Was konfederale snoeke net 'n nuuskierige item om oor te lag? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Was konfederale snoeke net 'n nuuskierige item om oor te lag?
As u hierdie video kyk, kan u sien dat baie Konfederale snoekies opgegrawe word. Daar is ook ander video's met hoë-tegnologie Konfederale snoeke. Was dit net bedoel om troepe in die veld te vermaak? Daar is geen gevalle waar ek van weet nie, waar die snoek in woede teen die Yankee -indringer gebruik is.
EDIT: As u na die eerste video kyk, sal u sien dat die snoeke in 1865 gemaak is. Hoe kan die bespreking oor die gebruik en vervaardiging daarvan voortduur tot aan die einde van die Amerikaanse burgeroorlog sonder dat dit werklik in die veld gebruik word?
Nee. In die "killer Angels" was daar 'n bespreking oor hoe Stonewall Jackson snye vir sy troepe bestel het (wat nooit gebruik is voordat hy vermoor is nie).
Die hoofgeweer wat die Unie -leër in die burgeroorlog gebruik het, was die Springfield -geweer, 'n enkele skoot, nie 'n herhalende wapen nie. (Die Konfederate het Enfields met enkelskote gebruik). Wat "gewere" tot aan die einde van die 19de eeu 'n groot deel van hul waarde gegee het, was die bajonette.
As u die gedagte op 'n sekere manier volg, kan u tot die gevolgtrekking kom dat 'steekwapens' nuttig sou wees in so 'n oorlog. Jackson, vir die een, was nie groot oor 'vuurkrag' nie. Sy infanterie word beskryf as 'voetkavallerie', dit wil sê dat hy meer vertrou het op die taaiheid en uithouvermoë van sy troepe as hul wapens. Hy en ander Konfederale bevelvoerders. het gedink dat die belangrikste swakheid van hedendaagse meswapens was dat dit 'n te enkele doel was; die gebruik van uitgebreide, multifunksionele snoeke sal daarvoor sorg. Die bekendste Konfederale bevel tydens Pickett se aanklagte was 'Gee hulle koue staal, seuns'. General Armistead het na bajonette verwys.
Arkansas Militia en die Mexikaanse -Amerikaanse oorlog
Die geskiedenis van die Arkansas Militia en die Mexikaanse -Amerikaanse oorlog het begin toe die gebied van Arkansas toelating tot die Unie verkry het as die 25ste staat op 15 Junie 1836. Binne 'n paar dae het die staatsgouverneur 'n versoek ontvang dat troepe die federale troepe wat die grens met Mexiko beveilig, kon verlig. Ironies genoeg het die Arkansas National Guard sy soortgelyke missies uitgevoer tydens die Mexikaanse ekspedisie van 1916 en weer tydens Operation Jump Start in 2006. Arkansans ondersteun die Meksikaans -Amerikaanse oorlog in 1846 entoesiasties en baie toekomstige leiers van die Arkansas Konfederale magte het waardevolle ervaring opgedoen tydens die konflik . Die prestasie van Arkansas -troepe tydens die inval in die noorde van Mexiko en die Slag van Buena Vista het die staat nie groot eer gebring nie. Na die Meksikaans -Amerikaanse oorlog het die staat se milisie -magte weer agteruitgegaan tot die administrasie van goewerneur Elias Nelson Conway, net voor die uitbreek van die burgeroorlog.
Frederick Douglass is in of omstreeks 1818 in Talbot County, Maryland, in slawerny gebore. Douglass self was nooit seker oor sy presiese geboortedatum nie.
Sy ma was van inheemse Amerikaanse afkoms en sy pa was van Afrika en Europese afkoms. Hy is eintlik gebore as Frederick Bailey (sy ma se naam), en het die naam Douglass eers geneem nadat hy ontsnap het. Sy volle naam by geboorte was 𠇏rederick Augustus Washington Bailey. "
Nadat hy as baba van sy ma geskei is, het Douglass 'n tyd lank by sy ouma aan moederskant, Betty Bailey, gewoon. Op sesjarige ouderdom word hy egter van haar af weggeneem om op die Wye House -plantasie in Maryland te woon en te werk.
Van daar af is Douglass aan Lucretia Auld gestuur, wie se man, Thomas, hom saam met sy broer Hugh in Baltimore laat werk het. Douglass skryf die vrou van Hugh, Sophia, toe sy hom eers die alfabet geleer het.
Van daar af het hy homself geleer lees en skryf. Toe hy aangestel is om onder William Freeland te werk, het hy ander slawe geleer om met behulp van die Bybel te lees.
Namate sy pogings om mede -slawe onderrig te word, versprei het, het Thomas Auld hom teruggeneem en oorgeplaas na Edward Covey, 'n boer wat bekend was vir sy brutale behandeling van die slawe in sy beskuldiging. Ongeveer 16 in hierdie tyd is Douglass gereeld deur Covey geslaan.
Waarom glo mense mites oor die Konfederasie? Omdat ons handboeke en monumente verkeerd is
Geskiedenis is die polemiek van die oorwinnaar, het William F. Buckley na bewering gesê. Nie so in die Verenigde State nie, ten minste nie wat die burgeroorlog betref nie. Sodra die Konfederate hul arms neergelê het, het sommige hul penne opgetel en begin verdraai wat hulle gedoen het, en waarom. Die gevolglike mitologie het 'n geslag later nasionaal geword en bly voortduur-daarom kan 'n presidensiële kandidaat voorstel dat slawerny op een of ander manier gesinsvriendelik was, en die publiek glo dat die oorlog hoofsaaklik oor die regte van die staat gevoer is.
Die Konfederate het met die pen (en die strop) gewen wat hulle nie op die slagveld kon wen nie: die oorsaak van blanke oppergesag en die dominante begrip van waaroor die oorlog gaan. Ons is nog steeds besig om ons uit die verkeerde inligting wat hulle versprei, uit te grawe, wat manifesteer in ons geskiedenisboeke en ons openbare monumente.
Neem Kentucky. Kentucky se wetgewer het besluit om nie af te skei nie, en vroeg in die oorlog waag die Konfederale genl. Albert Sidney Johnston deur die westelike deel van die staat en vind "geen entoesiasme soos ons ons gedink en gehoop het nie, maar vyandigheid ... in Kentucky." Uiteindelik sou 90 000 Kentuckiërs vir die Verenigde State veg, terwyl 35 000 vir die Konfederale State veg. Volgens die historikus Thomas Clark het die staat egter nou 72 Konfederale monumente en slegs twee unies.
Neo-Konfederate het ook Wes-Maryland gewen. In 1913 het die United Daughters of the Confederacy (UDC) 'n soldaat op 'n voetstuk in die hof van Rockville, Md., Gesit. Montgomery County het natuurlik nooit afgeskei nie. Terwyl Maryland wel 24 000 man na die Konfederale weermag gestuur het, het dit 63 000 na die Amerikaanse weermag en vloot gestuur. Tog sê die Konfederale monument besoekers om die ander kant te neem: "Aan ons helde van Montgomery Co.
Trouens, die Thin Grey Line het minstens drie keer deur Montgomery en aangrensende Frederick -provinsies gekom, op pad na Antietam, Gettysburg en Washington. Lee se weermag sal na verwagting rekrute kry en help met kos, klere en inligting. Hulle het nie. Inwoners van Maryland groet Unie -soldate as bevryders toe hulle op pad na Antietam deurkom. Konfederale kavallerieleier, Jubal Early, erken die inwoners van Frederick as vyandig en eis $ 300,000 van hulle sodat hy nie hul stad verbrand nie, 'n bedrag gelykstaande aan minstens $ 5,000,000 vandag. Vandag spog Frederick egter met wat dit die 'Maryland Confederate Memorial' noem, en die bestuurder van die Frederick -begraafplaas - gevul met Union en Confederate - het in 'n onderhoud met my gesê: 'Baie min word aan die kant van die Unie gedoen' rondom Memorial Day . 'Dit is meestal Konfederasie.'
Benewens die stryd om openbare monumente, het neo-Konfederate ook daarin geslaag om die oorlog te hernoem en dit 'die oorlog tussen die state' genoem. Maak nie saak dat niemand dit so genoem het terwyl dit aan die gang was nie. Selfs Jeopardy! aanvaar dit.
Neo-Konfederate beweer miskien dat dit die skadelikste is dat die Suide hulle afgeskei het vir die regte van state. Toe elke staat die Unie verlaat, het sy leiers duidelik gemaak dat hulle afskei omdat hulle vir slawerny was en teen die regte van die staat. In sy 'Verklaring van die oorsake wat die staat Texas tot afskeiding van die federale unie' moet gee, het die afskeidingskonvensie van Texas byvoorbeeld die state gelys: Maine, Vermont, New Hampshire, Connecticut, Rhode Island, Massachusetts , New York, Pennsylvania, Ohio, Wisconsin, Michigan en Iowa. Hierdie state het in werklikheid die regte van state uitgeoefen deur wette aan te neem wat inmeng met die pogings van die federale regering om die Fugitive Slave Act af te dwing. Sommige laat slawe -eienaars ook nie meer met hul slawe deur hul state "trek" nie. Texas se regte was die stryd teen Texas. Texas het ook duidelik gemaak waarvoor dit afskei: wit oppergesag.
Ons meen onteenseglike waarhede dat die regerings van die verskillende state, en van die konfederasie self, uitsluitlik deur die blanke ras tot stand gekom het, vir hulself en hul nageslag dat die Afrika -ras geen agentskap in hul stigting gehad het wat hulle met reg gehou en beskou het as 'n minderwaardige en afhanklike ras, en slegs in hierdie toestand kon hul bestaan ​​in hierdie land voordelig of verdraagsaam wees.
Ondanks sulke verklarings het neo-Konfederate tydens en na die Nadir monumente opgerig wat plat gelieg het oor die Konfederale saak. Byvoorbeeld, die monument van Suid -Carolina in Gettysburg, wat in 1965 toegewy is, beweer dat die staat afgestig het: "Volhardende geloof in die heiligheid van staatsregte het hul geloof hier verskaf." Dit vertel ons niks van 1863 nie, toe ons die opposisie teen die regte van state, soos deur vrystate beweer, bly onderhewig is aan die geloofsbelydenis van die Suid -Carolina. In 1965 ondersteun sy leiers wel die regte van state. Hulle het inderdaad desperaat probeer om die federale regering daarvan te weerhou om skoolsegregasie en burgerregte af te dwing. Die een konstante was dat die leiers van Suid -Carolina in 1860 en 1965 namens blanke oppergesag optree.
