Spoke in die Middeleeue - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die visie van die Middeleeuse Kerk het die mense se godsdienstige verbeelding gedurende die Middeleeue (ongeveer 476-1500 nC) ingelig en die wêreld is dus geïnterpreteer - selfs deur heterodoks -Christene - deur die lens van die kerk. Spoke - wat gewoonlik gedurende die Middeleeue as herlewings verwys word - was geen uitsondering nie, omdat die Kerk sulke verskynings gedefinieer het as siele in die vagevuur wat menslike ingryping vereis om ewige vrede te vind.
In die vroeë Middeleeue (omstreeks 476-1000 nC) was daar geen konsensus oor die betekenis van spookagtige verskynings nie, aangesien daar na die Bybelse opdrag om 'alle geeste te toets' gewoonlik gedink is dat so 'n verskyning 'n demoon was. Namate die Kerk die werklikheid van die vagevuur (en opgeboude rykdom beklemtoon het deur aflate te verkoop om die tyd daar te verkort), het die konsep van die spook-as-siel-in-vagevuur meer veld gewen.
Die siele wat heel waarskynlik sou terugkeer om by die lewendes te spook, was diegene wie se begrafnisrituele nie korrek uitgevoer is nie of wat onafgehandelde sake gehad het wat gesluit moes word; selfmoorde, vroue wat tydens die bevalling gesterf het, of mense wat skielik en tragies gesterf het sonder tyd vir belydenis en ontbinding. 'N Ander rede, wat dikwels daarmee saamhang, was die behoefte van die lewendes om behoorlik afskeid te neem en die oorledene te laat gaan. Uitgebreide rituele is ontwikkel om die lewendes in staat te stel om die dood te verloor, hul herinneringe aan die dooies vry te laat om 'n spook te laat rus en voort te gaan met die lewe.
Spoke in die antieke wêreld
In die vroeë Middeleeue distansieer die Kerk haar van die konsep van spoke soos dit deur heidense Rome verstaan ​​word - as die liggaamlose geeste van die dooies - en interpreteer dit as demoniese entiteite. Die Bybelse brief van I Johannes 4: 1-3 waarsku gelowiges dat nie elke gees 'van God' is nie en dat hulle noukeurig geëvalueer moet word op demoniese oorsprong. As 'n verskyning verskyn in die vorm van 'n geliefde, is dit waarskynlik 'n demoon wat die vorm aanneem om hom te verdoem deur hulle te versoek om God se plan te bevraagteken.
Die kerk het geleer dat God die uiteindelike beheer oor elke aspek van u lewe het en dat, wanneer 'n mens sterf, daar 'n plek vir elke siel in die hiernamaals was-in die hemel, die hel en uiteindelik die tussendeur van die vagevuur-net soos daar was in die sosiale hiërargie van die lewe. 'N Spook het daardie begrip bedreig omdat dit nie net verkeerd was nie, maar ook teruggekeer het na waar dit nie meer hoort nie. As God werklik in beheer was, hoe het 'n spook sy toegewezen plek in die hiernamaals oorgegee om na die lewendes terug te keer? Die antwoord, wat die I Johannes 4 -gedeelte weerspieël, was dat die verskyning nie 'n 'spook' was nie, maar 'n demoon in vermomming.
Die Kerk moes op dieselfde manier afstand doen van die heidense verstaan ​​van spoke, soos met alle ander aspekte van die heidense denke.
Voor die opkoms van die Christendom word spoke beskou as 'n natuurlike - alhoewel ongemaklike en ongewenste - aspek van die menslike bestaan. Die heidense geloofstelsels het dieselfde begrip van geeste gehad wat die Kerk uiteindelik sou aanneem - dat geeste van die dooies kan terugkeer om hulp van die lewendes te vra om onafgehandelde sake te voltooi, om die lewendes te straf vir onvolledige of onvoldoende begrafnisrites, of omdat sommige aspek van hul dood het hulle onrustig gelaat - maar hierdie konsep is aanvanklik deur die Middeleeuse Kerk weerstaan.
In antieke Egipte kon mense briewe aan die dooies skryf waarin probleme aangespreek is, van die rede waarom die skrywer agtervolg is of ongeluk beleef het tot die vraag waar 'n waardevolle artefak of dokument geplaas is. In Griekeland was die voortbestaan ​​van die dooies afhanklik van die geheue van die lewendes, soos uitgedruk in monumente en rituele. Hoe lewendiger die geheue, hoe lewensbelangriker is die gees in die hiernamaals. Dieselfde paradigma is verstaan ​​en waargeneem deur die Romeine wat samelewings ontwikkel het wat 'n burger betaal het, wat by sy dood die regte begrafnisrituele en voortgesette herinnering verseker het. 'N Uitsig in al drie hierdie geloofstelsels was 'n teken dat die siel van die oorledene nie in rus was nie en dat 'n paar optrede van die lewendes nodig was.
