Meniere se siekte: oorsake, simptome, behandeling
Die siekte van Ménière is 'n siekte van die binneoor wat vermoedelik veroorsaak word deur oordruk in die binneoor. Die drie belangrikste simptome is onvoorspelbare aanvalle van skielike vertigo, tinnitus en 'n vermindering van die gehoor. Meniere se siekte is basies nie geneesbaar nie, maar die erns en frekwensie van die aanvalle kan deur medikasie verminder word. Lees meer oor die simptome en behandelingsopsies van Meniere se siekte.
Meniere se siekte: beskrywing
Die Franse dokter Prosper Menière het die siekte wat in 1861 na hom Meniere-siekte vernoem is, reeds beskryf. In 1938 berig dokters Hallpike en Yamakawa dat vergrote binne-oorruimtes by pasiënte met Menière-siekte vermoedelik met die toestand verband hou.
Die binneoor bevat die koglea en die balans van die balans, sowel as twee verskillende vloeistowwe – insluitend die sogenaamde endolimf. Volgens die huidige stand van kennis word die opname van hierdie vloeistof in die binneoor van Meniere se siekte versteur. Dit versamel te veel endolimf. Aangesien die binne-oor gevoer word deur 'n membraanmembraan, kan die vloeistof slegs beperk uitbrei. Die resultaat is 'n toename in die druk in die binneoor, wat die koglea op 'n sekere plek beskadig (sien oorsake en risikofaktore).
Na raming word ongeveer tien persent van alle duiselingwekkers deur Meniere se siekte veroorsaak. Meniere se siekte kom gereeld tussen die ouderdomme van 40 en 60 jaar voor. Maar ook mense in jong volwassenheid word siek van Meniere se siekte. Mans word meer aangetas as vroue. In totaal ly ongeveer 'n halfmiljoen mense in Europa aan Meniere se siekte.
Meniere se siekte: simptome
Tipies van Meniere se siekte is die vertigo wat voorkom in aanvalle in kombinasie met tinnitus en eensydige gehoorverlies. In 'n swendel voel diegene wat geraak word dat die omgewing baie vinnig rondom hulle draai (soortgelyk aan die motorfiets ry). Die duiseligheid kan so sterk wees dat diegene wat geraak word, moet gaan lê. Duiseligheid-verwante val en naarheid met braking kan ook voorkom. Die vertigo word deur diegene wat geraak word as die mees ontstellende van die Meniere-siektesimptome beskryf, aangesien hierdie duiseligheid sonder waarskuwing voorkom en dit ure tot dae kan duur.
Daar is ook tinnitus en doofheid, wat veral lae note aantas. Gedurende Meniere se aanval voel lyers ook gereeld druk op die oor. Alhoewel slegs een oor aan die begin van die siekte aangetas word, kan die Meniere-siekte in die verdere verloop tot by die tweede oor strek.
Benewens hierdie belangrikste kenmerke van Ménière se siekte, word lyers dikwels bleek en sweet. Die oë kan begin bewe (Nytagmus).
Die aanvalle op Meniere se siekte kom skielik en skielik. Hulle kan meestal tussen tien en twintig minute duur. Dan stop die aanvalle gewoonlik vanself. Omdat Meniere se aanvalle uiters spanningsvol is weens die vertigo en heeltemal onvoorspelbaar is, kan sielkundige probleme soos angsversteurings en depressie ontwikkel. Dit kan 'n bose kringloop skep tussen die aanvalle en die geestesgesondheid van die persoon wat geraak word. Gevolglik word die veerkragtigheid in stresvolle situasies verminder.
Meniere se siekte: oorsake en risikofaktore
Die oorsaak van Meniere se siekte is volgens huidige kennis 'n versteuring van die binneoor. Hierdie aanname is gebaseer op die feit dat die meerderheid van die betrokkenes vergrote ruimtes in die binneoor het. Nietemin is dit tot vandag toe onduidelik of hierdie bevinding ook oorsaaklik verband hou met Meniere se siekte.
