1930 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Groot geleenthede, sporthoogtepunte en Nobelpryse van 1930 - Geskiedenis
Stanley Cup: Montreal Canadiens vs Chicago Blackhawks-reeks: 2-0
Amerikaanse Ope (Gholf): Robert T. Jones, Jr. telling: 287 Baan: Interlachen CC Plek: Hopkins, Minn
Wêreldbeker-sokkertoernooi: Uruguay vs Argentinië Telling: 4-2
Wêreldreeks: Philadelphia A's teen St. Louis Cardinals-reeks: 4-2
FISCHER, HANS, Duitsland, Technische Hochschule (Institute of Technology), München, geb. 1881, d. 1945: "vir sy navorsing oor die konstitusie van haemin en chlorofil en veral vir sy sintese van haem"
LEWIS, SINCLAIR, U.S.A., geb. 1885, d. 1951: "vir sy kragtige en grafiese beskrywingskuns en sy vermoë om met humor en humor nuwe tipes karakters te skep"
S… DERBLOM, LARS OLOF NATHAN (JONATHAN), Swede, geb. 1866, d. 1931: Aartsbiskop. Leier van die ekumeniese beweging.
LANDSTEINER, KARL, Oostenryk, Rockefeller Institute for Medical Research, New York, NY, U.S.A., geb. 1868, d. 1943: "vir sy ontdekking van menslike bloedgroepe"
RAMAN, sir CHANDRASEKHARA VENKATA, Indië, Universiteit van Calcutta, geb. 1888, d. 1970: "vir sy werk oor die verstrooiing van lig en vir die ontdekking van die effek wat na hom vernoem is"
Drama: Marc Connelly ... "The Green Pastures"
Fiksie; Oliver LaFarge ... "Laughing Boy"
Geskiedenis: Claude H. Van Tyne ... "The War of Independence"
Beste prent: "Cimarron"
Beste regisseur: Norman Taurog ... "Skippy"
Beste akteur: Lionel Barrymore ... "A Free Soul"
Beste aktrise: Marie Dressler ... "Min and Bill"
Sport uit die 1930's: Geskiedenis, feite, MVP's en#038 kampioene
Die dertigerjare is nie oorheers deur 'n superster soos in die vorige eeu nie. Baie mense sê dat die "Golden Age of Sports " tot 'n einde gekom het toe Bobby Jones in 1930 afgetree het.
Soos met alles anders, het The Depression sy tol geëis op sport. Byna almal het 'n salarisverlaging ondergaan en alle opknappings is opgestel. Daar was selfs sprake van die uitstel van die Winter Olimpiese Spele.
Weens die tekort aan geld het sport toenemend gekommersialiseer. Almal was op soek na 'n manier om ekstra geld te verdien. Klink dit bekend?
En niemand sal ooit die triomf van Jesse Owens vergeet nie, wat vier goue medaljes gewen het in die gesig van Hitler en sy Arianisme tydens die Olimpiese Spele van 1936.
Deel u liefde vir sport uit die dertigerjare: geskiedenis, feite, MVP's en#038 kampioene
En hy was nie die enigste nie. Joe Louis verloor teen en kom dan weer terug om Max Schmeling te klop in 'n virtuele geveg tussen die VSA en Duitsland voor die Tweede Wêreldoorlog. Die Louis-Schmeling-gevegte was van die belangrikste in die boksgeskiedenis.
Verenigde State --- Wrigley-gebou klaar
Die Wrigley -gebou in Chicago, Illinois, Verenigde State voltooi is.
Meer inligting en tydlyn vir Wrigley -gebou
1. Plek: 400-410 North Michigan Avenue, naby North Side, Chicago, Illinois.
2. Gebou as die hoofkwartier van die suksesvolle Wrigley Gum Company.
3. Bouwerk begin op 11 November News Events, 1920.
4. Suid -toring, 30 verdiepings hoog, is in 1921 voltooi (425 voet hoog).
5. Loopbane tussen die torings wat op die grondvlak en die derde verdieping aangebring is.
6. Noordtoring 21 vloere is in Mei voltooi.
Die dertigerjare was getuie van die ontwikkeling van massakulturele neigings wat aangevuur word deur hedendaagse tegnologiese vooruitgang, insluitend radio en klankfilm.
Beskryf die populêre kultuur van die 1930's
Ondanks die Groot Depressie, het die populêre kultuur in die 1930's floreer in die Verenigde State. Net soos visuele kunste en letterkunde, het die populêre kultuur van die era gefokus op die beklemtoning van wat as unieke Amerikaanse ervarings en bydraes voorgehou word.
Tegnologiese vooruitgang soos radio en klank in film het bygedra tot die groot gewildheid van hierdie vorme van vermaak.
Naas jazz, blues, gospel en volksmusiek het swingjazz in die dertigerjare geweldig gewild geword.
Radio, wat toenemend maklik toeganklik is vir die meeste Amerikaners, was die belangrikste bron van vermaak, inligting en politieke propaganda.
Ondanks die Groot Depressie het Hollywood en gewilde filmproduksie floreer.
Die Olimpiese Somerspele 1936 in Berlyn, Duitsland, was 'n belangrike gewilde sportbyeenkoms van die era wat kontroversie oor die politiek van Hitler veroorsaak het.
vuur geselsies: Term wat gebruik word om 'n reeks van 30 radio -gesprekke in die aand (geselsies) tussen 1933 en 1944 deur president Franklin D. Roosevelt te beskryf.
Produksie -kode van 1930 vir rolprente (of Hollywood): 'N Stel reëls en riglyne waaroor groot Hollywood -filmstudio's ooreengekom het onder die druk van Christelike leiers en organisasies wat probeer het om onwelvoeglik en onwelvoeglik uit die filmbedryf te verwyder.
Leni Riefenstahl: 'N Innoverende en gunsteling filmmaker van Adolf Hitler. Sy het die opdrag van die Duitse Olimpiese Komitee gekry om die speletjies vir $ 7 miljoen te verfilm, en haar film, met die titel Olympia, was die pionier in baie van die tegnieke wat nou algemeen gebruik word in die verfilming van sport.
Ondanks die Groot Depressie, het die populêre kultuur in die 1930's floreer in die Verenigde State. Net soos visuele kuns en letterkunde, het die populêre kultuur van die era gefokus op die beklemtoning van wat as unieke Amerikaanse ervarings en bydraes voorgehou word. Die massapopularisering van kultuur hou ook verband met belangrike tegnologiese vooruitgang. Baie Amerikaners, selfs in arm landelike gebiede, het toegang tot fonograwe en radio's gehad. Laasgenoemde was in die dertigerjare ongelooflik gewild en het die kritieke bron van inligting en vermaak geword. 'N Ander kontemporêre tegnologiese ontwikkeling was die popularisering van klankfilms. Terwyl die Amerikaners in die eerste jare van die Groot Depressie nie so gereeld bioskope besoek het as voor die ekonomiese krisis nie, was bioskoop in die middel van die dertigerjare een van die gunsteling vorms van vermaak.
Tendense in populêre musiek weerspieël sosiale prosesse wat veroorsaak is deur die ekonomiese krisis. Alhoewel die groot migrasie van Afro -Amerikaners uit die Suide (begin omstreeks 1910) vertraag het met die aanvang van die ekonomiese depressie, het honderde duisende swart Suid -Afrikaners steeds geleenthede gesoek êrens anders, meestal in noordelike stede. Met die oordrag van mense het musiek wat deur Afro -Amerikaners geskep en gewild geword het, insluitend jazz, blues en gospel, toenemend gewild geword in die Noorde. Ondanks die bestaande rasse -ongelykhede en die voortdurende stryd teen swart burgerregte, pas die Amerikaanse oorsprong van hierdie musikale genres in die verhaal van unieke Amerikaanse kulturele bydraes. Analoog het Amerikaanse volksmusiek, geskep en uitgevoer deur beide blanke kunstenaars en musikante van kleur, 'n massapubliek regoor die land gelok. Met die fokus op die lot van gewone Amerikaners, is volksliedjies nou versamel en opgeneem as deel van die Amerikaanse nalatenskap deur die Library of Congress en kunstenaars wat vir die Works Progress Administration werk.
Die 1920's (bekend as die "Jazz Age ") was getuie van die transformasie van jazz van sy beskeie Afro -Amerikaanse/New Orleans -oorsprong na 'n wêreldwye verskynsel. Teen 1930 het nuwe vorme en style ontwikkel en swaai het na vore gekom as 'n dominante vorm in Amerikaanse musiek. Virtuoso -soliste het dikwels hul swing -groot bands gelei (dus was swing ook bekend as "big jazz ") en hul gewildheid was enorm, ook omdat swingmusiek ontwikkel het met ooreenstemmende swingdans. Live swing bands is elke aand op die radio uitgesaai. Onder die bekendste orkesleiers en verwerkers was Count Basie, Cab Calloway, Jimmy en Tommy Dorsey, Duke Ellington, Benny Goodman, Fletcher Henderson, Earl Hines, Glenn Miller, Artie Shaw, Harry James en Jimmie Lunceford. Die pionier van jazzmusiek, Louis Armstrong, het steeds massahore en medemusikante geïnspireer. Musiekteater het ook die oorheersende neiging gevolg en 'n paar van die gewildste standaarde van die 1930's bygedra, waaronder George en Ira Gershwin 's " Summer, " Richard Rodgers en Lorenz Hart 's " My Funny Valentine, " en Jerome Kern en Oscar Hammerstein II 's "All the Things You Are. "
Swing gebruik 'n sterk ritmeseksie van kontrabas en tromme as die anker vir 'n hoofgedeelte van koperblaasinstrumente soos trompette, trombone, saxofone, klarinette en soms snaarinstrumente soos viool en kitaar op medium tot vinnige tempo's en 'n "lilting & #8221 swaaitydritme. Die tydperk tussen 1935 en 1946 staan ​​bekend as die Swing Era.
Die dertigerjare was die era van die geweldige gewildheid van radio. Die Amerikaners wat nie 'n radio gehad het nie, kon steeds deur middel van vriende of bure toegang tot een in hul gemeenskappe kry. Gewilde inhoud strek van komedie, met Bob Hope een van die grootste komiese radiopersoonlikhede van die tyd, en musiek, teater en sepies, tot nuus en politieke inhoud. Nog nooit tevore is radio gebruik as so 'n kragtige instrument om politieke boodskappe te versprei nie. President Franklin Delano Roosevelt het ingelig oor en gepleit vir die New Deal -beleid in sy redelik gereelde vuurgeselsies. " Sy politieke teenstanders het ook radio gebruik om hul ondersteuners te lok. Huey Long en Charles Coughlin, die twee mees vurige populistiese kritici van FDR, het hul groot gewilde steun opgebou deur middel van radioprogramme wat tien miljoene Amerikaners gelok het. In 1938, Orson Welles ' beroemde uitsending van Oorlog van die wêrelde deur H.G. Wells, het paniek onder die luisteraars van die program veroorsaak wat bang was dat die konflik tussen mense en vreemdelinge (die onderwerp van Wells ' -roman) werklik was. Hoewel historici debatteer oor hoe wyd die gehoor van die program was en dus hoe wydverspreid die paniek kon wees, toon die episode die ongelooflike krag van radio -uitsending destyds.
Vuurgesprek oor die regering en kapitalisme (30 September 1934)
Franklin D. Roosevelt by die Withuis in Washington, DC, lewer 'n nasionale radioadres in 1934. National Archives and Records Administration
1930 is die begin van wat beskou word as die "goue ouderdom " van Hollywood, 'n tydperk wat deur die veertigerjare geduur het. Die ateljeestelsel was op sy hoogtepunt, en ateljees het groot beheer oor kreatiewe besluite. Terwyl in die eerste jare van die Groot Depressie al die groot ateljees verliese ondervind het (baie minder mense het na flieks gaan kyk en kaartjiepryse daal), het hulle in die middel van die dertigerjare begin om wins te maak.
'N Duurende voorbeeld van die ateljee -invloed was die produksiekode van 1930 (ook bekend as die Hays -kode, na Will H. Hays, die president van die rolprentprodusente en -verspreiders van Amerika). In reaksie op 'n aantal skandale in die 1920's en onder die druk van Christelike leiers en organisasies, het die ateljees 'n reeks onderwerpe aanvaar wat vermy moes word (bv. Streng omskrewe seksuele inhoud en bespotting van geestelikes) en riglyne vir hoe seker onderwerpe moet uitgebeeld word (bv. 'n soen kan nie langer as drie sekondes duur nie). Die kode is eers in 1934, toe die produksiekode -administrasie gestig is, streng geïmplementeer. Die PCA het die kode afgedwing deur alle ateljeeskripte te hersien en voorstelle te maak voordat hulle in produksie is, en dan dieselfde te doen met alle voltooide films voordat 'n PCA -sertifikaat uitgereik is. Direkteure het gereeld 'n manier gevind om die kodes te manipuleer wat gedurende die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog al hoe losser toegepas is en uiteindelik in die 1960's laat vaar is.
Aangesien die laat 1920's die popularisering en kommersialisering van 'n klankfilm aanskou het, het sowel die gewilde as die meer ambisieuse teater in die 1930's floreer. 'N Aantal gewilde genres, waaronder gangsterfilms, musiekspele, komedies of monsterfilms, het 'n groot publiek gelok, ongeag die ekonomiese krisis. Loopbane van sommige van die ikoniese Hollywood- en#8217 -kunstenaars floreer ook in die dertigerjare, waaronder Greta Garbo, Bela Lugosi, Boris Karloff, Mae West, die Marx Brothers, Errol Flynn (veral bekend vir sy rol as Robin Hood) en kinderster Shirley Tempel. Charlie Chaplin, die grootste ster van die stille era, het suksesvol oorgeskakel na klankfilm.
Benewens meer gewilde genres en lae begrotings, was die mees bekroonde werke van die tydperk baie meer ambisieuse en duur films met epiese verhale in die middel. Aanpassings van klassieke en topverkoper literêre werke, biografieë van bekende individue en groot avontuurfilms was die algemeenste voorbeelde. Onder hulle is daar klassieke Amerikaanse films King Kong (1933), Anna Karenina (1935), Die avonture van Robin Hood (1938), Weg met die wind (1939), en Druiwe van toorn (1940).
Die Olimpiese Somerspele 1936 was 'n internasionale multi-sportbyeenkoms wat in Berlyn, Duitsland, gehou is. Om die Los Angeles-spele van 1932 te oortref, het die Nazi's 'n nuwe baan- en veldstadion van 100 000 sitplekke, ses gimnasiums en vele ander kleiner arena's gebou. Die wedstryde was die eerste wat op televisie uitgesaai is, en radio -uitsendings het 41 lande bereik. Die filmmaker Leni Riefenstahl, 'n gunsteling van Adolf Hitler, het in opdrag van die Duitse Olimpiese Komitee die Spele vir $ 7 miljoen gekry. Haar film, getiteld Olympia, was die pionier in baie van die tegnieke wat nou algemeen voorkom in die verfilming van sport.
Hitler beskou die spele as 'n geleentheid om sy regering en sy ideale van rasse -oppergesag te bevorder. Die Verenigde State het dit oorweeg om die spele te boikot, aangesien deelname aan die feestelikheid 'n teken kan wees van ondersteuning vir die Nazi-regime en sy antisemitiese beleid. Ander het egter aangevoer dat die Olimpiese Spele nie politieke standpunte moet weerspieël nie, maar eerder 'n wedstryd van die grootste atlete moet wees. Die Somerspele van 1936 het uiteindelik tot dusver die grootste aantal deelnemende lande van enige Olimpiese Spele gespog. Sommige individuele atlete, waaronder die Joodse Amerikaners Milton Green en Norman Cahners, het egter besluit om die wedstryde te boikot.
Jesse Owens: Amerikaanse baan- en veldster Jesse Owens op die podium nadat hy die verspring op die Somerspele 1936 gewen het. Hy was die suksesvolste atleet tydens die wedstryde, en as 'n swart man word die krediet daarvoor gegee dat hy die wit supremacistiese visie en boodskap van Hitler se onderdrukking ontwrig het.
Alhoewel dit die jongste van die land se voorste mediese ondernemings is, het die komponente van Duke Health gegroei tot een van die land se grootste kliniese en biomediese navorsingsinstellings. Duke Health omvat 'n gesondheidstelsel wat oor 32 provinsies in Noord -Carolina strek en gebiede in buurstate insluit. Hier is 'n paar hoogtepunte uit die geskiedenis van Duke Health.
Die nyweraar en filantroop James B. Duke stig The Duke Endowment, waarvan 'n deel Durham's Trinity College in Duke University omskep.
James B. Duke maak 'n bykomende erflating om die Duke University Schools of Medicine and Nursing and University Hospital te stig. Die doelwit: die verbetering van gesondheidsorg in die Carolinas en landwyd.
Duke University Hospital maak op 21 Julie oop vir pasiënte. Die geleentheid lok 25 000 besoekers.
Op 15 Augustus 1930 begin klasse aan die Mediese Skool, terwyl die eerste klasse vir verpleegstudente op 2 Januarie 1931 begin.
Die kliniek bied gekoördineerde mediese en chirurgiese sorg aan privaat pasiënte met matige inkomste.
Die Association of American Medical Colleges is onder die top 25 persent van die mediese skole in die land, minder as vyf jaar nadat dit geopen is.
Hertog-chirurg J. Deryl Hart gebruik ultraviolet lampe in operasiesale om kieme in die lug wat post-operatiewe staph-infeksies veroorsaak, dood te maak. Die aantal infeksies en verwante sterftes neem dramaties af.
Duke stig die eerste breingewasprogram van die land en begin wat 'n leier op die gebied sal word.
Duke se pediatriese kenner lei die stoot vir dwelmondernemings om kindervaste veiligheidskappe vir medisynebottels te ontwikkel.
Die 40-bed North Carolina Cerebral Palsy Hospital is toegewy. Dit word later herdoop tot Lenox Baker Kinderhospitaal.
Die Duke University Center for Aging, die eerste navorsingsentrum in sy soort in die land, word gevestig.
Duke -chirurge word die eerste keer om sistemiese onderkoeling te gebruik tydens 'n hartoperasie. Die tegniek om die liggaamstemperatuur van pasiënte af te koel, verminder weefselskade tydens lang operasies. Die praktyk is nou wêreldwyd standaard.
Die afdeling Medies-Chirurgiese Verpleegkunde ontwikkel die spesialisprogram vir kliniese verpleegkunde, die eerste meestersprogram in sy soort in die Verenigde State.
Duke University School of Medicine laat sy eerste Afro -Amerikaanse student, Wilhem Delano Meriwether, toe.
Duke stel die land se eerste doktersassistentprogram op die been.
Hertog -wetenskaplikes ontdek die ensiem wat lewende dinge beskerm teen die toksisiteit van suurstof.
In sy hiperbariese kamer doen Duke die eerste aangetekende studies oor die vermoë van mense om te funksioneer en te werk onder druk gelykstaande aan 'n duik van 1000 voet diep.
Die Duke -databank vir kardiovaskulêre siektes word geskep. Dit is vandag die wêreld se grootste en oudste databank oor hartversorgingsuitkomste.
Die Duke Comprehensive Cancer Center word een van die land se eerste kankersentrums wat deur die National Cancer Act gestig is. Dit word in 1973 deur die National Cancer Institute in 1973 deur die National Cancer Institute as '' uitgebreide '' kankersentrum aangewys.
Die Oogsentrum open en word op 8 November toegewy.
Die nuwe Duke University University Hospital van $ 94,5 miljoen maak noord van die oorspronklike hospitaal oop. Die totale aantal pasiëntbeddens is meer as 1 000.
Duke word een van twee hospitale wat die eerste menslike kliniese toetse van AZT uitgevoer het, die eerste geneesmiddel wat ontwikkel is om MIV/VIGS te behandel.
Duke-genetici vind 'n toets van drie minute uit om pasgeborenes tegelykertyd vir meer as 30 metaboliese siektes te ondersoek. Die toets word nou gereeld in die land gebruik.