Die Kerk moes homself van hierdie begrip distansieer op dieselfde manier as met alle ander aspekte van heidense denke om die boodskap daarvan heeltemal nuut te laat klink. Spoke is gedemoniseer op dieselfde manier as vroue, katte, aandag aan persoonlike higiëne en alles wat die heidene waardeer het.
Die kerk se siening het verander in die 11de en 12de eeu nC met die ontwikkeling van die konsep van die vagevuur. Die visioen van die vagevuur word eers deur Plato (l. 428/427-348/347 v.C.) uitgespreek in sy dialoog oor die Phaedo (107c-108d) waar hy siele uitbeeld wat die gewig van hul sondes dra-nie erg genoeg om tot die laagste vlak van die onderwêreld, Tartarus, te vonnis nie, maar nie goed genoeg vir die paradys van die Elysium Fields nie-vasgevang in strome wat hulle dwarrel totdat hulle van hul oortredings gesuiwer is. Plato, wat deur die kerk as een van die 'edele heidene' beskou word, het die Christendom baie van sy grondliggende dogma voorsien, maar die konsep van die vagevuur is eers ten volle ontwikkel tot in die hoë Middeleeue (1000-1300 CE), toe dit aanvaar is as 'n geestelike werklikheid.
Die vagevuur het wortel geskiet in die populêre verbeelding deur middel van die Middeleeuse folklore, veral die motief wat bekend staan ​​as die wilde jag, 'n visioen van die oorledenes wat vermoedelik die dood of ernstige ongeluk sou bring vir almal wat dit aanskou het, maar ook die bestaan ​​van 'n koninkryk waaruit die dooies kan verskil van die hemel of die hel. Die Wild Hunt het sy oorsprong in Skandinawië en is verbind met Odin en sy krygers van Valhalla. Die tipiese verhaal behels dat 'n onskuldige toeskouer besig is om 'n besigheid te sien wat 'n spookagtige jaggeselskap of 'n groep gewapende mans sien, onder leiding van Odin, wat skielik verskyn met al die geraas en geluide van die lewendes om net so vinnig stil te verdwyn.
Die heidense Noorse motief is in Christelike Europa ontwikkel om Christelike ideale en veral die konsep van die vagevuur te weerspieël. Die bekendste van hierdie soort verhale is Herlequin's Hunt (ook bekend as Helething's Hunt) aangeteken deur die Anglo-Normandiese historikus Orderic Vitalis (l. 1075-1142 CE) in sy Kerklike geskiedenis. Dit is belangrik om daarop te let dat Vitalis, 'n gerespekteerde historikus wat vandag nog betroubaar aangehaal word, die visie nie as 'n volksverhaal of hoorsê opneem nie, maar as 'n werklike historiese gebeurtenis wat hy selfs op 1 Januarie 1091 nC dateer.
Vitalis skryf hoe 'n Normandiese priester met die naam Walchelin die nag uitgegaan het om 'n siek gemeentelid aan die buitewyke van die stad te besoek. Op pad terug huis toe, onder 'n volmaan, hoor hy skielik die geluid van 'n groot groep manne en perde, en as hy dink dat dit een van die rowerbaronne is wat 'n nagaanval lei, begin hy hardloop dat die bome wegkruip, maar word gestop deur 'n lang ridder met 'n mace wat hom beveel het om stil te bly en te kyk. By die lig van die volmaan sien Walchelin 'n vreemde optog verskyn en verby hom beweeg. Vitalis skryf:
'N Groot skare te voet verskyn, wat diere en klere oor hul nek en skouers dra en allerhande meubels en huishoudelike goedere wat plunderaars gewoonlik as buit plunder. Maar almal het bitterlik gekla en mekaar aangespoor om te haas. Die priester herken onder hulle baie van sy bure wat onlangs gesterf het, en hoor hoe hulle kla oor die pyniging wat hulle weens hulle sondes gely het ... een ellendige, styf geknip, word deur 'n demoon met rooiwarm spore gestoot. Daarna kom 'n trop vroue wat op 'n sy-saal ry op sitplekke met brandende naels. Dit was inderdaad vir die verleidings en onwelvoeglike lekkernye waarin hulle sonder beperking op die aarde gesink het, dat hulle nou te veel die vuur en die stank en ander kwellinge verduur het om op te tel en hul harde lyding hardop te laat hoor. Die priester herken 'n aantal edele vroue in hierdie groep en sien ook die perde en muile met leë vroulike werpsels wat behoort aan baie wat nog gelewe het. (Brooke, 147-148)
Die lang ridder verlaat uiteindelik die priester om by die optog aan te sluit, en daarna probeer Walchelin een van die spektrale perde neem om na sy gemeente terug te bring as bewys van wat hy gesien het. Hy word voorgekeer deur 'n groep ridders wat hom dan in die optog probeer dwing, maar word gered deur 'n ander wat homself identifiseer as William van Glos, seun van Barnon, wat Walchelin vra om na sy gesin te gaan en die onreg reg te stel wat hom nou weerhou in pyniging. Walchelin vermy die missie en die gees van William gryp hom om die nek, maar word deur 'n ander ridder gestop.
