Hy lê potsierlik, kop en pote onder hom ingevou asof hy een oomblik nog op sy bene was en die volgende oomblik in sy spore neergesyg het.
Hy herhaal die hartverskeurende proses en stap toe ‘n entjie weg. Toe loop hy die lewelose ligggaampie storm, ‘n verwilderde trek in die bok-oë, Hy spring op sy maat met sy voorbene uitgestrek.
Toe ons ry, het die oorlewende net na die dooie bokkie op die grond staan en kyk, en kyk. Dit was of die skokkende werklikheid eenvoudig nie wou insink nie.
Vandag, 24 uur later, nog sien ek dit oor en oor voor my geestesoog gebeur. Deernis vir die bokkie wel opnuut in my op. Wens ek kon vir die enetjie wat die klaarblyklik sware verlies gely het, met ‘n handdruk en ‘n trooswoordjie probeer opbeur.
Maar so magteloos soos ‘n mens maar altyd by die sterfte van’n naaste se geliefde voel, des te magteloser voel jy as jy uit jou motor die toevallige toeskouer van so ‘n stukkie hartseer is by diere waarmee jy nie kan kommunikeer nie.
In die lig van die amperse volmaan het ek en Tokkie op ons stoepie gestaan en wonder oor die veiligheid van die Honda wat tussen die pilare onder die struktuur geparkeer was.
Afskeid beteken ook tyd vir die “amptelike foto” by Tarlehoet se naambord, vars vernis deur die vlytige seuns. Om te dink toe hulle die eerste keer in Sabiepark gekom het (in doeke nog) het die naambord hulle verdwerg. Nou is Thomas langer as ouma!
By die vuur wou Marisa by elkeen weet: Wat was die aller-hoogtepunt en die een ding van die vakansie wat jy nooit weer wil beleef nie.
Die brand en verlies van alles wat in sy huis was, bring opnuut troebelheid in sy oë as hy daarvan vertel – dit terwyl hy nog besig was om in die hospitaal op die nabygeleë Mosselbaai aan te sterk ná die hartoperasie.
Die storie ontvou. Thomas het agter hom ‘n geritsel gehoor. Toe hy omkyk, sien hy die adder se kop. Ta was skynbaar op pad uit die veld in die rigting van die skuifdeur op die agterstoep waar ons almal om die vuurtjie versamel was.
In die konsternasie swaai hy egter om. Met ons almal agterna, seil hy vir die naaste skuiling: die afvoerpyp van die gasteslaapkamer se wasbak. Daar krul die kwaai kerel hom op.
Hy word ‘n gevangene. Die sementblok op die gat word versigtig deur skoonseun Brent en Tokkie met kieries in posisie gedruk en met Sondag se Rapport gefortifiseeer sodat hy nie kan ontsnap nie.
Tweelingbroer ,Jacob , het vanoggend blitsig ‘n video geneem. Ons enigste fotografiese getuienis van die slangepisode. Hy het op sy beurt verlede week groot geskrik vir ‘n slang in die veld by ons voëlbadjie. Die het vinnig in ‘n ou pendoringboom verdwyn.