Waarom u nie aan vrywilligerswerk moet deelneem nie - Diverse
Voordat u weghardloop om goed te doen, is dit die moeite werd om op te hou om etiese grondbeginsels te oorweeg.
Niemand besluit om halfpad oor die wêreld heen te reis om weke of maande van hul lewe te spandeer om 'n plaaslike gemeenskap te ondermyn nie. Maar vrywilligheid - soos daardie beroemde aanhaling oor die plaveisel op pad hel toe - kom dikwels naby. Die debat oor die praktyk, soos die meeste dinge in die lewe, is veel meer eties genuanseer as baie organisasies wat sulke ervarings moontlik maak.
Vrywilligersisme het 'n aantrekkingskrag gekry onder reisigers met 'n wye verskeidenheid motiverings, tyd en vaardighede, van vrywilligers in georganiseerde groepe soos die Kiva Fellows tot handjievol rugsakreisigers wat 'n week lank in Siem Reap stop. Die aantrekkingskrag daarvan om betrokke te raak by 'dinge beter te maak' vir plaaslike groepe, weeshuise, skole of ander projekte, is die gom wat baie verskillende stamme van vrywilligerswerk bymekaar hou. En die grond waarop heftige debatte al 'n paar jaar heers oor die vraag of spesifieke geure van vrywilligersisme nuttig, eties bankrot is of bloot goedaardig is.
As u van plan is om goed te doen op u volgende reis na die buiteland, is u die verantwoordelikheid om bewus te wees van die praktiese en etiese vrae wat u waarskynlik onderweg sal vind. Alhoewel, op die ou end, hoe en waar u besluit om vrywillig te werk, uiteindelik aan u gaan wees, as u 'n mate van toewyding het aan die idee om goed te doen (u is immers vrywillig), dan is hierdie vrae van belang.
Laat ons van bo begin. Ek wil vrywillig by 'n weeshuis gaan ...
As u voornemende nie-regeringsorganisasie / plaaslike maat u vertel van 'n weeshuis gaan en 'n knuffel / speel / anders omgaan met plaaslike kinders, loop weg. Weeshuise hou van programme, hoewel dit fantasties is om reisigers se hartsnare te trek, is dit oorvol met etiese en praktiese probleme.
In die eerste plek - en veral in gebiede van uiterste armoede - dien buitelanders geld wat aan operateurs of aan weeshuise betaal wat reg is vir interaksie, eintlik 'n mark vir weeskinders. Ja, dis reg. Dit kan plekke aanspoor om weeskinders te vind net vir die doeleindes van dollars van liggelowige mense wat voel hulle help om die fasiliteite op te los, om die kinders te voed / om goed te doen.
Weeshuise hou van programme, hoewel dit fantasties is om reisigers se hartsnare te trek, is dit oorvol met etiese en praktiese probleme.
As voorbeeld is Siem Reap in Kambodja 'n kort tydjie blootgestel aan weeshuise wat eintlik vol kinders by regte ouers was. Dit was kostedoeltreffend vir weeshuise om hulle per dag van hul ouers af te huur sodat hulle vir goedgelowige toeriste kon speel of optree vir 'n gesonde wins in skenkings. 'N Vinnige Google-soektog na' siem riep weeshuis-vrywilliger 'op Google dui daarop dat hierdie slegte mark goed genoeg is met die kontant van goedbedoelde reisigers.
Navorsing oor bedrieglike weeshuise (ja, dit is voldoende om ondersoek te word) dui daarop dat daar op enige plek waar 'n verspreiding van weeshuise bestaan, met meer as 'n bietjie vermoede behandel moet word. Na die tsoenami in Aceh, byvoorbeeld, is daar gevind dat slegs 60 uit 6.000 - 10.000 minderjariges werklik wees gelaat is (in die sin dat hulle nie 'n hegte familie gehad het om hulle te bevorder nie en dat hulle regtig institusionele sorg nodig het).