Die konsep van die vagevuur het die begrip van spoke verander van demoniese entiteite tot geeste wat hulp nodig het.
Hierdie nuwe ridder dryf die kwaai gees weg en identifiseer homself as die spook van Walchelin se dooie broer Robert. Robert verskaf verskillende besonderhede wat bewys dat hy is wie hy beweer te wees en waarsku Walchelin dat hy in die optog weggevoer sou word omdat hy die perd uit die dood wou steel, maar die mis wat hy vroeër die dag gesing het, was so aangenaam vir God dat hy gespaar is. Robert waarsku Walchelin om hom te bekeer van sy eie sondes voor die dood en vra om gebede om hom uit die optog te bevry voordat hy terugkeer na die lang ry dooies, en op hierdie punt verdwyn die hele vergadering.
Walchelin het teruggekeer huis toe en 'n week lank siek gelê voordat hy weer kon praat en beweeg. Selfs na sy herstel het hy die litteken op sy keel gedra waar die rooiwarm hand van die gees van Willem van Glos hom beetgepak het. Volgens Vitalis het Walchelin self die verhaal in elke detail aan hom vertel.
Hierdie weergawe van die Wild Hunt is die mees volledige visie van 'n vagevuur -bestaan ​​en bevat al die elemente wat later meer volledig ontwikkel sou word: straf vir sonde en pyniging van die sondaar, die vonnis van die siel in die vagevuur wat beïnvloed word deur die gebede van die lewendes, en die hoop op verlossing en verheffing na die hemel sodra 'n mens se sondes uitgewis is. Hierdie konsep het die begrip van spoke van demoniese entiteite verander na geeste wat hulp nodig het. Die probleem van hoe God geeste kon toelaat om na die aarde terug te keer, is opgelos deurdat God aan die lewendes die geleentheid gebied het om deel te neem aan verlossing deur die siele van afgestorwenes by te staan ​​om onregte reg te stel en reg te stel.
Spookverhale en -soorte
Spookverhale word meestal aangebied in die vorm van staaltjies en volksverhale, maar betroubare historici soos Vitalis het dit ook as feitelike gebeurtenisse in elke destydse lewe opgeteken. Die historikus William van Newburgh (l. 1136-1198 n.C.) het 'n aantal van hierdie verslae gerapporteer en beweer dat, as hy sou besluit om hom heeltemal toe te pas op die opneem van spookverhale, sy werk nooit sou eindig soos dit so algemeen was nie. Sy bekendste verslae handel oor geeste wat in die omgewing van Byland Abbey in Noord-Yorkshire, Engeland verskyn, wat almal die bekende patroon volg van 'n lydende verskyning wat aan 'n persoon verskyn en 'n beroep doen op hulp wat, nadat dit gegee is, die gees laat rus.
Hierdie geeste word soms uitgebeeld in die bekende vorm van spook, soos 'n bleek laken of seil met vae menslike kontoere wat in die lug dryf, maar word meer gereeld aangeteken as doodloop langs die lyne van die Noorse begrip. In die Noorse geloof was daar twee soorte spoke - die haugbi en die draugr. Die haugbi was onskadelik tensy die graf versteur is, maar die draugr was 'n kwaadwillige gees wat die nag gestap het om eiendom te vernietig en mense en diere dood te maak.
