Algemene houer: habitat en eienskappe - diere Lees Meer
Hoof diere Algemene houer: habitat en eienskappe
Algemene houer: habitat en eienskappe
Die bek van die gewone houer is gespesialiseerd vir die vang van insekte, aangesien dit so langwerpig in die uitsparings van die bas kan kom om sy prooi met geweld te verwyder.
Geskryf en geverifieer deur die bioloog Cesar Paul Gonzalez Gonzalez 18 September 2021.
Laaste opdatering: 18 September 2021
Die gewone hoarder of Europese hoarder is 'n nuuskierige voël wat sy opvallende kleure verander vir meer ondeursigtige kleure wat hom toelaat om te oorleef. In teenstelling met wat met ander voëls gebeur, probeer hierdie klein voëltjie om in te meng by sy omgewing en simuleer die kleure van die boombas. Danksy hierdie is dit moeilik om met die blote oog op te spoor en maak dit dit moeilik vir roofdiere om te jag.
Die spesie staan ​​bekend as Certhia brachydactyla, 'n monster wat deel uitmaak van die sangvoëls (passerines). Hierdie organismes behoort aan die Certhiidae -familie, 'n groep wat bekend is vir die kenmerke van sy stert, wat baie handig is om in bome te klim. Lees verder en leer meer oor hierdie voëltjie.
Habitat en verspreiding van die gewone houer
Die agateador is 'n voël van groot verspreiding wat verskillende streke van Europa, Asië en die noordooste van Afrika dek. Dit impliseer dat dit gevind kan word van Portugal en Frankryk tot Pole, Hongarye, Bulgarye en Suid -Denemarke. En as dit nie genoeg was nie, dit is ook in staat om sommige eilande in die Middellandse See te bewoon, soos Sicilië en Kreta.
Die habitatte wat vir hierdie spesie verkies word, is meestal verskillende soorte bos, wat bestaan ​​uit eike, eike, dennebome of sparre. Anders as ander voëls, is die hoarder 'n generalistiese organisme wat in staat is om verskillende omgewings te weerstaan ​​(met die enigste voorwaarde dat daar bosse is).
Hierdie spesie is ook nie beperk in hoogte nie, aangesien dit gebiede beslaan op 2000 meter hoogte, soos die Sierra Nevada.
Hoe gaan dit met die gewone houer??
Hierdie voëltjie Dit is tussen 11 en 13 sentimeter lank en weeg gemiddeld slegs 8 of 10 gram. Die bek van hierdie organismes is so lank dat hulle meer as die helfte van hul koppe beslaan, tussen 16 en 22 millimeter. Daarbenewens is die vere van sy stert taamlik styf en golwend, aangesien dit bedoel is om te dien as 'n ondersteuningspunt vir wanneer die voël die stamme klim.
Wat die kleur betref, het die gewone houer skakerings wat verseker dat dit homself in die kattebak kamoefleer. Om hierdie rede toon sy hele liggaam 'n samesmelting van bruin, swart en wit kleure wat versprei word in patrone van kolle langs sy rug. Die maag vertoon egter ligter kleure, met klein skakerings bruinbruin.
Die hoarders is van eensame gewoontes, dus vorm hulle nie groepe buite hul broeiseisoen nie. Boonop is dit 'n sittende spesie waarvan die bewegings slegs beperk word tot veranderinge in die habitat in geval van verminderde voedsel. Daarbenewens is hulle geneig om gebiede met oorbevolking te vermy, omdat hulle territoriaal is en hul ruimte kan verdedig indien nodig.
Wat eet die gewone hoarder?
Hierdie voël vertoon 'n insekvretende dieet en sy gunsteling kos word verteenwoordig deur verskillende soorte kewers. Tog verbruik dit ook oorblare, hemiptera, pseudoskorpioene, spinnekoppe en frigáneas. Oor die algemeen is die ongewerwelde diere wat hul dieet vorm, algemene boombewoners, sodat hulle nie baie tyd daaraan spandeer nie.
Die broeiseisoen begin einde Maart en duur tot Junie, omdat hierdie voëls tot twee kloue per jaar kan maak. Die eksemplare van die gewone hoarder is monogaam en spandeer gewoonlik tyd in ouerlike sorg vir hul kleintjies.
Hierdie voëls verleng hul broeiseisoen aansienlik om te verseker dat die meeste van hul kuikens die nes lewendig kan verlaat.
Netjies word ook gebou in splete, in holtes in die trokos of in die basklappe. As gevolg van die vermindering van bome as gevolg van ontbossing, het die spesie egter aangepas by veranderinge in sy omgewing. Hy het ook gekies om mure, huisfronte, straatlampe, metaalbalke, neskaste en ander mensgemaakte strukture te gebruik.
In totaal bestaan ​​die lê tussen 3 en 6 eiers wat vir minstens 14 dae geïnkubeer sal word. Danksy die uitstekende sorg van die ouers, is byna al die kuikens wat gebore is dieselfde kinders wat 'n jeugdige ouderdom van onafhanklikheid bereik.
Volgens 'n studie wat deur die Universiteit van Alcalá uitgevoer is, hierdie spesie het 'n hoë voortplantingsukses, aangesien die meeste broeikinders hul kuikenstadium oorleef. Dit is goeie nuus, aangesien dit hul bevolkings help om stabiel te bly.
Die Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur klassifiseer hierdie voël as 'n spesie van die minste kommer. Dit is omdat die bevolking groot voortplantingsukses behaal, en ondanks die feit dat die habitat gefragmenteer is, lyk dit asof dit aanpas by ander omgewings. Danksy dit lyk dit asof die aantal kopieë nie in gevaar is nie (of ten minste nie op die oomblik nie).
Die situasie klink hoopvol, aangesien hierdie eienaardige voël nie kritiek bedreig word nie. Dit beteken egter nie dat enige tipe bos voortdurend aangepas of vernietig kan word nie. Uiteindelik word 'n verplasing van die spesie veroorsaak wat, omdat hulle so aanpasbaar is, probleme in die ekosisteem kan veroorsaak.
Alhoewel dit miskien nie so lyk nie, is dit sedertdien nie 'n nuwe onderwerp nie hierdie beweging van spesies is slegs 'n inval in ander soorte habitatte. Met ander woorde, hierdie voëls pas aan by nisse wat vanweë hul aanpasbaarheid nie ooreenstem nie en skadelik kan word.
Die gevolge van wanbalans as gevolg van antropiese optrede is altyd dieselfde: 'n ontwrigting van die ekologiese balans en die gevolglike uitsterwing van ander diere. Dit is natuurlik nodig om hierdie spesie te monitor om probleme te voorkom.