Tudor Sport en tydverdryf - Inligting
Tudor Sport en tydverdryf
In die Tudor -tye is sport streng deur die regering beheer. Slegs die hoër klasse mag byvoorbeeld aan toernooie deelneem. Dit behels twee gepantserde ridders wat geskei is deur 'n vier voet hoë houtversperring. Elke ridder het 'n lans gedra en die doel was om jou teenstander van sy perd af te slaan terwyl hy verby galop.
Henry VIII was 'n vaardige skrywer. In 1536 is hy egter ernstig beseer terwyl hy spring en moes hy uit die sport tree. Henry speel ook graag tennis. In Tudor -tye is tennis binne gespeel en balle is gemaak van leerskulpe gevul met hare.
Henry was ook 'n kranige jagter. Hy het gereeld ses uur per dag jagbokke gejag. Net adellikes is toegelaat om jagbokke te jag. Yeoman -boere kon jakkalse jag, en almal het hase en konyne gejag.
Dit was vir die Tudor -regering belangrik dat Engelse mense die meeste van hul tyd aan die werk bestee het. In 1512 word 'n wet aangeneem wat gewone mense verbied het uit 'n hele reeks speletjies, waaronder tennis, dobbelstene, kaarte, rolbal en kegels.
In die vroeë 1500's het sokker 'n gewilde sport in Engeland geword. Dit was 'n heel ander wedstryd as die wat vandag gespeel is. Die twee stelle doelpale is ongeveer 'n kilometer van mekaar geplaas. Daar was geen beperking op die getalle wat deelgeneem het nie, en spelers kon die bal skop, gooi of optel in 'n poging om dit tussen die teenstander se doelpale te plaas.
In 1531 het die Puriteinse prediker, Thomas Eliot, aangevoer dat voetbal 'woedende woede en uiterste geweld' veroorsaak. In 1572 eis die biskop van Rochester 'n nuwe veldtog om hierdie 'bose spel' te onderdruk. In sy boek, Anatomy of Abuses (1583) het Philip Stubbs aangevoer dat "voetbalspel en ander duiwels tydverdryf ons onttrek van godsaligheid, hetsy op die sabbat of op enige ander dag." Stubbs was ook bekommerd oor die beserings wat plaasgevind het: "soms is hul nek gebreek, soms hul rug, soms hul bene, soms hul arms, soms word 'n deel uit die gewrig gedruk, soms loop die neuse met bloed uit ... Sokker moedig afguns en haat aan ... soms veg, moord en 'n groot verlies aan bloed. "
In 1540 is mense in Engeland verbied om voetbal te speel. Twee jaar later is meer speletjies verbied, waaronder 'n nuwe gewilde aktiwiteit genaamd shuffleboard (shove-halfpenny). Daar was egter 'n paar mense wat gedink het dat sokker goed is vir die gesondheid van jong mans. Richard Mulcaster, die skoolhoof van die Merchant Taylors 'School, het in 1581 geskryf dat voetbal' groot hulp vir gesondheid en krag 'het. Hy het die spel bygevoeg: "versterk en versterk die hele liggaam, en deur oppervlakke na onder te lok, laat dit die kop en die boonste dele afloop, dit is goed vir die ingewande en om die klip en gruis uit die blaas en die niere te dryf."
Die rekords toon dat jong mans geweier het om die verbod op sokker te aanvaar. In 1589 het Hugh Case en William Shurlock 'n boete van twee gekry vir die speel van voetbal in die St. Werburgh -begraafplaas tydens die preek van die predikant. Tien jaar later is 'n groep mans in 'n dorp in Essex beboet omdat hulle op 'n Sondag voetbal gespeel het. Ander vervolgings het in Richmond, Bedford, Thirsk en Guisborough plaasgevind.
Plaaslike rade verbied ook die speel van sokker. Jong mans het egter steeds die plaaslike verordening geïgnoreer. In 1576 is dit in Ruislip opgeteken dat ongeveer honderd mense "onwettig bymekaargekom het en 'n sekere onwettige spel gespeel het, voetbal genoem". In Manchester in 1608 het ''n geselskap van onversetlike en ongeordende persone ... baie mans se vensters gebreek' tydens 'n 'onwettige' voetbalwedstryd. Dit was so 'n groot probleem dat die plaaslike raad in 1618 spesiale "voetbalbeamptes" aangestel het om hierdie wette te polisieer.
