Suid Afrika - Jou misdaad storie - Page 4 - Stormfront
07-05-2006, 03:51 AM #31
Kalin Jooste se gesig flits voor my verby . . .
Ek was Kalin Jooste, wat in Desember verlede jaar in Margate ter wille van haar selfoon vermoor is, en haar gesin se geneesheer sedert haar geboorte en bykans tot haar dood.
Daarom het haar gesig en haar lot voor my geestesoog verbygeflits toe ek en my vrou verlede Vrydagaand in Lagoonlaan Umhlanga Rocks, 20 meter van die Cabana Beach se hoofingang, om 19:20 deur twee mesdraers aangeval is toe ons, soos ons goeie reg is, probeer stap het na 'n restaurant.
Die volgende vrae het deur my brein geflits in die minute wat ek fisiek gestoei het met my aanvaller, wat aanhoudend met sy mes na my kap, terwyl sy makker my vrou se handsak met die mes lossny en die selfoon uitkrap:
1.Beteken dit dat ek na 30 jaar wat ek in Umhlanga vakansie hou by dieselfde oord, nie meer 400 meter mag stap na 'n eetplek nie?
2. As ek my teensit soos Kalin gedoen het, so het ek haar ook geken, gaan ek ook soos sy 'n statistiek word op 'n sypaadjie?
3. Moet ek my Tag Heuer-horlosie, 'n geskenk van my seun, en my vrou se pragtige hangertjie met liefde verlede April by 'n goudsmid in Praterstrasze in Wenen vir haar gekoop, en al my kaarte nou netso onderdanig hier afgee aan die aanvaller?
4.Hoe vaar Mnr. Charles Nqakula in Burundi as hy so klaaglik misluk hier?
5. Wat het van my grondwetlike regte geword soos in 1. hierbo?
6.As ek my aanhou teensit en dalk suksesvol is, wat sal dit vir my vrou se lot beteken aan die hand van die makker?
7. Is dit wat oorsese besoekers oor 4 jaar kan verwag met die sokkereindstryd? Indien nie, waarom moet ek nou daarmee tevrede wees?
Ek het toe luidkeels begin skree: Hier kom hulle! (Ek weet self nie hoekom nou juis dit nie!) en toe vlug die 2 met net die 2 selfone.
Die 2 polisiemanne wat na die hotel gekom het, 2 uur later, 'n inspekteur en superintendent, was baie gaaf en besorg wat op daardie stadium soveel gehelp het as borste op 'n bul, en het die volgende punte geopper:
1. Hulle hande is gebind wat betref straatkinders, en Durban en omgewing word net skoongemaak voor 'n konferensie.
2. Die land het baie verander sedert 1994.
3.Hulle kan ongelukkig nie iets vir ons doen nie, die skelms skuil in die bosse voor die poskantoor, slaan toe en vlug na die busstaanplek, onwaarskynlik dat die aanvallers "to book" gebring sal word soos ek tot vervelens op TV hoor.
Groot lof vir Cabana Beach en Mnr Ron Klambt en Iain Moolman wie onmiddellik positief opgetree het, my geskakel het en verseker het dat hulle op eie inisiatief 'n patrolliewag in Lagoonrylaan sal verskaf op hulle eie onkoste saam met ander instansies, om also (alweer) die polisie se werk te doen.
Dr.J.J. van Zijl Pretoria.
07-05-2006, 03:53 AM #32
Terug in SA en ek is bekommerd
Ek kan nie op hierdie stadium enige ervaring deel nie - en ek is baie baie dankbaar daarvoor.
Ons het 'n maand gelede teruggekeer na Suid-Afrika nadat ons ongeveer sewe jaar in die buiteland gewoon het. Dit was 'n groot besluit, en die grootste konsiderasie was die probleem met die misdadige element in Suid-Afrika. Ek moet eerlik sê dat my bekommernis nou net nog meer is nadat ons teruggetrek het - ek, my vrou, ons 23 maande oue dogter en ons verwagte baba.
My werk is van so aard dat ek menigmale nie by die huis is nie vir periodes langer as 'n paar dae.
Dis vir my amper ondenkbaar om te dink dat hulle blootgestel is - ongeag van of ek by die huis is of nie, maar die idee dat ek nie altyd steun kan gee nie, maak dit erger.