Hierdie mitologie het so deeglik posgevat dat ons handboeke steeds die geskiedenis op sy kop het en sê dat afstigting eerder die regte van state as in stryd was. Uitgewers verstom afskeiding omdat hulle nie die suidelike skooldistrikte wil aanstoot gee nie en sodoende verkope kan verloor. Beskou hierdie gedeelte uit "The American Journey", die grootste handboek wat ooit op laerskoolleerlinge en miskien die topverkoperhandboek in die geskiedenis van die Verenigde State ooit toegespits is:
Onderwysers en studente lei uit daardie gedeelte af dat slawerny nie die rede vir afstigting was nie. In plaas daarvan is die rede heeltemal vaag: [wit] Suidlanders het gevrees vir hul 'regte en vryhede'. Op die volgende bladsy word 'Reis' egter meer presies: [Wit] Suidlanders beweer dat sedert 'die nasionale regering' verlate was 'deur te weier om die Wet op vlugtelinge -slawe af te dwing en deur die suidelike state gelyke regte in die gebiede te ontken - die state was geregverdig om die Unie te verlaat. "
'Journey' bied geen bewyse om hierdie bewering te ondersteun nie. Dit kan nie. Geen suidelike staat het so 'n aanklag teen die federale regering gemaak in enige afskeidingsdokument wat ek ooit gesien het nie. Presidente Buchanan en voor hom, Pierce, was deel van die pro-suidelike vleuel van die Demokratiese Party. Die federale regering het die Fugitive Slave Act tien jaar lank kragtig toegepas. Buchanan het pro-slawerny-magte in Kansas gesteun, selfs nadat sy eie leermeester, die slawe-eienaar Robert Walker, in Mississippi beslis het dat hulle slegs deur bedrog gewen het. Die sewe state wat voor Februarie 1861 afgestig het, het geen twis met "die nasionale regering" gehad nie.
Dit is nie 'n akkurate geskiedenis om te leer of te impliseer dat die Konfederale state wat afgeskei is van die regte van state. Dit is 'n wit geskiedenis van die Konfederale verskoning. Dit buig - selfs breek - die feite van wat gebeur het. Net soos ander Amerikaanse handboeke in die geskiedenis, moet 'Journey' gedekonfedereer word. So ook die geskiedenisstoets wat ons lewer aan immigrante wat Amerikaanse burgers wil word. Artikel 74 vra: "Noem een ​​probleem wat tot die burgeroorlog gelei het." Dit gee dan drie aanvaarbare antwoorde: "slawerny, ekonomiese redes en state se regte." As dit met 'ekonomiese redes' kwessies oor tariewe en belasting beteken, wat die meeste mense aflei, dan is twee van die drie 'regte antwoorde' daarvan verkeerd! Geen ander vraag oor hierdie 100-item-toets het meer as een 'regte' antwoord nie. Die rede hiervoor is nie omdat die geskiedenis onduidelik is nie, maar omdat neo-Konfederate nog steeds 'n aansienlike invloed uitgeoefen het op ons kultuur en ons kongres tot onlangs, toe 'n massa politici hulle haastig verklaar het dat die vlag van die Konfederasie ongeskik is om op regeringsgrond te vertoon.
Nou het die dekaan van die National Cathedral in Washington, DC, opgemerk dat die katedraal sy loodglasvensters moet de-konfedereer. Dit sou 'n begin wees vir DC, wat ook sy standbeeld van Albert Pike, die Konfederale generaal en leier van die Arkansas Ku Klux Klan, van die Judiciary Square moet verwyder. Die Pentagon moet ook die weermag de-konfedereer. Nie meer Fort A.P. Hill nie. Nie meer Fort Bragg nie, vernoem na 'n generaal wat nie net die Konfederasie was nie, maar ook onbevoeg was. Nie meer Fort Benning, vernoem na 'n generaal wat, nadat hy gehelp het om sy tuisstaat Georgia te laat afskei, die volgende argument aan die Virginia -wetgewer gelewer het:
Wat was die rede waarom Georgië daartoe gelei het om die stap van afskeiding te neem? Hierdie rede kan in een enkele voorstel saamgevat word. Dit was 'n oortuiging ... dat 'n skeiding van die Noorde die enigste was wat die afskaffing van haar slawerny kon verhinder ... As dinge toegelaat word om aan te gaan soos dit is, is dit seker dat slawerny afgeskaf moet word. Teen die tyd dat die noorde die mag bereik het, sal die swart ras in 'n groot meerderheid wees, en dan sal ons swart goewerneurs, swart wetgewers, swart juries, swart alles hê. ... Die gevolg sal wees dat ons manne almal uitgeroei of verdryf sal word om rond te dwaal as vyandiges oor 'n vyandige aarde, en wat ons vroue betref, hulle lot sal te afskuwelik wees om selfs in fantasie na te dink.
Met ons monumente oor afstigting, ons handboeke verduister waaroor die Konfederasie gaan, en ons weermag wat sy generaals vereer, geen wonder dat soveel Amerikaners die Konfederasie tot verlede week ondersteun het nie. Ons kan letterlik die impak van konfederale simbole en denke op Dylann Roof sien, maar ander voorbeelde is volop. In sy mugshot het Timothy McVeigh, wat die Murrah-gebou in Oklahoma City in 1995 gebombardeer het, 'n neo-Konfederale T-hemp gedra met Abraham Lincoln en die woorde "Sic semper tirannis!" Toe blanke studente in Appleton, Wis., 'N herstellende sonsondergangstad wat dekades lank doelbewus "heeltemal wit" was, probleme ondervind met Mexikaanse Amerikaanse studente in 1999, reageer hulle deur die vlag van die Konfederale te dra en te waai, wat hulle reeds tuis gehad het, gereed. Oor die hele land, verwydering van slawerny uit sy sentrale rol in die aanleiding tot die burgeroorlog, marginaliseer Afro-Amerikaners en maak ons ​​almal dom.
Michael Landon was Joods en hy het nie Michael Landon genoem nie
Eugene Maurice Orowitz is in 1936 in Queens, New York, gebore aan 'n Joodse pa, Eli Maurice Orowitz, en 'n Ierse katolieke ma, Peggy O'Neill. Sy ouers was albei betrokke by die teater. Eugene Maurice het Hebreeus geleer, Joods geword, sy Bar Mitzvah gevier en rassisme afgeweer in 'n buurt wat Jode eers na die Tweede Wêreldoorlog toegelaat het. Dit was nie die rede waarom hy sy naam verander het nie. Soos dit lyk, was sy pa, 'n akteur en teaterbestuurder, 'n invloed op sy geloof sowel as sy loopbaan. Wat gebeur het, is dat Eugene Maurice die universiteit verlaat het, 'n toneelspelskool gevind het en 'n paar maande later 'n klein toneelspel in 'n TV -program geland het. By die toneelspelskool het hy vir hom gesê sy verhoognaam is Michael Landon, hy vind dit deur 'n telefoonboek blaai en dit is hoe dit gebeur het. In sy latere jare val sy Joodse geloof op die agtergrond, hy beoefen nooit katolisisme nie, maar van toe af identifiseer hy hom as Jood en as Michael Landon.
Dit verg nie veel om op te let dat Little House die Amerikaanse Christendom prakties bloei nie. Met kostuums terug na 'n Puriteinse verlede, terug na die dae toe godsdienstige pelgrims op Plymouth Rock beland, en met Michael Landon as 'Pa weet die beste', toon ek 'n vader-van-die-jaar karakter aan 'n breë en deurslaggewende Amerikaanse aantrekkingskrag. wonder of sy Joodse erfenis die aanbidding van Pa Ingalls in sy klein huisie saam met sy gesinslewe op die 19de -eeuse Midde -Westelike weivelde sou beïnvloed het? (Om nog maar te praat van sy drinkgewoontes!)
Die Loudoun Rangers 'N Onafhanklike burgeroorlogse kavallerie -eenheid wat afkomstig is van die grotendeels Quaker- en Duitse boerderygemeenskappe in die noordelike Loudoun County
Van al die spesiale eenhede wat gestig is om die Konfederale partydige rangers in Virginia tydens die Burgeroorlog te bestry - die Blazer Scouts, die Jesse Scouts, Cole's Maryland Cavalry en ander - waarskynlik die belowendste was die Loudoun Rangers, 'n onafhanklike kavalerie -eenheid wat uit die grootliks Quaker en Duitse boerderygemeenskappe in die noordelike Loudoun County, Virginia.
Ondanks die pasifistiese oortuigings van hul kerk, het baie van die Quakers in Loudoun County aan elke kant gewapen. Die stigter en bevelvoerder van die Loudoun Rangers was kaptein Samuel C. Means, self 'n Quaker en die eienaar van 'n groot molen in Waterford. Means was ook 'n aansienlike handelsonderneming in Point of Rocks, Md. Gedwing deur hewige Konfederale vervolging om toevlug te neem in Maryland, is Means na Washington ontbied en 'n kommissie aangebied om 'n kavalerie -kompanie van ontevrede vlugtelinge Virginians op te rig. Hy het vinnig twee maatskappye opgerig, wat op 20 Junie 1862 in die federale diens opgeneem is.
Loudoun County wemel van konfederate. Dit was die taak van die Loudoun Rangers om periodieke aanvalle te doen om hulle te teister en vas te vang. Om dit te doen, het die Rangers kampe aan die Maryland -kant van die Potomacrivier opgerig. Van daar het hulle konstante uitstappies gemaak na die provinsies Loudoun, Clarke en Jefferson.
Dikwels is die Rangers saamgevoeg in ander bevele en gestuur om die hoofleër te vergesel, terwyl hulle in sulke groot gevegte soos Fisher's Hill, Cedar Creek en Monocacy veg, sowel as in ander verlowings selfs verder van hul geboorteland. Vir Means se manne was die hele oorlog eintlik 'n konstante stryd om die onafhanklikheid van hul eenheid te behou.
Daar was 'n vreemde parallel tussen die Loudoun Rangers en hul aartsvyande, luitenant -kolonel Elijah V. "Lige" White se 35ste bataljon, Virginia Cavalry, ook bekend as "White's Comanches." Die eerste twee maatskappye is grootgemaak in presies dieselfde gebied van die Loudoun County, en dieselfde vanne verskyn in beide die blou en die grys geledere. Terwyl die twee groepe keer op keer bots, het hul spesiale oorlogvoering die aard van plaaslike familievete aangeneem.
Die verhouding tussen die twee groepe was veral antagonisties. Soldate ken individuele lede van die opponerende eenheid, presies waar hulle gewoon het, hul geliefdes en ander geliefdes. Net soos die Loudoun Rangers, is die 35ste Virginia ook opgerig met die doel om 'in die grens -graafskappe te strek', en die mans het nooit bedank om die hoofleër na verre streke te volg nie, in stryd met hul spesiale inskrywingskontrak.
White's Comanches het slegs 'n paar keer tydens die oorlog as 'n hele eenheid na Loudoun County teruggekeer, maar die kleiner eenhede en individue van die regiment het voortdurend daar opgedaag. Herstellende troepe was al te gretig om weer by die stryd aan te sluit, en offisiere en mans het gereeld teruggekeer huis toe om werf, voer of 'n nuwe berg aan te skaf. Aan die begin van die oorlog was dit Means en ander Loudoun Rangers wat later in die Loudoun County moes sluip om hul huise later in die oorlog te besoek; die Konfederate moes dit doen.
Toe generaal Robert E. Lee se weermag noordwaarts beweeg as deel van die Antietam -veldtog, was White's Comanches skielik weer van krag in Loudoun County. Die Rangers het in die Waterford Baptist Church geslaap toe hulle na middernag op 27 Augustus 1862 deur White se [verlaat terrein] aangeval is. Omringend verdedig die Rangers hul posisie in die baksteenkerk totdat byna elke man gewond is en ammunisie opraak. . Toe hulle oorgegee het, was dit aan familielede en seuns by wie hulle skoolgegaan het. Een van White se manne, William Snoots, het hardop aangedring op die reg om sy gevangene dood te maak, en verskeie van sy mede -konfederate het hom gedwing om die reëls van beskaafde oorlogvoering te aanvaar. Die gevangene was Loudoun Ranger Charles Snoots, sy broer.
