Is jy gereed? ~ Are you ready?: Genade-water
Die storie speel af in 'n landelike gebied waar 'n gesin op 'n plaas woon. Die hele gebied loop erg deur onder 'n uitmergelende droogte. Sake word vererger deur 'n hittegolf wat hom in die gebied kom staan-maak het, wat lewe in die gebied amper ondraaglik maak. Op die lande staan die gesaaides inmekaar gedraai van die hitte, die melkbeeste strompel moeg-moeg oor die dorre grasveld heen. Melkproduksie het feitelik tot stilstand gekom en die suipings is byna opgedroog. Die bietjie wild wat nog op die plaas voorkom kry ook bitter swaar en skuil bedags onder bome om van die ergste hitte weg te kom.
Sy voel lou-warm trane in haar oë opwel en onbeskaamd langs haar wang afloop. Voor haar sien sy die mooiste daad van liefde en genade ontvou. Dis liefde en genade in aksie – 'n eerste genade.
Dis asof tyd gaan stilstaan het. Hoe lank sy so gestaan en kyk het na die toneel wat voor haar afspeel, weet sy nie. Dit kon 'n paar minute wees of dit kon 'n ewigheid wees. Sy word tot die werlikheid teruggeroep met 'n klomp dinge wat ter gelyketyd gebeur. Haar eerste gewaarwording is dat die son agter wolke in verdwyn. Waar dit vandaan kom, kan sy nie begryp nie. Terselfde tyd staan haar seuntjie vanuit sy knielhouding af op en draai om na haar. Sy gesiggie is die ene vreugde wanneer hy die leë emmertjie optel en stadig na haar toe stap. Dan hoor sy die dreuning van die weer en die blare begin ritsel as die wind deur die blare begin speel.
Trane van dankbaarheid vloei vryelik oor haar wange. Sy neem haar seuntjie se hand in hare en draai woordeloos om, oppad terug huistoe. Voor hulle die huis haal, plons vet druppels water uit die hemel neer – 'n tweede genade. Dis so asof die Vader sy seën wil uitstort omdat 'n klein seuntjie kom stilstaan het by nood.
Om my en jou beweeg daar daagliks sovéél mense wat dors het - dors het vir 'n bietjie begrip, aandag en ontferming. Mense wat seer in hulle ronddra. As ons tog net partykeer met 'n tikkie meer deernis die dag tegemoed wil gaan, om soms net by 'n kollega, 'n vriend of vriendin, selfs jou huweliksmaat of kind kan gaan stilstaan en luister wat hulle regtig vir jou sê (nog beter – dit wat hulle nie sê nie). Dis dán wanneer ons genadewater begin uitdeel. Ons kan nie altyd in die behoeftes van ander voorsien nie, maar ons kan met 'n bietjie tyd wat ons kan afknyp, 'n oor wat hoor en 'n paar sagte woorde, 'n groot verskil daar buite maak. Mag ons voetspore hierdie week getuig van stilstaanplekke by dié wat ons paaie mee kruis. Mag dit getuig van deernis, liefde en begrip.
Ralph Waldo Emmerson het eenkeer gesê: "Die grootste geskenk wat jy kan gee, is 'n stukkie van jouself". Kom ons maak hierdie week 'n gee-week. Dit kos niks nie.