Waarom het die bevolking van die Oos -VSA gedurende die Tweede Wêreldoorlog so afgeneem? - Inligting
Waarom het die bevolking van die Oos -VSA gedurende die Tweede Wêreldoorlog so afgeneem?
Ek het mettertyd na hierdie grafiek van die Verenigde State se bevolking gekyk en die afname in die bevolking van baie Oosterse state opgemerk wat rondom 1939 begin en in Julie 1945 eindig.
Dit stem natuurlik ooreen met die begin en einde van die Tweede Wêreldoorlog, maar met die dodetal van die Amerikaanse Tweede Wêreldoorlog op ongeveer 420 000, dink ek nie dat dit die drastiese afname in destyds in soveel state veroorsaak nie. New York alleen het meer as 1 miljoen mense verloor tussen 1939 en 1945. Was die Amerikaanse soldate die oorsaak van die dip?
Daar blyk ook 'n ooreenstemmende toename in die bevolking van Kalifornië gedurende dieselfde tydperk te wees. Was daar destyds 'n uittog na Kalifornië?
Wat was die oorsaak van hierdie dramatiese bevolkingsverskuiwing?
Tydens die oorlog was die rede vir die interne burgerlike migrasie werk wat deur oorlogsproduksie aangevuur is. Na die oorlog het mense die noordooste verlaat vir die sonband, werk en met die toenemende gebruik van lugversorging, het die sonband 'n baie aantrekliker / gemakliker opsie geword.
17 miljoen nuwe goed betaalde burgerlik werk is regoor die land geskep in oorlogsproduksiefasiliteite. Dit het gepaard gegaan met maar nie die 12 miljoen werkers wat die ekonomie verlaat het om tydens die Tweede Wêreldoorlog te dien in die Amerikaanse weermag nie. 21% van die burgerlikes het gedurende die oorlogsjare die provinsies verhuis terwyl werkers na nuwe geleenthede gestroom het. Dit was twee keer die burgerlike beweging voor die oorlog.
Joseph Stalin tydens 'n ete tydens die Teheran -konferensie, 1943
Sonder Amerikaanse produksie sou die Geallieerdes nooit die oorlog kon wen nie.
Hierdie diagram toon tydens die oorlog dat meer mense die noordoostelike deel van die VSA verlaat as enige ander streek, volgens die vraag. Met die weste wat die meeste nuwe mense ontvang terwyl hulle die minste aan ander streke verloor.
Oorlogsbedrywe het mense in die oplewing ingeneem
Die bevolking van Kalifornië het met twee miljoen toegeneem
Waar ek grootgeword het, was daar nog verskeie groot onderafdelings vir behuising wat oorspronklik gebou is om al die nuwe werkers te huisves wat in die omgewing ingestorm het om nuwe arbeidsbehoeftes vir die Tweede Wêreldoorlog te vervul.
U kan die merkbare verskuiwing sien toe mense na gebiede soos Detroit en Weskus verhuis het om vliegtuie en tenks te bou op hierdie demografiese kaart van die sensus, wat 'n verskuiwing van 1940-1950 toon.
** Amerikaanse sensusverandering in bevolkingsdigtheid volgens lande
Pienk / rooi is 'n aanduiding van die verlies van mense per vierkante myl.
Groen / donkergroen is die wins van mense per vierkante myl.
Tussen 1935 en 1940 verhuis 12 persent van die bevolking na 'n ander graafskap of staat. Dit verteenwoordig 'n stilte in die bevolkingsbeweging wat tydens en na die Tweede Wêreldoorlog verander het namate geografiese mobiliteit in die VSA toegeneem het. Tussen 1940 en 1947 verhuis 21,5 persent van die burgerlikes na verskillende provinsies of state.
Ons weet almal van Rosie the Riveter as 'n voorbeeld van vroue wat die beroep vir arbeid aanneem en tenks, vliegtuie en skepe bou vir die oorlogspoging. Dit was slegs 'n deel van die verhaal. Die vraag na arbeid beteken nuwe geleenthede, nie net vir vroue nie, maar vir minderhede en almal wat bereid is om te werk. Nuwe gemeenskappe en nuwe produksiesentrums. Die Amerikaanse werkloosheidsyfer was in 1938 nog steeds ongeveer 24% toe die oorlog begin. Die oorlogspoging het die ekonomie nie net in volle werk verander nie, maar het ook nie -tradisionele werkers ingetrek.
Die manier waarop ons gewen het: Amerika se ekonomiese deurbraak tydens die Tweede Wêreldoorlog.
Amerika se reaksie op die Tweede Wêreldoorlog was die buitengewoonste mobilisering van 'n ledige ekonomie in die geskiedenis van die wêreld. Gedurende die oorlog is 17 miljoen nuwe burgerlike werkgeleenthede geskep, die industriële produktiwiteit het met 96 persent toegeneem en die wins van ondernemings na belasting verdubbel. Die regering se uitgawes het gehelp om die besigheidsherstel wat die New Deal ontduik het, te bewerkstellig. Oorlogsbehoeftes verbruik direk meer as 'n derde van die produksie van die industrie, maar die uitgebreide produktiwiteit verseker ook 'n merkwaardige aanbod van verbruikersgoedere aan die mense. Amerika was die enigste wat verbruikersgoedere uitgebrei het ondanks rantsoenering tydens die oorlog. Teen 1944, as gevolg van loonverhogings en oortydbetaling, was die werklike weekloon voor belasting in vervaardiging 50 persent hoër as in 1939. Die oorlog het ook nuwe tegnologieë, nywerhede en gepaardgaande menslike vaardighede veroorsaak.
Die oorlog het volle werk en 'n regverdiger verdeling van inkomste meegebring. Swartes en vroue het vir die eerste keer die arbeidsmag betree. Lone het toegeneem; so ook spaargeld.
Kalifornië en die Tweede Wêreldoorlog
Terwyl die Kaliforniërs leer om met oorlogsvrees saam te leef, het hul vliegtuie en skeepsboubedrywe met verdedigingswerk ontplof. Werkloosheid het feitlik verdwyn en elkeen is versoek om hul deel te doen vir die oorlogspoging. Kalifornië se groot olie- en mineraalhulpbronne is tot volle produksie uitgebrei, nuwe industrieë het ontstaan, baie mense het na Kalifornië gestroom om werk te soek, en haar suidelike grens is oopgemaak vir Mexikaanse werkers. Tydens die oorlog sou Kalifornië 11,9% van alle oorlogskontrakte van die Amerikaanse regering ontvang en haar fabrieke en werkers sou 17% van alle oorlogsvoorrade in die Amerikaanse militêre basisse vervaardig, wat deur die dosyn gebou is, soms in klein dorpies wat mense in die groot stede nie gedoen het nie weet nie eers dat dit bestaan ​​nie. Kalifornië se woestyne het bomaanvalle geword, haar hawens het vlootbasisse geword, haar lughawens het lugbase en infanterie geword en tenks dreun oor haar landerye, boorde en woestyne. Gedurende die oorlog sou Kalifornië verreweg meer militêre installasies verkry as enige ander staat.
