Gedig: Die kombuis as selfFoto: colonialwilliamsburg.photoshelter.com Die pot koffie trek stadig maar seker; die moer herinner aan ander kombuise, ander liefdes. Daar was ŉ tyd toe ek moes rissies kap. Toe oë voltyds traan van uie en verraad. En skinderknoffel stinkend aan my hande agterbly. Met jou is dit anders. Dit is asof ek al die vorige messe skerp mag ophang. Die ou bekers breek vanself. Mislikhede word stadig maar seker opgesuig. Voetjie voetjie word ek heel. Die skottelgoedmasjien reinig aanklagte, verraad, verlies, dwaashede. Die vloerteëls is witter, ja witter as Omo… die stoof kook vele nuwe bredies met die oond ŉ knipperende oog. Net soms, net soms sien ek weer die moer wat sak.