Die binneoor is verantwoordelik vir die gevoel van gehoor en balans. Dit bestaan ​​uit 'n ingewikkelde kanaalstelsel gevul met twee verskillende vloeistowwe (endolimf en perilymph). Dit is in 'n sensitiewe balans en is noodsaaklik vir die funksie van die orgaan.
Dokters neem aan dat die siekte van Ménière veroorsaak word deur 'n vloeibare oormaat (hydrops) van die endolimf. Die oorskot kan ontstaan ​​as gevolg van versteurde afvoer of invloei. Die verhoogde endolimf skep 'n hoë druk in die binneoor, wat veroorsaak dat die sogenaamde Reissner-membraan weer en weer afbreek – die vermeende sneller vir Meniere se siekte. Die Reissner-membraan is 'n dun selmembraan in die koglea. Dit is toegerus met sensoriese selle vir gehoor en balans en skei die endo- en perilymph van mekaar. Krake in die membraan meng die twee vloeistowwe (endo- en periplymphe), wat die fyn balans van die soute (elektroliete) in hierdie vloeistowwe versteur. Die kraak lei ook tot 'n skielike verandering in drukomstandighede. In die algemeen lei dit tot 'n fout in die sensoriese selle, wat die simptome van Meniere se siekte kan verklaar.
Die seldsame ontsteking van die binneoor (labirintitis) of 'n harsingskudding kan onder meer die oorsaak van die oortollige vloeistof wees. In die meeste gevalle bly die oorsaak onduidelik.
Meniere se siekte: ondersoeke en diagnose
Die huisdokter is die eerste kontak vir vermoedelike Menière-siekte. Afhangend van die simptome, sal hierdie persoon die betrokke persoon na die ENT-spesialis of neuroloog verwys indien nodig. Baie klinieke het ook spesiale "vertigo-sentrums", wat kontakpersone is, veral in ernstige gevalle.
Tydens die doktersgesprek sal die dokter eers navraag doen oor u klagtes en enige voorwaardes wat daarvoor bestaan. Moontlike vrae van die dokter kan wees:
Kan u aan my beskryf hoe die vertigo-aanval vir u werk?
Gaan die duiseligheid gepaard met tinnitus en doofheid in hierdie oor?
Hoe lank duur die duiseligheid?
Kan die vertigo-aanval uitgelok word deur 'n sekere beweging, byvoorbeeld deur die draai van die nek? (Dit spreek teen Meniere se siekte.)
Tydens die fisiese ondersoek sien die dokter met 'n sogenaamde otoskoop op die trommelvlies in die oor. Alhoewel die besering van Meniere se siekte in die binneoor geleë is en dus nie van buite sigbaar is nie, moet die bestaande oordromme en die middeloor nie deur die otoskoop uitgesluit word nie.
Standaardondersoeke in oor-, neus- en keelmedisyne sluit die Weber- en Rinne-vurktoets in. 'N Swaaiende vurk word op die hoekpunt of agter die oor geplaas. Die pasiënt moet spesifiseer wanneer hy nie meer die toon van die stemvurk kan hoor nie, of of hy hom weer kan hoor as die stemvurk voor die oor gehou word (geuttoets). Hy moet ook aandui of die klank van die aangehegte op die kroonstemvork harder in een van die twee ore lyk (Weber-toets). Deur middel van hierdie toetse kan gevolgtrekkings gemaak word of die ongemak wat veroorsaak word deur 'n binne- of middeloorbeskadiging.
As deel van die opheldering van Meniere se siekte word ook gekyk of die pasiënt onwillekeurige oogbewegings ("nystagmus") mag hê. Tipies vir 'n Meniere-siekte is die trek van oogbewegings na die een kant (horisontale nystagmus), wat gewoonlik slegs tydens die aanval voorkom.
Om 'n bestaande doofheid akkurater te skat, moet 'n gehoortoets (drumpeloudiometrie) uitgevoer word. By Meniere se siekte word die gehoor in die een oor aansienlik verminder. Daarbenewens word die gehoorprestasie vir lae frekwensies veral verminder. Die verhoor herstel in baie gevalle na die aanval, maar soms bly daar 'n permanente gehoorverlies.