Een tydverdryf wat alle klasse in Tudor Engeland geniet het, was beertjies. Individuele bere is aan 'n paal vasgeketting in 'n beerring. 'N Groep honde is toe op die beer gesit. Die honde het die beer probeer doodmaak deur sy keel te byt. 'N Duitse besoeker, Paul Hentzner, kyk na 'n verblinde beer wat in Londen gedwing word om te veg:' Die beer kan nie van hulle ontsnap nie weens die ketting; hy verdedig homself met al sy krag en vaardigheid en gooi almal wat binne sy bereik kom, neer. . en die sweep uit hulle hande skeur en breek. "
Henry VIII en Elizabeth het albei dit geniet om na beertjies te kyk. Daar is selfs 'n ring op die terrein van Whitehall gebou sodat die Tudor-monarge by die vensters van die paleis kon lokaas. Koningin Elizabeth het op toer na Engeland gegaan, dorpe het vir haar groot aasvertonings aangebied. Toe die Laerhuis in 1585 gestem het om die lokaas op Sondag te verbied, het Elizabeth dit oorheers.
Elizabethane het dit ook geniet om na ander wrede gebeure te kyk, byvoorbeeld bere, wat deur vyf of ses mans verblind is. 'N Ander gebeurtenis het behels dat esels en bulle aangeval word deur spanne kwaai honde.
Mense het ook betaal om geestesinstellings soos die Bedlam -hospitaal in Londen te besoek, waar hulle dit geniet het om na die vreemde manewales van die pasiënte te kyk. Bedlam het selfs pasiënte aangestel om as entertainers by troues en bankette te verskyn.
Daar is 'n ronde bal voorberei ... sodat 'n man dit in sy hand kan hou ... Die bal is gemaak van hout en in talg gekook om dit glad en moeilik te hou ... Die bal word 'n knappan genoem, en een van die geselskap gooi dit in die lug ... Hy wat die bal kry, gooi dit na die doel toe ... die knappan word heen en weer geslinger ... Dit is 'n vreemde gesig om 'n duisend of vyftienhonderd man te sien jaag na die knappan ... Die spelers keer terug na hierdie toneelstuk met gebroke koppe, swart gesigte, gekneusde lywe en lam bene ... Tog lag en grap hulle en vertel stories oor hoe hulle hul koppe gebreek het ... sonder wrok of haat. "
Sokker is meer 'n geveg as 'n wedstryd ... Soms is hul nekke gebreek, soms hul rug, soms hul bene ... soms baklei, moord en 'n groot bloedverlies.
Die beer kan nie van hulle ontsnap nie weens die ketting; hy verdedig homself met al sy krag en vaardigheid, gooi almal wat binne sy bereik kom, neer ... en skeur die swepe uit hulle hande en breek hulle.
Ek het saam met 'n paar vriende na die beertuin gegaan ... daar is haangeveg, hondegeveg, beer en lokaas ... Een van die bulle gooi 'n hond in 'n vrou se skoot terwyl sy in een van die bokse op 'n aansienlike hoogte van die arena. Twee arme honde is doodgemaak.
Hulle moes dit so gereeld hardloop dat hulle twee-en-twintig myl opmaak ... Die Engelse man het die voortou gekry tydens die tweede ronde. Hy het die voortou gehou tot die vyfde ronde en toe kom die Skotse man op ... Die Engelse val binne 'n paar meter van die paal af ... baie honderde pond is gewen en verloor.
Opstandings op 1 Mei 1517: Hoe weet historici wat gebeur het? (Antwoord kommentaar)
Tudor Sport en tydverdryf - Geskiedenis
Alle soorte sportsoorte was baie gewild in die sestiende eeu.
Jousting was gewild. Slegs die adel (hoër klasse) is toegelaat om aan toernooie deel te neem.
Jousting behels twee gepantserde ridders wat geskei is deur 'n vier voet hoë houtversperring. Elke ridder het 'n lans gedra en die doel was om jou teenstander van sy perd af te slaan terwyl hy verby galop.
Tennis is een van die oudste raketsportsoorte.
Gedurende die Tudor -tye is dit binnenshuis gespeel in 'n groot kamer met 'n net. Soos tennis vandag, moes spelers die bal oor die net slaan. In die Tudor -tye kon die bal egter ook van die mure afgespring word en punte is ook aangeteken deur die bal in een van drie doele hoog in die mure te slaan.
Tudor -tennisrackets is van hout gemaak en met skaap se ingewande gespan. Die leer tennisballe was vol hare.
Voetbal is anders gespeel as vandag. Daar was geen vaste aantal spanspelers nie, so baie mense wat by die wedstryd wou aansluit. Die doelpale is ongeveer 'n kilometer van mekaar af geplaas en die spelers kon die bal skop, gooi of optel in 'n poging om dit tussen die teenstander se doelpale te plaas.
