Die slag van Poitiers - Nuut
Slag van Poitiers, 732 Oktober
Help die tuisland in gevaar
As die verhaal van Charles Martel (688-741) selfs vandag nog relatief onbekend is vir die Franse, is dieselfde nie van toepassing op een van sy belangrikste wapens: 'n oorwinning oor die troepe van Umayyad-indringers tydens die sogenaamde slag van Poitiers, in Oktober 732. Hierdie kamer bevat 34 geskilderde werke wat die nasionale militêre geskiedenis herhaal vanaf die slag van Tolbiac wat Clovis in 496 gewen het tot die oorwinning van Napoleon Ier in Wagram in 1809. Duitse aristokraat van Russiese oorsprong wat skilderkuns in Sint Petersburg en daarna in Parys bestudeer het, ontvang hy 'n groot bestelling koninklike portrette vir die museum en gee ook die galery 'n skildery oor die slag van Ivry (1590), 'n aflewering van die godsdiensoorloë.
Die groot gevegte wat Frankryk gemaak het
Geverf in skakerings wat oorheers word deur rooi, groen en oker, Slag van Poitiers (732) is gebou op die kontras tussen twee leërs aan weerskante van die mediaan wat die skildery vertikaal sny. Van die uiterste linkerhand - dit wil sê vanuit die Weste - na die middelpunt, kan die Frankiese leër herken word aan die hewige vasberadenheid van die gesigte en sy wapentuig, gedetailleerde ontwerp: boog, kettingpos, helms in metaal, tweesnydende swaard en half-francisque wat deur Charles Martel self hoog in die lug geswaai word. Vlugtend regs van die komposisie, het die manne van die Umayyad-leër hul liggame na die Ooste gedraai, maar hul koppe gedraai na die land wat hulle gedwing word om te verlaat, en hul gesigte verdraai deur vrees en hande besig met 'n laaste plundering. As die boonste derde van die skildery die terrein van die geveg skaars skets - wat dan onbekend is - is die onderste derde, soos die tradisie bepaal, gereserveer vir sterwendes en dooies van gevegte. Maar die helderkleurige Frank het 'n verborge gesig, terwyl die lyding gelees kan word van die ongelowiges, wie se gelaat bruin, selfs reguit swart is. Die sentrale derde konsentreer die aksie wat van links na regs gelees word, soos 'n middeleeuse skildery: boogskietvoorbereiding, spiesaanvalle, hand-tot-hand-geveg wat die vyand woedend sien, maar gewond en uiteindelik op die vlug gesit word. Die krygsheer en burgemeester van die paleis toring uit oor hierdie gedeelte op 'n wit perd - 'n teken dat hierdie Frankiese ridder gelykstaande is aan 'n imperator Romein aan wie die triomf toegeken word. Die diagonaal wat vanaf die regter boonste hoek begin, skryf hierdie stryd in sy godsdienstige konteks in met die eenvoudige Keltiese kruis, die toekomstige oudste dogter van die Karolingiese dinastie van die kerk, gereed om sy mag oor die leier van die Umayyad, al-Ghafiqi, te vernietig en op Al-Andalus af te sien. dat hy hierdie volk lei en verminder tot slawe (naaktheid en 'n ystersirkel om die enkel). In die middel van die geveg en in die kern van die skildery wat tussen mans en perde aangebring word, beskerm 'n moeder haar gelaatstrekke deurtrek van maagdelike sagtheid haar pasgeborene. Dit is sy - Frankryk en selfs Europa - wat die fundamentele belang van die stryd is.
Die Franse beduie in majesteit
Die slag van Poitiers het 'n lang politieke weerklank gehad eerder as 'n godsdienstige en beskaafde. Dit het die burgemeester van die paleis waarskynlik die bynaam van Martel besorg en die legitimiteit van sy lyn bevestig, wat op kort termyn 'n Merovingiese dinastie sou vervang aan die einde van die tou. Dit bewys ook die militêre mag van die Frankiese leër, wie se leier nie daarop gewys het dat dit ook oor die goddelose barbare van die suide deur die genade van God geseëvier het nie. Ten slotte, hoewel hierdie oorwinning nie 'n einde gemaak het aan die "Saracen" -aanvalle wat tot 801 geduur het nie, het dit gehelp om die grens tussen twee belangrike moondhede in 'n baie gefragmenteerde Europa te versterk. Saint Louis laat Poitiers prominent figureer Groot Kronieke van Frankryk en skep dus omstreeks 1250 die mite van weerstand teen 'n groot besettingsleër toe hy self op 'n kruistog teen die ongelowiges gaan. Ses eeue later het Louis-Philippe die verowering van Algerië begin: as die eggo van die 'pasifisering' wat Bugeaud aan die ander kant van die Middellandse See bedryf, swak is, het Delacroix die land modieus gemaak. Dit is nie moeilik om in die skildery van Charles de Steuben die invloed van Orientalisme te sien nie, maar ook 'n diskrete regverdiging van die tweede Franse koloniale era.
William Blanc, Christophe Naudin, Charles Martel en die Slag van Poitiers. Van geskiedenis tot identiteitsmite, Parys, Libertalia, 2015.