Foto: Sunchild57 Photography. Creative Commons BY-NC-SA (geknip).
Die omgewings- en nutriënt-impak van ons koskeuses was vir my 'n paar weke lank as 'n jaar oud artikel in die Telegraaf onlangs het onder my aandag, waarna ek die gedagtes wat geleidelik coalescing was bymekaar.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog was die Britse aangemoedig om 'Dig vir Victory ". Garden groente erwe op hul hoogte en aanbod toekenning hoogtepunt bereik. Homegrown produkte toegelaat boere om te fokus op graan en suiwel produksie - aktiwiteite siek geskik vir kleinskaalse stedelike erwe.
So, wat was die bydrae van tuisgemaakte pogings tot die nasionale dieet? Hoe effektief kon dit eintlik gewees het? Hier is die statistieke: gedurende die Tweede Wêreldoorlog het toekennings en tuine voorsien van 10% van die voedsel wat in die Verenigde Koninkryk verbruik is weens die "Dig for Victory" -veldtog, terwyl dit <1% van die gebied van bewerkingsverbouing insluit.
Neem 'n oomblik absorbeer die betekenis van daardie verklaring. Tuis groeiende tien keer die kos per akker geproduseer as bewerkbare plase! Hoe kan dit wees? Is ons nie vertel herhaaldelik, dat ons net die wêreld kan voed met korrels? En dat slegs intensiewe landbou kan red nie?
Natuurlik kan daar geredeneer word dat boerdery doeltreffender sedert die Tweede Wêreldoorlog geword het. Inderdaad, met die "groen-revolusie 'van die 50s en 60s intensiewe insette, plaagdoders en 'n hoë opbrengs variëteite verhoog die doeltreffendheid van bewerkbare plase, met die grootste impak gesien op koringopbrengs, wat sewe vou toegeneem. Maar onlangse studies toon dat intensiewe boerdery nie naby kom nie na die moontlike van toekenning en groentetuine vlakke.
"Meer onlangse Britse proewe wat deur die Royal Horticultural Society en 'Watter?' Magazine het groente en vrugte opbrengste van 31-40 ton per hektaar per jaar (Tomkins 2006), 4-11 keer die produktiwiteit van die groot landbou-gewasse in die streek Leicestershire (DEFRA 2013), "sê een vraestel.
Dit het my laat agterbly sprakeloos!
So, hoe is dit moontlik dat lae-tegnologie groentetuine uit moderne gemanipuleerde plase verrig? Hier is twee dele van die antwoord:
Die BBC Reith Lesing 2000 gefokus op volhoubaarheid en was ongewoon in 'n paneel eerder as 'n enkele dosent. Die vyfde spreker, Vandana Shiva - 'n Indiese omgewing aktivis en anti-globalisering skrywer - het kragtig oor en die oorheersing van internasionale kommersiële landbou in die globale dialoog rondom voedselsekerheid. Internasionale statistiek praat oor 'opbrengs', wat gewoonlik verwys na die produksie per eenheid area van 'n enkele oes. So 'n meting is inherent bevooroordeeld teenoor mono-kultuur produksie. 'Uitgawe, aan die ander kant, meet die totale produksie van gemengde gewasse per eenheid area. Lotte en groentetuine meng verskeie gewasse in dieselfde ruimte, die vermindering van opbrengs van enige een gewas, maar die verhoging van die totale uitset, Shiva sê:
"Wie voed die wêreld? My antwoord is baie anders as wat deur die meeste mense. Dit is vroue en kleinboere werk met biodiversiteit wat die primêre voedsel verskaffers in die Derde Wêreld, en in teenstelling met die dominante aanname, gebaseer hul biodiversiteit klein plase is meer produktief as industriële monocultuur. "[My klem]
Nie net is sulke klein hoewes meer produktief nie, maar hulle bied 'n groter verskeidenheid kos, met 'n beter verskeidenheid voedingstowwe, vitamiene en minerale as die meeste kommersiële plase.
Onder wetenskaplikes, beleidmakers, die media en die publiek is daar toenemende bewustheid van die veelvuldige voordele van 'eie groei', insluitend toegang tot voedsame vars produkte, stresverligting, verbeterde sielkundige welsyn en fisieke fiksheid.
Lewende slaaie kan verbou word op die vensterbank, sodat almal om te geniet regtig vars produkte.
My eie ervaring van tuisgekweekte groente is dat hul varsheid - reguit uit die tuin na die kombuis - gee hulle 'n tasbare gehalte van 'lewendigheid' wat eenvoudig ontbreek van selfs die verste vrugte in 'n supermark, wat op sy beste uur oud.
Die uitsondering hierop is 'lewendige slaaie' - pitte van kers, blaarslaai of kruie wat in 'n grondvrye medium groei. Ek het 'n paar jaar gelede 'n koerant gelees (wat ek nie nou kan opspoor nie), wat daarop dui dat hierdie lewendige slaaie baie hoër nutriëntvlakke gehad het as óf organiese of konvensionele 'vars veg'. Hulle sal bly vars en groei op 'n vensterbank, sodat ten minste sommige van die voordele van toekenning vir tuinbou toeganklik is vir almal.