'N Soortgelyke sokkerwedstryd word elke jaar op Shrove Tuesday gespeel in Ashbourne, Derbyshire, die wêreld se oudste, grootste, langste en mooiste voetbalwedstryd. Die spel word oor twee dae gespeel en behels duisende spelers. Die doelwitte is drie myl uitmekaar en daar is slegs 'n paar reëls. Die bal is 'n met die hand geverfde kurkbal. Daar word vermoed dat hierdie speletjie al 1000 jaar gespeel word.
Net die rykes mag hertjies jag. Boere in die land kon jakkalse jag, maar armes kon net hase en konyne jag.
Individuele bere is aan 'n paal vasgeketting in 'n beerring. 'N Groep honde is toe op die beer gesit. Die honde het die beer probeer doodmaak deur sy keel te byt.
Beide Henry VIII en Elizabeth het dit geniet om na aas te kyk. Daar is selfs 'n ring op die terrein van Whitehall gebou sodat die Tudor-monarge by die vensters van die paleis kon lokaas.
Sommige sportsoorte in die Tudor -tye is verbied!
In 1512 word 'n wet aangeneem wat gewone mense verbied het uit 'n hele reeks speletjies, waaronder tennis, dobbelstene, kaarte, rolbal en kegels. Dit was omdat die regering wou hê dat mense meer moet werk en minder speel.
'N Verskeidenheid tydverdrywe wat nou as bloedsport beskou sou word, was gewild. Haangevegte was 'n algemene tydverdryf, en die weddenskappe op hierdie spel kan duisende pond beloop, 'n buitensporige hoeveelheid geld in daardie dae, en baie agbare here het al hul geld op hierdie manier verloor. [ aanhaling nodig ] Henry VIII laat 'n koninklike kajuit by een van sy paleise laat bou.
Jong seuns op Shrove Tuesday sou gewoonlik hul eie haan inbring en die middag by die skool deurbring om weddenskappe te plaas waarop die haan sou wen [ aanhaling nodig ]. Die bekendste haanput in Londen was in Drury Lane, en die meeste dorpe en dorpe het hul eie put.
Daar was ander algemene diersportsoorte: beer-aas, stiergeveg, hondegeveg,  en haan gooi. Bowls was ook uiters gewild in die Elizabethaanse era. [ aanhaling nodig ]
Verskeie soorte jag was gewild onder die adel. Die hert, vark, kuit, bok, dakke, otters, hase en jakkalse is ook gejag. Windhonde en Ierse wolfhonde was algemeen om te jag.
Vir die hoër klas was smous 'n gewilde sport. Baie tyd is bestee aan die opleiding van 'n valk of valk, en om dit in 'n goeie toestand te hou, wat baie duur, gespesialiseerde toerusting benodig, wat dit te duur maak vir die laer klasse. 
Koningin Elizabeth I was baie lief vir jag en smous 
Voetbal in Elizabethaanse styl was vergelykbaar met die huidige sport van rugbyunie en rugbyliga. Twee spanne het teen mekaar gejaag en probeer om die 'bal' deur die doelpale te kry. "Cudgels" was ook 'n gewilde sport onder jong mans.  'n Soort stokgeveg, dit was 'n sport wat effektief oefen vir swaardgevegte, maar met houtmors of eenvoudige knuffels.
Hardloop, spring, omhein, steek, boogskiet en kegels is ook beoefen, met visvang as die mees ontspannende en onskadelike tydverdryf.
Kinders het dit geniet om springkikker, blinde man se bluf en wegkruipertjie te speel, wat vandag nog deur baie kinders in Brittanje geniet word.
Elizabethane geniet dit om kaarte te speel, met 'n speletjie genaamd triomfeer (vandag se fluit) gewild. Daar is ook dobbelstene, backgammon en konsepte gespeel. Mans speel meestal hierdie speletjies, aangesien dit as onvanpas geag is vir 'n vrou om te dobbel, maar koningin Elizabeth het die eerste geniet om kaarte te speel en was 'n ywerige dobbelaar. [ aanhaling nodig ] Elizabethane wed op hierdie speletjies met verskillende geldeenhede, veral geld ingesluit.
Musiek en dans Redigeer
Musiek is gedurende hierdie era baie geniet, soos gesien deur 'n hele paar gesinsaande, insluitend musikale optredes. Kinders is op 'n baie vroeë ouderdom geleer om te sing en dans en is gewoond daaraan om tydens sulke aande in die openbaar op te tree. Klavierinstrumente soos klavesimbel, klavikoorde, dulcimers en virginals is gespeel. Houtblaasinstrumente soos woodys, crumhorns, fluite en snaarinstrumente soos lute en rebecs is ook wyd gebruik.
