Tipes aggressie by honde, oorsake en eliminasiemetodes - Nuttige wenke - 2021
Hoe kan ek die gedrag van 'n hond regstel?
Die eerste manifestasies van aggressie by honde is subtiel en onervare eienaars ignoreer hulle dikwels.
Dit begin alles by ongehoorsaamheid, 'n bietjie taai byt tydens die spel, "kontrole" van die eienaar op die karakter.
Ongewenste gedrag moet in die knop gestop word. As die probleem nie in die bot uitgeskakel word nie, sal dit bitterheid tot gevolg hê, wat aanhoudend en vir 'n lang tyd moet reggestel word.
Die belangrikste oorsake van aggressie by honde
Daar is niks verkeerd met aggressie as sodanig nie. Dit is 'n instink wat diere help om hulself, grondgebied en nageslag te beskerm.
By sommige rasse word bitterheid meer uitgespreek. Dit sluit in diens, sekuriteit, veghonde en jaghonde. In sulke troeteldiere word aggressie teen vreemdelinge en verdagte mense opsetlik uitgelok en opgevoed.
Maar in elk geval moet die gedrag van die hond beheer word. Hy kan kwaad wees as dit nodig is. En jaag in geen geval na die eienaar, huishouding, ander honde, troeteldiere en verbygangers nie.
'N Ander ding is ongemotiveerde, ongewenste aggressie. Dit ontwikkel as gevolg van:
teelreëls - wanneer diere onnadenkend kruis sonder om die stamboom en genetiese eienskappe in ag te neem, en die resultaat is 'n hond met onvoorspelbare gedrag,
swak inhoud - onvoldoende voeding, konstante teenwoordigheid in die voëlhok of aan die leiband beïnvloed die psige,
onbehoorlike onderwys - gebrek aan sosialisering, opleiding, vasgestelde gedragsreëls.
'N Gebrek aan opvoeding sluit ook permissiwiteit in, wanneer die eienaar al die grille van die troeteldier geniet en outomaties 'n laer plek op die hiërargiese leer neem.
Soms is die oorsake van skielike aggressie sistemiese patologieë. Die hond is beseer, en sy dra woede teenoor ander.
Dit is belangrik om te verstaan ​​dat gedragsprobleme by honde ontwikkel deur die skuld van die eienaar. Slegs in 1% van die gevalle kan aggressie voorwaardelik toegeskryf word aan genetiese en aangebore geestesversteurings.
Hoe om woede te bepaal
Aggressie by honde word maklik deur eksterne tekens waargeneem. Dit verskil afhangende van die mate van bitterheid:
In die beginfase die hond rugsteun 'n bietjie, klamp die stert tussen die bene, slaan sy tande, druk sy ore. U moet nie bang wees vir sulke gedrag nie - dit is net 'n bedreiging. As u nie die dier uitlok nie, moet u nie u rug daarop draai nie en nie weghardloop nie, sal dit nie aanval nie.
In gemiddelde vorm Voue sal op die voorkop verskyn, die jas sal aan die einde staan, die hond sal in die oë kyk.
Swaar aggressie benewens tekens van 'n aanvanklike en matige graad, word dit gemanifesteer deur rooiheid in die oë, 'n sterk verhoogde stert, intermitterende asemhaling en soms onbeheerde urinering. Dit is reeds onmoontlik om 'n ooreenkoms met die hond te bereik; indien moontlik, isoleer dit en doen alles om homself te beskerm.
Daar is geen universele maniere om 'n hond van aggressie te speen nie. Die eienaar moet in elke geval na 'n individuele benadering en saam met die hondehanteerder kyk.
Daar is egter algemene wenke om gedrag reg te stel:
identifiseer waarom woede ontstaan ​​het en die bron daarvan uitskakel,
sluit moontlike siektes uit
Moenie slaan nie, nie verneder nie, nie die troeteldier straf nie en nie op hom skree nie,
bevorder vriendelikheid en gehoorsaamheid.
Kinders moet die gedragsreëls by diere so vroeg as moontlik verduidelik. Hulle moet honde liefdevol behandel, hulle slegs met die toestemming van volwassenes nader en troeteldier.
Daar is afsonderlik mediese metodes wat aggressie kan help verwyder.
Die eerste is kalmeermiddels. Dit verlig prikkelbaarheid en angs, vergemaklik regstelling van gedrag.
Die tweede sluit kastrasie in. Die metode word gebruik wanneer die hond mededingend, sosiaal, seksueel aggressief is. Boonop werk die metode beter met mans - na die operasie daal hul androgeenvlak.
By tewe bly die vlak van hormone byna onveranderd, daarom is sterilisasie slegs effektief met estrus of vals swangerskap.
Dit verskyn tydens puberteit en sosiale volwassenheid - oor 1,5 - 3 jaar. In 'n groter mate kenmerkend van mans. Net 10% van die tewe wys dit. 'N Kenmerkende teken - die hond is nog meer verbaas met straf.
Hoe om te waarsku en reg te stel:
vestig 'n duidelike hiërargie in die gesin waarin die hond die laaste plek inneem,
bepaal die gedragsreëls vir die hond en hou daarby,
verbied die troeteldier om op die bed te slaap, van die tafel te eet,
om te verseker dat die dier die eerste, maksimum, tweede keer gehoorsaam.
Maklik bepaal deur die volgende tekens:
as hy eet, glimlag die hond op geskikte honde, katte, mense,
byt as jy probeer om 'n bakkie op te tel
terselfdertyd grom en eet hy gretig, kan dit laat val,
soms kom aanvalle van voedselagressie voor as die hond 'n spesiale lekkerny ontvang.
