Skielik gebeur dit toe die Saterdagmiddag. 'n Bus en 'n motor kom staan kop aan kop in die bottelnek en altwee bestuurders weier om agteruit te ry. Goud is daar 'n tou aan elke kant. Maar iewers uit die niet kom 'n man en begin die verkeer reël. Beduie hier, beduie daar. En binne vyf minute vloei die verkeer weer normaal. Waarom so hy so iets doen? Is dit 'n oordrewe gevoel van eie belang? Of was dit bloot die daad van 'n toevallige samaritaan? Dit was egter nog die een nog die ander. Aandagtig het die man die verkeer 'n rukkie dopgebou. Maar die twee strome het nou sonder wrywing deurbeweeg. Die kinders begin weer met hulle speletjies en die man gaan toe tussen die oorkantste heining en die werkers se sleepwa staan in 'n tipiese houding: sy bene wyd van mekaar, hande voor hom en oë op die grond. Toe hy weer heellyf uitkom, hardloop en buitetoe: "Ekskuus meneer, hoekom het jy nou net daar staan en fluit?" Hy was besig om liggies te voel of sy gulp goed toe is. Hy het sy skouers opgetrek en gesê: "Jy begaan 'n fout, kêrel, ek was besig om hande te was." ek het agter uit my keel gelag en hom genooi vir koffie. So het ek Gustav Pieterse leer ken. Hy was seniorlektor aan die universiteit, in staatsleer. Vroeër vanjaar het sy vrou hom verlaat. Dit het hom oënskynlik nie veel ontstel nie.
"Ons was buitendien in twéé wêrelde, het hy glo eenkeer gesê. (Later was dit alles in die koerant). Ek onthou daardie middag en aand nog. Ons het koffie gedrink. En dit was eers veral ék wat gepraat het. En het hom aan Dora voorgestel en ons het begin wyn skink en oor ou romans gesels. In die asbak langs sy stoel het 'n tennisbal gelê. Ek onthou hoe hy dit kort-kort hanteer het - terwyl ons meer en meer sit en luister - en so 'n paar keer voor hom laat spring het. en dat het hy verder gepraat. Die hele aand. Hy het heelwat vertel, skerp en indringend, soos iemand wat los kom uit sy probleme.
Hy het gepraat oor die etiese implikasies van juridiese verskille, van die Lumpenproletariaat as neweproduk van 'n kapitalistiese stelsel, oor die leë sosiale waardes van sy kollegas en skoonfamilie. Maar - ek onthou dit goed - telkens het hy - heeltamal op 'n ander toon, iets vertel van sy jeug.
"My pa was 'n bakker en ek het ook brood gebak, kleines. Man, ek onthou so goed: bruin, rog, wit, Bremer. En ek dink ek kon beter bak as hy. Snaaks né? Syne het so dikwels verbrand omdat hy lank saam met my in die agterplaas kom vlieërs vlie het. En as dit reën, dan het ons in die meelkamer dambord of bal gespeel. Ek sou so 'n pa wou wees. Dit het ek vanmiddag besef; in al my frustrasies en probleme is dit my enigste begeerte."
Gustav het ek nooit weer gesien nie behalwe, miskien, gisteraand. 'n Maand na ons ontmoeting is hy dood. Hy het bo van die tandheelkundegebou se dak afgespring. Gisteraand was ons by die Van Rensburgs. Eintlik is hulle vriende van Dora. Hulle woonstel is op die agtiende verdieping. Ons het drankies gedrink en Van Rensburg het oor potplante gepraat. Daarom het ek meer drankies as gewoonlik gedrink. Teen tienuur het hy my sy nuwe aankoop op die vensterbank gaan wys. Hy het weer 'n bietjie daaroor gesels, en sy uitsig bewonder. Toe sê hy. "Ek hoor Dora sê julle het die klein Pieterse 'n ruk gelede ontmoet? Ek het sy pa goed geken. Hy't so ses weke gelede voor sy seun se dood verongeluk. Net hier, sien jy daar op die hoek." Ek het by die venster uitgeloer en Gustav se gesig was na my gedraai. Ek kon sy oë sien toe hy verbyval. Hy het weggeraak soos wat iemand wegraak as hy aan sy kleindae probeer dink al verder en verder, nader aan sy geboorte.