Guinea-hoender - kruis | Baster | Eiers | Meng | Manlik | Wit | Baba - Voëlgesinne - 2021
Guinea-hoender - kruis | Baster | Eiers | Meng | Manlik | Wit | Baba
Guinese hoender, wetenskaplike naam Numida meleagris is inheems in die ekstra droë gebiede aan die weskus van Afrika suid van die Sahara, maar is tans in Indië en is hoenders en ganse in wese die meeste pluimveesoorte.
Guinea hoender profiel
In hierdie artikel gaan ek praat oor hoenderkruis, baster, eiers, meng, kruisras, baba, mannetjie, wit, ens.
Hulle het veerlose koppe en die helm-variëteite word gewoonlik mak gemaak en word gereeld vir dekoratiewe bewaar
Die stamme is afkomstig van die helmet tarentaal, Numida meleagris. In baie wêreldkomponente word tarentale hoofsaaklik vir sy of haar wildagtige vleis en eiers grootgemaak.
Tarentale het 'n styl soos verskillende wildsvogels en het baie voedingseienskappe wat dit 'n waardevolle toevoeging tot die voedselplan maak.
Die vleis van 'n jonger guni-hoender is sag en het 'n besonder geweldige smaak, wat lyk soos dié van ongetemde ontspanning.
Die vleis is maer en ryk aan belangrike vetsure. Tarentale het 'n oormatige opbrengs van 80% na verwerking met 'n heerlike vleis-tot-been-verhouding. Verskillende individue verhoog dit vir sy of haar kenmerkende ornamentele waarde.
Van die drie tuisvariëteite (die pêrel, die wit en die laventelvlieghoender) is die perskleurige pêrel die algemeenste.
Die belangrikste lid van die gesin is die aasvoël van 60 cm, Acryllium vulturium, teenwoordig in tropiese Oos-Afrika.
Hulle word ingedeel in die filum Chordata, subfilum wervel, klas Aves, orde Galliformes en familie Numididae. Die Grieke en Romeine is na bewering die vernaamste om tarentale te verbou.
Guinea hoender Verspreiding
Die tarentale is afkomstig van die wilde spesies van Afrika. Die hoenders ontleen hul titel aan Guinee, 'n deel van die weskus van Afrika.
Soos reeds gepraat oor tarentale (Numida meleagris) is inheems aan Afrika, maar hulle is deur die middeleeue aan Europa gelewer.
In Afrika word guineas gejag as ontspanningsvoëls; en in Engeland word dit gewoonlik gebruik om wildbewaring op te hou.
Guineas word al baie eeue lank gematig; historiese Grieke en Romeine het hulle vir tafelvoëls grootgemaak. Tot dusver is guineas alomteenwoordig.
Daar word geglo dat hulle meer standaard kon wees as dit nie sy of haar harde en skynbaar eindelose huil en hul slanke geaardheid van die gewervoëls was nie.
Guinea hoender Beskrywing
Hulle is 'n sosiale voël. Tarentale wil in klein groepies wees. Daar is drie algemene variëteite: pêrel, laventel en wit.
Die volwassenes weeg meer as 1 kg. Wanneer ongeveer 35 weke verouderd is, begin hulle in die lente met een mannetjie tot 5 tot agt wyfies broei en word hulle tot drie seisoene of langer geberg. Gemiddelde eierproduksie is 55 tot 100 per jaar, en elke eier weeg 37 tot 40 g.
Guinese henne sal gekruis word met 'n tuis haan, maar die nageslag is steriel. Dit lyk nie of hulle 'n goeie sitplek is nie, en 'n tuishen kan gebruik word as alternatief of 'n kunsmatige broeikas by 37,2 ° C.
Sleutels (kuikens) broei op 26 tot 28 dae en weeg 24 tot 25 g en wil kunshitte vir soveel as 6 weke hê. Hulle is taai om te seks, behalwe op hul naam, maar die volwasse man het 'n groter helm en wattels.
Hulle is albei vrylopend of word gehuisves en word soos vleishoenders bestuur, behalwe vir 'n ruimer vloeroppervlakte van ongeveer 900 cm² per hen.
Hulle kan 14 weke eet met 'n geklede gewig van 800 g tot meer as 1 kg, en die omskakeling van voer is ongeveer 4: 1.
Die vleis is baie maer en die opbrengs van borsvleis is ongeveer 25% van die lewende gewig. Een sintuiglike analise het weinig of geen onderskeid getoon tussen henvleis en tarentaalvleis nie.
