Die Jaar van die Groot Geweld Herverdeling
Een van die ergste epithets wat vandag by 'n politikus gelykgemaak kan word, is om hom 'n "herverdelingsdeskundige te noem." Tog het 2013 een van die grootste herverdelings in die onlangse Amerikaanse geskiedenis gemerk. Dit was 'n herverdeling opwaarts, van gemiddelde werkende mense na Amerika se eienaars.
Die aandelemark het 2013 geëindig op 'n hoogtydse hoë-aandeelhouers wat hul byna twee dekades se grootste jaarlikse wins toegeneem het. Die meeste Amerikaners het egter nie in dié winste deel nie, omdat die meeste mense nie genoeg kon spaar om in die aandelemark te belê nie. Meer as twee derdes Amerikaners leef van betaalstaat na betaalstaat.
Selfs as jy die waarde van IRA's insluit, is die meeste aandele van voorraad in besit van die baie rykes. Die rykste 1 persent van Amerikaners besit 35 persent van die waarde van Amerikaanse aandele. Die rykste 10 persent besit meer as 80 persent. So in die bulmark van 2013 het Amerika se ryk die boerpot getref.
Wat is herverdeling het daarmee te doen?
Wat het dit te doen met herverdeling? Sommige kan argumenteer dat die aandelemark net 'n reuse-casino is. Aangesien dit hoofsaaklik deur die rykes besit word, weerspieël 'n styging in voorraadpryse bloot 'n oordrag van welvaart van sommige van die rykes (wat te vroeg in hul aandele gekompenseer het) aan ander van die rykes (wat aandele vroeg genoeg gekoop het en lank aan hulle gehou het genoeg om die groot winste te oes).
Maar dit verwaarloos die feit dat aandelepryse korporatiewe winste volg. Die verhouding is nie presies nie, en die prys-verdienste verhoudings beweeg op en af ​​in die kort termyn. Tog oor die effens langer termyn hou die aandeelpryse verband met winste. En 2013 was 'n banierjaar vir winste.
Waar het daardie winste vandaan gekom? Hier is waar herverdeling inkom. Amerikaanse maatskappye het nie die meeste van hul geld uit verhoogde verkope gemaak nie (hoewel hul buitelandse verkope toegeneem het). Hulle het hul groot geld meestal gemaak deur hul koste te verminder - veral hul grootste enkelkoste: lone.
Hulle stoot lone af omdat die meeste werkers nie meer bedingingsmag het as dit kom by die bepaling van loon nie. Die voortgesette hoë werkloosheidsyfer - insluitende 'n rekordgetal langtermynlose werklose, en 'n groot aantal wat op soek was na werk heeltemal - het werkgewers toegelaat om die bepalings te stel.
Lone het afgetree, af - terwyl wins opgedoen het
Vir jare het die bedingingsmag van Amerikaanse werkers ook erodeer weens steeds doeltreffender uitkontraktering in die buiteland, nuwe rekenaarprogrammatuur wat bykans enige roetine-werk kan vervang, en 'n voortdurende verskuiwing van voltyds aan deeltydse en kontrakwerk. . En vakbonde is afgekeur. In die 1950's was meer as 'n derde van die private sektor werkers lede van vakbonde. Nou, minder as 7 persent is georganiseer.
Dit alles help om te verduidelik hoekom korporatiewe winste alreeds by hierdie herstel herstel het (hulle het net oor 18-persentasie in 2013 alleen gegroei) terwyl lone gedaal het. Korporatiewe verdienste verteenwoordig nou die grootste deel van die bruto binnelandse produk - en betaal die kleinste deel van die BBP - as enige tyd sedert rekords gehou is.
Vandaar die Groot Herverdeling
Sommige mag sê dat dit nie regtig 'n herverdeling beteken nie, aangesien ons daardie term gewoonlik definieer, omdat die regering nie enigiets herverdeel nie. Hierdeur weerspieël die dalende lone, hoër winste en die stygende bulmark die werking van die vryemark.
Maar dit uitsien die feit dat die regering die reëls van die spel stel. Federale en staatsbegrotings is byvoorbeeld gesny, waardeur die algehele vraag verminder word en werkloosheid hoër is as andersins. Kongres het herhaaldelik belastingaansporings verwerp wat ontwerp is om meer huurgeld aan te moedig. State het "reg-tot-werk" wette ingestel wat unies ondermyn. En so aan.
Die spel is gegrond: Trickle Up Economics
As dit nie genoeg was nie, is die belastingstelsel ingestel ten gunste van die eienaars van welvaart, en teen mense wie se inkomste uit lone kom. Rykdom word teen 'n laer koers belas as arbeid.
Kapitaalwins, dividende en skuld kry almal 'n gunstige behandeling in die belastingkode. Daarom betaal Mitt Romney, Warren Buffet en ander miljardêrs en multimiljoenêrs elke jaar 12 persent van hul inkomste in belasting. Die meeste van die res van ons betaal ten minste twee keer die koers.
Onder die grootste wenners is topbestuurders en Wall Street-handelaars wie se jaareindbonusse aan die aandelemark gekoppel is, en verskansingsfondse en private-ekwiteitsbestuurders wie se spesiale "belastingbelang" -belastinggat hul inkomste as kapitaalwins kan hanteer. Die wilde bulmark van 2013 het hulle al die fabelagtige wanbetalings gegee.
Amerika het vir 'n geruime tyd weer opwaarts versprei - die ekonomie bly druppel, maar ons het onsself in 2013 verouder. Op 'n tyd van rekordongelykheid en dalende mobiliteit het Amerika 'n groot herverdeling opgewek.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Die Jaar van die Groot Geweld Herverdeling