“Ek is buite die winkelsentrum. Ek het daardie boek kom soek wat Eduard so graag vir sy verjaardag wil hê. Maar ek kan nie mooi onthou wat die boek se naam is nie en ek kon dit nêrens kry nie en nou weet ek nie waar my motor is nie. Ek is klaar amper laat vir die boekbespreking waar ek hom moet ontmoet.”
Sy ken Diederik al van gr. 6 af. So lank as wat sy kan onthou, was hy nog altyd die een wat haar uithelp wanneer sy in die moeilikheid is.
Vandag is hy ’n aktuaris by ’n groot firma en nie meer die pokkeltjie van hul laerskooldae nie. Maar áltyd daar wanneer sy iemand soek om raad te gee. Moed in te praat. ’n Skouer soek om op te huil.
Goeie vriende is ’n seldsame ding, dink sy toe sy ’n halfuur later haar motor ’n blok van die huis parkeer waar die boekbespreking plaasvind.
Die straat voor die huis is reeds stampvol motors en die geselsie is seker al aan die gang. Gaan Eduard vies wees sy is so laat? Hy is ’n stiptelike mens en sy is so ’n loskop. Dit was van die begin af ’n groot bron van frustrasie in hul verhouding.
Hoekom, ná ’n jaar van los en vas uitgaan, ’n jaar van flankeer, drukkies en wangsoentjies, hou sy hom steeds op ’n afstand?
Sy draai die ruit af. Waar kom hy vandaan? So skielik? Sy herken dadelik die simpatieke, sagte grysgroen oë, die skamerige glimlaggie, die vaal hare, effens deurmekaar, bo die intelligente hoë voorkop. Diederik. Hy lyk uitasem.
“Gegoogle. Jou naam is nie daarin nie, maar aangesien die rose wat hy vir jou stuur anoniem is, kan hy ’n slag raai van wie dit kom.”
“Diederik, ek het gedink . . . ek wou jou lankal treat vir alles wat jy vir my beteken. Sal ons vanaand iets gaan eet en drink? Wat van Mitzi’s? Ek sal betaal.”
Maar die middag op pad na Joachim se plek besluit sy tog: “Aangesien hy nou my enigste kêrel is, moet ek hom ’n bietjie probeer opvoed.”
Met die boek, steeds toegedraai, in haar hand, klim sy die trap na sy woonstel. ’n Vreemde, soet reuk val haar op. Dit neem Joachim lank om sy voordeur oop te maak. Toe hy eindelik verskyn, is hy in sy onderbroek. Sy oë is rooi en bloedbelope.
Daardie aand is die eerste werklik ontspanne aand in Trudy se lewe in ’n lang tyd. Sy is eers stil, maar ná die eerste glasie rooiwyn begin sy beter voel. En toe, skielik, raak haar tong los.
“Hy weet nie wat ’n metafoor is nie. En hy rook dagga. En o ja! Hy slaap by sy band se nuwe sangeres. Dink ek.”
Terwyl die kelnerin haar tyd neem om die kers tussen hulle aan te steek, kyk Trudy skielik na Diederik en sê: “Diederik, jy is nou al 15 jaar my beste pel en ek voel dis ’n eenrigtingvriendskap. Ek weet nie eens wat deesdae in jou lewe aangaan nie. Vertel my iets. Hoe is jou werk? Het jy al ’n meisie in die oog?”
Diederik glimlag, tel die spyskaart op en steek sy gesig daaragter weg voor hy sê: “Ek is al so lank verlief op ’n onbereikbare iemand, Trudy, maar sy sien my nie eens raak nie.”
“Ek dink ons moet na vonkelwyn oorslaan,” sê sy beslis. En dan kyk sy met ’n breë glimlag haar beste maat stip in die oë.