Nietemin, dit sal afhang van die voedselplan, want daar is ervarings van 'n 'gamey' smaak. Hul vleis is donkerder as hoendervleis.
Guinea hoender eienskappe
Die eienskappe van 'n Guinese hoender sluit in: Die kop en nek is kaal, maar daar kan ook 'n paar wattels wees.
Die wattels op 'n manlike tarentaal is baie groter as op die vroulike. Dit is skugter, met 'n meer bedrieglike gedrag as dié van die Guinese hoender; daar word gevrees met paniekwedstryde met die versameling van voëls wat swaar verliese kan berokken. Duisternis en die voorkoms van sitstokke verminder die skaamte van die hen op die plek waar hy wil bedek en om roerloos te bly as hy bang is.
Gevolglik laat verdonkerde geboue met 'n verminderde sagte diepte groot hoeveelhede tarentale groot word.
Die tarentale is buitengewoon raserig en kan nie nader aan woonhuise grootgemaak word nie. Binne die wilde toestand speel plantegroei 'n noodsaaklike funksie in die Guinese dieet. Tarentale kan gewasse veroorsaak, veral jonger plantegroei.
Terwyl die voeding nie krap met sy kloue nie, maak dit egter gebruik van sy snawel om te skeur met skielike kopbewegings, 'n soort gedrag wat lei tot groot vermorsing van die voer, veral as die mash gebruik word.
Die tarentale is meer bestand teen hitte as die hen, en om dit te verhoog, is dit beter. Gunie-henne weerstaan ​​vervoer hoër as hen.
Guinea hoender behuising
Tarentale word soms oorgelaat om hulself te versorg, maar dit is die beste om skuiling te bied om hulle te beskerm teen sterk wind, reën, koue, son en roofdiere. Die skuiling kan 'n doelgerigte fasiliteit wees, veral vir guineas of 'n kamer wat binne die skuur toegewys is.
As u u Guinese hoender beperk (soos u vleis- en / of eierproduksie wil doen), moet u die genoeg ruimte vir die voël bied (2 tot 3 vierkante voet per guinea).
Hoe meer ruimte die guineas het, hoe minder is dit moontlik om stres te word. Die grond van die pen moet bedek wees met absorberende beddegoedmateriaal soos houtkaafsels of gekapte hooi of strooi.
As die rommel droog geberg word, kan dit vir 'n aantal maande hou. Guinea's verkies om te rus, daarom moet u sitstukke aanbied.
As die skuur onverhit is, is dit die beste om nie die skuiling of die gebied waar die guineas bewaar word, te isoleer nie. Isolasie is geneig om meer vog te behou as wat dit koud hou, en om vog in 'n pluimveehuis op te bou, kan asemhalingsprobleme onder voëls tot gevolg hê.
As u wil voorkom dat u gewaende henne in 'n geselekteerde ruimte dwaal, moet u dit in bedekte krale onderhou.
Guinea-hoenders kan op 'n baie vroeë ouderdom vlieg, gewoonlik verander hulle in stewige vlieërs wat 400 tot 500 voet op 'n slag kan vlieg.
Guinea-hoenders is ook uitstekende hardlopers en hou daarvan om te voet te manoeuvreer, tesame met wanneer hulle van roofdiere ontsnap.
In die meeste situasies moet u die guni-hoenders nie met hoenders beperk as daar hoenders in dieselfde kudde is nie.
As manlike guineas voltyds by hane gehuisves word, sal die guineas die hane agtervolg en hulle van maaltye en water hou.
As u kudde toegelaat word om gedurende die dag vrylik te wissel en slegs in die nag toegesluit word, is dit beskerm om gidse en hane in dieselfde skuur te onderhou.
Daarbenewens is dit beskerm om hulle kollektief te hanteer in 'n kort termyn noodgeval soos 'n sneeustorm of 'n ander slegte klimaat.
In die geval dat u kante behou vir eierproduksie (vir uitbroei of menslike gebruik), is dit die beste om neshouers aan te bied.
Nesthouers wat vir hoenders ontwerp is, is dikwels aanvaarbaar. Om die kans dat Guinese hoender eiers in verborge neste buite lê, te verklein, moet u tarenthenne tot die middagete tot die middag toe beperk hou sodat hulle eiers binne kan lê.
Hoender Teling van Guinee
Guinea-hoenders begin in die lente lê (met groeiende daglig) en lê ongeveer 6-9 maande aan.
Die eierleggingstydperk sal verleng word en vroeë vrugbaarheid verbeter deur sintetiese beligting te gebruik. Gemaakte tarentale is dikwels vry toegelaat.
