Melanie se Knubbelgoedjies | Uitgesprokenheid tot die uiterste
Junie 2, 2012
Musiek is mal.
Musiek is eina.
Musiek is ritme in jou verskeurde hart.
Musiek is verslaaf aan note en smart.
Musiek vergeet jou werk.
Musiek verloor in die kerk.
Musiek is vir jou.
Musiek is holrug uitgrou.
Musiek is Musiek.
Posted by Melanie du Toit under Bietjie persoonlik,Lewe
Ek geniet julle geselskap en teenwoordigheid, rerig ek doen. Ek geniet die lukrake kuiers by die Koningin se kop en in die vuil kombuis. Ek voel oorweldig deur ons vinnige besluite om olierige kos te eet, voor die televisie te dans en om te sing terwyl amateuragtige Brazilianers op hul bokskitare tokkel. Ek geniet die trein trip oppad na ‘n nuwe bestemming wat ons self nie weet waarheen ons oppad is nie en ek geniet julle lus vir die lewe en laatnag gebeurtenis stories. Ek doen. Ek geniet julle.
ek kan nie die onrustigheid in my binneste keer wanneer ek dink aan ‘n verlore liefde erens oor die see. Ek sukkel om te slaap na ons vriendelike en opgewekte geselsies wanneer ek dan, as julle weg is, dink aan ‘n pouveer en ‘n skaapleeu. Ek grou aan my hart se kamers, na ons lieflike aand uit, wanneer ek op die toilet gaan sit en net die bruin toiletrol en ou ketting om my het vir geselskap. Ek skree teen my toonmure wanneer ek dink aan ‘n verlate bed en ‘n oorronde Hemelsgemaakte Skepping wat ek wil vasdruk tussen my arms.
Ek geniet julle almal en hierdie plek SO baie. Ek belowe ek doen, rerig.
ek kan nie wag vir die dag wat ek uit hierdie vervlakse, goddelose plek kan ontsnap na my oorspronklike hart wat in ‘n wit en groen woonstelblok vasgepen is!
Al wat ek oor het is om onrustig geduldig te wag met ‘n vriendin op die skoot en ‘n selfoon teen die oor.
Posted by Melanie du Toit under Gedigte,Lewe
Ek vergeet soms van my bestaan en dan raak ek weg in die vreemde gevoel van alleen wees. Net vir ‘n paar oomblikke vergeet ek van myself en bestaan net. Net ‘n lyf wat eenkant sit en staan. Wat eenkant lê en lees, wat eenkant kos kook of ‘n sms tik. Net vir ‘n oomblik vergeet ek van geld en klere. Net vir ‘n oogwink hou ek op met asem haal, hou ek op met kyk en fokus. Net vir ‘n kort tydperk geniet ek niks en luister na niemand.
Net vir ‘n oomblik vat ek my hele siel na daar waar jy is en was en lag, ek loer oor jou skouer en verstaan die reuk van papier op jou nek. Ek lees jou boek en blaai deur jou vingers met my woorde. Ek loop deur jou hart en verander in jou sielsgenoot – vir ‘n oomblik. Net vir ‘n oomblik verstaan ek jou gedagtes en weet dat jy elke oomblik my onthou. Ek eet die sonder-liefde-gemaak toebroodjie in jou maag en verstik aan ‘n pit.
Ek haal asem en my hart klop vinnig terwyl jy verdwyn in die verte.
Jy bestaan nie, nie meer.
Oral en erens is daar ‘n stukkie gif in jou kaak wat kners na vrot appels. Kners na vrot appels wat gevaarlik na wurms krap. Krap om wurms wat vernuf toon deur eterig rondom jou bruinhare krul. Krul jou hare ook rondom my benerige hande terwyl ek jou kakewang vir die laaste keer streel? Streel terwyl wurms vernuftig die vel van my sagte been afvreet. Vreet my vel wat sagkuns jou lippe ranSOENeer terwyl jou afguns my vergiftig. Vergiftig en vergeet my enigste kloppende hart wat vreedsaam na jou gegooi word in die skemer. In die skemer van jou skaduwee.
Verstaan jy my?
'n Roos verlep
Braille, jou geknopte dom ding!