President en die Uitvoerende Kantoor - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die president se naaste adviseurs werk saam met hom in die Uitvoerende Kantoor. Die president se belangrikste raadgewende liggaam is sy kabinet - wat hy aanstel - maar die kantoor van die Withuis en die Buro vir Begroting speel ook 'n belangrike rol om die president te ondersteun.
In die 1930's en 1940's was daar 'n groot groei in die Federale Burokrasie. Van hierdie tyd af het onverkose amptenare uit hierdie burokrasie by geleenthede bewys dat hulle met die president kompeteer. Net so moet 'n president die ongeselekteerde kabinetsekretarisse wat elke uitvoerende departement aan die hoof is, fyn dophou - feitlik 'n onmoontlike taak vanweë die omvang van die uitvoerende personeel en die frekwensie waarmee hierdie personeel oorgelaat moet word om te werk sonder dat iemand metafories kyk. oor hul skouers. Hoewel die president deur die president gekies word, is hy tog net soveel vaardigheid nodig in die hantering van hierdie mense as met die hantering van die Kongres.
Een van die probleme waarmee 'n president te kampe het, is hoe om sy personeel te laat doen wat hy wil hê - hulle kan verskillende prioriteite hê as die president wat een keer in 'n pos aangestel is, en niemand sal noodwendig weet watter belangegroepe (s) dit is nie. individue in die Uitvoerende Kantoor beïnvloed. Die president is nie die generaal van die Uitvoerende kantoor met individue wat sy bevele onwettig nakom nie. Die departemente van die Uitvoerende kantoor is bedoel om die president vinnige en eenvoudige antwoorde te gee op vrae wat daaraan gestel word. Hierdie vraag het oor die jare toegeneem. Maar wat as hul antwoorde nie is wat die president wil hoor nie?
'N Uitvoerende departement word polities gelei deur 'n kabinetsekretaris. Hierdie mense is in teorie ondergeskik aan die president - hulle is nie sy kollegas nie. In Amerika (anders as in Brittanje) kan die kabinet nie die president uit sy amp onthef nie - hulle kan slegs die vierde jaar 'n invloed hê op die presidensiële verkiesing. Of dit sou gebeur, is te betwyfel, aangesien hierdie mense hul politieke invloed aan die president verskuldig is, en as die president byna seker is dat hy vir 'n tweede termyn herkies sal word, eerder as om u 'meester' te kritiseer, is die waarskynlikheid dat hulle sal uitroei sy deugde. As 'n president egter amper seker 'n verkiesing gaan verloor (soos met Carter en in 'n mate met Bush toe Clinton gewen het) en 'n kabinetsekretaris 'n posisie in Washington wil behou, kan hy / hy dit doen en hul trou aan die opposisie wat waarskynlik sal wen. As daardie kabinetsekretaris 'n reputasie het vir doeltreffendheid en om 'n resultaat te lewer, sou dit waarskynlik nie saak maak vir watter party sy / hy gewerk het nie, aangesien die politieke verskille tussen die twee partye so klein is.
Die Uitvoerende Kantoor het nie die mag om beleid te bepaal nie. Alle lede van die Uitvoerende Kantoor word nie gekies nie. As die kabinet in die kabinetsaal van die Withuis sit, is slegs die president 'n verkose lid. Ironies genoeg noem die Grondwet nie die kabinet nie. Dit noem "die hoofbeampte in elk van die uitvoerende departemente", maar nie 'n kabinet nie. Die Grondwet noem slegs dat die president die mag het om sodanige amptenare 'skriftelik' aan te vra. Daarom gee die Grondwet self nie kabinetslede legitimiteit om die gesag van die president te ondermyn nie. Die mense kies die president vir vier jaar. Die kabinet kies nie die president nie - dit kan hom dus nie verwyder nie.