Duke Comprehensive Cancer Center ontwikkel die land se eerste polikliniese beenmurgoorplantingsprogram.
Duke voer sy eerste longoorplanting en sy eerste hart/longoorplanting uit.
Duke se kinderimmunoloog Louise Markert, besturende direkteur, ontwikkel die eerste behandeling in sy soort vir babas met DiGeorge -sindroom wat ly aan timusafwykings.
Duke -navorsers identifiseer apolipoproteïen E (apoE) as die belangrikste vatbaarheidsgen vir Alzheimer se siekte. Dit is een van die vele genetiese risikofaktore vir siektes wat by Duke geïdentifiseer is.
Duke skryf die laaste pasiënt in by GUSTO-I, die grootste kliniese proef wat in die Verenigde State gedoen is. Die proefinfrastruktuur vorm die grondslag vir die Duke Clinical Research Institute (DCRI), die land se voorste sentrum vir akademiese kliniese proewe.
Hertog -wetenskaplikes help om die BRCA1- en BRCA2 -gene te ontdek wat verantwoordelik is vir baie oorerflike vorme van borskanker en eierstokkanker.
Die Duke Clinical Research Institute is gestig. DCRI doen groot, multinasionale kliniese toetse, bestuur groot nasionale pasiëntregisters en doen uitkomsnavorsing.
Duke University Health System word geskep omdat Duke vennootskappe met Durham Regional Hospital (nou Duke Regional Hospital), Raleigh Community Hospital (nou Duke Raleigh Hospital) en ander plaaslike gesondheidsorgverskaffers en praktyke sluit.
Die McGovern-Davison Kindergesondheidsentrum word geopen, wat al die pediatriese spesialiteite van Duke onder een dak bring. Die fasiliteit van $ 32,5 miljoen word volledig betaal deur filantropie.
Duke Health en die National University of Singapore werk saam om die land se eerste gegradueerde mediese skool te vestig. Die nuwe skool is gebaseer op Duke se kurrikulum vir mediese skole en die Amerikaanse model waarin studente hul mediese skool betree nadat hulle hul baccalaureusgraad behaal het.
Die Raleigh -gemeenskapshospitaal verander sy naam na die Duke Raleigh -hospitaal, en stel inwoners van Wake County bekend aan nuwe dienste, waaronder 'n kardiovaskulêre sentrum en 'n kankersentrum.
Duke word deur die National Institutes of Health gekies om die $ 300 miljoen -sentrum vir HIV/VIGS -entstofimmunologie (CHAVI) te lei. Die konsortium van navorsingsuniversiteite is toegewy aan navorsing, ontwikkeling en ontwerp van HIV -entstowwe.
Die FDA keur 'n lewensreddende behandeling goed wat deur Duke ontwikkel is vir Pompe -siekte, 'n voorheen dodelike genetiese afwyking.
Die universiteitswye Global Health Institute word van stapel gestuur om opvoeding, navorsing en diens in gesondheidsorg aan onderbediende bevolkings wêreldwyd te bevorder.
Die Duke University School of Nursing laat die eerste studente toe tot die nuwe doktorale program. Die skool open ook 'n nuwe fasiliteit wat alle verpleegopleidings- en navorsingsprogramme op een kampus verenig.
Duke University Hospital word deur die American Nurses Association 'n Magnet Hospital genoem. Minder as 4 persent van die Amerikaanse hospitale het die onderskeid. Durham Regional bereik Magnet -status in 2008, Duke Raleigh volg in 2009.
Hertog -wetenskaplikes maak die eerste kaart van ingeprente gene regdeur die menslike genoom. Die kartering onthul vier keer soveel ingeprente gene as wat voorheen geïdentifiseer is.
Die eerste klas van die Duke-NUS Doctor of Medicine-program studeer.
'N Nuwe Duke Cancer Center-fasiliteit word geopen, 'n moderne pasiëntesorgsentrum wat byna alle polikliniese kliniese kankersorgdienste op een plek konsolideer.
Robert Lefkowitz, MD, professor in medisyne, wen die Nobelprys vir Chemie.
Duke University Health System word die eerste verskaffer in die groter driehoekstreek wat die land se voorste elektroniese gesondheidsrekordstelsel (EHR) geïmplementeer het. Duke-universiteitshospitaal en 223 polikliniese fasiliteite gebruik die nuutste stelsel.
Duke Medicine Pavilion, 'n groot uitbreiding van die Duke University Hospital, open. Die gebou met 'n oppervlakte van 608 000 vierkante meter bevat 160 kamers vir kritieke sorg, 18 operasiekamers en 'n beeldsuite.
In 'n eerste in sy soort operasie in die Verenigde State, plant 'n span Duke-chirurge 'n bio-ingenieur bloedvat in 'n pasiënt se arm. Hertogchirurge het gehelp om die vaartuig te skep.
Blake Wilson, mede-direkteur van die Duke Hearing Center, wen die 2013 Lasker-DeBakey Clinical Medical Research Award vir sy rol in die ontwikkeling van kogleêre inplantings.
Op 1 Julie 2013 word die streekhospitaal van Durham die Duke -hospitaal.
Die Mary Duke Biddle Trent Semans -sentrum vir gesondheidsopvoeding word geopen as die nuwe tuiste vir die School of Medicine.
Hertog-dokters inplant die sewende sogenaamde 'bioniese oog' in die VSA, sodat 'n pasiënt vir die eerste keer in 33 jaar kan sien.
Duke open die nuutste Hudson-gebou in Duke Eye Center. Die fasiliteit met vier verdiepings het 'n oppervlakte van 116 000 vierkante meter.
Paul Modrich, professor van James B. Duke in die Departement Biochemie, wen die Nobelprys vir Chemie. Die toekenning erken sy vier dekades se werk oor hoe foute in die DNA -kode herstel word.
Die FDA ken Duke 'deurbraak -terapie -aanwysing' toe vir hul poliovirusterapie vir glioblastoom. Die terapie is ontwikkel en word getoets deur navorsers van Duke's Preston Robert Tisch Brain Tumor Center.
Robert Califf, MD, visekanselier van kliniese en translasionele navorsing aan die Duke University School of Medicine en 'n wêreldleier in kardiovaskulêre medisyne, word aangewys as kommissaris van die FDA.
Thomas Sowell, 'n invloedryke Afro -Amerikaanse ekonoom wat bekend is vir sy omstrede opvattings oor ras, etnisiteit en sosio -ekonomiese status, is gebore in Gastonia, Noord -Carolina, in 1930. Toe hy agt was, verhuis sy gesin na Harlem, New York. Sy pa, 'n konstruksiewerker, het Sowell nie aangemoedig om hoër onderwys te volg nie, alhoewel hy vroeë tekens van akademiese belofte getoon het. Sowell verlaat die hoërskool in die tiende graad, werk by verskillende poste en behaal 'n hoërskoolgraad in 'n aandprogram. Na twee jaar diens by die Amerikaanse mariniers wat as fotograaf opleiding ontvang het, betree Sowell die Howard -universiteit in Washington, DC, waar hy vir drie semesters gematrikuleer het voordat hy na die Harvard -universiteit oorgeplaas het. Hy studeer magna cum laude aan Harvard en verwerf later Master 's en Ph.D. grade van onderskeidelik die Columbia Universiteit en die Universiteit van Chicago (Illinois). Sowell se belangrikste intellektuele mentor aan die Universiteit van Chicago was die konserwatiewe ekonoom Milton Friedman wat die Nobelprys gewen het.
Nadat hy die doktorsgraad in 1958 ontvang het, het Sowell 'n universiteitsonderrigloopbaan begin, waaronder Rutgers, Howard, Cornell, Brandeis en die Universiteit van Kalifornië in Los Angeles (UCLA). Sy posisies by die regering en die private sektor was onder meer die Amerikaanse departement van arbeid, die stedelike instituut en die Hoover -instelling. Met die verkiesing van Ronald Reagan as president in 1980 word Sowell 'n pos by die nuwe administrasie aangebied, wat hy van die hand gewys het omdat hy van mening was dat dit 'n afbreuk sou doen aan 'n akademiese loopbaan. Op daardie stadium was Sowell die intellektuele leier van 'n opkomende groep Afro -Amerikaanse neokonserwatiewe in sowel die regering as die akademiese kringe.
Sowell, 'n produktiewe geleerde, het meer as 25 boeke geskryf. Sy vroegste werk, Ekonomie: ontleding en kwessies, verskyn in 1971. Sy mees onlangse werk, 'N Konflik van visioene, is in 2007 vrygestel. Ras en ekonomie, die boek wat Sowell se reputasie as 'n groot konserwatiewe ekonoom bevestig het, is in 1975 gepubliseer. Sy outobiografie, 'N Persoonlike Odyssee, is vrygestel in 2002. In 1990 het Sowell die Francis Boyer -toekenning van die American Enterprise Institute gewen. In 2002 is hy bekroon met die National Humanities Medal vir innoverende wetenskap wat geskiedenis, ekonomie en politieke wetenskap bevat.
Sowell het gereeld bygedra tot wetenskaplike ekonomiese tydskrifte, asook talle koerante, nuusblaaie en ander gewilde tydskrifte. Sowell beweer al meer as drie dekades dat laissez-faire "vrye mark " beleid meer effektief is in die oplossing van ekonomiese en sosiale ongelykheid, dat rasgebaseerde sosiale beleid, soos regstellende aksie, geleenthede vir Afro-Amerikaners belemmer. Volgens kulturele verskille, eerder as rassediskriminasie, is die verskille in sosio -ekonomiese vooruitgang onder rassegroepe grotendeels verantwoordelik en is dit dus die belangrikste oorsaak van ongelykheid. Thomas Sowell is tans 'n Rose en Milton Friedman Senior Fellow by die Hoover Institution aan die Stanford Universiteit in Kalifornië.
Indiese geskiedenis tydlyn 1857-1947
Een van die belangrikste gebeurtenisse in die 19de eeu was die opkoms van die Indiese nasionalisme, wat daartoe gelei het dat Indiërs eers selfregering wou soek en later volledige onafhanklikheid. Historici is egter verdeeld oor die oorsake van die opkoms daarvan. Moontlike redes sluit in 'n botsing van belange van die Indiese bevolking met Britse belange ", rassediskriminasie ", en " die onthulling van die verlede van Indië.
In hierdie onderwerp het ons belangrike gebeurtenisse in die Indiese geskiedenis van 1857 (Die Groot Opstand) tot 1947 (Indiese Onafhanklikheid) verskaf. Dit is 'n baie belangrike onderwerp vir alle mededingende eksamens. Dit sal beslis die kandidate help met diegene wat voorberei op mededingende eksamens.
1858 Bipin Chandra Pal word gebore op 7 Nov (tot 1932)
1861 Rabindranath Tagore word op 8 Mei gebore
1863 Swami Vivekanand word gebore op 12 Januarie (tot 1902)
1865 Lala Lajpat Rai word gebore op 28 Januarie (tot 1928)
1865 Die hooggeregshof van Calcutta, Madras en Bombay word gevestig
1867 'Prarthana Samaj', gestig Vroeër bekend as 'Atmiya Sabha'
1869 Mahatma Gandhi word gebore op 2 Oktober (tot 30 Januarie 1948)
1873 "Satyashodhak Samaj" is 'n samelewing wat op 24 September deur Jyotirao Phule gestig is
1875 "Arya Samaj" gestig
1876 Muhammad Ali Jinnah is gebore (1876–1948)
1877 Eerste Delhi Durbar op 1 Jan
1885 Indian National Congress, gestig op 28 Des
1889 Jawaharlal Nehru word gebore op 14 November (tot 1964)
1889 Keshav Baliram Hedgewar (1 April 1889 - 21 Junie 1940) was die stigter Sarsanghachalak van die Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) op 3 Des.
1891 B. R. Ambedkar word gebore op 14 April (tot 1956)
1895 jiddu krishnamurti word gebore op 11 Mei (tot 17 Februarie 1986)
1897 Subhas Chandra Bose word gebore op 23 Januarie (tot 1945), die eerste vingerafdrukburo van Indië in Kolkata.
1903 Tweede Durbar in Delhi
1905 Bengaalse partisie op 16 Okt
1906 Muslim League het op 30 Desember in Dacca gestig
1909 Morley-Minto hervormings
1911 Kansellasie van die verdeling van Bengale
1911 Derde Delhi Durbar
1911 Die Britse regering verander op 12 Desember die hoofstad van Calcutta na Delhi
1913 Rabindranath Tagore het die Nobelprys vir letterkunde gewen
1914-1918 Eerste Wêreldoorlog
1916 Die Huisreëlliga
1916 Lucknow -verdrag (waar Gandhiji en Nehru vir die eerste keer ontmoet het)
1917 Augustus -verklaring
1919 Montagu – Chelmsford Hervormings
1919 Rowlatt -wet aangeneem is
1919 Jallianwala Bagh -slagting
1919 Khilafat -beweging
1920 Beweging sonder samewerking
1922 Chauri Chaura -voorval op 22 Februarie
1927 Simon kommissie
1929 Lahore -kongres
1930 Burgerlike gehoorsaamheid of Salt Satyagraha
1930 Eerste Tafelronde -konferensie
1931` Gandhi - Irwin -pakt
1931 Bhagat Singh, Rajguru en Sukhdev Martelaar op 23 Maart
1931 Tweede Tafelronde -konferensie
1932 Poona -verdrag
1932 Derde Tafelronde -konferensie
1935 Wet op die regering van Indië
1937 Indiese provinsiale verkiesing, 1937
1939 Voorwaartse blok in Indië, gestig deur Subhas Chandra Bose
1939 - 1945 Tweede wereld oorlog
1940 Resolusie van Lahore (vraag na Pakistan) op 23 Maart
1940 Augustus Aanbieding op 8 Aug
1942 Hou op met die beweging van Indië
1942 Indiese nasionale weermag gestig deur Subhas Chandra Bose
1943 Arzi Hukumat-e-Azad Hind, die voorlopige regering van Free India wat deur Netaji gevorm is.
1944 Subhas Chandra Bose noem Mahatma Gandhi as die Vader van die Nasie.
1946 Tussentydse regering
1947 Mount Pattern Plan of 3 Junie Plan
1947 Indiese onafhanklikheidswet op Julie
1947 Indië word op 15 Augustus vry en die vlag van drie kleure is gehys in die plek van British Jack op die historiese Rooi Fort in Delhi
Om die tydlyn van Indian History 1806 – 1857 te sien Klik hier
Geskiedenis van Natuur
Die eerste uitgawe van Natuur is op 4 November 1869 gepubliseer. Baie vroeëre publikasie -avonture in die wetenskap het misluk, maar NatuurDie uiteindelike sukses het gegroei uit die sosiale en wetenskaplike omstandighede waaronder dit gegrond is - gedryf deur die visie van sterk persoonlikhede, wat vooruitgegaan het toe die kans teen hulle was. Natuurwas bowenal 'n oorlewende. Dit is te danke aan Alexander Macmillan, wat drie dekades lank 'n verliesgevende onderneming geduld het aan Norman Lockyer, die eerste redakteur en 'n reeks invloedryke medewerkers en bydraers, waaronder bioloog Thomas Henry Huxley-een van die swaargewigte van die Victoriaanse wetenskap en 'n stoere bondgenoot van Charles Darwin (hy was bekend as 'Darwin's bulldog').
Die broers Alexander en Daniel Macmillan het hul boekwinkel en uitgewery in 1843 gestig. Na Daniel se dood in 1857, het Alexander 'n Londense tak in Henriettastraat 23, Covent Garden, geopen. Die hoofkwartier van Macmillan was in Cambridge tot 1863, toe hulle na Bedfordstraat 16 in Londen verhuis het. Die akademiese status van die Macmillans in Cambridge (hul winkel was in die hartjie van die universiteitsstad) het later Alexander gehelp om kontak te maak met vooraanstaande wetenskaplikes in Londen. Hy sou 'tabakparlemente' aanbied, waarop wetenskap, kuns en warm onderwerpe van die dag, soos Darwinisme, bespreek sou word. Hierdie groep "praat, tabak en tippel op Donderdae", soos hy dit beskryf het, het vriendskappe gekweek onder die groot wetenskaplike opvoeders van die Victoriaanse era, waaronder Huxley en die fisikus John Tyndall, wat gretig was om vir Macmillan te skryf. In 1859 het Alexander begin Macmillan's Magazine, die eerste sjieling maandeliks in Engeland, met die doel om wetenskap, letterkunde en kunste onder een vaandel te verenig, met David Masson as redakteur. Huxley se artikel 'Time & amp Life' is in die tweede uitgawe gepubliseer.
Lockyer (op die foto) is gebore in Rugby in Warwickshire op 17 Mei 1836. Hy was 'n klerk in die Britse regering se oorlogskantoor, 'n kranige en talentvolle jong amateur-sterrekundige-later sou hy die element helium in die korona van die son ontdek , met behulp van 'n spektroskoop. Lockyer het gereeld 'n treinwa na Londen gedeel met uitgewer John Ludlow en skrywer Thomas Hughes, albei vriende van Macmillan, en hulle het hom gevra om die wetenskaplike redakteur van hul voorgestelde weekblad te wees, Die leser, wat die kunste, letterkunde en wetenskap sou dek. Die leser, wat in 1863 van stapel gestuur is, was in baie opsigte 'n vroeë voorloper daarvoor Natuur - 38 mense wat resensies gegee het aan Die leser later bygedra het tot Natuur. Ongelukkig vir Lockyer was die koerant kommersieel ongeorganiseerd en die swak finansiële prestasie daarvan het beteken dat dit, net soos baie publikasies in die Victoriaanse era, slegs 'n paar jaar geduur het. Beeldbron: Lewe en werk van sir Norman Lockyer deur T. Mary Lockyer en Winifred L. Lockyer (Macmillan, 1928).
Die presiese tyd en plek van die eerste ontmoeting van Macmillan en Lockyer is nie bekend nie, maar die twee onderwerpe van wetenskap en publikasie sou hul vroeë gesprekke oorheers het. Met hul gedeelde belangstellings en vriende (insluitend die digter -laureaat Alfred Lord Tennyson), het hulle gou vriende geword en in 1867 saam na Frankryk gereis na Lockyer se tweede senuwee -ineenstorting (hy het drie gehad, die eerste in 1864). Macmillan het Lockyer die opdrag gegee om 'n boek oor sterrekunde te skryf. Toe, in 1868, vra hy Lockyer om as wetenskaplike adviseur van sy uitgewery op te tree. Dit was gelukkig vir Lockyer, want - ondanks sy beste pogings - Die leser redaksioneel en finansieel lastig was, en sy loopbaan by die oorlogskantoor was onseker.
Lockyer het Macmillan vroeg in 1869 genader met planne vir 'n nuwe wetenskaplike tydskrif. Lockyer se vroeë loopbaan was op sy hoogste punt: hy het in 1868 saam met helium ontdek, wat hom die volgende jaar verkies het tot die Royal Society. Die verhouding van Macmillan en Lockyer was wedersyds voordelig: wetenskaplike publikasie was prominent in die langtermyn-publikasiestrategie van Macmillan, en as hy die riskante onderneming van 'n nuwe wetenskaplike tydskrif sou onderneem, was Lockyer die hoof. Soos die plantkundige Joseph Hooker uitgewys het, was die rekord van vooraanstaande wetenskaplikes in die uitgewerswese "treurig". Lockyer se organisatoriese en redaksionele vaardighede op Die leser het lof getrek - byvoorbeeld, skryf Hughes aan Huxley: 'Lockyer. ken die masjinerie. het die wetenskap alreeds in die regte groewe, en is nie die raad om advies in te neem nie. " Kompetisie het opgeduik uit die nuwe wetenskaplike weekblaaie Popular Science Review en Wetenskaplike mening.