Op 1 September tref die Rangers die nabygeleë Hillsboro, ry 'n paar van White se kavaleriste af en vang twee van hulle. Nog 'n botsing die volgende dag was baie groter en baie minder suksesvol. Hierdie keer was dit naby Leesburg, 'n broeikas van Suidelike simpatiseerders, en die Rangers se teenstanders was lede van die 2de Virginia Kavalerie. Hierdie geharde Konfederale veterane het hulle gehelp in 'n stryd ongeveer 'n kilometer noord van die stad. Tesame met die Waterford -debakel, was die duur nederlaag by Leesburg baie ontmoedigend om werwingspogings te werf en het die Rangers waarskynlik daarvan weerhou om genoeg manne groot te maak om 'n vol bataljon te maak.
Voordat kolonel Dixon Miles later dieselfde September sy mag van 12 000 man by Harpers Ferry aan die Konfederale genl.maj. Stonewall Jackson oorgegee het, het ongeveer 2 000 Unie-ruiters hulself na veiligheid geveg. Onder hulle was die Loudoun Rangers. Middels, soos die meeste offisiere, was woedend oor die plan om oor te gee. Hy en sy Rangers het spesiale redes gehad om gevangenskap te vermy. Omdat hulle Virginiërs was, kon hulle as verraaiers gehang word. Betekenis het reeds 'n prys op sy kop gehad met vergunning van die owerhede in Virginia. Hy het gekies om nog 'n dag te lewe en te veg.
Die Virginia Yankees het later weer kolonel White se manne geveg, sowel as kavaleriste onder bevel van kolonel John S. Mosby. Die Rangers het op 13 September 1863 'n niksvermoedende geselskap van White se kavallerie by Catoctin Mountain naby Morven Park gelei en is op hul beurt deur 'n losband van Mosby se mans onder kaptein Dolly Richards op 17 Mei 1864 in 'n hinderlaag beland.
Die jongmanne van die Loudoun Rangers kon, net soos hul Rebel -eweknieë, redelik noue verhoudings met die plaaslike vrouemense onderhou. Anders as die gewone Unie- en Konfederale troepe wat ver van die huis af gedien het, het die Rangers gereeld meisies gesien wat hulle in die Waterford-, Lovettsville- en Taylorstown -woonbuurte geken het. Dikwels het hulle partytjies, danse, troues en ander sosiale byeenkomste bygewoon. Die plaaslike grys seuns het dieselfde gedoen, en al te gereeld is die lekkerste partytjies bederf deur geweervuur.
Op 20 Februarie 1863 het sersant Flemon B. Anderson se suster Molly 'n bal by die James Filler -huis gegee wat onderbreek is deur 'n paar van White se kavaleriste onder leiding van 'n luitenant Marlow. Toe Molly smeek en smeek dat die rebelle haar broer 'n reis na die Libby -gevangenis sou spaar, het Marlow uiteindelik ingestem dat Anderson vrygelaat sou word as sy die volgende stel saam met hom sou dans. Verlig neem sersant Anderson die viool op en speel die res van die aand gelukkig. Die volgende oggend het hy by die Union -hoofkwartier by Point of Rocks aangemeld en na Camp Parole in Annapolis gestuur, waar hy gebly het totdat hy behoorlik uitgeruil is.
Ongelukkig het die partytjieganger Anderson sy geluk gestoot. Op Oukersaand 1864 verlaat 'n Ranger -afdeling Maryland vir 'n aanval op hul ou tuisgebied naby Waterford, met die wete dat die Konfederate daar kampeer. Anderson se ma het 'n dans by haar huis naby Taylorstown gereël, en die sersant het kom kuier. Hy het langs sy bedoeling gesit toe White's en Mosby se mans die huis omstreeks 21:00 omring het. Anderson het probeer om deur die agterdeur te ontsnap toe hulle voor gekom het, maar hy is deur die kop geskiet en het in sy ma se arms gesterf. Die Konfederate wou ook die gevange sersant John Hickman skiet weens beweerde oorlogsmisdaad in die verlede, maar hulle het opgehou toe een van Mosby se mans wat aan die Andersons verwant was, tussenbeide tree.
Die Rangers moes suksesvol gewees het om die Konfederale partisane wat kommunikasie en agter-troepe getref het, te stuit. Die feit dat dit nie die geval was nie, kan aan minstens vier identifiseerbare faktore toegeskryf word.
Eerstens was 'n gebrek aan formele opleiding. Die Rangers het geen militêre opleiding van die Unie -leër ontvang nie. Charles A. Webster, wat op 20 Junie 1862 bymekaargemaak is, het sy bes gedoen om die manne te leer boor. Webster, wat blykbaar vooraf militêre opleiding gehad het, het die boormeester van die eenheid geword nog voordat hy tot sersant bevorder is. Hy verdien die Rangers se ewige dankbaarheid omdat hy hulle in 'n doeltreffende militêre eenheid verander het met 'n deeglike kennis van kavallerieoefening, dissipline en gevegstegnieke.
Webster was 'n uitstekende skoot en 'n vaardige hand met 'n sabel, maar hy was nogal terughoudend oor die bespreking van sy verlede. Dit blyk dat Webster nie regtig sy naam was nie. Hy was Charles Brown van New Hampshire, en sommige Maine -troepe het hom herken toe hulle naby die kamp by Antietam kampeer het. Hy het die naam Webster aangeneem omdat sy ma van ver af verwant was aan Daniel Webster en omdat sy pa, wat 'n Kaliforniër in die Gold Rush van 1849 geword het, 'n berugte Copperhead (anti-oorlogs-demokraat) was. Hy het nooit bekend gemaak waar hy sy vroeëre militêre opleiding ontvang het nie.
Webster is in Desember 1862 gevange geneem en toon ongelooflike taaiheid en 'n onverbeterlike veggees in die gevangenis. Hy het talle ontberings in Castle Thunder in Richmond gely en drie dapper pogings aangewend om te ontsnap. Uiteindelik het die Konfederate Webster op 10 April 1863 opgehang weens die beweerde moord op die Konfederale Kaptein Richard Simpson in Loudoun County se huis in Augustus 1862. (Hulle moes Webster in 'n stoel sit vir die ophanging omdat hy albei bene gebreek het tydens Sy laaste ontsnappingspoging.) Blykbaar was daar niks moordends aan Simpson se dood nie, wat eerder tipies was van die Rangers se grensoorlogvoering. Simpson, van die 8ste Virginia -infanterie, was op 'n werwingsmissie toe hy probeer om sy huis by Mount Gilead te besoek. Hy is omring deur die Rangers en word neergeskiet terwyl hy na die woud hardloop, en die eise om oor te gee ignoreer.
Die tweede faktor wat die sukses van die Rangers teenwerk, was hul oorspronklike kaptein. Ondanks dat hy 'n dapper leier en 'n lojale lojalis was, was Means altyd 'n bietjie verdag. Hy het geen militêre agtergrond gehad nie en wou oorspronklik nie standpunt inneem nie. Beteken het vermy om eers by die Unie -magte aan te sluit, het hy verduidelik, omdat hy 'n broer in die Konfederale Weermag gehad het en nie probleme wou maak nie.
Belangriker nog, Means was altyd in die moeilikheid met sy Unie -meerderes. Baie van hierdie wrywing het ontstaan ​​uit die pogings van die Rangers om hul status as 'n onafhanklike eenheid te behou en in hul tuisgebied te dien. Dit was 'n stryd wat die Rangers uiteindelik verloor het. Op 31 Maart 1864 word Means beveel om sy bevel na Parkersburg, W. Va., Te neem om saam met die 3de West Virginia Cavalry te konsolideer. Means het geweier om daaraan te voldoen, omdat hierdie bevel in stryd was met die spesifieke opdrag van die minister van oorlog, Edwin Stanton, dat Means die onderneming werf vir spesiale diens en dat die eenheid direk onder die bevel van Stanton val. Stanton het Means gesteun in die vlaag van woedende korrespondensie tussen beamptes wat ontstaan ​​het, en die Rangers het in die Ooste gebly.
Middel het in die stryd gewen, maar dit het hom sy opdrag gekos. Die konsolidasiebevele is op 25 April deur Stanton teengewerk, maar Means het reeds sy kommissie bedank en die diens op 13 April verlaat. Means, wat nie na Waterford kon gaan terwyl daar nog konfederate was nie, het by sy dogter ingetrek Washington, DC, het blykbaar drink en 'n gebroke man gesterf.
Of Means se drinkery sy leierskap tydens die oorlog beïnvloed het, is 'n interessante vraag. Die herinnerings aan ten minste een soldaat uit 'n ander eenheid beskryf die bevelvoerder van die Loudoun Rangers as 'n berugte dronk. Vir hom was die mees snaakse oomblik van die hele oorlog toe 'n baie dronk kaptein besoekende staatsamptenare en hul dames op die oewer van Lovettsville probeer beïndruk. Hy verwelkom hulle in Virginia op 'n kavalier manier, hy vee sy hoed af, buk laag, verloor sy voet en tuimel agteruit in die Potomac. Uit diskresie het die soldaat egter nie die kaptein se naam gegee nie, en sonder 'n presiese datum is dit onduidelik of dit Means of 'n ander offisier was wat die verleentheid vertoon het.
Die Loudoun Rangers het oor die algemeen 'n taamlik sterk drankprobleem gehad, ten minste vir 'n klomp Quaker -seuns, en dit was die eenheid se derde hindernis. Baie soldate, noordelik en suidelik, het daarvan gehou om in mense se drank te kom, maar die Rangers het spesiale geleenthede gehad. Op hul eie tuisveld was hulle geneig om presies te weet waar alkohol gevind kan word. Hulle sou besoek aflê aan verskillende plaaslike distilleerderye en siderfabrieke in Loudoun County. As dit 'n distilleerdery van 'n Unie -simpatiseerder was en die drank aan vriende was, was dit in vriendskap gedrink as dit 'n konfederale drank was; dit is as 'n oorlogsbuit beskou. Hierdie dronkenskap het die Rangers se gevegsvermoë meer as een keer in die gedrang gebring en hulle in die moeilikheid laat beland.
Laastens het die bevelvoerders van die Federale Weermag nooit die getroue Virginiërs werklik vertrou nie. Hulle was nie getrou aan hul eie staat nie, en baie militêre soldate van die Unie was geneig om 'n rok as minagting te beskou. 'N Man wat een keer omgedraai het, kan maklik weer draai. Die feit dat die Rangers spesiaal gewerf is onder die direkte bevel van die sekretaris van oorlog, het ook baie federale bevelvoerders gekenmerk.
Tydens die oorlog, en ten minste drie keer op die Maryland -oewer van die Potomac, is die Rangers in hul kampe verras en erg geteister deur groot, gekonsentreerde magte van White of Mosby. Ten minste twee keer het die Rangers beweer dat die opvallende rebelle blou uniforms gedra het, wat hulle in staat gestel het om naby genoeg te kom om 'n verrassende uitklophou te kry, maar dit is nog altyd betwis.