Hofdanse bevat die pavane en galliard,  die almain en die volta, terwyl onder die gewilde danse die branle was, Die Gars-breek ('n opset deur William Byrd is in My Ladye Nevells Booke), Niemand se Jig nie (waarvan 'n weergawe deur Richard Farnaby opgestel is) en die Skud-'n-draf.
Die toneelstukke was 'n uiters gewilde tydverdryf, met die toneelstukke van William Shakespeare wat die leiding in die gehoor geneem het. [ aanhaling nodig ] In hierdie tyd is 'n hele paar teaters in en om Londen gebou, waaronder 'The Globe', 'The Swan' en 'The Fortune'. Min natuurskoon is gebruik, maar rekwisiete is wyd gebruik. Die rekwisiete was redelik realisties, met ingewande van varke wat oor die verhoog gestrooi was toe 'n man se liggaam oopgesny is. [ aanhaling nodig ]
Jag in Tudor Engeland
Jag in Europa en Asië met spesiaal geteelde en opgeleide honde was die sport van edeles en geestelikes, grootliks omdat hulle 'n groot deel van die grond wat geskik is vir jag, besit of beheer het. Jag met sithonde in hierdie era het sedert die tyd van Romeine nie veel verander nie. Dit was 'n sport, nie die ernstige strewe na kos nie, wat die honde teen die haas en teen mekaar gestamp het.
Elizabeth by 'n piekniek
Houtsny van & quotThe Booke of Hunting & quot
Die Britse biblioteek
& quotElizabeth I uit Jag & quot
Koningin Elizabeth self was lief vir jag. Die jag het die ryk edeles toegelaat om met hul pragtige perde, valke, klere en wapens te pronk. Perde is pronk deur hul teling, meestal deur adellikes, en word gerangskik volgens uithouvermoë, spoed, skoonheid en sterkte. Uit die jagrondes sou die rykes dikwels 'n teelboom vestig in 'n poging om die perfekte ras te skep. Veldsport was 'n morele manier om te ontsnap.
Ten spyte van die protes van 'n paar humaniste soos Desiderius Erasmus en Sir Thomas MoreIn die vroeë Tudor in Engeland was jag deur die meeste mense nie net 'n simbool van ridderskap nie, maar ook 'n aktiwiteit wat die ware heer gekenmerk het. Daar word van diegene van rang verwag om deel te neem omdat sportbyeenkomste mans opgelei het vir oorlog, terwyl die arbeiders ses dae per week moes werk en nie kon deelneem nie. Sondae het die werkersklas dikwels boogskiet beoefen.
'Deur God se liggaam sou ek eerder wou hê dat my seun sou hang as om letterkunde te bestudeer. Die manne se seuns moet korrek oproepe blaas, vaardig jag, 'n valk goed oplei en elegant dra. Maar die bestudering van letterkunde moet aan klopspringers oorgelaat word. '
Anonieme heer aan Richard Pace (1517)
'N Wet van Henry VIIDie eerste parlement in 1485 het ongemagtigde jag in privaatwoude tot 'n misdryf strafbaar gemaak as die oortreding in die nag gepleeg is of as die stropers hul gesig vermom of verduister het om te voorkom dat hulle geïdentifiseer word, maar as dit bedags gedoen is en sonder vermomming was dit slegs 'n oortreding wat met boete of gevangenisstraf gestraf kan word.
Daar was een uitsondering op die wetgewing wat die vernietiging van wild of die steel van voëls se eiers verbied het. Die owerhede is ontsteld oor die skade wat veroorsaak word deur torings en kraaie, wat nie net die oes se oeste groot skade berokken het nie, maar ook die grasdak op die dakke van kothuise en skure beskadig het. 'N Wet van 1533 het bepaal dat elke gemeente nette moet hou om toue te vang. Enigiemand was geregtig om grond binne te gaan sonder die toestemming van die grondeienaar om torings te vernietig, indien toestemming gevra en geweier is, sonder om aanspreeklik te wees vir skadevergoeding.
Vir Henry VIII, jag bied 'n kans om saam met 'n paar vriende uit die sorg van die politiek te ontsnap:
Tydverdryf met goeie geselskap
Ek is lief vir en sal tot ek sterf
Begeer na wellus, maar niemand ontken nie
Laat God dit behaag, so sal ek lewe
Vir my herkoms,
Jag, sing en dans,
My hart is vas,
Alles goeie sport
Vir my troos:
Wie sal ek toelaat?
Vir ander, soos die digter Henry Howard, graaf van Surrey, jag is geassosieer met 'n nostalgiese, verlore geluk. Toe hy in die Windsor -kasteel gevange geneem is omdat hy geslaan het Edward Seymour, graaf van Hertford, het hy weemoedig geskryf hoe, as metgesel van die Koningse buite -egtelike seun, Henry Fitzroy, hertog van Richmond:
'Met kreet van honde en vrolike uitbarstings tussenin
Waar ons wel die angswekkende hart 'n krag agtervolg het.'