Dit is nie duidelik wie die titel voorgestel het nie Natuur, maar 'n brief in Julie 1869 van Huxley aan Lockyer onthul dat Macmillan die finale besluit geneem het: 'Macmillan het my gister vertel dat hy sy kleure aan die mas vasgespyker het - en hy het' Nature ', suiwer en eenvoudig. Ek is geneig om te dink dat dit die beste plan in die geheel is. " In 'n brief aan Lockyer was die wiskundige James Joseph Sylvester woes oor die potensiaal: 'Wat 'n heerlike titel, Natuur - 'n ware genialiteit wat u moes tref. Dit is meer as Kosmos, meer as Heelal. Dit bevat die gesien sowel as die onsienlike, die moontlike sowel as die werklike. Natuur en natuur se God, verstand en materie. Ek is verlore in bewondering vir die uitbundige vlam van idees wat dit oproep. "
Vroeë uitgawes van Natuur (op die foto) bevat wat vandag 'n missiestelling genoem sou word. 'Eerstens om die grootse resultate van wetenskaplike werk en wetenskaplike ontdekking voor die algemene publiek te plaas, en om die aansprake van die wetenskap op 'n meer algemene erkenning in die onderwys en in die daaglikse lewe aan te moedig, en tweedens om wetenskaplike mense self te help deur vroeë inligting te gee van alle vordering wat gemaak is in enige tak van natuurlike kennis oor die hele wêreld. " Die tydskrif dra tot vandag toe in wese dieselfde boodskap. Hierdie gewaagde bewerings was nie uniek aan Natuur die prospektusse van beide Wetenskaplike mening en Die leser het soortgelyke saamtrekroepe gemaak vir wetenskaplikes en leke om 'n gespesialiseerde orgaan tot hul beskikking te hê om die wetenskap aan wetenskaplikes en die massas oor te dra. U het toegang tot die eerste uitgawe van Natuur hier.
'Ek is baie bekommerd oor die natuur. Ek kan nie help om te voel dat 'n bietjie meer van iets dit 'n sukses sou maak nie. " Macmillan se brief van 1871 aan Lockyer onthul dat, hoewel Lockyer in 1870 met 5 000 intekenare en 15 000 lesers gespog het ('n oplaag wat in werklikheid selfs teen die einde van die eeu nie bereik is nie), die toekoms van die jong Natuur was geensins veilig nie. Macmillan het 'n mededingende dekking prys gegee - teen vier sent was dit minder as die sespenne wat die meeste weekblaaie vra. Die wetenskaphistorikus Roy Macleod het beraam dat die vier bladsye per uitgawe wat in 1869–70 aan advertensies oorgedra is, slegs die helfte van die jaarlikse koste vir die vervaardiging van die tydskrif sou uitmaak, en dat daar in werklikheid waarskynlik minder as 200 intekenare in NatuurSe eerste jaar. Ten minste die potensiële mededinger weekliks Wetenskaplike mening het in 1870 die publikasie gestaak, maar Natuur was nog nie gevestig as 'n voorkeur plek vir wetenskaplike kommunikasie nie.
Lockyer het 66 hoofartikels van 1869 tot 1919 geskryf, ander is saamgestel deur subredakteurs wat saam met 'n groep van meer as 100 bydraers werk. Behalwe wetenskaplike artikels oor onderwerpe soos die HMS Challenger oseaniese verkenningsmissie, oorgange van Venus en verduisteringsekspedisies, Natuur het hom sterk beywer vir kwessies soos navorsingsgawes, wetenskaplike hervorming, die opkoms van die Duitse wetenskap en onderrig in skole terwyl die onderwys deur die Britse regering gewerk het. Teen 1878 het dit gelyk asof Lockyer tevrede was dat NatuurDie bewustheid van die regte vrae neem toe as gevolg van die toenemende ruimte wat die daaglikse pers aan hierdie kwessies gegee het: . "
Die 1870's was 'n dekade van wetenskaplike vooruitgang, en die bladsye van Natuur het baie van die belangrikste gevier, soos die uitvindings van die tikmasjien en badometer, en bevat aantekeninge oor die telefoon, dupleks -telegrafie en die toepassing van elektrisiteit op beligting. Maar vroeg Natuur het ook 'n minder tegniese leserspubliek, soos blyk uit korrespondensie met lesers se waarnemings oor "vindingrykheid in 'n duif" en "'n vleisetende gans", asook bespreking van eenvoudige en amusante eksperimente.
NatuurDie bydraers was gewoonlik uitnemende wetenskaplikes, dikwels uit die boonste rakke van die Victoriaanse samelewing, maar dit het nie verhinder dat private twis openbaar geword het nie - inderdaad, dit lyk asof Lockyer kontroversie in die bladsye van Natuur. Die jaar 1873 was miskien die ernstigste uitruil tussen fisici Peter Guthrie Tait en John Tyndall. Tait se kritiek op Tyndall se pamflet Skoolhoof Forbes en sy biograwe het tot bitter wedywering in die korrespondensie -rubrieke gelei, wat na vore gekom het met 'n resensie van Tyndall se boek Die vorme van water in wolke en riviere, ys en gletsers, en versprei na ander tydskrifte, koerante en pamflette. Dit was 'n skadelike aangeleentheid, en Lockyer is privaat getugtig. Tyndall het aan T. H. Huxley geskryf en kla dat: "My idees aangaande hom [Lockyer] was te onbedek." Oor 'n ander geskil het Joseph Hooker gesê: 'My vermoedens is sterk teen Lockyer, van wie ek baie gehoor het waarvan ek nie hou nie.'
NatuurDie vroeë internasionale geur kan 'n groot aantal buitelandse teenstanders beïnvloed het wat in die 1870's verskyn het en dieselfde naam dra. In Frankryk, Die natuur (op die foto) is die eerste keer gepubliseer in 1873. Toe kom die Noorse Natuurlik in 1877, ook die jaar waarin die Italianer La Natura van stapel gestuur is - dit weerspieël selfs die vaandel van sy Engelse eweknie met "Giornale Illustrato di Cognizioni"('Geïllustreerde koerant van kognisies'). Daar was 'n Belg Natura gedruk in Gent van 1883 tot 1885, en die Nederlanders geillustreerd maandschrift ('Geïllustreerde maandelikse boek') Die Natur is gepubliseer van 1881 tot 1894. Beyond Europe, the Mexican La Naturaleza begin 'n tweede uitgawe in 1887.
Lockyer het sy hele lewe lank senuweeagtige uitputting en aanvalle van depressie ervaar. In Maart 1877 het hy sy derde ondergang gehad, waarskynlik as gevolg van die druk van sy professionele verpligtinge en vererger deur die versorging van sy siek vrou en seun. Lockyer se dokter het 'n Macmillan -werknemer aanbeveel dat hy tyd in die buiteland moes deurbring om te herstel. Alexander Macmillan verplig met 'n tjek en 'n nota dat: "Die firma begeer dat u dit met liefde van al die lede aanvaar." Weereens sien ons die liefde en deernis van Macmillan in die sorg van sy redakteur. Lockyer het herstel, maar sy seun Frank sterf in 1878, en Lockyer se vrou, Winifred, sterf die volgende jaar, en laat Lockyer om na hul sewe oorblywende kinders om te sien.
Die tydskrif het sedert die eerste uitgawe 'n verlies gemaak, maar eers na byna tien jaar het Alexander Macmillan die prys van vierpennies tot sespenne verhoog en dit na 28 bladsye uitgebrei. Lockyer het oopgemaak "wat feitlik 'n nuwe reeks is Natuur"Met 'n gewaagde hoofartikel:" dit is omdat Natuur het wêreldwyd al hoe meer erken geword as die orgaan van wetenskap, dat ons uiteindelik genoodsaak is om dit te vergroot om ruimte te vind vir die kommunikasiestroom wat week na week uit alle dele oor ons kom. " Die foto toon die brief van Macmillan aan Lockyer in 1869, waarin 24 bladsye teen vier sent per uitgawe beskryf word as "redelik hoog genoeg ['n] prys".
Natuur hoofartikels in die 1880's het uitgebrei oor die sterk politieke onderwerpe van die 1870's en is met toenemende oortuiging aan die politici van die dag gerig. Die Wet op Elementêre Onderwys van 1880 het skoolbywoning van alle kinders in Engeland en Wallis tot tien jaar verpligtend gemaak. 'N Paar maande voor dit verbygegaan het, Natuur 'n beroep op William Harcourt - wat daardie jaar Britse huissekretaris sou word - om die onderwys in die wetenskap 'n prioriteit in skole te maak: 'Diegene wat die ware welsyn van ons land op die hart dra, sal alles in hul vermoë doen om onderwys in wetenskap in al ons skole en kolleges. sodat heersers en mense in die komende jare gelei sal word. volgens die beginsels van wetenskaplike staatsmanskap. " Ander hoofartikels dring aan op 'n wetenskaplike benadering tot die bestuur van die staat.
Die kort brief van 28 Oktober 1880 deur Henry Faulds getiteld 'On the Skin-furrows of the Hand' was miskien een van die vroegste belangrike en oorspronklike bydraes tot die wetenskap wat in Natuur: "As daar bloedige vingermerke of afdrukke op klei, glas en meer bestaan, kan dit lei tot die wetenskaplike identifisering van misdadigers." Vingerafdrukpatrone (op die foto) is in 1823 wetenskaplik beskryf, maar Faulds was die eerste om te verduidelik hoe 'velvore' gebruik kan word in identifikasie, etnografie, studies oor oorerwing en medies-regsondersoeke-wat in wese die basis uiteensit van wat forensiese wetenskap word. Net 'n maand later publiseer William Hershel (kleinseun van die ontdekker van Uranus) 'n brief in Natuur beweer dat die identifikasietegniek in Indië gebruik is: "Ek gebruik al meer as twintig jaar tekenhandleidings met vingermerke." Argumente tussen die twee woed, met die statistikus Francis Galton wat weeg, maar Faulds se brief dokumenteer duidelik die voordele van '' 'n natuurkopie van die vir ewig onveranderlike vinger vore van belangrike misdadigers '.
Die 1880's was 'n tyd van mylpale in die loopbaan vir Lockyer. Aan die einde van die 1870's is hy aangestel as hoof van die Solar Physics Observatory in South Kensington, Londen, 'n pos wat hom £ 500 aan navorsingskoste toegeken het. Hierna word Lockyer in 1881 tot dosent aangestel by die nabygeleë Normal School of Science (later die Royal College of Science, en daarna deel van Imperial College) en 'n salaris van £ 750 per jaar toegeken. Hy word professor in astronomiese fisika in 1887. Vriendskappe bloei met noemenswaardige figure van buite -wetenskap, waaronder Alfred Lord Tennyson. Tennyson, wat veral geïnteresseerd was in sterrekunde, het later 'n nota aan Lockyer geskryf: "In my antropologiese spektrum word u gekleur soos 'n eersterangse ster van die wetenskap." In 1910 skryf Lockyer 'n boek met die naam Tennyson as student en digter van die natuur.
Vroeg Natuur het 'n sterk internasionale geur en het wetenskap van oor die hele wêreld gedek. Na die rampspoedige uitbarsting van die vulkaan Krakatau (foto) in wat nou Indonesië is op 26–27 Augustus 1883, Natuur 'n beroep op die wêreldwye gehoor gedoen om waarnemings te stuur wat aan die Royal Society Krakatoa -komitee gestuur sal word.
Die grootste deel van die negentiende eeu het 'n loopbaanstruktuur in die wetenskap in Brittanje baie min gehinder. Daar was min universiteite en derhalwe min professionele poste om te vul, en geleerdes konsentreer op klassieke onderwerpe, soos antieke Grieks, eerder as wetenskap. Maar teen die laat 1880's het genoeg verander vir Natuur om te verkondig dat die wetenskaplike beweging uiteindelik werklik gebore is, danksy die rol wat groot wetenskaplike opvoeders van die tyd gespeel het, soos John Tyndall (op die foto). In 'n hoofartikel wat sy prestasies vier, verklaar die Engelse: "Dit was geen maklike taak om hulle te oortuig dat 'n nuwe era - die van wetenskap - aanbreek nie. dat ons industriële posisie slegs gehandhaaf kan word as leërs van goed toegeruste volgelinge gereed is om die grond te beslaan wat die leiers wen. "
In die 1890's, Natuur het baie gebeure gesien wat sy posisie as 'n toenemend suksesvolle wetenskaplike publikasie versterk het. Uiteindelik breek dit wins in. Die tydskrif het voortgegaan met sy redaksionele veldtogte oor onderwys, na die implementering van die Britse Wet op Tegniese Instruksie met diepgaande ondersoek en 'n enkele Universiteit van Londen ondersteun met die argument dat ''n duplisering van universiteite in Londen 'n ongeluk van die eerste omvang sou wees, hulpbronne te verdeel en energie in kanale af te lei wat tot baie ongewenste resultate sou lei ". Oor die algemeen sou die 1890's gevier word: die tydskrif het 25 jaar lank bestaan ​​en voorleggings van hoë gehalte gelok. Dit sluit werk in wat die ontdekking van die elektron en die vlug aangedui het, en 'n vierbladsye eksklusief op X-strale. Lockyer se invloed het toegeneem, en hoewel hy die guns by sommige wetenskaplikes verloor het, het 'n voormalige laboratoriumassistent - en toekomstige redakteur - by die span aangesluit.
'N Artikel in die Natuur uitgawe van 23 Julie 1891, getiteld 'Experimental Researches on Mechanical Flight', is deur die Amerikaanse natuurkundige Samuel P. Langley verskaf, gebaseer op 'n toespraak wat hy vroeër die maand aan die Parys Akademie vir Wetenskappe gegee het. Meer as tien jaar voordat die broers Orville en Wilbur Wright hul beroemde vlug gemaak het-die eerste beheerde, volgehoue ​​vlug in 'n aangedrewe, swaarder as lugvaartuig-het die skrywer beskeie eksperimentele bewys gelewer dat vlerke of lemme voldoende hysbak kon genereer deur die hoek van skuins vliegtuie oor strome lug. Die foto toon 'n vroeë vliegtuig, met vergunning van NASA.
In 1889 het die Wet op Tegniese Onderrig in werking getree wat uiteensit hoe wetenskap in skole geleer moet word. Natuur het die uitvoering daarvan fyn dopgehou en in 'n hoofartikel in Februarie 1890 betreur dat - "dit 'n groot vooruitgang op sy voorgangers was - [dit] 'n slagoffer geword het van die angs van die een party en die louheid van 'n ander". Natuur het voortgegaan om die onderwyspolitiek aan te spreek: in dieselfde artikel bespot dit die 'sogenaamde' opvoedkundiges '('n nuut ingevoerde woord met 'n onheilspellende ring)' omdat hulle nie die kernkwessie aangespreek het oor hoe die paar kosbare onderwysjare moet die beste benut word. Maar 'n hoofartikel in April 1890 gee lof aan pogings om 'die onderrig van die skool aan die lewe in die huis te koppel', en 'n ander oor die debat oor onderwysgelde het die stalletjie van die tydskrif in Junie 1891 uiteengesit: 'Ons wil 'n gratis pad oop hou aan die Universiteit. "
Richard Arman Gregory (op die foto) het aangesluit Natuur in 1893 as assistent -redakteur, na 'n kort tydperk as Lockyer -assistent by sy South Kensington -laboratorium. Die vroeë 1890's was die enigste tyd toe Gregory 'n aktiewe navorser was: sy werk was hoofsaaklik roetine, meting van die posisies en spektra van sonvlekke en sonligte, en hy verskyn nie as mede-outeur op enige gepubliseerde artikels oor oorspronklike navorsing gedurende sy tyd nie. in Suid -Kensington. Tog was Gregory 'n bekwame sterrekundige en onderwyser, en bedank hy in 1893 uit die laboratorium om as joernalis en dosent te werk. het by Gregory 'n man met 'n skerp verstand gesien, en het Alexander Macmillan behoorlik sy aanstelling as assistent -redakteur aanbeveel. Gregory het later 'n redakteur geword vir die wetenskapboeke van Macmillan en het toesig gehou oor die publikasie van meer as 200 titels tot met sy aftrede in 1938.
In November 1894, Natuur het sy 25ste bestaansjaar gevier met 'n heerlike ete in die Savoy Hotel in Londen, bygewoon deur George Macmillan, seun van Alexander, en Frederick en Maurice Macmillan, seuns van Daniel Macmillan. T. H. Huxley het die toaste gelei: 'Dit is beter om 'n argitek te wees wat 'n huis bou onder die dubbele beheer van 'n man en vrou. as 'n redakteur. " Huxley het ook bygedra tot die herdenkingsuitgawe, insluitend 'n sweempie van selfspot oor sy keuse van die eerste artikel in die eerste uitgawe, 'n vertaling van die rhapsody 'Die Natur'Deur Goethe, wat hy betwyfel het dat' meer as 'n halfdosyn van die lesers 'dit sou verstaan ​​het.
Argiefbronne onthul hoe meer as 25 jaar na sy eerste uitgawe Natuur begin 'n posisie beklee as die voorkeurplek vir navorsers om hul bevindings bekend te maak. William Crookes, 'n Engelse fisikus en chemikus wat die element thallium in 1861 ontdek het, het in 1895 'n verslag oor die spektrum van helium na Lockyer gestuur, kort nadat die Skotse chemikus William Ramsey die gas landelik geïsoleer het (27 jaar nadat Lockyer dit in die son se korona). Crookes se brief onthul hoe Natuur het 'n hoër posisie as sy weeklikse mededinger gehad Chemiese Nuus, wat Crookes in 1859 gestig het: "It will appear in the Chemiese Nuus op Vrydag, maar my sirkulasie is nie tot dieselfde klas navorsers as dié van 'Natuur', En nadat ek baie moeite daaroor gehad het, wil ek hê dat die resultate by die regte mense kom. "
Natuur het uiteindelik ernstige wetenskaplike artikels gelok. Op 23 Januarie 1896 bevat die tydskrif die eerste beskrywing van X-strale in Engels, in twee uitbundige artikels wat oor vier bladsye versprei is, waaronder drie foto's. Die eerste artikel is geskryf deur die ontdekker van die strale, Wilhelm Röntgen. Die tweede is 'n vroeë voorloper van vandag se afdeling News & amp Views - 'n kort kommentaar deur 'n ander skrywer oor dieselfde onderwerp, om konteks by die ontdekking te voeg.
Aan die einde van die negentiende eeu - drie dekades na die bekendstelling van die tydskrif - het Macmillan se grootboeke uiteindelik getoon dat Natuur was nie meer 'n verlies nie. George Craik, Macmillan se 'kanselier van die skatkis', skryf aan Lockyer: 'Ek is bly dat u ywer en uithouvermoë uiteindelik met geld beloon is, behalwe die eer Natuur het jou gebring. Ons het baie jare gewag. " Die laaste reël is veral aangrypend, want Alexander Macmillan, die man wat die joernaal gestig en gestaan ​​het, het aan die begin van die 1890's afgetree. Natuur het sy posisie vandag te danke. Lockyer - wat in 1897 tot ridder geslaan is - het die tydskrif in wetenskaplike terme 'n sukses gemaak, maar sonder die geduld en diep sakke van die uitgewer, Natuur sou bestaan ​​nie.
Die hoofartikel 'The New Century' lui 'n era in waarin elektrisiteit en die 'ruimte-vernietigende krag' van die meganika die aarde 'n 'klein satelliet' gemaak het, waardeur 'n idee versprei kan word "sodra dit uit die brein van die Denker ". Die ware vlug en die basis vir televisie sou inderdaad gedurende hierdie dekade kom. Daar was egter min in die weg van werklike viering in die hoofartikels van die nuwe eeu. Die wêreldwye mag en invloed van Brittanje het agteruitgegaan, en die industriële mag het afgeneem in vergelyking met dié van Duitsland en die Verenigde State. Meer hulpbronne vir onderwys, nouer bande tussen wetenskap en nywerheid en die toepassing van die wetenskaplike metode op die regering was deurlopende temas van NatuurSe voorgeskrewe medisyne vir die kwale van die Britse Ryk: "Die pogings om ons huis in orde te bring, sal op wetenskaplike basis gedoen word."