Nietemin, op sommige plase word die telers dwarsdeur die lêperiode beperk in huise wat toegerus is met stoepe met draadvloere.
Dit is moeilik om in oop erwe te beperk totdat hul vlerke geknyp word of een vlerk geknip is. Van hul wilde toestand paar tarentale twee-twee.
Hierdie neiging heers ook by mak tamme as mans en vroue binne die kudde ewe groot is.
Kunsmatige bevrugting van telers word in sommige lande soortgelyk aan Australië beoefen. Die voëls word in hokke geberg met mans wat individueel hok geslaan word.
Vanweë die geringe hoeveelheid sperma van proefmannetjies word tuishane (Gallus sp.) Soms met tarentale gekruis.
Die kruisras sal ontwikkel as 'n reus omdat die voëlouer, terwyl die wildagtige geur behou word.
Broeibaarheid is geneig om te wissel met die soort haan wat gebruik word. Die nageslag van die kruis waarna 'Guin-hens' verwys word, is steriel en lyk soos 'n kalkoenkruis.
Hoender van Guinee Eierproduksie
Die verskeidenheid eiers wat 'n tarentaal gaan lê, hang af van haar teling en bestuur. 'N Hoender met 'n uitstekende voorraad en noukeurig bestuur kan 100 of meer eiers per jaar lê.
Telers produseer gewoonlik twee tot drie jaar mooi; gewoonlik word hulle so lank as vier tot vyf jaar in klein troppe geberg.
In sulke troppe lê henne dikwels ongeveer 30 eiers waarna hulle broei. Die seleksie van telers vir eienskappe van eier- en vleisvervaardiging, soos dit by hoenders gebruik word, kan moontlik op aansienlike wyse toeneem.
Tarentale kan so vroeg as 16-17 weke begin sit. In tropiese Afrika vind aanleg slegs plaas gedurende die nat seisoen en enkele weke daarna.
'N Koppelaarmeting van 12 tot 15 eiers is algemeen. Tarentaleier is kleiner as dié van henne, en weeg gewoonlik 40 g en het baie uitputtende doppe wat moeilik is om vrugbaarheid te ondersoek deur kers.
Die hardheid van die aartappel van die gunihoender kan probleme met sintetiese inkubasie veroorsaak. Die inkubasie-interval is 26 tot 28 dae.
Die tipiese gewig van 'n ketting met eendag is 24,62 g, terwyl 'n dwelmgewig van 1,48 kg op 16 weke ouderdom behaal word. Binne die gematigde plaaslike weer lê die interval vir tarentale 40 weke.
Kooihuise kan elke jaar 170 - 180 eiers lê, waarvan 150 gekombineer word om te broei om 110 keetjies te lewer. 'N Hoender wat op die grond grootgemaak word, lê elke jaar 70 tot 100 eiers, wat 40 tot 60 stokkies kan produseer.
Guinea hoender Voeding en dieet
In die natuur eet tarentale 'n wye verskeidenheid maaltye, maar die nodigste is onkruidsade en afvalgraan wat na die oes van die oes na die bodem val.
Sommige wydverspreide tarentale-voedselplan bestaan ​​uit vrugte, bessies, sade, gras, spinnekoppe, goggas, wurms, weekdiere en paddas.
Aangesien een van die vernaamste bronne van ongetemde guineas goggas is, het guineas die reputasie verwerf om gebruik te word in die vermindering van insekpopulasies in tuine en in die hele woning, veral as gevolg van nie soos hoenders nie, krap hulle nie baie stof nie en doen min of geen besering aan die agterplaas nie.
Geskikte geformuleerde diëte (voorgereg, kweker en afwerking) vir tarentale is te vinde in industriële voermelkers.
Die voorgereg moet gevoer word tot vier weke oud, gevolg deur 'n kwekersplan van 1 tot 10 weke, en dan die tweede kwekersplan vir produsente, net soveel as die tyd wat die voëls bemark word of totdat hulle gekies word om te teel. .
Teelvoëls word ongeveer twee weke vroeër oorgeskakel na die teelvoedselplan as wat eiers verwag word. Hierdie diëte kan aangevul word met voer van die reeks.
Die voorgeregskosplan moet 24% proteïen bevat en moet gedurende die eerste vier weke gevoer word.
'N Kwekeringsrantsoen van 20% proteïen moet dan tot agt weke oud word, en 'n afwerkingsplan met 16% proteïen wat tot die ouderdom van die mark gevoer word (14-16 weke).