Die digter Thomas Wyatt gepaardgaande jag met die rustige lewe, ver van die politiek se sorg. Hy het sy vriend gewaarsku, John Poyntz, teen 'n politieke loopbaan:
'Dit laat my tuis hounte kry
En in voël weder by my booke to
In ryp en sneeu dan met my boog
Niemand markeer waar ek ry nie
In lustige lees by libertie loop ek,
En van hierdie nuutjies het ek ook nie gevoel nie
As 'n aangename ontspanning was jag dus 'n wesenlike kontras met die daaglikse sake van 'n heer, en hy het noemenswaardige en antieke ondersteuning hierin gehad. Pliniushet byvoorbeeld aangevoer dat jag die heer 'n noodsaaklike verandering van sy gewone werk verskaf.
Sedert moreel was jag geregverdig as 'n manier om ledigheid te vermy. 'N Nogal heilige jongeling Henry VIII aangekondig dat jag 'n manier is om te vermy 'Lei die grond van alle vyande af en oefen dit wat eerbaar en vir die liggaam gesond en winsgewend sal wees'. Die hofmaker en humanistiese opvoedkundige skrywer Sir Thomas Elyot skryf van Xenophon se Leer van Kores, dat Kores 'en ander ou konings van Persië het hierdie manier gebruik in al hul jag', en hy gee 'n beskrywing van die rol van die jag in die opvoeding van die Persiese edelman.
Jag het sedert antieke tye 'n noodsaaklike aanvulling op die akademiese opvoeding van die kinders van die heerskappy gelewer, en gedurende die sestiende eeu blyk dit waar te bly. Hofmeesters hou daarvan Elyot, met sy 'Boek van die Goewerneur', en Francis Bryan, in sy 'Dispraise of the life of a courtier', het beide die uitnemende voorbeeld gevolg van Castiglione, vir wie jag was 'die ware tydverdryf van groot here, 'n geskikte strewe vir 'n hofdienaar'. In Skotland gedurende die vroeë 1520's Koningin Margaret is gekritiseer omdat hy versuim het om die jongmense op te voed James V. behoorlik, aangesien sy hom nie aan jagekspedisies laat deelneem het nie. Vaders kyk met trots na kinders wat in hierdie buitemuurse aktiwiteite bekwaamheid toon. As kind, Thomas Cranmer geleer om te jag en te smous, en alhoewel sy pa 'was daarop gemik om sy seun te laat opvoed in leer', het hy hom steeds toegelaat om te jag en te smous, en om op 'n ruwe perd te ry sodat hy, toe hy biskop was, vrees dat hy nie die rofste perde sou ry wat in sy stalle gekom het nie, wat hy baie mooi sou doen. Henry VIII homself op hoogte gehou van die jagtogte wat sy kinders onderneem het. Hy is in 1525 meegedeel dat sy jong seun, die Hertog van Richmondalhoewel hy siek was en 'n paar kilometer in 'n werpsel gereis het, het hy self 'n takbok in Clyff Park in Northamptonshire geskiet terwyl hy na die koninklike huis in Colyweston reis. Aangesien dit 'n sesjarige kind was, Henry Daar word duidelik verwag dat hy beïndruk sou wees. Die Koningse hoofminister, Thomas Cromwell, is ook op hoogte gehou van sy seun Gregoryse entoesiasme vir jag, sowel as sy skoolvordering. Gregoryse onderwyser, Henry Dowes, ingelig Cromwell by verskeie geleenthede wat Gregory en sy vriende was gesond en het geleer, en het opgemerk dat as hulle so voortgaan
'as die laaste keer in die diens van die Wylde Goddes Diana was.'
Alhoewel nuwe humanistiese opvoedingstyle gedurende die vroeë sestiende eeu voorgehou is, wat die intellektuele ontwikkeling van die edele jeug beklemtoon het, toon 'n lees van hedendaagse dokumente dat kennis van jag steeds noodsaaklik is vir die erfgenaam van enige belangrike edele huishouding. Volgens die 'Boke of Curtesy' in die middel van die vyftiende eeu, wat niks sê oor hoe om te jag nie, was die edele kind nodig om te weet wat geld aan die jagters, die brood wat hulle verskuldig is, en die aantal bene wat aan elke hond gegee moet word. Dit moes dus noodsaaklik gewees het vir hierdie kinders om te weet hoe die jagbedryf in die breër organisasie van die huishouding pas. Die jong heer van die laat vyftiende eeu moes ook die huishoudelike etiket leer wat verband hou met die jag, en veral die opbrengs daarvan, wildsvleis.
