Moral encounters of the artificial kind : towards a non-anthropocentric account of machine moral agency
Tollon, Fabio (2019-12)
AFRIKAANSE OPSOMMING: Hierdie tesis het ten doel om 'n filosofies-geregverdigde beskrywing van Kunsmatige Morele Agentskap (KMA) te ontwikkel. Gewoonlik behels die vraagstuk na die morele status van Kunsmatige Intelligensie (KI) twee vrae: die morele belang waarop sulke stelsels geregtig is (dus, of hulle morele pasiënte is) en of sulke stelsels die bron van morele optrede kan wees (dus, of hulle morele agente is). Die Organiese Benadering tot Etiese Status hou voor dat om 'n morele pasiënt te wees 'n voorvereiste daarvoor is om 'n morele agent te kan wees. Daar word dan verder aangevoer dat Kunsmatige Agente (KA) nie bewus is nie en gevolglik nie morele pasiënte kan wees nie. Uiteraard kan hulle dan ook nie morele agente wees nie. Die verstaan van "bewustheid" wat hier bearbei word, is egter konseptueel en epistemies verdag en ek voer gevolglik aan dat die Organiese Siening nie genoegsame bewys lewer dat masjiene nie morele pasiënte kan wees nie. Ongeag hierdie bevinding voer ek dan ook verder aan dat die aanname waarop die hele projek berus foutief is—om 'n morele pasiënt te wees, is nie 'n noodsaaklike voorvereiste daarvoor om 'n morele agent te kan wees nie. Verder voer ek aan dat, terwyl masjiene in die toekoms morele pasiënte mag wees, hulle beslis morele agente sal wees (of selfs alreeds is). Daar word dikwels aangevoer dat masjiene nie eens agente kan wees nie, wat nog van morele agente. Ek voer egter aan dat hierdie siening 'n verstaan van "agentskap" voorveronderstel wat op ongeregverdige metafisiese aannames berus, selfs in die geval van die mens se agentskap. Ek bespreek hierdie tekortkominge en stel dan 'n meer geloofwaardige siening van agentskap voor, een wat terselfdertyd ook ruimte laat vir masjienagentskap. Terwyl sommige denkers toegee dat masjiene wel agente kan wees, hou hulle steeds vol dat masjiene te kort skiet as morele agente, siende dat hulle nie oor die nodige fenomenele vermoëns beskik nie. Hierdie vereiste word egter deur die "anderverstandsprobleem" ondermyn—ons kan doodeenvoudig nie vasstel of enigiemand anders (hetsy mens of masjien) oor sulke fenomenele vermoëns besit nie. Teenoor sulke intensionele verstane van morele agentskap stel ek dan 'n funksionalistiese verstaan, wat terselfdertyd ook ruimte laat vir masjiene as morele agente. My bevindinge impliseer dat ons in die toekoms ons in situasies sal bevind waarvoor geen mens moreel verantwoordelik is nie, maar 'n masjien wel. Hierdie verantwoordelikheid word nie beïnvloed deur die masjien se kapasiteit om gestraf te word nie.
Please refer to this item in SUNScholar by using the following persistent URL: http://hdl.handle.net/10019.1/107159