Nuuskommentaar: Wat gaan met Malema en politieke korrektheid aan?Julius Malema. Foto: EFF/Twitter Malema verskyn (al weer) in die hof, en (al weer) maak hy uitlatings wat hom tien teen een in die sop kan laat beland, en logies gesproke hom wel in die sop moet laat beland. Met sy laaste hofverskyning, dié keer in Bloemfontein, het hy die grens getoets met wat baie maklik as ’n oorlogverklaring van die EFF teen spesifiek die Afrikaner beskou kan word. In die proses is die grens van spraakvryheid ruim getoets. Maar waar pas politieke korrektheid in die prentjie in? Die vermaarde rubriekskrywer en menseregte-aktivis, Rhoda Kadalie, het by geleentheid geskryf politieke korrektheid is die wapenrusting van die liberalis. En ja, daarvan het Suid-Afrika toe reeds emmersvol beleef met sekerlik die groep swart redakteurs en ’n paar bekendes, ook wit mense, meelopers wat gewaarsku het dat voortgesette kritiek op die ANC tot ’n bloedbad kan lei. ’n Paar maande tevore is van hierdie einste redakteurs by name geloof vir hul rol om politieke korrektheid te sloop, wat die deur vir wit redakteurs geopen het om ook so te maak. Op die oog af wil dit voorkom of die swart redakteurs basies kritiek op pres. Thabo Mbeki verwelkom het, maar toe Jacob Zuma oorneem, was kritiek nie meer welkom nie. Op internasionale skaal lyk dit egter of politieke korrektheid ten minste deels ’n groot swaai beleef het. Politieke korrektheid is deeglik op die ontleedtafel. ’n Amerikaanse rubriekskrywer, Lindy West, het die hele kwessie probeer saamvat in ’n artikel in The Guardian, wat ook in ander tale soos Vlaaams verskyn het. Sy het ook kritiek ontlok soos deur ’n persoon wat haar beskuldig daarvan dat sy die saak deur ’n liberale bril bekyk. West se artikel verskaf egter aan die buitestander ’n omvattende, hoewel gebrekkige, begrip oor die debat oor politieke korrektheid en spraakvryheid, en die vraag of dit teenoor mekaar staan. Die volgende som die situasie in die VSA dalk baie goed op: “The American university system is currently the battleground for what looks to be our next great culture war: free speech versus political correctness. On one side are the ever-harrumphing Reasonable White Men, such as New York Magazine’s Jonathan Chait, who fretted extravagantly over “political correctness”… The other side – which is not really a ‘side’ at all so much as a vast, multifarious crowd of marginalised people all advocating for their own humanity with varying degrees of success and silliness – includes trauma survivors requesting trigger warnings, feminists criticising rape jokes, people of colour trying to explain cultural appropriation to white people who think the earth is their toy chest, and black students sick of universities gobbling their tuition money but treating them like dangerous interlopers.” Klink dit nie bekend in vergelyking met ons eie studente-onluste nie? Die grootste waarde van haar artikel is moontlik geleë in die skakel wat sy voorsien na ’n onderhoud met die “reasonable white man”, Jonathan Chait van die New York Magazine. Chait se opsomming dui ’n belangrike koers aan: “I would define political correctness as a new ideology that is completely intolerant of dissent on issues relating to race and gender. So, it’s an illiberal kind of politics that does not grant any political legitimacy to criticism on identity issues. So, even if it’s made in response to legitimate racism and legitimate sexism that people have every right to be concerned about, it shuts down democratic politics in a way that we should be concerned about.” Waar Kadalie politieke korrektheid as die wapen van die liberalis beskou het, meen Chait weer juis dat dit ’n “illiberate” soort politiek is. Wat Suid-Afrika betref, is dit eintlik irrelevant of dit van “links” of “regs” neig. Suid-Afrika het sy eiesoortige probleme, en watter gedaante politieke korrektheid ook al inneem, dit mag nooit skeeftrekking en die toegang tot die waarheid belemmer nie. Wat “beweerde” skeeftrekking betref, word gereeld in die sosiale media verwys na die lot van Penny Sparrow en haar “monkey”-uitspraak teenoor ’n swart dosent wat na wit mense as kakkerlakke verwys het. Maroela Media het inderdaad lank reeds, en deurlopend, gewaarsku oor die potensiële gevolge van onewehandigheid. En wie nou nog die sosiale media onderskat, het nie die Amerikaanse presidentsverkiesing gevolg nie. Die verskillende persepsies tussen rasse oor grondbesit en die geskiedenis daarvan is gister deur Maroela breedvoerig in ’n nuuskommentaar behandel. Malema buit nou ’n persepsie uit wat wyd onder swart mense bestaan (en die persepsie is deur navorsing bevestig), dat wit mense hul grond sou bekom het deur dit van swart mense te steel. Die “feite” word onder meer deur die ad hoc-komitee oor eiendomsreg betwis. Die leier van die Vryheidsfront Plus het by geleentheid ’n geskiedenisles in die parlement hieroor afgesteek. Hy is erg deur die ANC verkwalik en selfs Zuma, wat ook meen wit mense het die grond oorspronklik gesteel, het bitter uitgepak. Meer nog, verskeie LP’s van ’n opposisieparty wat die meeste wit stemme trek, het ook bitterlik teenoor dr. Mulder uitgepak. Die media se reaksie was hoogs interessant, om die minste te sê, want dié kwessie kan maklik delikate, “groter” kwessies omkeer. Die gevaar is egter dat solank wanpersepsies deur politieke korrektheid “ter wille van” toegelaat word om te prut, so lank sal Malema en ander die opening gebied word om vyandigheid en rassehaat te stook. Om omsigtig, diskreet en strategies te werk te gaan, is iets heeltemal anders as om wanpersepsies deur politieke korrektheid te voed, en veral te bly voed. As politieke korrektheid, soos nou, die vlam van ’n tragedie voed, moet dit as metodiek, filosofie of wat dit ook al is, ashoop toe gaan.