Markdag | Dion se gedagtes
Onse Taal »
Mei 31, 2010 deur Dion Depressief oor ons finansies en hoe ons altyd talm om ons tuisgemaakte produkte en kuns in die publieke oog te kry, was ons toevallig by ‘n klein vlooimarkie in Gonubie laasnaweek om net rond te kyk. Uit die bloute word ons toe letterlik amper om die hals geval deur ‘n ouerige dametjie wat op soek was na iemand om ‘n stalletjie met haar te deel vir die “Gonubie Festival” die afgelope naweek. Ons was eers huiwerig – ons natuurlike wantroue van om-die-hals-vallende mense – en het die dame verseker dat ons dit sal oorweeg. Vyf minute se selfoortuiging later was die dametjie – Ivy, ‘n plankdun 70-iets katoliek wat haar eie hops-bier gebrou en verkoop het, so vol energie dat sy ‘n tiener sou laat skaamkry – komieklik stralend van blydskap en ons is terug huistoe met ‘n magdom bedenkinge – wat het ons onself nou voor ingelaat? Ons kon wel nie so openlike bestiering in die bek kyk nie en het in die laaste week tot laatnag gewerk om seep toe te draai, plakkers en pryse op te sit en kunswerke te kies om uit te stal.
Vrydag-aand het ek sterk begin twyfel oor die hele affêre – die wind het Vrydag met die aankoms van die koue front helfte van my groentetuin verwoes en dit was ysig buite. Dou-voor-dag Saterdag oggend was ons maar in elk geval op en het inderhaas – koue nieteenstaande – die Mazdatjie propvol gestop met proviand, tafels en uitstal-borde tot op die dakrakke. Engel 2 moes voor by die Irishman inbondel; daar was nie plek op die agtersitplek nie. Gelukkig was daar net ‘n ligte briesie en ek kon die gazebo opslaan met ons aankoms.
Die strate was maar leeg en die lug 'n depressiewe grys.
Dinge was uitgestal, kunswerke genommer en genaam, sepe oopgemaak vir die ruikslag en ons het in afwagting gewag vir die skares se aankoms.
Reg vir die "groot koop".
Die skrale Ivy se hops-bier...
Haai jinne shame, ons moes seker nie die eerste dag soveel verwag het nie… Die koue het seker meeste by die huis laat bly – ek sou! Ten spyte daarvan was daar hope om te sien. Ek kon my verkyk aan die mooi staalwerk wat uitgestal was – swane, krulle en draaie, welkom-tekens – en die hoeveelheid tuisgemaakte pekels en konfyt het ook goed toegeneem. Daar was ook natuurlik die stalletjies met ingevoerde plastiek speelgoed en “bling” met die Zim-eienaars wat so vinnig praat. Voor by die strand was daar vermaak vir die kinders en kon jy ‘n soet-suur spitbraai-rolletjie en ‘n koppie geurige moerkoffie kry, of ‘n ietsie gaan nuttig op die hotel se balkon wat eindeloos ver op die see uitkyk.
Dinge was steeds stadig om te verkoop, maar nieteenstaande kon ons gelukkig die koste van die stalletjie dek met so bietjie kleingeld ook nog, maar dit was harde werk vir min vergoeding! Ons het moeg gaan slaap daardie aand en gister maar weer dieselfde gedoen. Teenoorstellend was dit ‘n lieflik sonnige dag wat amper windstil begin het.
Blou-lekker dag en baie mense.
Gevolglik was die strandfront gepak en feestelik, en ons het heelwat beter gedoen.
Mense kyk, maar hulle koop nie!
Ons het maar op die ou einde die hele ondervinding toegeskryf aan presies dit – ondervinding vir ons, en ten minste is ons naam nou daar buite. Hopelik sal toekomstige geleenthede meer vrug afwerp. Die Irisman het ook goeie kontakte bekom vir haar portrette van kinders en gesinne.
Kleiner afdrukke van kunswerke as kaartjies.
Sy hoop om binnekort terugvoering en aanvraag te kry. Hierdie Saterdag is alweer sulke tyd – ons het ‘n stalletjie by ‘n groot skool-mark saam met die Boet se ouers wat ‘n “touch farm” besit. Ek gaan hulle help kraaltjie opslaan vir ‘n paar bokkies, skape, eende en hase vir advertensie vir die plaas en hulle gaan my help seep verkwantsel! Wat ‘n kombinasie…
Dis natuurlik ook nou nie waar die storie eindig nie! Gisteraand was ons pootuit en het sommer vroegaand loop inkruip, maar ek was onrustig en kon nie my lê kry nie. Gevolglik, toe die Irishman rondom 11:30 aan my skud was ek alreeds wakker – daar was iets verdags aan die gang buite. Toe ek die skuifdeur oopskuif, skrik twee ta’s hulle perms weg en strompel omtrent oormekaar om oor die heining te kom – hulle was besig om op die grondvloer aan ‘n venster te karring. Terselfdertyd hoor ek die buurman swets en hy skiet toe sommer ‘n skoot in die tuin af – daar was blykbaar vier ta’s; twee by hom en twee by my. Sy twee moes omtrent hulle melk weggeskrik het, want my twee was naby aan beroerte van die skrik en het met verbaasde “Yo, yo!”’s die vlaktes ingevlug. Die polisie het natuurlik eers 15 minute later opgedaag van net ses straatblokke weg – die vier ta’s kon al halfpad Transkei toe gewees het! Nou’s dit nie net my gillende brakke (wat boonop nie boe of ba gegil het oor die ta’s nie!), die oorkantste bure se “no brain no pain” boerboel en die vuvu-freakin-zelas wat my uit die slaap hou nie, maar onwelkome middernagtelike besoekers met affirmatiewe inkopies in gedagte! Net vir die wis en onwis. Lekker by die see…
Posted in Daaglikse doen en late | 10 Kommentaar	10 Responses
op Mei 31, 2010 at 1:41 nm | Antwoord meermin
Mooi, maar waar is Gonubie-baai ❓ Aai toggie en ek is so lief vir die see !!!