Dit kom gereeld voor as gevolg van toegeeflikheid aan eetgewoontes: om van die tafel af te voed, gereeld onverdiende lekkernye aan te moedig en bedel aan te moedig. Voedselagressie verskyn ook as die dier voor of op dieselfde tyd as familielede eet.
gee 'n opdrag om te "sit" voordat hulle voed,
sit 'n bak voor die hond en beveel "wag",
om die opdrag "blik" te laat wag en toe te laat,
onderbreek die ete met die opdragte "fu", "jy kan nie", "wag", wag 'n bietjie en laat weer eet,
herhaal 'n paar keer.
Dit word gekenmerk deur kwaadwilligheid in verhouding tot familielede van dieselfde geslag: tussen twee mans of wyfies. Begin tydens puberteit. Dikwels is die "slagoffers" troeteldiere wat siek is, bejaard en verswak.
Tipiese tekens van intraspesifieke aggressie is kompetisie vir 'n spesifieke onderwerp. Die hond mag nie 'n familielid by die deur, in die kamer, op die bed of bed laat nie, en ook nie vir hom speelgoed gee nie.
gebruik mediese metodes: gebruik van kalmeermiddels en kastrasie,
om nie met die wedywering in te meng nie - die meeste skermutselinge beland in dreigende houdinge totdat die eienaar die diere probeer skei,
aangesien intraspesifieke aggressie by mans toeneem as daar 'n teef in die buurt is, is dit nodig om dit apart te hou of dit met geur-eliminerende middels te behandel.
Dit word getoon deur die volgende kenmerke:
die hond jaag na almal wat na sy mening op die grondgebied inbreuk maak,
versterk deur 'n duidelike definisie van grense - as daar 'n heining is,
die hond beskerm enige voorwerpe - 'n huisperseel, 'n motor, ens.,
aggressie is afwesig as die dier nie op sy grondgebied is nie.
Territoriale aggressie kan in die knop gestop word, as die hond nog hondjie is, slaag 'n spesiale kursus om die terrein te beskerm.
Onafhanklike aanpassingsmetodes kom neer op:
ophou blaf, gegrom en gegooi na willekeurige verbygangers,
lei die troeteldier in 'n afgeslote ruimte voordat die gaste besoek, nadat dit geneem is om besoekers voor te stel,
Die dier moet gebruik om te reageer op werklike gevaarlike situasies en die alledaagse gebeure te ignoreer.
Direk gekoppel aan die gebrek aan hiërargie in die gesin. Hierdie aggressie sal manifesteer in die feit dat die troeteldier nie speelgoed sal weggee nie, selfs wat hy self vir die spel gebring het.
Soms kies 'n troeteldier 'n sekere item en begin dit bewaak en kyk dit van 'n afstand af.
Om die 'eienaar' reg te maak, sal 'n paar wenke help:
maak dit duidelik dat die speelgoed aan die eienaar behoort, en hy laat jou net toe om met hulle te speel,
sluit pret uit met toutrek, veral met groot rasse,
die eienaar moet altyd wen
slegs 'n persoon besluit wanneer die spel begin en eindig.
Dit word deur sulke faktore uitgedruk:
die hond beskerm 'n spesifieke persoon, laat nie ander mense en diere hom nader nie,
die hond word tussen die beskermde voorwerp en diegene daar rondom,
die dier reageer skerp op skielike bewegings, handdruk, drukkies.
'N Kenmerkende kenmerk van defensiewe aggressie is die afwesigheid daarvan as die eienaar nie naby is nie.
Dit is makliker om hierdie ongewenste gedrag te voorkom. Die maatreëls is:
kuier die troeteldier met puppyhood,
hom vertroud te maak met volwassenes en kinders, ander diere,
onderdrukking van kwaadwillige gedrag teenoor ander.
Dit hou verband met die antieke instink van honde - om in te haal en dood te maak. Daarom kom dit die meeste voor in jagrasse. Die hond begin wild (klein voëls en diere) of bewegende voorwerpe (motors, fietsryers, skaatsers) jaag.
Hierdie soort bitterheid is gevaarlik. Benewens die risiko vir die hond, wat in die agtervolging van die motor onder die wiele kan kom, hou kinders 'n bedreiging in.
Soms, as gevolg van harde geluide en chaotiese bewegings, beskou die hond die baba as prooi. Hy begin voortdurend toesig hou oor die kind, kwyl, probeer om hom vas te gryp.
Hierdie gedrag kan slegs gedeeltelik gekorrigeer word met:
vestiging van leierskap
onderdrukking van pogings om die opdragte "fu", "sit", "lieg", "vir my" na te streef, terwyl dit nodig is om die leiband skerp te trek.
Gekondisioneer deur vrees en pyn
Inherent by swak, lafhartige, onseker diere. Dit kan voorkom tydens of na die beweerde situasie - byvoorbeeld wanneer u 'n veearts besoek of as kinders of volwassenes wat voorheen 'n hond beledig het, geskik is.
grom en glimlag, pogings van die hond om sy hande met sy tande te gryp, terselfdertyd draai hy op sy rug,
die begeerte om te ontsnap, wegkruip in 'n hoek,
Dit is belangrik om u troeteldier dadelik gerus te stel. As die hond in die hoek of bedreig word, sal hy stamp.
Dit is moeilik om vrees te verwyder, soms is dit onmoontlik. Om die situasie reg te stel, moet u:
sosialiseer die hond
bevind hulle so gereeld as moontlik in situasies wat die dier as bedreigend beskou, maar sorg dat niks gevaarliks ​​gebeur nie,
by die eerste tekens van angs, kalmeer die hond, trek sy aandag, gee lekkernye of speelgoed.