Vroeë jagters van Tudor gebruik 'n reeks grootliks gespesialiseerde wapens om hul prooi na te jaag en dood te maak. Vir varke is 'n spesiale spies en swaard, of 'tokke', albei met dwarsstawe onder die punt wat bedoel is om oorpenetrasie te voorkom, gebruik deur jagters soos die Hertog van Suffolk en die Markies van Dorset, toe hulle op die ambassade by die Franse hof was. Varkejag sou gereserveer gewees het vir ambassadeurs in die buiteland, maar die meeste jagters sou 'n jag swaard of houtmes gebruik het, soos die met 'die hefte is gilte' daardie Here Montague gegee het Henry VIII in die nuwe jaar, 1532. Ten spyte van hierdie spesialisasie, was wapens soortgelyk genoeg om verwisselbaar te wees en jagwapens is soms in werklike gevegte gebruik. 'N Ierse soldaat is in 1544 deur 'n Duitse huursoldaat deur 'n Duitse huursoldaat gesteek tydens 'n aanval wat gevolg het Henry VIIIse vaslegging van Boulogne. Jag het ook 'n waardevolle oefening in skiet verskaf. Die gewapende wapen was die kruisboog, en baie van die verwysings na hierdie wapen in die wapens van die regerende elite was moontlik eerder vir jag as vir oorlog. In Henry VIIIse paleis van Hunsdon in 1539, was daar twee kruisboë, kompleet met veertien gevurkte pyle en twee 'vyrrall -boute', pyle wat duidelik ontwerp was vir die jagter. Daar is geen verwysings na skietery met die geweer nie, wat boogskiet 'n oortollige vaardigheid op die slagveld begin maak het. Die geweer was egter in hierdie stadium miskien te onakkuraat om 'n groot impak op die jagveld te maak Henry VIII het wel 'n spesiaal gemaakte breeklaaier.
Die gejagde dier was gewoonlik die hert, wat in die Tudor -era gewoonlik die hart genoem is. Die Engelse wilde varke was nie so fel of te voet soos die varke in Europa nie, en dit was skaars die moeite werd om te jag. Soms is 'n bok gejag in plaas van 'n hart. Boere het jakkalse gejag, maar geen heer het dit gedoen tot aan die einde van die sewentiende eeu nie. Toe 'n hart of bok doodgemaak word, is dit geëet. Harte kon op die meeste tye van die jaar gejag word, maar nie in die middel van die winter nie, en die koning en sy edeles het toe eerder smous. Valke is opgelei vir hierdie sport, en statute is aangeneem om enige stroper wat hul eiers gesteel het, te straf.
Die jaag na diere te perd of te voet, meer as ander soorte jag, was belangrik omdat dit goeie oefening verskaf het, of 'volmaakte beweging van die geeste' waardeur 'alle dinge word oorbodig verdryf, en die buise van die liggaam word gesluit'. Om vinnig te ry, het die jagter sulke oefening gegee, terwyl hy noodwendig in die vars lug was, wat volgens die vroeë Tudor -dokter Andrew Boorde was 'n noodsaaklike element in 'n gesonde leefstyl. Maar nie alle jag is in hierdie opsig vir die heer nuttig nie. Elyot het dit eerder minagtend geskryf
'Die jag van die haas met windhonde is 'n goeie troos vir manne wat nuuskierig is. en ook vir sagmoedige vroue, wat nie son of wind vrees omdat hulle hul skoonheid benadeel nie.'
ElyotDie kritiek het die Engelse adel egter nie daarvan weerhou om heelhartig daaraan deel te neem nie. Jag was nie net waardevol vir sy gesondheid nie, maar ook omdat dit 'n man was om manlikheid of vaardigheid te beoefen. Die invloedryke Italiaanse humanis Baldassar Castiglione het opgemerk dat dit een van die sportsoorte is wat 'vereis baie manlike inspanning'. Om hierdie vaardigheid te demonstreer, Elyot het geskryf dat slegs sekere spesies gejag moet word, en klassieke voorbeelde gebruik om sy punt te maak. 'Die hoofjag van die dapper Grieke', merk hy op,'was van die leeu, die luiperd, die tier, die wilde varke en die beer, en soms die wolf, en die hart'. Hy was egter realisties en erken dat die situasie in Engeland nogal anders was en 'wat in die jag van rooibokke en damme 'n groot deel kan wees van soortgelyke oefening, wat deur edeles gebruik word, veral in woude wat ruim is'. Vir Castiglione, sport en oefening, veral jag, het die hofdienaar verder 'n geleentheid gebied om 'toon vaardigheid en bou 'n goeie reputasie op, veral by die skare wat die hofdienaar altyd moet humoriseer'. Jag, omdat dit op so 'n voor die hand liggende manier nie mededingend was nie, was 'n meer verstandige opsie vir 'n koning vir wie fisiese teenwoordigheid blykbaar baie beteken het.