'N Lid van die Uitvoerende Gesag kan nie 'n lid van die Kongres (die Wetgewer) wees nie. Die Grondwet verbied dit. Daarom het die Kabinetsekretarisse nie die geleentheid om vir die president binne die Kongres te beweeg nie. Baie kabinetsekretarisse kom van prokureursfirmas, banke, universiteite, ens. (Sien die blad op die Clinton-kabinet van 1997). Hulle bestuur tydelik 'n uitvoerende afdeling en keer dan terug na hul loopbaan sodra hul tyd verby is, of meer as hulle 'n president se ampstermyn oorleef het, wanneer hy volgende verkiesing verloor -
"... om in en uit die regering te beweeg is die norm eerder as die uitsondering in Amerikaanse regering." (Bowles)
Vanweë hul suksesvolle agtergrond in die regte, nywerheid, ens. En as gevolg van die uitvoerende departement wat hulle bestuur, word sommige kabinetslede belangrike politieke figure. Veral twee departemente - die staat en die tesourie - word so belangrik geag dat diegene wat hulle lei, altyd posisies in die openbare lewe / nywerheid / finansies, ens. Beklee het, wat hulle reeds in die openbaar verower het, nog voordat hulle tot die kabinet gekies is. Sommige van die wat in die verlede staatssekretaris was, het sedert hul politieke ondergang beroemd gebly en is altyd beskou as onderdanig aan die president in die Amerikaanse politiek, bv. Henry Kissinger, John Foster Dulles, George Marshall. Al drie het 'n beduidende kennis van buitelandse sake gehad voordat hulle aangestel is. Dit was ook goed vertroud met die werking van Washington. Jare nadat hy sy amp verlaat het, is Kissinger as die oudste staatsman van Amerika oor buitelandse beleid beskou en het hy talle presidente in 'n raadgewende hoedanigheid gedien. Dulles het die 'Domino-teorie' geformuleer, wat Amerika se buitelandse beleid gedurende die 1960's en 1970's oorheers het, ondanks die feit dat Dulles 'n politikus in die 1950's was.
Deur sy eie kabinet te kies, kan 'n president ook vyf dinge bereik:
1) hy kan ondersteuners beloon
2) hy kan steun opbou by die onverbiddelike of voormalige teenstanders deur hulle 'n pos aan te bied - Clinton het dit gedoen met sy aanstelling van William Cohen as sekretaris van verdediging
3) hy kan bande met die Kongres bou
4) hy kan bande met sleutelgroepe versterk - bv. rasse, vroueregte - deur minstens een persoon uit hierdie groepe aan te stel om in die kabinet verteenwoordig te word. Clinton het in sy eerste termyn Cisneros ('n Spaanse), J. Brown en R. Brown (Afro-Amerikaners) en vyf vroue in sy kabinet aangestel. In sy tweede termyn benoem hy Madeleine Albright tot Amerika se eerste vroulike Staatsekretaris
5) hy kan diegene wat hy vertrou in sy kabinet aanstel, soos toe JF Kennedy in 1961 sy broer Robert tot prokureur-generaal benoem het.
Presidente het sedert 1945 verskillende maniere gehad om hul kabinet te gebruik. Kennedy het dit prakties geïgnoreer deur op 'n 'binnekring' van betroubare adviseurs staat te maak; Johnson het sy kabinet eenvoudig as 'n klankbord gebruik vir die voorgestelde beleid wat hy wou instel; Reagan het so 'n swak begrip van sy kabinet gehad dat hy gereeld vergeet het wie hy daarvoor aangestel het, terwyl Eisenhower en Clinton hul kaste konstruktief gebruik het.
Die Uitvoerende Kantoor van die President (EOP)
Dit word in 1939 formeel deur die Kongres erken en dit is die titel van die hele organisasie wat bestaan ​​om die president te help en te ondersteun. Binne die EOP bestaan ​​'n elite genaamd die kantoor van die Withuis waarin die president se naaste persoonlike personeel gevind kan word. Die man wat agter die ontstaan ​​van die EOP in die dertigerjare gestaan ​​het, was Louis Brownlow, wat as 'n vooraanstaande geleerde gevra is om die hele aspek van regeringsbestuur te ondersoek. Hy het besluit dat lede van die Withuis-kantoor 'moet wees met 'n hoë bekwaamheid, 'n groot fisieke krag en 'n passie vir anonimiteit.' In 'n klassieke voorbeeld van hoe die Kongres en die president kan saamwerk, het die Kongres aanvanklik die skepping van 'n Withuis verwerp. Kantoor in 1937 uit vrees dat dit 'n parallelle burokrasie kan veroorsaak. Na wysigings deur die president en sy personeel, het die wetsontwerp na die Kongres teruggekeer wat dit vinnig in 1939 as die Reorganization Act aanvaar het.