In realiteit, hoe veilig, of onveilig is dit om in Suid-Afrika te woon? Ek lees dan dat daar meer as 12 000 kapings in Suid-Afrika was verlede jaar. Daar is dan net 356 dae in een jaar! Wat kan ons regtig doen om die risiko te verminder? Dit lyk my mens moet deesdae twee keer dink voor 'n mens supermark toe gaan!
Gaan daar 'n omkeer kom? Wat kan ons as gemeenskap doen om dinge te verbeter? Ek dink hierdie forum is 'n goeie begin.
Willem Rossouw, Pretoria
07-06-2006, 02:34 AM #33
My land het my verlaat
Dis eers later wat jy kan bekostig om te skrik, te rou, jou angs oor jou te laat kom en regtig terug te deins vir die verskrikking. "The horror, the horror..." A la Joseph Conrad.
My angs het begin toe my familie nou onlangs wou weet wanneer kom ek 'n slag kuier in Suid-Afrika. Want ek is nou al twee jaar daar weg. Nie as gevolg van iets wat met my gebeur het nie. Eerder as gevolg van die somtotaal van die baie dinge wat oor 'n tyd met my gesin gebeur het.
Die keer toe ek vasgevang was in Soshanguve in 'n "march" van sogenaamde skoolgangers. Skoolgangers van by die 20 het besluit ek is 'n aantreklike teiken. Ek wat elke dag daar gewerk en hul ouer broers en susters geleer het van die besigheidswêreld. Ek was vasgekeer terwyl hulle op my kar spring, dit wieg, hul spugende gesigte teen die venster druk, dit besmeer. En ek beduie beangs na 'n taxipassasier om te kom help.
En die passasier wys vir my die keelafsnyteken terug. Al wat my daardie dag gehelp het was bestiering. Ek kon daar uit en aangaan met my lewe.
Die keer toe my man tussen 'n klomp stakers moes inloop met sy naam en doodsbeendere op 'n plakkaat wat een van hulle vashou.
Die keer wat ons van 'n naweek weg teruggekom het, en derduisende rande se goed gesteel is, ook die gesinsherinneringe wat op kamera en videokamera's vasgevang was.
Die keer, jare later, toe die aanvallers een nag ons huis binnegesypel het, terwyl ons geslaap het, hulle gewapen en gereed. Goddank was hulle al byna klaar toe ons baba klaend begin huil het. Hulle het gevlug, klaar gesteel. Ons was gelukkig, ons het nie wakker geword nie terwyl hulle nog besig was nie.
Die diefwering om die slaapgedeelte af te seel, het 'n hele paar duisend rand gekos. Die vrede wat my ontneem is dat my huis 'n veilige hawe was, was "priceless" soos die advertensie sê - my vrede en sielerus was vir altyd gesteel. Ek kon nooit weer rustig slaap nie.
My storie is nie ongewoon nie, dis alledaags. En dit is my onsteltenis oor Suid-Afrika, dat misdaad deel van jou bestaan geword het.
Ons was gelukkig. Ons kon die land verlaat sonder dat een van ons gesin van vyf ooit iets oorgekom het. Vandag slaap ek rustig - as 'n speelding van my kind se bed afval drie uur in die oggend, soek ek nie die rewolwer nie. Eers as jy die rus en vrede hier beleef het, verstaan jy hoeveel jy dit tekort gekom het in Suid-Afrika.
Ek het nie my land verlaat nie, my land het my verlaat.
Maar as my familie my vra of ek kom kuier, kry ek die bewerasie. Ek raak beangs en kortasem. Ek praat dit weg, soek verskoning.
Hulle moet maar hier vir my kom kuier.
Louise Pretorius, Auckland, Nieu-Zeeland
07-06-2006, 02:36 AM #34
Vat die geld, plaas is te gevaarlik
Die brief onder die opskrif Regverdige verdeling van grond se prys net te hoog deur P.C. Badenhorst (4 Julie) het my aandag getrek. Regverdige verdeling se voet, man!
Waar bly jý dat iemand jou iets vir jou stuk grond aanbied? In óns omgewing word kleinboere doodeenvoudig geterroriseer, vermink of vermoor om só die kinders te dwing om die grond vir ’n appel en ’n ei te verkoop.
