God bewerk al die genade deur sy Gees wat in my woon en werk. Die vraag is: Volg ek en jy ten alle tye die leiding van die Gees van genade? Die Here lei ons deur sy Woord en Gees om om die regte rede en ook op die regte wyse te gee.
Hierop is daar twee moontlike antwoorde in die gedeelte wat ons gelees het:
Dit is duidelik dat die swaarkry van medegelowiges in Judea die gemeentes in Masedonië aangespreek het en dat hulle daarop aangedring het om hulp te verleen. Dít, al was hulle self swaar beproef deur verdrukking en baie arm (2 Kor 8:2, 4). Masedonië was die buurprovinsie van die Romeinse provinsie Agaje, waarin Korinte geleë was.
Titus het in Korinte aangekom en die gemeente sover gebring om ook van hulle kant 'n bydrae te maak. Eerder as 'n werklike rede, kan ons dit beskou as die agtergrond waarteen ons dit wat volg moet vertolk.
Die werklike rede beskryf die apostel: Julle ken die genade van ons Here Jesus Christus: hoewel Hy ryk was, het Hy ter wille van julle arm geword, sodat julle deur sy armoede ryk kon word (2 Kor 8:9). Ons Here Jesus Christus betoon genade aan ons. Hy doen dit baie prakties.
Die Seun van God het sy hemelse majesteit en heerlikheid agtergelaat en mens geword. Hy het die eerste lewenslig as mens tussen die diere in die stal aanskou. Hy het sy hemelse troon verruil vir 'n krip – die eet- en drinkplek van die skape, bokke, donkies en kamele. Die toppunt van wat Jesus prysgegee het, was toe Hy aan die kruis op Golgota gehang het as een wat deur God vervloek is. Hy het in die volste sin van die woord arm geword.
Waarom het ons Here Jesus Christus dit alles gedoen? Die antwoord vind ons in vier woorde in 2 Kor 8:9 terug: ter wille van julle. As ons 'n oomblik fokus op die julle / ons van ons teks, weet ons dat ons sondaars is wat teen God in opstand was. Ons is dit nie werd om kinders van God te word nie. Inteendeel. Jesus Christus het egter mens geword, om ons, sondaars te verlos. Hy het mens geword, gely en gesterf, sodat ons nie net hier en nou kinders van die Here kan word nie, maar sodat ons dit ook tot in ewigheid kan bly. Hy het dit gedoen, sodat ek en jy die hemelse heerlikheid kan beërwe. Ja, sodat ek en jy as Hy weer kom, saam met Hom die hemelse heerlikheid kan ervaar – in daardie sin ongekende rykdom kan ontvang en ervaar.
Al die genade wat God aan ons betoon, moet daartoe bring om te gee. Wat ons gee, het ons in die eerste plek uit sy troue vaderhand ontvang. Veral dat Christus vir ons en ter wille van ons arm geword het, moet ons daartoe noop om te gee soos die Here wil hê ons moet.
Hoe ons gee
Dikwels gee ons vir 'n behoeftige 'n muntstuk of 'n noot net om van die laspos ontslae te raak. Ek gooi my gebruiklike bydrae vir die diens van barmhartigheid onder die diens in die kollektesakkie en my bydrae vir hierdie of daardie saak in die sakkie by die deur, sonder om regtig daaroor te dink. Dit is nou maar ons gewoonte en daarom doen ons dit só.
Die Here wys vanoggend vir ons 'n ander weg aan in sy Woord. Hy gee verskeie riglyne. Ons gaan eers kyk na die riglyne wat hy later plaas.
As die goeie wil daar is en iemand gee volgens wat hy het, neem God die gawe aan. Hy verwag nie van hom wat hy nie het nie. Ek bedoel nie dat julle gebrek moet ly om ander te kan help nie; maar sodat daar ewewig sal wees, moet julle wat nou oorvloed het, dié help wat gebrek ly. Dan, as hulle weer oorvloed het en julle gebrek ly, kan hulle julle weer help. So kom daar ewewig (2 Kor 8:12 – 14).
Ek moenie gee terwyl ek hakke in die grond slaan. Dit moenie vir my swaar wees om te gee nie. Ek moet wil gee; my wil om te gee, moet goed wees (2 Kor 8:12).
Ek gee niks wat ek nie het nie. Uit dit wat ek het, gee ek. As ek baie het, gee ek baie, as ek min het, gee ek min. As ek baie gehad en gegee het en ek het nou min, gee ek minder. Die Here kyk nie na watter bedrag ek gee nie, wél na hoeveel ek gee uit wat ek van Hom ontvang het. Christus het van die weduwee se enkele muntstuk in die skatkis gesê: Hierdie arm weduwee het meer ingegooi as al die ander (Luk 21:3).
Deur wat ek gee, moet ek verligting bring in die swaarkry van 'n ander, sodat daar ewewig kan wees in die manier waarop al die kinders van die Here leef.
Nog 'n Skrifgedeelte verdien ons aandag: … eers het hulle hulleself aan die Here gegee en toe aan ons. Dit is soos God dit wil (2 Kor 8:5). Die Here verwag van ons om op 'n bepaalde manier te gee. Hy maak sy wil oor ons gee aan ons bekend.
Wanneer ons gee, moet dit meer wees as 'n blote muntstuk of 'n noot. Ons moet eers onsself aan die Here gee. Die muntstuk of geldnoot in die kollektesak, moet simbolies wees vir myself. Ek moet sê: "Here, hiermee gee ek myself, met alles wat ek is en het, aan U. Handel daarmee en ook met my, soos wat U wil." Hierdie persoonlike toewyding aan die Here is die groot saak waarom dit gaan.
Ek moet myself ook daarmee simbolies gee aan die gemeente van die Here en aan my medegelowige in nood.
Die geld staan dan, by wyse van spreke, derde in die tou van my gawe: eers myself aan die Here, dan myself aan die gemeente. Heel laaste my geld.
As ek en jy só moet gee, vat gee baie dieper as net ons beursies. Gee raak my dan tot in my diepste wese. Gee word dan meer as iets wat ek terloops en uit gewoonte doen. My gee word so 'n offer – 'n offer van myself en my goed aan die Here en aan sy kinders.
My vermoë en gewilligheid om te gee, is genade. Die genade wat ek uit sy hand ontvang, deel ek ook uit aan diegene wat dit nodig het. Daaruit lewer ek ook my bydrae tot die instandhouding van die erediens. God bewerk ook die genade om te gee deur sy Gees wat in my woon en werk. Ek en jy moet ten alle tye die leiding van die Gees van genade volg – ook wanneer ons gee.
Die preek is beskikbaar in .pdf-formaat. Kliek op die naam wat volg: (2016 09 04) Waarom en hoe ons gee 2 Kor 8 v5 env10tot15
Categories2 Korintiërs, Gesindheid, Lid van kerk, Preke, Rentmeesterskap
Previous PostPrevious (2016 08 28 1e) Die Here en die gesindheid waarin ons dankoffers gee 1 Kron 29 v13tot18 ♪