Bali Drome – Bladsy 30
Paul Walker het gesê: Surfing teaches you to accept what is.
Ek sit vanoggend lank na hierdie foto en kyk. En besef. My alleen-wees tyd, dit is só nodig.
Ons oudste seun Neil, is ñ see man. Liewer ñ meerman, soos in meermin. Hy bly by die see, en leef in die water. Duik, visvang, "body-boarding".
Alleen wees op en in die see, dit is wie hy is. Ure en ure, net hy op sy bord, en die golwe.
Ek beny hom. Niemand vra of iets verkeerd is as hy sy bord op sy bakkie laai nie. Hy verduidelik niks. Hy gaan net. Want dit is tyd.
Om alleen te wees, te wil wees, is vir sommige van ons nodig vir oorlewing. Nie omdat iets gebeur het nie. Nie omdat jy 'af' voel of hartseer is nie. Inteendeel. Alleen wees, vir my, is wanneer ek kan neurie, it is well with my soul.
Soos wat Neil ñ see nodig het, het ek ñ 'weg' nodig. Waar niemand my kan kom oplaai nie. Waar die res moet voortgaan, want moontlik is ma land-uit.
Ek smag op die oomblik na my alleen wees plek. Daar waar ek nie aan die verlede of die hede dink nie, net bewus is van die 'nou'.
Waar ek heeldag kan stilbly, eenkant kan staan.
Author travel460Posted on Februarie 3, 2017 November 3, 2017 12 Kommentare op Alleen.
…altyd weerspieël wie ek werklik is. Al is dit soms moeilik.
Al probeer ek dele, lelike vere, wegsteek. Mag ek dit nie regkry nie.
Anders het ek verloor.
Author travel460Posted on Februarie 2, 2017 Februarie 2, 2017 14 Kommentare op Mag my weerkaatsing…
Author travel460Posted on Februarie 1, 2017 Februarie 1, 2017 10 Kommentare op As ek jou kon raakloop…
Bali het werkerseende. Oral. Veral vroeg oggend kan die verkeer taamlik opgehou word. Want hulle kry voorkeur.
As dit jou eerste besoek aan die eiland is, wonder jy so by jou sigselwers waarheen hulle oppad is. En hoekom.
Oppad om hul daaglikse … goggas te verdien. Hulle steek ñ straat netjies in rye oor, en verdwyn die volgende oomblik in die ryslande. Soos wat hulle beweeg, vlieg die insekte en peste op en word hulle gulsig gevreet. Dus geen gifstowwe op die rys plantjies nie.
Met die geweiery, val hul mis op die lande, en is dit gratis bemesting.
As ñ eend het jy ook jou trots, en jy tree dikwels voor ñ gehoor op. Almal waardeer jou. Maar net tot op ñ punt.
Jy lig nie sommer jou kop omhoog en kyk rond nie. Want wat jy nie raaksien nie, gaan jou nie pla nie. Moeg gewerk stap jy later die dag weer saam met jou oppasser terug hok toe.
Net tot op ñ dag. Dis dan dat jy weet. Mevrou van die plaaslik eetplek stap saam, om die 'slag' ligter te maak. Een iets om aan vas te hou, jy gaan goed lyk op die bord.
En daar is reeds ñ beeldjie van jou opgerig, dié gaan vir oulaas geld vir jou baas inbring. Altyd iets om voor dankbaar te wees…dink jy.
Author travel460Posted on Januarie 31, 2017 November 3, 2017 9 Kommentare op En jy dink jóú baas is ondankbaar?
Ek sukkel met ñ ding, en net soms, soos vandag, raak ek ordentlik vies vir myself.
Ek wil alewig alles verstaan. En ek praat nou glad nie van wiskunde en wetenskap nie. Was dít maar die ding. Nee, ek wil luister tot ek verstaan. Want slegs dan kan ek voorentoe of agtertoe tree.
My 'prentjies' moet sin maak. Al stem ek hoegenaamd nie saam nie, al is dít wat my brein moet verwerk ook hóé lelik, ek moet kan verstaan. Anders draai my wêreld op sy kop.
Bali het my soms gewen. Soos met hul danse. 'Lenong Dance'. Eenmaal gaan kyk, my bes probeer om die kuns daarvan te begryp, myself gekasty omdat ek hul musiek nie kan waardeer nie, gaan oplees en uitgevra, dit logies probeer bedink. Maar op die ou end, moes ek wegstap. En ek bly weg.