William van Newburgh vertel 'n aantal verhale oor beide tipes spook sowel as ander met betrekking tot spektrale verskynings, maar die draugr-tipe verskyn meestal. Een so 'n verhaal handel oor die spook van 'n man met die naam Robert Botelby van Kilburn wat gesterf het en begrawe is in die Byland Abbey -begraafplaas. In die nag sou die wederkoms deur die stad loop, gevolg deur snorende, blaffende honde, mense se slaap versteur en ander probleme veroorsaak. Hy is uiteindelik aangekeer deur 'n paar jong mans wat hom na die kerk bring waar die priester die gees beveel om te praat en sy sondes te bely. Na belydenis en ontbinding rus die spook vreedsaam en die stedelinge is nie meer ontsteld nie.
In 'n ander verhaal word 'n weduwee herhaaldelik agtervolg deur die wandelende lyk van haar man wat onlangs oorlede is. Drie nagte agtereenvolgens verskyn die spook in haar slaapkamer en probeer om seks met haar te hê. Niemand kan iets aan hom doen nie, en soos die tyd aanstap, begin hy op alle ure van die dag verskyn totdat hy uiteindelik deur die biskop ontslae geraak word van sy sondes en die spook stop.
Hierdie verhale verskil aansienlik van die in Noorse sage waarin 'n held soos Grettir Asmundson die lastige fisies moet verslaan en weer doodmaak draugr of wanneer Skandinawiese stedelinge 'n spook sou vasvang, dit onthoof en die liggaam verbrand (alhoewel sommige verhale in hierdie lyn wel in William se werk verskyn). In die meeste spookverhale uit die Christelike Middeleeue is woorde die doeltreffendste wapen teen spoke, of om hulle te help. Die Christelike geestelikes het nou die heldhaftige figure geword wat die draugr of die lydende siel verslap deur absolusie te gee en hulle aan die genade van God oor te gee.
Geheue en bevryding
'N Deel van hierdie oorgawe het te doen gehad met die aanspreek van die geheue van die lewendes. Die begrip dat die dooies voortleef deur die herinneringe van mense, was net so sterk in die Middeleeue as in antieke tye en nog in die hede. Mense moes 'n manier hê om hul afgestorwe geliefdes te eer, te treur en te laat gaan.
Hierdie behoefte is bevredig deur die sangbeweging binne die Kerk waarin 'n mens 'n sekere bedrag geld in 'n soort trustfonds sou inbetaal, wat dan 'n chantry -priester sou ondersteun wat na die dood massa sou sing vir jou siel. Hierdie massas sou help om die siel in die vagevuur te verlig en die tyd wat 'n mens daar moes spandeer, te verminder. Die kerk het ook die gewoonte ingestel om aflate te verkoop - geskrifte wat minder tyd in die vagevuur beloof het vir 'n sekere bedrag - sodat die oorlewendes gerus kon wees dat hul geliefde se tyd in lyding kort sou wees en hulle binnekort na die paradys sou word.
Monumente met die naam van die oorledene gegraveer, boeke en rituele bekend as herinnering, kerkgeboue ter ere van 'n mens opgerig, en kerk liturgieë het alles ten doel gehad om die bedroefde gesin van die geheue te bevry, sodat hulle kon voortgaan met hul lewens en die verlede kon laat vaar. Die geleerde Jean-Claude Schmitt sê:
Die herinnering was 'n liturgiese herinnering, versterk deur die name op te skryf van die dooies wat waardig was om herdenk te word libri gedenktekens, nekrologieë en die sterfkennisse van kloosters en kloosters. Die liturgiese aandenking is spesifiek voorgelees ter geleentheid van die massas wat gesê is vir die redding van die dooie ... Maar hierdie woord "herinnering" is in werklikheid misleidend, want die doel van die herinnering was om die lewendes te help om van die dooies te skei, om te verkort laasgenoemde se verblyf in die vagevuur, en uiteindelik om die lewendes in staat te stel om die oorledene te vergeet. (5)
'N Mens kan nie jou afgestorwe geliefde vergeet nie, solank jy bekommerd is oor die moontlike terugkeer of dat hy afgelei word deur hom te bekommer oor die toestand van sy siel in die vagevuur. Die Kerk voorsien die middele waarmee 'n mens jou geliefde kan eer, vertroue kan hê in die redding en verminderde vonnis in die vagevuur, en kan voortgaan met sy lewe sonder skuld, smart of vrees.
