Terwyl ek so sit en wonder, vang iets my oog. Ek vlieg op en druk my neus plat teen die ruit om beter te kan sien. ’n Silwer minibus is besig om bure oorkant die straat se swaaihekke met sy plat neus oop te stoot dat die slot doeriekant toe trek. En ewe kordaat ry hy twee rye spore bo-oor die netjiese grasperk tot reg voor die voordeur.
Ek kan my oë nie glo nie. Die bussie is besig om ’n jakkalsdraai oor die grasperk te gooi op pad uit! Wat hy gedoen het, het hy sowaar in ’n gangafhol, ’n hygoproep, en ’n gangophol se tyd gedoen! Sy makkers het sweerlik heel oggend alles wat die oog begeer by die voordeur gepak, reg vir oplaai en ry.
Dapper trotseer ek die frustrasie om sonder ’n foon by die venster uit te loer. Vlug van denke kyk ek na die nommerplaat onder verdenking. Ek kry dit net-net gelees voordat dit om die hoek verdwyn. Onwillekeurig maak ek ’n woord van die voorste drie letters. FELIX. Ek gryp naarstiglik na die inkopielys en skryf die nommer neer.
Maar toe kom sit die twyfelduiwel op my linkerskouer. En hy fluister in my oor: “Was dit nie dalk FLK pleks van FLX nie? Wat maak jou so seker dat dit Felix met ’n x is en nie Feliks met ’n k nie? En was dit rêrig ’n silwer bussie? Was dit nie dalk grys nie? Weet jy ooit wat die máák van die bussie is?”
Terwyl ek so staan en twyfel, sien ek nóg ’n verdagte in bure oorkant die straat se voortuin. Hy staan sommer so oop en bloot. My loeraksie van agter die kantgordyn word voortgesit. Vlug van denke kyk ek in detail na kleredrag en voorkoms.
O, dis buurman skuins oorkant die straat. En hy staan selfoon in die hand, besig om te bel. Gits ja, met die dat ek niks wou mis nie, het ek nog nie eers kans gekry om die polisie te bel nie.
My laaste eindeksamen was mooitjies in ’n wêreldbekerrugbyjaar. En hoekom daar wêreldbekerrugby gespeel word in seuns se matriekeksamens, gaan my verstand te bowe.
In ieder geval, hier aan die begin van die eksamen, die dag voor ons vir ’n heel laaste keer skoolfisika sou skryf, sit ek mos voor my lessenaar en peins links verby my rekenaarskerm by die venster uit. Dis toe dat ’n rare beweging vir daardie tyd van die dag my oog vang. Ek knipper my oë en kyk weer. Ja, ek síén wat ek sien. Seun is besig om blare van die swembad af te skep. Vrywillig, sonder dat Pa hom moes dreig.
Maar dis nie ál nie. Toe elke enkele blaar afgeskep is, neem hierdie einste voormalige onwilligaard die Kreepy Krauly se werk totaal uit sy suierhande uit. Stukkie vir stukkie vee hy die bodem van die swembad skoon. Op die outydse manier vóór luimanstegnologie.
Dis toe dat ek van agter my lessenaar opspring en na sy kamer toe draf om te sien wat die stand van lessenaarsake is. Die lampie gooi darem al lig oor ’n oop fisikaboek wat in spanning wag om uit geleer te word. En ek wonder vir ’n oomblik of Seun dalk ’n broodnodige ruskans weg van sy boeke af vat. Maar dit kan nie wees nie. Want netnou het hy nog voor die TV gesit en kyk hoe Japan teen Fiji wêreldbekerrugby verloor. En voor dit het hy gestort. En net voor dit was hy een met sy bed. Reeds van gisteraand vróégslapenstyd af.
Ek neem ’n diep asemteug en loop terug studeerkamer toe. Maar die moedersenuwees knáág. Want links verby die rekenaarskerm duur die swembadbedrywighede onverpoos voort. En ek swyg soos die graf, want ek weet wat goed is vir my.
’n Paar dae ná die swembadskoonmakery rek ek in ’n stadium bene weg van my rekenaar af. Dis die dag voor ons wiskunde moet skryf. In die TV-kamer word ernstig na ’n lewensbelangrike wêreldbekerrugbytoets gekyk
Nou terwyl ek so in die gang af stap, kyk ek in die verbyloop vlugtig links oor my skouer by ’n sekere seun se kamer in. Ek stop, retireer, en kyk weer.
Ons seunskamer is só netjies, dit lyk of ’n vreemdeling daar ingetrek het. Geen vuil koffiebekers wat rondstaan nie, geen klere wat rondgesaai lê nie. Daar lê nie eers skoene in die middel van die vloer om oor te struikel nie.
Dis toe dat die klerekas waarvan die deure ewe skielik so geheimsinnig toe is, my aandag trek. Hoogs suspisieus beweeg ek soontoe en maak dit versigtig oop. Ek koes by voorbaat so half eenkant toe, maar niks peul uit nie. En ek gaap die inhoud oopmond aan.
Pa wat altyd so kla oor seunshande in hierdie huis wat nie uit moue gesteek word nie, sluk daardie hele eindeksamen lank swaar aan sy eie woorde. Want nog vreemde verskynsels sou gedurende daardie tyd plaasvind.
Soos Ghaap. Ghaap met sy seksblog. Ghaap wat eintlik baie moed aan die dag gelê het en op die koop toe interessante besprekings ontlok het. En wie se blog vir lank bo-aan die lys van mees geleesde blogs gepryk het.
Eintlik het Ghaap deur die jare baie moeite met sy blog gedoen en ook ‘n punt daarvan gemaak om ander blogs te besoek en kommentaar te lewer. Immer hoflike Ghaap.
Die uitvee van sy blog – gebreke en al, net soos die res van ons s’n – was eintlik ‘n verlies vir die bloggemeenskap. En die skielike verdwyning van veral die bekgevegkommentare ‘n moewiese teleurstelling vir my. Daar was dan nog sóveel tussen die lyne te lese en herkoue, verdomp!
Moet sê, was dit nie vir daardie warmste somer in myseheugenis nie, sou ek seker nie hierdie jaar se koeler weer so waardeer het nie.
Inderwaarheid maar aan die vaal kant. Selfs die groen van die blare word heeltemal deur die wit oordonder.
Ek kan my wel ‘arme’ Adam se treurmares na die tyd indink. Dit was immers ook hy wat later, toe hy en sy tweede vrou (Eva) deur hul God voor stok gekry is, glad nie verantwoordelikheid vir sy dade wou aanvaar nie en die skuld vierkantig op sy nuwe vrou se skouers gepak het.
“Dankie vir bietjie onthou van vroue. Ons leef stil voort,” was die kommentaar van ‘n vrou kort na die verskyning van die Facebook-inskrywing.
Gedink alle voëlwyfies sit hierdie tyd van die jaar heeltyd knus en broei terwyl die mannetjies kos aandra? Aikôna.
Toe ek opstaan is sy skoon bewoë en ek wens haar sterkte toe. Ek voel werklik jammer vir haar. In die wagkamer wens ek ook die ander personeellede sterkte toe. Meer kan ek nie vir hulle doen nie.
Ai my liewe nasaat, ek sou darem nou wát wou gee om te weet wat julle stand van kultuursake gaan wees teen die tyd dat jy hierdie onder oë kry.