Partiese kuns - Geskiedenis Podcasts - 2022
Partiese kuns floreer binne die Eurasiese kultuurgang van die laat honderde v.C. tot die vroeë 1ste en 2de eeu nC. Met die Partiese Ryk (247 v.C. - 224 n.C.) wat strek van Indië en China in die ooste tot by die Middellandse See -oewers in die weste, nadat dit die Seleucidiese Ryk (312-63 v.C.) van baie mense en kulture oorgeneem het, het invloede uit baie oorde gekom . Die leen uit die ooste en weste was 'n amalgam wat maklik as Parthian geïdentifiseer is. Hulle het nie net hul eie, byna vreemde rok geskep nie, hul voorste en sirkelvormige motiewe in kuns en argitektuur en die gebruik van geometriese en floretiese ontwerp vir muurdekor het kunspatrone beïnvloed wat tot dusver in die Midde -Ooste resoneer.
As gevolg van die ligging van hul ryk en hul oorsprong in Sentraal -Asië, het die Partiërs 'n wye verskeidenheid invloede gehad.
As gevolg van die steppe van Sentraal -Asië oos van die Kaspiese See, sou die Partiërs aanvanklik kulturele invloede van hul Skithiese neefs saamgebring het. Vanaf hul begin blyk dit dat hulle musikale invloede wat algemeen in Skitië en Asië as geheel was, behou het. Maar in hul interaksie met die Seleukiede Grieke, terwyl hulle aanvanklik Griekse kleredrag sou aanneem, sou hulle terugkeer na die broek- en tuniekmotief van hul oorsprong.
Sommige geleerdes het vermoed dat Parthia van Hellenistiese invloede afvallig was as gevolg van sy mededinging met Rome. Hoe dan ook, anders as die Seleukiede Grieke, het die Partiërs hul eie unieke artistieke en argitektoniese style ontwikkel. Maar uiteindelik, vanweë die ligging van hul ryk en hul oorsprong in Sentraal -Asië, het die Partiërs 'n wye verskeidenheid invloede gehad as dit kom by kuns en argitektuur, soos Daryoosh Akbarzadeh beskryf:
Argeologiese bewyse getuig van die grootheid van die kultuur en kuns van die Parthiese era. Die kulturele erfenis wat met hierdie era verband hou, is ontdek oor 'n groot gebied, van die grense van China en Sentraal -Asië, tot by Mesopotamië en Sirië in die weste. (76)
Handwerkgoedere en vakmanne
Cassius Dio (omstreeks 164 - 229/235 nC) sê die hoofrede vir Crassus (115-53 vC) se aanval op Parthia was dat hulle "uiters ryk" was. (40.12) Die enjin vir daardie voorspoed kom hoofsaaklik uit die oorname van Mesopotamië. Deur die winsgewende oos -wes -sypad deur die Eufraat- en Tigris -riviergebied te beheer, het die Partiërs goed gevraagde goedere uit die ooste gebring, soos sy, speserye, nard en kostwortel - wat vir medisinale doeleindes gebruik word - wat verhandel en verkoop sou word teen 'n premie. Die opbou van so 'n rykdom het 'n vraag na luukse goedere geskep.
Met feitlik geen industriële gebruik vir die ou mense nie, was goud die uiteindelike luukse item wat tot estetiese skoonheidsvoorwerpe gevorm is. Vir die Partiërs is oorvloedige goud uit verskeie van sy provinsies voorsien. Benewens die goue bed, troon en persoonlike wapenrusting van die koning en sy stryd in tye van oorlog, is die estetiese gebruik van goud deur die edeles dus volop. Gouddoek was 'n algemene deel van edele drag en hooftooisel, wat as geskenke van die koning aan hooggeplaastes en vir paleisgordyne en tapisserieë gebruik is. Punthoede van gouddoek en goue lintjies wat aan pette geheg is, is ook gedra. Nog meer algemeen was armbande, armbande, halssnoere, ringe en goue oorbelle. Dit lyk asof goud volop was, selfs die leisels van sommige strydrosse was met goud besaai. Net so gesog, en 'n ander rede waarom Rome Parthia wou verslaan, was rotskristal uit Indië en fluoresserende fluorietkristal uit Iran. Luukse items uit die kristal was baie begeerlik en gevorm in oog-aantreklike bekers, bekers, juweliersware en grimeringskanne.
'N Deel van 'n luukse item is dat dit die oog aangenaam en esteties aantreklik bevat, maar selfs gebruiksartikels word dikwels gestileer. In ons huidige wêreld is die motor se primêre funksie om ons van punt A na punt B te bring, maar buitestyl en interieurontwerp het noodsaaklik geword vir verkope en vervaardiging. Meubels is dieselfde: estetika is funksioneel, elementêr en funksioneel, en die ou mense was nie anders nie. Partiese meubels was meer as funksioneel; Uit hul muntstukke sien ons wat 'n gewilde stoelontwerp kan wees, veral onder edeles. Oor meer as een kwessie word die koning gewys sit op 'n stoel op grondvlak met 'n interessante gestapelde bolontwerp vir die bene, sitplek en rugleuning van die stoel.
Terwyl die heersende klas 'n hoë vlak van luukse geniet, wat die vraag na kunstenaars en ambagsmanne skep, het die Partiërs ook belê in die verbetering van bestaande infrastruktuur en die bou van nuwe. Sodanige uitbreiding sou 'n vraag na argitekte, bouers en messelaars beteken. Die Partiërs het 'n beduidende uitbouing in Ctesiphon naby Seleucia aan die Tigris behaal, baie openbare geboue opgerig en kuns en kunsvlyt en ander kommersiële aktiwiteite bevorder wat 'winsgewend is vir sy meesters'. (Strabo, Aardrykskunde 16.1.28) Die verhoogde status van die besigheidsklas sou sy eie vraag na luukse goedere geskep het, en kunstenaarskap sou oral voorkom, selfs onder die besigheidsklasse.
Kuns in argitektuur
Parthia het ook hul vakke en hulself bevoordeel met groot voorspoed en 'n uitbou van bestaande infrastruktuur met argitektuur wat hul eie unieke artistieke smaak vertoon het. Buiten hul vestings sou sommige van die meer estetiese projekte van Parthia die opknapping in Ecbatana insluit. Polybius beskryf Ecbatana as 'beter as ander stede in rykdom en glans'. 'N Paleis naby die stad se vesting was groot en pragtig. Die paleisbalke, kolomme, fretwerk en plafonne was bedek met goud en silwer, met 'n bedekking waarvan die kring byna sewe etappe is (byna 'n kilometer). Alhoewel baie goud en silwer deur die Parthiese tye gestroop is, het dit sedert die konings se koshuis geword, net soos hul verbeterings in Ctesiphon, die Parthiërs waarskynlik begin om Ecbatana terug te bring na sy eertydse glorie.
In Sirië het Parthia Dura Europas, sy provinsiale administratiewe sentrum, kompleet gemaak met 'n paleis, Mithraim, basaar, en tipies van hul multikulturele neiging, 'n Joodse sinagoge. Ander projekte sluit in die heropbou van antieke stede soos Assur, Uruk en Nimrud, insluitend die toevoeging van wonderlike huise en tempels met vatgewel, terwyl die Parthiaanse argitektoniese innovasie van gewelfde oop ingange met die naam iwans ingesluit word. Die invloed van die Parthian iwan op argitektoniese ontwerp in die Midde -Ooste resoneer tot vandag toe.
Behalwe hul koms, het hul argitektuur interessante sirkelmotiewe gebruik. Argitektonies het die Partiërs bestaande Seleucidiese strukture gelaat wat die reghoekige uitleg van die Hellenistiese styl natuurlik met kolonnade en driehoekige kenmerke gekopieer het. Waar dit kon, wou die Partiërs egter anders wees. By die ingang van 'n Griekse tempel gaan 'n mens deur 'n portiek kolomme. As u die Parthiese tempel in Hatra binnekom, kom u onder die oog van grasieuse iwan -boë. Die kombinasie van kolomme in Griekse styl, parthiese hoofstede en driehoekige voorpante met verskeie parthiese boë by Hatra, gee die tempel 'n unieke aantrekkingskrag. By Parthian Assur word die gebruik van Parthian boë weer prominent opgemerk.
Boonop het die Partiërs in Nisa, hul oorspronklike hoofstad, weer die sirkulariteit as 'n prominente argitektoniese kenmerk gekies. Daar het Parthiese argitekte 'n koepel gebou wat die stad se skyline -uitkyk oorheers. Anders as die Romeinse koepels wat bo -op die ondersteunende strukture sit, loop die mure van Nisa se koepel op die grond. 'N Omliggende vierkantige gebou bevat die uiterlike stoot van die koepel se mure. Die Sentraal -Asiatiese invloed kom moontlik van Chorasmia. Antonio Invernizzi verklaar:
Bogenoemde strukture deel met die Round Hall die uitleg van die binneste struktuur - 'n sirkel in 'n vierkantige omtrek - en die boutegniek gebaseer op sentriese elemente. Met vergelykbare afmetings is die oriëntasie van die geboue ongeveer dieselfde en uiteindelik is die funksie van die geboue in 'n meer algemene sin vergelykbaar: begrafnis by Tagisken, ter herdenking van voorouers in Nisa. (86-87)
Unieke artistieke motiewe
Terwyl die Partiese argitektuur uniek elemente van sirkulariteit bevat, bevat hulle kuns die motief van frontaliteit. Ter vergelyking, waar Egiptiese en Persiese figure magsverklarings maak, kyk Griekse en Romeinse beeldhouwerke weg van die kyker en kyk na iemand of iets. 'N Stilistiese kenmerk wat die Bisantyne later sou aanneem, kyk uit die Parthiese klipfigure reguit en maak persoonlike verbintenisse tussen hulself en die kyker.
'N Ander onderskeid is dat Partiërs die soberder gelaatstrekke of voorkoms van die Grieke en Romeine dikwels laat val. Sommige figure lyk amper vriendelik deur die direkte verhouding tussen onderwerp en kyker te verdiep. Behalwe die kreatiewe vervaardiging van edelmetaaljuweliersware, brons-, terracotta- en marmerbeelde, is versierde binnemure weer 'n bewys van Partiese artistieke keuse en kreatiwiteit. Die muuroppervlaktes van Assur is pragtig versier met pleisterwerk met geometriese en blompatrone wat 'n merkwaardige voorloper is van ontwerpe wat deur Moslem -kunstenaars aangeneem is. Hierdie versierings sou elke kamer verhelder het met die toepassing van aanvullende en kontrasterende kleure.
By Partiese feeste is die fluit, pyp en tromme vergesel van die erotiese klanke van 'n snaarinstrument genaamd die sambuca.
Alhoewel ons dalk aan die Partiërs dink as ernstige heersers wat gedryf is om kommersieel te oorwin en mee te ding, was tye van rustigheid en ontspanning net so belangrik. Musiek en dans is deel van die menslike kulturele DNA, en die Partiërs was nie anders nie. Toe Surena 'n triomf deur Seleucia se strate georkestreer het, het sangers, dansers en musikante 'n groot rol gespeel. By Partiese feeste is die fluit, pyp en tromme vergesel van die erotiese klanke van 'n snaarinstrument genaamd die sambuca. Die hoogtepunt van die vieringe, in harmonie en in pas met die musiek, sou eindig met 'n danschoreografie.
Alhoewel ons min skriftelike beskrywings het van Parthia se liefde vir musiek, kan ons ons tot hul kulturele neefs, die Skithe, wend vir die gesofistikeerdheid van hul vurigheid. Van Skytiese kurgane kom 'n magdom artefakte wat die daaglikse lewe uitbeeld. 'N Deel van die ontdekking onthul hul liefde vir musiek. By die Sachnovka kurgan is 'n goue kopband wat 'n man wys wat die lier speel. Panpype gemaak van voëlbene is by kurgan 5 by Skatovka gevind. In verskeie grafte by Pazyryk is os-horingtromme opgegrawe, maar by kurgan 2, 'n wonderlike vonds, is 'n harpagtige instrument met ten minste vier snare ontdek. Barry Cunliffe beskryf dit as "gemaak van 'n enkele uitgeholde houtresonator, die middelste deel van die liggaam was bedek met 'n houtklankbord, terwyl klinkmembrane oor die oop deel van die liggaam gespan was" (226-27). Die toon wat deur 'n bekwame musikant uit hierdie instrument uitgegee is, moes werklik merkwaardig gewees het.
Terwyl die Partiërs op sommige maniere liberaal was in hul variëteit in die gebruik van artistieke en argitektoniese style, was klere meer uniform, ten minste onder die heersende klas. Saam met die magshoogte van die ryk, teen die einde van die 1ste eeu vC, het die tuniek en broekpak met gordels in die hele ryk gewild geword. Los kledingstukke met veelvuldige horisontale plooie, soms op 'n oordrewe manier, het die gunsteling vir beide geslagte geword. Om hul stelling verder te beklemtoon, het 'n manlike geplooide langbroek soms 'n reusagtige om die bene gemaak. In 'n enkele geval, om nog 'n groter volume te kry, lyk dit asof die plooie eerder volop gevul en gewatteer is. Die lang voorkoms van snorre, dikwels met nou versorgde baard, bevat 'n gepofte haarstyl van matige lengte, vasgemaak met 'n kopband. Maar bowenal was dit die horisontale plooi wat universeel was vir Parthiese adellikes.
As duimreël kan plooie twee derdes meer stof benodig as die verlangde lengte. Die Parthiese voorliefde vir horisontale plooie van bo tot onder beteken dus 'n buitensporige gebruik van lap. Boonop blyk die lospassende voorkoms op 'n beeldjie die duurder en gesogte sy te wees. Sommige beeldhouwerke onthul ook groot hoeveelhede ingewikkelde blaar- en blomme -borduurwerk. In teenstelling met die horisontale plooie, kon rye messing-, silwer- of goue knoppies vertikaal loop, met enkele reëls "muntstukke" wat tot by die adellikes se skoenpunt gedra word.
So 'n oordrewe modevertoning wat op die standbeelde gevind word, het verskeie dinge vir die Partiërs behaal. Eerstens het dit hulle onderskei. Die universele kenmerke van hul gedeelde mode het hulle maklik as Partiërs geïdentifiseer. Waar hulle ook al gegaan het, sou 'n protokol van gedrag verwag word. Boonop sou dit baie belangrik gewees het om te weet wie die heersers was volgens hul uitrusting in 'n groot gebied van verskillende kulture. Die diversiteit van kulture in hul koninkryk het gevolglik die behoefte aan eenvormigheid van unieke kleding beklemtoon. Uiteindelik het die oorvloedige gebruik van duur materiaal, tydrowende borduurwerk, versierde versiering ook 'n verklaring van besondere rykdom gemaak. Alhoewel dit bekend is vir hul diplomasie en oopgesindheid teenoor verskillende kulture binne hul gebied, is hul uiterste welvaart tog deur militêre mag gewen en gehandhaaf. Daarom dui die uitstraling van rykdom in hul klere ook op 'n vertoning van parthiese mag.