Op hierdie ouderdom moet hulle 'n gemiddelde lewendige gewig van twee kg bereik het. 'N Industriële kalkoenplan of 'n hoë-krag-kuikenvoorgereg is 'n geskikte voedselplan vir mak tarentale.
'N Uitmuntende voedingsprogram maak gebruik van 'n kalkoenkrummel (0-Vier of 0-6 weke), 'n kalkoenprodusent (6-14 weke) en 'n voedselplan vir kalkoentelers vanaf 15 weke.
'N Uitstekende industriële kalkoenvoeder-mash, wat 22 of 24% proteïen bevat, moet aan lêhoenders gevoer word. Die dieet van Turkye het die voordeel dat dit 'n middel teen swartkoppie bevat.
Gedurende sy leeftyd verbruik die tarentale gemiddeld 43 kg voer, wat gedurende die stygende interval 12 kg is en 31 kg gedurende die lêinterval (Say, 1987).
Die voedingskenmerke van tarentale is naby hierdie vir hen, maar die aandeel lysine en metionien wat voordelig is vir vordering en lêvoere is skaars groter vir tarentale.
In intensiewe teelsituasies is voeromsettingsverhoudings tussen 3.1 en drie.5 vir slagting op 12 tot 13 weke en impliseer 'n lewensgewig van 1,2 tot 1,3 kg.
Hoender van Guinese voortplanting
Sommige van die algemene vrae oor pluimvee van enige spesie is hoe om mans van wyfies in te lig.
Dit is uiters moeilik om jonger guineas (hierdie ouderdomme van 12 tot 52 weke) te omskep as gevolg van trekkers (jonger wyfies) en haan (jonger mans) lyk presies dieselfde. As die guineas ouer is, is daar twee maniere om hulle van mekaar te verwittig:
Luister na die geluide wat hulle maak. Die hen maak 'n geluid van twee lettergrepe wat voel asof sy 'bokwiet, bokwiet', 'put-rock, put-rock' of 'qua-track, qua-track' sê.
Dit is die geluide wat die hen maak dat die tarentaal (manlik nie minder as een jaar oud nie) nie.
As hulle opgewonde is, gee die henne en hane een lettergreep uit, maar die haan gee nie 'n geluid uit soos die twee lettergrepe van die henne nie.
Die jonger sterretjies begin om ses tot agt weke een lettergreep te huil, maar sommige wyfies begin eers baie later roep.
Kyk na die skaal van die helm en die wattels. Die helm is die uitsteeksel op die hoogste punt van die tarentaal.
Die wattels is vlesige aanhangsels wat van bo af gryp. Die helm en die wattels van die mannetjie is baie groter as dié van die vroulike.
Guinese hoender word wêreldwyd gewild en word gewoonlik in dele van Afrika geëet (veral Nigerië en Botswana),
Indië en Noord-Amerika (veral in die deelstaat Georgia). Dit word met Kersfees in sommige komponente van Sentraal- en Noord-Europa verteer (veral in België en die Verenigde Koninkryk). Tarentaalvleis is droër en maerder as henvleis en het 'n wildagtige geur.
Guinea-hoender bevat effens meer proteïene as hen of kalkoen, ongeveer die helfte van die vette van henne en effens minder energie per gram. Hoendereiers van Guinee is aansienlik ryker as henneiers.
Tuis tarentale is nie, maar absoluut gematig, sodat hulle die gehardheid van hul wilde familielede het.
As gevolg van hierdie feit verduur hulle nie baie plae en siektes nie, in vergelyking met absoluut mak spesies soortgelyk aan hoenders en verskillende pluimvee.
Guinea's is byvoorbeeld meer verdraagsaam teenoor ND-virus as hoenders. Die meeste hoendersiektes het gewoonlik 'n effek op tarentale.
In kleinveesituasies kan volwasse voëls ook misplaas word as gevolg van vergiftiging, roofdiere (slange, honde, wilde katte), voorkoming, diefstal en oorstromings, terwyl plaagbesmettings, ondervoeding, koue en brandende warmte, predasie, oorstromings, en liggaamlike ongelukke is die hoofoorsaak van sterftes.
Soos met familiehoenders, is die gebruik van etnoveterinêre medisyne hoofsaaklik onder die kleinhoenderproduksie van Guinee.
Ek hoop dat hierdie artikel oor Guinese hoender vir u nuttig was.
Brasiliaanse stoofgrawer / Geositta poeciloptera
Copyright 2021 \ Flamingofanny - Bird Blog \ Guinea-hoender - kruis | Baster | Eiers | Meng | Manlik | Wit | Baba