Gepubliseer op 2020-11-02 2021-07-06 deur Dr Christa van Staden
Manlief wou uiteet, ek het 'n braai vir ons twee by die woonstel voorgestel, wat vreeslike pret veroorsaak het. Die hele liewe dag. Altans, die idee dat ons in 'n woonstel braai, het vreeslike pret verskaf. Dit het so gegaan.
Soos toe ek jonger was, het ek gevoel dat ek 'n rok moes kry. Die winkels was toe, maar die materiaalwinkel was oop. In die week. Dus het ek gaan materiaal koop en die romp en bloes self gemaak. Die bloes ongelukkig so bietjie knap gesny van 'n ander een af, hy het minder rek as die ander een. Maar dit moes maar doen, ek dink dit het nie te sleg gelyk nie. Mis wel my aanpaspop baie as ek so in die vreemde klere moet maak. En my patrone.
Ons twee het saam lekker kos gemaak en ek moes sorg dat aartappels gaar word, brood geknoffel word, lemonades staan om geuriger te word, groen slaai gemaak word, noedelslaai gemaak en bees- en hoenderbraai.
Ek het 'n oproep van my dogter gekry. Sy wou weet of ek al na die video wat sy vir my gemaak het op Facebook gekyk het. Ek het nie, want ek het FB van my foon afgehaal omdat dit my lewe beheer het. Nou kyk ek net soms op my iPad. En met die huisskoonmaak en kosmaak het ek net my foon dopgehou. Dus staan ek die video en kyk.
Elke foto in my dogter se video het herinneringe aan saamwees gebring wat my hart gelukkig gemaak het.
Die kinders het 7 uur die aand gevideo-bel en vir my veels geluk gesing en grappies gemaak. Dit was so mooi en ek wou weer net huil. Sou so graag saam met hulle daar by die huis wou wees. Soos ons elke liewe verjaarsdag in ons gesin vier. Saam, by mekaar.
Toe braai manlief die wors braai wat ons self gemaak het. En laaste die steak. Wat genadiglik sag en lekker uitgekom het. Ons het 'n blok sirloin by Metro gekoop en ek het dit in skywe gesny. Soos regte, egte Suid-Afrikaanse steak. Eerste keer in Kazakhstan steak geëet in ons eie huis. Ust'-Kamenogorsk verkoop vleis mos nie so nie.
Dit was 'n regte, egte Suid-Afrikaanse ete vir ons twee in Kazakhstan. Die aand is afgesluit met die koek met 10 kersies op – een vir elke lid van my gesin. Toe ek blaas, blaas ek een kersie nie dood nie.
Manlief wou my in trane kry deur te sê dat dit kleinste kleinkind s'n is omdat ek hom nog nie ontmoet het nie. Dit was my eie het ek hom verseker en weer geblaas. Toe het ek nog nie geweet hoe gou ek my kleinkind sal kan gaan ontmoet nie, dus het ek amper gehuil.
Toe eers sê ek vir manlief dat hy – of ons dan – iets vergeet het.
Wat, wou hy weet. Ek wys aantrek en hy is sommer onsteld. Hy het vir my 'n Kazakh baadjie gekoop om my 60ste in Kazahstan te vier. Is dit nie mooi nie?
Manlief het geen steen onaangeroer gelaat om hierdie mylpaal een te maak wat ek nie lig gaan vergeet nie. Hy is 'n uitsonderlike maat. Ek is lief vir hom. Terug op eie bodem het ons die dag twee maande later weer saam gevier, saam met die kinders. Soos ek dit graag wou doen.