Koördinate 64°06′N 21°54′W﻿ / ﻿64.100°N 21.900°W﻿ / 64.100; -21.900
- Totaal 83,72 vk km
- Totaal (2015) 33 205
- Bevolkingsdigtheid 415/vk km
Burgemeester Ármann Kristinn Ólafsson
Amptelike Webwerf www.kopavogur.is
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kópavogur&oldid=1888887"
Last edited on 17 Januarie 2019, at 11:48 Die Nuwe Testament is die tweede deel van die Bybel en bestaan uit 27 boeke. Die boeke beskryf die lewe van Jesus Christus (die evangelies), die optree van die eerste Christene (Die handelinge van die apostels), verder briewe van die apostels oor die Christelike geloof, en as laaste 'n boek met profesieë oor die eindtyd (Die openbaring aan Johannes).
Die Nuwe Testament is in die tweede helfte van die 1ste eeu in die Griekse taal geskryf.
4 Teks en teksondersoek
5 Indeling van die teks
6 Kanon van die Nuwe Testament
7 Dele van die Nuwe Testament
8 Die verhouding van die Nuwe Testament tot die Ou Testament
9 Boeke van die Nuwe Testament
Die woord testament moet in hierdie verband nie in die betekenis van "laaste wit van 'n gestorwe" gesien word nie, maar in die betekenis van "verbond". Met die koms van Jesus Christus het 'n nuwe tydperk aangebreek. Hy word gesien as die vervulling van die Ou Testament en is die middelaar in die nuwe verbond van God met die mens.
In die eeue wat die geboorte van Jesus voorafgegaan en daarop gevolg het, is daar in die Middellandse See-gebied 'n gemeenskaplike taal genaamd Koine gepraat. Dit was 'n vorm van Grieks wat ten opsigte van veral woordeskat en grammatika eenvoudiger as klassieke Grieks was.
Die Nuwe Testament is in hierdie Koine-Grieks geskryf. In die Nuwe Testament kan die invloed van Hebreeus ook bespeur word, asook van Aramees, wat in Jesus se tyd oral in Israel gepraat is. Die Septuaginta, die Griekse vertaling van die Ou Testament, het ook die Nieu-Testamentiese Grieks beïnvloed. Van die ongeveer 5 000 woorde wat in die Nuwe Testament gebruik word, is meer as 3 000 ook deur die klassieke Griekse skrywers gebruik. Die ander 2 000 is Koine-woorde.
Teks en teksondersoekWysig
'n Teks wat dikwels oorgeskryf word, bly nie sonder foute nie. Die oorskrywers van Bybeltekste het wel soms foute begaan. Soms is daar byvoorbeeld 'n letter te veel geskryf of een te min. Partykeer het hulle 'n sin weggelaat of dieselfde sin twee maal geskryf. ’n Toevoeging in die kantlyn is dikwels as deel van die oorspronklike teks beskou en is dan by die teks ingewerk.
Om nou die oorspronklike teks van die Nuwe Testament te rekonstrueer, moet al die handskrifte met mekaar vergelyk word. Na die Tweede Wêreldoorlog het hierdie ondersoek grotendeels in die Institut für neutestamentliche Textforschung in Münster (Bondsrepubliek Duitsland) plaasgevind. 'n Baie bekende uitgawe van die grondteks van die Nuwe Testament wat op die resultate van hierdie ondersoek gegrond is, is Novum Testamentum Graece, versorg deur E. Nestle en K. Aland. 'n Uitgawe wat opgestel is om Bybelvertalers dwarsoor die wêreld van hulp te wees, is The Greek New Testament van K. Aland, M. Black, B. Metzger en A. Wikgren.
Indeling van die teksWysig
Reeds in die vroeë Christelike Kerk het daar ’n behoefte aan 'n fyner indeling van die Bybelteks ontstaan. Kerkvaders was voortdurend in 'n stryd met ketters gewikkel. Die doeltreffende gebruik van bewysplase is egter bemoeilik omdat 'n indeling in hoofstukke en verse nie bestaan het nie. Eusebius van Caesarea (oorl. 338) het die Evangelies in 'n groot aantal kleiner gedeeltes verdeel om naslaanwerk te vergemaklik. Hierdie indeling, met nommers in die kantlyn van die handskrif, is in verskil lende handskrifte gevind.
