“Here, U weet van my *Antjie-kind met die pikswart, blink ogies en parmantige glimlag. Dis nét sy en haar mamma, Here. Daar is nie ‘n pappa, ouma, oupa, boetie, sussie of enige ander familie nie. U het gehoor toe sy die laaste dag gesê het: “Ek weet nie wat is Krismisvader se storie nie, Juffrou. Hy bring nóóit vir my geskenke nie.” My hart het gebreek. “Wat wil jy dan graag vir Kersfees hê, my liefie?” het ek gevra. Sy het ‘n oomblik stil gebly en dit het gelyk of sy diep dink. “Roller skates!!!” het sy geantwoord. Met my hele hart wou ek so graag vir *Antjie rolskaatse koop, maar ek het geweet daar waar sy en haar mamma in hulle piepklein, pienk huisie bly, is net grond en stofpaaie. Sy sou nie daar kon skaats nie en dit sou in elk geval nie veilig wees in die straat nie.
Dan is daar my kinderhuisseuntjie. Die laaste dag toe hy eksamen skryf, was hy só opgewonde. Sy ouma het reeds vir hom by die kinderhuis gewag. Hy het spesiaal vroeër as die ander maats begin skryf. “Juffrou, my ouma wag al vir my. Ek gaan huis toe die vakansie,” het hy met blink oë in die middel van sy vraestel gesê. Ek het geweet ek moenie vandag ‘n onderskeiding verwag in die vak nie. ‘n Hele paar keer moes ek hom aanmoedig om net eers bietjie van ouma wat wag, te vergeet. Vir hom gesê dat hy mooi moet dink en op sy vraestel konsentreer, maar ek het geweet hy is eenvoudig net te opgewonde. Nadat hy klaar geskryf het, het hy die selfgemaakte, wit koevert uitgehaal. Dit was mooi versier met getekende hartjies en sterretjies. Met ‘n glimlag (onder die masker, maar wat ek duidelik in sy swart ogies kon sien) het hy dit vir my gewys: “Mamma” het op die koevert gestaan.
Die koevert het ‘n boepens gehad. Voor ek kon vra wat is binne-in, het hy gesê, “Mamma het mos verlede maand geverjaar Juffrou. Ek het een van die chocolates wat ons by die kerk se Krismispaarties gekry het, weggesteek en dit spesiaal vir haar gehou vir ‘n present. Ek gaan dit netnou self vir haar gee!” My hart wou breek. Ek kon nie verby die knop in my keel praat nie. Ek het net na hom gekyk en gebid…
Elke kind in my klas het ‘n storie. Party s’n is mooi en gelukkig. Ander s’n is hartseer en stukkend. Die ergste vir my is dat ek níks kan doen om daardie stukkende stories heel en mooi te maak nie. Ek kan net luister en liefde gee – so véél as wat ek kan. Ek het baie keer in 2020 vir hulle gesê dat hulle alles kan vergeet wat ek vir hulle geleer het. Daar is net twee dinge wat hulle nóóit-óóit moet vergeet nie. Dit is dat ek en Liewe Jesus baie-baie lief is vir elkeen van hulle en dat níks dit ooit kan verander of wegvat nie.
Ek het die laaste dag van skool gebid. “Here, ek pleit vandag die bloed van Jesus oor elke kind hier voor my. Ook oor myself, korona of te nie – vandag gaan ek hulle elkeen vir oulaas teen my hart vasdruk.”
Die volgende oggend stap ek weer saam met my twee hartsmaatkollegas dieselfde pad. Ek sien die veer wat presies op dieselfde plek lê as gister. Hoe kan dit wees? Die gange word dan elke dag gevee en die gangdeur is oop. Hoe het die wind hom nie weggewaai of net na ‘n ander plek gewaai nie? Ek voel wéér duidelik die roering binne my en ek tel die veer op. Ek gaan alleen in my klas in en maak die deur agter my toe. In my gees hoor ek God baie duidelik met my praat…
Ek laat sak my kop in stilte en ek kry skaam. Ek druk die lelike, verkeerdeveer-veer teen my hart vas.
Dis asof ek dit vir die eerste keer raaksien: Al die vere is verskillend. Nie een is perfek nie, maar saam vorm dit die twee perfekte engelvlerke. Ek lees weer die woorde bokant die vlerke. “God sal jou oppas soos ‘n mamma-voël haar kuikentjies beskerm. Psalm 91:4” …Ek dink weer oor my klaskinders wat ek daardie week moes groet en my onstuimige hart word rustig.
En toe stort ek in die stilligheid ‘n traantjie vir al ons stukkende kinder hartjies wat nie die geluk van `n heel huis ken nie. Jou artikel het my hart geraak.