Niks hiervan is om te sê dat weeskinders nie bestaan ​​nie, of dat dit skaars is as eenhorings. Dit doen bedoel dat as u in 'n toeristiese hotspot aankom en die kans aangebied word om by een van 'n handvol (of meer) weeshuise 'te help', u 'n bietjie sinies moet wees.
'OK', sou u miskien vra, 'maar as 'n weeshuis was wettig, sou dit beslis 'n goeie idee wees om te help? "
Helaas, en volgens navorsing is die antwoord nee. dit is uitdruklik geen. En dit is 'nee' om ten minste twee baie goeie redes.
Eerstens is dit vir die kinders wat grootword in 'n geïnstitusionaliseerde, weeshuis-tipe omgewing, van die uiterste belang dat kinders 'n stabiele, langtermyn gehegtheid aan hul versorgers kan ontwikkel. Dit is presies die teenoorgestelde effek om die troepe van reisigers toe te laat om elke paar weke in te kuier, te speel en te lag en te lag. Net soos dit nuttig was vir u as kind om langdurige, stabiele bande te ontwikkel met die mense wat vir u omgegee het, so is dit belangrik vir die kinders. Om aan vrywilligerswerk in weeshuis deel te neem, is om deel te neem aan 'n siklus van verhoudings en verhoudings wat niemand emosioneel help behalwe u nie.
Tweedens, tensy die agentskap waarmee u vrywillig werk, agtergrondkontroles op u gedoen het, is dit uiters onverantwoordelik om u carte blanche toe te laat om die instansie binne te gaan en met die kinders te kommunikeer. Geen regverdige weeshuis wat die kinders se belange op die hart dra nie, sal honderde vreemdelinge elke jaar met hul kinders kan speel. Enigeen wat dit doen, versuim om hul sorgsaamheidsplig te ondergaan en moet u nie as medepligtige hiermee hê nie.
Dit is net die etiese besware teen weeshuise, let wel. Dit moet egter dien as vrae wat op groter projekte rakende kinders van toepassing kan wees.
OK, dus geen weeshuise nie. Wat van 'n bouprojek in ...
Om projekte te bou, of dit nou help om muurskilderye te verf of om hele strukture in plekke soos Peru op te rig, is miskien nie so volop probleme soos weeshuise nie, maar verdien tog 'n pouse en besinning van u deelnemer.
Dit is byvoorbeeld handig om na te gaan hoe die projek gestruktureer is. Met wie werk jy? Hoe werk jy daarmee? Is dit deel van 'n groter plan?
Om honderd dollar aan 'n arm gemeenskap te bestee om die binnekant van 'n skool te verf, is nooit ontwikkelend nie, maak nie saak wat die vrywilligerskoördineerder u gesê het nie.
Daar bestaan ​​nie-regeringsorganisasies wat 'n besonderse rekord het van die bou van bruikbare, bruikbare strukture, maar daar is net soveel vlieg-nag-bedrywighede wat meer daaraan toe is om u iets te doen as om 'n gemeenskap te help. 'N Meer etiese projek sal waarskynlik gekies het waaraan hulle gaan werk na konsultasies met die gemeenskap waaraan hulle werk, en dit sal deel vorm van 'n groter projekplan. 'N Projek met een biblioteek, hoewel dit bevredigend is vir diegene wat vrywillig is om dit te bou, is nie ontwikkel as dit in isolasie gedoen word nie. Eweneens, om 'n honderd dollar aan 'n arm gemeenskap te bestee om die binnekant van 'n skool te verf, is nooit ontwikkelend nie, maak nie saak wat die vrywilligerskoördineerder u gesê het nie.
Kontroleer of u maat nie-regeringsorganisasie, of hul maat, 'n ontwikkelingsplan vir die gemeenskap het. Die werk wat u gaan doen is 'n betekenisvolle bydrae. En kyk of die langtermynplan vir die ontwikkeling van die gemeenskap wettig is. Baie praatjies oor die herbou van gemeenskapsgees beteken waarskynlik dat daar nie een is nie. 'N Langtermynplan wat gesentreer is op water en sanitasie, behuising en infrastruktuur, beteken waarskynlik dat iemand baie meer daaraan nadink.
