Ek het nog nooit iets gelees wat my 'n slegter smaak in my mond daarna gelaat het nie. Ek het laas so gevoel nadat ek die eerste keer episode 20 van "The World at War" oor die gaskamers gekyk het op tv baie jare gelede.
Mens kan nie begin om te bepaal vir wie mens die meeste moet verag nie... die wetenskaplikes of die ryk geldskieters agter hulle nie!
Een ding is seker, ek het van kleintyd af 'n weersin gehad in mense wat met die goue lepel gebore was, want meeste van hulle verdien nie die rykdom nie. Meeste van hulle sien hulself as Gode tussen ons, meeste van hulle is 'n parasiet wat op ons ander teer en veer deur ons as arm mense te misbruik om sodoende hul rykdom en weelderige lewens te verbeter en te vergroot...
Ek moes die aanslag kortknip, “So ek neem aan jy bevestig dat dit plaasgevind het?” Hy kyk my sarkasties verbaas aan “Maar natuurlik hoe anders?” Nou kan ek die atmosfeer in die teekamer aanvoel, die moeder van alle onderwerpe is ter tafel... Dit is sulke tye wat ek presies bewus is van die glimlag wat ek gee “Goed, dan kan jý wat die saak so beslis voorhou, seker die mees elementêre vraag op die onderwerp vir my beantwoord?” Ek gee hom so ‘n sekond of twee dat my stelling insypel na sy beperkte verwysingsraamwerk, en toe vra ek: “Kan jy my bietjie vertel watse gas die Duitsers gebruik het, en hoe hulle dit toegepas het?” Hy kon my nie antwoord nie. “So, jy sê hulle is vergas, maar jy kan nie vir my sê met wat of hoe nie - Dit sal nie goed klink in ‘n hof nie?”
Ek het hom toe versoek om bietjie huiswerk te gaan doen en ‘versterkings’ te bring vir die mees basiese aspekte van sy aanklag voordat ek my sou verwerdig om hom verder te beantwoord. Ek het versoek dat hy na twee weke weer na die teekamer moes kom en voor almal sy ‘geskiedkundige aanname’ moes rugsteun deur die volgende basiese aspekte: (1) Dat hy vir my moes uitwerk hoeveel Jode per dag, vergas en verbrand moes word in die bestaande kampe van middel 1943 tot April 1945 om die ses miljoen op te maak. (2) Dat hy moes vasstel volgens welke naamlys die koptelling gemaak is om die ses miljoen te bevestig. (3) En dat hy vir my volgens die wêreld sensus vir die tydperke direk na die oorlog die aanduidings kon bring wat daarop wys dat daar so ‘n groot hap uit die bevolking van ’n relatief klein nasie geneem is. Ek het gehoop dat sy soeke na die data in die relatiewe, geykte en tasbare statistieke, hom tot die besef sou laat kom dat mens nie sommer alles moet glo wat die media en geskiedenis onderwysers vir ons so mildelik herhaal nie... en dat hy darem na my sou terugkeer, al was dit soos ek verseker voorsien het, met aansienlik minder versekering en bravade. Dit het egter nie geskied nie. Daaraan is ek ook gewoond.
Die dag toe ons die konsentrasiekamp, Dachau besoek was daar saam ons op die bus ‘n groep Duitse skoolkinders met hul onderwyser. Ons het deur die grote Dachau beweeg en ek het met ‘n ander oog gekyk en dienooreenkomstig toepaslike foto’s geneem vir die lesings wat ek beoog het. Toe ons by die oonde met die staaldeure kom was die onderwyser met sy entourage kinders ook daar. Ek het vir ‘n foto voor die oonde posjeer en toe ek met my vriend praat, kom die onderwyser skierlik verbaas by en praat ook Afrikaans met ons... Hy was ‘n Duitser van Suidwes. Binne enkele oomblikke het hy vir ons gesê dat dit darem “vreeslik is wat Hitler gedoen het.” Hy het ons vertel dat dit opdrag in die skole van Duitsland is dat die leerlinge elke nou en dan na die konsentrasiekampe geneem moet word sodat hulle herinner kan word oor die verkeerdheid van die uitwissing van die Jode. Ek kon nie vir hom sê wat ek presies dink nie, want dit is in Duitsland onwettig om die vergassings enigsins te betwis, en ook met direkte tronkstraf, sonder die keuse van ‘n boete strafbaar - maar ek het natuurlik gesorg dat ek my merk ligtelik maak. “Daar is iets wat my pla met hierdie oonde” en hy staan nuuskierig nader. “Kyk ek weet nie of jy weet dat dit vandag elf ure met die nuutste en mees gesofistikeerde gas branders wat spesifiek vir daardie doel ontwerp is, neem om ‘n liggaam te veras by ‘n krematorium. Dan moet van die beendere daarna nog gekap, gemaal en weggegooi word. Hoe die hel het die Duitsers daagliks so baie Jode in hierdie primitiewe oonde verbrand, en hier is net drie waarin beswaarlik twee liggame elk kan pas, sonder enige aanduiding van enige branders” Toe lyk dit asof die tor van ‘n witman se bootjie afval – ‘n witman wat kinders die wêreld instuur met die holrug geryde boodskap. Ek kon nie help om sy kaarte verder so bietjie te skommel nie. “Hierdie lyk eerder vir my na die oonde waar die klere en goed wat met luise oortrek was, verbrand is?” En toe kyk hy my verward aan...
Al my kinders is geskool in die onderwerp, veral my laatlam seun. Hy is in ‘n vooraanstaande Hoërskool in Pretoria, en nou die dag kom hy na my en vertel my baie verontwaardig dat hy nie meer so baie van sy geskiedenis onderwyser dink nie. Hy vertel my dat die onderwyser hulle in die klas vertel het dat Hitler die Duitsers wat donker oë gehad het met ‘n blou kleurstof in die oë laat inspuit het om hulle soos Ariërs te laat lyk. Ek het my eers vererg en wou die onderwyser ‘n brief skryf en hom vra om dit wat hy die kinders leer vir my te bewys, maar het eerder my seun geleer om in die stilte binnetoe te lag wanneer ‘n sulke gekkigheid openbaar word.
“Juistement, juistement, my leke kolegas. Kyk, waar hierdie vandaan en hoe dit in die wêreld versprei is weet ek baie goed. En ek het tientalle ander bewyse wat julle aan die einde van die dag sal suiwer van die kanker wat die geskiedenis julle mee besoedel het. Indien, en wie van julle sou belangstel, kom kuier vir my, dan braai ons ‘n vleisie en ek reinig julle van die kak wat julle al so lank aanhang!” Ek het dadelik daar uitgeloop en hulle gelos om verward te koukus oor hulle gekoukus.