Gedurende die lang oorlogsjare het die groot stede van Kalifornië megastede geword en die motor het die vernaamste vervoermiddel geword. Kalifornië is reeds die voorste motor in die aantal motors; een vir elke 2,3 persone in die staat. Die Los Angeles -gebied, wat al voor die oorlog groot was en vinnig groei, het die grootste groei van enige metropolitaanse gebied in die land beleef. Aan die einde van die oorlog het die metropolitaanse gebied van Los Angeles 80 myl stewig gestrek van die San Fernando -vallei tot by San Bernardino, en 'n nuwe verskynsel het voorgekom ... rook.
Die Tweede Groot Migrasie Suidlanders is nie net uit die suide gedruk nie, hulle is ook na die noorde en weste getrek deur die besondere ekonomiese klimaat wat deur die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​het. Alhoewel swart huurders en aandeelhouers in die laat dertigerjare na die suidelike stede en dorpe gemigreer het, was daar gedurende hierdie tyd geen beduidende beweging uit die streek nie. Die netto Afro-Amerikaanse migrasie uit die suide gedurende die dertigerjare was slegs 347 500, amper nie meer as 'n vyfde van wat dit in die daaropvolgende dekade sou wees nie. Die beweging van die veertigerjare is deels gedryf deur die geweldige uitbreiding van industriële produksie tydens en na die oorlog.
Industriële mobilisering het begin nog voor Amerika se toetrede tot die oorlog in 1941 na die aanval op Pearl Harbor. Nadat die Verenigde State in 'n tweeledige oorlog teen Japan en Duitsland betrokke geraak het, het die produksie in 'n hoë rat gesit. Benewens die gewone behoeftes vir ammunisie, klere, voedsel en opleidingsfasiliteite, het die vlootoorlog met Japan 'n toenemende skeepsbou en die vervaardiging van vlootmateriaal veroorsaak, waarvan baie na en deur die hawens van die Stille Oseaan gelei is.
Met betrekking tot u grafieke wat die daling in die ooskusstate omstreeks 1945 toon ...
Atlas -kaart: naoorlogse migrasie na die sonband en die weskus
Baie Amerikaners het na die Tweede Wêreldoorlog na die Weskus en die Sunbelt (state in die suide en suidweste) getrek. Hierdie migrasie is veroorsaak deur verskillende faktore, insluitend die moontlikhede vir werk wat die groeiende verdedigingsverwante bedrywe in hierdie streke bied en die ontwikkeling van lugversorging, wat die verblyf in hierdie warmer klimate aangenamer gemaak het. Die groeiende bevolkings van hierdie state het hul politieke mag vergroot ten tyde van die dalende Midde -Weste en Noordoos. Word die bevolkingsverskuiwings gedurende hierdie tydperk ook gekenmerk deur 'n beweging van binnelandse streke na kusgebiede.
Die verskuiwing na die Weste was die gevolg van Japannese optrede en die Amerikaanse reaksie daarop (ook bekend as die Tweede Wêreldoorlog):
Namate Amerika by die Tweede Wêreldoorlog betrokke geraak het, het die Weste die voorkeur -plek geword vir baie militêre opleidingsbasisse. Verbeterde snelweë het vinnige mobilisering tydens oorlogstyd moontlik gemaak en nasionale verdediging tydens vredestyd bevorder. Teen 1945 belê die regering ongeveer $ 70 miljard in kapitaalprojekte in Kalifornië, wat lei tot die skepping van heeltemal nuwe nywerhede en 'n oorvloedige aanbod aan burgerlike werk.
Massamigrasie na die sonbelt was 'n verskynsel wat tydens die Tweede Wêreldoorlog begin het toe soldate en hul gesinne na nuwe diensstasies bestel is of as oorlogswerkers na die skeepswerwe en vliegtuigfabrieke van San Diego en ander stede verhuis het. Hierdie bevolkingsverskuiwing strek tot by die hele suidelike rand van die land, oor die suidweste en suide tot by Georgia, Florida en die Carolinas.
(Uit: Amerikaanse migrasiepatrone van die Tweede Wêreldoorlog) (Nasionale Instituut)
As baie meer mense na die weste verhuis word as wat gebore of geïmmigreer is, moet hulle relatiewe verliese elders in ag neem.
Maar dit oorskat die neiging op lang termyn:
Om hierdie bevolkingsverskuiwing na die weste te onthul, hoef u slegs die veranderinge in die gemiddelde middelpunt van die bevolking oor tyd te ondersoek. […]
Teen 1820 het die sentrum na Hardy County, WV, verskuif, en teen 1880 was die sentrum in Boone County, KY. Deur die simulasie tot 2010 te laat speel, sien ons dat die bevolkingsentrum heeltemal na Texas County, MO, verhuis het. 'N Aantal historiese faktore het deur die jare 'n rol gespeel in hierdie verskuiwing, waaronder die uitbreiding en ontwikkeling van westelike spoorweë, verhoogde mynbou en boerdery in die weste, en die afgelope paar jaar migrasie na die son se gordel (die suid- en westelike state). Hierdie neiging sal na verwagting in die komende dekades voortduur.
(Uit: Die Westward Shift van die Amerikaanse bevolking)
Meer oor die verskuiwing in: Gerald D. Nash: "The American West Transformed: The Impact of the Second World War", Universy of Nebraska Press, 1990.
Die industrialisering van die Amerikaanse Weste tydens die Tweede Wêreldoorlog het vinnige en verreikende sosiale, kulturele en ekonomiese veranderinge meegebring. Gerald D. Nash toon aan dat die uitwerking van die oorlog op daardie streek niks minder as plofbaar was nie.
Dit moet lui as: hoofsaaklik te wyte aan militêre eise, maar nie uitsluitlik nie. Aangesien nie net aktiewe leërsoldate, of matrose, na die suide en weste aangetrek, aangetrek of selfs gestoot is nie. Hierdie relatief klein getalle benodig op sy beurt burgerlike ondersteuning vir hulle, infrastruktuur, vervaardiging, ens. Dit beteken dat 'n relatief klein aantal soldate vinnig lei tot 'n veel groter aantal burgerlikes wat geleenthede soek vir ondersteuning en groepseffekte in bloeiende stede.
Weet nie of iemand 'n afname in die vrugbaarheidskoers, geboortes per 1 000 vroue, gewys het per streek nie, met meer welgestelde gemeenskappe en gemeenskappe met meer vroue wat werk en of mans ontplooi is. Sterftesyfers as gevolg van 'n verskeidenheid faktore kon ook toegeneem het. Ook 'n toename in immigrasie (uittog) voor oop vyandelikhede, dan 'n afname en afname in buitelandse immigrasie uit Europa nadat konflik warm word, aangesien die verlaat van 'n nasie tydens oorlogstyd as onpatrioties beskou sou word.
'N Kort geskiedenis van die ekonomie van Washington.
U kan die verhaal van die ekonomie in Washington begin met meer as 10 000 jaar se lewendige handel en handel onder die inheemse mense wat hierdie lande bewoon het lank voor die eerste Europese setlaars aangekom het.
