PressReader - Kuier: 2017-06-14 - Pi­a­nis wag de­ka­des om sy ta­lent te ver­toon
Pi­a­nis wag de­ka­des om sy ta­lent te ver­toon
dro­me word nie som­mer oor­nag bewaarheid nie, soms ge­beur dit ná ’n paar mis­luk­te po­gings en an­der tye moet ’n mens maar vre­de maak dat dit dalk nooit gaan waar word nie. Maar vir een ou­pa van die Kaap­se Vlak­te het dit by­na vyf de­ka­des ge­neem voor hy sy droom kon uit­leef om in for­me­le drag saam met die bes­te klas­sie­ke mu­si­kan­te in Kaap­stad te kan op­tree.
Baie men­se het ge­dink dat Reg­gie D­rey­er (75) al ja­re ge­le­de op­ge­gee het op die droom wat hy as jong­mens ge­had het om as deel van die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes (KFO) op te tree. En al het dit soms so ge­lyk, het hy nooit heel­te­mal sy droom laat vaar nie.
Dié le­wens­lus­ti­ge pa en ou­pa het van klein­tyd saam met sy fa­mi­lie mu­siek in hul sit­ka­mer ge­maak, want mu­siek het ’n groot rol in hul huis ge­speel en dit was hoe hul­le as ge­sin tyd saam span­deer het. Hy het met die hulp van sy ou­er sib­be en fa­mi­lie leer kla­vier speel en teen die ou­der­dom van 18 kon hy ma­gic maak wan­neer hy ag­ter die kla­vier in­ge­skuif het.
Reg­gie het in 1960 vir die eer­ste keer saam met die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes ge­oe­fen en is aan­vaar om saam met hul­le as kon­sert­pi­a­nis te speel, maar die a­part­heids­re­ge­ring het hom die kans ont­neem weens die kleur van sy vel. Dit het hom ge­breek en mis­moe­dig ge­maak.
Vir hom was mu­siek sy eer­ste en e­nig­ste lief­de, maar die po­li­tie­ke uit­da­gings van die tyd het sy self­ver­troue laat ver­dwyn. As jong man kon hy nie reg­tig ’n toe­koms as pro­fes­si­o­ne­le mu­si­kant sien nie en het hy ge­weet hy sal op die een of an­der ma­nier geld moet maak.
Sy fa­mi­lie het ook nie geld ge­had om hom oor­see te stuur nie, al het hy die ta­lent ge­had. Hy was die twee­de jong­ste van 13 kin­ders en die een van wie sy ou­ers af­hank­lik was. Hy het hul­le baie in die huis ge­help en sy ou­er sib­be was al­mal al be­sig met hul eie din­ge. Hy het toe be­sluit om sy droom vir eers te ver­geet en het mu­siek gaan swot by die
Wan­neer ’n lief­de vir mu­siek groot ge­noeg is, sal ’n mens am­per 60 jaar wag om wéér ’n groot kans aan te gryp. Deur Tar­ren-Lee Ha­bel­gaarn
Col­le­ge of Mu­sic en ook ’n BMus-graad aan U­ni­sa be­haal. Daar­na het Reg­gie vir kin­ders mu­siek­on­der­rig be­gin gee by Ho­ër­skool South Pen­in­su­la in Die­p­ri­vier, sy plaas­li­ke kerk so­wel as pri­va­te les­se. Hy was ook be­trok­ke by die skool se koor en jazz-groep.
Maar met el­ke kind vir wie hy on­der­rig ge­gee het, wou hy sy eie droom uit­leef.
Hoe­wel hy glo dat sy eie pro­fes­si­o­ne­le te­leur­stel­ling hom eint­lik ’n goeie on­der­wy­ser ge­maak het, be­skryf hy daar­die tyd as die uit­da­gend­ste in sy le­we. Maar hy meen dit is juis hier­die stryd tus­sen sy droom en re­a­li­teit wat dit vir hom van­jaar op 7 Maart so­veel meer spe­si­aal ge­maak het toe hy uit­ein­de­lik, 57 jaar la­ter, sy de­buut saam met die Kaap­se Fil­har­mo­nie­se Or­kes ge­maak het.
’n droom word waar
n Mens kan hoor sy vrou, Mat­tie, bars van trots wan­neer sy met op­ge­won­den­heid in haar stem en ’n glim­lag ver­tel hoe vreem­de­lin­ge, fa­mi­lie en v­rien­de hul tra­ne af­ge­vee het toe haar man ag­ter die kla­vier in­skuif.
Vir die men­se naas­te aan Reg­gie was dit geen ge­heim dat hy de­ka­des la­ter steeds ge­hoop het dat hy een­dag ’n stoel in die or­kes sou kry nie. Dit is nou al twee maan­de la­ter, maar vir Reg­gie voel dit steeds on­werk­lik. Hy be­skryf die dag van sy de­buut as ’n spro­kies­dag toe hy uit­ein­de­lik die ge­leent­heid ge­kry het om sy guns­te­ling- Mo­zart-kom­po­si­sie te speel.
Dit was die­self­de stuk wat hy in 1960 ty­dens sy ou­di­sie vir die or­kes ge­speel het en vol­gens hom was die er­va­ring net so ma­gi­cal soos wat hy des­tyds ge­droom het dit sou wees.
