Volgens sielkundige Mary Ainsworth kan aanhangsel "gedefinieer word as 'n liefdevolle das wat 'n mens of dier tussen homself en 'n ander spesifieke een vorm - 'n das wat hulle saam in die ruimte bind en met verloop van tyd verdra."
Aanhegsel is nie net 'n verband tussen twee mense nie; Dit is 'n band wat 'n begeerte tot gereelde kontak met daardie persoon en die ondervinding van nood onder skeiding van daardie persoon behels.
Dit speel 'n besonder belangrike rol gedurende die kinderjare aangesien dit kinders en hul versorgers veroorsaak om nabyheid te soek. Deur naby aan versorgers te bly, kan kinders verseker dat hulle versorg en veilig is.
Kom ons kyk gerus na die redes waarom en hoe aanhegsels vorm en die impak wat hulle in die lewe het.
Waarom vorm ons aanhangsels?
Sielkundige John Bowlby word algemeen beskou as die vader van gehegtheidsteorie . Hy het gehegtheid as 'n "blywende sielkundige verband tussen mense" gedefinieer. Kinderjare, het hy voorgestel, 'n kritieke rol gespeel in die vorming van aanhangsels en vroeë ervarings kan 'n impak hê op die verhoudings wat mense later in die lewe vorm. Bylaes is geneig om te bly, wat beteken dat hulle baie lank kan duur.
Die vroegste aanhangsels wat ons vorm, is by ouers en ander versorgers. Bowlby glo dalk dat aanhangsel 'n sterk evolusionêre komponent gehad het.
Hierdie vroeë aanhangsels met versorgers dien om 'n baba veilig te hou, sodat die kind se oorlewing verseker word. Aanhegsels motiveer kinders om naby hul ouers te bly, wat die ouer toelaat om beskerming, sekuriteit en sorg te bied. Dit help verseker dat die kind al die dinge het wat hy of sy nodig het om te oorleef.
Bowlby het voorgestel dat daar vier kritiese eienskappe van beslaglegging was.
Eerstens is nabyheid instandhouding , of die begeerte om naby diegene te wees waarmee ons 'n aanhangsel deel. Ons geniet die geselskap van diegene waaraan ons gekoppel is, dus ons streef daarna om, waar moontlik, naby hulle te wees.
Aanhegsels skep ook 'n veilige hawe , of die behoefte om terug te gaan na aanhangsel figure vir sorg en gerief. Gedurende tye van nood, vrees of onsekerheid, kan ons die mense waarvoor ons aangewys is, versorg vir sorg en troos.
Vervolgens bied aanhegselsyfers ook 'n veilige basis vir eksplorasie . Dit is veral belangrik tydens die kinderjare. Hierdie veilige basis laat kinders toe om die wêreld te verken, terwyl hulle weet dat hulle nog kan terugkeer na die veiligheid van die aanhangsel.
Laastens, kinders ervaar skeidingsversteuring wanneer hulle van 'n aanhangsel figuur afskei . Byvoorbeeld, kinders is geneig om ontsteld te word wanneer ouers hulle in die sorg van ander moet verlaat.
Hoekom is aanhangsel belangrik?
Aanhegsel dien 'n aantal belangrike doeleindes. Eerstens help dit om babas en kinders naby hul versorgers te hou sodat hulle beskerming kan ontvang, wat hul kanse op oorlewing verhoog. Hierdie belangrike emosionele band bied ook kinders 'n veilige basis waaruit hulle hul omgewing veilig kan ondersoek.
Navorsers, insluitende Ainsworth, Bowlby, Main en Solomon, stel ook voor dat hoe ' n kind by sy of haar versorgers aangeheg word, 'n groot invloed kan hê in die kinderjare en later in die lewe. Hulle het 'n aantal verskillende aanhangselstyle geïdentifiseer om die liefdevolle band wat kinders met hul ouers of versorgers het, te beskryf.
Die versuim om 'n veilige aanhangsel met 'n versorger te vorm, is gekoppel aan 'n aantal probleme, insluitend gedragsversteuring en opposisie-uitdagende wanorde . Navorsers stel ook voor dat die tipe aanhegting wat vroeg in die lewe vertoon word, 'n blywende effek op latere volwasse verhoudings kan hê.
Sielkundige Harry Harlow het 'n aantal omstrede eksperimente oor sosiale isolasie in rhesus ape gedoen wat die verwoestende effekte van die vroeë aanhangsels ontwrig het. In een variasie van die eksperiment is babasapies van hul moeders geskei en hulle met surrogaat moeders geplaas. Een ma was bloot 'n draadarmatuur wat 'n bottel aangehou het, terwyl die ander ma bedek was met 'n sagte terrydoekmateriaal. Harlow het bevind dat die baba-ape kos van die draadmoeder sou ontvang, maar verkies om die meeste van hul tyd met die sagte ma te spandeer.
In vergelyking met ape wat deur hul geboortemoeders grootgemaak is, was die ape wat deur surrogaatmoeders opgevoed was, beswyk en aan sosiale en emosionele probleme gely. Harlow het ook bevind dat daar 'n kritieke tydperk was waarin normale aanhangsels gevorm kon word. As die ape nie toegelaat word om aanhegsels te vorm gedurende daardie tydsperiode nie, kan die emosionele skade wat hulle ervaar nooit teruggekeer word nie.
Terwyl omstrede en wrede, het Harlow se navorsing gehelp om die uiters belangrike ontwikkeling van veilige en gesonde aanhangsels vroeg in die lewe te demonstreer. Sulke aanhangsels speel 'n belangrike rol in toekomstige ontwikkeling.
> Ainsworth, MDS Die ontwikkeling van baba-moeder aanhangsel. In B. Cardwell & H. Ricciuti (Eds.), Oorsig van kinderontwikkelingsnavorsing, Vol. 3. Chicago: Universiteit van Chicago Press; 1973.
> Bowlby J. Attachment. Aanhegsel en verlies: Vol. 1: Verlies. New York: Basiese Boeke; 1969.
> Harlow, HF & Zimmermann, RR Die ontwikkeling van affektiewe responsiwiteit by babasapies. Verrigtinge van die Amerikaanse Filosofiese Vereniging. 1958; 102: 501 -509.