'N Nader kyk na die verhouding tussen opwekkingsvlakke en prestasie
Yerkes-Dodson-wetgewing dui daarop dat verhoogde opwekkingvlakke prestasie tot op 'n sekere punt kan verbeter. Kom meer te wete oor hoe dit werk en hoekom soms kan 'n bietjie stres jou werklik help.
Die verhouding tussen arousal en prestasie
Het jy al ooit opgemerk dat jy beter presteer as jy net 'n bietjie senuweeagtig is? Byvoorbeeld, jy kan beter by 'n atletiese gebeurtenis doen as jy opgewonde is om deel te neem of beter op 'n eksamen te doen as jy 'n bietjie angstig is oor jou telling.
In die sielkunde is hierdie verhouding tussen opwekkingsvlakke en prestasie bekend as die Yerkes-Dodson-wet. Watter impak kan dit op ons gedrag en prestasie hê?
Hoe werk die Yerkes-Dodson-wet?
Die Yerkes-Dodson-wet dui daarop dat daar 'n verband bestaan ​​tussen prestasie en opwekking. Verhoogde opwinding kan help om prestasie te verbeter, maar net tot 'n sekere punt. Op die punt wanneer opwekking buitensporig word, word prestasie verminder.
Die wet is eers in 1908 deur sielkundiges Robert Yerkes en John Dillingham Dodson beskryf. Hulle het ontdek dat ligte elektriese skokke gebruik kan word om rotte te motiveer om 'n doolhof te voltooi, maar wanneer die elektriese skokke te sterk geword het, sal die rotte in willekeurige rigtings rondbeweeg om te ontsnap. Die eksperiment het getoon dat toenemende spanning en opwekking vlakke kan help om motivering en aandag op die taak op die hand te hou, maar tot op 'n sekere punt.
Die angs wat jy voor 'n eksamen ervaar, is een voorbeeld van hoe die Yerkes-Dodson-wet funksioneer. 'N Optimale vlak van spanning kan jou help om op die toets te fokus en die inligting wat jy bestudeer het, te onthou; Te veel toetsangs kan jou vermoë om te konsentreer benadeel en dit moeiliker maak om die korrekte antwoorde te onthou.
Atletiese prestasie bied nog 'n goeie voorbeeld van die Yerkes-Dodson-wet. Wanneer 'n speler gereed is om 'n belangrike stap te maak, soos om 'n mandjie tydens 'n basketbalwedstryd te maak, kan 'n ideale vlak van opwinding sy vertoning skerp maak en hom in staat stel om die skoot te maak. Wanneer 'n speler te gestres raak, kan hy in plaas daarvan "verstik" en die skoot mis.
Waarnemings oor die Yerkes-Dodson-wet
So, hoe bepaal jy watter opwekkingsvlakke ideaal is? Die belangrikste ding om te onthou, is dat dit van een taak na die volgende kan wissel. Navorsing het byvoorbeeld gevind dat prestasievlakke vroeër daal vir komplekse take as vir eenvoudige take, selfs met dieselfde vlakke van opwinding. Wat beteken dit presies? As jy 'n relatief eenvoudige taak uitvoer, is jy in staat om met 'n veel groter verskeidenheid opwekkingsvlakke te handel. Huishoudelike take soos wasgoed of laai die skottelgoedwasser is minder geneig om geraak te word deur óf baie lae of baie hoë opwarmingsvlakke.
As jy 'n baie meer komplekse taak doen, soos om op 'n vraestel vir 'n klas te werk of moeilike inligting te memoriseer, sal jou prestasie baie swaar beïnvloed word deur lae en hoë opwekingsvlakke. As jou opwekking vlakke te laag is, kan jy dalk wegdryf of selfs aan die slaap raak voordat jy selfs op die werkstuk kan begin.
Arousale vlakke wat te hoog is, kan net so problematies wees, en dit maak dit moeilik om te konsentreer op die inligting wat lank genoeg is om die taak te voltooi.
Te veel en te min opwinding kan ook 'n uitwerking hê op verskillende tipes atletiese prestasietake. Terwyl 'n basketbalspeler of bofbalspeler dalk oormatige opwinding nodig het om te konsentreer op die suksesvolle uitvoering van komplekse gooi of plekke, kan 'n spoorsprinter op hoë opwekkingvlakke staatmaak om piekprestasie te motiveer. In sulke gevalle speel die tipe taak en kompleksiteit van die taak 'n rol in die bepaling van die optimale vlakke van opwinding.