Ongelukkig het die goeie bedoelings wat die Kerk aanvanklik gehad het om hierdie dienste te lewer redelik vinnig oorgegaan in korrupsie, wat dan deur hebsug versterk is. Namate die Kerk gedurende die Middeleeue meer korrup geword het, het misbruik soos aflate al hoe meer algemeen geword. Die konsep van die vagevuur, soos dit deur die Middeleeuse Kerk voorgestel is, kom nêrens in die Bybel voor nie, hoewel Christene selfs in die huidige tyd sekere gedeeltes uit I Korintiërs, I Petrus, Matteus en ander ter interpretasie daarvan interpreteer. Niemand sou egter in die huidige tyd argumenteer vir die geestelike waarde van die verkoop van aflate nie, waaruit die kerk enorme bedrae geld gemaak het. Aflate was eintlik aanvanklik die belangrikste twispunt tussen Martin Luther (l. 1483-1546 nC) en die Kerk aan die begin van die Protestantse Hervorming.
Jean-Claude Schmitt merk op dat "die dooies geen bestaan ​​het behalwe dit wat die lewendes vir hulle voorstel nie" (1). Elke kultuur wat ooit bestaan ​​het, het die hiernamaals en die siel geïnterpreteer binne die parameters van hul godsdienstige begrip, en dit was nie anders in die Middeleeuse Europa as in die ou Rome of die huidige tyd nie. In 'n poging om spoke te verduidelik, het die Middeleeuse Kerk beleid ingestel wat aanvanklik, hoewel goed bedoel, ten prooi geval het aan basiese menslike hebsug en uitbuiting.
Die ontnugtering van baie mense met die kerk na die Protestantse Hervorming het uitgebrei tot hul interpretasie van spoke en die bestaan ​​van die vagevuur. Teen die tyd van die Renaissance is spoke weer hoofsaaklik beskou as demoniese bedrog wat hulself as afgestorwe geliefdes voordoen (soos veral in Shakespeare se Hamlet II.ii.610-611). Gedurende die tydperk van die Verligting, toe die duiwel en die hel minder ernstige aandag van skrywers, teoloë en filosowe gekry het, het spoke 'n hoofkarakter geword in toneelstukke en waarskuwingsverhale; nog steeds in staat om 'n gehoor bang te maak, maar oorwegend dieselfde onskadelike fiksies beskou as wat baie mense dit vandag beskou.
Medisyne in die Middeleeue
Dit lyk asof mediese kennis in die Middeleeue stilgebly het. Terwyl die antieke Romeine, Grieke en Egiptenare mediese kennis vorentoe gebring het, het die momentum wat hierdie mense begin het, na die afsterwe van hierdie beskawings geneig om te stagneer, en dit ontwikkel eers in die sewentiende/agtiende eeu in dieselfde tempo. In Brittanje, as voorbeeld, is die meeste dinge wat met die Romeine verband hou vernietig - villas is toegemaak, aangesien die ou Britte geglo het dat hulle geeste en bose geeste bevat. Met hierdie benadering is dit nie verbasend dat enigiets wat medies verband hou met die Romeine in Brittanje onbruikbaar geraak het nie.
Teen die 14de eeu het universiteite in Wes -Europa ontwikkel wat as mediese skole geklassifiseer kan word waar studente onder 'n doktor kon studeer. Die Universiteit van Montpelier was so 'n universiteit. Op hierdie universiteite is disseksies van menslike liggame uitgevoer, sodat almal wat in die Middeleeue medisyne wou studeer, nie heeltemal onkundig was oor feite oor die menslike liggaam nie. Openbare debatte is ook aangemoedig oor mediese aangeleenthede en dit is bekend dat sommige mediese skole studente aangemoedig het om die idees van Galen en Hippokrates werklik uit te daag. As gevolg van hierdie weiering om te neem wat Galen en Hippocrates op sigself gesê het, is daar gedurende hierdie tyd vordering gemaak in die mediese wêreld.
Geneeskunde het egter vol bygeloof geword en die Rooms -Katolieke Kerk het effektief oorheers watter rigting die mediese wêreld ingeslaan het. Enige ander standpunte as die gevestigde Rooms -Katolieke Kerk -siening, kan met die strawwe wat daarmee gepaardgaan, na kettery draai. Toe die Rooms -Katolieke Kerk dus verklaar dat siektes straf van God is en dat siekes dit was omdat hulle sondaars was, het min mense anders aangevoer.
Mediese praktisyns was ook 1000 jaar na sy dood nog steeds sterk beïnvloed deur Galen. Mondino se boek oor die anatomie, "Anathomia", steun steeds op waarnemings van Galen en ander Griekse mediese skrywers.
Die diagnose van die siekte
Niemand het geweet wat werklik siektes veroorsaak nie. Vir die Rooms -Katolieke Kerk was dit 'n straf van God vir sondige gedrag. Op sekere gebiede is daar egter vordering gemaak.