Soos onlangse ontdekking getuig, was die oorsprong van 'n langbroek 'n praktiese uitvinding deur mense wat perdry in Sentraal-Asië c. 3 000 jaar gelede. Vanuit perdekulture self het die Skithe en Partiërs hulle ook gedra, maar dit was die Partiërs wat die tuniek/broekpak 'n nuwe styl bereik het as 'n unieke en herkenbare manier van die heersende klas. Terwyl die Sasaniërs, die opvolgers van Parthia, voortgaan met hul weergawe van die broekpak, sou dit die Ottomaanse Turke wees wat in die breër sou terugkeer na die langwerpige tuniek en 'n ballonbroek van die Parthiese tipe, genaamd die sirwal. Die sirwal, in verskillende vorme, kry selfs vandag nog gewildheid.
Kunsmatig was die frontaliteit en vriendelikheidsmotiewe van hul skilderye en beeldhouwerk ook van invloed. Terwyl die direkte blik van onderwerp tot kyker 'n tema is wat vandag deur kunstenaars gebruik word, het Bisantynse kunstenaars dit ook opgeneem, alhoewel met nugterder gesigte. Daarteenoor en miskien uniek aan die Partiërs, blyk dit dat min vakmanne so 'n direkte, vriendelike kommunikasie probeer het. Een tema is hande wat gawes van gasvryheid hou; 'n ander is waar die onderwerp na die kyker waai. Interessant genoeg kan Parthiese beelde ook die manier waarop hulle regeer het aandui: met 'n diplomasie-eerste, vriendelike, tegemoetkomende houding teenoor die mense wat hulle regeer, maar herinner aan Parthia se ingesteldheid tot oorlog indien nodig.
Laastens, argitektonies, is die ooreenkomste opmerklik as die Parthiaanse koms van die ingang van Iwan en die boog -nisse met dubbele verdiepings vir die estetiese buitemuur vergelyk word met die moderne Midde -Oosterse argitektuur. Alhoewel Parthia se poging tot 'n samesmelting van oostelike sirkelvormigheid met westerse reghoekige en driehoekige argitektoniese elemente by Hatra duidelik blyk, het die gebruik daarvan van geometriese en florale muurdekor ook 'n wydverspreide invloed gehad. Soos Parvaneh Pourshariati sê:
In kuns, argitektuur en selfs tradisies van heerskappy word die Partiese bydrae tot die daaropvolgende Iraanse kultuur en tot die kulturele tradisies van die streke as geheel geleidelik gevestig. (23-24)
Daar was 'n distrik met die naam Partukka of Partakka wat reeds in die sewende eeu vC aan die Assiriërs bekend was, en dit het moontlik deel uitgemaak van Media. Media is verower deur Kores (Kurush) die Grote, stigter van die Achaemenidiese ryk.
Die Achaemeniede regeer Iran vanaf 550 v.C. tot 330 v.C. en hul gesag strek van die Donau -rivier tot by die Indus -rivier op sy hoogtepunt. Onder die Achaemenides was daar 'n satrapie met die naam Parthava, waarskynlik verkry deur verowering tussen 546 en 539 v.C. tydens die veldtog van Kores die Grote suid en oos van die Kaspiese See. (Debevoise, Politieke geskiedenis, 4) Destyds het die satrapie Hyrcania ingesluit, wat tussen die Elburz -berge en die Kaspiese See gelê het. Parthava het in 521 vC in opstand gekom, maar was onderwerp en het waarskynlik by die dood van Darius verenig gebly met Hyrcania. Later is dit blykbaar van Hyrcania geskei en daarna by Chorasmia aangesluit. In die leër van Xerxes was daar 'n kontingent van Partiërs onder bevel van 'n sekere Artabazus seun van Pharnaces, waarskynlik die satrap van Parthia. Onder die Partiërs wat tydens die Griekse veldtog in Xerxes gedood is, was 'n kavallerieleier met die naam Arsaces. (Aeschylus, Persae, 4) Die laaste heerser van die Achaemenidiese lyn was Darius III Condomannus wat deur Alexander die Grote verslaan is. Die Partiërs het aan die kant van die Achaemenids teen Alexander by Arbela geveg en Darius ' s satrap van Parthia, Phrataphernes, het hulle aan Alexander in Hyrcania oorgegee. (Arrian, Anabasis, iii)
Na 'n nederlaag deur Alexander, is Amminapses, 'n Parthiër uit Egipte, 'n satrap van Alexander gemaak van Parthia, wat saam met Hyrcania was. In 318 v.C. Pithon, satrap van Media, het Parthia in beslag geneem en sy broer Eudamus geïnstalleer. Maar ander satraps het ontsteld geraak en verenig onder Peucestas of Persis om Pithon terug te ry na Media. (Justin xiii, 4. 23) Na 316 v.C. die provinsie het blykbaar by Bactria aangesluit onder bevel van Stasanor. Maar ná bykans 'n eeu van Masedoniese Griekse bewind deur Alexander en sy Seleucidiese opvolgers, het die byna voortdurende oorlog met Egipte die Seleukiede verswak tot die punt dat Diodotus van Bactria in opstand gekom het en homself tot ongeveer 253 v.C. (Justin xli, 4. 5)
Die oorsprong van die Partiese mense is vertroebel. Strabo (xi, 515) sê die eerste Arsaces was 'n Skithiese man met die semi-nomadiese Parni-stam, 'n deel van die Dahi-nomades wat langs die Ochus (Tejend of laer Oxus) rivier gewoon het, wat Parthia binnegeval en verower het. Strabo noem ook diegene wat beweer Arsaces was 'n Baktriër wat uit Diodotus ontsnap het na 'n mislukte opstand.Justin (xli, 1) stem saam Arsaces was 'n Skithiër. Frye se ontleding is dat ons die oorsprong van Parni kan glo, maar dit was waarskynlik 'n migrasie as 'n inval wat hulle en Arsaces na Parthia gebring het. (Geskiedenis, bl. 207) Hierdie mense sou eers as Partiërs bekend staan ​​as hulle suidwaarts na die Persiese provinsie Parthava verhuis het, voor 250 v.C. Achaemeniese en vroeë Griekse verwysings na & quotParthians & quot verwys na vroeëre inwoners van Parthava, nie die Arsacid Parthians nie. (Debevoise, Politieke geskiedenis, 2 W. M. Montgomery, Vroeë ryke).
Die Partiërs het bemoediging aangeneem uit die sukses van Diodotus en in 247 v.C. opgestaan ​​teen Andragoras, satrap van Parthia vir Antichus II Theos (261-247 v.C.). Hierdie datum word bepaal deur 'n dubbelgedateerde tablet wat deur George Smith ontdek is (Assiriese ontdekkings, Londen, 1875). Die opstand is gelei deur die broers Arsaces en Tiridates. Arsaces het koning geword en sy naam is die eerbewys wat deur alle daaropvolgende Partiese konings gebruik is.
Gedurende die tweede eeu v.C. kon die Partiërs hul heerskappy uitbrei na Bactria, Babilonië, Susiana en Media, en onder Mithradates II (ongeveer 123 - 88 v.C.) het Partiese verowerings van Armenië tot Indië gestrek. Na die oorwinnings van Mithradates II, het die Partiërs begin afstam van beide die Grieke en die Achaemenides. Hulle praat 'n taal soortgelyk aan die van die Achaemenids, gebruik die Pahlavi -skrif en stel 'n administratiewe stelsel op wat gebaseer is op Achaemenidiese presedente.
Parthian & quotDark Age & quot c. 95 - 57 v.C.
Die mees verwarde tydperk van die Parthiese geskiedenis is van die laat jare in die bewind van Mithradates II (eindig ongeveer 88 v.C.) tot die vestiging van die enigste bewind van Orodes II c. 57 v.C. Terwyl Mithradates II nog aan bewind was, het ons munte van Gotarzes I (ongeveer 95 - 90 v.C.), Orodes I (ongeveer 90 - 80 v.C.). En gedurende die tydperk onmiddellik na die bewind van Mithradates II, sien ons oorvleuelende muntstukke van Orodes I (ongeveer 90 - 80 v.C.), 'n onbekende koning (I) c. 80 v.C., nog 'n onbekende koning (II) (ongeveer 80 - 70 v.C.), Sinatruces (ongeveer 77 - 70 v.C.) en Darius van Media Atropatene (ongeveer 70 v.C.). Dit lyk asof Phraates III in die jare rondom en na 70 v.C. die beheer gekonsolideer het, en Orodes II het deeglik beheer geneem c. 57 v.C. Sien die uitgebreide bespreking van hierdie baie deurmekaar tydperk op die bladsy oor The Dark Age in Parthian History.
In 53 v.C. Crassus en meer as 40 000 Romeinse troepe is vernietig deur die Partiese magte van Orodes II en die mense van die Middellandse See tot by die Indus het die sterkte van Parthia verstaan. Maar teen 40 v.C. selfs Rome moes erkenning gee aan 'n Partië wie se magte onder die gesamentlike bevel van Pacorus I en Q. Labienus, 'n Romein, direk in die hart van die Romeinse Ooste getref en die provinsies Asië, Pamfilië, Cilicië en Sirië verower het ver suid as Petra, Parthia se woord was wet. Hierdie uitgestrekte gebied, wat so belangrik was vir Romeinse belange, was twee jaar lank onder Partiese besetting. Buitelanders se besit van die Kariese en miskien die Ioniese kus het naby die huis getref, aangesien baie Romeine in daardie deel van die wêreld woon of daar sake gedoen het. Die besetters is nie gouer deur Ventidius uitgestoot nie, aangesien 'n ander Romeinse leër onder Anthony verslaan is en skaars aan die uitwissing van Partiese hande ontsnap het. [Debevoise, 208]
Die toutrekkery met Rome aan die westelike grens van Parthia het feitlik sonder ophou voortgegaan, terwyl Parthia voortdurend toesig moes hou oor ander bedreigings uit die noorde en ooste. Die westelike grens tussen die Romeinse heerskappy en Parthia het geleidelik gestabiliseer aan die oewer van die Eufraat, maar oorlog was altyd 'n bedreiging en hoewel groot veldtogte deur die Romeine in 116, 161, 195, 217 en 232 nC gesien is, is Parthia nooit oorwin nie .
Die parthiese adellike adel het mag en invloed gekry vanweë hul militêre mag en toenemende regte op die land en sy kleinboere. Namate hierdie gegroei het, was dit voldoende om die edeles te weerstaan ​​om die koning te trotseer, weier om heffings te betaal en het nie die oproep tot wapens beantwoord wat Parthia se kragbron was nie. Terselfdertyd het die koninklike Arsacids tot interne meningsverskille gekom oor opvolging, wat dikwels geëindig het in moord en 'n voortgesette afname in hul mag. Die gevolglike disorganisering en versplintering van die ryk maak plek vir suksesvolle Romeinse invalle in Partiese gebiede waar ryk kommersiële sentrums en koninklike skatkamers geplunder is, en gebiede verlore gaan vir indringers. Klein konings het opgestaan ​​om die leemte van die mag te vul. Hierdie herverdeling van magte het gelei tot 'n direkte poging om die monargie omver te werp.
Einde van die Ryk
In 224 nC het Ardashir, Partiese goewerneur in die Achaemenidiese tuisprovinsie Persis (Fars), Artabanus IV omvergewerp en die Sasanid -dinastie gestig. Die laaste Partiese koning, Vologases VI, het sy laaste gedateerde munt uitgegee in 228 nC. Die Sasaniërs sou Iran regeer totdat die Islamitiese verowering in 641 n.C. Die Sasaniërs was vurige Zoroastriërs in konflik met hul Armeense onderdane wat oorspronklik Zoroastriërs was, maar later die Christendom omhels het. Die jare van die Sasanid -bewind het 'n voortsetting van die stryd tussen Persië en Rome in die Partiese tydperk begin. Verwysings na Parthia deur Romeine na 228 nC is na die Sasanidiese ryk.
Hierdie bladsy is laas op 23 Februarie 2021 opgedateer
Aanlyn sedert 28 Maart 1998
Kopiereg © 1998-2021 Edward C. D. Hopkins, alle regte voorbehou
Peter Lord ondersoek die evolusie van die visuele kultuur van Wallis vanaf die Renaissance tot aan die einde van die twintigste eeu in hierdie nuwe, enkel-volume geskiedenis. Die bundel is geskryf vir almal met belangstelling in die kuns en geskiedenis van Wallis, en illustreer ongeveer 400 landskappe en portretskilderye, afdrukke en beeldhouwerke. Die skrywer beskryf beide hoe die werk uit die Walliese historiese konteks ontstaan ​​het en verband gehou het met die kuns van ander kulture. Die onthulling van die vele ontdekkings wat gemaak is sedert die eerste publikasie daarvan Die visuele kultuur van Wallis reeks in 1998, Die tradisie is die enigste studie wat nou in druk is wat die hele veld van Walliese visuele kuns omvat.
Dit word gepubliseer met die steun van die National Museum of Wales, The Paul Mellon Foundation, die National Library of Wales, die Marc Fitch Fund, Swansea University en die Welsh Book Council.
Die definitiewe geskiedenis van die Walliese visuele kultuur is vir die eerste keer in 'n enkele bundel vervat.
Die tradisie bevat 400 reproduksies van hoë kleur van baie bekende en esoteriese Walliese kunswerke, van kunstenaars soos Augustus John, Ceri Richards, Christopher Williams en vele meer.
Peter Lord word beskou as die grootste lewende geleerde oor Walliese visuele kuns en kultuur.
Bevat nuwe en uitgebreide materiaal wat oorspronklik nie by Lord's verskyn het nie Visuele kultuur van Wallis reeks.
Peter Lord is in 1948 in Exeter gebore en woon nou naby Aberystwyth. Aanvanklik het hy as beeldhouer gewerk en verskeie grootskaalse openbare werke ontwerp, veral die Hywel Dda-gedenkteken in Whitland. In 1986 besluit hy egter om op die visuele kultuur te skryf, en publiseer sedertdien ongeveer twaalf studies oor verskillende aspekte van die onderwerp. Dit sluit die drie volumes van Die visuele kultuur van Wallis (University of Wales Press, 1998-2003), beskou as die standaardwerk oor die onderwerp. In 1999 het hy 'n reeks van sewe dele oor Walliese visuele kultuur vir BBC Wales geskryf en aangebied, en hy gaan voort om die onderwerp op televisie en radio te interpreteer. Hy het les gegee oor Walliese kuns in Duitsland en die Verenigde State, waar hy 'n besoekende geleerde was by die British Art Center in Yale.
Antieke Nabye Oosterse kuns
Die liggingsgebied van die Ou Nabye Ooste word verskillend in kaart gebring deur verskillende regerings- en akademiese organisasies, maar word algemeen aanvaar dat dit die noordoostelike lande van Afrika, die Oostelike Middellandse See -lande, die Arabiese Skiereiland en Mesopotamië is. Sommige het dit bereik tot wat ons weet as die Midde -Ooste.