Dis die ou mense wat nog op die kleinhoewes bly. Kinders en kleinkinders waag dit deesdae nie eens meer op die hoewes of plase nie – dis te gevaarlik. As die ma’s, pa’s en ouma en oupa vermoor word, verkoop hulle, want wie anders gaan daar bly?
My ma kry die afgelope week dreigoproepe van mense wat belowe hulle kom kuier een van die dae – én dat hulle nie bang is vir ons honde nie. Dus, ons plek word al geruime tyd dopgehou.
Die polisie maak dit af as ’n “prank call”. Hulle moet dít aan ál die ander ouer mense sê wat reeds vermoor is en ook vooraf “prank calls” gekry het.
Vat daai geld, P.C. Badenhorst, jy het jou lewe en familie en dis meer werd as om te probeer verstaan hoe die regering redeneer.
07-12-2006, 11:15 AM #35
My twin brother, Paul Myers, (age 47) was murdered in Eshowe while working for Sasko Bakeries in December 1998. Despite many assurances that the case would be resolved nothing ever eventuated and when visiting the Police Detective in Empangeni he advised us of lack of facilities, vehicles, even ‘phone lines for them to be able to do any kind of investigation. My sister-in-law then contracted cancer of the pancreas and died 3 years later due I have no doubt to the stress and strain of having to live with this tragedy. They leave two children and they have been robbed of seeing their grandchildren and watching with joy their children growing.
My brother’s son married his childhood sweetheart and her 17 year old sister Jenny was shot and killed in Hillcrest on a New Year’s night while sitting in a car at a lookout point. The result of that case has been totally unsatisfactory and we will never know what actually happened and if the correct perpetrator is in jail.
In May 2004 my 16 year old son was at a friend’s small holding in Magaliesburg, and the father of my son’s friend gave the two boys a loaded handgun to walk in the hills as a protection against baboon and leopard. (This was unbeknown to us, our permission was never requested and would never have been given.) The gun accidentally went off and our strong, loving and beautiful boy was shot in the side and died in hospital the following day after desperate attempts to save him. The father “did not think anything would happen and anyway it was a very small calibre bullet” was the excuse, but this tiny bullet destroyed my son’s life and has devastated the future of my husband’s and my life.
After months of pursuing the legal system finally there was a Central Firearms Hearing and the father was declared “unit to have weapons” but if we had not carried this through there would have been absolutely no consequences for such an irresponsible action.
My daughter is now without the protection and companionship of her older brother whom she adored.
I know that in any other country the boys would not have needed or even thought about having a gun and it breaks my heart that the country I have so loved and been part of has robbed us of those dearest to us.
We have never owned guns and in none of the three situations above had we been in possession of guns would any of the circumstances changed. In fact in the case of Jenny the possession of guns by her boyfriend was one of the major factors of her death.
I fear for our lives and there is so much crime in our suburb Craighall Park, with three murders recently (in a small suburb) never mind all the armed burglaries that are taking place in every town.
How can we possibly risk the lives of other innocent people who come here to watch something they love and they may never return home?
07-20-2006, 04:24 AM #36
Bring asseblief ons bakkie terug
Ek en my eggenote is voltydse sendelinge in die bediening wat gemeenskapswerk en sendingwerk verrig sonder 'n vaste maandelikse salaris.
Op Woensdagoggend ongeveer tussen 03H00 en 05H00 is ons Nissan 1400 bakkie 1981 model, registrasie FDN244NW gesteel vanuit 'n erf te Van Biljon Straat 14, Orchards, Pretoria-Noord.
Die bakkie is nie verseker nie en is hierdie 'n geweldige groot terugslag vir die sending en bediening.
Die bakkie word gebruik vir sendingwerk en vir die voedingskema en projekte in Soshanguwe. Sonder hierdie bakkie is ons letterlik gestrand en ly die werk van God nou daaronder.
Ons wil graag 'n beroep op die dief of diewe doen om die bakkie terug te besorg of net iewers op 'n plek te laat waar ons die bakkie weer kan gaan haal.
Ons vergewe die dief of diewe volkome en sal geen verdere aksie neem of voortgaan met die saak by die polisie nie. Saaknommer MAS 513/07/2006 wat by die Akasia-polisie gerapporteer is, sal teruggetrek word as ons net ons bakkie kan terugvind.