Die eerste outentieke beskrywing van die simptome van pokke is aangeteken deur Rhazes wat van 860 tot 932 nC geleef het. Die samelewing was egter baie eeue weg van genesing.
Urienskaarte is ook gebruik om dokters te help om siektes te diagnoseer. Sekere gekleurde urine dui op sekere siektes. Gekombineer met 'n tabel van die planete, het dit dokters genoeg inligting gegee om 'n siekte te diagnoseer. Nadat die siekte gediagnoseer is, is besluit op 'n behandeling.
Dokters het steeds geglo dat 'n wanbalans in humors 'n belangrike rol speel by siektes. Toe dit gebeur:
'Verskeie soorte medisyne kan goed wees, soos dieet, drank, warm bad (waaruit sweet groei), suiwering, braking en bloed laat. Dit word betyds geneem, sonder om elke siekte te oorstroom en infeksie word weerstaan. " Uit 'n gedig uit die 11de eeu.
Bloedverlating was 'n gewilde behandeling vir baie siektes. Daar word vermoed dat baie siektes veroorsaak word deur 'n oormaat bloed in die liggaam, en bloedverlies word as die voor die hand liggende geneesmiddel beskou. As 'n groot hoeveelheid bloed benodig is, is die toepaslike aar gesny. As slegs 'n klein hoeveelheid nodig was, sou 'n bloedsuier gebruik word.
Die diagnose is ook deur astrologie beïnvloed. Mediese kaarte het dokters ingelig wat hulle nie moet doen vir mense wat onder 'n sekere beginteken gebore is nie.
Stier Vermy insnydings in die nek en keel en sny geen are daar nie.
Kanker Vermy insnydings in die borste, sye, maag en longe en sny geen aar wat na die milt gaan nie.
Leo Vermy insnydings van die senuwees, letsels van die sye en bene, en sny die rug ook nie deur oop te maak en te bloei nie.
Maagd Moenie 'n wond in die maag en in die binneste dele oopmaak nie.
Weegskaal Vermy om wonde in die umbellicus en dele van die maag oop te maak, en moenie 'n aar in die rug oopmaak of koppies maak nie.
Skerpioen Moenie die testikels en anus sny nie.
Boogskutter Vermy insnydings in die dye en vingers en sny nie letsels en groeisels nie.
Steenbok Vermy die knieë of die are en senings op hierdie plekke.
Waterman Vermy die knieë of die are en are op hierdie plekke.
Visse Moenie die voete sny nie.
Sommige Griekse en Moslem -dokters was van mening dat die maan en planete 'n belangrike rol in goeie gesondheid speel, en hierdie oortuiging is in die Middeleeue voortgesit. Hulle het geglo dat die menslike liggaam en die planete uit dieselfde vier elemente bestaan ​​(aarde, vuur, lug en water). Om die liggaam goed te laat funksioneer, moes al vier elemente in harmonie wees sonder wanbalanse. Daar word geglo dat die maan die grootste invloed op vloeistowwe op aarde het en dat dit die maan is wat die vier elemente in u liggaam positief of negatief kan beïnvloed. Waar die maan en planete was - en 'n kennis hiervan - is as belangrik geag by die diagnose en besluit oor 'n verloop van behandeling. Dokters moes weet wanneer 'n pasiënt behandel moet word en wanneer nie, en waar die planete bepaal is. 'N Sogenaamde Zodiac-grafiek het ook bepaal wanneer bloed moet toegelaat word, aangesien sommige volgens die maan en planete dit ook bepaal het.
Middels vir siektes was nog steeds kru en gebaseer op kruie, drankies of meer drastiese geneesmiddels.
Daar was mense in die tyd van die plaag (die Swart Dood) wat geglo het dat hulle gesondig het. Hulle het geglo dat die enigste manier om hul ware berou te toon, is om hulself pyn te gee. Dit was die sogenaamde flaggellants wat hulself gesweef het om hul liefde vir God te toon en hul ware jammerte om 'n sondaar te wees. Dit was duidelik dat dit geen genesing vir die plaag was nie.
Hekse en heksery in die Middeleeue
Heksery in die Middeleeue was 'n omstrede misdaad wat ewe strafbaar was tot vergiftiging. As iemand van heksery beskuldig word, kan die aanklagte deur 'n familielid se verdediging in 'n gevegsverhoor laat vaar word, of deur twaalf mense wat 'n eed aflê oor die onskuld van die beskuldigde.