Die herorganiseringswet het die president die middele en hulpbronne gegee om sy take uit te voer. Dit het ook 'n wetgewende veto ingestel. Dit is 'n prosedure waardeur die reuse-taak om gedetailleerde administratiewe regulasies uit te reik, aan amptenare by die Uitvoerende Tak gedelegeer kan word, maar dat die Kongres die reg behou om te voorkom dat die reëls en regulasies van toepassing word as dit so besluit. Die herorganiseringswet het gesê dat albei huise op die kongres 'n wetsontwerp moes inboet. As dit nie gebeur nie, het die wetsontwerp die wet geword. In 1983 het die Hooggeregshof die Kongres verstom deur te verklaar dat die wetgewende veto 'n ongrondwetlike skending van die skeiding van magte was. Hierdie besluit het die geldigheid van ongeveer 200 Kongreswette met wetgewende vetoregstellings bevraagteken.
Sedert 1945 het die Uitvoerende tak gegroei en uitgebrei in ooreenstemming met die groei in die presidentskap. Aangesien baie politieke programme binne die uitvoerende tak ontwikkel het, het die agentskappe wat hulle bestuur ook ontwikkel. Hierdie agentskappe het sterk bande met die Kongres opgebou, want dit is die Kongres wat hul bestaan ​​magtig en die fondse vind om dit te finansier. Kongreskomitees hou ook toesig oor hul werking. Dit dien as 'n verdere ondersoek na presidensiële mag en 'n slim president sal dit besef. Daarom vertrou hy meer op die gespesialiseerde personeel wat vir hom in die EOP werk. In 1992 het Bush ongeveer 1 500 mense gehad wat amptelik gelys is as werk in die EOP. Die reële totaal was egter heelwat hoër as gevolg van tydelike personeellede van elders wie se salarisse deur ander agentskappe betaal is.
Die logika van die EOP is dat dit die president toelaat om meer invloedryk te wees op ondergeskikte maar invloedryke burokrate - hierdie invloed is via sy senior persoonlike personeel. Lede van die EOP werk om te verseker dat die sienings en idees van die president soveel as moontlik in beleid en handelinge voorgestel word. Deur kontakte op te bou, probeer die EOP sy invloed op die groot uitvoerende tak van die regering bevestig. Lede van die EOP is afhanklik van die president vir hul posisie, en sal logies daaraan werk dat hy sy doelstellings bereik. Op hierdie manier word die mag van die departementshoofde in die kabinet (teoreties) gekontroleer en hoef die president nie tyd te bestee om te bepaal of hulle sy beleid volg of wegdwaal van wat van hulle vereis word en hul eie te ontwikkel nie. Die moderne Uitvoerende Gesag word derhalwe verdeel in die Uitvoerende tak wat sy eie afdelings het, onder leiding van 'n departementele hoof. Daar is ook die EOP binne die Uitvoerende Gesag (sien die kaart vir die kantore wat daarin geleë is) wat die president adviseer en dien om te verseker dat die Uitvoerende departemente doen wat van hulle verwag word. Namate die eeu gevorder het, het die uitvoerende tak uitgebrei namate die regering groter en moeiliker beheerbaar geword het. Die EOP help die president om die uitvoerende gesag in teorie te beheer.
Die kantoor van die Withuis (WGO)
Hierdie kantoor bevat personeel wat onmiddellik by die president is. Alhoewel dit deel is van die EOP, is die intimiteit van sy verhouding met die president sodanig dat dit as 'n entiteit afgesien van die EOP beskou kan word. Daar is ongeveer 400 personeellede in die Withuis-kantoor. Die president definieer die rolle wat lede daarin speel eerder as die wet. Die lidmaatskap van die WGO hoef nie deur die Kongres bevestig te word nie.
