"Nadat God baie keer en op baie maniere in die ou tyd gespreek het tot die vaders deur die profete, het Hy in hierdie laaste dae tot ons gespreek deur die Seun."? Op die pawiljoen self, wat duisende mense kan inpas, is dit opmerkend stil, alhoewel daar ‘n goeie gees heers onder die toeskouers. Dit word selfs stiller as die spelers aan die gang kom. En ek het ‘n spesmaas baie van ons huidige interregnum-monsters, om met Gramschi te praat (let wel, nie slegs die rectummonsters nie) verwar die afbakening van nuwe grensdrade (hulle sg. politieke masturbasie) met die oorgawegasme van ‘n goeie outydse godfokkie. Die digterlike skeppingsproses waarvan daar in “Turbulensie” (p.7) sprake is, verwys die leser dadelik terug na Opperman se siening van kunsskepping as bevrydingsproses (“Engel uit die klip”), maar dit is tog ’n gedig wat nie oor die nodige innerlike binding beskik om hierdie gedagte op ’n oortuigende wyse aan die leser voor te hou nie. Ook bly die verband met die titel onduidelik.