Kuns het begin blom in hierdie gebiede, veral in Mesopotamië, in die 3de millennium vC en gaan nog verder terug na die 8ste millennium vC na die Neolitiese era.
Mesopotamië het die eerste stede ter wêreld en sy eerste kunswerke veroorsaak. 'N Groot deel van die inspirasie vir antieke naby -oosterse kuns kom uit die verhouding tussen die natuurlike wêreld en die wêreld van die gode, behalwe in Egipte, waar die Farao soms die goddelike in kuns vervang het.
Kunsgeskiedenis: Antieke oorsprong in die nabye Ooste en historiese belangrikheid:
Sedert die antieke beskawing van Sumer, het die land waaruit ons een van die eerste formele voorbeelde van geskrewe skrifte sowel as die eerste literatuur, die kuns van keramiek, beeldhouwerk en metallurgie gekry het, gesofistikeerd geword.
Vir die eerste keer organiseer die mensdom homself in stedelike beskawings, bekend as die Stedelike Revolusie. In die hedendaagse Irak het stede soos Ur en Babilon kosmopolitiese mekka's geword met definitiewe sosiale hiërargie en status.
Die Stele van Hammurabi Antieke Nabye Oosterse kuns
Terwyl rykdom uit die landbou gebou is, was die status afhanklik van die regeringsreël of van die verhouding tot godsdienstige status. Hierdie temas speel 'n rol in die beelde wat hulle geskep het.
'As hy nie die veld plant wat aan hom oorgedra is as 'n tuin nie, en as dit 'n draagbare grond is, moet die tuinier die eienaar die opbrengs van die veld betaal vir die jare wat hy dit laat lê het, volgens die produk van die naburige plaas die veld in 'n bewerkbare toestand en stuur dit terug na sy eienaar. – Hammurabi
Steles is 'n goeie voorbeeld van die verheffing van koninklikes en goddelikheid.
Piramides, tempels en ziggurate is ook voorbeelde van die eerbied vir grootheid. Die Stele van Hammurabi is sewe voet hoog en herdenk koning Hammurabi, die eerste formele wetgewer van wie ons vandag baie van ons eie wette kry.
Bo -op beeld die stele uit hoe Hammurabi sy koninklike kentekens ontvang van die god van geregtigheid, Shamash. Die onderste deel van die stele is geskrewe wette. Steles soos hierdie is in die openbaar geplaas sodat burgers te alle tye toegang tot belangrike openbare inligting soos die wet sou hê. Hierdie gesofistikeerde kunsvorm was om estetiese en opvoedkundige progressiewe redes belangrik.
Reliëfs op paleismure en openbare geboue vertel die verhale van die mense van die land, veral die heerlikheid van die oorwinningsgeveg. Hierdie reliëfs word in gestileerde detail gedoen en met aandag aan 'n goeie komposisie. Hierdie reliëfs is gedoen in 'n narratiewe styl wat die verhaal van die geveg vertel het, of dit nou teen mededingende leërs of gejagde diere is.
Heersers in die gebied het hul invloed en mag getoon deur die argitektuur wat hulle gebou het en sou agterlaat. Sommige van hierdie argitektuur is gebou as 'n gebaar van aanbidding aan 'n bepaalde god of godin, soos in die geval van die oorspronklike tempel in Israel. Nebukadnesar II, met Bybelse bekendheid, het 'n hek gebou ter ere van Ishtar.
Met bakstene van blou, goud en swart geglasuurde verf en 'n hek bedek met lapis lazuli, sou die hek van ver af soos 'n juweel geskyn het. Toe hulle by die hek kom, sou kykers bulle, jakkalse en blomme gesien het wat die omliggende muur versier het ter ere van die godin.
Ons het altyd besef, as Israeli's en as Jode, dat ons nie teen Islam veg nie en het dus vermy om die Tempelberg -kwessie in 'n oorlog van Jode teen Moslems te verander. – Reuven Rivlin
Eerste oorspronklike Tempel Antieke Nabye Oosterse kuns
Die metallurgie van die tydperk is gedetailleerd en vervaardig op maniere wat tot vandag toe nog nie verbeter is nie. Drinkvate en vase is gevorm in byna perfekte voorstellings van diere en afgewerk met reliëfetsings van natuurtonele. Keramiek was beide pragtig van vorm en hoogs vaardige funksie en was selfs grillerig in ontwerp.
Belangrike hoogtepunte oor antieke Oosterse kuns:
Steen-, keramiek- en halfedelsteenrobbe was van die vroegste kunswerke in die Nabye Ooste en dateer uit die vyfde millennium v.C. Hulle uitbeeldings van gode, demone, diere, heersers en die natuur gee navorsers 'n insig in die gedagtes en kulture van die ou mense.
Beeldjies en stempersone het 'n prominente rol gespeel in die lewens van ou mense in die nabye ooste. Hulle verteenwoordig hoofsaaklik die gode. Sommige figure uit die vroeë dinastiese tydperk het spykerskrif op die agterkant wat die god en die naam en beroep van die persoon wat die figuur gegee het, kenmerk.
Besonderhede van modes dui aan die moderne geleerdes en die destydse mense die nasionaliteit en status van die uitgebeelde persoon. Haarstyle, baardstyle en klereorme van 'n volk het hulle onderskei en hierdie dinge word in die kunswerke van die tydperk voorgestel. Geskiedkundiges is in staat om ou legendes en verhale saam te voeg tot wat moontlik gebeur het uit ontdekde kunswerke, steles en narratiewe beelde.
Ou kunswerke in die nabye Ooste:
Sit vroulike figuur-2500-1500 vC Antieke Bactria, Noord-Afghanistan
Persepolis Relief: A Gift Bearer - 5de eeu vC Suid -Iran, Persepolis
Standbeeld van Gudea - 2090 vC Neo -Sumeriese Girsu in Mesopotamië
Kruik met 'n snawel-1400-800 vC Noord-Iran
Uitgestort vaartuig met gazelle protome - 4de eeu
Lachish Relief-700-681 vC Ninevah
Victory Stele of Naram-Sin-2250 BC Akkadian
Bewegings van kunsgeskiedenis (volgens die periode van herkoms)
Dawn of Man - vC 10
Paleolitiese kuns (Dawn of Man - 10,000 BC), Neolithic Art (8000 BC - 500 AD), Egyptian Art (3000 BC - 100 AD), Ancient Near Eastern Orient (Neolithic era - 651 BC), Bronze and Iron Age Art (3000 VC-gedebatteer), Egeïese kuns (2800-100 vC), argaïese Griekse kuns (660-480 vC), klassieke Griekse kuns (480-323 vC), hellenistiese kuns (323 vC-27 vC), etruskiese kuns (700-90) V.C.)
1ste eeu tot 10de eeu
Romeinse kuns (500 vC - 500 nC), Keltiese kuns. Parthian and Sassanian Art (247 BC - 600 AD), Steppe Art (9000BC - 100 AD), Indian Art (3000 BC - current), Southeast Asian Art (2200 BC - Present), Chinese and Korean Art, Japanese Art (11000 BC -Teenwoordig), Vroeg-Christelike kuns (260-525 nC, Bisantynse kuns (330-1453 nC), Ierse kuns (3300 v.C.-hede), Angelsaksiese kuns (450-1066 nC), Vikingkuns (780 AD-1100AD), Islamitiese kuns (600 AD-hede)
Die Partiërs (Pahlavas) in Indië
Dit lyk asof Gondophernes oorspronklik 'n Parthian Viceroy van Arachosia was onder die Parthian onder die Groot Koning van die Konings Orthagenes.
Gondophernes is verbind met 'n ondergeskikte heerser met die naam Guda of Gudana wie se naam soms in die muntstukke van Orthagenes voorkom.
Gondophernes, nadat hy onafhanklike status verkry het, het geleidelik sy mag aan alle kante uitgebrei en 'n keiser geword. Van sommige van sy muntstukke word veronderstel dat hy Drangiana in die ooste van Iran beset het. Hy gooi 'n paar muntstukke van die Partiese keisers Orodes-I en Artabanus-III weg, waarvan daar vermoed word dat hy ook sekere distrikte van die Partiese keisers verower het.
In die noorde het hy die laaste Griekse koning Hermaues van die boonste Kaboelvallei omvergewerp ondanks die hulp wat laasgenoemde van Kujula Kodphises, die Kushana -koning, ontvang het. Dit word bevestig deur die getuienis van die Chinese historikus Fan-ye. Volgens hom is die boonste Kaboelvallei deur die Partiërs verower voordat dit deur die Kushanas verower is. Die sukses van Gondophernes in die Bo-Kaboelvallei was van korte duur, aangesien dit deur Kujula Kadphises beset is.
Numismatiese bewyse toon ook aan dat Kujula Kodphises ook sy heerskappy oor die suide van Afghanistan uitgebrei het. Maar die sukses van Gondophernes ' oor die Sakas van Indië was meer skouspelagtig. Ontdekking van 'n verslag van sy bewind in Takht-i-Bahi in die Yusufzai-gebied in die Peshawar-distrik, ook die tradisie dat 'n Parthian met die naam Pharaotes in Taxila in 43-44 AD die heerskappy van Gondophernes in Gandhara bepaal. Toe Apollonius van Tyana Taxila in 43-44 nC besoek het, was daar 'n Parthian Faraotes heerser.
Gondophernes se verbintenis met sy neef Abdagases, asook met Sapedana en Satavastra en sy militêre goewerneurs Aspavarman, seun van Indravarman en Sasa, toon aan dat die getrouheid van die goewerneurs aan hom min of meer formeel was tydens Gondophernes ' se leeftyd.
Die naam Gondophernes word verbind met die Christelike apostel St Thomas, wat volgens die Christelike tradisie die Hof van Gondophernes besoek en hom tot die Christendom bekeer het. Die egtheid van die verhaal word bevraagteken deur nugter historici en dr. Smith noem dit 'n mite. Dit kan egter aanvaar word dat die Christenapostel die Hof van die Parthian King Gondophernes besoek het.
Opvolgers van Gondophernes:
Abdagases, opvolger van Gondophernes, was soms 'n ondergeskikte heerser onder Gondophernes, wat sy oom was. Dit word bewys deur die ontdekking van munte van gesamentlike tipe. Die heerskappy van Abdagases was baie kort. Hy is opgevolg deur Pacores wat ook vir 'n baie kort tyd regeer het. Maar hy het sy keiserlike status gedurende sy tyd behou.
Hy is opgevolg deur 'n ander koning met die naam Sanabares. Maar dit lyk asof hy geen verband met die regte Indië het nie. Die einde van die Partiese bewind in Indië word gekenmerk deur klein silwer muntstukke wat Sir John Marshall van die Sirkap -terrein van Taxila gevind het. Maar met die einde van die Partiese bewind het die buitelandse oorheersing van Indië nie geëindig nie. Die Kushanas het die ryk van die Partiërs opgevolg.
Die Saka Satrapies:
Die Sakas het hul plaaslike goewerneurs of heersers as Satraps of Kshatrapas genoem. Dit is afgelei van 'n Persiese term wat provinsiale goewerneur beteken. Die Sakas het die stelsel gevolg om twee Satraps, een senior en een junior, in elke provinsie te posisioneer. Die senior Satrap is Mahakshatrapa genoem en die junior as Kshatrapa.
Die verhouding tussen die twee Satraps was in die aard van die verhouding tussen die koning en die onderkoning. Tydens die Saka -bewind was daar baie Satrapal -huise in verskillende dele van die Saka -dominies in Indië. Dit kan gegroepeer word in (i) Noordelike Satraps van Taxila en Mathura, en (ii) Westelike Satraps van Maharastra en Ujjaini.
Noordelike Satraps van Taxila:
Die vroegste bekende Saka Satrap van Taxila is Liaka Kusalaka. Hy word genoem in die koperplaatopskrif wat by Taxila gevind is. Hy was oorspronklik 'n Satrap van Maues van Gandhara oor Chhahara en Chukhsa. Dit was nie moontlik om Chhahara te identifiseer nie, maar Chukhsa is geïdentifiseer met die moderne Chach in die noordweste van Taxila. Die twee distrikte, is voorgestel, was aangrensend aan mekaar. Volgens dr D. C. behoort Sarkar Liaka waarskynlik tot die Kshaharata -familie.
Laika se seun was die Mahadanapati Patika. Daar is geen numismatiese bewyse dat Patika 'n gesamentlike heerser met sy pa was nie.Daar word gesê dat hy die oorblyfsels van Boeddha vasgelê het. Dit lyk asof Patika 'n Mahakshatrapa was met Mevaki Miyika as sy ondergeskikte.
Noordelike Satrap van Mathura:
Mathura, hoofstad van die ou Mahajanapada Surasena, was die hoofkwartier van die Satrapal -familie van die Sakas uit die tyd van Maues. Mathura was die oostelikste Satrapy van die Saka -heerskappye. Daar is baie muntstukke en inskripsies wat handel oor die geskiedenis van die Satrapy of Mathura. Uit die muntstukke is dit bekend dat Hagamasha en Hagana die vroegste Satraps van Mathura was.
Maar daar is 'n paar muntstukke wat Hagamasha as die enigste heerser noem. Dr D. C. Sarkar skryf dat die vroegste Skithiese Kshatraps van Mathura blykbaar Ranjuvula was wat eers as 'n Kshatrapa regeer het, en daarna as Mahakshatrapa saam met sy seun Sondasa as Kshatrapa ". Volgens Smith is Hagamasha en Hagana opgevolg deur Rajula of Rajuvula.
Afgesien van die kontroversie, ken ons die naam van Ranjuvula uit numismatiese en epigrafiese bewyse. Ranjuvula word nie net Mahakshatrapa genoem nie, maar ook Apratihata Chakra Kshatrapa. Dit lyk asof Rajuvula oor gebiede geheers het, van die Punjab tot die Gangetic Doab, soos bewys word deur die vindplekke van sy muntstukke.
Sodasa was 'n Kshatrapa -beslissing saam met sy vader en het 'n Mahakshatrapa geword na sy pa se dood. Hy word beskryf as 'n Yuvaraja, aangesien die Indiese kroonprins ook Kshatrapa genoem word voordat hy 'n Mahakshatrapa geword het. Dit toon aan dat die Sakas geleidelik verhinder word, wat al hoe duideliker geword het onder sy opvolgers. Sodasa se heerskappy moes beperk gewees het tot Mathura en die omliggende streke, want sy muntstukke is gevind in Mathura, Padham en Sankisa, almal in hierdie band van U.P.