Windhonde het byna uitgesterf tydens hongersnood in die Middeleeue. Hulle is gered deur geestelikes wat hulle beskerm en geteel het vir die adel. Van nou af word hulle beskou as die honde van die aristokrasie. In die tiende eeu, Koning Howel van Wallis maak die moord op 'n windhond met die dood strafbaar. Koning Canute van Engeland het die boswette in 1014 ingestel en groot dele van die land voorbehou vir jag deur die adel. Slegs sulke persone kan windhonde besit, 'n mens kan 'n swaar straf kry en die hond se tone 'vermink' om te verhoed dat hy jag. Die waarde van 'n windhond het die waarde van 'n dienskneg oorskry, en die straf vir die dood van 'n windhond was gelykstaande aan die straf vir moord. In 1066 Willem die Veroweraar nog strenger boswette ingestel. Henry VII, die eerste Tudor -monarg, het ongemagtigde jag in privaat woude tot 'n misdryf strafbaar gemaak as die oortreding in die nag gepleeg is. Gewone wat met windhonde gejag het in stryd met hierdie wette, het honde bevoordeel wie se kleur hulle moeiliker raakgesien het: swart, rooi, bruin en gestorwe. Edeles het daarteenoor gunstelinge vir wit en gevlekte honde gehad, wat makliker opgemerk en herstel sou kon word as hulle in die bos wegraak. Dit het algemeen geword onder die Engelse aristokrasie om te sê: & quotU kan 'n heer aan sy perde en sy windhonde vertel& quot.
Die windhond is die eerste hondras wat in die Engelse letterkunde genoem word. Die monnik in Geoffrey Chaucerse 14de eeu Die Canterbury -verhale na bewering groot bedrae aan sy windhonde bestee het:
'. Windhonde het hy so vinnig soos 'n voël in die vlug gehad
Van prikyng en van huntyng vir die haas
Was al sy begeerte, sonder moeite wou hy spaar. '
Edmund de Langley's Mayster of Game, 1370 nC, beskryf die ideale windhond:
'. Die Greihound moet 'n lang hede hê en 'n somedele grete, gemaak in die vorm van 'n goeie groot mond en goeie sessors, die een weer die ander, sodat die onderkake hulle nie bo pas nie; .
Die nek moet dik en lank wees, en gebuig soos 'n swanne se nek.
Haar skouers as 'n rooibok, die pote van die been en gretige inow, en niks om die voete agterlangs rond en rond soos 'n katjie te wees nie, en 'n groot klomp die boone en die joynetes van die cheyne grete en hard soos die chyne van 'n hert die dye groot en die hoeke styf soos 'n haas, en nie soos 'n os nie.
'N Katte se tayle, maak 'n ring by eend, maar nie na hie nie.
Van alle maniere van Greihondes is daar by beide goed en evel Natheless die beste ooi is rede falow, met 'n swart mosel. '
Langley het hierdie boek aan die toekoms voorgehou Koning Henry V van Engeland. Henry na bewering 'n groot fan van windhonde was William Shakespeare het dit geweet toe, twee eeue later, in sy toneelstuk Henry V., het hy die koning laat mense vergelyk met windhonde in sy toespraak met sy troepe net voor die Slag van Harfleur:
Ek sien jy staan ​​soos windhonde in die strokies,
Aan die begin gespanne.
Die spel is aan die gang.
Coursing races, met honde wat lewendige hase jaag, het in die sestiende eeu gewild geword. Koningin Elizabeth gehad het Thomas Howard, hertog van Norfolk, stel reëls op vir die beoordeling van mededingende loopbane. Hierdie reëls bepaal dinge soos die begin van die haas en die maniere waarop die spoed, behendigheid en konsentrasie van die twee honde teen mekaar beoordeel kan word. Om te wen was nie noodwendig afhanklik van die vang van die haas nie (alhoewel dit 'n hoë telling behaal het). Dikwels het die haas ontsnap. Wedstryde is gewoonlik op die renhonde geplaas. Hierdie reëls was nog van krag toe die eerste amptelike coursing -klub in 1776 in Swaffham, Norfolk, Engeland, gestig is. Die reëls vir koers het sedert hierdie tyd nie veel verander nie.
Die Engelse sport - jag deur sig in plaas van geur - het sy oorsprong in antieke Griekeland en is 'n sport wat meer waardeer word as die vang van die prooi. Die Griekse historikus Arrian het geskryf: & quotVir koeriers, ten minste soos ware sportlui, moet hul honde nie uithaal ter wille van die vang van 'n haas nie, maar vir die wedstryd en sport om te jaag, en is bly as die haas ontsnap& quot.