Word by vrouens tydens swangerskap en voedende hondjies aangetref. Sy sal nie mense en diere na die koshuis waar die babas is, toelaat om hulle te bekommer of te haas as iemand aan die hondjies raak, blaf en grom nie, sodra 'n ander persoon of troeteldier op die horison verskyn.
In ernstige gevalle kan die teef die hondjie vermorsel of eet. Sommige ma's met sterte begin speelgoed verslind.
Dit is onmoontlik om moederlike aggressie te beheer of te onderdruk. Sy sal self verdwyn as die hormonale agtergrond weer normaal is. Alle aksies kom daarop neer dat hulle nie 'n teef uitlok nie.
moenie hondjies neem nie en moet hulle nie nader as die teef aggressief is nie,
verander beddegoed, water, maak skoon in die huis as die hond loop of eet,
gee kalmeermiddels, indien aanbeveel deur 'n veearts.
Verskyn by hondjies en jong honde as hulle hul hiërargiese status probeer bepaal. Dit begin met 'n willekeurige greep van hande, voete, klere. Die troeteldier monitor ook terselfdertyd hoe die eienaar reageer.
Sulke gedrag kan nie selfs indirek aangemoedig word nie. Ten minste byt 'n klein hondjie doelbewus sy vinger - hy word gestraf. Anders sal hy dink dat hy sterker en belangriker is.
Spelagressie ontstaan ​​ook in verhouding tot familielede. Klein hondjies wat vroeg uit die rommel verwyder is, het nie geleer hoe om met hul medestammers te speel nie. Daarom is hulle onbeskof teenoor ander honde.
Om die situasie reg te stel, moet u:
kuier die hondjie
onderbreek die spel totdat die hond woedend is,
verwyder die speelding na die pret,
straf onbeskofte gedrag
Moenie op die hond slaan of skree terwyl hy speel nie.
Regstelling van aggressie by honde is deurdagte werk. Selfs nadat u OKD en medikamenteterapie geslaag het, is dit nodig om ongewenste gedrag vir bykans 'n leeftyd te onderdruk.
Die moeilikste ding om reg te stel is verbittering wat veroorsaak word deur angs, roofdier en moederlike instink. In hierdie gevalle is alle maatreëls slegs daarop gemik om angs en prikkelbaarheid te verminder.
Daar is twee benaderings om die probleem op te los. Die eerste metode bestaan ​​uit 'n eenvoudige voortsetting van die basiese verloop van gehoorsaamheidsontwikkeling. Dit word aanbeveel dat die eienaar voortdurend 'n sak met 30 stukkies lekkergoed (en meer) saamneem en met hul hulp die uitvoering van die opdrag "vir my" stimuleer, wat veral belangrik is as die hond op straat is. Die kern van die opleiding is om die hond te kom haal, en, indien geskik, haar onmiddellik daarvoor aan te moedig. Selfs as die dier nie haastig is nie en die opdrag onseker uitvoer, moet dit aangemoedig, gestreel en geprys word. In beginsel moet 'n mens altyd aangemoedig word om die eienaar te nader, ongeag hoeveel die hond vir hierdie tyd nodig het.
Die belangrikste ding is dat sy haar nooit moet straf nie, omdat sy nie laat gekom het nie, of vir die aksies wat sy uitgevoer het terwyl sy nie van die eienaar af was nie.
Dit is 'n baie ernstige fout wat die eienaars nie moet begaan om kwaad te wees vir 'n hond wat nie na die oproep gekom het nie en haar dan gekla het toe sy gekom het. In hierdie geval sal die hond gestraf word omdat hy die eienaar genader het. Uiteindelik sal sy probeer om straf te vermy deur op 'n afstand te bly. In hierdie opsig moet die eienaar ook daarop wys dat hy gedrag, nie 'n dier nie, straf of aanmoedig vir dade wat onlangs gepleeg is. Daarom speel die dier ten tye van aanmoediging of straf 'n deurslaggewende rol.
In verband met die toepassing van hierdie eenvoudige metode, moet die belangrikheid van sommige ander fundamentele beginsels uitgeklaar of beklemtoon word:
Bevordering moet onmiddellik toegepas word. Dit beteken dat die lekkerny altyd by die eienaar moet wees om dit aan die hond te gee sodra dit pas, en om nie lank daarna in die sak te soek as die hond al lank nader gekom het nie.
Die hond moet nie beloon word vir enige benadering tot die eienaar nie, maar slegs in die geval van 'n benadering tot skree. ' Dit sal optimale omstandighede skep vir die span om 'n inisiatiewe stimulus of sein vir die dier te word.
Bemoedigende lekkernye moet altyd gevolg word deur strofe en lof. Dit versterk die bemoedigende effek van streel en lof deur 'n noue tydelike verband met die aflewering van stukkies lekkergoed.
Met verloop van tyd kan u die gebruik van lekkergoed heeltemal uitskakel of verminder. In die vroeë dae moet verwagte gedrag egter voortdurend aangemoedig word. As die hond geleer het om vinnig die eienaar op bevel te nader en hierdie vaardigheid in enige situasie geleidelik geopenbaar word, kan die frekwensie van die belonings in die vorm van stukkies lekkergoed geleidelik verminder word, terwyl hy terselfdertyd streel en lof gebruik.
Die aanbeveling om die frekwensie van belonings geleidelik te verminder, dit wil sê om die gewenste gedrag aan te moedig, eers elke keer, dan die tweede, derde keer, ens., Is algemeen van aard en vorm nie 'n spesifieke metode nie. 'N Dier kan byvoorbeeld twee keer in 'n ry beloon word, en dan vier of vyf keer om nie 'n beloning te ontvang nie. Dus is hierdie data gemiddeld. In beginsel moet die frekwensie van aansporings verskil, sodat aansporings onvoorspelbaar en onreëlmatig is. In sulke omstandighede, as die hond nie weet of die gedrag hierdie keer aangemoedig sal word of nie, sal sy daarna streef om die aangeleerde tegnieke uit te voer.