Sodasa is opgevolg deur Sivadatta en Sivaghosa en het vir relatief kort tyd oor Mathura geheers totdat hierdie streek miskien deur 'n kort interregnum deur die Kushanas verower is. Die aanneming van name soos Sivadatta en Sivaghosa dui op die geleidelike hindernis van die Sakas. Dit moes vergemaklik word deur die feit dat hulle Mathura, 'n groot godsdienstige en kulturele sentrum van die Hindoes, as hul hoofkwartier gekies het.
Die Westerse Satrapies:
Die westelike Satrapal -huise soos dié van die noorde het twee verskillende groepe gehad. Die Saka -gesinne wat in die Maharashtra -streek geheers het, het tot die Kshaharata -familie behoort, terwyl die wat in die Ujjaini -streek geheers het, aan die Kardamaka -familie behoort het.
Die Westerse Satraps van Maharashtra:
Die vroegste bekende westelike Satrap van die Kshaharata -stam is Bhumaka. Ons het geen gedetailleerde inligting oor die heerskappy van Bhumaka nie. Op grond van 'n aantal munte van Bhumaka wat gewoonlik in die kusstreke van Gujarat en Kathiawar voorkom, en soms ook in Malwa, word veronderstel dat hierdie gebiede deur hom beheer is.
Sy muntstukke het tweetalige legendes in Kharosthi en Brahmi, Ksharosthi het later onbruik geraak. verowerings van die Kushanas. Aan die ander kant het hy moontlik reeds daar regeer as die Satrap van die Pahlavas toe die Kushanas hulself as meesters van hierdie streek gemaak het.
Bhumaka is opgevolg deur Nahapana oor wie ons inligtingsbronne nie net sy muntstukke is nie, maar verskeie van sy inskripsies wat die vrome skenkings en voordele van sy skoonseun Ushavadatta en een van sy ministers Ayama opteken. Dit was nie moontlik om die presiese aard van die betrekkinge van Nahapana met Bhumaka te ken nie, en hoewel Nahapana nogal 'n bekende figuur in die geskiedenis van Indië is, bly sy chronologiese posisie in die Satrapal-lyn 'n groot kontroversie onder die geleerdes.
Sy muntstukke bevat geen datum nie, en 'n paar van sy inskripsies verwys na jare tussen 41 en 46 van 'n ongespesifiseerde era. Maar sommige van sy muntstukke wat ontdek is, toon dat hierdie deur Gautamiputra Satakarni teruggebring is met sy eie naam, wat 'n sterk vermoede laat ontstaan ​​dat dit tydgenote was.
Nahapana was die grootste Satrap van die Bhumaka -lyn. Hy word gekrediteer met die verowering van Maharastra deur die vroeë heersers van Andhra. Hy regeer oor Broach, Maharastra, Ajmer en Pushkara. Beide die oostelike en westelike Malwa was binne sy heerskappy. Van die Periplus af is dit bekend dat die noordelike Konkan opgeneem is in die Nahapana -heerskappye.
Uit dieselfde bron weet ons dat die hoofstad van Nahapana een van die twee stede met dieselfde naam was - Min nagara. Dr Bhandarkar identifiseer Mandasa as die hoofstad Min nagara van Nahapana. Muntstukke en inskripsies toon aan dat Nahapana die titels Raja en Kshatrapa gedurende die grootste deel van sy loopbaan gebruik het om die titel Mahakshatrapa eers teen die einde van sy bewind aan te neem.
Daar word voorgestel dat Nahapana feitlik regeer het as 'n onafhanklike heerser wat erkenning gee aan die nominale heerskappy van die Kushanas. Op die hoogtepunt van sy krag verower Nahapana dele van die suide van Maharastra van die Satavahanas, maar laasgenoemde het die gebiede weer verower tydens die bewind van Gautamiputra Satakarni. Jaina work Avasyakasutra niryukti verwys ook na gereelde aanvalle deur die Satavahanas op Broach wat hulle uiteindelik oorwin het.
Nahapana het in alle opsigte 'n redelike lang regering gehad wat tot 124 nC bestaan ​​het. Tradisies wat nog in die elfde eeu nC bestaan ​​het, verwys na die besit van enorme rykdom deur Nahapana.
Dit lyk asof Nahapana deeglik verhinder is. Hy besoek Pushkara en baie ander plekke van Hindoe -pelgrimstog en gee koeie en goud aan die brahmanas. Sy vrou het ook 'n grot geskenk om godsdienstige verdienste te verdien.
Dit lyk asof Ushavadatta, skoonseun van Nahapana, 'n belangrike rol gespeel het in die administrasie van Nahapana. Hy was die opperbevelhebber van Nahapana, en dit was hy wat die oostelike en westelike Malwa verower het en die heerskappy van Nahapana uitgebrei het. Namens die regering het hy verskeie openbare werke uitgevoer, soos die bou van veerhutte, die veertolvragte en die bou van grotwonings vir die Boeddhistiese monnike.
Die Bhumaka -lyn van Satraps het tot die Kshaharata -stam behoort. Maar met die einde van Nahapana het die Kshaharata -lyn van Satraps feitlik uitgesterf.
Wes -satraps van Ujjaini:
Die westelike Satraps van Ujjaini het tot die Kardamaka -kleur behoort, waarvan die vroegste lid Yasamalika was. Die naam Yasamalika is 'n Skithiese naam. Die Kardamaka Kshatrapas van Ujjaini was die grootste mededingers van die latere Satavahana -ryk. In Bana's is Harsha- Charita Yasamalika beskryf as 'n Saka-koning, wat daarop dui dat die Satraps van Ujjaini feitlik onafhanklike heersers was. Die naam Kardamaka is afgelei van die rivier met die naam Kardama, in Persië.
Chastana was die seun van Yasamalika en het sy bewind begin, volgens prof. Dubreuil vanaf 78 nC. Volgens Dubreuil was Chastana die stigter van die Saka -era. Maar hierdie siening is universeel verwerp, want volgens die meeste geleerdes was Chastana 130 n.C. Raiehaudhuri, Rapson en Bhandarkar is van mening dat Chastana die onderkoning van 'n koning van Kushana was. Die gebruik van Kharosthi -skrif op sy muntstukke, in plaas van Grieks op die voorkant en Kharosthi op die agterkant, lei ook tot die gevolgtrekking dat Chastana 'n onderkoning was.
Op die bewys van 'n inskripsie kom ons agter dat Chastana saam met sy kleinseun Rudradamana, seun van Jayadamana, regeer het. Daar word veronderstel dat Jayadainana sy pa Chastana oorlede het.
Rudradamana was, met algemene toestemming, die grootste van die Satraps van Ujjaini. Gelukkig het ons 'n magdom inligting oor hom uit sy Junagarh -inskripsie. Vanaf die datum wat in die inskripsie aangegee is, was dit moontlik om hom naby ISO ISO te herstel. Gedurende die tyd het hy saam met Chastana geheers en baie van die plekke teruggevind wat vroeër deur die Satavahanas van die Deccan beset was.
Rudavamana se mededinger Satavahana, die heerser, was niemand anders nie as Gautamiputra Satakarni, die heer van die Deccan wat hy twee keer verslaan het en ten minste Gautamiputra gewen het deur Rudradamana wat sy dogter met hom of sy seun, Vasisthiputra Pulamayi, getroud het. Rudradamana het ook die Yaudheyas verslaan wat deur Panini beskryf is as 'n dapper vegter -republikeinse stam van die oostelike Punjab.
Rudradamana regeer oor 'n uitgebreide heerskappy wat bestaan ​​uit East Malwa, West Malwa, North Kathiawar, Saurashtra of South Kathiawar, Sabarmati -streek, Sindhu, Cutch, Lower Indus, North Konkan, Eastern Punjab, West Vindhyas en Aravali, ens. Dit is gebiede wat in sy inskripsies soos binne sy heerskappy.
In sy Junagarh -inskripsie word verwys na die heropbou van die Sudarshana -meer wat bestaan ​​het sedert die tyd van die Mauryas en wat sy damme gebars het as gevolg van 'n baie sterk sikloon. Die walle van die meer is ook herstel, terwyl 'n groot bedrag uit sy skatkis uitgegee is, sonder om sy mense in die provinsie te onderdruk deur belasting of dwangarbeid.
Rudradamana het sy hof in Ujjaini gehou, waarna Ptolemaeus die hoofstad van sy grootvader noem en 'n Pahlava met die naam Suvisakas aangestel as sy onderkoning in die provinsies Anarta en Surashtra.
Daar word gesê dat die Groot Kshatrapa beroemd geword het deur grammatika, politiek, musiek, logika, verskillende wetenskappe, ens. Te bestudeer. Die koning is in sy administratiewe werk gehelp deur 'n groep bekwame staatsamptenare wat toegerus was met die kwalifikasies van predikante. Die beamptes is in twee afdelings verdeel, naamlik die raadgewers (Matisachiva) en die uitvoerende beamptes (Karma-Sachiva).
Die koninklike borste op sy muntstukke toon dat Rudradamana 'n lewendige en vrolike geaardheid is, gekenmerk deur tekens van sterk krag en persoonlikheid. Die Junagarh -inskripsie skryf aan hom 'n pragtige liggaam toe wat gekenmerk word deur die beste merke en tekens. Rudradamana het sy stempel afgedruk as een van die mees uitstaande persoonlikhede uit die antieke Indiese geskiedenis en hy regeer lank.
Opvolgers van Rudradamana:
Rudradamana-I is opgevolg deur sy seun Damaghsada-I, na wie daar twee mededingende eisers was. Hulle was Jivadaman en Rudrasimha-I. Die stryd is ten gunste van laasgenoemde beslis.
Rudrasimha is gevolg deur sy seun Rudrasena-I. Volgens sommige geleerdes is Rudrasimha opgevolg deur sy broer Jivadamana. Rudrasena-I word beskou as die derde Satrap van die lyn ná Rudradamana. Die volgende Mahakshatrapa was Rudradamana-II. Ons het verwysings na Kshatrapa Bhartrivarman en sy seun Visvasena. Maar in watter verband hulle met die Mahakshatrapa Rudradamana-II gestaan ​​het, is nie bekend nie. Rudrasimha-III was die laaste van die lid van die Kardamaka Satrapal-familie van Ujjaini wat tot 388 nC regeer het en deur Chandragupta-II van die Gupta-keiser vermoor is.
Administratiewe masjinerie van die Scynthian-Parthian-periode: die kulturele prestasies daarvan:
Die administratiewe inrigting van die Skyto-Partiese tydperk van die Indiese geskiedenis was nie 'n blote improvisasie van militêre opstart nie, maar 'n hoogs ontwikkelde stelsel wat ontwikkel is op volwasse denke van politieke teoretici en praktiese staatsmanskap. Die invloed van die politieke denke — Arthachintakas op die Indo-Skyto-Parthiese politiek is duidelik.
Die bekwaamste vorste van die tyd het die wetenskap van staatsgesindheid deeglik bestudeer en aangestelde predikante en amptenare met spesiale verdienste en reëlings is getref om die vorste op te lei voordat hulle die troon beklee. Onthouding van die onderdrukking van die mense deur onregverdige belasting dwangarbeid, ens., Na die welstand van die mense van die Janapadas en Puras sowel as van die land se kant, toon duidelik aan dat die beginsels van goeie regering wat in die wetenskap van die staat genoem word, duidelik blyk (Arthasastra) is streng nagekom.
Dat daar geen oortreding met die verlede in die administrasie was nie, word bewys deur die gebruik van die name soos Mahamatras, Rajjukas, Sancharin, ens., Van die amptenare. Ten minste in die suide van Indië blyk dit dat die Maurya -regeringsmasjinerie nie opgehou het nie, alhoewel dit nie veronderstel is dat die hele administrasie 'n replika van die Maurya -grondwet was nie.
Die buitelandse veroweraars van Noordwes-Indië het hul kennis van politieke stelsels van die lande waardeur hulle deurgeloop het, saamgebring. Die Persiese regeringstelsel deur Satraps is byvoorbeeld in die noordelike, westelike en suidelike Indië ingestel. Daar was ook amptenare met die Griekse titels Meridarch, Stratogos, ens., Gelyktydig saam met amptenare met Indiese benamings soos Amatyas, Mahasenapati, ens.
Die stelsel van stamrepublieke wat gedurende die tye van Boeddha, Alexander, ens. In Indië bestaan ​​het, het selfs tydens die Skyto-Partiese tydperk nie uitgesterf nie. Inskripsies getuig van die bestaan ​​van sulke gemeenskappe wat 'n aggressiewe rol gespeel het teen die naburige konings. Die Indo-Skithiese konings kon nie die republikeinse stamme uitroei nie, maar hulle het wel baie monargieë in Noord- en Wes-Indië vernietig.
Die groot heersers van die Scythiese tydperk het waardige titels aangeneem soos Chakravartin, Adhiraja, Rajatiraja, Devaputra, ens. In die suide van Indië was sulke titels van ietwat godsdienstige aard, soos Dharma-Yuvamaha- raja, Dharma-maharajadhiraja, ens. Die koninginne was ook belê met titels soos Agra-mahishi, Mahadevi, ens.
Een van die opvallendste kenmerke van die Scythiese tydperk was die stelsel van Dvairajya, dit wil sê Diargie in Noord-, Wes- en Suid -Indië. Die heerser regeer saam met die kroonprins of 'n nabye verhouding wat 'n ondergeskikte posisie beklee en dikwels in 'n provinsie gestasioneer was.
Die algemene administrasie is verdeel in sentrale, provinsiale, distriks- en dorpsadministrasie. Behalwe die raadgewers en die uitvoerende beamptes van die heerser, was daar ander belangrike hofamptenare, soos die koninklike dokter en die koninklike skriba, die opperbevelhebber, die groot regter, ens.
Die belangrikste inkomstebronne was bhaga, bali, sulka, ens. Minder gewetenlose konings wat onderdrukkende belasting, dwangarbeid en presiese welwillendhede gehef het. Die dutas was 'n baie belangrike klas amptenare in die departement van buitelandse sake.
Gedurende hierdie tydperk is die groot heerskappye in Noord- en Wes -Indië verdeel in kleiner provinsies wat deur Mahakshatrapas en Kshatrapas beheer is.
Die kulturele impak van die instroom van Grieks-Scytho-Parthia kan gesien word in die muntstukke wat gedurende die tydperk geslaan is. Die muntstukke het tweetalige legendes, die Grieks op die voorkant en Kharosthi aan die agterkant. Die voorstelling van die heerser op muntstukke of in opskrifte was uiters lewendig en ons het erken dat ons 'n duidelike idee gevorm het van die persoonlikheid van die heerser wat daarin uitgebeeld word.
In kuns en argitektuur was daar geen oortreding sedert die tyd van die Yavana-bewind in die noordweste en die kontinuïteit van die kuns en argitektuur in daardie streke nie, veral by Gandhara het die opkoms van die gevierde Gandhara-kunsskool onder die Kushanas gehelp. In argitektuur was die belangrikste kenmerk eenvoud.