“Ek het nie woor­de ge­had nie, dit was nog­al baie e­mo­si­o­neel vir my. Dit was my grootste te­leur­stel­ling in die le­we toe ek des­tyds af­ge­keur word, maar ek het al­tyd ge­hoop dat ek weer die ge­leent­heid sou kry om saam met hul­le op te tree. Dit is al wat ek wou doen,”sê hy.
“Ja, die le­we moes aan­gaan en al was dit nie ’n goeie ding nie, kon jy nie gaan sit en mo­an en dit al­les op a­part­heid gaan bla­meer nie. Ter­wyl my ou­di­sie ’n suk­ses was, het die wet­te van die tyd teen my ge­tel.
“Ek moes met my le­we voort­gaan, daar was so­veel om te doen, maar diep in my hart het daar­die droom nooit ver­dwyn nie. Maar as ek nou eer­lik moet wees; ’n mens leer hoe om die re­a­li­teit te aan­vaar en het ’n ge­deel­te van my na­tuur­lik vre­de daar­mee ge­maak dat dit wel net ’n droom was wat nooit waar sal word nie.”
Ten spy­te van sy vrees dat hy weer af­ge­keur sou word, het hy weer ver­le­de jaar met die aan­moe­di­ging van sy kerk­mi­nis­ter ge­gaan vir ’n ou­di­sie.
“Ek was na­tuur­lik bang, maar het ge­weet dit sou my pla as ek dit nie ge­doen het nie. Dit was iets wat ek al vir ja­re saam met my dra en dit was be­lang­rik vir my om clo­su­re te kry. Ek wou ook aan my stu­den­te be­wys dat jy wel jou dro­me kan volg en dit ’n re­a­li­teit maak. Ek was stom­ge­slaan toe hul­le my bel en sê dat ek wel suk­ses­vol was. Ek kon dit nie glo nie!”
Sy stem slaan weg en jy kan hoor hy raak ef­fens e­mo­si­o­neel wan­neer hy ver­tel dat die og­gend van sy de­buut een van die trots­ste dae van sy le­we is. Hy sê ter­wyl hy daar­die og­gend sy kle­re aan­ge­trek het, kon hy nie op­hou glim­lag nie en het hy selfs vir ’n oom­blik net stil ge­word in sy ka­mer en vir die He­re dan­kie ge­sê.
“Dit was reg­tig ’n dre­am co­me true, Om op te kyk en my oud­stu­den­te in die ge­hoor te sien was so spe­si­aal, ek het nie ge­weet dat so­veel men­se my on­der­steun nie. Om saam met die or­kes op te tree was on­ge­loof­lik. Ek is glad nie spyt dat ek moes wag nie.”
Lou­is Hey­ne­man, uit­voe­ren­de hoof van die KFO, sê na­dat Reg­gie lan­ger as 50 jaar vir sy kans ge­wag het, was hy nie net dap­per ge­noeg om die­self­de kom­po­si­sie te speel wat hy dees­tyds ge­speel het nie, maar boon­op vir ’n pa­neel wat die or­kes se di­ri­gent, Brandon P­hil­lips en UCT se Frank­lin La­rey (een van Suid-A­fri­ka se voor­ste pi­a­nis­te), in­ge­sluit het.
hy deel sy ta­lent
“Ná al die ja­re kon hy steeds sy guns­te­ling-kom­po­si­sie speel en goed ge­noeg om te slaag. Ons is dank­baar vir Art­s­ca­pe, wat die i­dee heel­te­mal om­hels het en die ver­voer en af­stem van ’n kla­vier moont­lik ge­maak het vir sy de­buut,”sê Lou­is.“Dit is ’n ver­haal oor vas­be­ra­den­heid en ons won­der­li­ke land.”
Reg­gie het in 1993 as vol­tyd­se on­der­wy­ser af­ge­tree, maar hier­die spring­le­wen­di­ge ou­pa sit nie by die huis nie. Hy werk dees­dae in koor­op­lei­ding en bied ook mu­siek­les­se aan.
Hy meen ter­wyl hy nog kan en daar niks ver­keerd met sy ver­stand of han­de is nie, gaan hy aan­hou met mu­siek tot­dat hy nie meer kan nie. Dit gee hom groot ple­sier om jong kin­ders te kan help en on­der­steun, maar hy meen dit help ook om hom jon­ger te laat voel.
“Wan­neer mens af­tree, is dit be­lang­rik om jou­self be­sig te hou. As jy net by die huis gaan sit en niks doen nie, gaan jy meer oor jou py­ne en pro­ble­me dink. Mens raak som­mer vin­nig oud van niks doen nie. Ek wil nie een van daai men­se wees nie.
“Die jeug hou my jonk en up to da­te,” sê hy ter­wyl hy lek­ker lag.
HOOFFOTO: Reg­gie D­rey­er (74) se droom het waar ge­word toe hy ein­de­lik saam met die KFO op­ge­tree het. BO: Saam met sy vrou, Mat­tie, wat hom in sy lief­de vir mu­siek vol­ko­me on­der­steun.