Hoe kan u die aangekoopte grond vir saailinge nagaan en verbeter? * Oor plante
Hoe kan u die aangekoopte grond vir saailinge nagaan en verbeter?
Aangekoopte grond - nie elke tuinier gebruik dit om saailinge te verbou nie, hoekom? Die redes is meestal teen 'n ekstra koste. Alhoewel die grond nie baie duur is nie, maar u moet nog steeds geld vind vir die verkryging daarvan, kan u self die grond maak uit die elemente wat beskikbaar is. Byvoorbeeld, as daar nie 'n nodige element vir hom was nie, of ons nie tyd gehad het om dit betyds voor te berei nie. Soos u weet, moet die grond vir saailinge "bereik word" en dit is raadsaam om dit nie in die lente, dae of ure voordat u die saad saai nie, maar vooraf, in die herfsperiode voor te berei.
Samestelling van aangekoopte grond
Die voordele en nadele van turf in die samestelling van die voltooide grond
Moenie te veel op een slag neem nie
Watter grond moet nie opgeneem word nie?
Hoe kan u die aangekoopte grond verbeter?
Laat ons dus sê dat ons besluit het om grond te koop, wat is die eerste ding waaraan u moet let? Natuurlik, op die samestelling daarvan. Ernstige vervaardigers probeer om 'n gedetailleerde samestelling op die verpakking aan te dui en dit tot in die fynste besonderhede te verf. Minder verantwoordelike faktore kan 'n paar belangrike elemente mis, en dit gebeur dat daar bo en behalwe die opskrif "Grond vir saailinge", die prysplaat en 'n pragtige prentjie niks is nie; dit is beter om nie sulke grond in te neem nie, al is dit goedkoper as die ander.
Wat is gewoonlik beskikbaar as deel van 'n standaard aangekoopte grond vir saailinge? Die basis daarin is meestal turf: hoog of laagland. Die volgende is: gewone land, dikwels sonder inligting oor waar dit versamel is, mis (beide oorryp en nie oorryp nie), kompos (tot wisselende mate van oorryp), riviersand (dikwels ongewas, wat nie baie goed is nie) en saagsels.
Afhangend van sy begeerte, kan die produsent perliet plaas in plaas van riviersand of daarmee saam perliet en verskillende vlakke van turf (of eerder sy suur) nivellerende komponente, soos houtas, gekalkte kalk of dolomietmeel. Dit alles word met verskillende minerale kunsmisstowwe gegeur, humusstowwe word bygevoeg (dit is in werklikheid voedsame humus) en nou modieuse klappervesel.
Soos ons hierbo geskryf het, in die samestelling van die voedingsmengsel vir die groei van saailinge, word byna die grootste deel, meestal deur turf beset. Dit is duidelik dat nie net turf uit 'n mengsel bestaan ​​nie, maar as turf daarin voorkom en selfs oorheers, is die ontgooidende komponente in die samestelling van die mengsel eenvoudig nodig. Vervaardigers voeg bykomende komponente - verskillende soorte disintegrante en kunsmisstowwe - by soos hulle wil (maar dit gebeur dikwels so: hoe meer elemente in die mengsel, hoe duurder is dit).
Dus, turf - dit kan stroomop, oorgang of laagland wees in die samestelling van die mengsel. Persoonlik het ek nog nooit 'n mengsel teëgekom waarin daar turf, meestal hoog of laagland, sou wees nie.
Perd turf Dit lyk aantreklik, 'n aangename rooierige kleur, met 'n veselagtige struktuur, en dit wil voorkom asof dit ideaal is vir plante, maar nie vir 'n groot "MAAR" nie. Hierdie turf is baie suur, wat die ontkieming van sade (maar selfs selfs noodwendig) kan beïnvloed, en die verdere groei en ontwikkeling van saailinge in so 'n mengsel.
Daarbenewens ontbind perde turf in komponente wat baie vinnig vir plante beskikbaar is, en dit word beskou as 'leeg' vir plante, dit wil sê dat dit óf glad nie minerale bevat nie, óf daar is baie min daarvan.
Laeveld turf dit verskil in die eerste plek van kleur: dit is nie rooierig soos 'n perd nie, maar eerder donkerbruin; jy kan selfs swart sê, en as dit goed gemeng is met chernozem, kan jy dink dat dit 'n homogene massa is. Lae turf is beter as hoë turf; die suurheid daarvan is nie so helder nie, alhoewel u dit nie neutraal kan noem nie, maar die teenwoordigheid van lae turf in die mengsel vir saailinge, en selfs met ontgiftingsmiddels, is 'n goeie teken om sulke grond te bekom.