Toe beide maatskappye van die Rangers op 6 April 1865 by Keyes Switch op die B & ampO-spoorweg net wes van Harpers Ferry kamp opgeslaan het, het min mense 'n bedreigende aktiwiteit van die Konfederale Weermag verwag. Militêre dissipline was gevolglik laag. Die Rangers het in die kamp ontspan toe 'n mag van 250 ruiters vanuit die noordweste op die Charlestown Pike genader het. Omdat hulle blou uniforms gedra het, het niemand onnodig kennis geneem nie. Mosby se troepe, dus onopgemerk, het elke perd en man in die kamp gevang, ongeveer 81 perde en 65 man.
Dit was die laaste slag vir die Rangers. Stafhoof Winfield Scott Hancock, toe hy van die aanval in kennis gestel is, gooi die telegram met 'n hartlike laggie weg en sê: "Wel, dit is die laaste van die Loudoun Rangers."
In latere jare het die ou veterane byeengekom om aan die oorlog te herinner en hul gevalle kamerade te onthou, waarvan baie in die suidelike gevangenisse gesterf het. Die reünies was baie soos dié van hul bure in die Konfederasie in Virginia-met 'n noemenswaardige uitsondering: hulle het ontmoet om 'n oorwinning te vier.
Grawe 'n gat, breek 'n kluis en jy weet nooit wat uit Hopkins se verlede gaan gebeur nie
Ek het Elizabeth Schaaf opgetree om haar te pla oor 'n maanskyn. Schaaf was die argivaris van Peabody Institute van 1982 tot 2008, en sy was die een wat ter plaatse was toe die bouwerkers 'n skinkbord uit die muur trek. Maar voordat ek by die onwettige drank kom, het Schaaf 'n ander storie begin: 'Weet jy, die argief is eintlik deur 'n vonds begin.'
Dit was aan die begin van die tagtigerjare, en sy het in die kantoor van die direkteur gewerk toe ''n kunshistorikus ingekom het en gevra het oor 'n lewensgrootte foto van George Peabody', sê sy. Sy het vir hom gesê dat hy verkeerd moet wees. Natuurlik het die instituut 'n portret van Peabody gehad, maar dit was 'n olieverfskildery, nie 'n foto nie. Sy het hom na die kamer gebring waar dit gehang het. 'Hy het gesê:' Nou ja, dit is die foto. ' En dit blyk dat dit 'n lewensgrootte foto van George Peabody is wat in Londen geneem is en daarna oorgeverf is om soos 'n olieverf te lyk. "
Schaaf, nuuskierig om meer te wete te kom oor die stuk van die kunstenaar John Jabez Edwin Mayall, het na die Peabody -biblioteek gegaan om die dokumentasie van die skildery in die argiewe te sien. Die bibliotekaris het vir haar gesê Peabody het nie argiewe nie. Elke keer dat Schaaf of iemand anders iets na die argief gestuur het, blyk dit dat die biblioteekpersoneel dit bewaar het, net as hulle weet dat so iets nie bestaan ​​nie. Die destydse hysbakoperateur, Elizabeth Bradley, het genoem dat daar 'n stoorkamer op die vierde verdieping is waarna Schaaf dalk wil kyk.
Binne was 'n tros van vloer tot plafon met briewe, foto's, skilderye en rekords. "Dit was asof die vroeë geskiedenis van Peabody daar op hierdie rakke gesit het en niemand weet daarvan nie, behalwe mevrou Bradley." Schaaf neem willekeurig 'n stapel papiere, net om te sien wat daar kan wees, en kyk tot haar verbasing net na die inligting wat sy soek. Die skildery het 'n dringende behoefte aan skoonmaak en herstel nodig gehad, nadat dit van die muur op 'n mimeograafmasjien afgeskeur is en na 'n restaurateur gestuur is. En Schaaf, opgewonde oor die vonds, het by die National Historical Publications and Records Commission aansoek gedoen om 'n toelae om die Peabody Archives te begin. Met die ondersteuning van Robert Pierce, destyds die direkteur van Peabody, is die Argief in 1982 gestig. 'Ek het die plek van bo na onder deursoek, uit die kamers waar die ou oonde was, tot by die muur,' sê sy. "Dinge het net uit die mure geval, feitlik. Dit was soos 'n skattejag. Dit was net ongelooflik."
'En', voeg sy nonchalant by, 'natuurlik het ek uiteindelik met die kunshistorikus getrou', sê sy oor haar man Larry Schaaf. Sy vertel my verder oor baie van die oorblyfsels wat sy tydens haar loopbaanlange ekspedisie ontdek het. Terwyl dit gebeur, is stukke uit die geskiedenis van Hopkins in al die universiteitsgeboue weggesteek, net om op te daag as iemand 'n muur afbreek of 'n boekrak skuif. Ek het besluit om op 'n eie skattejag te gaan om meer te wete te kom oor 'n paar van hierdie oorblyfsels uit Hopkins se verlede. Lees verder vir meer, insluitend die verhaal van gesekwestreerde geeste.
Jackie O'Regan kyk na netjiese rye ou stoelgang, laboratoriumware en mikroskope wat herwin moet word toe haar oë 'n ander se oë ontmoet. Die kurator van Johns Hopkins vir kulturele eiendomme was 'n paar jaar gelede in Macaulay Hall op die Homewood-kampus om vas te stel of enigiets wat in 'n paar opgeknapte laboratoriums oorgebly het, die moeite werd is om te bespaar. Onder die detritus was 'n model uit die 1960's van 'n paar oë: twee geverfde houtbolle met groot, swart pupille wat op en af ​​en van kant tot kant beweeg as iemand aan sy geweegde drade trek. Die verf word deur wrywing gedra, 'n teken dat die voorwerp deur die jare baie gebruik is deur studente. 'Dit was 'n vreemde en baie cool ding, en ek wou nie hê dit moet vergeet word nie,' sê sy. Alhoewel sy min stoorplek op die versamelingsrakke in haar kantoor het, bevat haar voorwerpe gewoonlik voorwerpe wat nie in museums is nie, soos buite -beeldhouwerke of skilderye wat deur die Johns Hopkins -kampusse gehang is, en Regan het die model onder haar hodgepodge van kuns en wetenskap artefakte. In die lente van 2018 beplan sy om dit aan studente te leen vir die kursus Conservation of Material Culture: Art, Artifacts and Heritage Sites, wat sy hoop dat hulle meer inligting oor die geskiedenis en betekenis van die stuk kan opspoor.
'N Punt van sy pet
In 2015 het 'n werkman wat 'n handvurk-hysbak in Evergreen's Carriage House herstel, tot in 'n donker hoek van 'n steunbalk gekom en 'n motor se kap uitgetrek. Hy was amper verskonend toe hy die artefak aan James Archer Abbott, direkteur en kurator van Evergreen Museum & amp Library, gebring het. 'Hy het gesê:' Wel, jy weet dat dit nie uitstalbaar is nie, en dit is 'n bietjie rattig. ' , Evergreen se laaste inwoner, tot haar dood in 1952.
'Die eerste ding waaraan ek gedink het, was mevrou Garrett wat vreemd genoeg brande brand,' sê hy. U sien, terwyl Garrett by Johns Hopkins die huis, die kuns, die porselein en baie bokse rekords en korrespondensie verlaat het, het sy die briewe vernietig wat sy as die privaatste en persoonlike beskou het. "Die hartseer daarvan is dat dit 'n skoner, meer gesuiwerde, kouer nalatenskap bied. En dit is waar voorwerpe soos hierdie pet kom. Sy het so 'n beheer oor wat erken sou word, wat onthou sou word. En toe dink ek hieroor Hy het ook beheer oor sy bydrae tot die eiendom, en sy beheer was om sy hoed die laaste dag af te haal en dit weg te steek vir 'n toekomstige generasie. " Abbott beplan om die deksel in die kombuis van Evergreen te vertoon, waar die chauffeur 'n koppie koffie sou kon drink, miskien die enigste plek in die huis wat hy toegelaat sou word.
Draai hulle reg rondom
Henry Brem, direkteur van die departement neurochirurgie, was 'n paar jaar gelede tydens 'n toewydingseremonie vir die Walter E. Dandy -professoraat in neurochirurgie toe een van Dandy se kleinkinders na hom toe kom met 'n vraag: Was Dandy werklik 'n groot ding? "En ek het gesê, dit sou wees soos om na 'n prokureursbyeenkoms of 'n kongresbyeenkoms te gaan en oor George Washington of Abraham Lincoln te praat. Ek dink regtig dit is die analogie."
Jare later het Brem en sy kollegas ruimte gesoek vir die nuwe Carnegie -sentrum vir chirurgiese innovasie, 'n navorsingsamewerking tussen Biomediese Ingenieurswese en Neurochirurgie. Brem het gesê dat hulle besef het dat die mees inspirerende ruimte (en een wat toevallig ongebruik was) 'n stel ou operasiesale in die Carnegie -gebou sou wees, waar chirurge soos Dandy pionier was in tegnieke wat die veld vorentoe gestoot het.Terwyl Brem en sy kollegas deur die ruimte stap, sien hulle dat daar op die vloer, onder karre gestoor konstruksietoerusting, 'n herinnering was aan die onderskeid tussen die kamers: 'n sespuntige geel kompas. Dandy's Compass is deur die neurochirurg gebruik om pasiënte te oriënteer vir sy pneumoencefalografiese X-straalprosedure, die voorloper van die CT-skandering wat dokters eers toegelaat het om die ligging van breingewasse te sien. Die prosedure gebruik lug wat in die brein of rugmurg ingespuit word, as 'n kontrasmedium wat dokters die kompas sou gebruik om die kop van die pasiënt in verskillende rigtings te oriënteer, sodat die lug rondbeweeg om 'n beter beeld te kry. Die konstruksiewerkers "het gevra of ons daaroor wil verf, en ons het gesê: 'Moenie daaraan raak nie' ', sê Brem. Vandag werk biomediese ingenieurs en klinici aan robotte en nuwe beeldtegnieke, saam met die herinnering daaraan dat Johns Hopkins 'n lang innovasiegeskiedenis het. 'U kan nie daar deurloop en dink dat dit net 'n normale vloer is nie, of dat dit net 'n gebou is,' sê Brem. 'Ek kan nie aan 'n meer inspirerende plek dink as ek 'n ingenieur of 'n gegradueerde was nie.'
Ondergrondse aandete klub
Omdat die Homewood Museum in die National Register of Historic Places is, moet 'n argeoloog altyd op die perseel wees wanneer dit opgeknap word. Personeel het besluit om studente toe te laat om deel te neem en argeologiese opgrawings te doen tydens opknappings in 1977, 1983, en weer die afgelope somer. Net 'n paar meter onder die grond het hulle 'n aandete gekry, kompleet met skaap- en varkvleis (bene), oesters (skulpe), weelderige porselein (gebreekte stukke), en soos 'n goeie aandete en baie drank (OK, fragmente van die bottels wat eens wyn, sjampanje, bier en sterk drank bevat het). Geskiedkundiges meen dat baie van hierdie stukke om die fondament van die huis gestrooi was om 'loopgrawe' te vorm om te help met dreinering. Die artefakte is miskien nie so ongerep soos die porselein en sterling silwer wat bo -op die res van die eetkamer was wat die inwoners van die Homewood -landgoed gebruik het nie, "maar die skerwe wat gevind is, is werklik gebruik om die Carroll -gesin te dien," sê museumdirekteur en kurator Julie Rose. "En hulle is werklik gewas deur William Ross en bedek deur Sam, wat die butlers was, of gestoor deur Cis, wat 'n diensmaagd was. Dit was stukke wat regtig geraak is deur die lewens van mense, vry en verslaaf, wat hier gewoon het."
