Ek het, voordat ek die twaalf stap program gevind het, my lewe eintlik gelewe asof ek – en meestal ek alleen – reg het. Ek het nie agter gekom dat my familie en vriende al stiller geword het – of selfs verdwyn het of tyd saam met my vermy het as gevolg van my houding dat ek altyd reg moes wees nie. Ek het nie agtergekom hoe ander mense taan in selfvertroue as hulle te veel tyd rondom my spandeer het omdat daar eenvoudig nie plek was vir ander se idees en opinies nie. Dit was vir my eenvoudig net makliker om te fokus op verskille, dit waarmee ek nie saamstem nie of dit wat net nie reg of regverdig was nie.
Ek het geleer en ervaar dat daar soveel ander mense met soveel erger probleme as ekself is. Ek het geleer om na my eie emosionele en fisiese gesondheid om te sien. Ek het geleer dat as ek altyd doen wat ek in die verlede sou doen ek nie nuwe of beter resultate kan verwag nie. Ek het nuwe perspektief gekry wat weer hoop en vreugde in my lewe gebring het.
Nogtans huil ek gister snot en trane. Ek huil vir al die kere wat hierdie siekte my hart so stukkend gebreek het. Ek huil oor al die drome wat in skerwe agtergelaat is. Ek huil oor hoe hierdie siekte dit reggekry het om soveel dood te veroorsaak – ook binne in my, my eie hoop en liefde dood te maak. Ek huil omdat ek bitter skaam is om te erken dat ekself soveel skade gely het in my hart en siel van hierdie siekte. Ek huil oor die hele magteloosheid van die toeskouers van hierdie siekte. Ek snik omdat my hoop en liefde nie groot en sterk genoeg was nie.
Ek het onlangs ‘n kort video van ‘n ou Hindu man gesien wat regtig vir my die situasie perfek opgesom het.
Dit speel af in antieke China, voor die Hun-oorloë. Die hoofkarakter is ‘n man, kom ons noem hom Ping, wat sy vrou en seun aan die lewe hou deur met sy perd en ploeg vir boere landerye te ploeg. Op ‘n dag word sy perd gesteel, die hele omgewing se mense kom simpatiseer, hulle besef die swaarkry en hongersnood wat vir hom en sy gesin voorlê. Hy antwoord egter dat alles maar net is soos dit moet wees. Niks minder nie en niks meer nie.
Dan hoor ‘n ryk man in die volgende dorpie van sy penarie. Die man het baie perde en stuur een as geskenk om die getseelde perd te vervang. Die nuus versprei soos ‘n veldbrand en die almal in die dorpie maak ‘n draai om Ping geluk te wens met die wonderlike toeval waarop hy soos altyd antwoord – alles is soos dit moet wees.
Die nuwe perd is egter nie gewoond aan werk nie en terwyl Ping se seun op hom ry gooi hy die seun af en ‘n gebreukte been is die hartseer uiteinde – in antieke China iets wat selfs lewensbedreigend kon wees. Die gemeenskap staan tou om met Ping en sy gesin te simpatiseer maar hy antwoord weer dat alles is soos wat dit moet wees.
Daardie selfde week daag die keiser se army op om troepe te werf vir die Hun oorlog – uit elke familie word ‘n jong man as soldaat opgeroep maar Ping se seun word vrygestel want met sy gebreekte been gaan hy nie veel vir die keiser se saak kan bydra nie. Bure en vriende kom oor om aan Ping te vertel hoe bly hulle saam met hom is dat sy seun gespaar is – maar nou weet jy al wat sy antwoord was. Die storie gaan nog deur ‘n paar ups en downs maar die punt is dat soms is iets wat ons dink baie goed of oulik is vir ons sleg en andersom – eers as jy terugkyk kan jy die hele prentjie sien. Ongelukkig word die lewe nie in reverse gelewe nie!
Think outside – no box required. Ek het altyd geweet dat ek nie vir die rat race bedoel was nie. Ek wil nie in ‘n stad bly en in verkeer vassit of kompeteer met die Jones’e nie. Ek is streng Calvinisties grootgemaak en het myself dikwels blindgestaar teen die kante van die mensgemaakte boksies waarin ek my bevind het. Ek doen dit nie meer nie, ek is wie ek is en as ek nie in jou boksie pas nie is dit nie vir my ‘n ramp nie. Ek kom so gereeld as wat ek kan in die natuur of as ek nie kan nie – kyk hoe die maan opkom oor my agterplaas.
Take your hands off other people and place them on yourself. Ek kan niemand anders verander of beter keuses vir hulle maak nie. Ek kan dit met die meeste oortuiging of beste bedoelens doen maar elke mens op aarde moet hul eie lewenspadjie uitkap – ook die vir wie ek baie lief is. My eie geluk is egter NET my verantwoordelikheid – as ek nie fisies en emosioneel na myself omsien nie kan niemand anders dit doen nie. Ek het geleer om goed vir myself te wees – net soos ek graag goed aan ander doen.
Ek hou van die Twaalf Stap program se “slogans”. Oor die afgelope vyf jaar het ek baie daarvan aangeleer. Dit is almal baie kort en kragtig maar het eintlik baie meer om die lyf as wat dit op die oog af lyk. Omdat dit so kort is is dit maklik om te onthou en in my gedagtes amper soos boekmerkies wat my herinner en terugbring in my recovery proses.
“Life on life’s terms” is nogal enetjie wat ek vir lank gedink het eintlik net vir die verslaafde of alkoholis geld. Aan die begin het dit so bietjie soos nonsens geklink maar in daardie vyf woorde is ‘n nuwe lewensuitkyk saamgevat wat dit vir ‘n alkoholis of verslaafde persoon kan moontlik maak om menige probleme in die oë te kyk en te leer om die lewe eenvoudig te aanvaar vir wat dit is.
Na ‘n heerlike dag van kuier en opvang met die mense na aan ons hart is ons gepak en kom met ‘n lied in die hart aan by Winburg hotel. Die locals ondersteun die hotel goed en daar is karwassery, bakleiery en drinkery oral in en om die hotel aan die gang. Ek besluit ons gaan in elk geval onself in ons kamer kan vermaak op ons huweliksnag, ons meld aan by ontvangs en sorg dat ons in ons kamer kom. Toe die ontvangsklerk egter die kamerdeur oopmaak besef ek net dat ek nie hier wil bly nie. 19 Desember is warm, bitter warm. Die kamer het Noorde en Weste vensters en toe sy die deur oopswaai voel dit vir my net soos wanneer mens die oonddeur oopmaak om te kyk of die koek al rys – die hittegolf laat my twee tree agteruit steier. Dan vang my oog die bed wat eerder soos ‘n reuse voëlbad of ‘n kom waarmee mens reënwater sou kon opvang lyk as ‘n plek om te slaap.
Ek is dankbaar vir die besonderse lewenslesse en waarhede wat ek deur die herstelproses aangeleer het – dit bepaal ‘n baie groot deel van die vrou wat ek vandag is. Ek sal nie hoop verloor dat beide ekself, my verslaafde kind en ons uitgebreide familie en vriende kan voortbou en groei in die herstelproses nie.