Daar was geen gebrek aan stede en dorpe nie, maar argitektuur het geen indruk gelaat van besondere uitnemendheid nie. Die koninklike paleis by Sirkap kan as voorbeeld genoem word. Die Boeddhistiese grotte en die tempel van Taxila was egter veral bekend vir sierwerk.
'N Baie interessante kenmerk van die verskillende mense wat Indië gedurende die post-Mauryan tydperk binnegekom het, was die geleidelike aanvaarding van Hindoe-godsdiens, name, ens. Ondertrouery tussen die families van die Saka-Pahlavas met Indiese gesinne soos die Satavahanas, ensovoorts dui op die geleidelike opname van die buitelanders in die Hindoe-sosio-godsdienstige weefsel.
Tydens die bewind van Kushanas was daar groot kreatiewe energie toe kuns en letterkunde floreer. Dit was deels te wyte aan koninklike beskerming en deels aan ander faktore, soos die groeiende opkoms van Mahayana Boeddhisme, wat die voorstelling van die persoon van Boeddha in menslike vorm moontlik gemaak het. Die Griekse invloed het gelei tot 'n Indo-Griekse beeldhoukuns en kuns wat algemeen na verwys word as Gandhara-kuns. Standbeelde van Boeddha, veral in Taxila en die noordwestelike streke, beeld hom in grasieuse kledingstukke omring deur gerubs en blare geïnspireer deur die Griekse tradisie. Maar daar moet ook melding gemaak word van die rooi sandsteenbeeld met ingewikkelde kerfwerk wat naby Mathura vervaardig is.
Die Boeddhiste het rotsgrotte begin uitsny in die heuwels van Wes -Indië, wat gedien het as godsdienstige sentrums met chaityas en viharas, wat strek van die Ajanta -grotte tot die Kanheri -grotte in Mumbai. Groot standbeelde van Boeddha is in hierdie grotte gevorm as deel van die Mahayana -tradisie, en in latere eeue is dit verder versier met muurskilderye van buitengewone skoonheid, soos gesien in die Ajanta -grotte.
Kanishka was die beskermheer van Boeddhistiese filosowe soos Asvaghosha, Parsva en Vasumitra, sowel as die groot Boeddhistiese onderwyser Nagarjuna. Asvaghosha is bekend vir sy Buddhacharita en word gevier as die skrywer van die eerste Sanskrit -toneelstuk, Sariputraprakarana, in nege bedrywe. Die groot dramaturg Bhasa, wie se toneelstukke slegs ongeveer honderd jaar gelede in Suid-Indië herontdek is, het waarskynlik aan hierdie tydperk behoort.
Onder die Hindoe -verhandelinge vind ons dat die Manusmriti, Kamatsutra van Vatsyayana en Arthasastra van Kautilya die laaste vorm aanneem teen die tweede eeu nC.
Partiese kuns - Geskiedenis
Die Partiese tydperk (ongeveer 129 vC-224 nC)
Die koms van die Partiërs verander Mesopotamië selfs minder as die totstandkoming van die Seleucid koninkryk reeds in die middel van die 2de eeu vC plaaslike dinaste hulle verkondig het onafhanklikheid. Daar is geen bewyse wat aandui of die stede van Mesopotamië stuk -stuk oorgegee of alles tegelyk, of hulle vrywillig of na geveg ingedien het. In elk geval, Seleucia beter behandel is deur die Partiërs as wat dit was deur die Seleukiede, en die plaaslike regering behou sy outonomie. Parties troepe nie beset nie Seleucia maar gebly in 'n garnisoen terrein genoem Ctesiphon naby Seleucia het dit later tot 'n stad gegroei en vervang Seleucia as die hoofstad. In Characene in die suide Mesopotamië a Seleucid satrap met 'n Iraans naam, Hyspaosines, uitgereik munte ongeveer 125 vC, 'n teken van sy onafhanklikheid die werklike datum hiervoor kan vroeër gewees het.Hy het die naam van die stad verander Antiochia op die onderste Tigris aan Spasinou Charax, wat beteken & quotDie Fort van Hyspaosines, & quot en dit sy hoofstad gemaak. Al die munte wat uit sy hoofstad uitgereik is, het Griekse legendes. Sy troepe het noordwaarts beweeg en beset Babilon en Seleucia waarskynlik een of ander tyd in 127 vC, toe die Partiërs veg teen nomadiese indringers in die oostelike deel van hul gebied. Sy heerskappy daar moes egter kort gewees het vir die Parties goewerneur van Babilon en die noorde, Himerus, was terug in Seleucia en Babilon teen 126. Himerus kon nie 'n rebel gewees het nie, aangesien hy muntstukke geslaan het in die naam van die Parties heersers Phraates II en Artabanus II, wat albei dood is in gevegte in die ooste Iran. Himerus het sy mag misbruik en word gesê dat hy die stede onderdruk het Mesopotamië, plunder hulle en vermoor hulle inwoners. Spykerskrif dokumente van Babilon stop na hierdie datum, wat aandui dat die stad nie die vervorming van Himerus. Hy het egter verdwyn en Parties soewereiniteit is herstel deur die negende Arsuur koning, Mithradates II, wat op die troon gekom het ongeveer 124 vC, die seun van Artabanus II. Mithradates II alles herstel Mesopotamië en oorwin Characene, oorweldigende muntstukke van Hyspaosines en hom in 122 of 121 vC uit sy hoofstad verdryf. Teen 113, indien nie vroeër nie, Dura-Europus op die Eufraat was in Parties hande. In 95 vC het die Armeens koning Tigranes II, 'n gyselaar aan die hof van Mithradates, op die troon van Armenië deur syne Parties heer en die klein koninkryke van die noorde Mesopotamië--Adiabene, Gordyene, en Osroene-getrouheid gegee het aan Mithradates. Mithradates II is ongeveer 87 vC oorlede, hoewel hy moontlik vroeër gesterf het, aangesien die tydperk na 90 vC donker is en 'n usurpator genoem word Gotarzes mag 'n paar jaar lank regeer het Mesopotamië. Tydens die bewind van Mithradates II die eerste kontak met Rome, onder Lucius Cornelius Sullais gemaak, en tekens van toekomstige stryd was duidelik in die gebrek aan ooreenkoms tussen die twee moondhede. Sulla is na die ooste gestuur deur die Romeinse senaat te regeer Cilicia in Anatolië. In 92 v.C. Orobase, 'n ambassadeur van Mithradates II, het na hom gekom om 'n verdrag te soek, maar niks is afgehandel nie, aangesien instruksies van Rome het nie onderhandelinge met die Parties krag.
Tigranes II het voordeel getrek uit stryd tussen verskeie eisers aan die Parties troon uit te brei Armeens grondgebied in Mesopotamië, en die klein state in die noorde het hom getrou bewys. Dit was eers in 69 vC, toe die Roman algemeen Lucius Licinius Lucullus gevang Tigranokerta, Tigranes ' kapitaal, dit Mesopotamië teruggekeer na Parties heers. Daarna oorloë tussen die Romeine en die Partiërs die politieke geskiedenis van sou oorheers Mesopotamië.
Die Partiërs het die plaaslike administrasies en heersers ongeskonde gelaat toe hulle verower het Mesopotamië. Volgens Plinius die Ouere (Natuurgeskiedenis VI. 112) die Parties ryk bestaan ​​uit 18 koninkryke, waarvan 11 die boonste koninkryke (of satrapies) genoem is, terwyl 7 laer koninkryke genoem is, wat beteken dat hulle op die vlaktes van Mesopotamië. Die middelpunt van die onderste koninkryke was oud Babilonië, gebel Beth Aramaye in Aramees, en dit is direk beheer deur die Parties liniaal. In die suide was Characene, terwyl dit in die noordooste van Ctesiphon, wat verdring het Seleucia as die Parties kapitaal, was Garamea, met sy hoofstad in die moderne tyd Kirkuk. Adiabene gehad het Arbela as hoofstad, en verder noord is 'n provinsie genoem Beth Nuhadra in Aramees, wat blykbaar beheer is deur 'n generaal wat direk verantwoordelik was vir die Parties koning, want hierdie provinsie het die grootste las van Roman invalle. Nisibis was die belangrikste stad van die woestyn gebied van Arabistan, maar aan die einde van die Parties periode die woestyn karavaan stad van Hatra beweer hegemonie oor hierdie gebied. Daar was ander owerhede in die noordweste: Sophene, waar Tigranes ' hoofstad geleë was Gordyene en Zabdicene (naby modern lemerik in die oostelike Turkye), geleë in die ooste van Sophene en Osroene, met sy hoofstad Edessa (modern Urfa, in Turkye.), wat in die Roman invloedsfeer. Heers oor soveel klein koninkryke wat gegee is Mithradates II die titel & quotKoning van die konings, & quot ook later gedra Parties heersers.
Die nederlaag van die Roman legioene onder Marcus Licinius Crassus by die Partiërs by die Slag van Carrhae (Carrhae is die Roman naam vir Harran) in 53 vC 'n tydperk van Parties krag en uitbreiding in die middel ooste, maar die gety draai om Mark Antony in 36-34 vC, en daarna het die kragstruktuur in die ooste onbestendig gebly, met die twee groot state, Rome en Partia, stry om oorheersing in die streek. Armenië was 'n meerjarige twispunt tussen die twee moondhede, wat elkeen sy kandidaat op die troon wou sit.
Parties die heerskappy was nie oor alles vas nie Mesopotamië dus byvoorbeeld tydens die bewind van Artabanus III (AD 12-38) die Joods brigande Asinaeus en Anilaeus opstel a vrystaat noord van Ctesiphon wat 15 jaar geduur het voordat dit deur die Partiërs. Met die einde van spykerskrif rekords en met die aandag van klassieke bronne tot die oorloë tussen die Romeine en die Partiërs, inligting oor interne aangeleenthede in Mesopotamië word amper nie meer nie. Hellenisme het vir baie bly floreer Parties konings het die bynaam gehad & quotPhilhellene& quot op hul muntstukke geplaas, maar gedurende die laaste twee eeue van Parties heers Grieks invloede afgeneem ten gunste van Iraans een, terwyl die sentrale gesag gely het onder die gebruik van kragtige adellikes en plaaslike konings. Uit muntstukke is dit bekend dat die stad van Seleucia in opstand gekom teen die sentrale beheer aan die einde van Artabanus ' regeer en sy onafhanklikheid vir 'n aantal jare behou. Vrede is verbreek deur die Roman keiser Nero, wat probeer het om sy kliënt op die troon van Armenië, maar na 'n paar jaar van konflik is vrede in 63 gereël. Vologeses I (ongeveer 51-80 nC) het die stad gestig Vologesias, naby Seleucia, as sy hoofstad, maar die hele gebied (insluitend Ctesiphon en Seleucia) 'n stedelike kompleks geword, genaamd Mahoze in Aramees en Al-Mada'in in Arabies beteken beide name & quotDie stede. & quot Sien die ruïnes van Ctesiphon
Interne wedywering in die Parties staat het die Romeine 'n geleentheid om aan te val en te beheer Armenië was die casus belli vir die Roman keiser Trajan 'se vordering in Mesopotamië in 116. Adiabene, sowel as die hele Tigris-Eufraat wasbak van die noordelike Mesopotamië, is opgeneem as 'n provinsie in die Romeinse Ryk. Trajanus gevorder na die Persiese Golf, maar hy sterf aan siekte en sy opvolger Hadrianus vrede gemaak en die verowerings laat vaar Mesopotamië, alhoewel kliëntstate gebly het.
Die tweede eeu van die gewone era was 'n donker tydperk in Parties geskiedenis, maar dit was 'n tyd van groei in rykdom en invloed van die karavaanstede van Palmyra, Hatra, en Mesene (voorheen Characene, geleë by die samevloeiing van die Tigris en Eufraat). Armenië was steeds 'n twispunt tussen die twee groot moondhede, en vyandighede het soms opgevlam. In 164-165 het die Roman algemeen Gaius Avidius Cassius die hoofstede verower het Ctesiphon en Seleucia, maar 'n epidemie het die Romeine om terug te trek en die vrede herstel is. Terugkerende soldate versprei die siekte oor die hele Romeinse Ryk, met verwoestende gevolge. Die vredesvoorwaardes bevoordeel die Romeine, wat die beheer van Nisibis en die Khabur Riviervallei. Die volgende groot oorlog was die inval van die Roman keiser Septimius Severus om die te straf Partiërs, wat sy mededinger ondersteun het Pescennius Niger en het 'n gebied geannekseer in Mesopotamië in ruil vir hul ondersteuning. Severus geneem en afgedank Ctesiphon in 198. Omdat die verwoeste platteland geen voorrade vir die Romeine, was hulle spoedig verplig om terug te trek. 'N Belegging van Hatra in 199 deur Severus misluk, en daar is vrede gesluit. Konflik tussen twee eisers aan die Parties troon, Vologeses IV of V en Artabanus V, het die Roman keiser Caracalla 'n verskoning om in te val Adiabene, maar in 217 is hy vermoor op die pad van Edessa aan Carrhae(Harran), en die Romeine vrede gemaak het. Die einde van die Parties koninkryk was naby, en die koms van die Sasaniërs 'n nuwe fase in die geskiedenis van Mesopotamië.
Parties reël het min verandering in die administrasie en instellings van Mesopotamië soos dit onder die Seleukiede, behalwe a algemene verswakking van sentrale gesag onder die feodale Partiërs. Die Partiërs 'n nuwe era begin, begin in 247 vC, maar dit het eerder gelyk as die vervang Seleucid era van afrekening, en die Parties verdwyn aan die einde van die dinastie. Sover vasgestel kan word, Hellenisme was nooit verbode onder die Partiërs, hoewel dit teen die einde van die jaar swakker geword het Parties heers. Uit argeologiese opnames rondom Susa, geleë in die koninkryk van Elymais in die moderne Khuzestan, en van die Diyala vlakte noordoos van Ctesiphon, dit lyk asof die bevolking van die land baie toegeneem onder die Partiërs, soos gedoen het handel en handel. Die muntstuk van die later Parties heersers het al hoe meer verneder, waarskynlik as gevolg van die vele onderlinge oorloë en die gebrek aan beheer deur die sentrale owerheid. Plaaslike heersers het ook hul eie muntstukke in Persis, Elymais, Mesene, en elders.
Veranderinge het plaasgevind in die demografie van Mesopotamië onder die Partiërs, en miskien was die opvallendste ontwikkeling onder die bevolking die toename van Arabies infiltrasie uit die woestyn, wat gelei het tot Arabiese dinastieë in die oase nedersettings van Palmyra en Hatra. Net so, 'n toestroming van Armeens setlaars in die noorde het die samestelling van die plaaslike bevolking verander. Na die val van die Tempel van Jerusalem na die Romeine in 70, baie Jode gevlug na Mesopotamië, waar hulle by hul gelowiges Nehardea, noord van Ctesiphon, 'n sentrum geword van Joodse bevolking. Natuurlik het ook baie migrante uit die ooste gekom Mesopotamië in die nasleep van die Parties beroep. Met baie handelaars uit oos en wes wat deurloop of in bly Mesopotamië, die bevolking het meer geword uiteenlopend as wat dit voorheen was.