Lockyer bedank in 1902 by die Royal College of Science, trou weer in 1903 en word dieselfde jaar verkies tot president van die British Association for the Advancement of Science. In sy intreerede aan die vereniging het hy daarop gewys dat die Royal Navy in 1888 £ 21,5 miljoen vir 'n vyfjaarbouprogram ontvang het. Daarteenoor het Britse universiteite in die vroeë 1900's £ 156,000 per jaar ontvang-'n geringe bedrag in vergelyking met byvoorbeeld die ekwivalent van £ 169,000 wat die Duitse regering 'n dekade tevore alleen aan die Universiteit van Berlyn toegeken het. Lockyer se toespraak, wat wyd kommentaar gelewer en in toesprake en in die pers aangehaal is, is gepubliseer as 'n pamflet deur Macmillan, getiteld Oor die invloed van breinkrag op die geskiedenis. 'N Hoofartikel oor soortgelyke lyne in Natuur het opgemerk: 'Dit kan lank duur in hierdie stadige land voordat die invloed van breinkrag op die geskiedenis net so volledig erken word as die invloed van Seekrag. maar dit sal ongetwyfeld sleg wees vir ons toekoms as baie meer tyd verlore gaan. "
Chemici William Ramsay (foto) en Frederick Soddy berig in die 13 Augustus 1903 -uitgawe van Natuur dat heliumgas geproduseer word deur die radioaktiewe verval van radium. Hulle het aan die University College in Londen onbewustelik die spontane transformasie van elemente ontdek, maar het openlik geen verklaring vir die effek gegee nie: 'Die spektrum [van helium] was blykbaar 'n nuwe, waarskynlik die van die uitstraling, maar dit was nog nie volledig ondersoek, en ons hoop om binnekort meer besonderhede te publiseer. " Die spektrum was dié van 'n voorheen onbekende isotoop van helium, maar dit sou nog tien jaar duur voordat Soddy die term 'isotoop' op die bladsye van Natuur. Hy sou die Nobelprys vir Chemie in 1921 wen vir sy werk oor radioaktiewe elemente en isotope.
Na entoesiastiese resensies van wetenskaplike lesings vir vroue in die vorige dekades, Natuur het voortgegaan met sy destydse toekomsgerigte houding teenoor die rol van vroue in die wetenskap in 'n boekresensie in 1904. Eleanor Anne Ormerod was 'n entomoloog wat haar vaardighede op die landbou toegepas het en gehelp het om die gebied van ekonomiese entomologie te stig. Die resensie van haar biografie verleen groot lof aan haar vermoëns deur haar te vergelyk met die baanbreker -sterrekundige Caroline Herschel en wiskundige Mary Somerville, en dui daarop dat haar werk die Londense Linnean Society van Londen kon beïnvloed om sy deure vir vroue te open - koerante wat voorheen deur vroue ingedien is, is voorgelees 'n gehoor slegs vir mans. Ongelukkig, net soos die prestasies van Ormerod geprys word, kan dieselfde nie gesê word vir die boek wat Natuur som op as 'een van die mees opvallende gevalle wat ons nog ooit gesien het (en ons het al genoeg slegte gesien) van hoe om 'n biografie nie te wysig nie'.
Teen 1905, Natuur het die belangrikheid van wetenskaplike opvoeding erken en vir dekades lank gepoog vir die toepassing van die wetenskaplike metode op die regering. Die British Science Guild is van stapel gestuur om sulke aktiwiteite te formaliseer, en Lockyer was 'n vernaamste aanhitser. Die uitgawe van 12 Oktober 1905 van Natuur het nuus ontvang van die eerste vergadering van die gilde, wat sou poog om 'die wetenskaplike gees 'n nasionale kenmerk te maak wat vooruitgang sal inspireer en die beleid in allerhande sake bepaal'. Die organisasie was verbonde aan geen politieke party nie en sy lidmaatskap was oop vir mans en vroue. Lockyer het die pos van voorsitter van die komitees aangeneem, want baie lede was Natuur bydraers en vele ander was goeie vriende, waaronder Joseph Hooker, geoloog Archibald Geikie, Alfred Lord Tennyson en dierkundige Ray Lankester. Lockyer se vrou, Mary, was 'n ere -assistent -tesourier.
Die ontwikkeling van die telegraaf in die vorige eeu was 'n openbaring. Nou was die wedloop om beelde oor te dra. Die fotofoon van Alexander Graham Bell en die 'telefotografie' van Shelford Bidwell het getoon dat lewendige beelde oorgedra kon word, maar 'n artikel van Bidwell wat op 4 Junie 1908 gepubliseer is, beklemtoon die 'baie onuitvoerbare' probleme om 160.000 meganiese operasies per sekonde te sinchroniseer om 'n beeld net twee sentimeter groot. Binne twee weke het 'n antwoord van die Skotse elektriese ingenieur Alan Archibald Campbell-Swinton met 'n ontsagwekkende akkuraatheid die oplossing geskets: 'Die probleem met die verkryging van verre elektriese sig kan waarskynlik opgelos word deur gebruik te maak van twee strale kathodestrale (een by die sender en een by die ontvangstasie) "(sien prent). In die brief word verder uiteengesit hoe elektromagnete die balk oor 'n wye oppervlak sou rig, en selfs dat ''n voldoende sensitiewe fluorescerende skerm' nodig sou wees om 'die gewenste resultaat' te verkry.
Teen die einde van die 1900's het die struktuur van die tydskrif nog steeds nie aansienlik verander sedert die eerste uitgawe in 1869 nie. in die nuwe eeu, en die gedeelte Ons boekrak blyk te groei, dikwels ten koste van die wetenskaplike korrespondensie van die afdeling Briewe. Die uiteinde van die tydskrif was weinig verander - artikels, aantekeninge, ons astronomiese rubriek, verenigings en akademies was nog steeds teenwoordig - behalwe vir die toevoeging van 'n rubriek, universiteits- en opvoedkundige intelligensie, waarin afsprake by aangeleerde instellings uiteengesit word. Die dagboekafdeling wat in die 1870's algemeen was, het soos voorheen teruggekeer as Diary of Societies, en dit bevat lesings en toesprake wat die moeite werd is om by te woon.
Die 1910's was 'n dekade van verandering en omwenteling vir 'n groot deel van die wêreld, en met sy breë internasionale reikwydte en perspektief het die tydskrif ook moeilike jare verduur. Die Eerste Wêreldoorlog het die sosiale, politieke en wetenskaplike landskap van Europa verander. Namate lande en ekonomieë by oorlog aangepas het, het die vloei van voorleggings van regoor die wêreld onvermydelik vertraag, en NatuurSe intekeninge het vir die eerste keer gedaal. Die tydskrif staan ​​ook voor die uitdaging om aan te pas by die nuwe heersende opvatting van Duitsland as 'n vyand. Voorheen was die land se prestasies op die gebied van wetenskap, veral chemie, beskou as modelle van suksesvolle moderne organisasie. Na die oorlog moes die tydskrif die rol van die wetenskap in die bloedvergieting erken, 'n taak vir Richard Gregory, wat, nadat hy al jare redakteur was, amptelik die redakteurskap oorgeneem het NatuurSe 50ste bestaansjaar, in 1919.
Die uitbreek van die oorlog, in 1914, het 'n ommekeer in die sentiment van Natuur hoofartikels vir alles wat Teutonies is. Die Duitse wetenskap, en veral die modelhuwelik met die industrie, is eens toegejuig, maar in 'The War - and after' in September 1914, Natuur melodramaties verklaar: "Ons is terug in die dae van die Huns." Die retoriek versnel in die hoofartikel van William Ramsay op 8 Oktober, wat die Duitsers daarvan beskuldig het dat hulle 'wêreldheerskappy vir hul ras' wil hê en, wat wetenskap betref, die 'uitbuiting van die uitvindings en ontdekkings van ander', wat daarop dui dat Duitsers 'n gees bring van onregverdigheid en onbetroubaarheid. Ramsay beskuldig selfs die Duitse leër van barbaarsheid. In 'n vreemde knik na gelukkiger tye, vra hy Engelse wetenskaplikes om die grade en toekennings wat hulle deur die 'ouer ras van Duitse wetenskaplikes' toegeken word, te behou, in teenstelling met die Duitse praktyk om sulke onderskeidings terug te gee.
Op 22 April 1915 gebruik die Duitse leër vir die eerste keer 'n dodelike versmorende gas tydens die tweede slag van Ieper, aan die Westelike Front. Te midde van die openbare woede was daar groot twyfel oor die presiese gas wat gebruik word. Een Sondagkoerant vermoed dat dit koolstofmonoksied is, maar in 'n artikel net 'n week na die aanval Natuur het getwyfel dat hierdie gas doeltreffender sou wees, ligter as lug. 'N Kombinasie van wetenskaplike speurwerk en ooggetuieverslae het gelei Natuur om chloor korrek te noem as 'n moontlike middel - die ander voorgestelde was swaeldioksied. Die artikel het twee sleutelvrae gestel: "hoe voldoende hoeveelhede geproduseer is" en hoe so 'n agent bestuur kan word sodat dit "geen nadelige uitwerking op die gebruikers kan hê nie". Die alliansie van wetenskap en nywerheid in Duitsland was die antwoord op die eerste vraag. Die tweede het geen maklike antwoord nie, soos duisende slagoffers aan beide kante later gevind het.
Inhoud oor nywerheids- en maatskaplike aangeleenthede het tussen 1915 en 1919 vyfvoudig toegeneem. Selfs voordat die oorlog geëindig het, is die kwessie van heropbou aangeraak. 'N Boekresensie op 7 November 1918 het byvoorbeeld begin met:' 'Heropbou', soos Mesopotamië, is 'n geseënde woord. " Drie weke later het 'n hoofartikel 'n sterker sosiale oriëntasie in die tydskrif se redaksionele perspektief ingelui: "Die toekoms berus in werklikheid by arbeid, en dit hang alles af van die gesonde verstand en versigtigheid van die werkers en hul werkgewers." Die Russiese rewolusie het die kommunisme tot 'n industriële mag gebring, en 'n nuwe antagonisme tussen kapitaal en arbeid het onheilspellend oor die vrede gesweef. Natuur duidelik kant van die arbeidersbeweging.
In briewe uit 1918 wat in die British Library gehou is, het Lockyer - toe 82 en op soek na aftrede - aan Frederick Macmillan oor Gregory geskryf en gesê hoe "tevrede ek was met wat hy vir ons gedoen het in hierdie moeilike tye". Boonop verwerp Lockyer dan die gedagte dat die nuwe redakteur 'n wetenskaplike moet wees wat goed genoeg is om 'n genoot van die Royal Society te wees: 'Genote van die Royal Society is baie moeilik om te lei, en baie min van hulle het die minste idee van administratiewe werk of besigheidsvermoë besit. " Hy het Gregory duidelik begunstig en aan Macmillan duidelik gemaak dat "ek nie dink dat ons beter sou kon doen as om die werk aan hom toe te vertrou nie, alhoewel hy nie 'n genoot is nie." Gregory was de facto -redakteur sedert Lockyer in 1912 Londen verlaat het vir 'n nuwe sterrewag in Sidmouth, Devon, maar het die rol amptelik in November 1919 aangeneem. Hy word dieselfde jaar 'n ridderskap gegee vir die organisering van uitstallings van wetenskaplike produkte in 1918 en 1919 , en word in 1933 lid van die Royal Society.
Namate Brittanje en baie dele van die wêreld uit die Eerste Wêreldoorlog ontstaan ​​het, het ekonomiese depressie in 'n aantal geïndustrialiseerde lande plaasgevind en het werkers meer regte geëis, wat sosiale kwessies na vore gebring het. Dit sou die denke oorheers NatuurSe nuwe redakteur, Richard Gregory, toe hy 'n meer moderne, vooruitskouende tydskrif gesmee het. Onder Gregory het die tydskrif elke week redaksies oor sosiale kwessies gepubliseer, nie net af en toe nie, en hy het die groot lys leierskrywers tot 'n paar uitgesoekte mense uitgewis. Hy was ongelukkig nie bang om nuwe idees aan te neem nie; teorieë oor eugenetika - toe in die mode, wat nou as laakbaar erken word - was onder hulle. Artikels het egter ook voortgegaan om tradisionele kwessies van wetenskaponderrig, hervorming en staatsbetrokkenheid te bespreek, asook die veldtog om wetenskapjoernalistiek as 'n beroep te erken. Die tydskrif is versterk deur groot ontdekkings in die fisika, soos die verklaring vir verval van α-deeltjies en die eksperimentele bevestiging van die verskynsel termiese geraas, en 'n hele spesiale uitgawe is gewy aan die relativiteitsteorie van Albert Einstein.
Norman Lockyer sterf op 16 Augustus 1920, 84 jaar oud, en laat vier seuns en twee dogters uit sy eerste huwelik agter. Sy bydraes tot wetenskap, wetenskaponderrig by skole en universiteite, wetenskaplike hervorming en wetenskaplike kommunikasie is byna onmeetbaar. Hy het die studie van die son met baie jare gevorder, inspirasie verskaf vir die Science Museum in Londen en wetenskapwetenskaplike joernalistiek ontwikkel - sonder hom is dit te betwyfel of Natuur sou bestaan ​​in die vorm wat dit vandag (of glad) doen. Sy harde werk, vasberadenheid, kreatiewe aanvoeling en kommersiële vaardigheid, gekombineer met sy kenmerkende bloedige gesindheid, het van die tydskrif 'n sukses gemaak en dit het hom deur die jare baie vriende en meer as 'n paar vyande gewen. Hy was 'n werklik groot en onvergeetlike reus van wetenskap (sien NatuurSe doodsberig vir meer). In die jaar dat hy oorlede is, het 'n toekomstige (gesamentlike) redakteur, die landboukundige Arthur J. V. Gale, aangesluit Natuur. In teenstelling met Lockyer is baie min oor hom bekend.
Alhoewel Gregory aan die stuur was van Natuur vir meer as 'n dekade het die einde van die Eerste Wêreldoorlog en Lockyer se afsterwe hom 'n vrye hand gegee om te bring Natuur in die naoorlogse era. Daar was aansienlike veranderinge aan die tydskrif, en dit is onder Gregory Natuur begin ontwikkel in die rigting van sy huidige vorm. Redaksies was dikwels boekresensies onder Lockyer, maar vanaf 1919 het Gregory elke week kommentaar gelewer op 'n belangrike sosiale of wetenskaplike aangeleentheid. Hy het Lockyer se passie vir opvoeding voortgesit, maar die sosiale en politieke kwessies van die wetenskap was die onderwerpe waardeur sy ywer en passie vir die wetenskap as 'n genesende agent vir die samelewing sou vloei. Vir hierdie doel het hy die honderde leierskrywers van Lockyer se era tot tien geknip, met slegs 4 mans wat 17% van die hoofartikels van die 1920's geskryf het.
Een van die vele veranderings aan die rypwordende tydskrif in die 1920's sluit in wat moontlik die eerste spesiale uitgawe ooit was. Byna elke bladsy van die uitgawe van 17 Februarie 1921 is gewy aan Einstein se relatiwiteitsteorie, en die inleiding tot die uitgawe dui op die belangstelling van die teorie vir algemene lesers - "soos alle denkende mense nagedink het oor die metafisika van oneindigheid en eeuwigheid" - en kondig aan dat 'n baie groot bedrag van US $ 5,000 toegeken is deur Wetenskaplike Amerikaner vir die duidelikste weergawe nog van die teorie. Einstein (afgebeeld in 1921) sê in sy eie (vertaalde) artikel dat daar "iets aantrekliks is om die evolusie van 'n reeks idees in so 'n kort vorm moontlik aan te bied", maar dit is miskien te optimisties vir algemene lesers, met inagneming van die kompleksiteit van wat volg op sy bewering dat "die hele styging bestaan ​​uit klein, byna vanselfsprekende denkstappe". 'N Reeks kort artikels vergesel egter die stuk van Einstein en dien om die komplekse teorieë te vereenvoudig en te ontsyfer, net soos NatuurDie afdeling 'Nuus en aansigte' sou vanaf die 1960's begin.
Lockyer het wetenskapjoernalistiek ernstig opgeneem, en sy gevoel vir 'n goeie verhaal was een van sy sterkpunte. As redakteur van Natuur, Het Gregory baie gedoen om die idee van wetenskapjoernalistiek voort te sit. In 'n toespraak aan die Vereniging van Spesiale Biblioteke en Inligtingsburo's het Gregory gekla dat daar min wetenskaplike joernalistiek in koerante is, en dat hul personeel onbevoeg is om oor wetenskap te skryf. Hy vestig die vereniging se aandag op die Science Service (nou die Society for Science & amp the Public), 'n organisasie sonder winsbejag wat in 1921 in die Verenigde State gestig is deur die koeranteienaar Edward W. Scripps. Met sy voorbeeld hiervan, het Gregory in 1924 'n wetenskapnuusdiens gestig wat deur die British Science Guild bestuur is, 'n vroeë voorloper van die Association of British Science Writers.
Australopithecus africanus, die 'mens-aap' van Suid-Afrika, beskryf in 1925 in 'n referaat deur Raymond Dart (foto), het 'n sensasie by publikasie veroorsaak en geplaas Natuur op die wêreldverhoog voor 'n gewilde gehoor. Tot nou toe, NatuurDie bolletjies was meestal in die fisika-die ontdekking van elektrone, radioaktiwiteit, isotope, röntgenstrale-maar hier was 'n skrywer wat beweer dat die mens sy oorsprong in Afrika het, "wat die Darwiniese bewering bevestig dat Afrika die bakermat van die mensdom ". Baie het nie saamgestem met Dart se bevindings nie en verkies die algemene standpunt dat die mensdom in Eurasië ontstaan ​​het, maar dit was die eerste keer dat fossielbewyse uit Afrika voorgelê is, en Dart het korrek voorspel dat nog baie meer sou volg: "In Suider -Afrika. ons kan vol vertroue baie komplimentêre ontdekkings oor hierdie tydperk in ons evolusie verwag. "
In 1927 het twee papiere in die Natuur kantore wat die begrip van fisika op kwantumvlak sal bevorder en tot uitvindings soos die elektronmikroskoop kan lei. Die eerste, deur Clinton Davisson en Lester Germer (op die foto), is 'n goeie voorbeeld van hoe ontdekking dikwels per ongeluk veroorsaak word: in 1925 het 'n bottel vloeibare lug ontplof in die laboratorium waar die skrywers nikkel met elektrone gebombardeer het om die struktuur daarvan te ondersoek. . Die glasbuis met die nikkel het gebars en die teiken het geoksideer. Nadat die nikkel verwerk is om die oksied te verwyder, het die hoekverspreiding van die gereflekteerde elektrone verander. Verdere eksperimente het aan die lig gebring dat die patroon van die elektrone bepaal word deur die kristalstruktuur van die nikkeldoel, nie die intrinsieke atoomstruktuur van nikkel nie. Vergelyking met die energie van X-strale wat dieselfde teiken tref, het aangedui dat die elektrone hulle as golwe gedra, nie as deeltjies nie. Net twee maande later publiseer Alexander Reid en George Thomson (seun van elektronontdekker J.J. Thomson) 'n referaat wat die bevinding bevestig deur diffraksie, eerder as refleksie. Davisson en Thomson het die Nobelprys vir fisika in 1937 behoorlik gedeel.
Teen die dertigerjare was Richard Gregory al meer as tien jaar aan die stuur en het die tydskrif, wat voortgebou het op veranderings wat die vorige dekade aangebring is, sy moderne inkarnasie begin nader. Redaksies het steeds aangedring op groter sosiale geregtigheid en 'n beroep op 'n meer prominente posisie vir wetenskap in die samelewing. In hierdie tydperk, Natuur sou verklaar word as "miskien die belangrikste weekblad in Engels gedruk", en dit sou uit Nazi -Duitsland verbied word. In die dertigerjare kom daar ook 'n toekomstige redakteur, en die redaksionele leisels word weer oorgedra, hierdie keer aan die enigste gedeelde redakteurskap. Ontdekkings het vanaf die goue era van die fisika steeds ingestroom toe die geheime van die atoom en die teorie van atoomkrag onthul is.