Een van die laaste onontdekte grense in die Verenigde State, die pioniersgeskiedenis van Washington het nie regtig begin styg tot in die middel van die 1800's toe president Fillmore grondtoelaes aan enige blanke ouer as 21 jaar aangebied het nie. Dit het nie saak gemaak vir die ' 8220 ander Washington dat inheemse stamme reeds op hierdie land gewoon het. Maar die sluise was nou oop vir Westerse uitbreiding en sou die voorkoms van die destydse Washington -gebied vir ewig verander.
Toe die transkontinentale spoorweg ongeveer 20 tot 30 jaar later aankom, kom industrialisering en voorspoed in 'n geweldige tempo. Alhoewel dit die res van die VSA amper 50 jaar geneem het om die Industriële Revolusie te omhels, het die transformasie in die Washington -gebied slegs 20 geneem, wat een verslaggewer laat skryf het: 'Drie jaar lyk soos 'n eeu in hierdie dae van 'n vinnige lewe. &# 8221
Die nuwe grens.
Om laat te wees vir die partytjie het natuurlik sy voordele gehad. Sommige stede aan die ooskus het gesukkel om nuwe idees wat deur die Industriële Revolusie teweeggebring is, te akkommodeer, soos elektrisiteit en perdewaens. Maar die stede van Washington het hulle relatief gemaklik gehuisves. Enige struikelblokke in burgerlike beplanning kom uit die uitdagende aardrykskunde, nie die tegnologiese vooruitgang van die tyd nie.
Die digte woude en ryk steenkoolreserwes wat gebruik is om die Industriële Revolusie aan te dryf, het die staat se ekonomie feitlik oornag 'n hupstoot gegee. Die Alaska Gold Rush het nog meer brandstof bygevoeg tot die ekonomiese brand toe goudkoors van die Yukon afgestroom het en in die steeds meer drukke stede langs die Weskus wat die mynwerkers voorsien het.
Vinnige groei het nie sonder prys gekom nie. Terwyl houthakkers en meulwerkers aan die vraag probeer voldoen het, het veiligheid op die werkplek 'n hewige aangeleentheid geword en in reaksie hierop het werkers die eerste vakbonde gestig om werkers 'n werkdag van agt uur en werkersvergoeding vir werkverwante beserings te waarborg.
Binne een mens se leeftyd het Washington gegaan van 'n ou inheemse Amerikaanse vis- en jagveld tot baanbrekende politieke en sosiale eksperimente en 'n ongeëwenaarde tydperk van innovasie en uitvinding, van die magtige damme wat die rou krag van die Columbia -rivier ingespan het tot die tem van die atoom om 'n einde te maak aan die wêreldoorlog.
'N Unieke pioniersgees.
Dit was gedurende hierdie tydperk dat die unieke pioniersgees van Washington ontwikkel het. Vroeë intrekkers het geen ander keuse gehad as om self te sorg en te leer om van die grond af te leef nie. Die vervoer van goedere vanaf die oostelike kus was aan die genade van wispelturige winde en onvergewensgesinde seë, wat maande geneem het. Om die onsekerheid en ongerief van die daaglikse lewe in die gesig te staar, was nie vir almal nie. Dit het gretigheid en deursettingsvermoë geverg om teëspoed in geleentheid en geleentheid in vordering te verander.
Die skeiding van kulture en etnisiteite wat in ander dele van die VSA algemeen was, was nie algemeen in dorpe in Washington nie. Die rowwe bestaan ​​van die lewe in hierdie dele het vereis dat setlaars van mekaar afhanklik was om te oorleef. Die gemeenskaplike grondslag was die werk wat gedoen moes word, en u bure is beoordeel deur hul werksetiek, nie hul etnisiteit nie.
Mans, vroue en kinders het uit alle lewensterreine gekom om avontuur en voorspoed in die staat Washington te soek. In die klein steenkoolstad Roslyn, 'n stad met net 700 inwoners, is 24 nasionaliteite in sy eenvertrek-skoolhuis verteenwoordig.
Soos met ander dele van die land, het die lot van Washington met die ekonomie van die land gestyg en geval. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was daar 'n kwart van alle skepe wat tydens die oorlog gebou is. Toe die Groot Depressie toeslaan, het inwoners in soplyne gestaan ​​en in kersdorpe gewoon. Olie het steenkool vervang en baie van die myne gesluit. Lumber het steeds stabiliteit gebied, maar dit het 'n tweede wêreldoorlog geneem om die streek weer lewendig te maak.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het duisende werkers na Washington verhuis om bomwerpers, tenks en ander oorlogswapens te bou. Op sy hoogtepunt het Boeing se fabriek in Seattle vyf B-17-bomwerpers per dag opgedaag terwyl almal ingeskakel het om die oorlog te wen.
In die Cascadeberge het houthakkers reuse, ou groeiende sipresbome afgekap om in hout vir vliegtuie, skepe en kaserne te maal. In Oos -Washington het werkers die plutonium wat vir die Manhattan -projek gebruik is in totale geheimhouding ontwikkel en die slaperige plaasgemeenskappe van Kennewick, Pasco en Richland - die Tri Cities - oornag in groot bevolkingsentrums verander.
Nadat die Tweede Wêreldoorlog geëindig het, kon die ekonomie van Washington oorskakel van produksie in oorlogstyd na vredestyd. Waar die ekonomieë van Idaho en Oregon gekoppel was aan die oes van natuurlike hulpbronne - wat na die oorlog nie in sulke groot hoeveelhede nodig was nie - het Washington se ekonomie gebaat by militêre kontrakte van die Koue Oorlog vir nuwe generasies vliegtuie en skepe en die toenemende belangrikheid van strategies geplaasde militêre basisse.
Boeing het die leiding geneem in hierdie opsig, soveel so dat een ekonoom opgemerk het: 'Net soos Boeing, so ook die Puget Sound -streek.'
Selfs met Boeing as die grootste werkgewer in die streek, het die staat Washington amper nie 'n blits op die nasionale toneel gemaak nie. Toe iemand Washington, die hoofstad van die land, en nie die staat nie, noem, kom dit meestal by my op. Eers toe burgerlike beplanners in 1962 'n wêreldskou bekom het, het die wêreld begin kennis neem. Tientalle lande het na Seattle gekom om by die Century 21 Exposition uit te stal. Die beurs het nie net 'n internasionale gehoor getrek nie, maar ook baie media -aandag. Die ikoniese Space Needle van die beurs het in duisende koerante verskyn en op dekblaaie van tientalle tydskrifte regoor die wêreld. Selfs Elvis Presley het gestop om 'n fliek te maak, Dit het gebeur op die World 's Fair.
Van boom tot borsbeeld.
Die gloriedae sou nie vir ewig duur nie. In die sewentigerjare het die Amerikaanse regering sy ambisieuse supersoniese kommersiële vliegtuigprojek gekanselleer en die ontslag by Boeing het kort daarna gevolg. Met een uit elke vyf werkgeleenthede wat aan die lugvaartreus gekoppel is, het die ekonomie geknak. In beroemdheid het een onwettige inwoner 'n advertensiebord naby die internasionale lughawe gekoop wat sê: 'Sal die laaste een wat SEATTLE verlaat, die ligte uitsteek?'
