Die Chinese woord Wuji (Pinyin) of Wu Chi (Wade-Giles) verwys na die onmanifesteerste aspek van Tao: Tao-in-stilheid, met ander woorde. Wuji is die ongedifferensieerde tydloosheid wat in die Taijitu Shuo ('n tradisionele Taoïstiese diagram) deur 'n leë sirkel verteenwoordig word. In die Taoïstiese kosmologie verwys Wuji na 'n toestand van nie-onderskeiding voor die differensiasie in die Yin en Yang wat die tienduisend-dinge gee - al die verskynsels van die duidelike wêreld, met hul verskillende eienskappe en gedrag.
Die Taiji is die Een wat Yin en Yang bevat, of die Drie. Hierdie Drie is in Taoïstiese terme die Een (Yang) plus die Twee (Yin), of die Drie wat die lewe aan alle wesens gee (Daode Jing 42), die Een wat feitlik die veelvoud bevat. Dus, die wuji is 'n onbeperkte leemte, terwyl die Taiji 'n beperking is in die sin dat dit die begin en die einde van die wêreld is, 'n keerpunt. Die wuji is die meganisme van beide beweging en stilstand; Dit is geleë voor die differensiasie tussen beweging en stilstand, metafories geleë in die ruimte-tyd tussen die kun 坤, of pure Yin, en fu 復, die terugkeer van die Yang. In ander terme, terwyl die Taoiste sê dat Taiji metafysies voorafgegaan word deur Wuji, wat die Dao is, sê die Neo-Konfusiërs dat die Taiji die Dao is. "
Vir 'n Taoïstiese praktisyn is die punt om nie die verskynsels van die wêreld te verwerp nie, maar om hulle diep te verstaan, dit duidelik te sien en hulle met die grootste intimiteit te omhels. Die voordeel van die Taoïstiese praktyk is dat dit 'n meer of minder ononderbroke gemeenskap met die inherente krag van Wuji, regdeur alle fases van die siklus, in die teenwoordigheid sowel as die afwesigheid van verskynsels fasiliteer.