Die indeling in hoofstukke kom oorspronklik van Stephen Langton (ca. 1165–1228), biskop van Kantelberg, wat die indelings van die Vulgaat gemaak het. Hierdie indeling is in 'n effens gewysigde vorm behou. Kardinaal Hugo van St. Chère (oorl. 1263) het waarskynlik 'n paar regstellings aangebring, maar sy eintlike taak het bestaan uit die verdere onderverdeling van die hoofstukke: hy het 'n hoofstuk in kleiner gedeeltes verdeel wat hy met die letters A tot G aangedui het. Die huidige versindeling is vir die eerste keer in die werk van die Dominikaan Pagninus van Lucca (oorl. 1541) aangetref.
Die versindeling self is skynbaar afkomstig van die Paryse drukker Robert Etienne (ook bekend as Estienne of Stephanus; 1503–1559), wat tydens 'n reis van Parys na Lyon in 1551 die Nuwe Testament in verse ingedeel het.
Kanon van die Nuwe TestamentWysig
Aanvanklik het die Christelike Bybel uit die geskrifte van die Ou Testament bestaan. Die wordingsgeskiedenis van die Nuwe Testament is 'n ingewikkelde saak en sommige aspekte is duister. Die interessantste vraag is die na die norme wat vir die toelating van ’n geskrif tot die kanon van die Nuwe Testament aangewend is.
Altesaam 27 geskrifte is as "goddelike geskrifte" – dus as kanoniek – aanvaar. Uitsprake van verskillende sinodes het hierdie mening bevestig, byvoorbeeld die sinode van Rome (382), van Hippo Regius (393) en van Carthago (397). Enkele norme wat van belang was by die beslissing of 'n geskrif by die Nuwe Testament ingesluit moes word, al dan nie, was waarskynlik die volgende: Allereers moes die werk van apostoliese herkoms wees. Dit moes dus gegrond wees op die getuienis van 'n apostel.
Wanneer ’n geskrif deur alle kerke as apostoliese oorlewering aanvaar is, is dit as katoliek beskou en dus algemeen aanvaar. Ten slotte moes die werk deur die Heilige Gees geïnspireer gewees het, dit wil sê, dit moes onder die besielende leiding van God se Gees tot stand gekom het.
Dele van die Nuwe TestamentWysig
Die 27 boeke van die Nuwe Testament kan in 3 groepe verdeel word. Tot die historiese boeke word die onderskeie Evangelies en die Handelinge van die Apostels gereken. Vervolgens is daar die 21 briewe wat aan ’n gemeente of aan 'n persoon geskryf is. Die reeks word afgesluit met die apokaliptiese boek: die Openbaring van Johannes.
Die verhouding van die Nuwe Testament tot die Ou TestamentWysig
Verskillende mense het deur die geskiedenis heen die stand punt gehuldig dat die koms van Jesus die Ou Testament oorbodig gemaak en afgehandel het. 'n Bate duidelike voorbeeld was die Romein Marcion (ca. 85- 160), wat net die Evangelie volgens Lukas en die 10 briewe van Paulus as waardevol vir die Christendom wou erken. Ander, soos byvoorbeeld Adolf van Harnack (1851–1930), het die Ou Testament as slegs van geskiedkundige belang beskou.
Oor die belangrikheid van die Ou Testament het Jesus self ook baie duidelik gesê: " Moenie dink dat Ek gekom het om die wet of die profete te ontbind nie; Ek het nie gekom om te ontbind nie, maar om te vervul" (Matt. 5:17). Met "die Wet" en "die Profete" word die hele Ou Testament bedoel. Sonder die Jodedom en die Ou Testament kon die Christendom nie ontstaan het nie. Bowendien is die Nuwe Testament moeilik sonder die Ou Testament verstaanbaar.
So het die evangelis Johannes die verhaal van die manna in die woestyn byvoorbeeld by sy uitleg van die eucharistie (Joh. 6) gebruik. Die koperslang waarvan in Numeri 21 vertel word en wat as teken van lewe opgerig is, is deur die Christene beskou as 'n verwysing na Jesus se kruisdood, wat ook tot heil sou wees van diegene wat na Hom opsien.
Boeke van die Nuwe TestamentWysig
Wêreldspektrum, 1982, ISBN 0-908409-62-1, volume 21, bl. 72
Wikimedia Commons bevat media in verband met Nuwe Testament.
Wikiwoordeboek het 'n inskrywing vir Nuwe Testament.
(en) "New Testament". Encyclopædia Britannica. Besoek op 31 Maart 2020.
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Nuwe_Testament&oldid=2157599"
Last edited on 31 Maart 2020, at 21:30
Die bladsy is laas op 31 Maart 2020 om 21:30 bygewerk.