"Hierdie verskynsels, soos alle ander, vereis 'n uiteindelike uiteensetting van die waarheid." Hierdie onskadelike gedeelte uit 'n resensie van 22 Maart 1930 in Natuur van die boek Groei en trofiese bewegings van plante deur Jagadis Chandra Bose het Gregory se oog getrek: dit deel sy visie op die wetenskap as die soeke na 'n diep verband met die absolute waarheid. Die 26-jarige skrywer, Lionel John Farnham Brimble (foto)-Jack vir sy vriende-is behoorlik gevra om aan te sluit Natuur span as assistent -redakteur in 1931. Net soos Gregory, het Brimble vroeër 'n loopbaan in navorsing oorgedra as opvoeder en kommunikeerder van wetenskap, en hy floreer in die Natuur kantoor. Aan die einde van die dertigerjare het hy aktief aangedring op skole om biologie te onderrig, veral sy spesialiteit in plantkunde, wat voorheen slegs aan meisies in Brittanje geleer is.
Volgens die skrywer Arnold Bennett, wat die wetenskaplike vooruitgang en baanbrekende sosiale bewustheid beywer het, bereik die intense weeklikse redaksies 'n hoogtepunt in hierdie dekade, Aand Standaard: "Ek ag Natuur as miskien die belangrikste weekblad wat in Engels gedruk is, veel belangriker as enige politieke weekblad " - selfs al het hy gesê dat" die skryf daarvan aansienlik minderwaardig is as dit ". Die Notes -afdeling is hernoem na News and Views, maar dit bevat nog steeds dieselfde mengsel van informele nuus en ligte opinie, en was baie anders as wat dit later sou word. 'N Herorganisasie het gelei tot 'n nuwe afdeling met twee bladsye, Research Items, wat die erfenis van navorsing in ander tydskrifte tot vandag toe gedetailleer het as die afdeling Research Highlights van Natuur. Die aantal Briewe aan die redakteur het uitgebrei tot dubbelsyfers, en aanvullings het steeds gedy, waaronder History in the Archives of the Royal Society, 'n herdruk van 'n lesing deur die kristallograaf William Bragg. Teen die einde van die dekade het die tydskrif ongeveer 40 bladsye gehad en 'n baie skerper mastkop (foto).
Die British Science Guild en die British Association for the Advancement of Science was nog altyd twee verskillende treine wat op dieselfde spore ry en by soortgelyke stasies stilhou. In 1936 gebeur die onvermydelike en die organisasies smelt saam: Gregory word leier van 'n nuwe afdeling vir sosiale en internasionale betrekkinge van wetenskap, en 'n tydskrif, Die vooruitgang van die wetenskap, het die gilde se jaarverslag vervang.
Vanaf 1933 is Joodse akademici-en later nie-Joodse met Joodse eggenote-uit hul werk in Nazi-Duitsland geskors. Natuur, in hoofartikels soos 'Freedom of the Mind' in Junie 1937 en 'Freedom of Science and Learning' die volgende maand, het die uittog, of 'Duitse ramp', met selfgeldende ywer gevolg - 'Duitse wetenskaplikes is ondergeskik gestel aan die ingenieurs van 'n genadelose politieke masjien " - en het die saak van 228 emigrante geleerdes wat na Brittanje gekom het, beywer. Natuur is in 'n Duitse tydskrif beskryf as die 'afskuwelike Joodse tydskrif', en die Duitse minister van wetenskap, Bernhard Rust, het in November 1937 verklaar dat 'hierdie tydskrif uit algemene gebruik in wetenskaplike biblioteke verwyder moet word'.
In 1939, met die naderende oorlog, bedank Gregory - wat sy 75ste verjaardag nader was -. Die Natuur redaksie is aan Arthur Gale en Jack Brimble oorhandig. Tussen hulle het hulle meer as 25 jaar opgedaag Natuur, en hulle het 'n gesamentlike redakteurskap aangeneem wat langer as 20 jaar sou duur. Daar word algemeen aanvaar dat die tydskrif onder Gregory 'n internasionale instelling geword het. Inskrywings het toegeneem, en die afdeling Briewe aan die redakteur het uitgegroei tot die vooraanstaande voertuig vir wetenskaplike kommunikasie NatuurSe stigters het meer as 50 jaar tevore beoog. Charmante, maar eienaardige nuwighede, soos lesersverslae oor die gedrag van hul troeteldiere en wetenskaplike poësie (insluitend sommige van groot wetenskaplikes), het plek gemaak vir 'n meer gefokusde en professionele publikasie. Natuur was daarop gemik om nie net die wetenskap nie, maar ook Brittanje en die wêreld te verander deur middel van 'n unieke mengsel van aktuele wetenskaplike korrespondensie en sterk joernalistiek wat sosiaal bewus was, maar wat polities onbevooroordeeld was.
'Weer eens word die oorlogslas op ons gelê' begin die hoofartikel van 9 September 1939 oor die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Natuur tref die ideologiese hart van die konflik: "Dit is nie bloot politieke vryheid wat op die spel is nie. dit is die gees van die mens. " Die gewete van die joernaal het voorheen in 1937 gesukkel met die angs van die wetenskap as 'n oorlogswapen, en dit verklaar: 'In die tyd van die Groot Oorlog is die prostitusie van wetenskap tot oorlog baie diep gevoel deur Britse wetenskaplikes. die aktiwiteit in herbewapening hernu. dieselfde gewetensprobleme. " Natuur het die beweging vir morele herbewapening ondersteun wat probeer het om moraliteit saam met die weermag te versterk, maar beklemtoon 'die vertraging wat bestaan ​​tussen die vordering van wetenskaplike ondersoek en die etiese vooruitgang van die mensdom'. In sy hoofartikel aan die begin van die oorlog het die joernaal aangedring dat die kennis en energie van diegene met wetenskaplike opleiding 'sonder vergewing tot diens van die geallieerde saak' moet rig, nie op 'vernietiging nie, maar op 'n konstruktiewe ideaal'.
Die ontdekking van uraanskering - en die vooruitsig op atoomwapens - kom aan die vooraand van oorlog, na dekades se ontdekking in die fisiese wetenskappe. In 1932 verdeel John Cockcroft en Ernest Walton die atoom met die eerste apparaat vir die kunsmatige versnelling van atoomdeeltjies tot hoë energie: die Cockcroft – Walton -versneller, wat aan die paar die Nobelprys vir Fisika in 1951 verwerf het. In dieselfde jaar het James Chadwick die neutron ontdek, en in 1934 het Leo Szilard en Thomas Chalmers die uitstoot van neutrone waargeneem vanaf 'n berillium-teiken wat maande later met γ-strale gebombardeer is, waargeneem hulle dieselfde met X-strale. Hierdie effek dui op die moontlikheid dat neutronkettingreaksies in radioaktiewe elemente groot hoeveelhede energie kan vrystel. Dit is bevestig in 1939, toe - nadat Otto Hahn en Fritz Strassmann dit eksperimenteel waargeneem het - Lise Meitner en Otto Frisch 'n proses voorgestel het deur die toevoeging van 'n neutron die uraankern kan skeur. Hulle het dit splitsing genoem, soos in die verdeling van lewende selle. Hahn alleen is bekroon met die Nobelprys vir chemie in 1944, waarop Natuur Korrespondensie onthul meer.
Die Tweede Wêreldoorlog het Brittanje in die veertigerjare oorheers, en dit is moeilik om veel oor die geskiedenis daarvan te leer Natuur uit hierdie tydperk. Terwyl Arthur Gale en Jack Brimble die redakteurskap gedeel het, het die tydskrif gedurende die hele oorlog voortgegaan, genadiglik ongedeerd gebly tydens die London Blitz en is dit soos voorheen oor die hele wêreld versprei - al was dit met vertragings. Die mastkop is herontwerp en, soos in die voorafgaande dekades, het die tydskrif baie belangrike artikels in die fisiese wetenskappe gepubliseer. Die eerste helfte van die twintigste eeu was 'n aankondiging van wat die meeste as die goue era van fisika beskou het, wat in die veertigerjare met baie nuwe ontdekkings en tegniese vooruitgang gehandhaaf is, en die ontwikkeling van atoomwapens en die demonstrasie daarvan in 1945 ingelui het.
Oorlogstyd, veral die Blitz, het Londen verander. Net soos Brittanje in sy geheel, het die tydskrif so goed as moontlik voortgegaan, met 'n kavalerige houding teenoor wat dit beskryf as die "af en toe onderbreking van werk wat veroorsaak word deur die nabyheid van bomme met vertraagde aksie", asof dit alles deel uitmaak van 'n dag se werk. Lesers is verseker dat daar 'n gebeurlikheidsplan is: 'Reëlings bestaan ​​al 'n geruime tyd vir Natuur om elders voort te gaan in die ongelukkige geval dat sy huidige huis vir ewig onbewoonbaar is. " Tydens die oorlog het Brimble betrokke geraak by leëropvoeding en het hy onderrig gegee aan verskillende bevele, net soos Richard Gregory in die Eerste Wêreldoorlog, en af ​​en toe 'n hoofartikel daaroor geskryf. Brimble het die plaaslike vuurhoutjie georganiseer (die Macmillan-voorsorgpersoneel op die foto is) en het tydens die Blitz 'n wond opgedoen wat sy gesondheid in die jare na die oorlog in gevaar gestel het.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Macmillan 'n reeks oorlogspamflette vervaardig. In 1941, Natuur beskryf Gregory se bydrae tot die reeks, 'Science in Chains' (op die foto), waarin hy hom daarvan weerhou het om die vyand of sy pogings te demoniseer, maar die Nazi -regime terugslaan omdat hy verbied is Natuur in 1937, en betreur dat die ontdekking van die waarheid deur Duitse wetenskaplikes "slegs deur die sluier van die Nazi -leer" gesien is. Hy het T. H. Huxley aangehaal, wat gesê het dat "die wetenskap selfmoord pleeg as dit 'n geloofsbelydenis aanneem".
In die 1930's en 1940's het Natuur het baie invloedryke artikels deur vooraanstaande natuurkundiges gepubliseer: nie net die klassieke koerant deur Lise Meitner en Otto Frisch wat uraanklitsing beskryf nie, maar ander insluitend 'n reeks papiere deur Hans von Halban, Frédéric Joliot en Lew Kowarski, wat in 1939 die moontlikheid van kernkrag vasgestel het kettingreaksies en kernenergie produksie. Gedurende die oorlog het James Chadwick werk deur von Halban en Kowarski - insluitend gedetailleerde planne vir kernreaktors en hoe om plutonium uit uraan te maak - deurstuur na die Royal Society in verseëlde papiere, wat verborge en vergete gebly het, tot 2007. 'n Later redakteur, John Maddox, het voorgestel dat hierdie papiere ingedien word Natuur in die vroeë veertigerjare, maar dat die Britse regering die publikasie van enige navorsing wat Duitsland en die asmagte kon help om atoomwapens te ontwikkel, onderdruk het.
Dit val Gale in die pen NatuurSe hoofartikels in die kwessies na die kernvernietiging van die Japannese stede Hiroshima en Nagasaki in 1945. Dit was blykbaar die enigste twee hoofartikels waarvoor hy ooit geskryf het Natuur. In die eerste, op 11 Augustus, worstel hy, net soos Gregory na die Eerste Wêreldoorlog, met die konsep van wetenskap as 'n agent van die dood: 'Sommige van die vaardigste wetenskaplike breine is al jare lank gewy aan die produksie van 'n enjin van vernietiging. " Hy herhaal Winston Churchill se woorde oor die nuwe energie "lank genadiglik weerhou van die mens" en vra dat atomiese tegnologie in vredestyd ingespan word "na die behoeftes van die nywerheid". Gale het verder voorgestel dat die leë publiek, nie politici nie, regerings moet rig oor hoe om hierdie mag verantwoordelik te gebruik (alhoewel hy 'n bietjie teruggekeer het in die hoofartikel van 18 Augustus). Omdat die Verenigde Nasies onlangs gebore is, was die keuse '' 'n internasionale broederskap van nasies of chaos ''.
In 1947 was Gregory betrokke by die oprigting van die Association of British Science Writers (ABSW), en hy het tot sy dood die stigterspresident gebly. Natuur het sedert die tyd van Norman Lockyer gekla dat daar te min moeite was met ernstige wetenskapjoernalistiek in die gewilde pers, en dat die meeste joernaliste nie bevoeg was om oor wetenskap te skryf nie. Die ABSW het begin met die bedoeling om hierdie situasie reg te stel, en beywer hom steeds om standaarde van wetenskapjoernalistiek tot vandag toe te verbeter. Lockyer en Gregory sou trots wees, hoewel dit miskien meer as 'n bietjie teleurgesteld was dat die stryd nog nie gewen is nie.
Die bestaan ​​van die subatomiese deeltjies wat mesone genoem word, is in 1935 in teoretiese werk deur die Japannese fisikus Hideki Yukawa voorspel, wat voorgestel het dat hulle onder die draers van die sterk kernkrag was. In 1947 berig Cecil Powell en Giuseppe Occhialini die waarneming van steragtige patrone in fotografiese emulsies wat blootgestel is aan kosmiese strale op berge op groot hoogte. Ontleding van die deeltjiespore het fisiese bewyse vir die voorgestelde deeltjie gelewer: "Met die oog op die bewyse. ons glo dat die deeltjies wat die waargenome disintegrasies produseer, negatiewe mesone is. " Die bestaan ​​van mesone is later bevestig toe dit kunsmatig geskep is by die Berkeley -siklotron aan die Universiteit van Kalifornië. Yukawa het die Nobelprys in Fisika van 1949 ontvang vir sy voorspelling van mesone, en Powell het die prys van 1950 ontvang vir die ontwikkeling van die tegniek van deeltjie -opsporing met behulp van fotografiese emulsies.
Die dekade na die Tweede Wêreldoorlog was een van groei en konsolidasie. Inskrywings het toegeneem na 'n oorlogstydperk en die tydskrif het sy redaksionele bladsytelling uitgebrei tot ongeveer 40. Dit was deels nodig om die groeiende Letters -afdeling te akkommodeer, wat aansienlik uitgebrei het toe die gesamentlike redakteurskap van Arthur Gale en Jack Brimble 'n effens opgeknapte tydskrif deur die na-oorlogse tegnologiese ontwikkelinge van die 1950's. Wat wetenskaplike vooruitgang betref, was dit die biologie se beurt om die fisiese middelpunt te neem (alhoewel baie ontdekkings gemaak is met behulp van fisika-toepassings, soos X-straalkristallografie). Die onthullings van die struktuur van DNA en dan die eerste struktuur van 'n proteïen, myoglobien, het die begin van die goue era van die biologie aangekondig - wat selfs nou eers die adolessensie bereik het. Beeld wys Natuur kantore in St Martin's Street, Londen, in die 1950's uit die argiewe van Macmillan Publishers.
Richard Gregory was 'n kragtige voorstander van die wetenskap nadat hy die Natuur redakteurskap, wat 'n sewe jaar lange presidentskap van die British Association for the Advancement of Science beklee. Hy sterf in 1952, 88 jaar oud, in Middleton-on-Sea, West Sussex, waar hy afgetree het. Sy aktiwiteit om die oorsaak van die wetenskap te bevorder was ongeëwenaard, miskien selfs tot vandag toe. Hy was betrokke by meer as 70 genootskappe, hy was president van 25 en ondervoorsitter van 12. Maar sy nalatenskap leef voort deur sy boeke en deur Natuur, want dit was Gregory wat Norman Lockyer se Victoriaanse joernaal in die moderne era geneem het en dit 'n internasionale instelling gemaak het. Gregory het sy eie grafskrif geskryf: "My oupa het die evangelie van Christus verkondig, my vader het die evangelie van sosialisme verkondig, ek verkondig die evangelie van die wetenskap, maar die etiese beginsels van al drie is strewe na waarheid en geregtigheid ter verbetering van mens en samelewing. "
Na meer as 60 jaar het die dubbel-helix-struktuur van DNA ikoniese status bereik, en nie net in die biologie en wetenskap nie: dit is wêreldwyd herkenbaar as 'n simbool van kennis, ontdekking, lewe en meer. James Watson en Francis Crick se beroemde artikel 'A structure for deoxyribose nucleic acid' is nie deur ander wetenskaplikes beoordeel voordat dit in 1953 gepubliseer is nie - daar was geen manier dat so 'n verhaal geheim gehou kon word nie. John Maddox het voorgestel dat Brimble sou gesels het met die hoof van die Cavendish Laboratory aan die Universiteit van Cambridge, waar die werk voltooi is. Daar word trouens gesê dat modern NatuurDie strengere skeidsregtelike standaarde sou beteken dat die koerant, as 'n spekulatiewe stuk werk, vandag nie aanvaar sou word nie! Alhoewel dit nie onmiddellik of algemeen as korrek aanvaar is nie, was dit - en die res, insluitend Watson en Crick se ontvangs van die Nobelprys vir Fisiologie of Geneeskunde in 1962, is geskiedenis. Die beeld toon die rekonstruksie van die oorspronklike DNA -model van Crick in die Science Museum.
Alhoewel Natuur al dekades lank bestaan, het die tydskrif geen formele stelsel gehad om artikels vir publikasie te hersien nie. Sedert Lockyer se dae kan artikels na vooraanstaande wetenskaplikes gestuur word vir hul mening, maar die inkonsekwentheid van so 'n benadering het probleme vir die toekoms opgegaar namate die aantal voorleggings toegeneem het. Brimble was 'n man van die stad en het sy eie metode van ewekniebeoordeling ontwikkel. Volgens Maddox sou hy sy sakke stop met papiere wat voorgelê is Natuur en neem dit saam met hom na die eksklusiewe Athenæum Club in Pall Mall in Londen, net om die draai van die Royal Society. Hy sou dan wetenskaplike lede van die klub vasvra oor die meriete van spesifieke manuskripte, oor middagete of koffie. Dit was 'n onvolmaakte stelsel met baie gebreke, maar die begin van 'n hersieningstelsel was nietemin. Daar is ook gesê dat Brimble moontlik sou besluit het om meer op redaksionele assessering staat te maak Natuur verwerp twee of drie referate wat later belangrik was, op advies van skeidsregters.
Een so 'n historiese artikel was die biochemikus Hans Krebs se artikel van 1937 oor die metaboliese sitroensuursiklus, wat nou gewoonlik die Krebs -siklus genoem word. 'N Versoek van Natuur vir advies oor 'n manuskrip wat in 1953 aan die span van Krebs gestuur is, toon dat die tydskrif destyds 'n paar vraestelle ingedien het vir ewekniebeoordeling, maar die antwoord van Krebs was beslis meer as waarvoor Brimble sou beding het: met die tong styf in die kies, herinner Krebs die redakteurs van Natuur dat die papier wat hulle in 1937 verwerp het, die Nobelprys vir fisiologie of geneeskunde in 1953 werd was. Die brief spreek toe 'onvoorwaardelike bewondering uit vir die anonieme redakteur wat agter die vooraanstaande voorletters JOOL [Gregory] skuil, en wat Natuur die groot tydskrif wat dit is ". Image, met vergunning van die Federasie van Europese Biochemiese Verenigings, toon die Sir Hans Krebs -medalje, wat toegeken word vir uitstekende prestasies in biochemie en verwante wetenskappe.
Die Tweede Wêreldoorlog het plek gemaak vir die koue oorlog, en namate kommunisme deur Oos -Europa versprei het, was daar 'n skerp afname in die aantal koerante wat uit die streek ontvang is. In 1953 word Brimble verkies tot die Royal Society of Edinburgh in sy intreerede, hy beweer dat daar geen papiere uit die Sowjetunie kom nie, en baie min uit sy satellietstate. Hierdie neiging het in die vroeë 1960's omgekeer, as gevolg van 'n beleid om voorleggings van die Oosblok en ontluikende lande aan te moedig.