Toe die eerste keer in die 80's die nuus begin versprei dat 'n instapkluis agter 'n boekrak in Gilman Hall gevind is, het sommige bespiegel dat dit moontlik 'n gemummifiseerde Egiptiese kat wat uit die argeologiese versameling van Johns Hopkins vermis is, kan hou. Steven Muller, destydse president van die universiteit, kondig 'n wedstryd aan om studente uit te daag om te probeer om die veilige dinamiet oop te maak. 'Hulle gebruik stetoskope, draaiknoppe, alles wat u in die ou flieks sien,' sê Jim Stimpert, senior verwysingsargivaris in Special Collections of the Sheridan Libraries. Nadat geen student die taak kon voltooi nie, is 'n slotmaker ingebring om dit oop te boor. 'Hulle het die skarniere, wat na al die dekades nie juis goed geolied was nie, losgemaak, die deur oopgemaak, ingegaan en gevind dat daar nie veel is nie,' sê Stimpert laggend. "Dit is soos hierdie dinge altyd lyk. Geen goudstawe op die vloer nie. Die kluis was vergete omdat daar niks werd was nie." Onder die items wat gevind is, was 'n opname van 78 bywerkings per minuut van treingeluideffekte, 'n kalender van 1943 en leë chemiese bottels. Maar een item van moontlike waarde was 'n boks met 277 briewe en dokumente met betrekking tot die Konfederale Vloot. Oorspronklik deel van 'n versameling wat geskenk is deur die in Baltimore gebore historikus en die Konfederale soldaat J. Thomas Scharf, het hierdie spesifieke boks van die res geskei. Alhoewel sommige van die korrespondensie besprekingsplanne bespreek, insluitend 'n plan vir die bemanning van die Virginia om aan boord te gaan en die Monitor vas te vang deur die rookstapel te bedek en vlammende bottels terpentyn onder die dek te laat val, en die span van die ysterklede dwing, blyk baie eenvoudig te wees , alledaagse versoeke om voorraad. Dit gee ''n oorsig van hoe die daaglikse bedrywighede in die Konfederale Vloot in 1862 verloop het', sê Stimpert. "En dit was nie altyd briewe wat groot vlootverbintenisse beskryf nie. Dit was 'Haai, ek het 'n vat meel nodig' en 'Jammer, ons het nie.' Dit gee u 'n idee van die omstandighede. " En dit is hierdie oënskynlik gewone heen-en-weer wat al te dikwels nie belangrik genoeg geag word om in historiese versamelings op te neem nie, sê Stimpert. Dit maak dit op sy eie manier nie waardevol nie?
'N Harige situasie
Ons het pas ons gesprek oor die vlootpapiere afgesluit toe Stimpert uittrek en met 'n boks terugkeer. 'Ek het geen idee of dit vir u enigsins van belang sal wees nie,' het hy gesê en die mees onlangse lêer in 'n versameling items in Milton S. Eisenhower -biblioteek se boeke oopgemaak. Die storie wat hy my vertel het, is bekend vir die meeste biblioteekbesoekers: Na 'n lang leessessie besluit jy om dit te stop. Jy kyk rond, gryp miskien die naaste plat item en#8212a kwitansie, of 'n stuk gemorspos en plak dit in om jou plek te merk. As jy die boek teruggee, vergeet jy om dit goed te skud, en êrens tussen die sirkulasie -lessenaar en die rakkar word die afval gevind en, ten minste by MSEL, word dit bewaar. Stimpert haal 'n artikel oor papiermarmering, 'n gefotokopieerde gedeelte van 'n Hebreeuse handboek en 'n stukkie pos wat in 1973 uit Duitsland gestuur is, terug. nie soseer nie, ons het gesê: laat ons dit alles behou. " Hy trek wel die streep, sê hy, by blare wat vrot en menslike hare wat ongediertes aantrek.
Was konfederale snoeke net 'n nuuskierige item om oor te lag? - Geskiedenis
Die Sionistiese sosiale kritikus Max Nordau begin sy verhandeling in 1916 Die Biologie der Ethik met 'n lewendige herhaling van 'n baanbrekende dierpsielologie -eksperiment wat deur die dierkundige Karl Möbius uitgevoer is, waarin 'n vleisetende snoek en 'n verskrikte snoek aan weerskante van 'n akwarium geplaas is wat deur middel van 'n deursigtige bord verdeel is. Toe hy sy prooi sien, het die snoek homself instinktief in die rigting van die bokke gelanseer, net om heftig met die onsigbare hindernis op sy pad te bots. Keer op keer klap die roofvis in die ruit, sy graafagtige snoet word al hoe meer bebloed, totdat 'uiteindelik 'n dowwe idee by hom opkom dat een of ander onbekende en onsigbare krag die tak beskerm, en dat enige poging om dit te verslind, tevergeefs, gevolglik het hy vanaf daardie oomblik opgehou met alle verdere pogings om sy prooi te molesteer. Daarna is die ruit uit die tenk gehaal, en snoek en snor het saam rondgeswem, en eersgenoemde het geen kennis geneem van sy weerlose buurman wat vir hom heilig geword het nie.
Vir Nordau het die gelykenis van die snoek en die snoek gehelp om die 'verskynsel van moraliteit' te verduidelik, waardeur 'n onsigbare krag 'n man kan aanmoedig om 'te doen wat hy hartstogtelik wil laat ongedaan' terwyl hy 'daarvan weerhou' instinkte spoor hom aan om dit te doen. " Die snoek, toegerus met 'n rudimentêre brein wat ongeveer 1/1305 van sy totale liggaamsgewig bedra, bevraagteken nie die oorsprong van die krag nie en gee gevolglik 'geen verdere poging tot sy geheimsinnig beskermde prooi' nie. Maar die encefaliseringskwosiënt van ons eie spesie is, ten goede of ten kwade, heelwat hoër, en ons het daarom "nie opgehou om na te dink oor hierdie versperring nie, om dit te ondersoek met' n bedeesde, onweerstaanbare begeerte na kennis en om te probeer ontdek sy aard " - en om sy grense te toets. Ons studie van hierdie individuele en kollektiewe morele versperring is van groot belang, aangesien Nordau beweer: 'die gewete is die onsigbare skakel wat die individu met 'n sosiale groep verenig, net soos spraak, gewoonte, tradisie en politieke instellings sigbaar is skakels. "
Soos 'n opstel in Tablet Magazine opgemerk het, het die laat-Letse gebore geleerde Judith Shklar gewaarsku oor hoe 'liberalisme kan ontaard in 'n slagofferkultus wat ons toelaat dat ons sadistiese begeertes as 'n onkreukbare deugd' verval word.
Ek wil net byvoeg dat gebruike en tradisies is, tempo Nordau, wat nie altyd sigbaar is nie, word as vanselfsprekend as vanselfsprekend beskou - onthou die beroemde waarneming van die antropoloog Ralph Linton dat "die laaste ding wat 'n vis ooit sou opmerk, water sou wees." Dit is die basis van Chesterton se beginsel van die heining, wat aangevoer word op grond daarvan dat daar ontelbare kulturele praktyke en beperkings is waarvan die oorsprong en betekenis moontlik deur die jare verlore geraak of verduister is, maar tog 'n belangrike rol speel in ons gesamentlike sosiale en politieke lewe. Aangesien hierdie gebruike en tradisies aktief uitgewis word, of bloot toelaat dat dit irrelevant raak, bevind ons ons in die posisie van Möbius se snoek, beïnvloed deur gewoonte, selfs terwyl die ou raamwerk verdwyn het. Dit gesê, ons is ook in staat om aan te dui wat snoeke en pickerels klaarblyklik nie kan nie, naamlik dat as die allerbelangrike glasplaat weg is, die spelreëls verander het en die tak nie meer heilig is nie.
Nordau het ietwat optimisties aangeneem dat 'slegs die dekadente man oneindig van gees is, vreemd, onverskillig of beslis vyandig is teenoor sy menslike omgewing, volgens die geweld en polarisasie van sy instinkte, die passievolle anargis of die gebore misdadiger'. Maar wat gebeur as dekadensie oral deurdring? Die briljante Russiese pre-revolusionêre filosoof Vasily Rozanov het alarm gemaak oor die 'dekadensie van die filosofie en uiteindelik die dekadensie van moraliteit, politiek en vorme van gemeenskaplike lewe' wat 'n wêreld sonder beperking voortbring, gedomineer deur die 'kultus van die' ek, '"Wat op sy beurt 'n' nuwe soort nisus formativus van die menslike kultuur, so te sê, [waarvan ons] sou verwag om groot vreemdhede, groot afskuwelikheid en miskien groot rampe en gevare te sien. " In so 'n omgewing sou ons verwag dat 'passievolle anargiste' vrye teuels kry, terwyl die heiligheid van 'n weerlose buurman niks tel nie. Omdat ons nie die versperring van Möbius ontneem het nie, sou ons aan die begin weer ongemaklik vasgevang wees in die natuurstoestand waarin "Man to Man is a arrant Wolfe", of 'n pik snoek, na gelang van die geval. Vir sommige sou dit 'n katastrofe vir ander wees, 'n geleentheid.
Die Poolse filosoof Ryszard Legutko, in sy merkwaardige boek Die demoon in demokrasie: totalitêre versoekings in vrye samelewings, wat eers in 2012 in Pole gepubliseer is en vier jaar later in Engelse vertaling, beskryf die vele ooreenkomste tussen kommunistiese en liberaal-demokratiese regimes, veral die onwrikbare geloof in tegniek, modernisering en sosiale ingenieurswese. "In die een stelsel", skryf Legutko, "het dit beteken om die stroom van Siberië se riviere om te keer, in die ander 'n vorming van alternatiewe gesinsmodelle. heeltemal of ten minste magteloos gemaak as 'n voorwerp van relativering of bespotting …. Dit spreek vanself dat alles - in beide kommunisme en liberale demokrasie - modern moet wees: denke, familie, skool, letterkunde en filosofie. As iets, 'n eienskap, 'n houding, 'n idee nie modern is nie, moet dit gemoderniseer word of in die asblik van die geskiedenis beland ('n onvergeetlike uitdrukking wat net so relevant is vir die kommunistiese ideologie as vir die liberaal-demokratiese.) Ons het die afgelope weke gesien hoe Susan Rice en Charleston-raadslid Karl Brady Jr. die spesifieke frase met Trotsky gebruik, onderskeidelik met verwysing na die president se ondersteuners en 'n standbeeld van John C. Calhoun, wat dui op die mate waarin dit in die gewone taal gekom het. .
Vir Legutko kan hierdie neiging grootliks verstaan ​​word in terme van der Wille zur Macht: "Deur lid te word van 'n kommunistiese en liberaal-demokratiese samelewing, verwerp die mens 'n groot deel van lojaliteite en verbintenisse wat hom tot nog toe nie lank gelede geboei het nie, veral dié wat hom opgelê is deur die toesig van godsdiens, sosiale moraliteit en tradisie. Hy voel vernuwe en sterk en het daarom niks anders as medelye met die ellendiges wat aan lang verouderde reëls bly geheg en wat toegee aan die slawerny van onredelike beperkings nie. " In werklikheid blyk dit nie 'jammer' te wees wat die houding van die kommunis of liberaal teenoor die konserwatief of die tradisionalistiese kenmerk nie. Die omverwerping van standbeelde, die "dekolonisering" van leerplanne en boekrakke, saam met ander revisionistiese fasette van die opkomende opvolger-ideologie-gedrewe rewolusie, kom eerder as volkome meedoënloos voor, deel van wat as 'n eksistensiële stryd beskou word.