Ons wil ook net die diewe daarop wys alhoewel ons hulle vergewe het en vrygespreek het, 'n mens nie mag steel van God se kinders en SY gesante nie. God sal nie toelaat dat SY kinders skade ly nie.
Last edited by michellemans; 11-18-2008 at 02:04 AM.
07-21-2006, 02:35 AM #37
'n Goeie mens is doodgeskiet
My neef is rustig oppad huis toe van 'n lang dag se werk.
Hy bel sy vrou en vra sy moet solank die hekke oopmaak hy is naby.
Sy gaan maak oop gaan terug huis toe en gaan kyk TV. Die volgende oomblik toe sy opkyk staan daar twee gewapende mans by haar, sy word vasgemaak en hulle eis die kluissleutels en gewere .
Sy bly sê daar is nie sulke goed in hulle huis nie.
Toe my neef (Thys) daar aankom skree sy vrou (Poppie) hy moet nie inkom nie, maar weghardloop, waarna hy ingegaan het en hulle hom koelbloedig in die kop geskiet het.
Hy is opslag dood. Dit alles ten aanskoue van sy vrou en twee klein kindertjies, 4 jaar en 7 jaar.
Waarheen is ons land oppad? Ek dink die doodstraf moet baie vinnig terugkom so nie gaan Suid-Afrikaners die gereg in hulle eie hande begin neem, en ek dink nie iemand kan hulle kwalik neem nie.
Ek deel hierdie storie met julle want dit vat aan my hart om te weet 'n goeie mens is doodgeskiet voor sy gesin en die boewe vlug met 'n paar duisend rand en kom skotvry daarvan af.
Christa Jacobs, Pretoria
07-21-2006, 02:37 AM #38
Hoe sal jy reageer?
Ek het altyd gewonder hoe ek sou reageer as ek die dag aangeval word. Omdat ek nog nooit werklik by 'n bakleiery betrokke was nie, kon ek maar net raai.
Drie keer in my lewe het ek vir rukkies karate geneem, twee keer kontakkarate. Ook het ek gesorg dat ek fiks is vir die weghardloopslag.
Toe eendag, in een van Bloemfontein se gevaarlike strate, stap ek "gereed" vir enige gebeurlikheid. Behalwe vir wat gebeur.
Twee jafels het agter my gestap. Skielik hardloop die een vinnig by my verby, en in die verbygaan gryp hy my selfoon van die heup af. Ek was reg en gryp dit terug voor hy buite bereik is.
Fout. Toe kom hulle van twee kante, en ek staan met 'n ou, uitgediende selfoon met 'n gedane battery in die een hand. Maar dis myne.
Hulle het hierdie situasie duidelik vooraf deeglik ingeoefen.
Ek het met my rug teen 'n skurwe muur stelling ingeneem. Die een regs spring vorentoe, maar as die vuis uitskiet het hy klaar teruggespring, en terselfdertyd spring sy maat nader.
Sodra dié my aandag het, spring die ander nader. Hulle gee nie kans dat ek die selfoon in 'n broeksak kan prop nie.
Hulle vloek iets vreeslik om my nog kwater en roekeloser te maak. Weghardloop kom nie eens amper by my op nie.
Seker 'n goeie twintig minute lank deel ek karate-houe en -skoppe, en sommer skolliehoue en -skoppe, uit, en in die proses tref seker net vier behoorlik.
'n Paar keer is een in die besige straat ingeslaan, maar die motoriste draai gewoon uit.
Niemand help nie.
Uiteindelik het hulle genoeg trefhoue weg, en loop al vloekend weg. Die sowat dertig mense wat by 'n bushalte oorkant die straat gestaan het, klap hande. Ook nie een van hulle het kom help nie.
Ek vra om my wonde (ek was vol klein gaatjies) by 'n nabygeleë private kliniek se wagkamertoilette te kan afwas, maar was nog net halfpad toe hulle my uitjaag. My elmboë is teen die growwe muur deurgeskuur.
By 'n begrafnisondernemer help hulle my die wonde ontsmet, hoewel ek daarna nog 'n fortuin se pille moes drink teen die infeksies wat ek wel gekry het.
'n Jaar of wat later luister ek na 'n radiopraatjie oor rissiesproei (pepersproei). Vandag is ek en my seun deeltydse rissiesproeiverkopers - dieselfde soort as wat die polisie gebruik.
