Matt 6:5 – "Verder, as julle bid, moet julle nie soos die skynheiliges wees nie. Hulle hou daarvan om in die sinagoges en op die straathoeke te staan en bid sodat die mense hulle kan sien. Dit verseker Ek julle: Hulle het hulle beloning klaar weg."
Die tweede van drie voorbeelde wat Jesus voorhou om hierdie lewe van geregtigheid te beoefen, handel oor gebed. Jesus gee aan ons die volmaakte gebed en daarom vorm dit die kern van Jesus se Bergpreek. Vergun ons om meer tyd aan hierdie intieme kommunikasiemiddel tussen God en ons te spandeer.
Jesus stel hier die vroomheidsvertoon van die skynheiliges voor tydens die openbare gebed. Wanneer een van die vaste gebedstye aanbreek (Hand 3:1), kon 'n Jood behalwe in die tempel, ook "in die sinagoges en op die straathoeke" bid. Gebedsvoorskrifte was aan die orde van die dag as deel van hul tempeldiens. Ongelukkig het dit algaande 'n wettiese voorskriftelike handeling geword instede van 'n innige persoonlike gemeenskap met God.
Die Jode het drie keer per dag sekere tye afgesonder om te bid. Maak nie saak waar hulle hul bevind het nie, op daardie spesifieke tye het hulle gestop, met uitgestrekte arms na bo gerig, hoof geboë en gebid dat almal om hulle kon sien en hoor. God was beperk tot hulle tye.
Jesus kom stel die orde reg. Hy verbied nie openbare gebed nie, is ook nie teen lang gebede of gebede in die openbaar nie. Hy waarsku teen gebede wat gebid word om ander mense te beïndruk, "hulle het hulle beloning klaar weg." Hy kyk, luister en weet wat die motief van die gebed is.
Christen-wees is 'n liefdesverhouding. Wanneer 'n sondaar gered word, kom hy in 'n liefdesverhouding met God te staan. Hy is die Bruidegom en ons, Sy kerk, is Sy bruid (Op 19). 'n Liefdesverhouding kwyn egter as die paartjie versuim om afsprake met mekaar te maak en na te kom. Waaraan meet God ons liefde? Onder andere aan ons gretigheid om met Hom alleen te wees. As Hy dus vergeefs op my wag omdat ek nie my afspraak met Hom nakom nie, gaan dit vanselfsprekend 'n nadelige uitwerking hê en gaan ons liefdesverhouding kwyn.
Daarom is gebed nie 'n formaliteit nie, maar 'n liefdeshandeling tussen ons en God. Wanneer ek dan bid, dink ek meer aan die mense om my wat my gebed hoor, of aan God? Is ek 'n toeskouer van my eie opvoering? Bid ek meer dikwels en vurig wanneer ek in 'n gehoor is of wanneer ek alleen is met God? Neem ek my gebed na God toe of na mense toe? Beperk ek God tot 'n sekere tyd op Sondae (Hand 3:1) asof die GOD VAN HEMEL EN AARDE net dáár is en ook net op dáárdie tyd? Wat is my motief wanneer ek bid? Gaan dit oor my of oor God? Sulke gebede is nie werklik tot God gerig nie, dan het ek my beloning klaar weg.
Gebed: Ons Vader in die hemel, en ook hier op die aarde. U wag om van ons te hoor en ons het soms so baie om te sê, veral wanneer dit by vraetyd kom. Ons konsentreer so op ons eie behoeftes en het nie altyd tyd om na U te luister nie. En ja, soos U weet, ons het ook nie altyd tyd om met U te praat nie, te besig met ons eie dinge en.... Ag! Verskoon tog Here, ek moet alweer gaan, ons praat weer later. Amen.