February 2016 – Mamma-luv
Op Vrydagoggend 29 Januarie 2016 is my vriendin en medeblogger van The Prickley Pear, oorlede. Sy was 35 jaar oud, en 'n jarelange lyer van die Lupus-virus.
Christa was 'n dapper en moedige stryder. Lupus mag dalk haar liggaam geëis het, maar haar gees was sterk; haar wil om te leef onbreekbaar. Alhoewel sy bedlêend was, haar hande ineengekrimp, het dit haar nie gekeer om haar kunstigheid te beoefen nie. Sy het juwele gemaak, gehekel, gebrei…. en enige iemand met 'n rekenaar of selfoonprobleem het by Christa aangeklop vir hulp, want sy was 'n boffin met moderne tegnologie!
Christa het voluit geleef. Onselfsugtig. Nie met 'n "laat-maar-begaan" gesindheid nie, maar met positiwiteit en blymoedigheid. Sy het nooit gekla nie, nooit meer gevra as wat nodig was nie. Sy was in staat om ten spyte van haar omstandighede, nog steeds meer van haarself vir ander te gee, om ander gelukkig te maak.
Sy het 'n goeie lewe gehad. Baie beter as wat ons ooit sal besef omdat sy sensitief was vir ander se behoeftes. Sy was 'n omgee-mens. 'n Sonstraal, altyd verwonderd oor heel alledaagse dinge; bly oor die feit dat sy nog mens is en mag lewe. Bly oor haar geluk; en al die liefdes in haar lewe. Sy was lief om te gee; om te help; om te bemoedig. Christa was een van die min mense wat die wêreld om haar 'n beter plek gemaak het en gesorg het vir 'n glimlag op elkeen se gesig.
Sy was nie soos die ryk man in die Bybel wat alles vir haarself gehou het en geen plek vir ander in haar lewe gemaak het nie. Sy het ander geseën met dit wat sy gehad het; met dit wat in haar vermoë was…. Minwetend dat sy hier op aarde geplaas was in 'n liggaam wat later gebrokenheid en siekte sou moes beveg. Steeds het dit Christa nie onder gekry nie. Inteendeel, haar siekte het haar net sterker en meer gedetermineerd gemaak.
Ten spyte van pyn en ongerief, as sy op dae deur angs en vertwyfeling oorspoel was, het sy steeds gekies om die klein blydskappies en seëninge van haar daaglikse bestaan te beleef. Dit was haar geaardheid. Selfs in 'n hospitaalbed gekoppel aan naalde en masjiene en pype, het sy dit elke dag dapper in die gesig gestaar en met dankbaarheid geleef vir nog 'n dag gespaar.
Vir die res van ons is dit nie regverdig nie. Om iemand so jonk, kosbaar en spesiaal te sien ly; vasgevang in 'n liggaam wat geen kans op herstel gehad het nie. Maar Christa het elke stryd en elke uitdaging, eerbaar voltooi. Sy was een van God se dapper stryders.
Die dood los mens met 'n hartseer wat niemand kan gesond maak nie. Maar dit laat mens ook met herinneringe wat niemand kan wegvat nie.
Elke keer as ek my whatsapp oopmaak en ek sien Christa se naam op my contact list, dan maak ek outomaties daar oop om vir haar 'n boodskappie te skryf en te hoor hoe dit gaan, hoe sy voel. Dan onthou ek: sy is nie meer hier nie. En dis hartseer. Sy was 'n goeie mens met 'n groot hart.
Maar uit die hartseer kom daar ook dankbaarheid na vore. Dit was 'n eer om vir Christa te kon ken, al was dit vir 'n kort wyle. Haar dood herinner my dat my tyd op aarde beperk is en dat ek van elke geleentheid gebruik moet maak om reg en goed te leef. Ek kan nie aan 'n beter manier dink om diegene wat ons aan die dood afstaan, te vereer nie.
Ek huil omdat Christa weg is, maar ek kan ook glimlag omdat sy voluit geleef het. Ek kan wonder of sy nie een van die gelukkiges is wat uit die dood uit sal opstaan, of na haar trippie hemel toe weer sal terugkom nie…. of ek kan eerder kyk na al die mooi dinge wat sy agtergelaat het. My hart kan leeg voel omdat ek nie meer met haar kan praat of sms nie, of ek kan vol van die liefde wees wat sy uitgedeel het. Ek kan aan haar dink as DOOD, of ek kan die mooi herinneringe van haar koester en dit laat voortleef.
Christa is vanoggend elfuur in Pretoria begrawe. Rus sag, liewe Christa. Jou lewe het goeie vrug gedra en jy het 'n sinvolle bydrae in ons elkeen se harte en in die samelewing gemaak. Jy hoef nie meer tussen angs en sekerheid te ploeter nie, maar in die volle sekerheid dat God se genade vir jou ook genoeg was.