Ek is nog nie weer aangeval nie, maar ons het al heelwat terugvoer gekry van mense wat wel aangeval is, en dit gebruik het, of nog net op die aanvallers gerig het wat sonder meer verkas het.
Vir oumens-pensioenarisse verkoop ons dit amper teen kosprys - hulle verloor nou hul wapens, en hierdie is eintlik al manier hoe hulle hul in hierdie misdaadgeteisterde land kan verdedig.
Dis ook om te keer dat hulle goedkoop namaaksels gaan koop, wat al in minstens een geval iemand sy lewe gekos het.
Herman Toerien Bloemfontein
07-21-2006, 02:40 AM #39
Die gras lyk al hoe groener. . .
Ek woon in 'n afgesonderde gebied in die suideooste van die Moot wat omring is deur oop velde asook treinspore.
As gevolg van gebeure in ons buurt is daar sedert 1998 op 'n deurlopende grondslag veiligheidsmaatreëls tot ons woning bygevoeg.
Aanvanklik is daar 'n "Devil Fork"-heining voor ons huis opegrig, waar die erf voorheen oop gestaan het. Dit het egter nie boosdoeners daarvan weerhou om snags oor die agterste muur te klim en op die erf rond te sluip en kwaad aan te rig nie.
Daar het steeds gedurig goed soos tuinstelle, swembadtoerusting, tuingereedskap ens verdwyn. Die probleem is probeer bekamp deur doringdraad reg rondom die erf op die mure aan te bring. Nie dat dit die diewe enigsins afgesit het nie....
Gedurende 'n vakansie wat ons familie nie by die huis was nie, is daar helder oordag gepoog om by die huis in te breek.
Gelukkig het bedagsame bure die inbrekers verjaag. Daarna is daar besluit om 'n alarmstelsel met gewapende reaksie ook te laat installeer.
Aan die begin van die jaar is daar 'n nuwe rekenaar met 'n reuse-skerm vir die huishouding aangekoop. Die rekenaar staan in die studeerkamer voor 'n venster wat op die agtertuin uitkyk. Een nag, waartydens die hele familie tuis was, het diewe die venster uitgeslaan en die rekenaar deur die venster geruk.
Die boosdoeners het klaarblyklik nie in die skerm belang gestel nie, want die is in die voortuin gegooi, voordat hulle met behulp van 'n tuinbankie met hul buit oor die "Devil Fork"-heining verdwyn het.
Die polisie, asook die gewapende reaksie was binne 10 minute, wat in my opinie vinnig genoeg is, op die toneel, maar wat kon hulle doen? Die diewe is daai tyd reeds myle ver weg.
Ek kritiseer nie die polisie nie. Inteendeel, ek het die hoogste agting vir hulle wat betref die ure wat hulle moet werk, die omstandighede waaronder hulle moet werk, en die vergoeding wat hulle daarvoor ontvang. Op die ou end van die dag is hulle ook maar net mense wat hulle brood en botter probeer verdien, en hulle kan ook nie orals op dieselfde tyd wees nie.
Ek wil net graag by die res van Suid-Afrika en sommer by minister Nqakula weet: Wat moet 'n mens doen? Nadat al hierdie veiligheidsmaatreëls aangebring is, word jou familie nog steeds bedreig. Wat gebeur as die boosdoeners volgende keer besluit dat dit meer lonend sal wees om in die huis in te kom terwyl ons familie daar is ...
Ek lees elke dag die My Storie-gedeelte van Beeld, en ek moet se my storie is nie naastenby so skokkend soos van die ander wat al gepubliseer is nie. Ek wil egter byvoeg dat die stories wat die grootste indruk op my maak, die is van persone wat nou uit die buiteland skryf.
Ek verwys spesifiek na die storie deur die dame uit Texas. Ek het nog nooit daaraan gedink om die land te verlaat nie, maar ek moet sê, met bogenoemde gebeure, asook huidige omstandige in ons land in ag geneem, begin die dame se uitnodiging om te gaan kyk hoe dit daar is al hoe meer aanloklik lyk.
Emil Duffey, Pretoria.
07-27-2006, 02:43 AM #40
'Hulle is weg met ons hele lewe'
Dis Vrydag 18 November 2005 en ek sit saam met my ma-hulle (John & Ritha Ross) en middagete eet toe ek 'n geluid by die voordeur hoor. Die volgende oomblik staan daar 'n man in die voorportaal.