Dit was inderdaad 'n moeilike les om te leer, te sterk op 'n enkele ekonomiese enjin. In die tussenliggende jare het die staat yweriger geword in sy strewe om 'n meer gediversifiseerde ekonomie te skep, wat gebaseer is op opkomende tegnologiesektore. Danksy die lugvaartbedryf het Washington 'n hoër persentasie ingenieurs en tegnologiewerkers as ander state, wat nuwe idees ondersoek en nuwe ondernemings gestig het. Dit sluit gewaagde opstart in die opkomende inligting- en kommunikasietegnologiebedryf in, pioniers soos McCaw Cellular, Aldus, Microsoft en Cray.
In Oos -Washington het tradisionele gewasse soos appels en kersies die vrugbare land begin deel met druiwe en hop. Die verkoop van wyn en bier met uitstekende Washington -bestanddele het begin toeneem, net soos nuwe voedselvervaardigingsondernemings. Goedkoop krag en baie water het ook aanleiding gegee tot 'n nuwe boerderytipe in Oos -Washington - die data -boerdery - in gemeenskappe wat voorheen slegs op die landbou staatgemaak het vir ekonomiese groei.
'N Nuwe rigting.
Washington gaan voort om homself op verskeie fronte te herontdek as 'n moderne kreatiewe ekonomie.Danksy die pogings om breëbandverbinding landwyd uit te brei, begin plattelandse gemeenskappe 'n toevlugsoord word vir tegnologie-gebaseerde opstart, van speletjies en mobiele programme tot groot data. Stedelike kerne in groot stede geniet 'n renaissance, wat jonger werkers en gesinne lok wat die gemak van woon en werk in energieke middestede lok.
Plaaslike sake -legendes soos Amazon, Costco, Paccar, Nordstrom en Starbucks word bygevoeg deur ander ondernemings wat Washington se pioniersgees en reputasie wil benut vir wonderlike idees, waaronder Facebook, SpaceX, Twitter, Google en Apple.
As gevolg hiervan kom opwindende nuwe geleenthede aanlyn. Kommersiële ruimte, komposiete, mediese toerusting, kunsmatige intelligensie, vergrote en virtuele realiteit en robotika skep nuwe werksgeleenthede en nuwe nywerhede in die hele staat, gebou met dieselfde veerkragtigheid, deursettingsvermoë en pioniersgees wat Washington sy internasionale reputasie vir innovasie en uitvinding verwerf het.
'N Wêreldwye pandemie en ekonomiese verlangsaming in 2020 het bevestig wat staatsleiers al die tyd geweet het dat diversifikasie die sleutel was om veerkragtigheid in die ekonomie van Washington op te bou. Selfs terwyl sekere sektore ondergang beleef het, het toerisme en ruimtevaart onder hulle gelei tot groei en groei van die staat se lewenswetenskap-, landbou- en tegnologie-sektore, wat 'n pad na vinnige herstel en voorspoed op lang termyn skep, aangesien 'n entstof manier om te bemark. Terwyl die wêreld begin herstel van COVID-19, is Washington gereed om die weg te lei na 'n nuwe era van voorspoed en ekonomiese groei.
Die geheime stad
Vanaf 1942 begin die Amerikaanse regering stilweg meer as 60 000 hektaar in Oos -Tennessee bekom vir die Manhattan -projek en die geheime program van die Tweede Wêreldoorlog wat die atoombom ontwikkel het. Die regering het grond nodig om massiewe fasiliteite te bou om kernmateriaal vir hierdie nuwe wapens te verfyn en te ontwikkel, sonder om die aandag van vyandelike spioene te trek. Die gevolg was 'n geheime stad met die naam Oak Ridge, wat tienduisende werkers en hul gesinne huisves. Die hele stad en die fasiliteit was omhein, met gewapende wagte by alle inskrywings. Werkers is geheim gehou en slegs ingelig oor die spesifieke take wat hulle moet verrig. Die meeste was onbewus van die presiese aard van hul finale produk totdat die atoombomme in 1945 op Japan neergegooi is. Fotograaf Ed Westcott (die enigste gemagtigde fotograaf op die fasiliteit) het gedurende die oorlogsjare en daarna baie foto's van Oak Ridge geneem, terwyl die konstruksie vasgelê is, wetenskaplike eksperimente, militêre maneuvers en die alledaagse lewe in 'n maatskappystad van die veertigerjare (waar die maatskappy toevallig die Amerikaanse regering is).
'N Spesiale reisuitstalling van die Amerikaanse atoomenergiekommissie, "Your Stake in the Atom", is gehuisves in sy eie geodesiese eksoskeletstruktuur van ongeveer 20 voet hoog en 50 voet in deursnee in Oak Ridge, Tennessee, in 1966. Die uitstalling bevat lewendige demo's oor die gebruik van kernkrag en 'n stel afstandbeheerde meganiese hande. #
Vroeë konstruksie van die K-25 uraanverrykeringsfasiliteit (agtergrond), met een van die oorspronklike huise in Oak Ridge, Tennessee op die voorgrond, in 1942. Daardie jaar het die Amerikaanse weermagkorps van ingenieurs vinnig begin om grond in die Oak Ridge-gebied te bekom. , op versoek van die Amerikaanse regering, om produksiefasiliteite vir die Manhattan -projek te bou. Die K-25-aanleg, toe dit klaar was, was 'n tyd lank die grootste gebou ter wêreld. #
Militêre polisieman Elza Gate in Oak Ridge, Tennessee, in 1945. #
Leuenopsporingstoetse is uitgevoer as deel van sekuriteitsondersoek #
'N Reklamebord geplaas in Oak Ridge, Tennessee, op 31 Desember 1943. #
Calutron-operateurs by hul panele, in die Y-12-aanleg in Oak Ridge, Tennessee, tydens die Tweede Wêreldoorlog. Die kalutrons is gebruik om uraanerts te verfyn tot splisbare materiaal. Tydens die poging van die Manhattan -projek om 'n atoombom te bou, het werkers in geheimhouding geswoeg, sonder om te weet waarvoor hulle werk gerig is. Gladys Owens, die vrou op die voorgrond, het nie besef wat sy gedoen het nie, toe sy hierdie foto vyftig jaar later in 'n openbare toer deur die fasiliteit gesien het. #
Werkers verrig onderhoud aan 'n selbehuising in die K-25-uraanverrykery, in Oak Ridge, Tennesee. #
'N Ketel "renbaan" uraanraffinadery by die Y-12-aanleg in Oak Ridge, Tennessee, tydens die Manhattan-projek. Die ligkleurige balke aan die bokant is van soliede silwer. #
Fisikus J. Robert Oppenheimer op Oak Ridge, op 14 Februarie 1946. Oppenheimer word die 'vader van die atoombom' genoem vir sy rol as die hoof van die geheime wapenlaboratorium van die Manhattan -projek. #
Tydelike behuising (hutte) vul die voorheen leë valleie van Oak Ridge in 1945. Die skielike groei van die weermag se fasiliteite het veroorsaak dat die plaaslike bevolking van ongeveer 3 000 in 1942 tot ongeveer 75 000 in 1945 gegroei het.