In die geval van 'n familielid wat die beskuldigde verdedig, moes die beskuldigde 'n boete betaal. Met die opkoms van die Christendom het heksery 'n bygeloof geword, en as sodanig het vervolging van heksery deur die Middeleeue voortgeduur.
In die 5de eeu nC het die Christelike teoloog Sint Augustinus van Hippo gesê dat alle heidense magie en godsdiens deur die duiwel uitgevind is. Hy het gesê dat die doel van die duiwel met die uitvind van towerkuns was om die mensdom weg te lok van die waarhede van die Christendom.
Omgekeerd het Sint Augustinus ook gesê dat nóg hekse nóg die duiwel magiese kragte kan hê of ware magie kan produseer. As 'n heiden in magie geglo het, was dit bloot sy 'dwaling' om te glo in ''n ander goddelike krag as die enigste God'. Volgens die standpunte van Sint Augustinus het die kerk geen redes gehad om hekse te soek of te vervolg nie omdat hulle magte nie bestaan ​​het nie. Hierdie standpunt is 'n paar honderd jaar lank deur die Middeleeuse kerk aanvaar.
In die 8ste eeu het die heilige Boniface gesê dat die geloof in die hekse bestaan ​​on-Christelik is. Later verwerp die uiters invloedryke biskop van Lyon die oortuiging dat hekse in staat was om te vlieg en van vorm te verander. Karel die Grote, koning van die Franke in die 8ste en 9de eeu, het gesê dat die algemene gebruik om diegene wat beskuldig word van heksery op die brandstapel te verbrand, 'n oortreding moet wees wat met die dood strafbaar is.
Wette teen heksery het in die 7de tot 9de eeu begin styg. Die kerk het die burgerlike reg begin beïnvloed om wette teen heksery op te stel. 'Maleficium', 'n Latynse woord wat oorspronklik verkeerd gedoen het, beteken kwaadwillig, vermoedelik satan en magie. Magie word nou beskou as 'n misdaad teen die samelewing sowel as teen God.
Voor die 13de eeu was heksery bekend as 'n versameling praktyke en oortuigings wat verband hou met genesing. Die genesing is beoefen deur spel, salf, drankies en die voorspelling van die toekoms deur helderziendheid. In Engeland is genesende magie deur "toordokters" beoefen. Omgekeerd was "paddadokters" hekse waarvan gesê word dat hulle bose heksery kan ongedaan maak. Alhoewel hulle hulself nie as hekse geklassifiseer het nie, word al die bogenoemde gewoonlik as waardevol vir die samelewing beskou. Sommige hekse is ook aangestel om vyande te vervloek.
Hekse en heksery in die Middeleeue begin teen die begin van die 13de eeu as 'demoonaanbidding' beskou word. 'N Groep ketters, bekend as die Katare, is in 1208 deur pous Innocentius III aangeval. Hierdie groep het geglo in 'n wêreld waarin God en Satan bonatuurlike magte gehad het en in oorlog was met mekaar. Die Kerk het 'n afkeer vir die Katare probeer skep deur te sê dat hulle die duiwel persoonlik aanbid en die maniere waarop hulle die duiwel aanbid, versier.
Gedurende hierdie tyd het St Thomas Aquinas ook aangevoer dat die wêreld vol gevaarlike demone was, wie se enigste doel was om mense in versoeking te lei. Dit was die begin van die negatiewe verband in die Christendom tussen seks en heksery.
Die Inkwisisie, wat 'n beweging van die Rooms -Katolieke Kerk was om ketters te soek en te verwyder, het in 1230 begin. Baie is tereggestel weens beskuldigings van heksery. Dit was egter eers in die vroeë moderne tydperk, die tydperk na die einde van die Middeleeue, dat heksejagte en hekseproewe meer voorkom.
Heksery in die Middeleeue was gevrees in die hele Europa. Daar word geglo dat magie 'n skepping van die duiwel is en wat verband hou met die aanbidding van die duiwel. Twee "tipes" towerkuns word gedurende die Middeleeue beoefen.
Black Magic was die 'slegte' tipe magie. Black Magic het meer 'n verbintenis met die duiwel en sataniese aanbidding gehad. As iemand weens onbekende oorsake siek word, word dit dikwels veroorsaak deur hekse wat swart magie beoefen het. Ander skade aan die samelewing, soos ongelukke, sterftes of ongeluk, word ook veroorsaak deur Black Magic.