Redaksies weerspieël die moderne atoomtydperk, en die gebruik van kernkrag het 'n belangrike kwessie geword. Die 1955 'Kernkrag en die benutting daarvan' maak kennis van die Amerikaanse president Dwight Eisenhower se planne vir 'n internasionale poel kernbrandstof vir vreedsame gebruik in kragstasies - 'n redelike idee, en een wat nog steeds bepleit word in Natuur hoofartikels. 'Vervoerbeleid in Groot-Brittanje' het huishoudelike bekommernisse in dieselfde jaar aangespreek en 'n beroep op die bou van snelwegplanne gemaak en die rol van wetenskaplikes en tegnoloë as openbare opvoeders van vervoerbeleid beklemtoon. In 1955 het 'Sosiale implikasies van outomatiese beheer in die nywerheid' in 1955 'n toename in masjiene gevind om handearbeid in die nywerheid te vervang: 'Volle outomatisering', lui die verklaring, 'bestaan ​​nog nie, hoewel dit in 'n geskikte bedryf bereik kan word voordat die einde van hierdie eeu. "
In die 1950's het die Letters -afdeling uitgebrei tot alles wat voorheen gesien is Natuur. Deur die toenemende hoeveelheid voorleggings van oor die hele wêreld, was dit nie ongewoon dat daar 15–20 briewe in kwessies was nie. Die meeste is nie verwys nie, was ongedateerd en het nog nie inligting bevat oor hoe die eksperimente uitgevoer is nie. 'N Enkele uitgawe in Augustus 1955 bevat artikels oor' Verplaatsingsaktiwiteite in kraalkrappe ',' Eksperimenteel geïnduseerde tweeling in plante 'en' Omgekeerde skeerinterferometrie '-tipies van die ongelooflike verskeidenheid van die groeiende afdeling. Die verspreiding van nuusbladsye uit ander tydskrifte met dubbelbladsye het plek gemaak vir die vergrote briewe-afdeling, en alle oorblyfsels van die ou agtergedeelte-die astronomiese kolom, aantekeninge, dagboek en samelewings-het geskiedenis geword. Voorbladbeeld in die 1950's met vergunning van die argiewe van Macmillan Publishers.
Die struktuur van DNA was 'n openbaring, maar die vasberadenheid om die eerste proteïenstruktuur te ontbloot, het 'n revolusie begin wat ons nou proteomika noem. DNA word beskou as die bloudruk van die lewe, maar proteïene is baie meer kompleks. Hul verskeidenheid funksies - byvoorbeeld as seinaars, strukturele komponente en katalisators om reaksies te bespoedig - beteken dat dit die molekules is wat die lewe werklik laat gebeur. 'N Groot span, meestal fisici onder leiding van John Kendrew in Cambridge, het metodies gewerk om die struktuur van myoglobien, die belangrikste suurstofdraende pigment in spiere, van 'n potvis te ontsyfer (omdat dit 'n groot kristal gemaak het). Soos met DNA, het röntgenkristallografie-die meting van die amplitude van duisende X-strale wat uit die molekule versprei is-massas data gegenereer wat die struktuur stuk vir stuk onthul het. Uiteindelik, in 1958, is die eerste proteïenstruktuur met 'n hoë resolusie onthul, insluitend die α-helix-struktuur wat nog nooit gesien is nie. Kendrew het die Nobelprys vir Chemie in 1962 gedeel met Max Perutz, wat later die struktuur van hemoglobien met dieselfde tegniek afgelei het.
Dit is miskien verbasend dat die aardbol-embleem wat die kop van die eerste uitgawe versier het, tot in die laat vyftigerjare bestaan ​​het, alhoewel dit in die 1930's en 1940's effens gestyg het. Teen die einde van die dekade het die wervelende wolke, die rustieke lettertipe en die stygende aardbol op hul beste geloop en nie in pas met die na-oorlogse kerntydperk nie. 'N Nuwe embleem uit 1958 was eenvoudiger en duideliker, met 'n skerp en moderne oranje-en-wit kleurskema, maar 'n kontrasterende outydse lettertipe. Die William Wordsworth -aanhaling van die mastkop - "To the solid ground of Nature trusts the mind that builds for aye" - duur tot 1963.
Die swaaiende sestigerjare was 'n dekade van groot verandering Natuur. Teen 'n wêreldwye agtergrond van kulturele verskuiwings, die koue oorlog en die versnelde tegnologiese ontwikkeling, het die tydskrif aanvanklik gesukkel om by die veranderende tye aan te pas. In die 1960's tree een redakteur af, die ander se ontydige dood en die tydskrif vernuwe in inhoud, estetika en organisasie met 'n derde. Die tydskrif is gesensor en geargiveer, het kantore geskuif en ten minste een voorstel ontvang om dit te koop (hoewel dit nie ernstig opgeneem is nie). Wetenskaplike vooruitgang het vinnig voortgegaan: nadat die struktuur van die proteïenhemoglobien gepubliseer is, het die tydskrif die eerste struktuur van 'n ensiem, lysosiem, aangebied wat die biologiese revolusie wat in die vorige dekade begin is, aangespoor het.In die fisika is die eerste laser - "'n oplossing wat 'n probleem soek" - ontwikkel deur Theodore Maiman. Aan die einde van die sestigerjare is ook pulsars gevind, wat as moontlike buitenaardse seine geïnterpreteer is totdat hul ware aard as roterende neutronsterre ontsyfer is.
Die oplossing van die struktuur van DNA was die begin van die goue era van biologie en het 'n era ingelui waarin die bloudruk vir die lewe skielik binne bereik was. Maar die struktuur van DNA het nie onthul hoe dit vir proteïene gekodeer het nie, totdat die hoofstuk 'General Nature of the Genetic Code for Proteins', deur Francis Crick en sy kollegas, die belangrikste vrae beantwoord het wat die DNA-tot-proteïen-kode gekraak het. (moderne skematiese word getoon). Die skrywers het getoon dat drie DNS -basisse kode vir een aminosuur, die kode oorvleuel nie, dit het 'n vaste beginpunt en verskillende drielingkombinasies van basispare kan vir dieselfde aminosuur kodeer. Die koerant dra die opgewondenheid oor dat dit net 'n kwessie van tyd was voordat meer groot vordering sou volg: 'die koderingsprobleem is wyd oop vir eksperimentele aanvalle. die genetiese kode kan binne 'n jaar opgelos word. " Teen 1966 is die basispaar-drieling (kodone) vir al 20 aminosure wat in DNA gekodeer is, geïdentifiseer, baie in Crick se Cambridge-laboratorium.
Arthur Gale (foto regs, saam met mede-redakteur Jack Brimble) tree aan die einde van 1961 af nadat hy vir Natuur vir meer as 40 jaar. Slegs Richard Gregory het langer in 'n aktiewe hoedanigheid gedien (1893–1939) Norman Lockyer was slegs 'n bietjie meer as die laaste dekade van sy 50 diensjare (1869-1919) in naam. Baie min is bekend oor Gale, wat langs die meer 'straal aangedrewe' karakter van Brimble as stil en hardwerkend voorgekom het. Hulle was blykbaar 'n eksentrieke stelsel wat slegs gewerk het omdat Brimble baie buite die kantoor was (gereeld tydens middagete by die Athenæum en papiere uitgedeel vir informele hersiening - sien 1950's). By die aftrede van Gale word Brimble die enigste redakteur. Beeld uit argiewe van Macmillan Publishers.
Soos die briewe -afdeling in Natuur het toegeneem, so ook die deel van die bydraes van lande regoor die wêreld. Die 1960's toon 'n toename in die voorleggings van die Sowjetunie en sy satellietstate, soos Pole en Hongarye, nadat korrespondensie in die vyftigerjare opgehou het. In 1962 publiseer Oos -Duitsland 4 briewe aan Wes -Duitsland se 56. Natuur is na die kommunistiese Oosblok versprei, maar is gesensor.
In 1964 verhuis Macmillan uit die kantore in St Martin's Street, Londen, wat dit sedert 1897 beset het, en neem ruimte in Little Essexstraat in beslag. Teen daardie tyd het die onderneming 'n aansienlike argief opgebou van materiaal wat verband hou met die uitgee van boeke, wat in die British Library gesorteer en neergelê is. Die argief is later bygevoeg in 1990 en 2004. Dit bevat korrespondensie met Lockyer en ander vooraanstaande wetenskaplikes wat betrokke was by die vestiging van Natuur in die negentiende eeu, maar slegs oor die publikasie van boeke. Sommige vroeë korrespondensie oor Natuur het in die persoonlike argiewe van Lockyer, Gregory en ander wetenskaplikes oorleef. In die sewentigerjare is 'n poging aangewend om korrespondensie op te slaan wat spesifiek verband hou met Natuur aan die Imperial College in Londen, maar die meeste materiaal bly ongesorteer en word uiteindelik vernietig.
Voor 1960 het byna niemand geglo dat die vastelande beweeg nie, maar 'n reeks papiere in Natuur verander hoe die wêreld beskou word. Namate nuwe rots vorm, word die rigting van die aarde se magnetiese veld in sy ysterelemente ingeprent. Maar die magnetiese 'strepe' (op die foto) wat gevorm het toe die pole periodiek omgekeer het, het nie rotse van verskillende kontinente getel nie - of die magnetiese pole dwaal of die seebodem beweeg. Frederick Vine en Drum Matthews se skrywe van 7 September 1963 oor magnetisme op die seebodem, gebaseer op belangrike waarnemings deur ander, soos Keith Runcorn en Robert Dietz, 'n dekade vroeër. Alhoewel Vine en Matthews nie alleen was wat daarop dui dat die seebodem besig is om te versprei nie, was hulle koerant die eerste om 'n ongewilde teorie met direkte paleomagnetiese bewyse van lawastrome op die seebodem te versoen. In minder as 'n dekade is die idee van kontinentale drywing aanvaar, en is aardwetenskap gebore as 'n moderne interdissiplinêre vak. Beeld met vergunning van die United States Geological Survey.
Die skok en hartseer wat kollegas by Brimble se skielike dood op 61 November 1965 in sy woonstel in Londen op 15 November 1965 gevoel het, word oorgedra in die toon van die aankondiging in Natuur daardie week. Sy doodsberig die volgende week dra die passie wat hy gedurende sy hele lewe vir wetenskap gehad het, oor. Brimble (op die foto) was gewy aan die tydskrif en het hard geveg vir die onafhanklikheid en integriteit daarvan. Argiefmateriaal wat in Basingstoke gehou is, toon dat Brimble, ondanks sy joviale manier, nie bang was om die huis van Macmillan (destyds onder voorsitterskap van Daniel Macmillan se kleinseun, Harold - die voormalige Britse premier) aan te neem as hy voel dat NatuurSe kernwaardes word verswak. Brimble het lank genoeg geleef om die 5 000ste uitgawe van Natuur in Augustus 1965, toe hy deur die BBC ondervra is en met trots beweer dat 250 000 wetenskaplikes gelees het Natuur in 120 lande, uit 'n verspreiding van 15 000 eksemplare. Beeld uit die argiewe van Macmillan Publishers.
Na Brimble se dood het dit ses maande geneem om 'n nuwe redakteur te vind. Macmillan News het in Junie 1966 aangekondig dat die pos beklee sal word deur John Maddox (foto), 'n teoretiese natuurkundige, dosent aan die Universiteit van Manchester, UK, en 'n joernalis by Die Manchester Guardian (later Die Voog) voordat hy administrateur geword het van die Nuffield Science Teaching Project, wat daarop gemik was om die Britse wetenskaponderrig vir 5- tot 18-jariges te moderniseer. Maddox sou tydens sy redakteurskap baie gebruik maak van sy ervaring as wetenskaplike en joernalis. In sy onderhoud het hy dit opgemerk Natuur 'Het nie veel nuus gehad nie' vir 'n weekblad. Daar was eintlik baie oor die tydskrif wat moes verander. Meer personeellede was nodig om die groot agterstand van voorleggings aan te pak, en lede van die wetenskaplike gemeenskap het probleme ondervind met die hantering van manuskripte. Die tydskrif het 'n opknapping nodig gehad en moes in baie afdelings gemoderniseer word. Macmillan -argiefmateriaal toon dat vooraanstaande wetenskaplikes oor die mislukkings van die tydskrif geluister het.
Maddox se eerste taak was om die agterstand van 2 300 ongepubliseerde manuskripte aan te pak. Sommige wetenskaplikes het gekla dat tydens die redaksie van Brimble die keuse van drukwaardige stukke "willekeurig" en "nie op standaard" lyk nie, dat "waardevolle materiaal gemis word" en dat "Natuur behou 'n baie Victoriaanse lug ". Die ontvangsdatum van manuskripte is nie aangeteken nie. Die 5,001ste uitgawe, in 1965, bevat 30 briewe aan die redakteur, asook twee afdelings van artikels waarin wetenskaplike ontdekkings uiteengesit word. Volgens die legende was die stelsel van Brimble vir die opsporing van ingediende vraestelle 'n besonder groot vensterbank, met manuskripte wat maandeliks hoog opgehoop was - 'n sigbare 'histogram' van hoeveel nog te doen was. Die enigste oplossing was 'n omvattende skeidsregterstelsel, wat ook beteken het dat die skeidsregters self geoordeel moes word. Dit was 18 maande voordat die agterstand van manuskripte verwyder is.
By die tyd Natuur bereik sy honderdjarige uitgawe (foto) in 1969, het Maddox begin om die tydskrif se verouderde lug af te gooi. Die belangrikste inleiding was 'n nuusafdeling wat nuus eintlik beskou het as iets belangriker as 'n blote aankondiging. Dit is aan die voorkant van die tydskrif geplaas om die hoofartikels te volg, wat die tydige kwessies van die dag aangespreek het, en is gevolg deur 'n hernude afdeling News and Views wat komplekse onderwerpe gedekodeer het en 'n leesbaarheid teruggebring het wat deur toenemende spesialisering ondergedompel is. . Natuur 100 jaar gevier met 'n VIP -ete en 'n versameling briljante historiese artikels, hoofsaaklik geskryf deur Roy Macleod. Die inleiding van die uitgawe 'Is dit veilig om terug te kyk?' (Byna seker deur Maddox geskryf) flits optimisties vorentoe met die besinning: "By hierdie geleentheid in die binnelandse geskiedenis van Natuur . dit bly 'n eerlike doelwit om vir die wetenskap te wen. geleentheid om die wêreld te verander. "
Die 1970's was 'n dekade van sukses en mislukking vir Natuur. In die vroeë sewentigerjare het die tydskrif ambisieus in drie publikasies verdeel, maar die eksperiment het nie geduur nie, miskien 'n te gewaagde stap en voor sy tyd. Die tydskrif is herenig kort nadat David 'Dai' Davies in 1973 die sesde redakteurskap aangeneem het en die eerste Maddox -era afgesluit het. Die Natuur Die gemeenskap was ook bedroef oor die dood van Arthur Gale, mede-redakteur van 1939 tot 1961, in 1978. Ander aktiwiteite het meer vreugde verskaf. Die eerste tydskrif van die tydskrif in die Verenigde State was wetenskaplik sowel as kommersieel suksesvol, en manuskripte wat van regoor die wêreld ontvang is, het tot minstens drie Nobelpryse gelei. In 1970 was daar ongeveer 12 lede van Natuur personeel, insluitend produksiepersoneel, waarvan die helfte wetenskaplikes was. Die kantoor in Londen het 'n vinnige verblyf gehad in Canberra House in Maltraversstraat, maar teen 1972 was hy terug in Little Essexstraat
Die begin van die 1970's het gesien Natuur sy wêreldwye teenwoordigheid uit te brei. Dit was altyd 'n internasionale tydskrif en het sy eerste Amerikaanse kantoor in 'n klein kamer (3 by 6 meter) in die National Press Building in Washington DC (foto) opgerig. Die kantoor is ses maande lank bestuur deur John Maddox en sy regterhand, Mary Sheehan, en het die dubbele doel om Natuur intekeninge in die Verenigde State en die vloei van manuskripte uit Amerikaanse laboratoriums versterk. Maar die stap het ongetwyfeld die bewustheid van die tydskrif en miskien selfs die invloed daarvan verhoog. Natuur is gesê in die 31 Augustus -uitgawe van TYD tydskrif beïnvloed het die uittrede van Lee DuBridge, president Richard Nixon se wetenskapadviseur (sien 'Wie adviseer die wetenskapadviseur?' en 'All Change at the Top'). Nadat Maddox teruggekeer het na die kantoor in Londen, is die Washington DC -kantoor bestuur deur adjunk -redakteur Nicholas Wade. Beeld met vergunning van CaryScott.com.
Vir net meer as tien jaar het Francis Crick se 'sentrale dogma' van molekulêre biologie geglo dat DNA RNA maak, en RNA proteïen maak, en dit is hoe die lewensinligting in 'n sel vloei. Maar daar is altyd 'n uitsondering in die biologie: RNA -virusse draai RNA in DNA. Die ontdekking van hierdie proses was 'n klassieke verhaal van verskillende navorsers wat dieselfde probleem terselfdertyd gekraak het - maar op verskillende maniere en nie bewus van die werk van die ander nie - en het gelei tot groot vooruitgang in molekulêre biologie en geneesmiddelontwikkeling. Onafhanklik het Howard Temin en Satoshi Mizutani, en toe David Baltimore, die ensiem gevind wat ons nou transkriptase noem in deeltjies van tumorvormende virusse, eerder as in die besmette sel. Hulle referate is gepubliseer in Natuur in 1970 vertel die meegaande News & amp Views -artikel, 'Central Dogma Reversed' hoe "as daar ooit 'n man was wat kon sê dat ek dit vir jou gesê het", dit Temin was, omdat hy die idee in 1964 gevorder het en wyd getwyfel is , selfs bespot. Temin en Baltimore het die Nobelprys vir fisiologie of medisyne in 1975 gedeel.
Namate die hoeveelheid wetenskaplike werk wat wêreldwyd geproduseer is, toeneem en meer gespesialiseerd raak, is dit haalbaar om meer as een uitgawe van Natuur. In Januarie 1971 het Natuur verdeel in drie afsonderlike publikasies: Natuur Fisiese Wetenskap, Natuur Nuwe Biologie (op die foto) en Natuur, wat onderskeidelik op Maandae, Woensdae en Vrydae gepubliseer is. Redakteur John Maddox het gepraat van 'n tyd toe Natuur sou 'n daaglikse publikasie wees, soos 'n koerant, en elke dag sou hy spesialiseer op verskillende gebiede van die wetenskap terwyl hy altyd die sterk nuusgevoel so na aan sy hart dra (sommige het gesê dat hy drukkersink in sy are het). Die onderneming kan egter nie as 'n sukses beskou word nie. Bietjie meer as twee jaar later was Maddox nie meer redakteur nie, die tydskrifte is herenig vanaf die eerste uitgawe van 1974. Dat die herenigingsaankondiging saamgeval het met Maddox se vertrek en Davies se ingang sy eie verhaal vertel.
Op 20 Augustus 1973 neem Davies (op die foto) die roer - slegs die sesde persoon wat die redaksie in meer as 100 jaar beklee het. Macmillan Nuus beskryf hom as geen vreemdeling nie Natuur, omdat hy jare lank geofisika -korrespondent was. Davies se eerste hoofartikel, 'Natuur in the Future ', erken openlik dat lesers verward kan wees om hom skielik in die bestuurdersitplek te vind. Hy haal Maddox se laaste hoofartikel aan om die kontroversies uit die verlede te laat wegwaai: "Dit word 'n tydskrif om te veel van sy ruimte aan introspeksie te mors." Davies bespreek verder wat 'n Natuur papier: "iets wat dit onderskei as om die wêreld deur 'n nuwer en beter venster te sien". Voordat hy redakteur word, het Davies 'n paar jaar in die Verenigde State gelei aan die hoof van die Seismic Discrimination Group by die Massachusetts Institute of Technology in Cambridge, en werk verrig wat gebruik kan word vir die opsporing van ondergrondse kernwapentoetse-waardevolle ervaring wat deurdring tot sy hoofartikels in Natuur.