As die hond, ondanks sy geliefkoosde lekkerny, die reaksie van die eienaar ignoreer, aangesien hy vir hom 'n meer interessante tydverdryf vind, moet die opleiding om behoorlik op die bevel tydens wandeling te reageer, slegs in die afwesigheid van afleidings begin word, of wanneer die eienaar opgemerk het dat die hond kalmeer het en reeds gereed is kom na hom toe.
Die tweede metode om 'n hond te leer om op bevel te nader, is dat die eienaar die hond slegs een keer bel, en as sy nie reageer nie, vertrek die eienaar en gaan voort totdat sy hom nader. As die hond nie daarvan hou om ver van sy eienaar af te beweeg nie (die meeste van hierdie honde), kan die konsekwente gebruik van hierdie metode die probleem vinnig oplos. Die hond sal vinnig besef dat hierdie opdrag aandui dat die eienaar weg is. Dit sal vinnig maak dat die dier wat nie daarvan hou om alleen te wees nie, die eienaar volg. Onmiddellik hierna moet die hond aangemoedig word deur hom te streel, te prys of om haar te behandel. Die eienaar kan ook in die teenoorgestelde rigting van die huis af gaan. Vir die hond is dit 'n teken dat die stap nog nie verby is nie. (Hoofstuk 18 gee 'n gedetailleerde beskrywing van hierdie metode, asook voorbeeldaanbevelings vir hierdie twee metodes).
As bogenoemde beginsels van die beoefening van gehoorsaamheid met straf aangevul word, kry ons 'n hoogs effektiewe opleidingstrategie. Die fundamentele beginsel van so 'n tweerigtingmetode is om die eienaar van die dier die geleentheid te gee om konsekwent op werklike of potensiële probleemsituasies te reageer. Dit wil sê, hy moet in staat wees om afwykings in die gedrag van die dier te straf en enige aanvaarbare alternatiewe vorm aan te moedig. Uit die onderstaande lys van effektiewe strafmetodes is dit duidelik waarom so 'n pad dikwels sukses bring, help om die afwykende gedrag van honde uit te skakel of te versag.
Metodes van voorkomende regstelling
As die hond aggressief op die lopende persoon reageer, moet die eienaar die hond na homself roep en hom aanmoedig om hom as 'n lekkerny vir gehoorsaamheid te behandel sodra die lopende persoon in die gesigsveld van die eienaar en die hond verskyn, maar die afstand tussen hulle is nog steeds nie genoeg om aggressiewe gedrag van die dier te veroorsaak nie. Hierdie kort gehoorsaamheidsoefening is baie gewild onder honde wat gewoonlik nie lekkernye ontvang nie. Dit moet voortgesit word totdat iemand verbygehardloop het en voldoende afstand het. In plaas daarvan om aangemoedig te word om die opdrag uit te voer, kan die eienaar die hond se gunsteling speelding gebruik om dit mee te sorteer totdat die lopende persoon buite sig is. In hierdie geval word aanbeveel dat die eienaar van die hond, wanneer hy 'n probleemsituasie benader, veral vrolik optree en doen wat die hond gewoonlik gelukkig maak.
Daar word dikwels na vroeë intervensie verwys as die 'afleiding'-metode. In hierdie geval moet die eienaar van die hond nie 'n vals idee hê dat enige metode van afleiding aanbeveel word nie. Die doel van hierdie metode moet wees om die hond van die hardloper af te lei en na iets anders oor te skakel. Maar dit maak nie sin om die aandag van die dier met 'n lekkerny of 'n speletjie af te lei nadat die hond al aggressief is nie. In hierdie geval moedig u onbehoorlike gedrag aan, wat absoluut teenaangedui is. Die honde-eienaar moet in detail verduidelik dat vroeë ingryping deur aandag af te lei slegs raadsaam is as dit voorkom voordat daar tekens van afwykende gedrag voorkom. As die hond al aggressief getoon het, dan is die tyd verlore, en onbehoorlike gedrag moet gestop word deur straf, en nie aangemoedig word deur 'n lekkerny of 'n speletjie nie.
Maatreëls om irritante te verswak of te neutraliseer
By die verbetering van die gedrag van honde, word hul eienaars dikwels aangeraai om sekere maatreëls te tref of om gewoontes wat die irriterende, aktiverende, versterkende en remmende stimuli deur diere ervaar, te laat vaar. As 'n hond byvoorbeeld bang is om alleen te wees, raai sy eienaar aan om kalm en neutraal op te tree kort voordat hy die huis verlaat. Daar sal dus gepoog word om die stimulerende stimuli van die eienaar te verminder. In die reël word honde-eienaars wat 'n problematiese situasie vermoed, erg en senuagtig. Dit gebeur byvoorbeeld as 'n vreemdeling 'n huis nader of as 'n donderstorm versamel. Dit kan 'n baie nadelige uitwerking op die dier hê, aangesien die eienaar hom op hierdie manier inlig dat 'n mate van gevaar nader. Dit kan op sy beurt die reaksie op 'n stimulerende stimulus verder verhoog.
Die volgende wenke kan gebruik word om stimuleringsaktivering te neutraliseer:
vermy optrede wat aggressiewe honde uitlok,
moenie die hond tydens die regstelling toelaat om hom in situasies te bevind wat haar 'n sterk gevoel van vrees kan veroorsaak nie,
verhoed dat die kat die kamer binnekom wat hy merk,
hou aan dat twee katte aggressief op mekaar reageer in verskillende kamers, behalwe wanneer gesamentlike verblyf nodig is om gedrag reg te stel, ens.
