Julle is omtrent besig om die pot te roer, nè. 🙂 In hierdie artikel word die drie gedigte in die kort siklus “toepas sings van dante” van T.T. Cloete uit die bundel Idiolek (Cloete, 1986:51-53) bespreek om die komplekse verhouding tussen referen sialiteit, selfrefensialiteit en representasie, sowel as intertekstuele inbedding en verwysing te ondersoek. Van ‘n oënskynlik ander toonaard is wat ‘n mens die “onder water”-gedigtereeks in die bundel kan noem. ‘n Fantasiesfeer van meerminne, vermenslikte visse en “afkopskepe” (skeepswrakke) oorheers, met fragmente wat aan sprokievertellings en ook populêre liedjies herinner. Ek stem vir selfs meer pryse, en vir dawerende, koesterende, Oscar-styl aanvaardingstoesprake! 🙂 En die laaste woorde wat die volk met hom gespreek het … wie sou dit ooit kon dink … was die volgende: “Alles wat Yahweh gesê het, sal ons doen en daarna luister”!! Hoeveel boeke bewys soveel dinge, selfs nog voor jy by die inhoud gekom het?!