Dit kan so eenvoudig wees as om met u voornemende vrywilligersorganisasie kontak te maak en hulle te vra hoe hulle hul projekte kies en wat hul totale plan is vir die gemeenskappe waarmee hulle te make het. Of gaan na Google en gaan kyk gerus. As hulle al 'n rukkie in die omgewing is, is die kans goed dat iemand êrens daaroor blog, hersien of anders gepraat het. As u sulke terugvoering van vorige deelnemers vind, kan u 'n uitstekende uiteensetting gee van of dit 'n groep is wat op 'n verantwoordelike manier bestuur word en die soort werk doen waarin u belangstel.
Volg die geld. Die etiek van die ekonomie
Die ekonomiese gevolge van u vrywilligerswerk is ook die moeite werd om te oorweeg. Ondervra die operateur op die mees basiese vlak hoeveel van die kontant wat u betaal om as vrywilliger te werk eintlik aan die gemeenskap gaan. U kan dalk onder die indruk wees of walg van die antwoord. As hulle dit nie vir jou kan sê nie, dan steek hulle iets weg, of weet hulle nie. Hoe dan ook, dit maak hulle 'n swak keuse van plaaslike vennote.
Behalwe vrae oor hoeveel geld, is vrae waarheen die geld spandeer word. As u aan 'n bouprojek werk, hoeveel van die materiaal is dan by plaaslike ondernemings gekoop? Ontwikkeling begin met die ondersteuning van die dienste en materiale wat die gemeenskap al kan lewer, en nie die plaaslike inisiatief vernietig deur gereedskap, materiaal en vaardighede van buite in te bring wat tans in die plaaslike ekonomie beskikbaar is nie.
Die kans is goed dat daar byvoorbeeld basiese boumateriaal in die omgewing te koop is, en dat daar mense reeds kundig is in messelwerk en ander kunsmatige praktyke in die omgewing. Waar situasies soos hierdie bestaan, kan u deelname as 'n (waarskynlik) ongeskoolde deelnemer die beste gerig wees op werk wat plaaslike gemeenskapslede in staat stel om hul beroepe op 'n betaalde hoedanigheid te beoefen. Sulke benaderings bevorder werk, kry dinge vinniger gebou en ondersteun die plaaslike ekonomie.
Ontwikkeling begin met die ondersteuning van watter dienste en materiale die gemeenskap al kan lewer, en nie die plaaslike inisiatief vernietig deur gereedskap, materiaal en vaardighede wat tans beskikbaar is, in te bring nie.
Ongelukkig beteken sulke projekte gewoonlik dat u vir u 'n handearbeider sal werk wat onder 'n plaaslike voorman werk. Wat miskien nie is waarvoor u beding het nie. Soos Alexia Nestoria, 'n konsultant vir vrywilligersorganisasies en die stem agter die blog Voluntourism Gal, uitwys, hoef 'n oorweldigende deel van vrywilligersprojekte nie vrywilligers nodig het om die werk te doen wat hulle doen nie. Daar is nie net plaaslike inwoners wat gewillig en in staat is om die projekte te onderneem nie, maar die tyd wat nodig is om ongeskoolde welwillendhede op te lei en te monitor, doen dikwels afbreuk aan die pogings wat gemeenskappe andersins kon aangaan om projekte self te implementeer.
Die rede om vrywilligers aan te hou ten spyte van hul relatiewe ondoeltreffendheid is meestal omdat hierdie vrywilligers die projekte finansier. Vrywilligers is selde bereid om hul kontant te stuur, maar bly self tuis. Selfs wanneer dit 'n meer rasionele en doeltreffende benadering sou wees.
Die vraag wat u uself dan moet afvra, is:
As u bloot belangstel om goed te doen, tot die uitsluiting van alle ander doelstellings, dan is dit moontlik om die beste doelstellings te bereik deur bloot u vrywilligersgeld aan 'n ordentlike en doeltreffende plaaslike organisasie te skenk.