Hierdie aanbevelings vorm deel van 'n pakket met maatreëls om baie vorms van afwykende gedrag reg te stel. Baie troeteldier eienaars gebruik intuïtief hierdie metode om probleme met diere se gedrag uit te skakel. Die gewone gedrag van alle gesinslede, wat daarop gemik is om die stimuli wat aggressie uitlok, te neutraliseer, stel u soms in staat om 'n baie lang tyd te leef met 'n potensieel gevaarlike aggressiewe hond, wat streef na meerderwaardigheid as ander. Die eienaars neem eenvoudig nie kos van haar weg nie, maak haar nie wakker as sy slaap nie, en sit hul sake ter syde wanneer hulle agterkom dat die dier op sy plek vries en kyk na mense, wat wys dat dit naby 'n manifestasie van aggressie of aanval is.
Net so, maatreëls om versterkende stimuli direk te verswak of te neutraliseer (as daar byvoorbeeld twee honde in 'n huis is, word hulle in verskillende vertrekke aangehou as 'n vreemdeling verskyn), of om remmende stimuli te gebruik en te versterk (byvoorbeeld om 'n kat wat die grondgebied skrik, te skrik) kan die probleem redelik goed oplos. Daarbenewens sal diere in sulke situasies 'n les in gedrag ontvang.
Uitsluiting van probleemsituasies
In die geval van aggressie wat deur straf veroorsaak word, moet u die spesifieke tipe straf afsaak of 'n ander "straf" -stimulus gebruik wat nie aggressie teenoor die eienaar veroorsaak nie. 'N Harde geluid, byvoorbeeld, deur 'n blikkie met muntstukke te skud, sal die hond bang maak sonder om 'n aggressiewe reaksie te veroorsaak.
Die hond glo nie dat die straf van die eienaar af kom nie. Gevolglik word honde-eienaars gereeld aangeraai om hierdie geluide noukeurig te maak, sodat die dier nie hul bron kan bepaal nie. Saam met die vraag of die hond die bron van irritasie ken of nie, kan ander faktore hier 'n rol speel, veral die feit dat 'n harde geluid baie onaangenaam kan wees, maar terselfdertyd nie pyn kan veroorsaak nie. Vreeslike stimuli in sekere situasies lei baie tot aggressie as irritante wat pyn of onaangename sensasies veroorsaak.
Die tweede belangrike faktor wat die afwesigheid van 'n aggressiewe reaksie op akoestiese stimuli bepaal wat 'n gevoel van vrees veroorsaak, is bloot die nie-aggressiewe gedrag van die eienaar self. As die eienaar die hond met sy hand, 'n leiband of 'n koerant in 'n pyp oprol, slaan, is dit 'n baie aggressiewe aksie wat onvermydelik gepaard gaan met aggressiewe gesigsuitdrukkings en gebare van 'n persoon. 'N Harde klank kan ook aggressief lyk, maar die kombinasie van 'n onbekende klank en die relatiewe nie-aggressiewe gedrag van die eienaar word nie deur die hond gesien as 'n soort "aanval" wat 'n aggressiewe reaksie veroorsaak nie.
Hondeienaars moenie aggressief wees as hulle sulke alternatiewe strawwe gebruik om potensieel aggressiewe diere groot te maak nie. Byvoorbeeld, u moet glimlag en nie streng na die hond kyk nie, maar iets doen en voorgee dat u nie eers agterkom wat gebeur het nie.
Verwerping van oneffektiewe metodes
As u 'n dier selfs erger straf vir 'n aggressiewe reaksie op straf, kan u soms aggressie onderdruk. So 'n strategie is egter gevaarlik. Onder sekere voorwaardes kan meer ernstige straf lei tot die feit dat die dier selfs meer aggressief sal optree, of omgekeerd, die vrees vir die eienaar sal ervaar, wat 'n moontlike oorsaak is van 'n taamlike ernstige afwyking in gedrag. As die hond dus aggressief op straf reageer, sal dit in beginsel raadsaam wees om meer aandag te gee aan gedragsmodifikasie-oefeninge met behulp van aanmoediging, eerder as om die intensiteit van die "straf" -stimulus te verhoog.
Dieselfde geld straf vir 'n aggressiewe reaksie op mediese ingrype wat pyn, angs of angs veroorsaak, wat in sommige gevalle 'n positiewe resultaat kan lewer. As dit egter nie genoeg is om net die hond te skel om aggressie te onderdruk nie, is dit beter om 'n ander metode te gebruik gebaseer op die aanmoediging, wat hieronder bespreek sal word. Dit sal verseker dat die hond verdraagsaam is teenoor mediese prosedures.
Onwillekeurig aanmoediging van aggressiewe gedrag is ook 'n potensieel belangrike komponent van terapie. Die onvermydelike gevolg van die beëindiging van die afwykende stimulus is dat die gierende en bytende hond 'n sekere steun vir sy gedrag voel. Nietemin is dit heeltemal moontlik om aanmoediging te vermy, soos die pogings van 'n liefdevolle eienaar om 'n hond te kalmeer of te troeteldier. Klaarblyklik maak die meeste honde-eienaars hierdie fout omdat so 'n strategie in 'n spesifieke situasie vir hulle geregverdig is, en dit moedig hulle op hul beurt aan om in die toekoms op hierdie manier op te tree. Op die lange duur sal pogings om 'n aggressiewe dier te kalmeer egter waarskynlik net die neiging tot aggressie in soortgelyke situasies verhoog.
