Klik op die skakel onderaan elke planeet vir onmiddellike inligting daaroor. Let daarop dat die planete hier min of meer ewe groot afgebeeld word, maar dit is natuurlik nie werklik so nie. Die verskillende planete se groottes verskil, om die minste te sê, aansienlik. Omdat ’n reus soos Jupiter en ’n duimpie soos Pluto miskien glad nie eens in dieselfde asem genoem behoort te word nie, het die Internasionale Astronomiese Unie dan ook op 24 Augustus 2006 besluit om Pluto van sy status as volwaardige planeet te stroop. Hy staan nou net as ’n dwergplaneet bekend...
MERCURIUS is ’n klein planeetjie vol "pokmerke" wat by die eerste kyk baie soos die aarde se maan lyk. Tog verskil hy in belangrike opsigte van ons maan. Hy is byvoorbeeld baie digter en daar word gereken dat Mercurius ’n ontsaglike kern van soliede yster met ’n straal van 1800 tot 1900 km het. Die silikaat-buitedop is slegs 500 tot 600 km dik. Mercurius se baie dun atmosfeer bestaan uit atome wat deur die sonwind van sy oppervlak af geblaas word en vinnig in die ruimte ontsnap. Die feit dat Mercurius so naby aan die son is en slegs drie keer om sy as draai in twee van sy jare, help om hom die planeet te maak met die grootste temperatuurverskille in die sonnestelsel (van 430 °C, wat warm genoeg is om tin te smelt, tot -180 °C).
Oorsprong van naam: In die Romeinse mitologie was Mercurius die god van handel, reis en diewery, die Romeinse eweknie van die Griekse god Hermes, die boodskapper van die gode. Die planeet het waarskynlik sy naam gekry omdat dit so vinnig oor die hemelruim beweeg.
DAAR is eenmaal gedink Venus kan dalk ’n "tweeling" van die aarde wees, maar die waarheid was ’n ontnugtering. Onbemande snuffeltuie het onthul dié planeet is eintlik ’n siedende inferno met temperature van tot ’n paar honderd grade Celsius en selfs vretende swawelsuur wat in die hemele sweef. Venus is natuurlik die helder voorwerp in ons eie uitspansel wat ons as die "aandster" sowel as die "morester" ken. Omdat die planeet onder ’n digte wolkbedekking lê, en ’n diep atmosfeer het wat in ’n groot mate uit koolsuurgas bestaan, is hy heel waarskynlik ’n tipiese slagoffer van ’n sogenaamde ''kweekhuis-effek wat weggehol het'', wat hom dan ook die warmste planeet in die sonnestelsel maak. Die atmosferiese druk by die oppervlak is 90 atmosfere—nagenoeg soveel soos die druk op ’n diepte van 1 km in die aarde se oseane. Die wolkebasis lê op 50 km en die wolkdeeltjies is meestal gekonsentreerde swawelsuur, dog dit giet darem nie as suurreën neer nie, maar bly in die atmosfeer. Water en waterdamp is uiters skaars. Die onsettend warm oppervlak van Venus is hoofsaaklik ’n golwende vlakte wat deur twee hooglande so groot soos vastelande onderbreek word. Daar is ook reusagtige aktiewe vulkane en ’n menigte kraters wat deur meteoriete veroorsaak is.
REGS: Die oppervlak van Venus... verskriklik warm onder ’n wolkekombers waar selfs swawelsuur in die hemele sweef. Venus se digte atmosfeer dien as ’n kombers, wat inkomende sonstrale vasvang sodat die planeet se oppervlak tot ’n gemiddelde 467 grade C verwarm word. Dit is warm genoeg om lood te smelt.
Deursnee: Met ’n middellyn van 12 104 km is Venus net ’n raps kleiner as die aarde (12 756 km). Omdat die twee planete se massa en digtheid ook taamlik ooreenstem, word daar dikwels na hulle as susterplanete verwys. Die oppervlakke en atmosfere van dié twee planete verskil egter soos die spreekwoordelike dag en nag.
Rotasie om sy as: ’n Dag op Venus is langer as ’n Venus-jaar! Venus se rotasie is nogal ongewoon deurdat hy nie alleen baie stadig is nie (daar is 243 aardse dae in ’n Venus-dag), maar die planeet draai ook "agteruit" om sy as in vergelyking met bv.die aarde. Die son, as hy ooit sigbaar sou wees deur die digte wolkbedekking, sou vir ’n besoekende ruimtereisiger in die weste opkom en in die ooste ondergaan.
