Aan die eenkant is daar Abram en sy ontrou. Abram verteenwoordig die kerk, ons, dus ook vir u en vir my. En hoe diep beskamend is die gelese gebeure nie vir Abram en ons almal nie. Want ons sien die vader van die gelowiges, ons vader, val en ontrou raak aan die Woord. Hierdie hele geskiedenis verkondig: As dit van menslike inspanning of prestasies sou afhang, sou daar lankal nie meer ‘n kerk gewees het nie.
Genadiglik is ons ontroue mensies nie die enigste rolspelers in die kerk nie. Maar aan die anderkant is daar ook die HERE en sy trou! En omdat Hy getrou bly by sy beloftewoord en getrou waak oor sy volk, daarom sal daar môre en oormôre ook nog ‘n kerk wees, ook hier in Suider-Afrika!
In alles wat in die teksgedeelte voor ons oë afspeel, sien ons: Dit nie die kerk is wat God vashou nie, maar God wat sy kerk vashou. Is dit nie ‘n ontsaglike wonder nie? Dit is nie swak mensehandjies wat God vasgryp nie, maar die almagtige hande van God wat ons vasklem. En Hy, sy trou, is die waarborg dat niks ons van sy liefde sal skei nie.
Maar skaars is Abram uit die kerk, skaars het hy die beloftewoord van die HERE gehoor, of hy vergeet dit. Hy leef nie meer daaruit en daarvolgens nie.
Hoe dikwels is dit nie ook met ons die geval nie! Ons gaan Sondag kerk toe. Daar hoor ons dat ons mekaar moet lief hê. Maar skaars is ons uit die huis van God of ons is weer jaloers en haatdraend en nie bereid om te vergewe nie. OF: Ons hoor dat die HERE die almagtige Koning van sy volk is en dat Hy waak oor sy kerk … maar sodra ons uit die kerk kom, raak ons weer swartgallig oor die donker tydsomstandighede. Ons is dus nie anders as Abram nie.
Maar kom ons kyk wat gebeur in die lewe van Abram. Pas het hy die belofte van die HERE oor die beloofde land ontvang, of ‘n swaar hongersnood tref die land. Dit moes inderdaad vir Abram ‘n swaar geloofsbeproewing gewees het. Heel waarskynlik het dit toe deur sy kop gemaal: Waar is die HERE nou, die God wat belowe het dat Hy my sou seën? Waar is sy seën dan? Abram se geloof word in die smeltkroes gewerp. Dit doen die HERE vandag nog: Hy toets ons om te sien of ons op Hom vertrou en of ons glo in sy Woord.
Slaag Abram die toets? Nee, hy druip dit! Nog maar ‘n paar verse tevore het die HERE vir hom gesê: EK SAL jou seën … EK SAL aan jou nageslag hierdie land gee. EK SAL … EK SAL, d.w.s. die HERE SAL vir hom sorg. So pas was Abram onder die geklank van hierdie heerlike evangeliewoord of die hongersnood kom en Abram vergeet dat die HERE gesê het: EK SAL jou seën, EK SAL vir jou sorg. Want wat Abram nou doen, kom eintlik maar daarop neer dat hy sê: EK SELF SAL. Nou sal EK SELF maatreëls tref om my voortbestaan te verseker. Want sonder om die HERE te vra, gaan hy na Egipte toe. Hy leef nie uit die Woord van die HERE nie. Hy dink nie daaraan dat die HERE vir hom gesê het: EK SAL, nie! By sy vertrek uit Haran in vers 4 was dit nog so anders. Want toe het hy weggetrek en dan staan daarby: soos die HERE hom gesê het.
Dit is eienaardig: Nadat Abram die besluit geneem het om na Egipte te gaan, kom daar onrus en angs in sy lewe. Hy is bang. Oral sien hy donker skaduwees. Hy is bekommerd oor dit en dat. Hy gaan na Egipte, maar hy is glad nie gerus nie. Die man wat kruis en dwars deur Kanaän met sy vele gevare getrek het, vrees nou. Sal ek welkom wees in Egipte? Sal ek nie iets oorkom nie? En wat sal hulle met Sarai doen?
