Dit is vir my 'n groot voorreg om vandag met u 'n paar gedagtes te wissel oor misdaad omdat dit in vandag se tye so maklik is om 'n slagoffer te word en daardeur net nog 'n misdaadstatistiek te word.
Ons leef in 'n gemeenskap waar ons onself omring met mure en doringdraad; ons leef in 'n gemeenskap waar ons onsself toesluit agter tralies en waar die uitsig wat ons vanuit ons huise het lyk soos die van 'n tronk. Ons strate is nie meer veilig nie, ons perspektief het totaal verander omdat elke aksie wat ons doen gemeet word aan hoe veilig dit vir my en my kinders is. Daar is nie een van ons wat nie of direk of indirek die impak van misdaad op ons lewens gevoel het of 'n slagoffer was nie.
Ek gee graag 'n kort oorsig oor misdaad statistieke wat in 2006 vrygestel is.
Hierdie syfers is egter nie die ware prentjie nie. Die algemene verwagting is byvoorbeeld dat slegs sowat 50% van verkragtings en poging tot verkragting aangemeld word. Benewens die fisiese trauma van verkragting of 'n aanval, is een van die ergste gevolge van sulke misdade vir Suid Afrikaanse vroue die herbevestiging van die persepsie dat vroue, en spesifiek meisies, swak slagoffers en maklike teikens vir mishandeling is. Daar is bereken dat misdaad die land ongeveer R30 miljard 'n jaar kos wat 'n astronomiese bedrag is wat eerder ander belangrike prioriteite vir die land se ontwikkeling kon befonds.
Terwyl dit lyk asof misdaad op straat 'n afname kan beleef is daar kommer oor die misdaad wat in ons huise afspeel agter ons hoë mure en waarvoor die gemeenskap sy oë sluit en daarmee stilswyend goedkeuring verleen.
Hiervan bly kindermishandeling waarskynlik een van die mees skokkendste. Skrikwekkend is dat in 83% van hierdie gevalle ken die slagoffers die oortreders. Weer eens wys statistieke dat slegs 15 uit 100 gevalle aangemeld word. Die mishandeling van kinders word beskou as misdaad wat nie raakgesien word nie en dit lyk asof die gemeenskap sy gevoel van omgee verloor het. Daarom is hierdie inisiatief soveel te meer belangrik want dit lyk asof die gemeenskap in die geval nie sy kinders vergeet nie.
Duisende vroue en kinders word aan geweld en seksuele misbruik in hul eie huise onderwerp. Dikwels is dit juis diegene wat die naaste aan hulle is wat die kinders en of vrouens mishandel en verneder.
Die provinsiale regering van die Wes-Kaap sit nie op sy louere en verwag dat ander organisasies moet inspring en help om slagoffers by te staan en te ondersteun nie. Daar is veel eerder 'n interaksie tussen regeringsdepartemente, nie-regeringsorganisasies, kerkorganisasies en belangegroepe wat almal tot 'n mindere of meerdere mate inspring om die lot van slagoffers te verlig en bystand te verleen waar nodig.
Dit is een van die redes waarom die Wes-Kaap en die nasionale Departement van Onderwys programme in ons skole aanbied om jong dogters toe te rus met selfverdedigingsvaardighede om terug te kan slaan. Die Slaan Misdaad Hokveldtog verminder nie net die kanse dat vrouestudente aangeval sal word nie, maar spreek ook die wanindruk aan dat vroue en meisies hulleself nie kan verdedig nie en magteloos is. Ons kinders moet geleer word dat mishandeling nie 'n norm is nie, en dat geweld die uitweg van lafaards is wat nie in die gemeenskap tuishoort nie.
Die Departement van Gemeenskapsveiligheid werk saam met die Departement van Maatskaplike Dienste om vrywilligers op te lei om met die berading van verkragting slagoffers te help, en ook om polisiebeamptes in staat te stel om sulke gevalle op 'n behoorlike en sensitiewe wyse te hanteer.
Voorts het die Wes-Kaapse Onderwysdepartement se projek Veilige Skole 'n begroting toegewys om veiligheidskomitees by elke skool dwarsdeur die provinsie in te stel om veiligheidsplanne vir goedkeuring en inwerkingstelling voor te lê.
Gemeenskapspolisiëringsforums (GPFs) het 'n groot rol te speel in die herstel van vertroue en die bou van bande tussen die gemeenskap en die polisie.
Bou van vennootskappe met die SAPD.
Dit alles gese is dit duidelik dat alles wat gedoen word slegs reaktiewe stappe is en dat daar 'n dieper liggende probleem in die gemeenskap teenwoordig is.
n Gebrek aan respek vir menslike lewe daar is 'n afname in beheer van ouers van hul kinders daar is 'n gebrek aan gesag en gesagstrukture misdaad en korrupsie misbruik van alkohol en dwelms misbruik van vroue en kinders en ander weerlose lede van ons gemeenskap n Gebrek aan respek vir ander mense en hul eiendom n Algemene benadering van selfgesentreerdheid en 'n gebrek aan omgee vir andere.
Wat egter kommerwekkend is, is dat ongeveer 3 000 jongmense per maand in die Wes-Kaap gearresteer word. 50% van ons leerders verlaat die skole vroeg wat nie help om die werkloosheid wat tans op 26,8% staan te verlig nie.
Iemand het eenkeer gesê dat as 10% van mense rooi lig verontagsaam dan word dit 'n norm en word dit 'n algemene gebruik. Geen regering - op watter sfeer ookal - kan alleen die taak aanpak om mense weer op die regte pad te bring nie. Wat ons nodig het is 'n morele herlewing waartoe elke individu homself verbind Oud President Mandela het gepraat van 'n RDP van die siel.
Moraliteit hou die sleutel tot 'n gesonde gesinslewe, en 'n gesonde gesinslewe is die sleutel tot soveel goed waarna ons streef, soos suksesvolle opvoeding, 'n misdaadvrye samelewing, standvastige en vredeliewende gemeenskappe - om maar 'n paar te noem. Elkeen van ons moet vandag persoonlik onderneem om 'n verskil by ons huise te maak. Ons moet ons houdings, ons waardes en ons sedes ondersoek.
Daarom het die regering begin met veldtog van morele hernuwing en het ons juis in die Wes-Kaap al verskeie werkswinkels gehad oor die morele hernuwing wat so nodig is - ook in ons eie gemeenskap.
Ons het 'n nuwe moraliteit nodig op elke terrein van ons lewe want ons het 'n samelewing geword wat sy oë gesluit het vir die lot van diegene rondom ons, ons het 'n samelewing geword wat die materiele jaag en nie omgee wie in die proses seerkry of benadeel word nie. Ons het samelewing geword wat hul oe sluit vir die seer van 'n kind wat mishandel word en ons het 'n samelewing geword wat diegene verwerp wat MIV/Vigs onder lede het.
Ek wil graag ook in die verband waardering uitspreek teenoor die vrywilligers in die Gemeenskapspolisiëringsforums wat onvermoeid werk, saam met die SAPD, om die ideaal van 'n misdaadlose gemeenskap te vestig.
Dit is inisiatiewe wat uit die gemeenskap kom wat 'n instrumentele rol kan speel in die herstel van vertroue tussen die polisie en die gemeenskap. Projekte wat in vennootskap tussen die gemeenskap en die SAPD plaasvind sal ongetwyfeld bydrae daartoe om misdaad te beperk en ons omgewings weer leefbaar en vry van kriminele aktiwiteite te maak.