Die basis van White Magic was in die Christelike simboliek, en dit fokus op die natuur en kruie. Dit was die 'goeie' soort towerkuns. White Magic is gebruik vir geluk, liefdespreuke, rykdom en uitspel vir goeie gesondheid. Astrologie was nog 'n belangrike deel van White Magic. Alchemie, wat gebruik word om drankies te maak, was ook deel van White Magic.
Kettery en straf
Om in die Middeleeue van heksery beskuldig te word, beteken dat dit as ketter bestempel moet word. As beskuldigdes van heksery, is die beskuldigde gedwing om te erken, selfs al was hy onskuldig, deur wrede marteling. Daarna is hy lewendig gehang of verbrand weens sy misdade. Wette teen heksery is verder verskerp toe dit begin word om vir persoonlike vendetta's teen die beskuldigde te gebruik of om die beskuldigde se eiendom te bekom.
Die beskuldigings is gereël deur invloedryke persone in die samelewing of die geestelikes wat die vermoede sou veroorsaak teen diegene wat hulle wou rig. Hulle het toe hul slagoffers gearresteer, hulle laat bely en tereggestel. Byna 80% van die beskuldigdes van heksery was vroue.
In sommige gevalle was die geestelikes werklik besorg oor die siele van diegene wat hulle teregstel. As sodanig het hulle gekies om die sogenaamde "hekse" lewendig te verbrand om hulle te red.
As ons praat oor hekse en heksery in die Middeleeue, moet ons weet dat hekse dikwels uitgebeeld word as ou, lelike en bedorwe vroue. Dit is omdat die kerk wou hê dat hulle teikens van afkeer en haat moes wees. Diegene wat heksery beoefen het (en diegene wat valslik beskuldig is) het natuurlik 'n wye verskeidenheid voorkoms gehad.
Hekse in die Middeleeue het towerspreuke, dieredele en 'n verskeidenheid kruie gebruik om drankies te maak, verskillende siektes te genees en wonde te genees. Alhoewel die drankies as bygelowig beskou is, was dit dikwels redelik effektief in genesing. Die drankies is in groot ketels gebrou om te verseker dat dit behoorlik gekombineer word. Die ketels is gewoonlik gemaak van hout of klippe.
Merga Bien roer die pot en baie glo baie, letterlik en figuurlik. Merga, 'n welgestelde Duitse erfgenaam in die 17de eeu, was op haar derde man toe haar lot geseël is.
Ondanks die feit dat dit 'n relatief vreedsame tydperk in die geskiedenis was, het arme Merga toevallig in Fulda, Duitsland, gewoon, 'n plek wat ver verwyderd was van stabiliteit. Nadat hy weer aan bewind gekom het na 'n lang ballingskap, beveel die stoere Katolieke hervormer, prins-abt Balthasar von Dernbach, 'n massiewe heksejag in die gebied tussen 1602-1605 om alle liberale, goddelose aktiwiteite te suiwer.
Van die meer as 200 mense wat in Fulda beskuldig en tereggestel is omdat hulle hekse was, word Merga as die bekendste beskou. Die omstandighede wat tot haar dood gelei het, was nie betyds nie: sy het pas teruggekeer na die stad nadat sy met een van haar man & aposs-werkgewers gestry het en sy was swanger.
Wat laasgenoemde vreemd gemaak het, was dat sy 14 jaar getroud was met haar derde man en dat hulle nog nooit tevore swanger geword het nie. Uiteraard het die inwoners geglo dat die enigste manier waarop sy swanger kon raak, was deur seks met die duiwel te hê!
Saam met die wulpse bonatuurlike daad moes Merga erken dat sy haar tweede man en kinders vermoor het, een van die kinders van haar huidige man en aposs werkgewers, en dat sy 'n swart sabbat bygewoon het. Sy is in die herfs van 1603 op die brandstapel verbrand.
Hoe was dit om in die Middeleeue in Rome te lewe? Was it a ghost town with ruins everywhere?
Ek is 'n bot, en hierdie aksie is outomaties uitgevoer. Asseblief contact the moderators as u enige vrae of kommer het. Replies to this comment will be removed automatically.
Ons het u maklik gemaak om PDF -e -boeke te vind sonder om te grawe. And by having access to our ebooks online or by storing it on your computer, you have convenient answers with Ghosts In The Middle Ages The Living And The Dead In Medieval Society . To get started finding Ghosts In The Middle Ages The Living And The Dead In Medieval Society , you are right to find our website which has a comprehensive collection of manuals listed.
Payne, Blanche, Geitel Winakor, and Jane Farrell-Beck. The History of Costume. 2de uitg. New York: HarperCollins, 1992.