'N Jong entrepreneur gedurende die dae van die Manhattan -projek, in Oak Ridge, Tennesee. #
Skuifverandering by die Y-12-uraanverrykery in Oak Ridge. Let op die advertensiebord: "Laat CEW tel. Gaan voort om projekinligting te beskerm." CEW staan ​​vir Clinton Engineer Works, die weermagnaam vir die produksiefasiliteit. #
'N Billboard in Oak Ridge, afgeneem tydens die Tweede Wêreldoorlog, op 21 Januarie 1944. #
Die belangrikste beheerkamer by die K-25 uraanverrykeringsaanleg in Oak Ridge. #
Sweis by die K-25-fasiliteit in Oak Ridge, in Februarie 1945. Op die hoogtepunt van die produksie was byna 100 000 werkers in diens van die regering in die geheime stad. #
Kiddy Club in die Midtown Recreation Hall in Oak Ridge, op 6 Januarie 1945. #
'N Link Trainer, 'n tipe vlugsimulator wat tussen die vroeë 1930's en vroeë 1950's in Oak Ridge, in September 1945, vervaardig is.
Hierdie foto van 1945 toon die reuse 44-akker K-25-aanleg in Oak Ridge, Tennessee, waar die uraan vir die eerste atoomwapen vervaardig is. #
VJ-dagviering op Jackson Square in die middestad van Oak Ridge in Augustus 1945. Toe die eerste atoombom op 6 Augustus 1945 op Japan neergegooi word, het die nuusberigte aan die mense by Oak Ridge onthul waaraan hulle deurgaans gewerk het. #
Oak Ridge's Grove Theatre wys "The Beginning or The End" in Maart 1947. #
Oak Ridge se X-10 grafietreaktor, in 1947. X-10 was die tweede kunsmatige kernreaktor ter wêreld (na Enrico Fermi se Chicago Pile) en was die eerste reaktor wat ontwerp en gebou is vir deurlopende werking. #
'N Werknemer by die elektromagnetiese prosesaanleg van Oak Ridge, waar stabiele isotope gekonsentreer is, hou 'n flessie met die stabiele isotoop Molybdeen 92 op 22 Januarie 1948. Stabiele isotope kan sonder risiko vir die persoon hanteer word. In teenstelling met radioaktiewe isotope, gee hulle geen straling uit nie en kan hulle dus veilig hanteer word. #
'N Terapie-eenheid wat in 1955 in die Oak Ridge-hospitaal geïnstalleer is, het 'n bron van radioaktiewe sesium-137 gebruik om siek weefsel dood te maak, wat 'n maksimum dosis bestraling na 'n kankergebied moontlik maak en die effek op gesonde weefsel elders verminder. Die hospitaal was een van die land se vroeë sentrums vir kerngeneeskunde. #
Twee van 40 000 muise wat in atoomtoetse op Oak Ridge gebruik word, deur wetenskaplikes wat die moontlike uitwerking van bestraling op die oorerwing van die mens wil leer, wat deur die Atomic Energy Commission op 18 Februarie 1950 vertoon word. Die muis aan die regterkant word beskryf deur die AEC as 'n "oorerflike mutasie" - 'n afstammeling van muise wat periodieke dosisse X -strale gekry het. 'N Normale rommelmaat aan die linkerkant. #
'N Reisuitstalling "Atoms For Peace" in Oak Ridge, in 1957. President Dwight D. Eisenhower het 'n "Atoms for Peace" -program geloods wat toerusting en inligting verskaf aan skole, hospitale en navorsingsinstellings in die VSA en oor die hele wêreld. Die eerste kernreaktors in Iran en Pakistan is onder hierdie program gebou. #
Senator John F. Kennedy besoek Oak Ridge National Lab op 24 Februarie 1959. #
Oak Ridge, Tennessee, op 21 April 1959. Toe dit eers in 1942 gestig is om huisvesting vir werkers by die Atomic Energy Commission -aanleg te verskaf, was Oak Ridge 'n militêre voorbehoud. Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die AEC egter die heining wat Oak Ridge omring het, verwyder en geleidelik meer stem gegee oor gemeenskapsbeleid aan die stadsraad, 'n verkose liggaam met slegs adviesbevoegdhede. Op 5 Mei is die transformasie van Oak Ridge van militêre beheer na selfregering voltooi, aangesien die burgers gestem het om dit op te neem. #
'N Uitsig oor die K-25 uraanverryking fasiliteite vanaf 'n patrollieradio-aflos toring in Oak Ridge, op 7 November 1960. #
Fotograaf Ed Westcott het byna al die foto's hierbo geneem. Hy was die eerste AEC -regeringsfotograaf in Oak Ridge, en die enigste gemagtigde fotograaf tydens die Manhattan -projek. Hier poseer Ed met sy rolprente en ligte in gebou 2714 in Oak Ridge, in 1960. Westcott, gebore in 1922, woon steeds in Oak Ridge en vier onlangs sy 90ste verjaardag. #
Waarom het die bevolking van die Oos -VSA gedurende die Tweede Wêreldoorlog so afgeneem? - Geskiedenis
Beeste produksie gedurende die veertigerjare het 'n sikliese neiging voortgesit, aangesien meer beeste by kuddes gevoeg word wanneer pryse styg en dan uit die kuddes uitgeskakel word as pryse daal. In 1940 was beesprodusente onderaan die siklus met 68,4 miljoen beeste in die land se kuddes. Terwyl die vraag tydens die oorlog 'n hoogtepunt bereik het, het dit in 1945 gestyg tot 85,6 miljoen beeste en in 1949 weer gedaal tot 76,8 miljoen diere.
Ten spyte van hierdie siklusse, was daar 'n algemene opwaartse neiging, veral vanaf die einde van die oorlog tot die veeproduksie 'n hoogtepunt van 132 miljoen diere bereik het in 1975. Die laaste kwart van die 20ste eeu het 'n algemene afwaartse neiging in Amerika gehad.
Veetuine. Daar was beduidende veranderinge in die manier waarop beeste vir die mark vetgemaak en dan verkoop word. Beide operasies het na die Tweede Wêreldoorlog begin desentraliseer.
In die 1800's, as 'n vee- of varkprodusent sy produk aan die groeiende stedelike markte in die Ooste wou verkoop, moes hy hulle na 'n spoorlyn ry waar hulle na die sentrale werwe in Chicago en later Omaha of Denver gestuur is. Dis waar die pakhuise geleë was. Die diere is daar doodgemaak en die vleis is na die oostelike markte gestuur.
Dit het alles begin verander namate vragmotors groter word en die spoorweë tydens die oorlog in die troepe gedruk is. Verpakkingshuise het aanlegte begin bou nader aan die bron van hul produkte, en boere het dit goedkoper en makliker gevind om hul vee na plaaslike veilingshuise en verpakkers te vervoer.
Teen 1950 het twee derdes van die varke en 'n kwart van die beeste direk na die plaaslike markte gegaan in plaas van 'n sentrale terminale. Teen 1970 het die Chicago Stockyards – op een slag die grootste ter wêreld – gesluit. Omaha het ook nog 'n paar jaar aangehou voordat hy gesluit het. Vandag word groot pakhuise naby plattelandse dorpe gebou.
Boonop het die manier waarop beeste grootgemaak en vetgemaak word, gedurende die 40's begin verander. Antibiotika en toevoegings tot voedsel het dit moontlik gemaak dat groot kuddes in groot voerkrale opgesluit en wetenskaplik vetgemaak is. Voor die veertigerjare kan siektes hele kuddes uitwis as te veel op een plek beperk word. Sien die volgende verhaal vir meer inligting oor antibiotika en toevoegings.
