Dié oupa vertel ‘grootste spekskietstories’ vir sy kleinkindersArgieffoto (Foto: Burak Şipşak/Pixabay) Johan Oosthuizen, wie se rubrieke gereeld hier op Maroela Media verskyn, sê daar is niks in die lewe wat sy tone só laat omkrul van pure lekkerkry soos wanneer hy stories vir mense kan vertel nie. Hetsy dit met ŉ string kleinkinders is wat grootoog saam luister, en of dit om Vrydagaande se braaivleisvuur by hulle ouetehuis in Riversdal is. Die kleingoed vra altyd dat hulle oupa regte egte stories uit sy kinderdae vertel, en wanneer die vrae nimmereindigend is, is dit Johan se “grootste spekskietstories” wat sy kleinkinders laat skater. Om die vuur is dit die herleef van Johan se eie belewenisse as skoolhoof of sy tyd in Engeland en Thailand, en ander kere is dit sommer net stories met ŉ goeie skeut verbeelding daarby. Hoe dit ook al sy, oud en jonk hang aan sy lippe wanneer hy met ŉ storie wegtrek. Lesers kan hulle ook hierin verlustig, want Johan het op sy oudag besluit om ŉ versameling van sy rubrieke in boekvorm uit te gee. Die bundel, getiteld Die Vreeslose Brandertemmer van Vleesbaai, is Johan se eerste boek, en hy is reeds besig om ŉ tweede een oor sy wedervaringe in Thailand te skryf. Die voorbladskets van Die Vreeslose Brandertemmer van Vleesbaai is deur Jeremy Nell (Jerm) geteken en dit het ook saam met die rubriek “Geen ouderdomsbeperking vir branderpret!” op Maroela Media verskyn. Grafika: Jerm Hartsgoed, soos wat Johan daarna verwys, is vir hom ŉ bron van motivering en dit is ook ŉ belangrike tema wat in sy skryfwerk na vore kom. “ŉ Goeie rubriek moet jou hart en verstand aanraak, en dit moet soms ook tot diepe nadenke lei. My oë, ore en hart laat my skryf. Mense en plekke is vol stories. Jy moet net luister en kyk.” Johan hou daarvan om ook ŉ tikkie humor in sy stories te verweef, want lag is kos vir ŉ moeë siel, en hy hou van ware stories oor mense wat sy pad kruis. Van sy gunstelingrubrieke wat hy self geskryf het, is “Kyk so ŉ bakkie”, “Oom Nollie se vrugtelose soektog”, “Badplaas se Balleramme” en “Het jy al ŉ boer sien huil?”. Johan vertel aan Maroela Media dat sy rubriekskrywery aangevuur is deur verlange toe hulle sowat 20 jaar gelede in Engeland gebly het. “In die vreemde was daar so baie mense en ervarings wat my laat skryf het. Lesers het daarvan gehou en dit het my verder aangespoor om te skryf,” sê hy, en voeg dan by: “Dit het eintlik by Oupastories begin wat ek in briefvorm aan die kleinkinders geskryf het.” Johan is ŉ trotse pa van vier kinders en 15 kleinkinders, en hoewel hulle almal nie altyd op spesiale dae soos Vadersdag saam kan wees nie, word daar sommer op WhatsApp of per e-pos gesels. “My kinders en kleinkinders is absoluut my rykdom. Weens die afstand kan ons nie saamkuier nie, maar hulle boodskappe oor die telefoon is vir my ŉ bron van dankbaarheid. Hulle maak die lewe mooi,” sê hy. In ŉ ideale wêreld sou hy, sy vrou en hulle kroos op Vadersdag bymekaar gekom het vir ŉ feesmaal wat sy kinders voorberei het en die kleingoed sal tussendeur prentjies vir oupa bring wat hulle self geteken het. Vadersdag, meen Johan, is nie ŉ kompetisie om te sien wie die grootste geskenke aandra nie of wat die kinders vir hom kan gee of doen nie. “Dit gaan eerder oor hartsgoed wat onaantasbaar is. Die goed wat jy nie sien nie, maar wat jy in jou hart ervaar,” verduidelik hy. Johan dink terug aan die lesse wat hy by sy pa geleer het en sê dit is te danke aan hom dat hy nou weer in sy kinders se lewens kan terugploeg. “As daar iets goeds in my is, is dit te danke aan my pa. Hy het waardes en beginsels in my ingemessel. “Ongelukkig raak dit moeiliker om iets vir jou nasate na te laat. Maar as ek iets kan nalaat, sal dit wees om daardieselfde christelike waardes en beginsels wat ek by my pa geleer het, ook vir hulle te leer.” Nog iets waarvoor hy graag onthou sal wil word, is dat hy op welke manier ook al ŉ positiewe bydrae in ander mense se lewens gemaak het. “My goeie vriend het een aand langs ŉ vuurtjie vir my gesê: ‘As ek vanaand my kop op die kussing lê en ek besef ek het nie vir iemand ŉ verskil gemaak nie, het ek ŉ dag van my lewe gemors.’ Ek sal graag onthou wil word as iemand wat ten goede vir mense ŉ verskil gemaak het.” Johan vertel dat die liewe Vader hom en sy vrou die afgelope 10 jaar op onverwagse paaie laat loop het. Eers was dit die vreugdejare in Thailand waar hulle met kerkplanting gemoeid was en nou hulle laaste arbeidsveld by die Ou Meule-tehuis in Riversdal. “Vir die dissipels het Jesus opdrag gegee om die lammers te laat wei, maar vir ons het Hy opdrag gegee om bejaardes na waters waar rus is te lei.” “Ons het nou die vreugdevolle geleentheid om vir bejaardes, sommige ‘weggegooi’ en vergete, sin in die lewe te gee. Bemoediging, vertroosting, voorbidding. Hulle het so baie om te vertel en ons so baie om na te luister. Ons help hulle om die stukkie lewe wat oor is ten volle te geniet.” Elke Vrydagaand word daar gebraai en maak Johan-hulle ŉ plan dat die ouetehuis se mense ŉ vleisie en braaibroodjie kry. “En as ek eers begin stories vertel, luister en geniet hulle dit amper meer as kinders wat blinkoog luister. Daar’s nog baie te vertelle.”