Blake Smith se 17 Junie 2020 was dus baie relevant. Tablet essay "Moral Cruelty and the Left", 'n verkenning van die politieke filosofie van die laat Letse gebore geleerde Judith Shklar, wat gewaarsku het oor hoe "liberalisme kan ontaard in 'n slagofferkultus wat ons toelaat dat ons sadistiese begeertes as 'n onkreukbare deugdigheid verval word. . " Vir Shklar hou 'humanitarisme ongeskonde deur skeptisisme en onbewus van die beperkings daarvan' 'n ernstige risiko in vir die burgerlike samelewing, want in Smith se opsomming is 'liberale demokrasieë nie goeie plekke om goeie mense te vind nie ... Hulle burgers word gewoond in' selfgeldige ' ongeregtighede van selfsugtigheid, selfsug en lafhartigheid "en hul" vrome wreedhede "en" massiewe oneerlikheid "is daarop gemik om die vyand van die regime" doelbewuste en aanhoudende vernedering toe te dien, sodat die slagoffer uiteindelik nie homself of iemand anders kan vertrou nie. " Die doel is die verwydering van die Möbius -plaat van die samelewing en die daaropvolgende terugkeer na die Tabula rasa van Jaar Nul.
Dit is op hierdie punt basies 'n waarheid dat beide die kommunistiese en liberaal-demokratiese samelewings aangevuur word deur kwasi-godsdienstige impulse, selfs al verteenwoordig dit al te dikwels 'n omkering van eeue oue godsdienstige beginsels. Dostojevski het dit verstaan
Die moderne negatiewer verklaar homself openlik ten gunste van die advies van die duiwel en hou vol dat dit meer geneig is om die mens se geluk te veroorsaak as die leringe van Christus. Vir ons dwase, maar verskriklike Russiese sosialisme (want ons jeug is deurmekaar) is dit 'n richtlijn en, blykbaar, 'n baie kragtige een: die brode, die Toring van Babel (dit wil sê die toekomstige bewind van sosialisme) en die volledige verslawing van die gewetensvryheid - dit is wat die desperate negatiewer probeer streef. Die verskil is dat ons sosialiste (en hulle is nie net die gat-en-hoek-nihiliste nie) bewuste Jesuïete en leuenaars is wat nie erken dat hul ideaal die ideaal is van die dwang van die menslike gewete en die vermindering van die mensdom tot die vlak van beeste.
Yuri Slezkine, in sy groot studie van die Sowjet -ideologie Regeringshuis (2017), het oortuigend beweer dat Marx en Engels die hart van die duisendjarige profete was wat 'gefokus het op die uitskakeling van private eiendom en die gesin as die kragtigste en wedersyds versterkende bronne van ongelykheid'. Hierdeur het hulle probeer om 'n 'perfekte stelsel van sosiale orde' in te stel wat (teoreties ten minste) gebaseer is op 'ongedwonge en onverdeelde arbeid', wat, volgens Marx se woorde, mense in staat sou stel om "in die oggend te jag, in die middag te hengel , saai agter beeste, kritiseer na ete, net soos ek gedink het, sonder om ooit jagter, visserman, veewagter of kritikus te word " - nogal die aardse paradys, bereik met die handgolf. Soos Slezkine verder opgemerk het, het die marxiste se duisendjariges "baie minder te sê gehad oor toekomstige volmaaktheid as hoe dit sou kom - en hoe gou. En natuurlik sou dit baie gou en baie gewelddadig aankom, en dit sou gevolg word deur die heerskappy van die heiliges oor die nasies met 'n ystersepter, en dan sou diegene wat oorwin het alles erf, en die ou orde van dinge sou verbygaan, en daar sou 'n nuwe aarde kom, en die heerlikheid en eer van die nasies sou daarin ingebring word, en niks onreins sou ooit daar ingaan nie, en ook niemand wat gedoen het wat skandelik of bedrieglik was nie. "
Die eienaardige van die Bolsjewiste was egter dat hoewel "die meeste duisendjarige sektes as sektes gesterf het", hulle eintlik "aan die hoof van Babilon was" terwyl hulle steeds die millennium in hul leeftyd verwag het. Om momentum te behou, moes hulle die apokaliptiese stryd teen beide die "verdedigers van die ou wêreld" en die "valse profete van die nuwe" volhou, wat weer die sistematiese likwidasie van blankes, pseudo-marxiste, Don Kosakke vereis het , kulaks, Kazakhs, Tsjetsjenen, almal wat in die pad gestaan ​​het van wat Lenin die 'vasberade en genadeloos vasgestelde vernietiging van die uitbuiters en vyande van die werkende mense' genoem het. Pragtige ikone en standbeelde is intussen beledig as vuilheid, die kommissaris Aleksandr Arosev het beveel dat "al die ou asblik" uitgeskud moet word, terwyl die Vereniging van Militante Ateïste verklaar dat "in die USSR geen enkele huis van gebed sal bly nie en die konsep van God moet uit die Sowjetunie verdryf word as 'n voortbestaan ​​van die Middeleeue. "
In al hierdie dinge het die Bolsjewiste skaars verskil van hul Jakobynse voorouers, wat, ondanks hul skynbare sekularisme, groter yweraars was as enige godsdienstige fundamentalis. Tocqueville was een van die vroegste kommentators wat besef het dat die Franse Revolusie ''n politieke rewolusie was wat in die rigting van 'n godsdienstige revolusie verloop', maar dit was 'n voor die hand liggende genoeg gevolgtrekking, gegewe die Franse revolusionêre se sterk voorliefde vir die verwysing na hul optrede. en instellings in klaarblyklik teologiese terme. Nadat u deur die Archives Parlementaires, het die historikus Ronald Schechter ongeveer 1 925 beroepe op heiligheid gevind (heilige, heiliges, heilige, heiliges) in die amptelike rekords gedurende die tien maande van die terreur, insluitend die 'heilige berg' waaruit hoë wette uitgevaardig is, 'heilige vryheid', die 'heilige ark' van die konvensie, die 'heilige land' van Frankryk, ' heilige rede "en natuurlik" heilige verontwaardiging "," heilige woede "en die" heilige guillotine ". Die Jakobyne het selfs hul eie orisons bedink, terwyl die Republikeinse Vereniging van Dirgoin-sur-Loire bid: "Ag, heilige berg! Gaan voort om uit die hoogtes van u onwankelbare rots die lewendige lig wat deur die siel dring deur al die republikeinse deugde uit die hoogtes te werp, terwyl die gemeente St Maixent op 'n vreemdste, onbepaalde manier bedink het dat "die openbare gees sinvol groei, almal smag meer en meer na brand sy wierook aan die voet van die heilige berg: respekteer almal die heilige vulkaan wat met sy vuur opgedroog het, die moerasagtige moeras waarvan die stinkende dampe alles wat u wysheid wou onderneem, bederf het. "
Ons is gewoond daaraan om die 'godsdiens van die mensdom' as in wese goedaardig te beskou, iets in die sin van Jean-Baptiste de Cloots se idealistiese ambassade van die menslike ras, wat bestaan ​​uit 'n verskeidenheid openbare geestelike vrydenkers en ekstras uit die operahuis, wat opgedaag het in Parys op 19 Junie 1790 om die rewolusionêres aan te spoor om tirannie af te skaf en 'n weldadige en altruïstiese universele nasiefamilie te stig. Heerlike sentimente, maar so 'n agenda blyk nooit goed te wees nie, want soos Christopher Lasch onder vele ander aangevoer het, "word die lojaliteit te klein as dit probeer om hom aan die hipotetiese solidariteit van die mensdom te heg. Dit moet hom aan spesifieke mense op spesifieke plekke heg, nie aan 'n abstrakte ideaal van universele menseregte nie. Ons is lief vir spesifieke mans en vroue, nie die mensdom in die algemeen nie. " Jean-Baptiste de Cloots het ongetwyfeld self tot hierdie besef gekom, want na die opstand van 10 Augustus 1792 het hy toenemend militant geword, homself verklaar as die "persoonlike vyand van Jesus Christus" en gestem vir die teregstelling van die arme koning Lodewyk XVI, slegs, gepas genoeg, om Louis die trappe na die guillotine die volgende jaar op te volg. Dit was die ambassade van die menslike ras wat, in die woorde van Roberto Calasso, 'uit die koninkryk van Operetta' gestuur is om die dreigende infiltrasie van sy onderdane na Europa aan te kondig, [en] die laaste stukrag gegee het aan die onthoofding van die edele titels met wie se aroma -operette gekruid sou word. " Dit was alles 'n absurde pasquinade, 'n belaglike klug, maar 'n klug wat onverbiddelik gelei het tot die terreur, die guillotine, die massale verdrinking van priesters (die berugte noyades), die volksmoord in Vendéen en onvertelde dade van ikonoklasma en kulturele verwoesting. En dit alles danksy die tydelike maar baie werklike instelling van Year Zero, wat die Khmer Rouge, toegewyde studente van die Jakobyne, sou noem chhnam saun, 'n konsep wat herkenbaar is vir enige toekomstige kulturele revolusionêr.
Die voortdurende aanval van burgerlike onrus moet deur hierdie wye revolusionêre lens beskou word. Michael Tracey het opgemerk hoe 'baie sogenaamde protesakties kenmerke aangeneem het wat sterk aan godsdiens herinner: gesamentlike aanbidding, openbare belydenis en versoeke om redding, toewyding en gebede, groepsgebede, die skepping van 'n nuwe panteon van martelaarsfigure om te eerbiedig, en die aanvaarding van liturgiese rites en rituele. " Onder sulke omstandighede was 'n verskuiwing na ikonoklasma onvermydelik. Dat die vernietiging en verwoesting van standbeelde en gedenktekens wat verband hou met die Konfederasie naatloos oorgegaan het na 'n soortgelyke behandeling van monumente wat verband hou met prominente afskaffers, of selfs Progressivisme self (nl. Jean Pond Miner se val Vorentoe in Madison, Wisconsin), is nie so verrassend as wat dit aanvanklik mag lyk nie. Die onoordeelkundige vuur van revolusionêre geloof is nog altyd gebruik om die 'modderige moeras' van tradisie op te droog, terwyl die paroksismiese stuiptrekkings van 'n kulturele revolusie uitdruklik bedoel is om die 'ou asblik' van die geskiedenis uit te skud.
Chateaubriand was tereg van mening dat 'n tiran slegs "die hede oorheers, die verlede hom tart, en ek behou my vryheid in alles wat sy heerlikheid voorafgegaan het". Dit is die Achilleshiel van beide kommunisme en liberale demokrasie, die twee stelsels wat gedefinieer word deur 'n allesomvattende begeerte om, volgens Legutko se woorde, 'die mens self, in volle bloei van sy menslikheid', as 'die regte voorwerp van aanbidding' . " Die verlede is meer as ongerieflik, dit is 'n ernstige struikelblok en word 'n voorwerp van woede libido dominandi. Deesdae, wanneer 'n monument vir vernietiging gerig is, blyk dit nie saak te maak waarvoor die historiese figuur verteenwoordig het nie, net dat die monument self nog steeds bestaan. Soos berig het dat 'n "betoger" van Madison navraag gedoen het tydens die afbreek van 'n gedenkteken vir die Noors-Amerikaanse afskaffer Kol. Hans Christian Heg, "Wie is hierdie man?" Dit maak kwalik saak. Dit is pure negasie, maar dit moet gedoen word as ons nog een wil instel chhnam saun (en ons weet hoe goed dit altyd eindig).
