargale ideologie. Hierdie ideologie gee slegs ruimte aan 'n skyn van vroue wat die rol van 'n onderwerp van aksie speel. Trouens, hulle bly slegs 'n voorwerp van klasanalise en manipulasie. Volgens die genoemde ideologie (uiteengesit in die werke van Karl Marx, Friedrich Engels, August Bebel, Vladimir Lenin, Alexandra Kollontai), is die klas die basiese kategorie van sosiale studies. Sowel die geslag as die geslag word as onbeduidend beskou, indien dit nie bestaan ​​nie, is die klas uiters belangrik. Die differensiasie tussen die sosiale rolle van man en vrou word beskou as deur die klasstruktuur van die samelewing en die bestaande sosiale antagonismes beheer. Volgens die marxisme kan die situasie verander, en vroue kan eers gelykheid met mans verkry na die oorwinning van die sosialistiese revolusie. Daar word beweer dat vroue nie hul eie belange het nie en apart van dié van mans behalwe die stryd tussen klasse. Daarom moet hulle optree as mans se "bondgenote en helpers" in die klasstryd van hulle.
Marxiste en hul volgelinge glo dat die idee dat vroue (die vroulike) mans (die manlike) moet inhaal om gelykheid te verkry, 'n sosiaal positiewe deel van hul emansipasie -konsep is. Vanuit feministiese oogpunt bly mans egter onder sulke "emansipasie" en "gelykheid" as die "norm", terwyl vroue steeds as 'n skeiding ("ander") beskou word, wat weliswaar eendag die "norm" kan word, ook.
Gedurende die hele Sowjet-periode ontwikkel filosofie binne die raamwerk van Marxisme-Leninisme. Dit is egter waar dat dit sedert die tyd van die "Chroesjtsj -ontdooiing" moontlik geword het om Westerse filosofiese konsepte te bestudeer en oor te dra onder vermomming van hul kritiek. Maar ongelukkig het feminisme en geslagskwessies nooit by huishoudelike filosowe in sig gekom nie. Dit kan verklaar word deur die arrogansie van die filosowe, wat geneig was om sulke 'laegraadse' onderwerpe te vermy, en die verborge patriargum van die Russiese mentaliteit.
Min het verander in die post-Sowjet-tydperk. Feminisme en die geslagsbenadering is feitlik nie ingesluit in die hoofstroom van filosofiese studies nie. Slegs baie min vrouefilosowe dra Westerse feministiese teorieë oor (hoofsaaklik van die post-modernistiese tipe) en versprei die geslagsbenadering. Nie net 'Filistyne' (gewone mense) nie, maar ook Russiese intellektuele beskou feminisme as 'n vloekwoord en geslagstudies - 'n gewone warboel van die beskawing -versadigde Westerse gedagtes.
Alhoewel ons verskillende benaderings en terminologie gebruik het by die oorsig van seksteorieë (van godsdienstig en misties tot ateïsties), is hierdie teorieë in wese baie dieselfde. Hulle definieer die 'manlike begin/manlike beginsel' as die oorheersende, en die 'vroulike begin/vroulike beginsel' as aanvullend. Die graad van komplementariteit van vroue kan weliswaar baie hoog wees, maar nooit gelyk aan of hoër as die manlike status nie. So 'n intellektuele situasie weerspieël en ontwikkel slegs die diepgaande patriargum van Russiese mentaliteit, wat die wêreld sien verdeel in 'n stelsel van binêre teenoorgesteldes: goed en kwaad, vriend en vyand, mans en vroue.