Voordele van aangekoopte grond
Die eerste pluspunt is verpakking; u kan 'n pakket koop wat slegs 'n kilogram weeg as u 'n bietjie saailinge wil kweek, of vyftig kilogram as u groot planne het om saailinge te produseer. Daarbenewens word die grond gewoonlik gekenmerk deur ligtheid en verhoogde vogvermoë, daarom sal dit minder gereeld moet natgemaak word en u 'n bietjie bespaar op besproeiingswater, en derdens bevat die grond amper altyd kunsmisstowwe in die samestelling daarvan, en daar hoef geen ekstra toediening te wees nie.
Nadele van aangekoopte grond
As gevolg van die aanwesigheid van turf, kan die suurheid wissel van pH 4.5 tot pH 5.5, wat ver van die norm met pH 6.5 is, en dit beïnvloed nie die groei en ontwikkeling van saailinge nie. Voorts kunsmisstowwe: dit is goed dat dit so is, maar dit is sleg dat daar ver van altyd op die verpakking aangedui word hoeveel stikstof, fosfor en kalium daar in gewig is. As u nie hierdie aanwysers ken nie, kan u grond kry waarin die aantal elemente per massaeenheid van die grond te veel of te min is, wat die saailinge daarna sal beïnvloed.
As u besluit om grond te koop en 'n groot hoeveelheid daarvan benodig, moet u nie al die nodige items tegelyk koop nie. Neem 'n klein pakkie en bestudeer goed tuis. As daar 'n laboratorium in die omgewing is, kan u die grond vir ontleding gee om seker te wees van die kwaliteit daarvan.
Tuisinspekteer die verpakking, die gronddatum en die rakleeftyd. Grond, soos voedsel, het ook 'n vervaldatum. As ons byvoorbeeld oor perdevleis praat, en dan te lank lê, kan dit in individuele elemente verval (hierdie vervalproses gaan gewoonlik gepaard met die vrystelling van termiese energie). Verval grond moet onmiddellik weggegooi word.
Maak die verpakking dan oop en giet al die inhoud êrens op 'n plat oppervlak, ten minste op die tafel, nadat jy die film neergelê het. Nadat u die grond uitgegooi het, moet u die struktuur daarvan sien; dit moet ideaal wees dat dit veselagtig is, maar heterogeen, het losstaande komponente soos sand en korrels kunsmisstowwe.
As u die inhoud uit die sak gooi en 'n onaangename reuk gevoel het, dan moet u al waak: dit moenie wees nie. Verder, as die grond taai of viskos is om aan te raak, is dit ook nie die beste opsie vir saailinge nie. Die grond moet nie te dig wees nie, met groot klonte "iets" wat onverstaanbaar is, wat moeilik is om met u hande te knie of te kners.
As die deeltjies van plantegroei - blare van gras, blare, takkies - in die grond sigbaar is, moet u ook weier om so 'n 'wonderwerk' te koop. Die oormaat loskomponente - perliet, sand - ideaal sou wees dat daar nie meer as net een deel en soms 0,5 deel moet wees nie, maar as daar duidelik meer van hulle in die grond is (soms tot die helfte van die massa), dan is dit net 'n banale misleiding, en so 'n grond is nie die moeite werd om te koop nie.
Laat die grond dan vir 'n paar dae in 'n verspreide vorm staan, maak dit gelyk met 'n egalige laag op dieselfde tafel en let op. As die grond na 'n paar dae nie verander het nie, is dit goed, maar as goed gemerkte "soutvlekke" of vorms van die vorm uitkom, moet die grond as swak kwaliteit en ongeskik beskou word. Terloops, moenie vergeet om die binneoppervlak van die verpakking te ondersoek nie, daar vorm ook gereeld vorms: sou dit regtig lekker wees om saailinge in sulke grond te laat groei? Ons is seker nie.
'N Finale assessering is 'n vuisdruk en 'n poging om iets soos 'n bal te maak. Iets gemiddeldes moet verkry word, dit wil sê dat die bal nie in stof moet smelt nie (dit is 'n teken van 'n buitensporige droogte van die grond), maar dit moet nie verdwyn nie, asof dit van plasticine gemaak is - dit is 'n teken van buitensporige vog in die samestelling. Die bal kan vorm, maar met 'n ligte aanraking - weer in verskillende komponente verkrummel - is dit die norm.