Gedurende die Parties besetting die antieke godsdiens en kultusse van Mesopotamië bygekom 'n einde en is vervang deur gemeng Grieks en Oosterse misterie godsdienste en Iraanse kultusse. Plaaslik Semitiese kultusse van Bel, Allat, en ander gode het langsaan floreer tempels toegewy aan Griekse gode soos Apollo. Die son godheid Shamash is aanbid by Hatra en elders, maar die henoteïsme van die antieke Midde -Ooste was besig om plek te maak vir aanvaarding van universalistiese godsdienste, as die algemene siening nog nie een van genoem kan word nie monoteïsme. In Mesopotamië, veral die invloed van Joodse monoteïsme, met die begin van rabbynse skole en die organisasie van die gemeenskap onder 'n leier, die exilarch (resh galuta in Aramees), moes 'n beduidende invloed op die l gehad hetocale bevolking. Teen die einde van die bewind van Artabanus III, die koninklike familie van Adiabene omgeskakel na Judaïsme. In die eerste twee eeue van die gewone era, Christendom en verskeie doop sektes het ook begin uitbrei na Mesopotamië. Tot dusver nie Mithraeums (ondergrondse tempels vir die aanbidding van die god Mithra), soos in die Romeinse Ryk, is gevind in Mesopotamië, behalwe by Dura-Europus, waar Roman troepe gestasioneer was. Baie plaaslike kultusse en heiligdomme, soos dié van die Sabiane en hul maangod by Harranhet egter bly bestaan ​​tot die Islamitiese verowering. Partiese Zoroastrianisme versterk lokaal Zoroastries gemeenskappe in Mesopotamië links vanaf die tyd van die Achaemeniërs, en een van die Gnostiese doop godsdienste, Mandaeïsme, wat nog bestaan, het in hierdie tyd sy begin gehad. Alhoewel Christen sendelinge was aktief in Mesopotamië in die Parties tydperk, geen sentrums, soos die een wat later by gestig is nie Nisibisis aangemeld, en dit kan vermoed word dat hul aktiwiteite aanvanklik hoofsaaklik beperk was tot Joods gemeenskappe.
Argeologiese bewyse dui aan dat die Partiërs 'n meer duidelike invloed op kuns en argitektuur. Plaaslike kunsskole floreer, en eers Grieks ideale oorheers, maar in die laaste twee eeue van Parties reël a & quotParthiese styl& quot is duidelik in die kuns waaruit herwin is Mesopotamië en ander streke. Terwyl Achaemen en Sasaniese kuns is koninklik of keiserlik en monumentaal, Partiese kuns, soos Seleukiede kuns, kan gekenmerk word as & quotgewild. & quot Parties werke van kuns weerspieël die vele strome van kultuur onder die bevolking, en 'n mens kan sê dat dit so is ekspressionisties en gestileer, in teenstelling met Grieks en Romeinse naturalis of realistiese kuns. Die eienskappe van Partiese kuns in Mesopotamië is totale frontaliteit (dit wil sê die voorstelling van figure in volle gesig) in portrette, saam met 'n ander wêreldse kwaliteit. In Midde -Oosterse kuns uit vorige tydperke is byna altyd syfers aangetoon profiel. Nog 'n nuwe kenmerk van Partiese kuns is die gereelde uitbeelding van die & quotvlieënde galop& quot in beeldhouwerk en skilderkuns, nie onverwags in die lig van die belangrikheid van kavallerie en gemonteerde boogskutters in die Partiese leërs. Net so, Parthiese kostuum, met sakbroek, het die modus geword in 'n groot deel van die Midde -Ooste en word dit uitgebeeld in skilderkuns en beeldhouwerk. In argitektuur die gebruik van ayvans (boë in portieke) en koepelgewelwe word toegeskryf aan die Parties tydperk waarin hulle moontlik ontstaan ​​het Mesopotamië. Partiese kuns beïnvloed dié van die Nabateërs in Roman gebied, net soos ander in die hele middel ooste.
Parties was 'n Iraanse taal geskryf in die Aramees alfabet. Dit het 'n enorme aantal woorde en selfs frases waaruit geleen is Aramees, en skrifopleiding was nodig om dit te leer. Siries, wees 'n Semitiese taal met die klem op medeklinkers, het verskeie ontwikkel alfabet gebasseer op die Aramees alfabet. Die Aramees alfabet was beter geskik daarvoor Siries as om Parties fonologie. Parties was dus moeilik om te lees en is hoofsaaklik gebruik deur skrifgeleerdes of priesters vir amptelik of godsdienstige geskrifte.
Die grootste lacuna is in literatuur van die Parties tydperk. Die grootliks mondelinge literatuur van die Partiërs, bekend vir hul klinkers en poësie, blyk nie baie eggo's in te vind nie Mesopotamië, waar die gevestigde samelewing in kontras was met die heldhaftig, ridderlik, en feodale samelewing van die Iraanse nomades wat steeds oorheers het Partiese mores selfs nadat hulle ingetrek het Mesopotamië. Nietemin, die einde van die Parties tydperk het die begin van Siriese letterkunde, wat is Christen Aramees, en 'n paar van die vroeë Siriese letterkunde, soos die & quotLied van die pêrel, & quot bevat Parties elemente. Op die gebied van Taal, eerder as literatuur, die skryf van Aramees verander na Parties in die 2de eeu nC, soos blyk uit 'n tweetalige (Grieks en Parties) inskripsie op 'n bronsbeeld uit Seleucia gedateer 150-151 nC. Dit vertel hoe Vologeses III verslaan die koning van Mesene en het die hele land oorgeneem. Na hierdie tydperk praat 'n mens nie meer daarvan nie Aramees, maar van Parties en Siries in 'n nuwe geskryf kursiewe alfabet.
Argitektuur van die vroeë Romeinse Ryk
Die Julio-Claudiaanse en Flaviese dinastieë van die vroeë Romeinse Ryk het toesig gehou oor sommige van die bekendste bouprojekte van die era.
Identifiseer die prominente argitektoniese prestasies van die vroeë Romeinse Ryk
Daar word gesê dat die eerste Romeinse keiser, Augustus, Rome van 'n baksteenstad tot 'n marmerstad verander het. Een van die projekte van sy regering was die heropbou van die Basiliek Julia, vernoem ter ere van sy aangenome vader Julius Caesar. Elemente van die ontwerp daarvan sou later op die Colosseum verskyn.
Nero het die Domus Aurea op toegewese grond gebou ná die verwoestende brand in 64 nC. Die paleisstruktuur is weelderig versier en die agthoekige saal toon die argitektoniese vernuwings wat vir argitekte en ingenieurs beskikbaar is wanneer hulle met beton werk.
Titus, die oudste seun van Vespasianus, is veral bekend daarvoor dat hy die Joodse rebellie en sy verowering oor Judea in 70 nC onderdruk het. Dit word gevier in die boog van Titus wat deur sy broer opgerig is na Titus se dood. Titus regeer van 79 tot 81 nC.
Die Flaviese amfiteater, ook bekend as die Colosseum, is onder die Flaviane gebou op grond in Rome wat in besit was van Nero. Hierdie skerpsinnige politieke daad het nie net die Romeinse grond aan die mense teruggegee nie, maar ook 'n manier om die massas van die stad vir die komende eeue te vermaak.
menorah: 'N Heilige kandelaar met sewe takke wat in die tempel van Jerusalem gebruik word, of 'n kandelaar met nege takke wat tydens Joodse aanbidding op Hanukkah gebruik word.
damnatio memoriae: 'N Latynse frase wat die veroordeling van 'n geheue beteken, 'n oneer wat die Romeinse senaat aan veral gehate keisers gegee het. Dit het probeer om alle geheue en geskiedenis van die persoon uit te wis deur hul naam uit alle dokumente te verwyder en al hul portrette te vernietig.
spandrel: Die ruimte (dikwels driehoekig) tussen die buitenste kurwe van 'n boog (die ekstrados) en 'n reguitkantige figuur wat dit grens, of die ruimte tussen twee aaneenlopende boë en 'n reguit kenmerk daarbo.
grotesk: Dit is afkomstig van die Italiaanse woord grot, en dit is 'n uitspattige styl van antieke Romeinse skilderye wat op die mure van kelders in ou ruïnes gevind word.
basiliek: 'N Openbare gebou waar howe en ander amptelike en openbare funksies gehou is. In wese 'n Romeinse stadsaal.
apoteose: Die feit of aksie om 'n goddeliking te word of om te maak.
Die vroeë Romeinse Ryk het uit twee dinastieë bestaan: die Julio-Claudians (Augustus, Tiberius, Caligula, Claudius en Nero) en die Flaviane (Vespasianus, Titus en Domitianus). Elke dinastie het aansienlike bydraes gelewer tot die argitektuur van die hoofstad en die Ryk.
Die eerste Romeinse keiser, Augustus, het 'n program van uitgebreide bou en herstel deur die stad Rome uitgevaardig. Hy het beroemd opgemerk dat hy Rome 'n stad van baksteen gevind het en dit 'n stad van marmer gelaat het.
Hierdie bouprogram het die mense van Rome gedien deur die openbare ruimte uit te brei, plekke vir handel en politiek toe te ken en die tempels te voorsien en te verbeter sodat die mense die gode kon dien. Net soos met sy artistieke ikonografie, het dit ook die standaard geword waarop later keisers hul eie bouprogramme gemodelleer het.
Die basiliek is 'n bouvorm wat uit die Romeinse Republiek dateer. Dit is in wese die stadsaal in die antieke Romeinse lewe, en baie senatore en keisers het basilieke opgedra om hul bydraes tot die samelewing te herdenk.
In 46 vC het Julius Caesar in die Romeinse forum begin met die bou van die Basilica Julia, befonds deur buit uit die Galliese Oorlog. Die basiliek het kort na die voltooiing daarvan gebrand, maar Augustus het toesig gehou oor die heropbou daarvan en die gebou in 12 nC toegewy en die gebou vernoem na sy groot oom en aanneemvader.
Die Basiliek Julia het die burgerlike howe en tabernae (winkels) gehuisves en ruimte gebied vir regeringskantore en bankwese. In die eerste eeu het dit ook die Hof van die Honderd gehuisves, wat toesig gehou het oor erfenis.
Dit was 'n groot en versierde struktuur met twee vlakke van arcades. Op albei vlakke het 'n ingewikkelde kolom tussen elke paar boë gestaan. Toskaanse kolomme het die grondvlak versier, terwyl Romeinse ioniese kolomme die tweede verdieping versier het. Volle lengte beeldhouwerke van mans, moontlik senatore of ander belangrike historiese of politieke figure, het onder elke boog op die tweede verdieping gestaan ​​en die dak bokant elke betrokke ioniese kolom uitgevoer. 'N Soortgelyke patroon sou aan die einde van die eerste eeu nC op die Colosseum onder die Flaviane verskyn.
Basiliek Julia: Dit is 'n rekenaar gegenereerde beeld van die basiliek, 'n groot en versierde struktuur met twee vlakke arcades.
In 64 nC het 'n brand in Rome uitgebreek en tien van die veertien distrikte in die stad gebrand. Nero het van die nuut ontruimde grond vir eie gebruik bewillig. Hierdie land, geleë op die heuwels oos van die Forum Romanum, het die tuiste geword van sy nuwe paleisstruktuur, bekend as die Domus Aurea, of die Goue Huis.
Die kompleks van Nero het 'n privaat meer, aangelegde tuine en portieke, 'n kolossale goue standbeeld van homself, en onthaalkamers wat weelderig versier was met mosaïek, fresco's en goudblaar. Die oorblywende fresko's bied uitstekende voorbeelde van Pompeïese skilderye in die vierde styl, 'n fantastiese styl wat groteske Renaissance geïnspireer het toe gedeeltes van die paleis aan die einde van die 1400's ontdek is.
Nero 's se argitekte en ingenieurs, Severus en Celer, ontwerp die Domus Aurea en demonstreer 'n paar van die unieke argitektoniese vorms wat moontlik gemaak is deur betonbou. 'N Agthoekige saal getuig van die argitekte se vindingrykheid. Die agtkantige kamer staan ​​tussen verskeie kamers, moontlik om te eet, en word omlyn deur agt piere wat 'n koepelvormige dak ondersteun met 'n oculus wat nie net die gang verlig nie, maar ook die omliggende kamers. Die agtkantige saal beklemtoon die rol van beton in die vorming van die binnekant en die gebruik van natuurlike lig om drama te skep.
Domus Aurea: Die agtkantige kamer met sy oorlewende betonkoepel en oculus.
Nadat Nero in 68 nC selfmoord gedwing het, het Rome in 'n jaar van burgeroorlog gedompel toe vier generaals met mekaar om mag geveg het en Vespasian as oorwinnaar uit die stryd getree het. Na die jaar van oorlogvoering het Vespasianus probeer om stabiliteit te vestig, sowel in Rome as in die hele ryk. Hy en die seuns wat hom opgevolg het, het sewe en twintig jaar lank in Rome geheers.
Vespasianus word opgevolg deur sy seun Titus, wie se bewind kort was. Domitianus, Titus se jonger broer, het die volgende keiser geword en regeer tot sy sluipmoord in 96 nC. Ondanks die feit dat Domitian 'n relatief gewilde keiser by die mense was, het hy min vriende in die senaat gehad. Sy geheue is formeel veroordeel deur damnatio memoriae - 'n edik wat alle geheue en geskiedenis van die persoon uitgewis het deur hul naam uit alle dokumente te verwyder en al hul portrette te vernietig.
Na sy opvolging begin Vespasianus 'n uitgebreide bouprogram in Rome wat deur Titus en Domitianus voortgesit word. Dit was 'n slinkse politieke plan om steun van die mense van Rome te werf.
Vespasian het grond van Nero ''s Domus Aurea omskep in openbare geboue vir ontspanning en vermaak, soos die Baths of Titus en die Flavian Amphitheatre. Die privaat meer van Nero was leeggemaak en het die fondamente geword vir die amfiteater, die eerste permanente amfiteater wat in die stad Rome gebou is. Voor hierdie tyd is daar gladiatoriale wedstryde in die stad gehou in tydelike houtarena's.
Die amfiteater het bekend geword as die Colosseum vanweë sy grootte, maar ook met verwysing na 'n kolossale goue standbeeld van Nero wat daar naby gestaan ​​het. Vespasianus laat die kolos verwerk tot 'n beeld van die songod, Sol.
Flaviese amfiteater (Colosseum): Die buitekant van die Flaviese amfiteater of Colosseum, 70–80 nC, in Rome, Italië.
Die bou van die amfiteater het in 72 nC onder Vespasianus begin en is in 80 nC onder Titus voltooi. Titus het die amfiteater ingewy met 'n reeks gladiatoriese speletjies en geleenthede wat 100 dae lank geduur het.