Metodes vir die regstelling van gedrag
Aanmoediging deur lekkernye kan dikwels 'n effektiewe manier wees om refleks nie-aggressiewe gedrag te ontwikkel, tuis wanneer die dier 'n lang en onaangename prosedure moet ondergaan, soos oorskoonmaak. In hierdie geval is dit heel moontlik om 'n eenvoudige tegniek te gebruik om 'n aggressiewe hond te leer, wat streef na meerderwaardigheid teenoor 'n persoon, om met 'n kwas te kam. In hierdie geval word die hond geleidelik desensitiseer deur die intensiteit van die afwykende stimulus te verander. Terselfdertyd word die hond aangemoedig vir nie-aggressiewe gedrag in 'n onaangename situasie. Die intensiteit van blootstelling aan 'n afwykende stimulus neem 'n paar dae of weke toe totdat die hond normaalweg op die prosedure reageer.
Weiering om wangedrag te bevorder
Sommige honde is moeilik om te beheer terwyl hulle loop. Hulle wil nie in 'n sekere rigting beweeg nie. Hulle moet hulle oorreed om die straat lank oor te steek. Die dier stop elke 20-30 meter en gaan voort om net te beweeg as die eienaar dit streel of daarmee praat. Baie honde blaf aanhoudend en aanhoudend as hulle iets wil hê, totdat die waansinnige eienaar uiteindelik opgee.
In so 'n situasie is straf slegs in seldsame gevalle nodig. Gewoonlik is dit genoeg om die hond heeltemal te ignoreer en nie haar voorsprong te volg nie. Etologiewetenskaplikes noem hierdie metode om die een of ander vorm van abnormale gedrag reg te stel, die metode van 'onderdrukking' (uitwissing). Let nie op die hond as sy op straat stop nie. Hou aan om vorentoe te beweeg sonder om met die hond te praat en sonder om terug te kyk, maak nie saak wat hy doen nie. As 'n hond probeer blaf om toegeneentheid, speel of kos te kry, moet alle gesinslede 'n streng reël hou - nooit in hierdie situasie om daaraan toe te gee nie.
Onderdrukking is 'n uiters effektiewe metode om gedragsprobleme uit te skakel wat veroorsaak word deur eksterne faktore wat die eienaar kan beïnvloed. Maar hierdie pad is slegs effektief as daar aan drie voorwaardes voldoen word. Die eienaar moet ten volle vertroue hê in die korrekte keuse van metode. Hy moet voldoende selfdissipline, deursettingsvermoë en konsekwentheid hê. Laastens moet die eienaar deur die konsultant voorberei word op die moontlike gevolge van die beëindiging van belonings vir wangedrag, veral vir tydelike agteruitgang en dan verbetering.
Byvoorbeeld, elke dag word pogings herhaal om gedrag te demonstreer waarvan u gedink het dat u reeds ontslae geraak het (die sogenaamde spontane wedergeboorte):
Die proses om onbehoorlike gedrag te onderdruk, sal lang en ongelyk wees.
Skielike veranderinge ten goede word meer gereeld waargeneem.
Stadige verbetering kom minder voor.
Die dier word vir een uur stiller, en dan begin hy weer van vooraf, dan sal hy vir 'n uur of twee rustig raak, sodat hy op die volgende luiheid nog meer aanhoudend nuwe pogings aanwend.
Ek het weer -2 dae rus, en weer dieselfde pogings, ens.
Hondeienaars moet in beginsel voorbereid wees op nuwe sporadiese manifestasies van afwykings in die opdrag, selfs al word hul troeteldiere met die eerste oogopslag weer opgelei.
Ander gesinslede moet leer hoe om te reageer as 'n hond huil, blaf, byt of hom skaam optree (byvoorbeeld, hou nie van, probeer ander familielede se hulp kry nie). In beginsel moet hulle die gewoonte om die hond gerus te stel of dit te vertroos met streelende, liefdevolle woorde of probeer om aandag af te lei, laat vaar.
Al hierdie reaksies kan as 'n positiewe aanmoediging dien en kan in sekere omstandighede daartoe bydra dat die hond in die toekoms ook in sulke situasies aggressief en (of) skaam sal optree. Slegs enkele honde-eienaars is bewus van hierdie gevaar, want sulke maatreëls, soos hulle dink, lewer tans resultate. In hierdie geval is dit nodig om duidelik te verduidelik dat as u elke keer die hond troeteldier en baie aandag daaraan gee as hy grom of beskerming soek, in die toekoms dit sal dien om 'n gepaste refleks te ontwikkel en dat die hond baie meer gereeld sulke gedrag sal toon.
Dit is vanselfsprekend dat ander gesinslede konsekwent moet wees en sulke gedrag moet ignoreer. In sommige gevalle is dit egter beter vir hierdie mense om 'n sekere vorm van gedrag te onderdruk (soos grom en blaf). Om dit te kan doen, moet die hond gekla word. Dit is veral belangrik as die hond by 'n klein kind grom. In sulke gevalle moet ouers hul meerderwaardigheid oor die hond bewys en sodanige gedrag stop. As vrees die oorsaak van die probleemgedrag is, moet u u daarvan weerhou om boetes te gebruik.
Dit beteken egter nie dat die gebruik van enige strafmaatreëls in elk geval teenaangedui is nie. As u byvoorbeeld saggies straf, 'n hond wat hieraan gewoond is, bestraf, is dit onwaarskynlik dat so 'n straf 'n gevoel van vrees sal veroorsaak, maar dit sal terselfdertyd duidelik wees dat die eienaar ontevredenheid met die gedrag van die dier het en sal dien as 'n waarskuwing vir die toekoms. Die oormatige besluiteloosheid van die eienaar en die onthouding van die ligte straf vir angswekkende honde kan 'n ernstige fout wees in die oplos van probleme in die gedrag van diere wat deur vrees veroorsaak word. So 'n fout kan die oplossing van ander probleme belemmer of selfs vererger.
