Die Peter-jasie Patriot - Nommer 50
Ek kry ePos van oral in die wêreld. Van mense wat ver van hulle tuisland is en graag iets in Afrikaans wil lees. Julle sal verbaas wees om te hoor in watter uithoeke van die wêreld daar Afrikaanssprekendes is! Laat my sommer goed voel!
En hier is ons al by nuusbrief nommer 50! Heng, ek het darem al baie gegorrel! Ek kry nog daagliks intekenaars by so lyk my ek doen darem iets reg. Maar een ding is seker, ek het van die beste Afrikaanse skrywers wat vir my artikels aanstuur, Minette Brink, Frik Lombaard en Tienie Holtzhausen om net drie te noem.
Wie weet wat 'n "spatlo" is? Ons was onlangs in Rustenburg en ek word toe lus vir slap chips en ek gaan koop vir my by 'n wegneem plek so oorkant die stadsaal waar Tony se kafee jare geled was. Ek sien toe 'n spatlo, as ek reg onthou besteen dit uit brood met slapchips, atchaar en snye polonie. As iemand meer inligting het of enige Rustenburger vir my sal uitvind sal ek dit waardeer. Dis nou tipies iets wat ons net hier in SA sal hê.
Hier volg juis een van Tienie se stories. Julle moet dit vreeslik geniet en stuur tog vir Tienie ePos as julle daarvan hou. Sy sal dit rêrig waardeer!
Geniet die volgende 50 nuusbriewe
Flippie se lithp
Deur Tienie Holtzhauzen
My kleisus, 'n radiografis by 'n groot hospitaal in Pretoria, was nogal bekaf toe sy destyds hoor sy moet dié Desembervakansie op diens wees. Maar dis mos maar hoe sulke plekke werk. Hulle kan nie bloot net hul deure sluit nie.
Ek kon daardie Desember ook nie juis 'n vakansie bekostig nie. Dis hoekom ek toe saans maar vir haar gaan kuier. Net om aand na aand vergas te word met 'n nuwe spookstorie. Dit raak naderhand so erg, ek is te bang om na die tyd alleen huis toe te ry. Nie dat dit haar gepla het nie. Sy't gedink dis skreeusnaaks.
Bedags beman sy vrou-alleen die x-straalafdeling in die kelderverdieping van die hospitaal. Behalwe vir die gesuis van die lugversorger en die gekraak van die warmwaterpype, is daar geen ander geluide of roeringe nie. Vir ure lank ook geen pasiënte nie. Dit was net sy, die telefoon en die groot, groot stilte.
Skielik val sy amper van haar stoel af. Een van die tydskrifte bo-op die stapel in die wagkamer het afgegly en met 'n knal op die vloer beland. Lam en bewerig bel sy my. "Ousus, my gestel gaan dit nie 'n dag langer hou nie." Wat ek toe nie vir haar sê nie, is dat sy simpatie by die verkeerde vrou soek. Sy is immers die een wat so vir my gelag het, toe haar spookstories my so ontstel het. As sy nou haarsélf bang gepraat het, is dit haar eie skuld.
Toe sy een Vrydagmiddag 'n bietjie vroeër as gewoonlik wil loop, gaan die swaaideure voor die wagkamer krakerig oop. En 'n yslike reus vul die raam van die deur. Oor die ses voet lank. Hygend, met bakarms en 'n fanatiese uitdrukking in sy oë. "Mense, ek dog my laaste uur op aarde het aangebreek," bieg sy.
Reg om die paniekknoppie te druk, hoor sy 'n stem 'n entjie agter hom. "Flippie, as jy nie nou vir jou ma wag nie, gaan ek vir jou foeter, hoor."
Flippie, 'n twintigjarige met Downsindroom, steur hom nie veel aan sy ma nie. "Tannie moet theblief dadelik foto'th van my tande neem, theblief tannie." Hy kry nie stilgestaan nie. Sy boomstompbene bokant sy dik enkels trippel al om haar. Terwyl sy groot maag saamdril. Hy kom nie eers agter hoe dié gespringery sy goudgeel kouse met die Donald Duckprentjies daarop, laat afsak nie.