Tydens sy bewind het Domitianus dele van die amfiteater opgeknap om die sitplek vir 50 000 toeskouers te vergroot en 'n hypogeum onder die arena bygevoeg, vir berging en om diere en mense na die arena se vloer te vervoer. Die Colosseum was nie net die tuiste van gladiatorgebeurtenisse nie - omdat dit oor die privaat meer van Nero gebou is, is dit oorstroom om vlootgevegte uit te voer.
Soos alle Romeinse amfiteaters, is die Colosseum 'n vrystaande struktuur, waarvan die vorm kom uit die kombinasie van twee halfsferiese teaters. Die Colosseum bestaan ​​gedeeltelik as gevolg van verbeterings in beton en die sterkte en stabiliteit van die Romeinse ingenieurswese, veral die gebruik van die herhalende vorm van die boog. Die betonstruktuur is bedek met travertyn en marmer.
Die buitekant van die Colosseum is verdeel in vier bande wat vier binne -arcades verteenwoordig. Die arcades is noukeurig ontwerp om tienduisende toeskouers binne enkele minute in en uit te laat gaan. Aan die boonste band is meer as tweehonderd korbels wat die velarium ondersteun - 'n intrekbare afdak om toeskouers te beskerm teen son en reën. Die boonste band word ook deurboor deur 'n aantal klein venstertjies, waartussen ingewikkelde saamgestelde pilasters is.
Die drie bande hieronder is opvallend vir die reeks boë wat die massiewe fasade visueel breek. Die boë op die grondvlak het as genommerde ingange gedien, terwyl dié van die twee middelste vlakke standbeelde van gode, godinne en mitiese en historiese helde omskep het. Kolomme in elk van die drie Griekse ordes staan ​​tussen die boë. Die Doriese orde is op die grondvlak geleë, Ionies op die tweede vlak en Korintiërs op die derde. Die volgorde volg 'n standaard volgorde waar die sterkste en sterkste orde op die onderste vlak getoon word, aangesien dit die gewig van die struktuur en die ligste orde bo lyk. Ten spyte van hierdie illusie was die betrokke kolomme en pilasters egter net dekoratief.
Na sy broer se dood het Domitianus 'n triomfboog oor die Via Sacra opgerig, terwyl die pad die Republikeinse Forum binnegaan. Die Boog van Titus vereer die vergoddelikte Titus en vier sy oorwinning oor Judea in 70 nC. Die boog volg die standaardvorms vir 'n triomfboog, met 'n ere -inskripsie op die solder, gevleuelde oorwinnings in die spandrels, ingewikkelde kolomme en meer beeldhouwerk wat nou verlore gaan.
Binne die boog in die middel van die plafon is 'n reliëfpaneel van die apoteose van Titus. Twee merkwaardige reliëfpanele versier die binnekant van die boog en herdenk Titus se oorwinning in Judea.
Boog van Titus: Via Sacra, Rome. 81-82 nC.
Die suidelike paneel in die boog beeld die aflegging van Jerusalem uit. Die toneel toon Romeinse soldate wat die menora (die heilige kandelaar) en ander buit uit die tempel van Jerusalem dra.
Die oorkantste noordelike paneel toon Titus se triomftog in Rome, toegeken in 71 nC. In hierdie paneel ry Titus deur Rome op 'n wa wat deur vier perde getrek word. Agter hom bekroon 'n gevleuelde Victory -figuur Titus met 'n lourierkrans. Hy word vergesel van verpersoonlikings van eer en dapperheid.
Dit is inderdaad een van die eerste voorbeelde in die Romeinse kuns van mense en goddelikhede wat in een toneel saamsmelt, Titus is vergoddelik na sy dood. Hierdie panele is oorspronklik geverf en versier met metaalaanhegsels en vergulding. Die panele word in hoë reliëf uitgebeeld en toon 'n verandering in tegniese styl van die onderste reliëf wat op die Ara Pacis Augustae gesien is.
Triomf van Titus: Hierdie verligting van die Boog van Titus wat die triomftog vir Titus na sy oorwinning oor Judea toon.
Ontslag van Jerusalem.: Dit is 'n reliëf van die Boog van Titus.
DIE OUDE IRANSE LEERMAG
Fig. 1. Kaart van Iran onder Arsacid -dinastie (248 vC - 224 nC)
'N Bekoorlike Amazon -vegtervrou wat 'n parthiese skoot lewer. 'N Figuur uit die deksel van 'n brons dinos of ketel van Etruskiese oorsprong opgegrawe in Santa Maria di Capua Vetere, sesde eeu v.G.J.
Fig. 3. Parthian Armoured Lancer
Rekonstruksie van kunstenaars van Partiese kavallerie (hoflik van Osprey Publishing)
Rekonstruksie van kunstenaars van die 1ste eeu vC Parthian Cataphracts (hoflik van Osprey Publishing)
Rekonstruksie van kunstenaars van 'n Parthian gepantserde lancer wat Romeinse soldate aanval (CAIS Image Archive)
Parthian Shot (hoflik van Osprey Publishing)
Die Grieks-Persiese oorloë en Alexander se oorwinnings het bewys dat liggewapende troepe nie swaar, goed opgeleide en briljant geleide infanterie van die tipe hopliete of falanks kon keer nie. Dit kan slegs teëgekom word met swaar gewapende en hoogs professionele kavallerie wat wanorde in die menige geledere veroorsaak, en dit dan aanval op kwesbare punte met boogskote wat in staat is om pantsers en lansies deur te dring wat effektief is teen skilde. Hierdie les het huis toe gegaan met die Partiërs wat by die verdrywing van die Seleukiede uit Iran genoeg geleentheid gehad het om die effek van swaar gewapende professionele infanterie onder leiding van Masedoniese konings te ondervind, en gou ook geleer het oor die bewapening, taktiek en strategie van die Romeinse ryk. . So het hulle hul leërs op gesonde basisse gevorm, met inagneming van wat nodig was en wat vir hulle beskikbaar was.
In mate was die Partiese ryk kleiner as die van die Achaemenids, dit was ook baie minder gesentraliseer. Dit ontbreek byvoorbeeld aan 'n staande leër . Daar was natuurlik die garnisoene van dorpe en forte sowel as gewapende vervolgings van stamhoofde, feodale here en van die Koning van die Konings self, maar dit was beperk en onenig. Die militêre bekommernisse is gekondisioneer deur die feodale stelsel: toe die behoefte ontstaan ​​het, het die Groot Koning 'n beroep op sy ondergeskikte konings gedoen (daar was 18 van hulle tegelyk ), streeks- en stamhoofde en garnisoenbevelvoerders om hulle te versamel wat hulle kon en bring hulle op 'n gegewe tydstip na 'n bestemde plek . Die feodale here en amptenare het die samel heffings (*hamspāh  ), en soms aangevul met buitelandse huursoldate . Die ruggraat van die weermag (Parth. spāδ) en die hoofmag van die beheer van die ryk het bestaan ​​uit die Iraniërs self. Die Parthiese dinastie, wat van kleins af gewoond was aan die kuns van perdry en vaardig in boogskiet, het 'n reputasie verkry wat steeds in die Persiese term weerspieël word pahlevān (& lt Pahlav & lt Parθava), terwyl Partiese taktiek en skietery in militêre geskiedenis 'n voorbeeld is.
Die aard van hul staat en politieke toestande, gekombineer met lesse uit die geskiedenis, het 'n ongewone militêre struktuur in Parthia afgedwing: Noord-Iraanse nomades bedreig die oostelike grense voortdurend, terwyl die Seleukiede en daarna die Romeine in die weste ooit gereed was vir invalle op groot skaal. Enige strategie teen so 'n dubbele gevaar het 'n vinnige mobiliteit vereis om op kort kennisgewing van Armenië na die Jaxartes te gaan, en die oplossing wat die Partiërs gevind het, was om op kavallerie staat te maak (asbārān 'sb'r getuig in Nisa -dokumente ). Dit is wel so dat Partiese leërs wel voetsoldate gehad het, maar hulle getalle was klein en hul funksie onbeduidend . Ook uit taktiese oorwegings kon slegs die kavallerie nuttig wees vir die Partiërs, want die nomades van die ooste kon maklik enige infanterie wat die Partiërs kon versamel, deurbreek, terwyl geen Parthiese infanterie die Romeinse falanks op die westelike front kon pas nie . Die Parthiese adellikes (āzāt, verkeerd verstaan ​​deur Griekse en Romeinse bronne as & quotfree-men ") het die leër gevorm deur hul afhanklikes saam te bring (verkeerd verstaan ​​deur Griekse en Romeinse bronne as & quotslaves & quot ). Die voorbeeld by uitstek was Erān-Spāhbed Suren-Pahlav wat nog nie dertig jaar oud was toe hy Crassus oorwin het nie: hy het begelei deur 'n duisend swaarwapende ruiters en nog vele meer van die liggewapende ruiters, sodat 'n leër van 10.000 ruiters deur sy slawe en afhanklikes gevorm is . 400 Parthiese āzāts het 'n leër van 50,000 berede krygers teen Mark Antony  gewerp.
Ondervinding het getoon dat ligte kavallerie gewapen met 'n pyl en boog en waarskynlik ook 'n swaard geskik was vir skermutselings, tref-en-trap-taktiek en flankaanvalle, maar kon verrot onderhande . Vir laasgenoemde taak is swaar kavallerie (cataphraoti) gevorm, wat staalhelms gedra het , 'n laag pos tot by die knieë en gemaak van rouvel bedek met skale van yster of staal wat dit in staat gestel het om sterk houe te weerstaan ​​ . Dit was soortgelyk aan die lamellêre wapenrusting van die Sacians of the Jaxartes wat in 130 vC die Grieks-Baktriese koninkryk omvergewerp het . Die laaier is ook van kop tot knieë bedek deur wapens van weegskaalpantser wat na bewering van staal of brons was . 'N Werklike voorbeeld van hierdie perde-wapenrusting is by Dura-Europos  gevind, terwyl 'n beroemde graffito van die Parthiaanse katafrakt uit dieselfde terrein duidelik sy volle panopaal toon .
Vir aanvallende wapens het die katafrakt 'n lans en 'n boog. Die spies was van buitengewone dikte en lengte , en is met soveel vaardigheid gebruik, gebaseer op die gewig en krag dat dit dikwels genoeg krag gehad het om deur twee mans tegelyk deur te dring & quot . Die boog was van die kragtige en groot saamgestelde tipe wat die Romeinse wapens en sy pyle oortref, wat vinnig, sterk en presies geskiet is, en die wapens van die legioene binnedring . Die katafrakt was waarskynlik ook toegerus met 'n mes . Hy was so gewapen en vaardig en was een van die oudste en mees gevreesde soldate . Die Partiese leër is soms ook ondersteun deur kameelgedrewe troepe . Die dier kon die gewig van die vegter en sy wapenrusting beter dra en langer hardheid as die perd verduur; die boogskutter kon sy pyle uit 'n verhoogde posisie ontslaan. Dit sou die verdeling baie wenslik gemaak het as die Romeinse caltrop (tribulus) dit nie baie belemmer het nie, wat die sponsagtige voete van die dier beseer het .
Die Partiese taktiek was om die vyand te teister deur die tref-en-trap-aksie, sy magte te verdeel deur te maak asof hulle terugtrek en agtervolging aanlok, maar dan onverwags terugdraai en die vyand met dodelike pyle oorstroom, en uiteindelik wanneer hy in aantal verminder en moed, om hom te omring en hom te vernietig met slae raketten.Die taktiek was dus ongunstig om 'n gevegsoperasie te beëindig en ondoeltreffend om beleggings op forte en ommuurde dorpe te plaas, en die Partiërs kon ook nie lang veldtogte voer nie, veral in die wintermaande . Aangesien hulle nie beleërmotors gehad het nie, het die Iraniërs onder die Partiese dinastie geen gebruik gemaak van Romeinse masjiene wanneer hulle hulle gevang het nie . En aangesien die weermag hoofsaaklik bestaan ​​het uit die afhanklikes van die āzāts, dit moes vroeër of later ontbind en teruggaan na die land en die gewasse. Die Partiese generaal wou so gou as moontlik 'n veldtog afsluit en terugkeer huis toe. Toe die koning van die konings die leër lei, is hierdie haas verdubbel deur die vrees vir opstand tuis, waarvan die frekwensie die grootste swakheid van die Parthiese ryk was. Die geveg was woedend: oorlogskrete en ketels het van alle kante weerklink en vrees in vyandelike geledere  op die ligte perd geplaas, die boogskutters het die vyand met volley na volley gestort, en daarna teruggetrek, maar weer omgedraai om te skiet terwyl die laaier was in volle galop-'n antieke kuns wat bekend staan ​​as 'die Parthian shot' . Toe beweeg die skok-kavallerie (katafrakture) in, vermy steeds hand-aan-hand-gevegte, maar haal die vyand met hul missiele op en steek hulle met die swaar lans. As gevolg van groot en opgeleide oorlogsperde (sien onder Ash), waarvan sommige as reservate  gebring is, het die Partiërs die tekort aan die Achaemenidiese kavallerie vermy deur kameelvragte pyle te dra vir gebruik in die veld, sodra hul boogskutters uit hul eie geraak het dit langdurige en effektiewe langtermynverbintenisse moontlik gemaak en die aantal vyande vinnig verminder .
Die organisasie van die Partiese leër is nie duidelik nie, en sonder 'n permanente mag was 'n streng en ingewikkelde organisasie in elk geval onnodig. Die klein onderneming is gebel wa š t 'n groot eenheid was draf š , en 'n afdeling blykbaar 'n gund . Die sterkte van a draf š was 1 000 man , en dié van 'n korps 10 000 (vgl. Sūr ē n se leër). Dit lyk dus asof 'n desimale graad in die organisasie van die weermag waargeneem is.
Die geheel spāδ was onder 'n opperbevelvoerder (die Koning van die Konings, sy seun of 'n spāδpat, gekies uit die groot adellike gesinne). Die grootste leër wat die Partiërs georganiseer het, was die stryd teen Markus Antonius (50 000 ). By Carrhae was die verhouding van die lansiers tot die ligte perd ongeveer een tot tien, maar in die eerste en tweede eeu het die aantal en belangrikheid van die lansers as die belangrikste rolspelers van die slagveld aansienlik toegeneem . Die Partiërs het verskillende baniere gedra, dikwels versier met die figure van jakkalse , maar die beroemde nasionale embleem van Iran, die Draf š -a Kāvīān, blyk te dien as die keiserlike vaandel . Die Iraniërs marsjeer vinnig, maar baie selde in die donker . Hulle het geen oorlogswaens gebruik nie en het die gebruik van die wa beperk tot die vervoer van wyfies wat saam met bevelvoerders op ekspedisies  was.
Die Partiese tydperk beklee 'n belangrike plek in die militêre geskiedenis.