Maar bloot om goed te doen in die opsomming is selde die motivering vir diegene wat reis om vrywillig te wees. Baie vrywilligers wil graag 'n fisieke deel wees van die projek en wil die wêreld - letterlik - 'n beter plek maak. Hier moet 'n vrywilliger 'n paar praktiese besluite neem oor waar hul hulp die nuttigste (of minimaal lastig) vir 'n gemeenskap sal wees.
As u spesifieke spesialisvaardighede het wat nie maklik plaaslik beskikbaar is nie, oorweeg dit dan om saam te werk met organisasies wat hierdie vaardighede kan gebruik. Natuurlik, die maak van 'n webwerf vir 'n plaaslike NGO is miskien nie so sexy soos om jou hande vuil te maak om 'n skool te bou nie, maar ander mense kan dalk mure bou. Nie almal kan 'n ordentlike webwerf opstel nie, en dit maak u bydrae noodsaaklik en waardevol op 'n manier wat u arbeid nie doen nie.
... en vir wie doen ek dit?
Geen goeie vrywilligersprojek werk deur helde uit buitelanders in die plaaslike gemeenskap te maak nie - dit gaan oor die samewerking met plaaslike groepe om ontwikkelingsdoelstellings so direk en bruikbaar as moontlik te bereik. As dit beteken dat u nie die beste hond op die bouperseel is nie, en die plaaslike man wat weet hoe mortier en bakstene saamval, is dit tog so.
Die krag van die vrye mark om die eise doeltreffend te bevredig, tesame met narsissistiese fantasieë om armes te help, is 'n resep vir rampspoed.
Dit gesê, daar is 'n denkrigting wat sê dat vrywilligheid vanuit die klant se oogpunt benader moet word. Dat mense goed wil voel oor hulself en dat daar soveel as moontlik daarvoor voorsiening gemaak moet word, omdat die vrye mark sal help om die swak projekte uit die goed te benadeel (kyk byvoorbeeld die eerste paar minute van hierdie konferensie) en groei in goeie vrywilligersgesentreerde projekte sal gevolg word.
Die gevaar hier is egter dat die soort vrywilligersprojek wat die ego van 'n naïewe reisiger aantrek, juis die projek is wat waarskynlik nie ontwikkelingshulp vir gemeenskappe sal hê nie. Projekte wat hoofsaaklik oor u as deelnemer handel, is geneig om van korte duur, min moeite en gereeld sonder 'n langtermyndoel te wees - aangesien die 'doel' glad nie ontwikkelend is nie. Dit gaan daaroor om jou goed te laat voel. Die krag van die vrye mark om die eise doeltreffend te bevredig, tesame met narsissistiese fantasieë om armes te help, is 'n resep vir rampspoed.
O god. Kan ek geen reg doen nie ?!
Jy kan. En daar is baie redes wat u moet doen. Maar dit is belangrik om te let op die fyn detail. Vrae oor waarheen die geld gaan, en die verwikkeldheid van u verhouding met die gemeenskap wat u dien, is absoluut noodsaaklik om u energie verstandig te rig. As u die moeite doen om uit u gemaksone te gaan om die lewe vir ander beter te maak, is u huiswerk die minste wat u kan doen, en om bewus te wees van die ingewikkelde vrae wat u moet vra.
Vrywilligersisme sou nie as 'n bedryf bestaan ​​as reisigers gelukkig is om geld effektief te skenk vir plaaslike organisasies om self die werk te doen nie. Ten goede, of slegter, wil baie mense hand bysit om gemeenskappe te help. Daardie begeerte kan 'n nuttige (of ten minste goedaardige) leerervaring wees, of dit kan heeltemal nutteloos wees. Tot watter mate u volgende reis na die buiteland vrywillig sal wees, hang baie daarvan af van hoe u in staat is om 'n paar moeilike vrae oor waarom u gaan, wie u gaan, en of u aan 'n projek gaan deelneem, eerlik te konfronteer. dat - in fyn detail - 'n krag tot voordeel gaan wees.
U kan u miskien verbaas oor hoe vinnig die maklikste skoolbouprojek 'n oefening in selfanalise kan word. Dit is ongemaklik, maar dit is ook absoluut noodsaaklik.