Poësie is alles wat jy sê, maar ook meer. Dit kan selfs verskeie uiteenlopende dinge tegelykertyd wees. Dit is nogal baie soos die “superposisie” van subatomiese partikels in kwantum fisika – ’n partikel kan (en is wel) tegelykertyd op meer as een plek.
Verwonding: Die gedig kan die leser “verwond” deur jou die smart of pyn van die digter te laat meeleef in die lees van die gedig. Die gedig dring deur die leser se verdediging en “ontroer” jou gevoelens. Jy ervaar ook die digter se agon.
Kyk na Marlise se gedig in haar komemntaar. Jy kan nie anders as om die pyn en frustrasie te voel van die spreker in die gedig wat byna wanhopig en futiel soek na ’n “stem”.
Ek plaas ’n lakonieke gedig van Fernando Pessoa hier waarin mens ook sy wanhoop kan ervaar, alhoewel hy dit probeer verdoesel deur sy flippante opermerkings aan die einde. Dit maak egter die gedig des te meer “verwondend”.
Met “ons die” verwys jy seker na die feit dat Pessoa sy skoolloopbaan in Durban en Kaapstad afgelê het. Daarna het hy die res van sy lewe in Lissabon deurgebring. Hier het die eensame flaneur met behulp van sy talle heteronieme die verwonding wat die lewe hom toegedien het, probeer gesond skryf.
Ek het jare gelede langs Pessoa op ‘n bankie in Lissabon buite sy geliefkoosde kroeg gesit. Ek het ook ‘n keer sy borsbeeld in Durban besoek. Staan dit nog? Of is daar reeds skroot gemaak van ons digter?