Verskeie Parthian King of Kings, waaronder die eerste en die laaste wat in aksie was, en hul drie eeu lange konflikte met Rome het 'n diepgaande uitwerking op die Romeinse militêre organisasie gehad. Want hulle het nie net daarin geslaag om herhaalde Romeinse pogings tot die verowering van Iran af te weer nie, maar hulle het sewe in hul laaste dae 'n ernstige nederlaag op die Romeinse indringers toegedien en die langtermyngevegstaktieke van die Partiese gepantserde kavallerie en berede boogskutters, die Romeine het begin om hul leërs van swaar en geboorde infanterie aan te vul met hulpmagte van ruiters en boogskutters, en sodoende die tradisionele Romeinse wapens en taktiek toenemend verander . Die Partiërs het hulle uiteindelik onderwerp aan 'n ander Iraanse dinastie wat noue bande met hulle gehad het en die mag van hul adel behou het, en een van die redes vir hul nederlaag was dat die Sasaniërs, terwyl hulle nog steeds 'n lamellêre pantser in die ou styl gedra het, met die Romeinse poshemp die stryd aangegaan het. dit wil sê die wapenrusting van kettingskakels, wat meer buigsaam was en beter beskerming gebied het .
Bron/onttrek uit: Ensiklopedie Iranica
Neem asseblief kennis: CAIS het die voorreg om die bogenoemde artikel uit die bogenoemde bron te publiseer, vir slegs opvoedkundige doeleindes (leesalleen) . Hierdie artikel is gepubliseer in ooreenstemming met die outeursbeleid van die outeur (s) / bron-daarom bly die eienaarskap en outeursreg van hierdie bladlêer by die outeur (s) / bron . Vir enige ander doel moet u 'n skriftelike toestemming van die betrokke kopiereghouer verkry. (Raadpleeg CAIS Kopieregbeleid).
Die Britse Instituut vir Persiese Studies
Gebruik asseblief u & quotTerug& quot -knoppie (links bo) om terug te keer na die vorige bladsy
Mededingers, rebelle en die Parthiese ryk
Teen die eerste eeu vC strek die Partiese Ryk van Bactria in die moderne Afghanistan tot by die Eufraatrivier in die moderne Irak. Gedurende die volgende drie eeue het sy konings 'n formidabele wedywering met Rome aangegaan. Mededingende ideologieë is op muntstukke vertoon en deur vreedsame grense deur vreedsame handel en gewapende invalle oorgedra.
Ontmoetings met Parthia is tradisioneel uit die Romeinse spreekbuis vertel, aangesien hul rekeninge hierdie tydperk grootliks ongeskonde oorleef het. Hierdie ou skrywers kleur die Partiërs in as 'n minderwaardige ras. Nuwe studies oor muntstukke Parthia en rsquos het navorsers egter in staat gestel om hierdie antieke Iraanse ryk vanuit die perspektief van sy groot konings te ondersoek eerder as sy vyandige teëstanders.
Hierdie beeldgalery ondersoek hoofsaaklik die verhoudings tussen Parthiërs en Romeine tydens die militêre konfrontasies en ideologiese gevegte van die eerste eeu vC. Kontak tussen die twee supermoondhede is egter nie net op 'n wêreldwye verhoog gespeel nie. Dit het deurgedring in die interne magstryd van Parthia en rsquos, en rebelleise op die Parthiese troon kan deur verstrengelinge met die Romeinse wêreld gebou of verbreek word. Die koninkryke van Armenië en Commagene het grense met hierdie supermoondhede gedeel en het toenemend by hul mededingende ideologiese strome aangesluit. Hierdie koninkryke grens nie net aan politieke breuklyne nie, maar ook aan godsdienstige grense. In die ooste van Iran het ou, monoteïstiese Zoroastriese godsdiens verweef met die Griekse en Romeinse panteons.
Na die einde van die Partiese Ryk in 224 nC, het sy ideologieë oor koningskap en die goddelike oorleef in die kulture van opeenvolgende magte. Hierdie parthiese eggo's, hoewel nie altyd opvallend nie, het in die geskiedenis en mitologie van beide Rome en Iran gefossiliseer.
Die 10de herdenking van die AHRC & rsquos is 'n dekade van dissiplinêre leemtes wat oorbrug is, soos om die min ondersoekde muntstukke saam met literêre bronne en ander materiële bewyse aan die lig te bring. Met hierdie keerpunt in Parthiese studies, kan ons hierdie antieke ryk beter verstaan ​​en die boeiende kultuur daarvan herbedink.
Galery met vergunning van Alexandra Magub, SOAS, Universiteit van Londen/The British Museum
In die vroeë 1ste eeu vC het die gebied Parthia en rsquos uitgebrei na die Eufraatrivier. Partiese en Romeinse gesante het vergader om hierdie landmerk as die grens tussen die twee supermoondhede te vestig. Tydens hierdie eerste vergadering het die Romeinse landdros na bewering die ereplek ingeneem en sy Partiese eweknie verneder as die minderwaardige ambassadeur. In 53 vC het Parthia uiteindelik sy sterkte getoon deur die Romeinse leër in Carrhae te verpletter. 30 000 soldate is dood of gevange geneem, en verskeie legionêre standaarde het vir die Partiërs verlore gegaan. Alexandra Magub - Skool vir Oosterse en Afrikaanse Studies en die British Museum
Die boogskutter op Parthiaanse munte verteenwoordig nie net die militêre mag van die Partiërs nie, maar ook hul Iraanse karakter. 'N Broek word in die Romeinse wêreld as 'n vroulike kledingstuk beskou, maar die voue materiaal (wat op die muntstukke as horisontale lyne aangedui word) verhoed dat die saal beskadig word. Hierdie berede boogskutters was 'n koue herinnering aan die nederlaag van Rome en rsquos by Carrhae: die Romeinse historikus Justin vertel hoe die kavaleriste in toevlug sou galop, net om die saal in te slaan en noodlottige skote van hul boë af te skiet. & afskrif Trustees van die British Museum
In 20 vC onderhandel Augustus, keiser van Rome, en Phraates IV, koning van Parthia, oor die terugkeer van Rome en rsquos het standaarde ingeneem. Albei kante het voordeel getrek uit hierdie verdrag, maar Augustus het die gebeurtenis vinnig as 'n persoonlike oorwinning uitgebeeld. Op hierdie muntstuk keer 'n Parthian wat die kenmerkende broekpak dra, 'n standaard van sy knieë af. Nadat hy hierdie gebeure vertel het, het Augustus die eis in sy hele ryk gepubliseer, en ek het die Partiërs en hellip gedwing as versoekers om die vriendskap van die Romeinse volk te aanvaar (Res Gestae, 29). & afskrif Trustees van die British Museum
Partiese konings het meer klem gelê op die vertoon van hul godgegewe glans (Ou Persies, khvarnah) eerder as om propaganda teen hul vyande te versprei. Die khvarnah was 'n belangrike aspek van die Iraanse Zoroastriese godsdiens in antieke tye, wat die koning in hemelse glans verlig en hom onkwetsbaar maak in die geveg. In die Zoroastriese gesange lewer die Veragna -voël die khvarnah en hierdie idee kan gesien word op die muntstukke Phraates IV en rsquos. 'N Ster en 'n sekelmaan verlig hom as die houer van hierdie goddelike glans. & afskrif Trustees van die British Museum
Hierdie halssnoer maak die pragtige juweliersware wat op Parthiaanse muntstukke uitgebeeld word, lewendig. Dit is gemaak van goud en ingelegd met edelstene, en toon twee voëls wat koningsringe in hul snawels vasdruk. Hulle roep die idee van die Zoroastrian Veragna -voël op, wat toon dat die khvarnah stewig deur die draer gehou word. In vergelyking met meer sober Romeinse muntstukke, is die Parthiese konings uitgebeeld met weelderige oorbelle, wringkragte en hoofdeksels met krale. Hierdie items simboliseer ook die eksotiese rykdom wat in die uitgestrekte ryk van King & rsquos gehou word. & afskrif Trustees van die British Museum
In 40 vC het hierdie Romeinse generaal kragte saamgesnoer met Parthia om te veg teen 'n gedeelde vyand: Julius Caesar en opvolgers van rsquos. Labienus & rsquo-portret word vergesel van 'n opgesaalde Parthiaanse perd gewapen met 'n boogkas- 'n aanloklike beeld vir Romeine en Partiërs. Romeinse berigte beweer dat die Partiërs uitsluitlik goud gebruik het om hul oorlogsperde en wapens te versier. Net so word gesê dat die Zoroastriese oorwinningsgod, Verethragna, geïnkarneer is as 'n perd met goue versierings en as 'n vegter met goue wapens. & afskrif Trustees van die British Museum
By die vredesonderhandelinge van 20 vC het Phraates IV die byvrou Musa as geskenk van Rome ontvang. Hy is uiteindelik vermoor deur Musa en hul seun, Phraataces. Na verneem word, het die moeder-seun-samesweerders getrou en Parthia gesamentlik regeer, soos op hierdie muntstuk getoon. Ontstelde Romeinse bronne beweer dat die paar weens hierdie huwelik vermoor is, maar dit was nie ongewoon onder Partiese Zoroastriërs nie. Dit is waarskynlik dat Musa en Phraataces die khvarnah verloor het ná territoriale verliese vir Rome. & afskrif Trustees van die British Museum
Tigranes II was 'n gyselaar van Parth totdat hy sy vryheid gekoop het en die Armeense troon ingeneem het. Alhoewel Armenië tussen die Romeinse en Partiese gebiede geleë was, weerstaan ​​hy hul aantasting. Tigranes het die koepelvormige tiara van sy voorganger laat vaar vir 'n skerp Armeense tiara wat die khvarnah met Veragna-voëls en 'n ster illustreer. Die Griekse stadsgodin Tyche word aan die agterkant getoon met 'n riviergod aan haar voete. Ten spyte van hul Griekse voorkoms, verteenwoordig hulle die verowerde stad Antiochië-aan-die-Orontes. & afskrif Trustees van die British Museum
In 'n seldsame alliansie het Rome en Parthia ooreengekom om die Armeense Tigranes II omver te werp. Phraates III, geklee in 'n indrukwekkende Parthiaanse tiara versier met krale, hertjies en 'n horing, wou 'n bondgenoot op die Armeense troon plaas. Die agterkant van die muntstuk en rsquos toon hoe die koning op die troon 'n Veragna-voël vashou terwyl Tyche (wat die Parthiese stad Seleucia-on-the-Tigris verteenwoordig) hom bekroon. In die muntstuk & rsquos -inskripsie beweer Phraates III arrogant dat hy & lsquodivine & rsquo is. Hy is uiteindelik deur sy seuns vermoor weens die rampspoedige Romeinse alliansie. & afskrif Trustees van die British Museum
Net soos Armenië, grens die koninkryk Commagene aan beide Romeinse en Partiese gebiede. In 62 vC het Antiochus I Theos (& lsquothe Divine & rsquo) sy koninklike graf by Nimrud Dagh in gebruik geneem. Sy kolossale standbeeld het gestaan ​​langs leeusfigure, Veragna -voëls, wat beweer het dat hulle voorouers was van antieke Persiese konings en van Alexander die Grote, sowel as gode wat saamgesmelt is uit Armeense, Iraanse en Griekse panteons. Hierdie unieke teologie het die koning onder die gode van alle nasies geplaas en 'n sterk boodskap aan naburige supermoondhede gestuur. & afskrif Trustees van die British Museum
Antiochus I word getoon as 'n oostelike koning wat 'n aangepaste Armeense tiara dra met 'n leeuversiering. Hy skud hande met die goddelike Verethragna-Herakles-Ares (naak op die Griekse manier getoon) wat oorwinning en sterkte verteenwoordig in Zoroastriese, Griekse en Romeinse tradisies. Net soos die balans van kulture in hierdie godsdienstige verligting, was Commagene versigtig om sy politieke alliansies te kies. Alhoewel Commagene met Rome saamgewerk het, was die staatsman Cicero versigtig vir Antiochus se lojaliteit: die minste vertroue moet aan die koning gegee word. & Rdquo & kopie Trustees van die British Museum
Die opkoms van die Sasaniërs in die suide van Iran het die Partiese Ryk in 224 nC tot 'n einde gebring. Op hierdie rotsreliëf word die koninklike kroon oorgedra van die hoogste Zoroastriese godheid Ahura Mazda (regs) na die nuwe koning Ardashir I (links). Terwyl die God & rsquos -perd op Ahriman (die verpersoonliking van die Bose) trap, trap Ardashir & rsquos sy verslane Partiese teenstander. Die perde raak aangrypend. Die verligting bepaal watter koning die khvarnah toegeken is en word bevoordeel deur die goddelike wêreld.
Hierdie Sasanian king & rsquos -kroon is versier met 'n voël wat 'n gloeilamp in sy bek hou, wat vroeëre beelde van die Veragna -voël weergegee het wat die khvarnah lewer. Die agterkant van die muntstuk en rsquos toon 'n sentrale vuurhouer met die koning wat uit die heilige vlamme kom. Vuur word beskou as die seun van Ahura Mazda en was 'n heilige simbool van die Zoroastriese godsdiens. Gedurende die Parthiese en Sasaniese tydperke is 'n regeringsvuur aangesteek toe 'n nuwe koning die troon bestyg. & afskrif Trustees van die British Museum
In die 1ste-4de eeu nC het die Mithraïese raaisels ingesypel in die Romeinse kultuur uit die Ooste. Hierdie geheimsinnige godsdiens is geïnspireer deur die Zoroastriese Mithra, goddelikheid van kontrak en eed. Hierdie standbeeld vertoon Romeinse Mithras in 'n parthiese kostuum wat 'n bul kragtig vaspen vir rituele slag. Daar word vermoed dat Mithras 'n beroep op die krygsidentiteit van Romeinse soldate in die Ooste gedoen het. 'N Zoroastriese gesang beskryf 'n gewapende Mithra wat die skedels van die Daevas of bose geeste seëvierend geslaan het. & afskrif Trustees van die British Museum
Hierdie illustrasie toon 'n toneel uit die Shahnameh, 'n epiese werk wat die historiese en mitologiese verlede van Iran vertel. Elemente uit Romeinse, Griekse en Zoroastriese bronne word weergalm in die afgebeelde sentrale held, Rostam. 'N Kattevel bedek die helm en baadjie van Rostam en rsquos, wat die Griekse held Herakles en die beroemde leeukel weerspieël. Soos gesien in Commagene, was Herakles verbind met Verethragna, die Zoroastriese goddelikheid van Victory wat verskyn het as 'n goudversierde perd en vegter. Goue besonderhede versier ook geïllustreerde wapens en wapens van Rostam en rsquos. & afskrif Trustees van die British Museum
Kyk die video: Barcelona Spain Film Sunday 19 September 2021 BUSY Walk No Lockdown Restriction or Lockdown 4K Walk (Januarie 2022).