Daarbenewens kan breingolwe wat na 'n klanksein (= ouditiewe ontlokte potensiaal) plaasvind, ontleed word om die verbindings van die gehoorweg in die brein te kontroleer. Hierdie verbindings word nie by Meniere se siekte aangetas nie.
Simptome, soos Meniere se siekte, kan ook by ander siektes voorkom. Hierdie alternatiewe oorsake van die Meniere-siektesimptome moet uitgesluit word. Die gehoorsenuwee word byvoorbeeld ondersoek om te verseker dat dit nie beskadig word nie. Om foto's van die kop en binne-oor te maak, kan rekenaartomografie (CT) en magnetiese resonansbeelding (MRI) gebruik word. Dus kan tumor- en inflammatoriese prosesse uitgesluit word.
Diagnose van Meniere se siekte:
Die diagnose van Menière kan gemaak word op grond van vier kriteria wat deur 'n Amerikaanse spesialisvereniging van spesialiste vasgestel is. As al vier hierdie kriteria van toepassing is, kan die Meniere-siekte aanvaar word:
Twee of meer vertigo-aanvalle, elk met 'n minimum duur van 20 minute
Gehoorverswakking word deur ondersoek bevestig
Tinnitus (tinnitus) of oordruk in die aangetaste oor
Meniere se siekte: behandeling
Die Meniere-terapie het twee hoofdoelstellings: Eerstens moet die erns van die simptome in 'n akute aanval tot 'n aanvaarbare vlak verminder word. Aan die ander kant word daar gepoog om voorkomende maatreëls te voorkom om verdere aanvalle (profilakse) te voorkom, sodat hulle so selde as moontlik voorkom.
Verskeie medisyne teen gewerweldes (antivertiginosa) kan gebruik word om duiseligheid en braking te voorkom wat deur Meniere se siekte veroorsaak word. Standaardmedikasie is die aktiewe bestanddeel Dimenhydrinat. Dit moet mense wat deur Meniere geraak word altyd dra om dit onmiddellik te kan reageer in die geval van 'n skielike aanval.
In ernstige gevalle van die siekte van Ménière kan diazepam, wat tot die sogenaamde benzodiazepines behoort, ook gebruik word. Benzodiazepines moet slegs vir 'n kort tydjie gebruik word, aangesien dit breinfunksie kan verminder en in sommige gevalle tot afhanklikheid kan lei.
Die belangrikste doel behalwe die akute terapie is die vermindering van die aantal aanvalle. Daar is 'n aantal terapie-opsies. Die huidige aanbeveling vir die voorkoming van beslagleggings by Meniere se siekte is die geskenk van Betahistine. 'N Hoë dosis van hierdie middel kan die aantal Meniere-aanvalle aansienlik verminder. Betahistine stimuleer die dokplekke (reseptore) vir 'n sekere boodskapperstof (histamien) en verbeter sodoende die bloedsomloop in die binneoor. As gevolg van die hoër bloedvloei, word die oortollige vloeistof (endolimf) in die binneoor waarskynlik vinniger weggevoer – die druk in die binneoor daal.
Die dokter skryf Betahistine voor vir die behandeling van Meniere se siekte. Om maagirritasie te voorkom, moet die inname na die maaltyd plaasvind. Ander moontlike newe-effekte is hoofpyn, braking en allergiese reaksies. In bekende spysverteringstelsel mag die middel nie geneem word nie. Na ses tot twaalf maande kan u probeer om die terapie stadig te verminder.
Die anti-inflammatoriese kortisoon kan ook gebruik word om die aanvalle van Ménière te voorkom. Hy kan onder plaaslike verdowing deur die trommelvlies in die middeloor ingespuit word (intratimpaniese kortikoïedterapie). Daarvandaan gaan die kortisoon deur diffusie in die binneoor, waar dit anti-inflammatoriese en vaskulêre verseëling optree. Hierdie terapie word al 'n paar jaar gebruik, veral vir die behandeling van gehoorverlies.