Weet u waarom is Abram se lewe nou so sorgvol? Omdat hy nie meer uit die geloof lewe nie. Omdat hy nie meer leef uit die belofte van God se troue Vadersorg nie. En is dit nie die rede waarom so baie Christene in ons tyd oorspanne en depressief is nie?
Want wat gebeur? Abram maak gebruik van ‘n lis om Sarai en sy eie veiligheid te verseker. Hy maak ‘n leuen tot sy fort. Sarai moet sê sy is sy suster. Die Woord is nie meer die vesting waarin hy veiligheid gaan soek nie.
Weer ‘n keer hoor ons nie dat Abram tot God bid en Hom vra om beskerming nie. Hy bou sy eie skanse om hom en die kerk. Hy maak nie God se Woord tot sy veil’ge vesting nie.
Maar, God sy dank, die voortbestaan van die kerk hang nie aan die sydraad van ons menslike slimmighede nie, maar dit is gebou op die vaste rots van :
Sy kerk het Hom vergeet, maar Hy het hulle nie vergeet nie. Abram het sy Woord vergeet, maar Hy het dit nie vergeet nie. Sy kerk het Hom losgelaat, maar Hy het hulle nie losgelaat nie.
In die geval van Abram stuur die HERE plae om Sarai te verlos. Na alle waarskynlikheid was dit siektes. Hier blyk die trou van die HERE. Hy is ‘n Waarmaker van sy Woord. Want het Hy nie gesê: En Ek sal seën die wat jou seën, en hom vervloek wat jou vervloek, nie. Die kerk is vir die wêreld tot ‘n seën of ‘n vloek. Wie na die Woord van die kerk luister, word deur die HERE ryklik geseën. Maar wee hom, wat hom erger aan die evangeliewoord. Wee hom wat hom vergryp aan die kerk van die HERE. God laat dit nie ongewreek nie.
Die HERE vergeet nie sy belofte dat Hy Abram tot ‘n groot nasie sal maak nie. Hý sal sorg vir die vervulling van sy Woord. Hý sal sorg dat daar ‘n kerk kom. En Hý sal sorg dat sy volk die lank beloofde land beërf.
En Hy doen dit deur sy Woord – deur sy Beloftewoord én sy Oordeelswoord. Ja, óók sy Oordeelswoord, sy Woord van vloek. Ja, want óók dít, óók sy Oordeelswoord is daar tot heil, tot redding van sy kerk. WANT: Ter wille van Sarai, die vrou van Abram het die HERE Farao aangeraak. Ons sien die HERE se Oordeelswoord in diens van sy Beloftewoord. Die HERE waarborg en beveilig sy Heilswoord met sy Onheilswoord. Die Woord sorg vir die Woord. Wie sal in die lig hiervan ooit weer iets durf sê teen die Wraakpsalms en God se oordeelswoord?
Maar hoekom waak die HERE met soveel sorg oor Abram en oor sy kerk vandag? Is dit omdat ons sulke goeie mense is? Nee, in hierdie geskiedenis word die sondigheid en die ontrou van die kerk blootgelê. Maar waarom het die HERE dan oor Abram en sy kerkgenote gewaak? Ter wille van die Saad, ter wille van die Christus, wat uit Sarai gebore sou word. Ter wille van Christus en danksy Christus wil die HERE ook die kerk van die twintigste eeu beskerm en dra. Hy is die geheim van die kerk se voortbestaan.
Wat toe gebeur het, was sekerlik diep beskamend vir Abram: hy, die man van God, is tereggewys deur ‘n heiden. Sy slegte gedrag het smaad gebring oor die Naam van die HERE. En hoeveel skade doen ons nie deur ons sonde nie. Want uit die mond van heidene word dikwels gehoor: O, is dit nou hoe Christene leef? En: As dit so lyk in die kerk, wil ek liewer nie ‘n christen wees nie.
Ons sien hoe die HERE, en Hy alleen, sonder die mens en ondanks die mens en ten spyte van die mens sy kerk bewaar. Deur sy Heil- en Onheilswoord:
God se trou ondanks die kerk se ontrou skitter ons hier tegemoet, sodat Abram en ons moed sal skep. Sy almag word ten toon gestel, sy vermoeë om sy kerk te kan beskerm, sodat ons nie sal vrees nie.