Anders as Elizabeth, King James I jag verkies bo harde werk. Hy was 'n ywerige aanhanger van windhonde. Nadat hy gehoor het van die sterkte van die plaaslike hase, het hy sy windhonde na die dorpie Fordham, naby die grens van Suffolk en Cambridge, gebring. Dit was nie 'n openbare uitstalling nie, maar 'n privaat kompetisie tussen die Koningse windhonde waargeneem deur James en sy hof. Hy het by die Griffin Inn in die nabygeleë stad Newmarket. Hy het die koers daar so geniet dat hy 'n jaglodge in Newmarket gebou het. Om die kwaliteit van jag te handhaaf, het hy in 1619 beveel dat 100 hase en 100 patryse jaarliks ​​op Newmarket vrygelaat moet word. Wedrenne tussen die perde van sy volgelinge het net so belangrik geword as die wedstryde tussen die Koningse windhonde. Dit het die tradisie van mededingende wedrenne in Newmarket begin.
Dr Caius'sê die Switserse natuurkundige Conrad Gesner, geskryf in 1570, beskryf die voorkoms en vermoëns van die Engelse windhond:
'. Van die hond, in Latyn die windhond genoem, Leporarius [letterlik, & quothare-hunter & quot]. Hier is 'n ander soort hond wat vir sy ongelooflike vinnigheid Leporarius genoem word, 'n windhond omdat die hoofdiens daarvan afhang en daarby bestaan ​​om die haas te begin en te jag: watter honde ook met minder krag omring word as lig in die instandhouding van wild , om die agtervolging te dien, om die bok, die haas, die doe, die jakkals en ander diere van skynbare soort te neem wat vir die jagspel bestem is. Maar min of meer, elkeen volgens die maat en verhouding van hul begeerte en die krag en die vermoë van hul liggame dit sal toelaat en ly. Want dit is 'n spaar en kaal soort hond (van vlees, maar nie van been nie) sommige is van 'n groter soort en sommige minder, sommige het 'n gladde vel en sommige is gekrul. Die groter word dus aangestel om die groter diere te jag, en die kleiner dien om die kleiner dienooreenkomstig te jag. '
Aan die einde van die sestiende eeu, Gervase Markham het daardie windhonde geskryf
'. is van alle honde die edelste en vorstelikste, sterk, flink, vinnig en dapper en hoewel van skraal en baie fyn afmetings, maar tog so goed gebind en aanmekaar gekoppel, en so gesonde met gees en sterkte, dat hulle baas is oor alle ander honde hoegenaamd. '
Jaggeskenke is gereeld gegee om sosiale verhoudings tussen individue te versterk. Die Lisle-familie, wie se briewe ons die mees volledige beeld gee van die geskenkbewyse van 'n edele gesin, het wild en vriende, maar ook aan 'n wye verskeidenheid mense, van die koning af tot onder, gegee. Arthur Plantagenet, lord Lisle, het self 'n groot aantal 'puetts', of klein wilde voëls, gestuur na Henry VIII in Julie 1535, wat blykbaar gehou het Henry 'vrolik' in Waltham Forest die somer. Eer, dame Lisle, in Mei 1534, stuur die koningin dottrells. In such cases, the Lisles were demonstrating their loyalty and deference, while to those lower down the social scale, they like other prominent landowners, demonstrated their 'good lordship'. Thomas Cranmer sent a buck and 'a noble of your purse towards the bakyng and seasonyng of hym' to the master of Jesus College, Cambridge, as part of his good will as the newly appointed Archbishop of Canterbury. Substantial nobles might show their good lordship to the poorer members of the community by spicing up their special communal meals with venison, or return favours from their local communities with such gifts. During the 'gresse seson' of the first year of Henry VIII's reign (early summer 1509), the Howards sent a buck to 'the towne of Donwyche' -- a symbol of the Howard's authority over the townsfolk.
An engraving of a bowling game, kayles, in the 16th century. Publieke domein
Van Folk-lore of Shakespeare by T. F. Thiselton Dyer: New York, Harper.
Bo-peep. This nursery amusement, which consisted in peeping from behind something, and crying "Bo!" is referred to by the Fool in "King Lear" (i. 4): " That such a king should play bo-peep." In Sherwood's Dictionary it is defined, "Jeu d'enfant ou (plustost) des nourrices aux petits enfans se cachans le visage et puis se monstrant." Minsheu's derivation of bo-peep, from the noise which chickens make when they come out of the shell, is, says Douce,' more whimsical than just.