Versterking van die gesag van die eienaar
Baie honde verduur mediese prosedures en manipulasie van sommige mense, byvoorbeeld veeartse wat met selfvertroue optree met 'n gevoel van meerderwaardigheid, maar nie sulke optrede deur ander, byvoorbeeld hul eienaars, toelaat nie. Miskien is dit te wyte aan 'n gebrek aan respek. As dit tydens die opname blyk dat die hond in ander situasies na die eienaar grom of huiwerig is om hom te gehoorsaam, is dit raadsaam om sy aandag te vestig op die advies oor die versterking van sy gesag wat in die vorige hoofstuk uiteengesit is.
As die probleem van onvoldoende gesag implisiet uitgedruk word en veroorsaak word deur onbehoorlike gedrag van die eienaar, wat nie in baie situasies aggressief optree nie, kan 'n meer spesifieke behandeling van die hond om dit te laat volg die opdragte van die eienaar, byvoorbeeld om op te blaf of te grom, help. Met hierdie metode kan u vinnig die respek van die hond vir sy eienaar versterk en sodoende sy neiging om die aanraking van die eienaar te weerstaan, verminder.
Honde uit die skuiling - kenmerke van gedrag en die regstelling daarvan
Om 'n hond uit 'n skuiling te neem is 'n baie vriendelike en menslike ding. Op hierdie manier red u 'n weerlose wese wat nie sonder u kan oorleef nie. U verkry die mees toegewyde en liefdevolle vriend en blameer uself terselfdertyd vir sy toekomstige lot.
Om 'n hond uit 'n skuiling te neem is glad nie soos om 'n klein hondjie te kry nie. As u 'n hondjie van sy moeder neem, word sy karakter en gewoontes gevorm met u hulp. U kan elke stap waarneem, sy gedrag en tekortkominge regstel, u weet alles van sy gesondheid.
Wat u moet weet as u 'n hond in 'n skuiling kies:
Dit is beter om dit op Vrydagaand, of Saterdag, of voor die vakansie te neem (dit wil sê dat sy die volgende dag nie onmiddellik die hele dag alleen hoef te bly nie).
As daar katte in die huis is, moet die kennis baie noukeurig uitgevoer word, die reaksie van die hond is onvoorspelbaar, om u streng onder die beheer van die situasie te stel.
Gaan werk toe - verberg duur items soos op onbereikbare plekke.
Selfs 'n gesonde hond uit 'n skuiling is voorwaardelik gesond. Daarom benodig u 'n verpligte konsultasie met 'n veearts - hy sal u vertel van voeding. 'N Ontleding van die perlemoen vir 'n bosluis, 'n algemene bloedtoets en die skoonmaak van die paranale kliere (in kort kort priesters) is baie wenslik.
Wat voeding betref - hy sal eet tot die stort, dus is die eerste twee dae van diarree moontlik. Sal van die tafel vra - moet mekaar nie sien nie, eet 'n bietjie en stop.
Stap eers - slegs aan 'n leiband. U moet die eerste keer loslaat sonder om die leiband te ontbind (net vir ingeval dit baie makliker is om te vang).
Op die kraag moet u altyd u telefoon aandui.
As u 'n dier uit 'n skuiling red, moet u onthou dat die dier die indruk van 'n weeskind gelaat het: straat en gesellig. Selfs al kom die hond van die eienaars in die skuiling en weet hoe hy in die huis moet optree, moet u onthou dat u vir 'n geruime tyd die karakter van u nuwe vriend, sy gewoontes en vaardighede moet bestudeer, hom gewoond moet raak en hom aan uself moet toewy. Dit is 'n fassinerende en deurdagte proses.
Die eerste ding wat u nodig het, is om geduldig te wees. Die hond kan uithaal en gereed wees om van u te hou. Maar die proses om te beweeg, die nuwe omgewing en mense te leer ken, is vir haar 'n groot spanning. U hoef dus nie die hond vir niks te trek nie, praat eerder saggies en kalm met haar en streel rustig. Dit is belangrik om die dier nie te skrik met harde woorde, geraas, ruk, nie om haar seer te maak nie.
Nadat u die hond by haar nuwe huis ingelaat het, laat sy haar vertroud maak met die situasie en wys dadelik die plek wat vooraf voorbereid is vir haar. Это должен быть хорошо защищенный уголок, расположенный не на проходе и не на сквозняке.
As die dier bang is om die drumpel van die huis oor te steek, sal hy aangaan, dan kan u dit versigtig ophef en oordra, die sagte woorde herhaal, en dan 'n lekkerte gee.
As die hond voor die skuiling in die woonstel woon, sal sy waarskynlik dadelik onthou dat u toilet toe moet gaan op straat. As 'n hond sy hele lewe in 'n voëlhok deurbring, moet jy haar as 'n hondjie leer. Dit neem 'n geruime tyd, maar ook nie eng as u wil om te gaan nie.
Wel, as u die hond se verlede ken. In hierdie geval sal u die gedrag daarvan makliker en vinniger kan verstaan ​​en probleme kan voorkom. Byvoorbeeld, as sy deur ander honde gebyt is of deur mense geslaan is, kan sy vrees vir hulle toon of aggressief optree. Dan moet u, wanneer u loop, totdat die hond daaraan gewoond raak en nie meer bang is vir hulle nie, veiligheidsmaatreëls in ag neem: moenie naby groot groepe mense en honde kom nie.