'Dit is die mees intieme raadgewers van die president om te huur en te vuur soos hy goedvindorganiseer soos hy wil, om die take wat hy stel, te onderneem, en (wees) verantwoordelik vir die president alleen. "(Bowles)
In die oorspronklike weergawe was die WGO bedoel om bloot 'n administratiewe opset te wees om die president by te dra tot sy daaglikse bestuur van die land. Dit het egter nou 'n manier geword waarop die president kan probeer om sy siening en oortuigings op uitvoerende departemente af te dwing wat byna selfregerend geword het namate die tyd verloop en die regering ingewikkelder en groter geword het. Lede van WGO adviseer die president as hy hul mening vra. Hulle beoordeel ook die advies van ander buite die WGO en gee die president 'n voorkeurskema.
Harry Mcpherson, 'n senior lid van die WGO van Lyndon Johnson, het geskryf dat terwyl hy sy daaglikse werk as 'spesiale raad' vir die president gedoen het, hy die mag het wat implisiet is omdat hy deur die president aangestel is. Maar hy het hierdie geïmpliseerde krag nodig, aangesien hy self geen regskrag gehad het nie. Hy moes ook aanvaar dat die president, as hy dit nodig sou vind, sy advies sou verwerp en van sy dienste sou afstand doen as die president sou besluit dat dit die regte aksie is. Mcpherson verklaar dat sy posisie amper die teenoorgestelde is as dié van die vise-president. Die VP het geen mag gehad nie, maar was net 'n oomblik weg van die enorme mag; terwyl die spesiale raadgewers baie mag gehad het wat skielik teruggetrek kon word.
Die samestelling van die WGO het oor die dekades heen verskil met voorsitterskap. Sommige het verkies om 'n vloeistofreëling met 'n aantal mans aan die bokant te hê om dinge te beheer; soos Kennedy. Die logika hieragter was om te verseker dat geen enkele man die sake in die Withuis kan oorheers nie, en dat niemand moontlik die ingewikkeldhede van die beheer van die WGO kan hanteer nie. Ander presidente het die teenoorgestelde van Kennedy verkies deur net een man aan te stel - 'n stafhoof - wat die sake van die WGO beheer. Eisenhower en Nixon verkies hierdie reëling waardeur alle dokumente aan die president deur een man deurgegaan word en alle aanstellings vir die president deur die stafhoof beheer word. Dit gee die stafhoof groot mag, en die misbruik van hierdie mag het daartoe gelei dat sommige Chiefs die wet opgeval het, soos Nixon se Haldeman en Ehrlichman.
Wie word 'n lid van die WGO? Die enigste kriteria is die lojaliteit aan die president. Dit kom tot uitdrukking deur in die verkiesing vir hom te werk en die regte dinge in die openbaar te sê en te doen in 'n poging om die openbare beeld van die president (of in die pre-presidensiële dae) te bevorder. Die joernaliste van Carter se WGO word na verwys as die 'Georgia Mafia', aangesien dit almal bevat het wat vir hom gewerk het in sy veldtogte vir die Huis, die Senaat en die presidentskap. Twee van Reagan se drie senior personeel in sy eerste termyn het vir hom gewerk toe hy goewerneur van Kalifornië was. Bush het ook diegene aangewys waarmee hy geweet het waarmee hy kon werk en saam met hom gewerk het deur die jare wat hy in die federale regering deurgebring het.
Diegene in die WGO moet vertrou word en hulle self moet oor groot hulpbronne van uithouvermoë beskik, aangesien hulle nooit van diens is nie. Hulle benodig ook ervaring van politiek en hoë vlakke van intellektuele vermoë. Carter het al die reëls van die politiek verbreek toe hy die 37-jarige Hamilton Jordan as sy stafhoof aangestel het, omdat hy geen ervaring gehad het nie, en hy is nie vertrou deur diegene wat saam met die president gewerk het nie en het die een politieke liggaam waarmee die president moet saamwerk, vererg. - Kongres.