Benewens die Meniere-medikasie, is sielkundige ondersteuning in Meniere se siekte baie belangrik. Die skielike en onvoorspelbare aanvalle kan 'n ernstige sielkundige las wees.
Eliminasie van die ewewigsorgaan
As bogenoemde terapieë nie suksesvol is met Menière se siekte nie, is daar baie radikale prosedures wat die aangetaste orgaan van balans heeltemal en permanent uitskakel: dit kan gedoen word deur medikasie of deur die orgaan van balans tydens chirurgie te vernietig. Hierdie prosedures lei tot doofheid of doofheid en die verlies aan balans van balans. Hulle is ook onomkeerbaar (onomkeerbaar). Die gesonde kant kan hierdie funksies gedeeltelik oorneem. Die radikale operasionele prosedures word egter slegs in ernstige gevalle gebruik, aangesien Menière se siekte ook die ander kant kan beïnvloed, en sodra die funksies vernietig is, kan hulle nie herstel word nie.
Die uitskakeling van die binneoor van medisyne bestaan ​​uit die inspuiting van die antibiotika gentamisien in die middeloor om die balans van die binne-oor onversorgbaar te maak. Dit kan elke paar weke herhaal word. Die groot gaping tussen gentamisienaanvullings is noodsaaklik om soveel as moontlik ongewenste skade aan die koglea (ook in die binneoor) te vermy. Gentamisien kan tot doofheid lei. Om hierdie rede word veral Menière se pasiënte met gentamisien behandel, wat reeds aansienlike gehoorskade toon voor terapie.
As u op hierdie manier nie voldoende sukses behaal nie, kan u as laaste uitweg in Meniere se siekte 'n deel van die binneoor, die sogenaamde labirint, verwyder (labirintektomie). Hierdie terapie is egter kontroversieel. Chirurgiese behandelings word tans nie aanbeveel nie.
Afgesien van konvensionele medisyne, is daar ook alternatiewe terapieë vir die behandeling van Meniere se siekte. Homeopatie kan help, veral om die dikwels pynlike duiseligheid te verminder. Dit word aanbeveel om Cocculus D6 drie keer per dag vir etlike weke te neem. Die beslaglegging word deur Tabacum D12 onderbreek.
Sekere diëte (veral soutvrye dieet) verlig die simptome by mense met Menière se siekte. Ander ondersteunende terapieë is akupunktuur, Feldenkrais of balans opleiding.
Meniere se siekte: siekteverloop en prognose
Die verloop van Meniere se siekte verskil baie. Dit is moontlik dat dit met 'n enkele beslaglegging sal bly. In die meeste gevalle word die aanvalle egter herhaal. Maar selfs ná vyf jaar kan Meniere se siekte spontaan eindig en nooit weer voorkom nie. In hierdie geval bly daar egter ook permanente skade aan gehoor en balans wat tot dusver voorgekom het. Hierdie gevolge van Meniere se siekte kan wissel tot doofheid aan die aangetaste kant. Na vyf jaar van siekte beïnvloed die simptome albei kante in 50 persent van die gevalle.
Sekerlik is beroepe wat hoë eise aan die gevoel van balans stel, nie meer moontlik as gevolg van Meniere se siekte nie. Erkenning as 'n gestremdheid is egter moontlik vir diegene wat deur Meniere se siekte geraak word. Ernstige ongeskiktheid word egter slegs in ernstige gevalle getuig in die geval van baie talle en / of ernstige siektes.
Die invloed van die simptome op die psige van 'n persoon is nie in die minste nie, maar die belangrikste is vir die voorspelling van Meniere se siekte. Die vrees vir nuwe aanvalle is baie stresvol en kan op sy beurt nuwe aanvalle uitlok. Die breking van hierdie bose kringloop, moontlik ook met terapeutiese ondersteuning, is 'n belangrike terapeutiese doel in die behandeling van Meniere se siekte.