Sy ma vul toe die storie aan en wys die doktersbrief. Flippie het dié oggend met al sy spelery iewers teen iets geval. Toe sy weer sien, is twee van sy voortande nie meer daar nie. Sonder dié voortande, kry hy nou ook nie meer sy s'e ordentlik gesê nie. Nie dat dit lyk of dit hom pla of minder laat praat nie.
Die dokters vermoed die tande kon hulself dalk met die valslag diep iewers in die kakebeen ingebed het. Maar dit sal net x-straalfoto's kan bewys.
Eers moet hulle 'n vorm invul.
"Flippie, hoe laat het jy geval?"
"Kannie onthou nie, tannie." En sy dik voorvinger volg 'n miertjie wat op die leuning van sy stoel rondloop.
"Flippie, wáárteen het jy geval?"
"Kannie onthou nie, tannie. Tannie, kan onth nou maar gaan foto'th neem, tannie?" Sy klein ogies kreukel nog kleiner op. Tot dit lyk of hulle in sy ronde gesig se gesonde wange wil verdwyn. Toe hy sy kop smekend skeefdraai, word sy drie kenne vier.
Na 'n klomp kannie-onthou-nie's gee sy moed op en hulle stap na die blinkwit x-straalmasjiene toe.
Dit was ongelooflik hoe mooi Flippie saamgewerk het, vertel my sus my later. Regtig 'n modelpasiënt. Volg elke instruksie van haar noukeurig. Sommige van die houertjies waarin die foto's in sy mond moes gaan, het hom nogal seergemaak, kon sy sien. Want soms het die trane ook maar gebiggel. Of miskien was dit omdat hy so woes probeer het om hard genoeg daarop te byt. Nes sy versoek het.
Toe sy sê hy moet mooi wag, sy gaan net gou die foto's ontwikkel, is hy sielsongelukkig. "Kan ekke nie maar gaan kyk nie, thebliéééf, tannie?"
Die donkerkamer was nie baie groot nie en die kolossale Flippie kon ook nie eintlik stilstaan nie. Maar dis toe gedoen. Na my sussie omtrent 'n duisend vrae moes antwoord.
Toe sy die foto's teen die elektriese lig bekyk, trap hy met sy groot lyf om haar rond soos 'n kat op 'n warm stoofplaat. Weet ook nie wát om met sy hande te maak nie.
"Maar mense, hier is geen tekens van ingestampde tande in hiérdie kakebeen nie," verseker sy hulle. "Dit móés losgekom het en uitgeval het." Sy kyk suspisieus op na Flippie, wat amper 'n goeie outydse twee voet langer as sy is. Die duiweltjies wat in sy oë ronddans, laat haar lont ruik.
Toe kan hy homself nie langer inhou nie. Hy rol amper op die mat rond soos hy lag.
"Dit kon ek lááánkal vir julle gethê het," kry hy uit toe hy effens begin bedaar. "Daai tanne . . ." en hy bly dramaties stil. "Daai tanne ith innie die vithdam, waarin ek gegly en geval het."
Skielik vroetel hy in sy sakke en haal 'n albaster uit. "Maar net oorlat dit tho lekker wath hier by tannie, kan tannie my héél bethde ghoen kry."
Terwyl hy haar styf teen sy sagte, groot maag vasdruk, vlek haar trane sy geel hemp, wat so mooi by sy Donald Duckkouse pas.
'n Poolse immigrant doen aansoek vir 'n bestuurderslisensie. Hy moet 'n oogtoets ondergaan. Die beampte hou 'n kaart voor hom met die letters:
"Kan jy dit lees?", vra die beampte
"Lees?" vra die Poolse ou, "Ek ken die ou!"
Daar is geen sleutel na geluk nie, die deur is altyd oop.
'n Wrok is 'n gewigtige ding om te dra.
Om oud te word is onafwendbaar, om op te groei is optioneel.
As jy bekommerd is het jy nie gebid nieas jy bid hoef jy nie bekommerd te wees nie .
Stilte is dikwels verkeerd verstaan, maar nooit verkeerd aangehaal nie.
My man het vir my 'n "Mood" ring gekoop, as ek in 'n goeie bui is word dit groen, as ek in 'n slegte bui is laat dit 'n rooi merk op sy voorkop!