Maar selfs na so 'n oënskynlike deeglike ondersoek, kan u en ek, wanneer ons grond vir saailinge koop, ons steeds in 'n posisie bevind van bedrieglike mense, as ons nie die grond aan die laboratorium oorhandig het nie en ons nie alles daarvan vertel het nie.
Turf in die aangekoopte grond kan laag en hoogliggende wees, dit is gemeng, en die hoeveelheid kunsmis oortref die norm. Boonop word die oorskryding van die norm dikwels presies waargeneem by stikstofkunsmis, waaruit saailinge groei, soos op giste, 'n kragtige stam vorm, wortels, blare, maar later, as hulle in die relatief swak grond van die tuin beland, baie swak opbrengste lewer.
Om die veiligheid te maksimeer, is dit nodig om die grond te koop voordat u saad daarin saai, te finaliseer, te verbeter en dan eers te saai. In ag genome die feit dat alle plante wat deur saailinge verbou word, die beste in los en matig vrugbare grond groei, sonder uitsondering, dit noodsaaklik is om riviersand by die aangekoopte grond te voeg (verkieslik minstens een keer in lopende water gewas) voordat u saad saai, voeg 'n bietjie van die tuingrond by, vanaf die plek waar sy etlike jare tevore rus en niks daarop groei nie, sowel as perliet (kan in plaas daarvan gekombineer word met riviersand) en 'n paar soortgelyke komponente (sommige voeg uitgebreide klei toe wat in stof vergruis word).
Die volgende stap moet die ontsmetting van die grond wees. Daar is baie opsies hier, maar meestal word die grond eenvoudig in dele in 'n groot metaalvleister gesit en met kookwater gemors, of op 'n bakplaat uitgelê en in 'n konvensionele oond met 'n temperatuur van 80-85 grade gekalsineer, of met 'n 3% oplossing van kaliumpermanganaat gemors.
Enige van hierdie metodes kan maklik al die skadelike mikroflora wat in die grond voorkom, en selfs die ovipositor van peste, verskillende swamme en vorm, vernietig. Terselfdertyd, tydens hierdie behandeling, sterf die meerderheid (indien nie almal nie) van voordelige mikroörganismes, maar hierdie probleem kan opgelos word as die hittebehandeling ongeveer 'n dag later die grond met enige biologiese produk vergiet word, streng volgens die aanwysings op die verpakking.
Wanneer die grond op hierdie manier voorberei is, is dit ook nodig om die suurgehalte daarvan na te gaan. Daar is soveel maniere om hierdie vlak op 'n 'handwerk'-manier te kontroleer, maar al hierdie metodes is benaderd en gee soms 'n baie groot fout, so dit is beter om die goeie ou lakmuspapier te gebruik. Sulke papiere word in enige tuinwinkel verkoop en kos 'n sent, en die suurtafel kan op die internet gevind word, of vir 'n klein hoeveelheid gekoop word.
Die gebruik van lakmapapiere is baie eenvoudig. Gewoonlik is dit oranje repies wat 5-7 cm lank is en 'n halwe sentimeter breed. Om die suurheid van die grond uit te vind, moet u 25-30 gram daarvan neem en dit goed oplos in 'n glas sagte water (smelt of reën), laat dan 'n lakmoustoets in die oplossing val, wag totdat die kleur daarvan verander (hoogstens 'n minuut), haal die kleur met die skaal uit . Gewone helder kleure - rooi, geel, oranje - is 'n teken van 'n verhoogde suurgehalte van die substraat, maar groen en donkerder is neutraal of laag.
Soos ons reeds aangedui het, kan verhoogde suurgehalte vir plante in die algemeen, en vir saailinge in die besonder, dodelik wees, dus moet u deoksydiserende komponente in die grond voeg en suur toets totdat die lakmustoets groen word (neutrale suur).
Dit is die maklikste om die grond te deoksidiseer deur dolomietmeel by te voeg, byvoorbeeld vir komkommer en alle soorte kool per kilogram verbeterde grond, moet jy net 20-25 g dolomietmeel gooi, en vir eiervrug en paprika is 15 gram dolomietmeel genoeg vir 'n kilogram mengsel.