Die suiwelbedryf 'n paar van die grootste veranderinge het gedurende die veertigerjare begin. Gedurende die oorlog het uitvinders tenks, pompe en masjinerie gekry wat suiwelprodusente in staat gestel het om grootmaat melk te hanteer. Koeie is na die melkstal gebring, 'n outomatiese melkmasjien is aan die uier aangebring, melk is in 'n reeks buise gepomp en dan in groot tenks versamel waar dit onmiddellik afgekoel het. Nie meer eenbeenstoeltjies en oop emmers nie. Melkblikke en roomafskeiders het vinnig oudhede geword.
Die eerste kommersiële outomatiese melkstelsels is in 1948 verkoop, en binne sewe jaar of so het suiwelprodusente dit feitlik onmoontlik gevind om melk by die roomys te haal as dit in 'n blikkie was.
Ander vooruitgang in die teel- en voerstegnologieë het 'n verstommende toename in die hoeveelheid melk wat elke koei produseer, veroorsaak. Die aantal melkkoeie in die VSA bereik 'n hoogtepunt van 25,6 miljoen diere in 1944, en begin dan skerp daal. Tans is daar slegs 9,2 miljoen melkkoeie in die VSA, maar die hoeveelheid melk wat geproduseer is, het ongeveer konstant gebly (ongeveer 120 miljoen pond) tot ongeveer 1980 toe dit begin toeneem het tot ongeveer 160 miljoen pond wat vandag geproduseer word.
Dit beteken dat elke koei baie meer melk moes produseer as haar ma. In 1944 het die gemiddelde koei in 'n jaar 4,572 pond melk geproduseer. In die jaar 2000 het sy 18,197 pond melk geproduseer. Dit is vier keer soveel melk van 'n enkele koei oor 'n tydperk van 55 jaar. Dit is op 'n ander manier merkwaardig en#150 melkkoeie weeg ongeveer 1000 pond, sodat elke koei elke jaar 18 keer haar eie gewig in melk produseer.
Varkproduksie het tydens die Groot Depressie van die dertigerjare geweldig gedaal en dan in die middel van die oorlog skerp hoër gestyg voordat hulle teruggekeer het na 'n historiese reeks. Tussen 1933 en 1934 het die aantal varke op Amerikaanse plase gedaal van 58,6 miljoen diere tot slegs 39 miljoen. Namate die medisyne teen depressie begin, het die getalle drie of vier jaar laag gebly en dan hoër geklim namate die 40's begin het. Toe, in 1942, het die aantal varke van 60,6 miljoen die jaar tevore tot byna 74 miljoen diere gestyg.
In 1943 het die aantal varke op Amerikaanse plase 83,7 miljoen diere bereik en#150 verreweg die hoogste getal voor of sedertdien. Hierdie toename was ongetwyfeld deels te wyte aan die noodsaaklikheid om soldate en geallieerde bevolkings regoor die wêreld te voed. Die gekruide ham -blikkiesvleis SPAM was baie gewild in die voorste linie en op die tuisfront. Tuis is SPAM nie gerantsoeneer soos vars beesvleis nie, en dit was gewild onder tuisteskeppers. Oorsee was dit deel van C-rantsoenstelle omdat dit nie in die yskas hoef te wees nie. En Nikita Kruschev skryf ingevoerde SPAM -blikkies toe dat die Russiese leër ondersteun word.
Die volgende jaar het die varkgetalle egter teruggekeer na ongeveer 60 miljoen diere en het hulle die volgende 50 jaar om die drumpel gehang.
Skape op Amerikaanse plase het ook 'n hoogtepunt bereik gedurende die veertigerjare, maar hul getalle het in die daaropvolgende jare skerp en aanhoudend begin daal. In 1942 was daar 56,2 miljoen skape en lammers op plase. Toe daal die getalle. Teen 1950 was daar net minder as 30 miljoen skape op plase. Die getalle het ongeveer 'n dekade ongeveer gelyk gebly. Toe, in 1961, het skape weer begin afneem. Tans is daar minder as 7 miljoen skape op Amerikaanse plase.
Geskryf deur Bill Ganzel, die Ganzel -groep. Hier is 'n gedeeltelike bronnelys.
Van uitsluiting tot integrasie: die verhaal van Jode in Minnesota
Kinders wat 'n kind se verjaardagpartytjie in Virginia bywoon, omstreeks 1912.
Armoede, vooroordeel en vervolging het in die negentiende eeu twee golwe Joodse immigrasie na die Verenigde State veroorsaak. Die eerste golf (1820–1880) het bestaan ​​uit ongeveer 250 000 Jode uit Duitssprekende streke in Sentraal-Europa, waarvan minder as duisend na Minnesota gekom het. Die tweede en grootste golf (1882–1924) bestaan ​​uit meer as twee miljoen Jiddisjsprekende Jode uit Oos-Europa. Ongeveer twintigduisend vestig hulle in Minnesota. Daaropvolgende golwe - vlugtelinge uit Hitler se Europa (1940's en 1950's) en Russiese immigrante (1970's en 1980's) - het voortgebou op die bydraes van die vroeë aankomste tot Minnesota se besighede, politiek, beroepe, kuns en kultuur.
Die eerste golf: Duitse Jode
Die bonthandelaar in die St. Croixvallei, Maurice Mordecai Samuel, was een van die eerste Jode wat in die laat 1840's in Minnesota aangekom het. Ander Duitse en Sentraal -Europese Jode wat elders in die Verenigde State as smouse verdien het, het gou gevolg deur kommersiële geleenthede in die groeiende Minnesota -gebied. Duitse Joodse handelaars wat handelaars geword het, kon teen die 1880's in markdorpe in die hele staat gevind word.
In die 1850's het die Duitse Joodse migrante wat kapitaal opgehoop het, besighede begin en in die St. Paul's Lowertown -distrik gewoon. Droë goedere, drank en pelse was een van die goedere wat hulle verkoop het. Twee van hul winkels, Mannheimer Brothers en die Golden Rule, het gegroei tot groot winkels. In 1856 het agt St. Paul -gesinne die eerste Joodse organisasie in Minnesota gestig, Mount Zion Temple.
Jode het hulle begin vestig in Minneapolis omstreeks 1865. Die winkels wat hulle langs Washingtonlaan gestig het, het werkers in die florerende houtbedryf van die stad voorsien van klaargemaakte klere en droë goedere. Soos hulle in St. Paul gehad het, het Minneapolis -Jode gewoon en aanbid naby hul werksplekke. Die klein Joodse gemeenskap van Minneapolis het teen 1877 uit minder as tweehonderd mense bestaan.
Die Montefiore Burial Association - die eerste Joodse instelling in Minneapolis - is in 1876 deur Duitse Jode gestig. Twee jaar later het dieselfde groep uiteindelik 'n sinagoge gestig, Shaarai Tov (later vernoem na Temple Israel).