op Mei 31, 2010 at 2:04 nm | Antwoord Dion
Gonubie is amper letterlik ‘n klipgooi weg van Oos London. Dit was eers ‘n klein “village” amper op sy eie, met sy eie munisipaliteit ens. voordat dit met die TLC’s amper ‘n voorstad van Oos London gemaak is. Ons in Beacon Baai is so 4 of 5km van Oos London se stad-strand, en dan is Gonubie so 4 na 5km verder soos die kraai vlieg Durban se kant toe. Heerlik veilige en rustige plek om in te bly en amper al die huise daar het ‘n see-uitsig.
op Mei 31, 2010 at 2:22 nm | Antwoord meermin
Ekke lief PE!!! Was nog nooit in Oos Londen nie … ek moet dalk Desember so draai daar gaan gooi!!!
op Mei 31, 2010 at 2:55 nm | Antwoord Dion
Ek het destyds vir ‘n paar jaar in PE gebly en ek is seker nou teen hierdie tyd al so bietjie meer partydig, maar ek sal enige tyd Oos London kies. Lui-lekker rustigheid, veiligheid, eindelose strande, mooi natuurskoon… Ek en die Irishman kan jou lekker rondwys! Ek gaan ook binnekort skryf oor een van Oos London se groot geheime – Bosbokstrand, ‘n vakansie-oord so 40km van Oos London met die kus op. Dis ons Desember-kuierplek!
op Junie 1, 2010 at 7:06 vm | Antwoord meermin
Klink lekker. Ek is ‘n natuur mens, see mens, hierdie toe warm kantoor is ‘n hengse straf vir my!! Ek sou in 1999 PE toe getrek het, maar my liewe pa het n yslike gat in my kop gepraat, vandag is ek bitter spyt ek het nie!! As ek nou kon aansoek doen vir ‘n werk in Jeffreys Baai doen ek dit!! MAAR my dogter is klaar goedgekeur by Tukkies, ons het alreeds haar R3200 betaal om haar plek te verseker vir ander jaar … ek sal seker nog so 4 jaar moet wag .. 😥
op Junie 1, 2010 at 8:17 vm Dion
Ai! Ag jong, tot die kinders heeltemaal uit die huis uit is, bly hulle prioriteite maar eerste op die lys. My universiteit omkostes en dinge is nog op pad – mens weet nie altyd waar jy al die geld vandaan gaan kry nie, maar op een-of-ander manier “manage” ons maar altyd…
op Junie 1, 2010 at 9:56 vm | Antwoord Sonlig
Dit lyk so lekker, maar ek weet vlooimark is harde werk! Jammer om te hoor van die gevroetel by die venster, maar dit bevestig wat ek lank reeds vermoed….Gauteng of daar by julle ou broer…hulle is ORALS!
P.S. Moet nou asseblief ALLES van ons wegkruipplek verklap nie hoor. Weerhou darem (soos byvoorbeeld) die padaanwysings soontoe. Anders sal jy Desember met ‘n baie kwaai Gautenger te doene kry!
op Junie 1, 2010 at 10:17 vm | Antwoord Dion
Ek sien nogal uit na die komende naweek s’n. Dis by een van die skole wat meer welgesteld is, so ons hoop dat mense meer sal koop, natuurlik!
Ja, mens kan maar nie wegkom van alles nie, al bly ons in die “dorpie by die see”. Ons het maar net kort-kort so wakkerskud nodig om bietjie meer bedag te wees op die slegte elemente in die samelewing.
lol! Moenie bekommerd wees nie – ek sal nie die hele geheim uitlap nie! Daar is eintlik so min informasie oor Bosbok op die net; dis geen wonder dat dit oor die jare so minder bekend gebly het nie.
op Junie 17, 2010 at 2:21 nm | Antwoord Ivory
Ek weet ek is mostert na die maal maar ek was so bietjie buite aksie. Maar ek wil darem ietsie sê. Jy sal wraggies dat mens Gonubie to trek! En ek stem saam met Sonlig – SJUUT!!!!!!!!!!!! oor ons wegkruipplek! Netnou moet ons daar ook vlug!
En ek is MAL oor jou nuwe blog foto – ek kan maklik daar verdwaal!!!!!!!!
op Junie 18, 2010 at 9:32 vm | Antwoord Dion
Glad nie! En die Gonubie-storie is die plan, weet jy dan nie?
Ja, ek sit bietjie tussen twee vure oor ons “plekkie”. Ek sit met honderde oomblikke vasgevang op film en honderde staaltjies, amper ‘n geskiedenis wat in my kop rondmaal en uiting soek, maar ek wil ook nie!