Die Mauna Loa-sterrewag in Hawaii het onlangs die hoogste konsentrasie koolstofdioksiedvlakke in die geskiedenis van die mensdom aangeteken. Die laaste keer dat CO2-vlakke 400 dele per miljoen oortref het, was dit gedurende die Plioseen, toe die oseane 50 voet hoër opgesteek het en klein ystertjies skaars aan die pale vasgeklou het.
'Die Plioceen was nie 'n wêreld waaraan mense en ons voorouers deel was nie, "sê hoofskrywer Jessica Tierney, medeprofessor in geowetenskappe aan die Universiteit van Arizona. 'Ons het pas aan die einde daarvan begin ontwikkel.'
'N Houtgravering deur Eduard Riou beeld 'n landskaplike uitsig op die Plioseen uit. Die prent is geëtseer in die laat 1800's, toe CO2-vlakke rondom 295 dpm beweeg het. (Krediet: welkombiblioteek)
Noudat ons 415 dele per miljoen CO2 bereik het, dink Tierney dat navorsers die Plioseen kan gebruik om die klimaatsverskuiwings in die nabye toekoms te verstaan. Vorige studies het dit probeer, maar 'n knaende verskil tussen klimaatmodelle en fossielgegewens uit daardie deel van die Aarde se geskiedenis het enige moontlike insigte verwar.
Die nuwe studie in Geophysical Research Letters, wat 'n ander, meer betroubare soort fossiele data gebruik het as studies in die verlede, los die verskil tussen fossielgegevens en simulasies van klimaatsmodelle op.
Voor die industriële rewolusie het CO2-vlakke rondom 280 dpm geswaai. Wat perspektief betref, het dit CO2-vlakke van twee miljoen jaar geneem om van nature af te neem van 400 dpm tot voor-industriële vlakke. In net meer as 150 jaar het die mensdom die vlakke laat daal.
Vorige gevolgtrekkingsmetings van die oppervlaktetemperatuur van die Plioseen het wetenskaplikes tot die gevolgtrekking gekom dat 'n warmer aarde die tropiese Stille Oseaan in 'n ekwatoriale weerpatroon, El Niño, sou vassteek.
Normaalweg, terwyl die handelswinde oor die warm oppervlakwater van die Stille Oseaan van oos na wes vee, stap warm water op in die oostelike Stille Oseaan, wat die westelike kant van die oseaan met ongeveer 7 tot 9 grade Fahrenheit afkoel. Maar tydens 'n El Niño daal die temperatuurverskil tussen die ooste en weste tot net onder 2 grade, wat die weerpatrone regoor die wêreld beïnvloed, insluitend Suid-Arizona. El Niños kom tipies ongeveer elke drie tot sewe jaar voor, sê Tierney.
Die probleem is dat klimaatsmodelle van die Plioseen, wat CO2-vlakke van 400 dpm insluit, nie 'n permanente El Niño kan simuleer sonder om funky, onrealistiese veranderinge aan modeltoestande aan te bring nie.
'Hierdie artikel is ontwerp om die konsep van die permanente El Niño te heroorweeg en te kyk of dit regtig 'n herontleding van die data is,' sê sy. 'Ons vind dit hou nie op nie.'
Vettermometer vir Plioseen temperatuur
Ongeveer 20 jaar gelede het wetenskaplikes gevind dat hulle die temperatuur van die verlede kon aflei op grond van chemiese ontleding van 'n spesifieke soort gefossileerde dop van 'n soort plankton genaamd foraminifera.
"Ons het nie termometers wat na die Plioseen kan gaan nie, daarom moet ons instaanbediener-inligting gebruik," sê Tierney.
Sedertdien het wetenskaplikes geleer dat die oseaanchemie viraminifera-metings kan skeefloop, dus gebruik Tierney en haar span 'n ander volmagmeting - die vet wat geproduseer word deur 'n ander plankton genaamd coccolithofhores. As die omgewing warm is, produseer kokolithofore 'n effens ander soort vet as wanneer dit koud is, en paleoklimatoloë kan die veranderinge in die vet, wat in die oseaanse sedimente bewaar word, lees om die temperatuur op die oppervlak van die see af te lei.
'Dit is 'n baie gebruikte en betroubare manier om na die temperatuur van die verlede te kyk, en baie mense het hierdie metings in die Plioseen gedoen. Ons het data van oor die hele wêreld, "sê Tierney. "Ons gebruik nou hierdie vettermometer wat ons weet nie komplikasies het nie, en ons weet seker dat ons 'n skoner resultaat kan kry."
'Dit gaan alles uit'
Die navorsers het bevind dat die temperatuurverskil tussen die oostelike en westelike kant van die Stille Oseaan wel gedaal het, maar nie genoeg was om as volwaardige permanente El Niño te kwalifiseer nie.
'Ons het geen permanente El Niño gehad nie, so dit was 'n bietjie uiterste interpretasie van wat gebeur het. Maar daar is 'n afname in die oos-wes-verskil - dit is steeds waar. "
Die oostelike Stille Oseaan het warmer geword as die westelike, wat die handelswinde laat sak het en neerslagpatrone verander het. Droë plekke soos Peru en Arizona was miskien nat. Hierdie resultate van die Plioseen stem ooreen met wat die toekomstige klimaatmodelle voorspel het, as gevolg van die CO2-vlakke wat 400 dpm bereik.
Dit is belowend, want die volmagdata stem nou ooreen met die Plioseen-klimaatmodelle. "Dit gaan alles uit," sê Tierney.
Die Plioseen was egter gedurende 'n tyd in die aarde se geskiedenis toe die klimaat stadigaan afgekoel het. Vandag word die klimaat baie vinnig warm. Kan ons regtig 'n soortgelyke klimaat verwag?
"Die rede waarom seevlakke en ysplate vandag nie heeltemal ooreenstem met die klimaat van die Plioseen nie, is omdat dit tyd neem voordat ysplate smelt," sê Tierney.
"Die veranderinge in die atmosfeer wat plaasvind in reaksie op CO2 - soos die veranderinge in die wind en reënvalpatrone - kan egter beslis binne die omvang van 'n menslike lewe plaasvind."
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > klimaat > Bewyse van verhitting > Antieke plankton Wenk op die klimaat om te kom