Met mense… Hul woorde en optredes, daarmee het ek maar ñ stryd. Ek weet ek oordeel baie selde, en as ek die slag tot by daardie plek kom, is ek moeg. Miskien is dit die 'grense' begrip. Myne is dalk nie so goed in plek nie.
So ja. Mevrou sal bietjie hieraan moet werk. As ñ dans nie vir mý ritme het nie, laat los. Moenie op die choreografie of die lirieke begin fokus nie.
Gee net die toegangskaartjie terug.
Author travel460Posted on Januarie 30, 2017 November 3, 2017 12 Kommentare op Nee o genade!
Ek sit op hierdie Saterdag oggend in my winkelhoekie, en ek wonder. Lag ander ook vir hulself?
Of is daar iets fout met my. Ek kuier so op Google rond, nogal tussen die diere "funnies", en ek herken myself in elke derde prentjie. Jip, daai is ek…ek kan ook so geskok lyk. Ja, en ek sal ook so ñ onnosel ding kan kwytraak.
My manlief lag gewoonlik vir my boo-boos, maar soms skud hy net sy kop. Dan vat ek maar die lag en draai hom om, dat hy binnekant toe kyk. Ook net vir ñ rukkie…
Is dit die ouderdom wat jou gereed kry vir die tyd wanneer jy dalk gaan snaaks wees sonder dat jy dit weet. En as jy dit weet, dat jy nie sal kwaad raak as ander lag nie. Of, het jou kinders jou vroeg reeds voorberei op 'lag vir jouself'. Veral tieners. Vir húlle mag jy werklik nie lag nie. Maar dalk herken jy jouself ñ bietjie as jy die front so moet voorhou…
Vanoggend het my blok vriende vergeet dat ek sit en wag vir bietjie humor. Toe besluit ek om myself maar te vermaak, is mos nou nie pateties nie. En sowaar, daar loop ek myself toe oral raak. Bring dit onthou tye terug, van oomblikke wat net ék van weet.
En vind ek ook ñ fototjie wat met my praat. Una, as jy ñ diertjie was, was dit jý hierdie.
Author travel460Posted on Januarie 28, 2017 November 3, 2017 9 Kommentare op Kan ek vir myself lag…
Kuiers langs ons dam is presies dit. Kuiers. Ek vermoed eens jy ons damwater ingekry het, natuurlik per ongeluk, het jy ook die kuier 'bug' opgetel. Nee, darem nie die 'colera' een nie. Dit is die een wat jou Brits Medi-Clinic toe laat jaag.
Hierdie ander een is ñ 'lag bug', ñ 'onthou julle nog-bug'. Om om die dam te bly, is soos om elke dag na werk terug te ry na ñ vakansie bestemming. Een derde van ons bly permanent hier. Vir die res is Harties ñ ontvlugting. ñ Vakansie bestemming. ñ Wegbreek van die gejaagdheid, na die inklok by die 'ander huis'.
Daar is altyd 'ander landse' stappers langs ons kronkel paadjies. Soms verspotte jong manne wat in groepe die gastehuise inneem. En droogmaak. Ander landsburgers uit Gauteng wat eers na tien saans opdaag, en die musiek aansit. Ons sal sug, en ñ pilletjie gaan sluk. Nié sekuriteit skakel nie. Nee. Liewer op die maat van hul musiek 'la-la land' tegemoet gaan.
As al die lag van om die dam bymekaar gesit kan word, al die vriendskappe wat geleef word, al die onthoue en 'cheers…' Versamel dit en jy kry ñ gemeenskappie wat liefhet en koester. Al hak ons soms uit. Al land ons af en toe in die koerante. Ons is kunstenaars en bootliefhebbers, watersport fanatikuste en seiljag aanhangers. Ons maak flieks en sing ons longe los. Ons kuier saam in ons straatjies, en ondersteun al ons diverse kerk gemeenskappe.
Jy moét oorslaap, want ons laat jou nie terug bestuur nie.
Klink hierdie ietwat na ñ advertensie? Nee. Ons het diepte en stories. Baie swaarkry en hartseer. Maar ons dam versamel trane, laat jou toe om bietjie weg te sink. En dan…