Die tydskrif, wat nou tot een eenheid herenig is, het Davies die kans gegee om sy invloed op struktuur en inhoud uit te oefen. Sy eerste hoofartikel ná sy bekendstelling, 'Nuclear Defense: the need for Debate', was een van vele oor kernwapens en mag. Dit het vroeë navorsing ingesluit oor wat bekend gestaan ​​het as die Star Wars -verdedigingsskild, wat in 'The Next Generation of Weapons' in 1979 aangepak word. Davies het die moderne tydskrif ook verfyn deur Correspondence op die voorgrond te bring, ten koste van Book Reviews. Die moeilike verdeling van nuus in die Maddox-era in die ou wêreld en die nuwe wêreld is vervang met 'n meer polities smaaklike internasionale nuus, vergesel van 'n nuwe afdeling-News in Brief. Davies het ook nuwe rubriekskrywers, tekenprente in koerantstyl (op die foto) en resensie-artikels bekendgestel en die kwaliteit van die voorblaaie aansienlik verbeter.
Teen die einde van die sewentigerjare het NatuurDie eerste Amerikaanse buitepos was om 'n goeie opbrengs op die belegging te maak-'n derde van die intekeninge en die helfte van alle manuskripte wat ontvang is, het hul oorsprong in die Verenigde State. Die bloeiende Washington DC -kantoor het toegeneem tot drie personeellede: David Dickson (nuuskorrespondent), Sandy Grimwade (biologieredakteur) en Mary Wade (kantoorbestuurder). In Februarie 1978 het Natuur het sy eerste standpunt ingeneem by die American Association for the Advancement of Science -konferensie om sy verlaagde persoonlike intekeningkoers van US $ 48 (van $ 98) te verlaag.
Wetenskaplike vooruitgang in die sewentigerjare is gekenmerk deur die eerste vrugte van biologie se goue era, wat verskeie verdien het Natuur skrywers Nobelpryse in die kategorie fisiologie of geneeskunde. 'N Belangrike vooruitgang in immuniteit was die begrip van hoe die T-selle in die liggaam virusbesmette selle in die liggaam doodmaak, wat in 1974 gepubliseer is, wat Peter Doherty en Rolf Zinkernagel die Nobelprys van 1996 ontvang het. Die toepassing van molekulêre biologie op medisyne het 'n sprong vorentoe gemaak met die skepping in 1975 van die eerste monoklonale teenliggaampies-teikenspesifieke 'towerkoeëls' gemaak deur gekloonde immuunselle, wat byvoorbeeld teen kankerselle gebruik kan word-wat in 1984 gelei het Nobel prys. Werk in 1976 aan die ioonkanale in en uit selle het die Nobelprys van 1991 geëis. Die ongelooflike diagnostiese krag van magnetiese resonansie -beelding is onthul in 1973. 'n Bakteriofaag was die eerste organisme wat sy hele DNA (in 1978) laat volg het, en het 'n era ingelui waarin die volledige genetiese bloudruk van 'n lewende wese binne bereik was - hoe lank sou dit neem om van mikrobes na die mensdom te kom?
In die sewentigerjare het gereelde, genoemde rubriekskrywers verskyn Natuur vir die eerste keer. Na 'n jarelange bydraer Kenneth Mellanby, kom Thomas H. Jukes, 'n Brits-Amerikaanse biochemikus wat gereeld artikels van 1975 tot 1980 skryf, wat skepties teen pseudowetenskap kom. 'Funk Therapy', 'n 1975 -verhandeling oor vitamiene, is tipies van sy erudiete styl: 'Vitamines gaan deur periodes van mode. Vitamien B12 is gewild, waarskynlik omdat dit gereeld ingespuit en rooi is. " Jukes lewer kommentaar op baie omgewingsvraagstukke vanuit 'n biochemiese perspektief en bespreek 'n verbod op die gebruik van sekere groeimiddels by beeste (hy het ondersoek ingestel na die groei-effekte van die toevoeging van antibiotika tot veevoer) en ondersoek die gevare van osoon-afbrekende spuitbusse en die plaagdoder DDT. Jukes het gesondheidsgiere aangeneem en aangevoer teen die Nobelpryswenner van die chemikus Linus Pauling dat megadoses van vitamien C die gesondheid kan verbeter en die weerstand teen siektes kan versterk. dat die belangrikste bestanddeel, amygdalin, in sianied afbreek.
In die 1980's het John Maddox weer aan die stuur gesit ná 'n sewe jaar breek. Onder sy beskikking het die tydskrif in wese sy moderne formaat bereik. Ontdekkings vloei voort in die biologiese wetenskappe. Die tegniek wat algemeen bekend staan ​​as DNA -vingerafdrukke is beskryf in Natuur in 1985, twee jaar later, is dit nie net gebruik om die moordenaar van twee tienermeisies in Leicestershire, die Verenigde Koninkryk, skuldig te bevind nie, maar ook om die oorspronklike hoofverdagte vry te spreek. In genetika het artikels wat in 1980 en 1984 gepubliseer is, aansienlik gevorderde kennis van hoe gene die ontwikkeling beïnvloed. In die fisiese wetenskappe het 1983 en 1984 artikels gesien wat die grootskaalse struktuur van die heelal en die vorming van sterrestelsels beskryf, en 'n supernova in 1987 het die geleentheid gebied om die massa van die elektronneutrino te beperk.
Maddox keer terug vir sy tweede tydperk as redakteur in 1980. Dit was nie universeel gewild onder werknemers van die meer georganiseerde Dai Davies -kultuur nie. Sommige word egter as te akademies beskou, en die terugkeer van Maddox se joernalistieke ywer en liefde vir druk is verwelkom. Maddox (op die foto) het nie sy gedagtes met lesers gedeel in 'n Natuur hoofartikel oor sy terugkeer. In plaas daarvan, in 'n artikel genaamd 'Terug na Natuur'In die huis Macmillan Nuus, het hy openlik ondersoek ingestel na wat verander het in die sewe jaar sedert hy skielik die pos verlaat het: 'Natuur is nou meer georganiseerd as in die ou dae. dit moet wees. die gebied waarop ons ons bestaan ​​verdien, is selfs meer mededingend. " Miskien 'n knik vir die prestasies van Davies, wat beide sy opvolger en sy voorganger was. Natuur, Het Maddox gesê, nader nie net een nie, maar 'n halfdosyn keerpunte. En dit het nie alles verander nie, soos hy wrang opgemerk het: "een van die sluise op die manslokaal op die derde verdieping werk nog steeds nie".
Daardie jaar, Natuur het sy eerste aanval op elektroniese publikasie gemaak, met 'n nuusberig oor die Britse poskantoor se videotex -stelsel, Prestel, wat artikels op televisiestelle wat met telefoonlyne verbind is, vertoon.
In die vroeë 1980's is die bekendstelling van NatuurSe eerste suksesvolle susterjoernaal, na die verdoemde poging van die sewentigerjare. Bio/tegnologie (nou Natuurbiotegnologie) was die begin van 'n nuwe era in die publikasie wat 'n reeks tydskrifte onder die Natuur handelsmerk.
Maddox besoek Japan in 1983 vir 'n spesiale uitgawe oor wetenskap in die land. Die middel tot laat 1980's het gesien Natuur 'n vastrapplek in die streek te vestig: Alun Anderson, wat later hoofredakteur van die tydskrif sou word Nuwe wetenskaplike, was NatuurSe eerste korrespondent in Japan.
Die ontdekking van die 'gat' in die osoonlaag van die aarde oor Antarktika het wetenskaplikes, politici en die publiek bewys gelewer dat menslike aktiwiteite binne 'n paar generasies die globale omgewing kan verander. Gepubliseer in Natuur in 1974 het werk deur Mario Molina en F. Sherwood Rowland vasgestel dat chloor afkomstig van chloorfluorkoolwaterstowwe 'n middel vir osoonvernietiging is, en ontvang 'n deel van die 1995 Nobelprys vir chemie. Maar die bevinding was net die begin van die verhaal. In Mei 1985 het Joe Farman en sy kollegas by die British Antarctic Survey berig dat osoonvlakke in die lente oor Antarktika baie laer was as wat verwag is. Die skrywers het korrek voorspel dat KFK verantwoordelik was, hoewel die chemiese meganisme wat hulle voorgestel het, verkeerd was. Satellietdata wat in 1986 gepubliseer is, bevestig die bevindings van die Antarktiese groep en 'n vlaag papiere wat gevolg is deur Susan Solomon, Paul Crutzen, Michael McElroy en hul kollegas, het die chemiese basis van die verskynsel uiteengesit.
Daar word vermoed dat suiwer koolstof slegs in twee vorme bestaan ​​- diamant en grafiet - tot die opkoms van C in 198560 (op die foto) het getoon hoe mooi chemie kan wees. Soos baie ontdekkings, gebeur dit meer per ongeluk as ontwerp, toe Harold Kroto en sy kollegas grafiet verdamp in die hoop om die molekules te skep wat vermoedelik in die interstellêre ruimte woon. Natuurlik voorkom C60 is sedertdien gevind in roet, koolstofhoudende meteoriete en die mineraal shungiet. Die sferiese struktuur bestaan ​​uit 'n mengsel van afsluitende vyfhoeke en seshoeke - net soos 'n voetbal. C60 lyk ook soos die geodetiese koepels van die Amerikaanse uitvinder en argitek Buckminster Fuller, en dit het gou die bynaam buckminsterfullerene gekry. Koolstof kan ook ander vorme aanneem, bekend as fullerenes, wat koolstof -nanobuisies insluit, en molekules in hierdie familie kan tot supergeleiding gelei word. Die koms van fullerenes (en 'n maklike sintesemetode) het 'n omwenteling in materiaalwetenskap gemaak en die rypwording daarvan tot 'n duidelike en moderne dissipline gekenmerk.
Teen die 1980's, Natuur het min of meer sy moderne vorm bereik, maar daar was nog ruimte vir toevoegings. Kort in die tweede Maddox -era blyk dit dat Matters Arising wetenskaplike korrespondensie aangaande spesifieke artikels aangepak het, eerder as generiese kwessies rakende wetenskap. Nuwe op die mark, 'n opsomming van nuwe kommersiële navorsingsprodukte, en Indiensneming, 'n opstel van een bladsy wat as 'n baie vroeë voorloper beskou kan word, is ook in die 1980's debuut. NatuurSe loopbaanafdeling. 'N Aanvulling uit 1986 wat die eerste resultate van vyf ruimtetuie waarin die komeet van Halley ondersoek is, het onbehulpsaam saamgeval met die eerste koerante oor die uitval van die kernongeluk in Tsjernobil in die Oekraïne, wat 'n werkweek so naby aan die draad verseker as voorheen. Soos in die sewentigerjare, het die hoofartikels steeds gereeld na wapenbeheer, kernwapens en die 'Star Wars' -verdedigingstelsel gekyk. En meer aandag is gegee aan die ekonomie: 'n redaksionele verwelkoming van 1981 het met vrymoedigheid verklaar: "Ekonomiese probleme maak saak omdat dit die hulpbronne bepaal waarvoor dit beskikbaar is. instellings en vir innovasie ". 'N Omslag uit die 1980's word op die foto getoon.
In 1988 is 'n ooreenkoms aangegaan met die nasionale wetenskap- en tegnologie -agentskap van China, wat voorheen die seerowery ondersteun het Natuur in die land, om 'n Engelstalige uitgawe in China te publiseer. In dieselfde jaar is 'n ooreenkoms aangegaan met Yuri Kanin, destydse hoofwetenskapkommentator van die Russiese Novosti Press Agency, waarin drie Sowjet -wetenskaplikes elke twee weke tot 'n aansienlike artikel sou bydra (vier artikels is in die eerste week gestuur, tot groot verleentheid van Maddox ). Nader aan die huis, Natuur is gevra deur Die tye om die koerant se daaglikse rubriek Science Report weer te begin. Die eerste voorstel vir Natuur wetenskapskolomme te verskaf vir Die tye dateer uit ongeveer 1878, toe Norman Lockyer redakteur was.
Die 1980's het gesien Natuur die uitbreiding van sy wêreldwye bedrywighede en die oprigting van 'n reeks kantore regoor die wêreld. Die opening van die kantoor in New York in die ikoniese Flatiron -gebou in Fifth Avenue in 1980 het gepaard gegaan met 'n bemarkingsproef waarin 50 000 gratis eksemplare na instellings in die Verenigde State gestuur is. jaar. Dit het gehelp NatuurSe sirkulasie in die Verenigde State en Kanada om die 10 000 -kerf teen 1981 te oortree, en teen 1984 het die New York -kantoor 19 personeellede en die Amerikaanse sirkulasie was 12 300. Teen die einde van die dekade het Natuur het korrespondente in Boston, San Francisco, New Delhi, Parys en Melbourne gehad, benewens sy kantore in Londen, Washington DC, New York en Tokio - 'n wêreldwye teenwoordigheid wat ooreenstem met die wêreldwye perspektief wat Natuur het nog altyd behou.
In die 1990's was daar 'n tydperk van vinnige verandering en ontwikkeling Natuur tuis en in die buiteland. E-pos en elektroniese stelsels is vir die eerste keer gebruik om manuskripte te bestuur, en NatuurSe eerste webwerf is opgestel. Die internasionale uitbreiding het voortgegaan, met die stigting in 1996 van NatuurDie eerste kantoor in Australië, die eerste konferensie in Suid -Korea, is die volgende jaar gereël. NatuurSe Russiese buro het in 1993 geopen en 'n maandelikse uitgawe, wat in die land gepubliseer is, tot 1997 versprei: dit het 128 swart-en-wit bladsye en 'n oplaag van 3 500 op sy hoogtepunt. Fotostate was gratis beskikbaar en baie klagtes is ontvang toe die uitgawe gestaak is. Samewerking met Rusland het ook 'n spesiale uitgawe van die wetenskapstydskrif ingesluit Priroda, wat 'n seleksie klassieke bevat het Natuur papiere. NatuurDie bedrywighede was voldoende geïnternationaliseer om 'n grootskaalse skuif na New York in 1996 voor te stel, maar die idee is laat vaar.
Kan lewe op ander planete in sterrestelsels ver, ver bestaan? Buitelanders het ook huise nodig, en die soektog na planete buite ons sonnestelsel - ekstrasolêre planete, of eksoplanete - is sedert minstens die veertigerjare aan die gang. In 1992 kry Aleksander Wolszczan en Dale Frail die eerste bevestigde bevinding: twee klein planete wat om 'n pulsar wentel. Dit is vasgestel deur die veranderinge in die beweging van die ouerster (wat aangedui word deur die Doppler -verskuiwing in sy radio -emissies) wat die swaartekrag -effek van die wentelliggame veroorsaak, te meet. Eers in 1995 het Michael Mayor en Didier Queloz van die Genève-sterrewag, Switserland, 51 Pegasi b (kunstenaarsindruk op die foto) gevind, 'n Jupiter-grootte planeet wat om 'n sonagtige ster wentel, wat 'n beter kans kan wees om bewyse te vind van lewe. Die swaartekrag van die planeet op die moederster het onthul dat sy wentelbaan baie naby was (een sewende van die afstand van Mercurius tot die son) en vinnig ('n 'jaar' in net vier aardse dae). Byna 4000 eksoplanete is sedertdien gevind. Beeld: NASA/ESA/G. Spek (STScI).
Natuur gebou op sy vorige golf van internasionale uitbreiding deur 'n reeks aanvullings te publiseer wat fokus op wetenskaplike en tegnologiese ontwikkelinge in ander lande. Die val van die Berlynse muur in 1989 het die ou Oosblok vinniger oopgemaak as wat baie verwag het, en die 1990 -bylae Science in Oos -Europa het vinnig geleenthede daar ondersoek. Science in Japan (1992) het gevra watter soort navorsingshervormings in die land nodig is en die 1995 Science in China-aanvulling het die kommunistiese staat se ambisieuse ontwikkelingsplan van vyf jaar ontleed. In dieselfde jaar het Science in Australia (1995) na die radioteleskope van die buiteland gekyk en tot die gevolgtrekking gekom dat 'die Australiese wetenskap in goeie toestand is'. In die 1990's is ook die bekendstelling van 'Hoe om gepubliseer te word in Natuur'Gidse in onder meer Japannees (1994) en Chinees (1998) om voorleggings aan te moedig.
'Die wetenskaplike onderneming het 'n wonderlike eeu beleef', was die gewaagde opening van 'How to mark 125 years of discovery', die inleidende artikel van die Frontiers of Ignorance special wat gemerk het NatuurSe herdenking in 1994 - die tydskrif se 6 501ste uitgawe (op die foto). Nadat hy openlik beweer het dat "Natuur het net per ongeluk 'n wetenskaplike tydskrif geword ", die kwessie het meestal vorentoe gekyk, eerder as agtertoe: dit bevat 'n reeks nuus- en kykstukke en 'Vrae nog onbeantwoord' oor die groot probleme (meestal in die fisika) wat die wetenskap nog teëkom: sal die heelal onbepaald uitbrei, of stop? Hoe het die lewe begin? Is die brein 'n rekenaar? Met ontsyferde DNA en silikonskyfies wat nou in elke kantoor gevind word, het 'The endless frontier' gevra: 'watter verdere ontdekkings van belang kan daar wees?' terwyl hulle lesers ook herinner aan die periodieke wetenskaplike revolusies, soos dié van die kwantumwêreld teenoor die Newtoniaanse meganika, wat altyd gewag het om ons siening van die heelal te verander.
'N Jaar na die 125 -jarige bestaan, het die Maddox -era tot 'n einde gekom met die aanstelling van NatuurSe voormalige redakteur van fisiese wetenskappe, Philip Campbell (op die foto) as die redakteur van Natuur - slegs die agtste persoon wat die pos beklee. Die slotredaksie van Maddox, 'Valediction from a old hand', is 'n subtiele mengsel van anekdote en rede, wat kwessies soos die (af en toe) plek vir 'n refereerde artikel, die vertroulikheid van die skeidsregtersisteem, wetenskaplike wangedrag en die soms ondeurdringbare gebruik van Engels aanpak. in die kommunikasie van die wetenskap, met die vraag of 'mense hul betekenis vir onsekerheid verberg'. Campbell se eerste hoofartikel, 'Postscript from a new hand', neem kennis van die opmerkings van Maddox en belowe dat "hulpbronne belê word om die leesbaarheid van wat ons produseer verder te verbeter", voordat lesers verseker word dat Natuur sou "voortgaan om wetenskaplike uitnemendheid en joernalistieke impak met sterk onafhanklikheid na te streef". Maddox is in 1996 tot ridder geslaan vir dienste aan die wetenskap en die retrospektiewe boek 'N Aard van die bed, geredigeer deur biochemie -korrespondent Walter Gratzer, is daardie jaar gepubliseer.
Vanaf 1995, Natuur - hoewel dit nog steeds deel uitmaak van Macmillan -uitgewers - was dit vir die eerste keer in sy geskiedenis nie die hele Macmillan -familie (of die 'House of Macmillan') nie. In Junie het die Duitse, familiebedryf Verlagsgruppe Georg von Holtzbrinck 'n aandeel van 71% in die uitgewers verkry, 'n stap wat beteken dat Natuur was nou in besit van 'n buitelandse maatskappy (Holtzbrinck het die aankoop van Macmillan in 1999 voltooi). Dat die maatskappy privaat was en nie op die beurs genoteer was nie, was vir sommige 'n troos: daar was geen aandeelhouers om te behaag nie. Namate die moedermaatskappy in 1995 verhuis het, het die Natuur kantore - verhuis oor Londen, van Little Essexstraat na Crinanstraat in King's Cross.
In die 1990's was daar baie interne en eksterne uitgewersaktiwiteite by Natuur gaan elektronies. In 1988 is 6 000 vraestelle ingedien en 1 000 gepubliseer - dit is ongeveer 25 vraestelle wat elke werksdag ontvang word. Om die toenemende hoeveelheid voorleggings, insluitend die van tydskrifbekendstellings, die hoof te bied, is in 1990 'n elektroniese stelsel ingestel om die vordering van manuskripte van voorlegging tot publikasie op te spoor. E-pos het in 1995 by die kantore aangekom. Elektroniese ondernemings wat in die openbaar gerig is, het die eerste CD-ROM-argiewe ingesluit, wat in 1995 vrygestel is, en November dieselfde jaar. Natuurse eerste teenwoordigheid op die World Wide Web as www.nature.com. 'N Daaglikse nuusdiens, Opdaterings van natuurwetenskappe, het terselfdertyd begin, en in 1998 is nature.com weer van stapel gestuur, met volledige teksartikels wat elektronies beskikbaar gestel is. NatuurSe eerste perswebwerf is in 1999 opgerig om joernaliste te help en openbare betrekkinge te bevorder.
