Stel u die volgende voor. U leef 'n lewe met genoeg geld en gesondheid en tyd om 'n uur of twee van sorgelose ontspanning toe te laat. U sit aan die einde van die dag voor 'n groot televisie op die bank en kyk halfhartig na 'n dokumentêr oor sonenergie. met 'n glas wyn en deur jou foon te blaai. U hoor toevallig 'n feit oor klimaatsverandering, iets te doen met onlangse emissiesyfers. Nou, dieselfde nag, het 'n vriendin wat sukkel om haar finansiële verpligtinge na te kom, pas by haar tweede werk opgedaag en die dokumentêr (en die ontspanning) misgeloop. Later in die week, wanneer julle twee ontmoet om te drink en u vriend onbewus is van onlangse emissiesyfers, watter soort intellektuele of morele meerderwaardigheid is regtig van u kant geregverdig?
Hierdie voorbeeld is bedoel om aan te toon dat kennis van die waarheid heel moontlik niks met ons eie pogings of karakter te doen het nie. Baie mense word gebore in erge armoede met 'n klein kans op goeie opleiding, en ander word groot in godsdienstige of sosiale gemeenskappe wat sekere ondersoeke verbied. Ander het nog steeds beperkings weens taal, vervoer, geld, siekte, tegnologie, slegte geluk en so aan. Die waarheid is om verskillende redes baie moeiliker om toegang tot hierdie tyd te verkry. Aan die oorkant van die skaal word sommige mense die waarheid oor die saak behandel asof dit 'n kruisement op hulle kussing is, wat aangenaam materialiseer en nie 'n groot saak nie. Trots hierin mers kennis van die waarheid ignoreer die manier waarop sommige mense dit wil besit sonder enige sorg of moeite, en die manier waarop ander meedoënloos teen die kans daarvoor streef en steeds misloop. Die frase 'We ken die waarheid [en miskien jy doen nie] ', gevapen en aangebied sonder enige kwalifiserende beskeidenheid, erken nie die buitengewone voorregte wat so gereeld by daardie verkryging betrokke is nie, en trek 'n uitsluitingslyn oor wat byna alles van belang is.
'N Goeie houding teenoor kennis skyn deur verskillende karaktereienskappe wat ons in 'n gesonde verhouding daarmee plaas. Filosowe noem hierdie eienskappe epistemiese deugde. In plaas daarvan om mense te prys wat toevallig oor 'n mate van kennis beskik, moet ons diegene prys wat die regte gesindheid daarvoor het, omdat slegs hierdie maatstaf ook diegene insluit wat die waarheid nastreef en dit mis weens redes wat nie heeltemal onder hulle is nie. beheer. Oorweeg eienskappe soos intellektuele nederigheid ('n gewilligheid om verkeerd te wees), intellektuele waagmoed (om waarhede na te streef wat ons ongemaklik maak), openhartigheid (om alle kante van die argument na te dink, vooropstellings te beperk), en nuuskierigheid (om voortdurend te soek) . U kan sien dat die persoon wat gereed is om haarself te korrigeer, moedig in die strewe na die waarheid, openhartig in haar beraadslaging, en gedryf deur 'n diepe nuuskierigheid, 'n beter verhouding tot die waarheid het, selfs waar sy soms nie daarin slaag om dit te kry as wat die onverskillige doen nie. persoon wat die waarheid af en toe op 'n silwer skinkbord oorhandig word.
In 'n sekere sin is dit moeilik om die antwoord te beantwoord: 'Is dit beter om te weet of om te probeer weet?' want daar is nie heeltemal genoeg inligting daarin nie. Wat ons weet (die eerste helfte van die disjunksie), wil ons ook hoor hoe dat kennis ontstaan ​​het. Dit wil sê, was die kennis wat opgedoen is ten spyte die oninteressering en luiheid van die besitter, of is dit verkry deur ywerige soeke? As laasgenoemde, dan is dit beter om te weet, aangesien die tweede helfte van die verbinding ook in die eerste plek gehuisves word: die besit van kennis en die houding om dit te soek. Ons kan voortbou op die idee met 'n ander voorbeeld.
Wil u liewer vis hê of weet hoe om te hengel? Ons het weer meer inligting nodig. As u die vis het, is die resultaat van die feit dat u weet hoe om te hengel, dan is die twee helftes van die verbinding weereens nie noodwendig onderling uitsluitend nie, en hierdie kombinasie is die ideaal. Maar as die geboorte die resultaat is van 'n wag vir iemand om vir jou vis te gee, is dit beter om te weet hoe om dit self te doen. Waar die wagagent op geluk of na liefdadigheid hoop, kan die agent wat weet hoe om te hengel elke oggend en elke aand na die rivier terugkeer en haar lyn oor en oor in die water gooi totdat sy tevrede is met die vangs.
En so is dit met kennis. Ja, dit is beter om te weet, maar slegs waar dit 'n gepaardgaande houding impliseer. As die besit van kennis eerder afhang van die sporadiese pilare van geluk of voorreg (soos dit so gereeld doen), is die posisie van 'n mens onseker en is daar 'n ongegronde trots (om nie te praat van die gepaardgaande komplikasies van trots nie). Verdeel in twee afsonderlike kategorieë, en ons moet verkies om te weet. Net soos met die agent wat weet hoe om te hengel, kan die een wat kennis soek die wêreld in gaan, soms misluk en soms slaag, maar in elk geval in staat wees om voort te gaan totdat sy tevrede is met haar vangs, 'n kennis wat verwerf is. En dan, die volgende dag, sal sy dalk weer na die rivier terugkeer en alles weer doen.
'N Persoon sal uiteindelik teen die wêreld opkom, logies, moreel, sosiaal, selfs fisies. Sommige botsings sal skaars opgemerk word, ander sal katastrofies wees. Die konstante houding van die soek na die waarheid gee ons die beste kans om duidelik te sien, en dit is wat ons moet prys en waardeer.
Jonny Robinson is 'n tutor en informele dosent in die departement filosofie aan die Macquarie Universiteit. Hy woon in Sydney.