Is die einde van liberale demokrasie in sig?Foto: Malaysofmalaysia.blogspot.co.za Oor minder as twee weke sal Barack Obama nie meer die president van Amerika wees nie. Teen Maart sal die regse Partij voor de Vrijheid in Nederland die grootste party wees en teen Mei sal twee regse kandidate mekaar die stryd aansê in die presidentsverkiesing in Frankryk. Teen September sal die Alternatief vir Duitsland in Duitsland die beste prestasie vir ŉ regse party in enige verkiesing in dié land sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog behaal. Die fout wat baie politieke kommentators maak, is om hierdie en talle ander politieke verskuiwings wat die afgelope paar jaar veral in Europa begin plaasvind het, as ŉ blote skuif na regs af te maak. Die Amerikaanse paleokonserwatiewe skrywer, Pat Buchanan, skryf egter onlangs die politieke verskuiwing in Europa en Amerika voorspel eerder die einde van liberale demokrasie. In baie opsigte is die verval van liberale demokrasie in die Weste reeds voorafgegaan deur soortgelyke tendense in ander wêrelddele. In Rusland, Turkye, China, Egipte en die Filippyne is daar groot steun vir sterk, byna outoritêre leiers. Die wyse waarop miljoene kiesers in Amerika talle ou politieke idees oorboord gegooi het om vir Donald Trump te stem, is nog ŉ voorbeeld hiervan. Ook in lande soos Pole en Hongarye, is effens meer outoritêre regerings met sterk populistiese leiers baie gewild. Terwyl Amerika en Europa gedink het die val van die Sowjetunie, die Arabiese Lente en die verwydering van diktators soos Saddam Hoesein en Muhammar Ghaddafi, tot liberale demokrasie in Oos-Europa, die Midde-Ooste en ander Derde Wêreldlande sou lei, het die teenoorgestelde egter gebeur. In Oos-Europa en die Midde-Ooste kies burgers toenemend sterk leiers wat die homogene kultuur en waardes van die lande in stand wil en kan hou. Westerse lande kan nie anders as om dieselfde pad te loop nie. Die sekularisering van die afgelope paar jaar, saam met massa-instroming van immigrante uit arm, meestal Moslemlande, het ŉ nuwe bestaanskrisis vergelykbaar met die krisisse wat tot die Eerste en Tweede Wêreldoorloë gelei het, veroorsaak. In lande soos Nederland, Frankryk en nou selfs Duitsland, soek dieselfde mense wat nog onlangs liberale demokrasie byna tot staatsgodsdiens verhef het, verandering en spesifiek die soort verandering wat tot die behoud van identiteit, kultuur en godsdiens aanleiding sal gee. In Frankryk staan die linkse Sosialistiese Party geen kans dat sy kandidaat eers tot die finale rondte van die presidentsverkiesing sal deurdring nie. Die Franse sal in Mei tussen ŉ regse en nog meer regse kandidaat vir president kies. Wie ook al verkies word, sal waarskynlik immigrasie teenwerk en die Franse kultuur en taal beskerm. In Nederland en Duitsland sal regse partye so goed doen dat die politieke agenda vir die volgende vier jaar heelwat sal verander met immigrasie, identiteitskwessies en die toekoms van outonome state binne Europa wat waarskynlik op die voorgrond sal wees. Vanjaar sal die internasionale politiek gekenmerk word deur meer en meer leiers wat hul rug op die liberale demokrasie wat reeds misluk het, sal keer en wat werklikheidspolitiek op die terreine van handel, immigrasie, internasionale konflik en die beskerming van grense sal beoefen. Die toekoms van die Weste sal vanjaar bepaal word.