Dolly (op die foto) het waarskynlik die bekendste lam ter wêreld geword en sterk reaksies van wetenskaplikes, politici en die publiek ontlok toe sy op 22 Februarie 1997 aan Ian Wilmut van die Roslin Institute, Edinburgh, onthul is. soogdiere - bekende, snoesige wat groter was as klein kinders - kan gekloon word, en as u 'n skaap kan kloon, kan u 'n persoon kloon? Agter die opskrifte was Dolly egter nie die eerste gekloonde soogdier nie: Steen Willadsen het die eerste, ook 'n skaap, in 1986 gerapporteer. Die kloningstegniek van kernoordrag is die eerste keer in 1983 by muise gebruik, hoewel dit die oorspronklike selle van embrio's en geen lewende dier voortgebring nie. Die vordering met die gebruik van kerne uit selle in die kultuur het in 1994 tot gekloonde kalfembryo's gelei, en toe kom die werklike deurbraak toe die groep van Wilmut in 1996 'n kernoordrag van 'n gevestigde sellyn bereik het. die moontlike morele en etiese bagasie verbonde aan die gebruik (en vernietiging) van vroeë embrio's. Die magdom moontlike mediese implikasies word eers besef.
Die tydskrif het nou sy moderne formaat bereik, behalwe vir 'n paar toevoegings, soos Futures - 'n reeks wetenskapfiksie (of spekulatiewe fiksie) kortverhale wat bedoel is om skrywers 'nie hul voorspellings te gee nie, maar hul besorgdheid oor die huidige tyd'. . Aanvullings word op 'n ad hoc -basis voortgesit, wat onderwerpe soos immunologie, allergieë, wetenskap in Latyns -Amerika en loopbane dek. Wetenskaplike ontdekkings het voortgegaan vanaf alle terreine, insluitend Australopithecus ramidus (nou Ardipithecus ramidus), destyds die oudste bekende hominien, in 1994, en, in 1998, 'n Indonesiese bevolking van die selakantvis, wat eens as uitgestorwe beskou is. In 1994 was die totale sintese van taxol 'n belangrike stap in die rigting van die vervaardiging van antikankermiddels, en 'n gen word genoem vetsugtig gekloon is. Daar was ook berigte oor kwantumteleportasie in 1997 en gravitasie lensing - 'n belangrike toets van relatiwiteitsteorie - in 1993, sowel as die sintese van koolstof nanobuise in 1991, polimeer LED's in 1990 en kunsmatige diamante in 1993.
In die negentigerjare is spesialis -susterjoernale bekendgestel Natuur. Dit het 'n wye verskeidenheid wetenskaplike dissiplines gedek, wat begin met Natuurgenetika in 1992, gevolg deur Natuurstruktuurbiologie (nou Natuurstruktuur en molekulêre biologie) in 1994, Natuurgeneeskunde in 1995, Natuurbiotegnologie in 1996 (herbegin vanaf Bio/tegnologie), Natuur Neurowetenskap in 1998 en Natuur selbiologie in 1999. Dit het gou verskillende entiteite geword, met sommige, soos Natuurgenetika, word mededingers met Natuur omdat hulle skrywers meer ruimte kon bied. Om die groeiende voorraad publikasies te akkommodeer, het die Nature Publishing Group in 1999 ontstaan ​​as gevolg van die samesmelting van Stockton Press, uitgewer van meer akademiese vaktydskrifte soos Onkogeen, met Macmillan Magazines, uitgewer van Natuur en sy suster titels.
Natuur vier die nuwe millennium deur 'n aktiewe rol in die British Association for the Advancement of Science se duisendjarige geleenthede te neem, insluitend 'n samewerking met die Royal Society on More than Meets the Eye, 'n program van wetenskap- en kunsopvoerings, praatjies en geleenthede by die Victoria en Albert Museum in Londen. Die 2000's het 'n vermeerdering van Natuur-handelsmerktydskrifte en baie ontdekkings, veral in die volgorde van genome. Namate toegang tot vinnige internetverbindings al hoe meer beskikbaar geword het, Natuur het die toekoms van rekenaars ondersoek en die uitwerking daarvan op hoe wetenskap uitgevoer word. Met die inligtingsouderdom goed op dreef, is die gevolge vir die wetenskap ondersoek in stukke soos 'Masjienleesbaarheid', 'Publisering op die semantiese web' en 'Wetenskap in die webouderdom: gesamentlike pogings'.
Die Human Genome Project is formeel in 1990 van stapel gestuur en wetenskaplikes uit die Verenigde State, die Verenigde Koninkryk, Frankryk, Duitsland, China en Japan het die International Human Genome Sequencing Consortium gestig om die werk by sentrums regoor die wêreld te voltooi. 'N Spesiale uitgawe (op die foto) van Natuur op 15 Februarie 2001 het die konsep menslike genoom gepubliseer. Terselfdertyd het die joernaal Wetenskap berig die volgorde van die menslike genoom deur die privaat befondsde Celera Genomics, wat vanaf 1998 die 'hele genoom haelgeweer -volgorde' tegniek op DNA gebruik het - sommige van die monsters wat van die stigter van die onderneming, Craig Venter, gekom het. Die finale, finale konsep van die menslike genoom is voltooi in 2006, toe die volgorde van die laaste chromosoom gepubliseer is, en Natuur gevier met 'n spesiale aanvulling van Human Genome Collection en 'n video gemaak om die geleentheid te vier. Natuur het ook genoomvolgorde van die opossum gepubliseer (Monodelphis domestica), heuningby (Apis mellifera) en sjimpansee (Pan troglodytes), onder andere.
'N Permanente huldeblyk aan Norman Lockyer is in Januarie 2003 onthul by die huis op Penywernweg in Earl's Court, Londen, waar Lockyer van 1876 tot 1920 gewoon het. English Heritage, wat daarop gemik is om die historiese omgewing van Engeland te beskerm en te bevorder, ken blou gedenkplate toe aan mense met 'n sterk reputasie wat erkenning verwerf het deur hul lewe en werk. Die gedenkplaat (op die foto) is onthul deur die destydse minister van wetenskap, David Sainsbury, wat in sy toespraak gesê het dat Lockyer "natuurlik aan ons bekend is omdat hy die wêreldbekende wetenskaplike tydskrif gestig het Natuur en ook vir die ontdekking van die element helium. Hy het ook 'n belangrike rol gespeel in die verhoging van die standaarde van wetenskaplike opvoeding in die land, en het gehelp om sowel Imperial College as die Science Museum te stig.
Belangrike wetenskaplike nuus was nog altyd sentraal in die Natuur publiseerfilosofie, en in 2004 begin [email protected], 'n gespesialiseerde diens om daagliks diepgaande nuus op die internet te publiseer, in plaas van net weekliks in druk. Vervang die 1990's Opdaterings van natuurwetenskappe, die webwerf het 'n onafhanklike intekeningdiens om voorsiening te maak vir 'n gehoor wat minder belangstel in die lees van primêre navorsing. Dit het onmiddellike impak gemaak en die 2004 Association of British Science Writers -toekenning ingepalm vir die beste wetenskaplike skryfwerk op die internet vir die spesialis van Flores (sien hieronder). Die herontwerpte Natuurnuus webwerf aan die einde van 2007 bekendgestel.
Die aankondiging van die ontdekking van Homo floresiensis, 'n uitgestorwe en voorheen onbeskryfde spesie hominien, op die Indonesiese eiland Flores, het 'n wêreldwye sensasie veroorsaak, hoewel die bewyse dat 'n neef van die mensdom tot net tienduisende jare gelede in isolasie geleef het, nie almal oortuig het nie. Met die ontdekking wat kom op die agtergrond van die vrystelling van die Lord of the Rings -films, het die klein gestalte van H. floresiensis bedoel dat die spesie spoedig 'hobbits' genoem word. Die openbare verbeelding is verder aangevuur deur legendes van ondeunde menslike bosbewoners wat net honderde jare gelede deur die plaaslike bevolking op Flores gesien is. Die bevinding het selfs die Britse kunstenaar Damien Hirst geïnspireer om 'n prentjie van die hobbit se skedel langs 'n moderne menslike skedel te skilder. Sien die Flores man special en webfokus vir meer.
Vir meer as 125 jaar, Natuur was slegs 'n gedrukte publikasie, maar die koms van die internet het nuwe mediaplatforms en geleenthede gebring om te eksperimenteer. Teen 2004 het podcast 'n modewoord geword en baie uitgewers wou graag op die wa waai. Oudiolêers was al geruime tyd op die internet beskikbaar, maar die verskaffing van webfeeds soos RSS het beteken dat gebruikers kan inteken en nooit 'n episode van hul gunstelingprogram kan misloop nie. In 2005, Natuur het die Naked Scientists, 'n groep wetenskaplikes in die media, in Cambridge gevestig om die produksie te help Natuur Podcast, wat nuus en ontdekkings van die week beklemtoon deur onderhoude met wetenskaplikes en Natuur redakteurs. Dit was 'n onmiddellike sukses en het daartoe gelei dat Nature Publishing Group (NPG) ander podcasts vervaardig het.
As 2005 die jaar van die podcast was, was 2006 die jaar van internetvideo en ander webinnovasies. Natuur het vroeg belanggestel in video, en begin laat 2005 met produsente begin werk om stukke te maak wat by groot koerante gepaardgaan. Die Natuurvideo argief bevat nou baie wetenskaplikes wat hul werk in hul eie woorde beskryf, van die uitvinding van 'n ioondryfvlak en die ontdekking van prehistoriese grotkuns tot die ontwikkeling van die rekenaar wat die spel Go onder die knie het. 'N Ander nuwigheid vir 2006 was 'n Google Earth -mashup -lêer, ontwikkel deur NatuurSe nuusverslaggewer Declan Butler, wat die uitbrake van die H5N1 voëlgriepvirus by diere en mense regoor die wêreld dopgehou het. Dit het die Association of Online Publishers 2006 -prys gewen vir die beste gebruik van 'n nuwe digitale platform.
Die term 'Web 2.0' beteken die volgende stap van die internet - gemeenskappe wat sosiale netwerke gebruik om inligting te ontdek en te deel. Natuur het vinnig besef dat wetenskapskommunikasie hom tot netwerk verbind, omdat die World Wide Web self uitgevind is by die CERN deeltjie-fisika laboratorium naby Genève, Switserland, deur rekenaarwetenskaplike Tim Berners-Lee (sien ook sy kommentaar op die semantiese web). Nadat ek in 2004 'n debat oor oop toegang aangebied het, Natuur het in 2006 met oop ewekniebeoordeling geëksperimenteer en bespreking oor die onderwerp genooi. NatuurDie nuuswebwerf het ook die mode vir gebruikersforums en blogs aangeneem met die Nature Newsblog, wat lesers in staat gestel het om kommentaar te lewer op stories. Ander NPG -blogs het voorsiening gemaak vir spesifieke wetenskaplike gemeenskappe. NPG het ook Web 2.0 -toepassings soos Connotea ontwikkel, wat wetenskaplikes kan gebruik om hul gunsteling internetbladsye te stoor, te merk en te deel. NPG se posisie as 'n baanbreker in progressiewe uitgewerspraktyke is verder versterk toe dit saam met die konferensie Science Foo Camp 2006-'n gratis vormgesprek van skrywers, wetenskaplikes en tegnoloë-by die Googleplex, die hoofkwartier van Google in Mountain View, Kalifornië, aangebied is. Dit het 'n jaarlikse gebeurtenis geword.
In September 2010, Natuur Nuwe Biologie en Natuur Fisiese Wetenskap, wat van 1971 tot 1973 bykomend tot die hoofjoernaal gepubliseer is, is aanlyn beskikbaar gestel.
Vanaf 2010 het die Nature -groep joernale en Natuur self raak toenemend besig met multidissiplinêre navorsingstemas en maatskaplike uitdagings. In 2010, Natuur het die eerste in 'n reeks aanvullings en versamelings oor navorsing oor geestesgesondheid gepubliseer, met 'n spesiale uitgawe oor skisofrenie. In die daaropvolgende jare het sowel die tydskrif- as tydskrifafdelings herhaaldelik geestesgesondheid behandel, as onderwerp van navorsing en as 'n toenemend erkende uitdaging in die navorsingsgemeenskap.
In daardie breër gees, in 2011 NatuurSe uitgewers begin Natuur Klimaatsverandering. Dit was die eerste van die Nature -navorsingsjoernale wat toegewy was aan 'n tema eerder as 'n dissipline, en dit is beman deur 'n multidissiplinêre span redakteurs, insluitend sosiale wetenskaplikes. Sedertdien het die uitgewers voortgegaan om navorsing te doen oor die uitdagings wat die mensdom in die gesig staar Natuur Energie (2016), Aard menslike gedrag (2017) en Natuur Volhoubaarheid (2018). Natuur self het sy aandag op sulke uitdagings toegeneem, deels in navorsingsartikels en meer stelselmatig in sy tydskrifafdelings. Die publikasie vergroot ook die fokus op toegepaste wetenskap, vergesel van die nuwe tydskrifte Natuur Biomediese Ingenieurswese (2017), Nature Electronics (2018) en Natuurkatalise (2018).
Terselfdertyd het die dekade 'n paar sterk opkomende temas in meer konvensionele dissiplinêre wetenskap gesien. In sterrekunde het die groot verskeidenheid planete wat bekend is om ander sterre as die Son om te groei, gegroei en gegroei, en so 'n planeet is selfs naby die huis gevind. Navorsing in NatuurSe bladsye oor tweedimensionele materiale wat gebou is op die ontdekking van die buitengewone eienskappe van grafeen in die vorige dekade, en die belangstelling in vaste materiale met eienskappe wat beheer word deur die verborge topologie van elektrongedrag, het aansienlik toegeneem. Op die toegepaste front was dit 'n goeie ouderdom vir navorsing oor fotovoltaïese perovskiet.
Miskien meer skouspelagtig was artikels in die lewenswetenskappe en in masjienintelligensie: een beskryf byvoorbeeld die volledige mitochondriale genoom van 'n onbekende hominien uit die suide van Siberië, die eerste DNA van Denisovans. 'N Ander het verduidelik hoe kunsmatige intelligensie gebaseer op diep neurale netwerke die spel van Go onder die knie het. In die breë is die blom van die 'omes' -benadering tot die lewenswetenskappe goed weerspieël met beskrywings van die menslike mikrobioom, die 1000 Genomes Project, die volgorde van kankergenome en ENCODE, 'n ensiklopedie van menslike DNA -elemente. Die krag van stamselnavorsing is aangetoon met die omskakeling van dierlike en menslike selle wat fibroblaste genoem word in neurone, en die vermoë om organoïede uit menslike stamselle te kweek.
Die vroeë 2010's het gesien NatuurSe tydskrifkomponent, wat die afgelope dekade aansienlik gegroei het, versterk sy sterkte. Teen 2010 was die tydskrif onder die toesig van 'n hoofredakteur, en het dit gereeld 'n weeklikse pakket met nuus, diepgaande beriggewing, kommentaar, lewe in die laboratorium en die weeklikse wetenskapfiksieverhaal van een bladsy in die afdeling Futures gelewer. Boonop het die daaglikse pakket aanlynnuus gegroei. In 2018 het die uitgewers Nature Briefing bekendgestel-'n gratis daaglikse en weeklikse opsomming van 'warm' items uit baie bronne.
In die dekade was daar ook 'n aantal redaksionele veldtogte NatuurSe tydskrifafdelings wat verband hou met die praktyk van navorsing. Die een handel oor die uitdagings van onherhaalbaarheid, veral in die lewenswetenskappe, en word ondersteun deur redaksionele beleide wat in die tydskrifafdeling toegepas word. Natuur het die voortou geneem in wetenskappublikasie met die bekendstelling van 'n kontrolelys vir outeurs in 2013 en die opstel van baie meningsvolle artikels oor verskillende aspekte van die probleem.
Die tydskrif het ook die kultuur van navorsing ondersoek, insluitend opnames en werkswinkels gehou met navorsers en laboratoriumleiers in die vroeë loopbane. Hierdie poging het gelei tot 'n spesiale kwessie oor die ontwikkeling en ondersteuning van navorsingsgroepe wat (in die algemeenste sin) 'gesond' is.
Dikwels beskryf as die wêreld se voorste wetenskaplike tydskrif, Natuur was bewus van die groeiende beweging om die afhanklikheid van sy handelsmerk te verminder as 'n surrogaat vir persoonlike prestasie in die beoordeling van individuele navorsers-'n beweging wat die redakteurs van die publikasie sedert die vroeë dae onderskryf het. Op dieselfde tyd, Natuur het die besigheidsuitdaging gekonfronteer om aan te pas by die geleidelik toenemende aandrang van befondsers dat hul toekenningsontvangers resultate publiseer op 'n manier wat hulle vanaf die oomblik van publikasie volledig en vrylik vir almal toeganklik maak.
In 2018 is Magdalena Skipper aangestel as die eerste vroulike hoofredakteur van Natuur. Dr Skipper - 'n genetikus met 'n PhD aan die Universiteit van Cambridge - het meer as 15 jaar by die Nature Publishing Group gewerk en die eerste keer in 2001 aangesluit. Sy het 'n verskeidenheid rolle beklee: Hoofredakteur van Natuurresensies Genetiess Senior redakteur vir genetika en genomika en spanleier, Natuur Uitvoerende redakteur van die Nature Partner Journals en hoofredakteur, Natuurkommunikasie.
By Natuur, het sy 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die innoverende ENCODE Explorer- en Epigenome -padkaartprojekte, wat die grense van wetenskappublikasie verder as die konvensionele navorsingsartikel gestoot het. In 2018 was sy 'n medestigter van Nature Research Awards for Inspiring and Innovating Science wat daarop gemik is om vroue in die wetenskap te bevorder.
William Cuthbert Faulkner was 'n Nobelprys-bekroonde Amerikaanse romanskrywer en kortverhaalskrywer. Een van die invloedrykste skrywers van die twintigste eeu, sy reputasie is meestal gebaseer op sy romans, romans en kortverhale. Hy was ook 'n gepubliseerde digter en af ​​en toe draaiboekskrywer.
Die meerderheid van sy werke speel in die geboortestaat Mississippi. Alhoewel sy werk al in 1919 gepubliseer is, en grootliks gedurende die 1920's en 1930's, was Faulkner relatief onbekend totdat hy die Nobelprys vir letterkunde in 1949 ontvang het, vir sy kragtige en artistiek unieke bydrae tot die moderne Amerikaanse roman. as een van die belangrikste skrywers in die geskiedenis van die Amerikaanse letterkunde. Faulkner is beïnvloed deur William Cuthbert Faulkner was 'n Nobelpryswenner van die Amerikaanse romanskrywer en kortverhaalskrywer. Een van die invloedrykste skrywers van die twintigste eeu, sy reputasie is meestal gebaseer op sy romans, romans en kortverhale. Hy was ook 'n gepubliseerde digter en af ​​en toe draaiboekskrywer.
Die meerderheid van sy werke speel in die geboortestaat Mississippi. Alhoewel sy werk al in 1919 gepubliseer is, en grootliks gedurende die 1920's en 1930's, was Faulkner relatief onbekend totdat hy die Nobelprys vir letterkunde in 1949 ontvang het, "vir sy kragtige en artistiek unieke bydrae tot die moderne Amerikaanse roman." Faulkner word dikwels aangewys as een van die belangrikste skrywers in die geskiedenis van die Amerikaanse letterkunde. Faulkner is beïnvloed deur die Europese modernisme en het in verskeie van sy romans bewussynstroom gebruik. . meer