IN vergelyking met al die ander plekke wat ons ken, is die aarde baie beslis ’n oase in die ruimte, die enigste planeet in die sonnestelsel wat lewe soos ons dit ken, kan onderhou. Maar ’n buite-aardse besoeker, as so iets ooit bestaan, sou bes moontlik hier na intelligente lewe in die see wou gaan soek eerder as op die land. Ons wêreld is immers ’n waterplaneet—75 persent van die aarde is onder water. Die aarde, die derde planeet van die son af, bestaan uit vyf dele: die atmosfeer van gasse, die vloeibare hidrosfeer (oseane, mere, riviere en ondergrondse waterbronne), die litosfeer (vaste aardkors), met daaronder die mantel (warm, vaste stowwe in ’n taai-vloeibare tot soliede toestand) en in die middel die kern (vermoedelik vloeibaar aan die buitekant, maar vanweë die groot drukking met ’n soliede bal van hoofsaaklik yster daarbinne). Konveksiestrome in die vloeibare buitekern wek waarskynlik die planeet se massiewe magneetveld op. Die aarde se atmosfeer bestaan hoofsaaklik uit stikstof (78%) en die lewensbelangrike suurstof (21%), met ander gasse daarby (1%).
Getal mane: Een. Hierdie maan met ’n deursnee van 3 476 km is so groot in vergelyking met die aarde dat ’n mens die aard-maan-kompleks eintlik as ’n dubbele planeet kan beskou. Maar waar die aarde lewend en vrugbaar is, is die maan ’n luglose verlatenheid, woes en leeg. Die lewelose oppervlak lê besaai met klippe en rotse, wat deur ’n ongekende hoeveelheid botsings met meteoriete veroorsaak is. Die maan se digtheid is 3,34 gram per kubieke sentimeter. Die snuffeltuig Lunar Prospector het wel tekens van ys (waarskynlik diep verskuil in donker kraters waar die son nooit kan inskyn nie) by sowel die maan se suidpool as noordpool gevind. Die oppervlak-swaartekrag op die maan is maar ’n sesde van dié van die aarde, met die gevolg dat ’n mens daar baie hoër sal kan spring as hier! Die maan wentel een keer om sy as in 27 van ons dae, 7 uur en 43 minute en voltooi een omwenteling om die aarde in presies dieselfde tyd—gevolglik hou die maan altyd dieselfde kant na die aarde gekeer. Weens die interaksie van die swaartekragte van die twee hemelliggame word die aarde gerem en draai hy elke eeu sowat 1,5 millisekonde stadiger, terwyl die maan se wentelbaan elke jaar met sowat 3,8 cm gelig word. Die gemiddelde afstand vanaf die aarde is 384 403 km. Die maan se omwentelingsnelheid om die aarde is sowat 3 700 km/h. Die oppervlaktemperatuur is 127 °C met die son op sy hoogste in die hemelruim, afgewissel met ’n vrieskoue -173 °C snags (by die ekwatoriale ''seë''). Die eerste aardse besoeker aan die maan was die onbemande Sowjet-ruimtetuig Luna 2 in 1959. Die eerste landing van mense op die maan was op 20 Julie 1969 deur die Amerikaners Neil Armstrong en Edwin (''Buzz'') Aldrin. Die laaste menselanding was in Desember 1972. Historiese name van die maan was Luna (Romeine) en Selene en Artemis (Grieke).
HOEWEL daar onmiskenbare tekens is dat Mars vroeër in sy geskiedenis warmer as vandag moet gewees en water in ’n vloeibare vorm gehad het, is hy tans ’n yskoue woestyn-planeet—kompleet met uitgebreide stofstorms wat gereeld enorme geel stofwolke uit sy roeserige (rooi geoksideerde) grond opklits. Daar is ook wolke van bevrore koolsuurgas en water-ys. Die atmosfeer bestaan hoofsaaklik uit koolsuurgas, maar die atmosferiese druk op die oppervlak is min—slegs gelyk aan dié op ’n hoogte van 35 km in die aarde se atmosfeer. Van die sonnestelsel se hoogste, blykbaar tans onaktiewe, vulkane kom hier voor. Olympus Mons laat ons berg Everest verdwerg—hy is sowat 25 km hoog en by sy voet meer as 600 km breed. As Olympus Mons egter op die aarde was, sou hy stellig vanweë ons groter swaartekrag na onder toe ingesak het. Marsi Vallas Marineris, ’n massiewe skeur in die Marsgrond wat die Grand Canyon na ’n vulletjie laat lyk, is omtrent 5 000 km lank. Opvallende wit bedekkings, waarskynlik ys, is by die pole te sien.