Hy lyk soos een van die werkers en ek is dadelik kwaad dat hy sommer net instap en nie klop nie.
Hy wys vir my dat ek moet stilbly. Terselfdertyd sien ek die rewolwer in sy hand. Ek skrik en wonder wat het dan buite gebeur dat die polisie sommer hier instap.
Nog twee mans stap agter hom verby na my broer se woonstel toe. Hy kom by die TV-kamer in en wys vir almal dat ons moet stilbly en stilsit.
Dit is toe wat ek vir die eerste keer besef dat ons beroof word.
Ek sit asof verlam - dit gebeur mos net met ander mense! Ons het al baie oor so iets gepraat en gesê dit behoort nie hier by ons te gebeur nie, want hier is baie beweging van mense.
Ek voel siek omdat ek nog nie van veel plaasaanvalle gehoor het waar daar nie baie slegte dinge gebeur het nie.
Ons word aangesê om op die vloer te lê. Ons hande en voete word met cable ties vasgemaak. Ek word yskoud toe die gordyne toegetrek word. Die rowers kom kalm voor.
Intussen is die huiswerker en die tuinman - wat eers vir hulle moes water gee - ook ingeroep en vasgebind. 'n Man wat vir ons voorraad kom aflaai het, is in baie goeie Afrikaans die huis ingenooi. Hy en sy hulp is ook vasgemaak. Ons was altesaam elf mense wat vasgemaak is.
Hulle kom maak my pa se voete los en vat hom saam na die studeerkamer. Hy moet vir hulle wys waar die geld is. Hy wys na 'n sak kleingeld en hulle is so vies dat hulle hom met die rewolwer teen die kop slaan.
Hy skree en ek is baie bang dat die geweld nou gaan begin. Een span sy pistool en dreig my ma. Sy wonder of die skoot baie seer gaan wees.
Hy slaan haar met die vuis teen die kop en rug. Hulle vra aanhoudend waar die kluis is en sê: "Vandag gaan julle dood."
Ons het nie 'n kluis nie en ek is bang dat ons nou doodgemaak gaan word daaroor.
Die aanval word professioneel en met militere presisie uitgevoer. Hulle is die heeltyd met mekaar in verbinding d.m.v. selfone met gehoorstukke. Hulle loop in die huis rond en ek kan hoor dat hulle swaar goed uitdra. Ek hoor aan hulle voetstappe en bietjie woorde wat ek kan verstaan dat hulle skielik haastig raak.
Hulle is weg met al die werkers se lone, 'n TV, rekenaars, selfone, juwele en ons hele lewe!
My pa se kop is tot op die been oopgekap, daar was geweldig baie bloed. Ons is almal erg geskok, maar daar is darem nie verdere beserings nie.
Ek het die polisie probeer bel, maar kon glad nie met die vrou kommunikeer om vir haar te probeer verduidelik waar ons is nie.
Ek bel toe die sekuriteitsmaatskappy en my ma bel ons buurtwag.
Die polisie is deur een van hulle gekontak en hulle het baie vinnig opgedaag. Daarna daag nog mense op: die vingerafdruk- eenheid; die eenheid van geweldsmisdaad; ens.
Die speurder wat met die saak werk, sê dat ons nie dadelik ons selfoonrekeninge moet stop nie. Die rowers het die selfone vele keer oor die naweek gebruik. Ons het al die nommers vir die speurder gegee, maar daar is tot op datum nog niemand gearresteer nie.
Dis ook nie die eerste keer dat ons deur misdaad geraak word nie. In die laaste drie jaar is daar agttien van my pa se bakkies geroof.
Elke keer is die bakkie teruggekry, maar die voorraad en kontant is gesteel. Daar was ook kere dat my pa tot twee weke gesukkel het om sy voertuig by die polisie terug te kry omdat dit na 'n vorige keer se roof nie van die rekenaar as gesteel afgehaal is nie.
Dit is nou agt maande later en alhoewel ons maatreëls getref het om 'n herhaling te probeer voorkom, leef ons permanent in vrees. Hierdie negatiewe gevoelens het veroorsaak dat ons nou ons besigheid verklein. Daar is reeds dertig permanente poste afgeskaf.
Marize van Niekerk Bokfontein
Page generated in 2.62248 seconds with 11 queries