Duitse teenpropaganda oor die tema "barbarisme" - Die versamelings
Tuis ›Studies› Duitse teenpropaganda oor die tema van 'barbaarsheid'
Foto van gevangenes wat lede van die Franse koloniale troepe is.
In die propagandastryd wat tussen 1914 en 1918 deur die oorlogvoerders gevoer is, het die Duitsers, in reaksie op die beskuldigings van moord op onskuldige mense in die binnegevalle gebiede, teen hulle beelde gebruik om hulself te verdedig, selfs teen -aanval. Die dokumente nbeen 1, 2 en 3 bewys dit.
Die eerste twee foto's, gepubliseer en in poskaartvorm versprei met 'n ironiese titel oor 'sogenaamde Duitse barbarisme', toon elk 'n soldaat wat sy voedselrantsoen deel met kinders uit Franse gesinne.
Die eerste dokument is onwaarskynlik vir sover ons dadelik sien dat die karakters in 'n omgewing poseer: hulle staan ​​roerloos voor 'n geverfde doek met 'n sekere estetiese naïwiteit ('n proses wat algemeen voorkom in fotografiese ateljees van destyds) , en die geheel het geen diepte van veld nie.
Die soortgelyke toneel wat in die tweede dokument getoon word, lyk akkurater omdat dit 'n groter vraag na realisme het. Die komposisie is buite, in hierdie geval voor 'n huis, baie minder plat, natuurliker as die vorige voorbeeld, sonder dat enigiets ons waarborg dat dit waar is: die soldaat wat op 'n bank sit, voer 'n dogtertjie wat 'hy staan ​​op sy knieë, terwyl twee ouer kinders op die agtergrond naby die voordeur vir hulle glimlag.
Die derde dokument is meer ontstellend. Hierdie opname, geneem deur 'n Duitse fotograaf, wys sewe gevangenes van Franse koloniale troepe ('n Senegalese, 'n Guinese, 'n Somaliër, 'n Tunisiër, 'n Annamiet, 'n Soedannese, 'n Dahomean) wat bymekaar was om voor die lens te poseer. Hierdie groepportret, gepubliseer in 'n brosjure versprei in verskillende tale, word gebruik om op 'n sarkastiese manier die aanspraak van die Geallieerdes om kultuur en beskawing met kleurlinge te verdedig, te verdedig.
Die eerste twee foto's is onstuimige tonele wat wil aantoon dat, in teenstelling met herhaalde bewerings, die indringende troepe korrek optree teenoor die burgerbevolking in die besette gebiede. In beide gevalle is die houding van die soldate pole, afgesien van die uiters wrede metodes wat die Geallieerdes stelselmatig toeskryf aan die ontstoke Duitsers. Die klem word dus gelê op 'goeie gedrag en die vrygewigheid van die besetters' in 'n poging om die beelde van martelaars wat aan hul vel vassit, uit te wis.
Die Duitsers is sonder koloniale troepe . Hulle propaganda is dus baie maklik om te beweer dat die inboorlinge wat uit Afrika, die Midde-Ooste of Asië gekom het om teen hulle te veg, saam met die Franse, die "regte barbare" is. Hierdie ooglopende vorm van rassisme, wat perfek weerspieël word in die foto wat in die gevangeniskamp geneem is, sal na die Verdrag van Versailles versterk word. Ten tyde van die Franse besetting langs die Ryn sal die Duitse pers inderdaad praat van die "swart skande"; skrikwekkende verhale van moord en verkragting sal versprei word oor die soldate van die Foreign Legion. Hierdie kondisionering van die Duitse openbare mening sal ongetwyfeld al in 1933 die aanvaarding van Nazi-propaganda vergemaklik wat hierdie soort beeld min of meer sal gebruik om die oppergesag van die Ariese ras in Europa te demonstreer.
Marc MICHEL, Die oproep na Afrika. Bydraes en reaksies op die oorlogspoging in AOF 1914-1919, Parys, Publikasies van die Sorbonne, 1982.
1. Die Franse kolonies voorsien ongeveer 600,000 vegters; Noord-Afrikaanse en Senegaliese skermutselinge word as skoktroepe gebruik. Generaal Mangin glo dat dit moontlik is om 'n groot Afrika-leër (wat hy die 'donker mag' noem) op te bou en dat die rol daarvan op die slagveld bepalend kan wees. In teenstelling met die legende, het hierdie koloniale troepe nie proporsioneel groter verliese gely as die metropolitaanse troepe nie.