Die Telegraaf-artikel is gebaseer op 'n 2014-verslag in die Tydskrif vir Toegepaste Ekologie Geregtig "Stedelike verbouing in tuine handhaaf grond eienskappe nadelig geraak word deur konvensionele landbou" (waarna ek hierbo aangehaal het) wat grondvrugbaarheid in toewysings, tuine, bewerkbare en pastorale plase in die Midlands vergelyk het. Kortliks het hulle gevind dat die totale stikstof- en koolstofvlakke hoër was en dat gronde minder gekompakteer is in toebehore en tuine in vergelyking met bewerkingsplase. Hier is grafieke van hul bevindinge:
agterplaas tuin2 (a) Gemiddelde grond organiese koolstofdigtheid; (b) stikstof digtheid van grond; (c) grond C: N verhouding; (d) grond bulkdigtheid in stedelike toewysing en landbougrond. Foutstawe is ± 1 standaard fout; briewe toon beduidende verskille tussen grondgebruike (Tukey se toets P <0 · 05). Bron: Edmondson et al., 2014.
Soos u kan sien, was die grond in die stedelike toewysings beter as die akkerplase in elke kategorie (let daarop dat grafiek d die grond verdigting effektief meet, hoe hoër = meer kompakteer = erger). Die skrywers skryf die meeste van die voordele wat in die toewysings aan kompostering en toevoeging van mis op die plaas gesien word, toe.
Verder, ploeging - wat slegs noodsaaklik is vir die produksie van akkerbougewasse - vernietig geleidelik grondkoolstofwinkels omdat dit hulle blootstel aan suurstof wat vinnig organiese materiaal omskep tot koolstofdioksied wat dit in die atmosfeer vrystel.
"... Moderne landboupraktyke het grond natuurlike kapitaal vervalle - wat verreikende gevolge vir die verlies van ekosisteem dienste, insluitend verminder strukturele stabiliteit, water en voedingstowwe hou kapasiteit en verswakte regulering van stikstof mineralisasie en aanbod om plante het," verduidelik die papier.
Tuiniers en organiese boere al lank beweer dat natuurlike organiese bemesting 'bou die grond, in teenstelling met tipiese chemiese kunsmis wat oplosbare stikstof wat maklik spoel uit die grond, besoedel waterlope as 'n newe-effek gee.
"... deur die gebruik van kunsmatige bemestingstowwe kan grondkoolvlakke verder daal deur die gebrek aan organiese materiaal en verminderde grondmikrobiese aktiwiteit," verduidelik ander.
Britse boerdery is nou besig om te probeer om sy koolstofvoetspoor te verklein - 'n proses wat 'n groot impak op die vergadering van die nasionale doelwitte soos grond is potensieel 'n groot koolstof kan maak. Byvoorbeeld, volgens die Farm Carbon Cutting Toolkit, Net 'n toename 0.1% in plaas grond koolstof vlakke sal jaarlikse koolstofsekwestrasie verhoog deur 8.9 ton CO2 per hektaar.
Wat van weiding?
Die olifant in die kamer in hierdie bespreking is die weiding. Die grond koolstof in die grafieke hierbo lê halfpad tussen die lotte en bewerkbare landbougrond, maar dit is net die helfte van die storie. Tipies, die grootste deel van die Verenigde Koninkryk Laeveld weivelde is gedraai met bewerkbare gewasse (dit wil sê, geploeg het gereeld), so verwag permanente weiding sou wees om selfs hoër vlakke van koolstof as getoon in die grafiek het.
Bewerkbare landskappe bied minder gerief en omgewingsdienste as pastorale landskappe.
Verder het die weiding die minste gekompakteerde grond (dink: meerjarige wortels, wurms en grondbewoners), terwyl dit soortgelyke stikstofvlakke vir toewysings het. Dit plaas dit duidelik voor boerdery boerdery in terme van grondkwaliteit en alle verwante 'omgewingsdienste' (water retensie, CO2 sekwestrasie, ens.).
Wat my status verder verhef, beweer dat dit dit met baie min insette lewer. Allotments benodig kompos, mis en baie menslike ingryping. Die laer produktiwiteit van permanente weiding in vergelyking met toewysings en tuine word aangewend deur hierdie verminderde materiaal en arbeidsinsette. Ons moet ook nie die geriefsaspek van weiding vergeet nie: loop in 'n pastorale platteland is oneindig meer aangenaam as om die soelose woestyn van 'n koringveld te navigeer.
Uiteindelik kan 'n dieet gebaseer op "vleis en twee veg" die mees omgewings-etiese voedselproduksiestelsel wees, veral as ons meer van ons eie groente groei en ons vleis op permanente weiding terugbring. Gooi 'n paar seekos in, en dit sal ook die mees voedingsgehalte wees.
Om te voltooi - 'n beeld van ons groentetuin vertoning wat tuine asook pragtige kan wees as produktiewe! Jy kan meer lees oor die tuine by Rosemary Cottage op my tuinmaak blog.
Keir Watson is 'n navorser en dosent in voeding en menslike evolusie, onderwerpe waaroor hy poste op Rosemary Cottage Clinic se blog. Hy is ook 'n tutor (fisika), en 'n permakulturis wat vrugteboomopleiding, tuinboukonstruksie en groen dakke doen. Hy hou 'n tuinmaak blog genoem Herbidacious.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Tuinmaak > Home Growing produseer tien keer die kos van akkerbou