Die tweede golf: vlugtelinge uit Oos -Europa
Die vroegste Oos -Europese immigrante in die tweelingstede het hulle aanvanklik in dieselfde woonbuurte as hul Duitse godsdienstiges gevestig. Hulle praat 'n ander taal, Jiddies, en volg verskillende godsdienstige en sosiale gebruike. Die Oos -Europese smouse en kleinhandelaars stig hul eie sinagoges: Sons of Jacob (1869) in St. Paul en Adath Jeshurun ​​(1884) in Minneapolis.
Op 14 Julie 1882 het tweehonderd verarmde Oos -Europese Jode onverwags by die St. Paul -treinstasie aangekom. Hulle voorkoms was die begin van die tweede en grootste golf van Joodse migrasie na Minnesota, bestaande uit emigrante uit die Russiese Ryk, Oostenryk-Hongarye en Roemenië.
Die gevestigde Duitse Joodse gemeenskap het onmiddellik die nuwelinge te hulp gekom. Daar het in 1882 slegs ongeveer duisend Jode in die hele staat gewoon, en die versorging van die vlugtelinge, wat teen die einde van die jaar seshonderd was, was 'n groot taak.
Daar was 'n ambivalente kwaliteit aan hierdie hulpmiddel. Aan die een kant was die Duitse Jode gemotiveer deur opregte welwillendheid en jarelange godsdienstige tradisie. 'N Sleutelvoorbeeld is Neighborhood House, 'n nedersettingshuis wat deur die vroue van Mount Sion in 1897 op die West Side Flats gestig is, waar baie van die Russiese Joodse immigrante hulle eers gevestig het. Aan die ander kant was die gevestigde Duitse Joodse gemeenskap bang dat die buitelandse drag en gebruike van die Oos-Europeërs 'n antisemitiese terugslag sou veroorsaak wat na hulle sou oorgaan.
Namate immigrante uit Oos -Europa steeds aankom, vorm hulle 'n eie Joodse gemeenskap, parallel met die van die gevestigde Duitse Jode. Soos sommige uit ekonomiese afhanklikheid ontstaan ​​het, het hulle hul eie maatskaplike welsynsgroepe gestig, waaronder die Joodse Huis vir Bejaardes (1907) Sholom Residence (1918) en die Jewish Sheltering Home for Children (1918). Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Minneapolis, St. Paul en Duluth elkeen 'n gemeenskapswye maatskaplike diensagentskap en 'n federale organisasie vir geldinsameling gehou.
Buite die tweelingstede
Jode vestig hulle ook buite die tweelingstede. Die grootste gemeenskap was in Duluth, waar die eerste permanente Joodse setlaars in 1869 aangekom het. Nog 'n dekade het verloop voordat 'n aansienlike aantal Jode by hulle aangesluit het. Duitse en Sentraal -Europese Jode het eerste gekom, gevolg deur 'n dekade later deur die Oos -Europeërs. Die klein grootte van die Joodse bevolking van Duluth het gehelp om 'n gemeenskap skeuring te voorkom.
Duluth (en sy sustergemeenskap, Superior, Wisconsin) het floreer as 'n kommersiële sentrum nadat die Mesabi Iron Range in die 1890's geopen is. Jode oorspronklik uit Litaue het die Adas Israel-gemeente in 1885 gestig. Hongaarse en Duitse Jode het in 1891 'n Hervormde sinagoge, Temple Emmanuel, gestig. Europese groep.
Joodse Duluthiërs is geïntegreer in die ekonomiese en openbare lewe van die stad. Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog was die Joodse bevolking van Duluth drie en twintig honderd. Dit bereik sy hoogtepunt in die dertigerjare, met ongeveer vyf en dertig honderd mense. Gedurende hierdie era het Duluth vier sinagoges, twee begraafplase, liefdadigheidsorganisasies, 'n Talmud Torah, drie sosiale klubs en vier losies ondersteun. Teen 1940 het die Joodse bevolking van Duluth afgeneem tot 2 633.
In die 1890's het sommige Duluth - Superior Jode na die Iron Range verhuis om kleinhandelaars en ander besighede te stig wat die groeiende dorpe in die bloeiende streek bedien. Hoewel hulle klein was (1 112 op hul hoogtepunt in 1920), ondersteun Iron Range Jode dekades lank 'n lewendige Joodse gemeenskap. Sinagoges is gestig in Eveleth, Hibbing, Virginia en Chisholm.
Klein Joodse gemeenskappe het aan die begin van die twintigste eeu ontstaan ​​in verskeie dorpe in die suide van Minnesota, waaronder Faribault, Mankato, Albert Lea en Austin. By elkeen het Jode bymekaargekom vir godsdienstige doeleindes. Slegs in Rochester, waar die stigting van die Mayo Clinic in 1905 'n behoefte geskep het aan 'n plaaslike gemeente wat Joodse pasiënte kan bedien, is 'n sinagoge (B'nai Israel) gestig.
Die verspreiding van Jode in die hele staat het in die 1920's 'n hoogtepunt bereik. Ongeveer vierduisend is aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog in 145 klein dorpies buite Minneapolis, St. Paul en Duluth getel
Twin Cities -woonbuurte
Teen 1910 het tussen drie en vyftighonderd en vyfduisend van die totale Joodse bevolking van Minnesota, dertien duisend, die drie groot Joodse woongebiede van St. Die ouer, welvarender en grootliks Duitse gesinne het in die middestad gewoon, en sommige het na die Summit Hill -woonbuurt begin trek.
Die Oos -Europeërs het in twee gebiede van St Paul gewoon. Een enklawe was oos van die hoofstad, die tuiste van die Sons of Jacob -sinagoge, gestig deur Poolse Jode. Die ander was die West Side Flats van tien blokkies. Teen die einde van die 1880's het die Vlakte teen 1900 drie klein Ortodokse sinagoges gehad; daar was nog drie.
Namate hul ekonomiese status verbeter het, het die Oos-Europeërs die vloedgevoelige woonstelle na die Selby – Dale-omgewing verlaat. Uit die oorblyfsels van die klein Vlakte -gemeentes het Tempel van Aäron (1911) ontstaan. Die tempel se eerste huis in Ashlandlaan en Grottostraat was twee blokke van Mount Zion, wat in 1901 uit Lowertown vertrek het vir 'n nuwe huis in Hollylaan en Avonstraat, net langs Summitlaan.
Drie Hebreeuse skole is gestig in St. Paul tussen 1880 en 1920. Elkeen het sy eie kiesafdeling en omgewing. Eers in 1956 het hulle saamgesmelt tot die Talmoed -Torah van die Heilige Paulus.
Vroeër het Neighborhood House en ander nedersettingshuise hul Joodse fokus beklemtoon. Die Joodse gemeenskap van St. Paul erken die behoefte aan 'n Joodse gemeenskapsentrum al in 1916. Na jare se geldinsameling het die Joodse Opvoedingsentrum, die voorloper van die Joodse Gemeenskapsentrum van St Paul (JCC), in 1930 in die Summit Hill geopen buurt.
Namate Minneapolis in die totale bevolking gegroei en St. Paul ingehaal het, het die Joodse bevolking van Minneapolis ook. Uit 'n klein groepie van vyfhonderd individue in 1880 het die gemeenskap teen 1900 tienvoudig gegroei tot ongeveer vyfduisend.
