Hilda, hierdie gedig breek nogal deur grense, want as ek reg lees, is jou beelde plek-plek die plaasvervangers van ontbrekende woorde, of dan ten minste die meesprekende wit wat nie wit is nie; die digter ‘n reflektiewe teenwoordigheid in en agter die beelde. Hiervan hou ek sommer baie: die spoed, die dinamika!