Laat die hond nie van die begin af met die hond loop nie, want sy is nog nie gewoond aan jou nie en het nog nie geleer om jou as 'n meester te identifiseer nie. Laat die hond vir die eerste keer met 'n leiband los. Dit sal dus makliker wees om haar te vang. Merk u foon op die kraag.
As die hond baie rondgedwaal het, kan hy, volgens gewoonte, verskillende vullis van die grond afhaal. Dit sal nie moontlik wees om dit onmiddellik te speen nie, maar met tyd en met geduld is dit heel moontlik.
Let op wat die hond in die skuiling gevoed is: natuurlike kos of droog. Van die gewone kos tot die wat u beplan om te voed, moet u die hond geleidelik oordra. Dus sal die hond dermprobleme vermy wat kan ontstaan ​​as gevolg van spanning en voedselveranderings.
Selfs as die hond nie baie skoon is nie, moet hy dit nie dadelik was nie. Honde word gewoonlik nie gereeld gewas nie, want terselfdertyd word haar immuniteit verminder. Die wasproses self vir die dier is spanning. In hierdie geval kan die hond verkoue kry, bang raak, ens. Moenie vergeet dat sy nog nie bemeester het nie. Vee dit dan af met 'n lap wat met 'n mengsel van water, asyn en vodka 1: 1: 1 bevogtig is. Die eienaar moet onmiddellik die toelaatbare raamwerk opstel en die hond aanhoudend en liefdevol gebruik om volgens u reëls te leef.
As dit nie moontlik is om die situasie in die gesin of die basiese reëls vir kommunikasie tussen mense en die hond voldoende te verander op so 'n manier dat hy die persoon vir wie sy bang is, beskerm nie, moet die hond 'n snuit dra in alle gevaarlike situasies. Dit geld ook vir ander vorme van aggressie. Dit word aanbeveel dat hierdie instrument gebruik word as die gevaar kinders, veral jong kinders, wat nie van die hond geïsoleer kan word nie, bedreig.
In sommige gevalle, as die hond met rus gelaat word en eksterne stimuli afgehaal word, het spesiale krae hulself goed vertoon, wat die dier 'n elektriese skok veroorsaak of vir hom 'n onaangename geluid maak. Hierdie krae kan geaktiveer word deur die blaf (en sodoende die hond beïnvloed as die eienaar nie tuis is nie) of deur 'n afstandbeheer wat die eienaar kan gebruik as die hond op die straat blaf. Die gebruik van krae wat elektriese skokke veroorsaak, kan met sommige probleme gepaard gaan. Die kraag kan per ongeluk geaktiveer word deur blaf van enige ander hond. Dit is te groot vir die dier om elektriese skok te veroorsaak, dit kan die vel verbrand.
'N Halter - anders word dit 'n kopkraag, 'n toomriem of 'n kopknipper genoem - lyk dit soos 'n perd se halter. Dit werk volgens die beginsel van die skep van 'n 'mandjie' wat die wange en kake van die dier vashou en aan die bokant van die nekskrop geheg is. Ten minste een band van so 'n kraag gaan deur die agterkant van die neus, en die ander deur die nekskrop. Die leiband word onder die ken van die dier aan die middel van die neusband vasgemaak, wat 'n lus om die mond maak. Hierdie toestel lyk soos 'n perd se helter en verskil op dieselfde manier van die gewone kraag.
Daar is twee belangrikste wysigings aan hierdie toestel:
Halti (vervaardiger Safari Whitco, Bohemia, NY). Die Halti-tipe word ook met 'n ander kraag gedra Dit is redelik vrylik gemonteer. Dit kan nie vasgemaak word om die mond van 'n hond wat vorentoe jaag, te bedek nie, maar dit is goed vir honde met 'n groot snuit,
Sagte leier / belofte stelsel Hondehalsband (Premier Pet Products, Premier Pet Products, Richmond, VA), onderskeidelik. 'N Sagte halter met 'n sagte leierhoop vang die gesig van die hond baie beter, terwyl die gebruik van 'n ander kraag nie nodig is nie.
Beitel krae is ideaal vir baie honde. Hulle spaar die larinks en slukderm by diere, daarom is hulle ideaal vir honde met beserings van die larinks, trageale ineenstorting, nekbeserings, insluitend skade aan die werwelskyf, werwels, senuwees en spiere. Die halter gaan deur die skrop sodat die eienaar die leiband in die een rigting trek of die hond in die ander rigting trek, die lus om die mond toeneem, wat byt voorkom, maar die druk op die boonste deel van die nek naby die kop verhoog baie. Dit verhoog nie net die veiligheid van die gebruik van die halter nie, maar gee die dier ook 'n sein (effense druk in die nek) soortgelyk aan dié wat honde gebruik om ongewenste optrede van hul familielede te voorkom. Dus, as die eienaar van die dier 'n leiband trek wat aan die halter vasgemaak is, kry die hond 'n sein dat sy verstaan ​​om enige aksie te stop of te stop. Aangesien hierdie sein natuurlik vir honde is, voer hulle die nodige aksies sonder versuim uit.
Vir die eienaars wat saam met hul troeteldiere aan gedragsprogramme werk, kan hierdie kommunikasiemetode beskou word as 'n 'afgestorwe god'. Laat die hond daaraan gewoond raak om mense se tande te gryp of te byt, in elk geval kan 'n veilige, betroubare en heeltemal pynlose bevestiging van die kake van die dier maklik bereik word deur eenvoudig die leiband vorentoe te trek, wat aan die halter vasgemaak is. Met die regte n
Hoe om 'n paragraaf op Instagram te maak: in die teks tussen die reëls, in die pos
Hoe om mense met gestremdhede met respek te behandel
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Hoe kan ek die gedrag van 'n hond regstel?