Namate die sloping vinnig vorder, was dit op die minste pynlik ontstellend dat buitelandse regerings die saak op baie maniere ernstiger opgeneem het as plaaslike en staatsregerings en ander burgerlike en godsdienstige instellings. Terwyl katolieke geestelikes in Kalifornië sukkel om standbeelde van Saint Junípero Serra weg te steek - om maar net een voorbeeld van kapitulasie te neem - sien ons die ambassade van Spanje in die Verenigde State die skade berokken aan die standbeelde van Serra en Miguel de Cervantes, terwyl hulle 'diep kommer' uitspreek oor hierdie aanvalle op die federale, staats- en plaaslike owerhede en vra dat die herinnering aan ons ryk gedeelde geskiedenis beskerm moet word, altyd met die grootste respek vir die debatte wat tans plaasvind. " Die Poolse president, Andrzej Duda, het intussen sy onlangse besoek aan Washington, DC, begin met 'n plegtige reis na Lafayette Park, waar hy 'n krans op die onverklaarbare en gewetenloos gevandaliseerde monument vir Andrzej Tadeusz Bonawentura Kościuszko geplaas het. En Viktor Orbán, die nasionale konserwatiewe premier van Hongarye, kon met 'n bietjie welverdiende selfbevrediging nie na onlangse gebeure verwys nie: 'Standbeelde word omvergewerp, die omstandighede is betreurenswaardig en daar is bendeoorloë in die pragtige strate van klein dorpies in beskaafde Wes -Europese lande. Ek kyk na die lande wat ons adviseer hoe ons ons lewens reg moet voer, en ek weet nie of ons moet lag of huil nie. "
Die oogopening was des te meer die voltooiing van die 9 Mei 2020 en 22 Junie 2020 van die hoofkatedraal van die Russiese weermag in die Patriotpark van die Oblast Moskou, ingewy as deel van die 75ste herdenking van Rusland se oorwinning in die Groot Patriotiese oorlog. Die katedraal is ontwerp in 'n monumentale, argeo-futuristiese styl met pragtige mosaïeke van krygsheiliges en martelare saam met muurskilderye van gekoesterde oorlogshelde en omring deur 'n museum vol kosbare militêre artefakte. Ongekap'S Aris Roussinos as' ''n tempel tot krygsheerlikheid wat veel verder strek as die Christendom, die argitektoniese ekwivalent van 'n steppe khan wat wyn drink uit die skedel van 'n oorwonne vyand' - nie 'n slegte ding as jy my vra. Dit is moeilik om na 'n sublieme en uiters selfversekerde nuwe struktuur soos hierdie te kyk en dit nie te vergelyk met die jammerlike toestand van, byvoorbeeld, die standbeeld van kolonel Heg, onnadenkend ontheilig, onthoof en in die Mononameer geslinger.
Dit lyk hier gepas om ongeveer te begin waar ons begin het, met Max Nordau, 'n skrywer wat minder bekend is vir die voormelde Die Biologie der Ethik as vir sy vroeëre twee-volume polemiek Ingang, of Degenerasie (1892–93). In daardie meesterstuk beskryf Nordau die 'skouspel wat deur die doen van mense aangebied word in die rooi lig van die skemer van die nasies', waarin
Daar is 'n geluid van ontploffing in elke tradisie, en dit is asof die môre hom nie met vandag sou verbind nie. Dinge soos hulle kronkel en duik, en hulle word gely as spoel en folie, want die mens is moeg en daar is geen geloof dat dit die moeite werd is om dit te onderhou nie. Standpunte wat tot dusver die gedagtes beheer het, is dood of gedrewe, soos konings wat uit die troon getrek is, en as gevolg van hul erfenis is die wat die titels besit en die wat sou toeneem, in 'n stryd gesluit. Intussen heers interregnum in al sy angs, daar is verwarring tussen die magte wat die miljoen is, beroof van sy leiers, weet nie waarheen hulle die sterk werk moet draai nie, en hulle wil valse profete ontstaan, en die heerskappy is verdeeld onder diegene wie se stok die swaarder is omdat hulle tyd is min. Mans soek verlangend na die nuwe dinge wat daar is, sonder vooraf waar hulle vandaan sal kom of wat hulle sal wees.
Tog is dit nie alles slegte nuus nie. Nordau was versigtig om by te voeg dat 'hier die plek is om 'n moontlike misverstand te voorkom', want 'die groot meerderheid van die middel- en laer klasse is natuurlik nie fin-de-siècle. Dit is waar dat die tydsgees die nasies tot op hul laagste dieptes roer en selfs in die mees kronkelende en rudimentêre mens wakker word 'n wonderlike gevoel van opskudding en omwenteling, "maar" hierdie min of meer effense aanraking van morele see -siekte prikkel nie die begeerte van swanger vroue nie, en spreek hom ook nie uit in nuwe estetiese behoeftes nie ":
Dit is slegs 'n baie klein minderheid wat eerlik plesier vind in die nuwe neigings, en dit met opregte oortuiging aankondig as die enigste wat gesond is, 'n seker gids vir die toekoms, 'n belofte van plesier en van morele voordeel. Maar hierdie minderheid het die gawe om die hele sigbare oppervlak van die samelewing te bedek, aangesien 'n bietjie olie oor 'n groot oppervlak van die see strek. Dit bestaan ​​hoofsaaklik uit ryk opgeleide mense of fanatici. Eersgenoemde gee die ton aan al die snobs, die dwase en die kopkoppe, laasgenoemde maak 'n indruk op die swakkes en afhanklikes en intimideer die senuwees. Alle snobs beïnvloed dieselfde smaak as die uitgesoekte en eksklusiewe minderheid, wat by alles verbygaan wat eens as mooi beskou is met die grootste veragting. En so lyk dit asof die hele beskaafde mensdom tot die estetika van die Skemer van die Nasies bekeer is.
Ikonoklasma, in al sy harde, onbarmhartige onmenslikheid, is op sigself selde gewild. Net soos die meerderheid Byzantynse onderdane uiteindelik die "brekers van ikone" verwerp het - met die Oos -Ortodokse en Bisantynse Rite -kerke tot vandag toe wat hulle die Fees van Ortodoksie vier ter ere van die herstel van hul kosbare beelde - so lyk Amerikaners ook grootliks daarteen die vernietiging van erfenis wat vandag vertoon word. Selfs as die kwessie beperk is tot die behandeling van Konfederale monumente, het 'n peiling van Harvard CAPS/Harris bevind dat 58 persent van die respondente wil hê dat sulke standbeelde moet bly, terwyl 71 persent wil hê dat plaaslike regerings 'groepe moet verhinder om die standbeelde fisies te vernietig', nieteenstaande 'n onophoudelike volledige hofpers van korporasies, die korporatiewe media, organe op sosiale media en 'n groot deel van die politieke instelling hieroor. Dit is duidelik dat hierdie getalle nog groter sou wees vir gedenktekens wat nie met die Konfederale State se weermag verbind is nie, dit wil sê dié van Lincoln, Grant, Theodore Roosevelt en dies meer, wat nietemin geteiken is met aftakeling, ontsiering of uitvee van die openbare plein .
Dit is heeltemal moontlik dat wat Wesley Yang "die geraas van ons verdorwe inligtingsomgewing" genoem het, die dekadente olievlek oor 'n groter oppervlak uitgebrei het as wat ooit in Nordau se tyd bereik kon word, wat in die proses 'n toenemende aantal elites, fanatici insluit , snobs, dwase, blokkoppe, sowel as die swakkes, afhanklikes en senuwees. Ons kan steeds hoop dat daar nog baie manne en vroue van gewete en goeie trou bly, wat ten spyte hiervan nog steeds van harte saamstem met die ontroerende gevolgtrekking van Nordau Degenerasie:
Die samelewing het die eerste uitgangspunt dat naasteliefde en selfopoffering en vooruitgang die gevolg is van 'n steeds strenger onderwerping van die dier in die mens, van 'n steeds strenger selfbeheersing, 'n steeds groter pligsbesef en verantwoordelikheid. Die emansipasie waarna ons streef, is die oordeel, nie die begeerte nie. In die diep deurdringende woorde van die Skrif (Matt. 17), "Moenie dink dat Ek gekom het om die wet te vernietig nie, of dat die profete gekom het om te vernietig nie, maar om te vervul."
As u daaraan dink, klink dit na 'n uitstekende plek om te begin, en inderdaad 'n welkome middel vir die maagdraaiende morele seesiekte van ons era.
Dit is buite die punt. Die idee om 'n tyd te kies, is gewoonlik om nie ander te verslaan wat dit wil hê nie. Ons het ooreengekom dat ek dit koop, laat ons nou 'n tyd kies wat vir ons werk. Moenie aan 7 mense vertel dat die chipper beskikbaar is nie, en kyk wie eerste opdaag. As u 'verkoopfilosofie' is dat as iemand voor die vasgestelde tyd opdaag, hy dit kry, dan moet u dit sê. Ek "kan" om middernag opdaag, maar ek gaan dit nie as 'n logiese ophaaltyd voorstel nie.
Koper #1: Ja. laat ons die volgende dag 'n tyd opstel om dit op te tel.
Kopers 2-7: Moenie reageer voordat u klaar is met die nommer 1 nie, of sê: 'Ek het iemand wat dit kom haal, maar ek sal binne die volgende dag terugkom as dit nie gebeur nie.'
Soos ek gese het . my suksessyfer is 95% met die metode. Soms sê ou #2: "vergeet dit net." 100% as u dink dat dit uiteindelik verkoop word.
Ek stem basies hiermee saam, ek dink jy interpreteer my letterlike berigte te letterlik. Deur geen houvas te sê nie, is dit my doel om mense wat vir my 'n boodskap stuur, uit die weg te ruim en te sê dat hulle dit sal opneem as ek dit vir 2 weke kan hou totdat hulle betaal is (gewoonlik vir 'n item minder as $ 50). Dit is irriterend en 'n mors van my tyd. As iemand 'n boodskap stuur en sê: "Hallo, ek kan dit môre haal. dit is maklik genoeg om die item as PPU te merk. Daar is geen wedloop na iemand se huis soos jy dit uitbeeld nie. Ek twyfel of dit in die werklike lewe gebeur (behalwe vir plasings wat as vry op die randsteen gemerk is).
Gratis items op die randsteen is ongelooflik om na te kyk. My buurvrou sit 'n ou maaier en stootmaaier en 'n klomp ander gereedskap en plaas dit en sê dat sy nie op vrae of boodskappe sal reageer nie. Die pos is onmiddellik besaai met vrae en antwoorde wat sê "PM'd you". Toe kom 'n karavaan voertuie byna twee ure agtermekaar. Die maaiers was byna onmiddellik weg, so daar was 'n klomp teleurgestelde/vieslike mense in dom geligte vragmotors en so verbygery. Dit was nogal die vertoning.
