Côte d’Azur April 10, 2019 Leave a comment
Die tweede in ‘n reeks van vier
Westerse kultuur hernu van tyd tot tyd en die Belle Époque is ‘n voorbeeld. Mme. Pompadour, die minnaar van Louis XV, vind die laat-Barok of Rococo oordadig, en taak haar argitekte om in Italië ‘n skoon lyn te loop soek. Hulle keer met Neo-Klassisisme terug en dit word prominent vanaf die 1750s. As boustyl het dit weerklanke tot diep in die 20ste-eeu. Dit was die strakheid van dié idioom na 100 jaar wat die versierende element in Belle Époque bouontwerpe herroep het.
Dié kerk, St Jouan Baptiste, in die 19de-eeu opgerig, is ‘n voorbeeld van Neo-Klassisisme waarteen die Belle Époche reageer het. Die naam Jouan is die Nice patois vir Jean.
Hier is ‘n 19de-eeuse gebou wat tussen die twee style staan.
Musée Massena is deur Tersling ontwerp en in 1899 gebou. Dit word ook ingesluit in die Belle Époque, maar soos Michel Steve sê, dit is nie die beste voorbeeld nie. Die geronde suilegang is seker waarop die status rus. Die gebruik van die dubbel-suile bo die suilegang laat mens dink aan Palladio, die invloedryke Renaissance argitek. Argitekte speel met die geskiedenis.
‘n Slangmotief handvatsel aan ‘n amfora in die Musée Massena-tuin.
Dié drie hotelle op die Promenade des Anglais, die strandfront van Nice, is in die Belle Époque gebou en toon wat Michel Steve die “hotel estetika” noem: gee eer aan die idioom, maar pak soveel kamers as jy kan in die raamwerk. As jy kyk na die name, is dit nie moeilik om te raai wie hulle teikenmark destyds was nie.
Tagged: Belle Epoque, Neo-Klassisisme
Roger Bricoux →