"Die beste personeel van die Withuis kombineer al vier die kenmerke (vertroue, lojaliteit, stamina en intellektuele vermoë) wat hul presidente met heerlikheid bedien en lojaliteit, meer as agtien uur per dag vir ses of sewe dae per week, verduidelik beleid en politieke opsies vir die president in inligtingsartikels waar hy botsende menings van verskillende agentskappe oor regerings te versprei binne en sonder Washington. "(Bowles)
Een groep wat 'n president kan teenstaan ​​is die federale burokrasie. 'N President het nog altyd beperkte beheer oor hierdie groep gehad en 'n president kon ontdek dat sy beleid of opdragte bloot geïgnoreer, gewysig of vertraag is deur diegene in die Federale Burokrasie wat dit moontlik sou doen as gevolg van hul betrokkenheid by 'n belangegroep of omdat hulle hulself verbind met magtige magte binne die Kongres.
Deur sy eie personeel in die Withuis in diens te neem, kan die president sommige van hierdie probleme oorkom. Na verloop van tyd beteken die toenemende omvang van hierdie personeel egter weer dat 'n president nie kan waarborg dat hy sal doen soos hy wil nie. 'N Burokratiese masjien in die Withuis het ook geen manier om sy gesag af te dwing op diegene wat uiteindelik 'n presidensiële handeling moet implementeer nie - die Federale burokrasie. Tydens die presidentskap van Jimmy Carter het die WGO so groot geword dat sekere lede groter personeel gehad het as hoofde van staatsdepartemente !! Dit het tot probleme gelei, ongeag die verhouding met die Federale Burokrasie. Die WGO kan slegs effektief funksioneer as hy in vennootskap met die uitvoerende tak werk.
Die Buro vir die Begroting / Kantoor vir Bestuur en Begroting
Oorspronklik was die BOB buite presidensiële beheer, aangesien die Kongres nie wou hê dat die president direkte beheer oor die vorming van die begroting moes hê nie. Dit het verander in Roosevelt se presidentskap toe dit in 1939 in die Withuis opgeneem is, aangesien die Brownlow-komitee begrotings wou hê om die presidensiële prioriteite te weerspieël.
Die BOB het die taak om die finansiële impak van enige presidensiële beleid te beoordeel en verseker ook dat die finansiële beleid in die hele Federale regering nagekom word. Dit word deur spesialiste beman. Die BOB stel die president in staat om beheer oor die departementele leiers te handhaaf, want dit is hy wat fiskale beleidskeuses vir 'n departement oplê. Departemente kan nie hul eie onafhanklike finansiële versoeke by die Kongres indien nie. Die president tree tussenbeide voordat 'n departement se begrotingsversoeke rig, sodat enige versoek die prioriteite weerspieël wat hy vir die uitvoerende tak wil stel. Die groot begrotingswetsontwerp wat elke Januarie aan die Kongres gestuur word, is die president se kenmerkende keuse. Die BOB het vier spesifieke take:
om die president te help met die opstel van die begroting en die formulering van die regering se fiskale beleid. toesig te hou oor die administrasie van die begroting. om doeltreffende administrasie regdeur die regering te bevorder. wetgewingsvoorstelle wat deur departemente en agentskappe gemaak is, skoon te maak en te koördineer en die president in te lig oor die belangrikheid daarvan vir sy algemene begrotingsbeleid.
In 1970 herorganiseer Nixon die BOB by die Office of Management and Budget (OMB). Onder Nixon het dit 'n departement geword wat die president op 'n partydige manier gedien het. Tot op hierdie tydstip was dit altyd (as BOB) erken as 'n nie-partydige liggaam wat enige president op 'n professionele manier gedien het, ongeag sy politieke agtergrond. Die skuif van Nixon het sy geloofwaardigheid onmiddellik verswak en die Kongres het die Kongres se begrotingskantoor opgestel om te verseker dat dit gebalanseerde finansiële gegewens was wat volgens die OMB die Noorweer se bemarking kon lewer of nie sou lewer nie. Ten spyte van die verlies aan gesig in die openbare posisie ná die veranderinge in Nixon, het die opvolgende presidente sy voorbeeld gevolg en hul eie mense daarin geplaas en sodoende presidensiële vereistes deurgedring.