Ek hou ook nie daarvan om by my huis te ontmoet as ek dit kan vermy nie. Ek was verheug om iemand te vind wat dom genoeg was om die groot klavier uit my huis te verwyder. Natuurlik het 'n paar jaar gelede iemand dieselfde gevoel oor my toe ons die klavier kry.
Ek reageer meer op Kilgore, wat 'n antwoord 'alles gedoen het. Dit is nog steeds beskikbaar' vir 7 mense en uiteindelik 'n gratis-vir-almal.
Ek stem saam met jou . Ek beskou 'word môre opgetel' as 'verkoop word'.
Met betrekking tot gratis items. Ek het 'n dosyn gratis gesteentes omtrent die grootte van sokkerballe uitgegooi en dit op Craigslist geplaas. Jy sou gedink het ek gee soliede goud. Iemand het hulle binne 10 minute opgetel, en ek het ten minste 20 inrytjies gehad toe ek terug is om hulle van Craigslist af te haal.
Met betrekking tot grassnyers. Ek het 'n vriend wat 'n landskaponderneming besit wat sweer dat hy nog nooit 'n stootmaaier gekoop het nie. Hy het 4-5 spanne en hy sê dat hulle elke grassnyer wat hulle sien, op 'n randsteen moet gryp. Hy maak dit reg of gebruik dit as onderdele vir vorige wat hy opgetel het.
Die vervaardiging van 'n roman – Deel 12
Navorsing vertel ons dat ons minder as vyf sekondes het om ons leser se aandag te trek, en dit gebeur gewoonlik as hulle ons boek op die voorblad afhaal. Dit beteken dat die ontwerp van 'n wonderlike omslag wat aan die lesers se verwagtinge van u genre voldoen, die sleutel is.
As u reeds 'n kontrak met 'n tradisionele uitgewer het, sal hulle die voorblad ontwerp op grond van 'n omslagvraelys wat u sal invul, met besonderhede oor gehoor, genre en storielyn. Die ontwerper sal nie die boek lees nie, dus moet u die fisiese eienskappe van u held en heldin insluit om seker te maak dat die ontwerper die voorkoms kry en dat die oog- en haarkleur korrek is.
As u nog nie 'n kontrak het nie, moet u nie u tyd mors met die ontwerp van 'n dekking nie. Dit is onwaarskynlik dat 'n tradisionele uitgewer dit sal gebruik. Lees egter verder, aangesien hierdie afdeling u insig sal gee oor hoe 'n ontwerper met die omslag vorendag sal kom.
Lees verder as u van plan is om self te publiseer. Of u nou van plan is om u voorblad self te ontwerp of iemand aanstel om dit vir u te doen, wetende dat die proses sal help.
Hier is eerstens 'n paar basiese beginsels:
Ons oog is geneig om in 'n Z -patroon te skandeer, begin met die boonste linkerkant van die voorblad, regs bo, in die middel na links onder en dan regs onder. Gee belangrike inligting op die belangrikste gebiede.
Kies lettertipes wat maklik leesbaar is. Dit is goed om lettertipes te meng en te pas, sodat die sleutelwoorde van die titel in een groter lettertipe bestaan, met die invulwoorde in dieselfde, maar 'n kleiner lettertipe, die ondertiteling of titelreeks in 'n kleiner lettertipe en die outeurnaam in 'n ander lettertipe. Probeer om nie meer as twee lettertipes te gebruik nie.
Stel jou voor jou perfekte leser en ontwerp die omslag om hulle te behaag. U behoort hierdie leser reeds intiem te ken, aangesien u die boek vir hulle en hulle alleen geskryf het.
Nou, om die ontwerpbesonderhede te dek:
Kies die beste prentjie wat u kan vind. Moenie bekommerd wees dat dit nie perfek is nie. U kan dit later regstel. Hou die genre in gedagte. Ek sal hieronder meer praat oor genreverwagtinge.
As u u eie omslag ontwerp, koop die beste sagteware wat u kan bekostig, of gebruik 'n gratis aanlyn diens, soos BookBrush of Canva. As u 'n ontwerper gebruik of by 'n tradisionele uitgewer publiseer, sal hulle die grootste deel van die ontwerpproses hanteer.
Ondersoek boeke in u genre om te sien hoe die voorblaaie lyk, die uitleg, die aantal akteurs (gewoonlik nie meer as twee nie, tensy die boek oor 'n groter groep soos 'n gesin handel). Bestudeer die lettertipes, die plasing van die titel en die naam van die outeur en die kleure.
Romantiek: kies 'n skrifskrif, wat herinner aan 'n liefdesbrief, kies kleure wat romantiek ontlok, insluitend blou, pers, rooi as passie betrokke is, turkoois en pienk.Rooi en swart word verkieslik in erotiek vir die beeld gebruik, tipies lei die twee liefdesbelange in 'n nabye houding (as die verhaal oor 'n gelukkig is) of in 'n opposisionele houding elemente uit die verhaal, byvoorbeeld, 'n trourok, cowboy stewels, agtergrond in die groot stad of agtergrond in 'n landelike omgewing.
Gesellige raaisel: kies 'n lettertipe wat die handgemaakte lettertipe naboots, kies koördinerende kleure wat skilderye navolg, of illustrasies is tans gewild; geen lyke, bloed of halfgeklede karakters vir hierdie genre nie, 'n toneel uit die boek, die omgewing (stad, landelike gebiede) as daar 'n tema is, soos 'n kookklub, brei of ander kunsvlyt, 'n beeld wat verband hou met die vervaagde of ryp beelde wat die akteur van die kamera af wegstap of in die verte poseer.
Riller, spanning, hoofstroomgeheim: gebruik 'n vetgedrukte en skoon lettertipe, kies kleure wat die toon van die boek naboots, soos swart, rooi, groen, die beelde is dikwels donker, vaag, die akteur is dikwels in die boonste helfte en 'n agtergrondtoneel onderaan 'n katastrofiese toneel uit die boek.
Fantasie: kies 'n antieke of gotiese lettertipe, kies 'n helder kleurpalet, illustrasies kan fokus op die spesiale krag, bonatuurlike vermoë van die hoofkarakter of persoonlike eienaardigheid as magie ingesluit is, visualiseer dit op die voorblad.
Gemengde genre: bevat kleure en elemente van beide genres, met meer uit die primêre genre. As die genre byvoorbeeld fantasie -romanse is, kies 'n antieke of gotiese lettertipe vir die titel, met 'n skrifskrif vir die outeurnaam, insluitend die hoofkarakters, maar dit kan geskei word deur 'n fantasie -element, soos 'n ketel, as dit in die verhaal is.
Moet ek selfpubliseer?
Jou boek is geskryf, gepoleer en geredigeer, en jy wil jou boek op die winkelrakke sien, maar jy het nie 'n uitgewer nie. Spandeer u tyd om nou een te soek? Of wil u hierdie boek by die massas uitbring sodat u met die volgende projek kan voortgaan?
Hier is 'n paar vrae wat u kan vra - en beantwoord:
Wil u u boek in boekwinkels in baksteen in die hele provinsie sien? Die meeste boeke wat self gepubliseer word, word aanlyn as gedrukte of e-boek verkoop, alhoewel dit moontlik is om deur 'n boekverspreider te werk.
Wil u op die topverkoperlyste staan? Heel waarskynlik het u 'n tradisionele uitgewer se mediakrag agter u nodig. Nie onmoontlik met selfpublikasie nie, maar dit verg meer werk.
Is u leser nis groot en algemeen (maar nie te algemeen nie) of is dit spesifiek en kleiner? Dit is minder waarskynlik dat tradisionele uitgewers nisboeke publiseer wat kleiner gehore bereik, dus selfpublikasie is dikwels die beste manier, veral as u van plan is om u gehoor te bereik deur persoonlike geleenthede, soos om te praat.
Hoeveel werk wil jy doen? As u dink dat dit moeilik is om die boek te skryf en gereed te maak vir publikasie, is bemarking en promosie vir die meeste skrywers tien keer erger. Terwyl die bemarkingsbegrotings van baie tradisionele uitgewers na hul topverkopers geskuif word, sit hulle gewoonlik 'n paar dollar opsy om u boek te bevorder. In selfpublikasie is u die beste bemarker van u boek.
Hoe gou wil jy jou boek vrystel? Tradisionele publikasie duur gewoonlik 12 tot 24 maande vanaf die ondertekening van die kontrak tot publikasie. As u 'n tydsgevoelige boek geskryf het, soos 'n politieke, mediese of sosiale gebeurtenis, of miskien een oor die herdenking van 'n spesifieke historiese gebeurtenis, is selfpublikasie u beste weg. As u 'n boek in 'n warm huidige genre geskryf het, wil u dalk nou selfpubliseer om die golf van verkope in die genre te bereik.
Hoeveel beheer wil u hê oor u boek? Omslagontwerp en verspreiding in 'n tradisioneel gepubliseerde boek berus byna by die uitgewer. U behou meer beheer as u self publiseer, maar u sal alles doen.
Die goeie nuus is dat selfpublikasie nie beteken dat dit die einde is van u tradisionele uitgewersgeleenthede nie. Verskeie boeke wat self gepubliseer is, vertel eintlik aan 'n tradisionele uitgewer dat u 'n projek kan voltooi en dat u boekbemarking en -promosie verstaan. Om 'n hibriede skrywer te wees-iemand wat self publiseer en tradisioneel publiseer-beteken nie dat u 'n kompromie aangaan nie. Soos u uit die bogenoemde vrae kan sien, is HOEKOM ons 'n boek skryf net so belangrik as wat ons skryf.
Watter pad u ook al kies, besluit om dit tot sy einde te volg. Hou aan werk aan die volgende projek - altyd! En moenie probeer om u boek in 'n uitgewersproses te druk nie, want u benodig die bekragtiging van 'n tradisionele uitgewer of u wil nie die beste boek skryf nie - lesers benodig wat u skryf. Die mite dat boeke wat self gepubliseer is nie goed genoeg was vir 'n tradisionele uitgewer nie, is eenvoudig nie meer waar nie-in die meeste gevalle. Maak dus u boek die beste wat dit kan wees, en kyk eerlik na u gehoor, u motivering en u vermoë en hulpbronne.
Donna Schlachter woon in Denver saam met man Patrick. As 'n hibriede skrywer skryf sy historiese spanning onder haar eie naam en kontemporêre spanning onder haar alter ego van Leeann Betts, en is meer as 30 keer gepubliseer in romans, romans in die lengte en nie-fiksieboeke. Sy is 'n lid van American Christian Fiction Writers, Writers on the Rock, Sisters In Crime, Pikes Peak Writers en Christian Authors Network fasiliteer 'n kritiekgroep en onderrig skryfklasse aanlyn en persoonlik. Donna skryf ook spookskrywers, bewerkings en beoordelaars in die skryf van wedstryde. Sy hou van geskiedenis en navorsing, en reis baie vir albei. Donna word verteenwoordig deur Terrie Wolf van AKA Literary Management. U kan haar vind by www.HiStoryThrutheAges.com
Pikes Peak -skrywers Konferensie is in 1993 gestig deur skrywer Jimmie Butler onder die vaandel en borgskap van die Friends of Pikes Peak Library. Die openingskonferensie was gesentreer oor 'Nuttige wenke vir die skryf van kommersiële fiksie' en het borgskap geniet deur die Friends of the Pikes Peak Library District en The Kennedy Center Imagination Celebration.