Spelers: Michael Rispoli, Katherine Narducci, Kelly Macdonald, Kevin Conway
Regisseur en draaiboek: Raymond DeFelitta
N� die gruwele van 11 September voel n mens jyt n bietjie ontvlugting nodig, en Two Family House is net die antwoord. Hoewel dit n Amerikaanse film is wat in 1956 in (nogal) Manhattan se Bronx-distrik afspeel, het dit n warm Italiaanse hart.
Buddy Visalo (Michael Rispoli), n dikkerige jong Amerikaanse Italianer met sulke sielvolle tjoklitbruin-o�, het n taamlike talent as neuriesanger. Trouens, toe hy in die weermag was, het n besoekende TV-ster hom eendag hoor sing en ges� hy moet hom kontak. Dit sou Buddy se groot kans wees, maar sy verloofde, Estelle (Katherine Narducci) en haar ouers wou niks weet nie. Die uiteinde was dat die jonggetroude Buddy in n fabriek begin werk en by skoonma en skoonpa in die huis intrek.
Maar dit was nie die einde van Buddy se drome om sy eie man te wees en iets m��r van sy lewe te maak nie. Toe begin hy met allerhande geldmaakskemas: limousines te huur, pizza-aflewering en so aan. Maar elke skema misluk klaaglik, nie die minste nie omdat Estelle elke keer verklaar en voorspel dat dit s�l misluk.
Buddy het egter heelwat van die bulhond in hom, en toe hy die kans kry om n vervalle tweeverdiepinghuis te koop, meen hy sy droom is binne bereik. Hy en Estelle sal in die boonste verdieping woon, en op die onderste verdieping sal hy sy kroeg-eetplek, Buddys Tavern, oopmaak, met lewende musiek verskaf deur � Buddy Visalo!
Soos gewoonlik is daar probleme: in di� geval die onbeskofte dronk Ier (Kevin Conway) en sy hoogswanger vrou (Kelly Macdonald) wat die huurders in die boonste verdieping is. En volgens n obskure wet uit die 1920s wat van toepassing is op n two family house mag Buddy hulle nie uitgooi voor oor n jaar nie. In regte Mafia-styl trek Buddy en sy groepie kroegvrinne op om die Iere te oorreed om die huis te verlaat, maar net toe begin mev. ONeary kraam! Di� gebeurtenis sorg vir n baie onverwagte wending, wat oploop tot n gelukkige en bevredigende einde.
Buddy verteenwoordig die stereotipe van die middelklasmens: n klein mannetjie met n (vir hom) groot droom, een wat hy ten spyte van al die teenstand uiteindelik tog waar maak in sy eie (soms pynlike) individuasieproses. Hierdie boodskap word op die ligte, subtiele manier tuisgebring wat so eie is aan Italiaanse films.
Daar is egter ook n dieper boodskap: di� van verdraagsaamheid in die aangesig van kleingeestigheid en rassevooroordeel. Omdat die gebeure afspeel in die konteks van die lewensbeskouings geldend in 1956, het die boodskap besondere oortuigingskrag. Maar ons almal weet, veral nou, dat dit n universele boodskap is waaraan ons almal soveel harder sal moet werk om dit by ieder en elk in die w�reldgemeenskap tuis te bring.
Ek het hierdie fliek van harte geniet. Dis menslikheid op n klein skaal, dis lig en romanties en ietwat nostalgies, maar dit het genoeg diepte om jou gedagtes vir langer as net die fliektyd besig te hou.
Two Family House is deur die gehore by die 2000 Sundance Filmfees as beste drama gekies, en dis geen wonder nie. Gaan kyk gerus!