PressReader - Weg! Platteland: 2016-03-01 - Hier kan ’n mens méns wees
Hier kan ’n mens méns wees
Wie sou kon dink toe ek in 2011 die kor­po­ra­tie­we le­we vir ’n le­we op die plat­te­land ver­ruil, dat ek be­si­ger sou wees en in vyf jaar meer a­von­tu­re sou hê as in vyf­tig jaar in die stad?
Wie sou kon dink toe ek in Fe­bru­a­rie 2014 die t­wee­de uit­ga­we van Plat­te­land aan­skaf, ek die tyd­skrif maan­de (ho­pe­lik word dit ja­re!) daar­na steeds slaafs sou lees? Wie sou kon dink toe ons – dis nou ek, my vrou, Su­san, en vriend Wil­lem – in De­sem­ber ’n bis­tro op die min be­re­se Se­we­pas­se­pad in die Tuin­roe­te oop­maak, ons twee jaar la­ter nie net steeds in be­dryf sou wees nie, maar so­waar ook in jul­le Wil­der­nis-en-hoek­wil-ar­ti­kel in Plat­te­land #9 sou ver­skyn?
Wie sou kon dink dat ve­le Plat­te­land­le­sers van reg oor die land by Bis­tro Ce­lei­ro sou aan­kom en eet en ont­span? Dat hul­le, soos ou vrien­de, ons op die naam sal noem, ’n hond uit ’n bos uit ge­sels en nu­we vrien­de word? Ons in­ni­ge dank aan jul­le (wat, vir die le­sers wat won­der oor joer­na­lis­te en free­bies, in­der­daad vir jul­le eie kos be­taal het met jul­le be­soek op 11 Ok­to­ber).
En aan Plat­te­land se le­sers wat droom en won­der oor ’n le­we in die “sta­di­ger” baan: Neem die be­sluit, be­plan en werk hard om dit ’n werk­lik­heid te maak. Die plat­te­land is nie nood­wen­dig ’n ste­de­ling se maat nie en ’n mens kan gou uit­ge­kui­er raak: Daar is klieks (en die ge­lyk­klin­ken­de win­kel kan dalk hon­der­de my­le ver wees); dor­pe is ver en jy kan nie nood­wen­dig vin­nig uit­draf vir ’n melk en brood nie; en as jy soos ons op ’n plaas woon (ons noem dit ’n “plos” – ’n krui­sing tus­sen ’n plaas en ’n plot), kan jy mak­lik ver­een­saam. Maar as jy jou hart én jou kop oop­maak, is dít wat jy wen, on­ein­dig meer as dít waar­mee jy dalk gaan suk­kel.
Die pas is dalk sta­di­ger – met die klem op dálk – maar ons het nog nooit so hard ge­werk nie: Ons moes selfs ons seun, Ju­lio jr., en sy mei­sie, Ja­na, ’n nooi van Car­na­von, uit Kaap­stad te­rug­lok om hier te kom help!
Die vreug­de van ’n sons­op­koms met ’n kop­pie vars kof­fie of ’n sons­on­der­gang met ’n ys­koue bier ná ’n dag se har­de werk is son­der prys. Die oop lug, die wag vir re­ën en jou dam­me dop­hou wat ál la­er sak, die men­se wat jy ont­moet en die s­to­ries wat jy hoor – dit gee ’n nu­we di­men­sie aan werk­lik mens­wees! Ju­lio (x 2) en Su­san A­grel­la
en Wil­lem S­mith, BIS­TRO CE­LEI­RO, OP DIE HOEKWILPAD
Die fo­to hier­on­der het Ju­lio saam­ge­stuur – dis van hul­le spot­goed­koop nu­we groen­te-en-krui­e­bok­se waar­voor jy uit­skot­laai­bor­de en ou plas­tiek­ska­du­net ge­bruik. – Reds.