Teen 1915 het die vroegste setlaars en hul sinagoges, Temple Israel en Adath Jeshurun, weswaarts beweeg van hul oorspronklike middestad na Lyndale en Hennepin Avenue en die Chain of Lakes. Nuwe aankomste, hoofsaaklik uit Roemenië, konsentreer in die Elliot Park -gebied in Suid -Minneapolis. Die buurt bevat 'n handjievol sinagoges en godsdienstige skole, die South Side Neighborhood House en winkels wat deur Jode besit word. Die bevolking van die Suidkant het tot in die veertigerjare stabiel gebly.
Die grootste en bekendste Joodse woonbuurt was Minneapolis se North Side. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het Noord -Minneapolis die grootste konsentrasie Jode in die Midde -Weste tussen Chicago en Denver gehad. Elf Ortodokse sinagoges, waaronder Kenesseth Israel, Mikro Kodesh, Tifereth B'nai Jacob, Sharai Zedeck en Gemelus Chesed, is tussen 1884 en 1905 daar gestig.
North Side -kinders het bymekaargekom in een instelling om hul Joodse erfenis te leer ken. Die Talmud Torah van Minneapolis het ontwikkel van metodes in die ou wêreld-styl tot 'n moderne, samehangende skool.
Joodse instellings het aan die Noordkant voortgegaan, waaronder die Emmanuel Cohen -sentrum (voorloper van die Sabes Joodse gemeenskapsentrum, die Labor Lyceum en Beth El Synagoge). Teen die 1920's het die buurt in die immigrante-era egter 'n krotbuurt geword. Eerste generasie sinagoges en die huise van 126 arm Joodse gesinne was een van die strukture wat tussen 1936 en 1938 geslyp is om die New Deal-befondsde Sumner Field-behuisingsontwikkeling te skep.
Gemeenskapsintegrasie en die uitdaging van antisemitisme
Pogings deur gemeenskapsleiers tesame met sosiologiese magte het teen die tyd van die Eerste Wêreldoorlog die Duits-Oos-Europese kloof in die Joodse gemeenskappe in die Tweelingstede begin afbreek. Onder die pogings was die Anglo-Joodse koerant Joodse weekblad (voorloper van die Amerikaanse Joodse wêreld), gestig in 1912 deur Rabbi Samuel Deinard.
Die Sionistiese beweging, wat die behoefte aan 'n Joodse vaderland in Palestina bevestig het, was 'n ander meganisme vir gemeenskapsintegrasie. Aanvanklik is die steun vir die Sionisme in die Joodse gemeenskap langs Ortodoks-Hervormingslyne verdeel. Deinard se voorspraak van sionisme op die bladsye van die Amerikaanse Joodse wêreld en van die kansel van sy hervormingsgemeente gehelp om die kloof te oorbrug. Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog het feitlik alle Minnesota -Jode die sionisme ondersteun en entoesiasties aangesluit by plaaslike en nasionale Sionistiese organisasies. Die grootste hiervan was die nasionale vrouegroep Hadassah, wat hoofstukke in Minneapolis, St. Paul, Duluth en Chisholm gehad het. Generasies van Minnesota -jeugdiges het na die stigting in 1946 die Zionist Herzl Camp, naby Webster, Wisconsin, bygewoon.
Antisemitisme, rassisme en antikatolisisme het in die 1920's in die Verenigde State toegeneem. Die koms van die Groot Depressie het begin met 'n dekade van intense diskriminasie in werk, behuising en openbare verblyf vir die Jode van Minnesota. Die situasie was die ernstigste in Minneapolis, waar Jode byna heeltemal uitgesluit was van burgerlike en sosiale organisasies. In St Paul was die omstandighede vir Jode minder haglik.
Die wortels van die kontras tussen die twee stede kan gevind word in hul vroeë geskiedenis. Jode het gelyktydig met ander setlaars in St. Van die begin af was Jode ingebind in die weefsel van die stad se ekonomiese en burgerlike lewe. In Minneapolis was Jode onder die groepe wat aangekom het nadat die belangrikste nywerhede gestig is deur selfonderhoudende New Englanders, wat die toon van eksklusiwiteit en diskriminasie gegee het wat deur ander nie-Joodse inwoners van Minneapolis voortgesit is.
Antisemitisme is gedurende die dertigerjare as 'n politieke wapen gebruik. Jode ondersteun goewerneurs Floyd B. Olson en Elmer A. Benson van die Farmer Labour Party. In die goewerneurswedloop van 1938 het teenstanders 'n georganiseerde antisemitiese veldtog gevoer om Benson, die posbekleër, te verslaan.
Die veldtog van 1938 het daartoe gelei dat staatswye anti-lastergroepe by die Anti-Defamation Council van Minnesota aangesluit het. (In 1959 is die groep herdoop tot die Jewish Community Relations Council.) Mount Sinai-hospitaal in Minneapolis, wat in 1951 geopen is, was 'n nie-sektariese hospitaal wat deur Jode geborg is as 'n direkte gevolg van die uitsluiting van Joodse dokters uit die personeel van Twin Stede private hospitale.
Die joernalis Carey McWilliams se ondersoek na antisemitisme in die tweelingstede in 1946 het 'n sin gemaak wat Minneapolis beskryf het: "die hoofstad van antisemitisme in die Verenigde State." Die ongunstige publisiteit wat gevolg het, het die amptenare van Minneapolis onder druk geplaas deur die nuutverkose burgemeester Hubert Humphrey, om verordeninge teen diskriminasie in te stel. Staatsmaatreëls het gevolg.
Verordenings en wette, opvoedingspogings en Joodse gemeenskapswaak het gelei tot 'n afname in openlike dade van openbare antisemitisme. Een maatstaf om vooroordeel af te neem, was Joodse sukses by die stembus. Arthur Naftalin is verkies as die eerste (en tot dusver enigste) Joodse burgemeester van Minneapolis (1961–1969), en Lawrence Cohen was die eerste Joodse burgemeester van Paulus (1972–1976). Privaat houdings het egter volgehou, en individuele Jode het dekades lank steeds meer 'diskrete' uitdrukkings van antisemitisme ervaar.
Opwaartse mobiliteit en die skuif na voorstad
Harde werk, akkulturasie en die fokus op opvoeding as 'n middel tot opheffing vir die tweede generasie het gelei tot 'n afname in die indiensneming in die Joodse gemeenskap in die naoorlogse era. So laat as 1947 het byna die helfte van die Minneapolis-Jode bloukraagwerk gedoen. Teen 1971 is slegs 8,8 persent van die Minneapolis -Jode as werkersklas geklassifiseer. Opvoedingsvlakke en mediaaninkomste was hoër vir Jode as hul bure in Hennepin County.
Sommige van die na-oorlogse blouboordjie-werkers was onlangs ontheemdes (DP's)-oorlewendes van die Nazi-holocaust wat in die laat veertigerjare in Minnesota begin aankom het. Teen 1952 het 269 gesinne, bestaande uit ongeveer agt honderd individue, in Minneapolis gevestig, 168 gesinne (365 mense) in St. Paul, 28 gesinne in Duluth en 'n kleiner aantal in ander dele van die staat. Baie het voorspoedig geword.
Net soos ander middelklas -Amerikaners, wou Joodse GI's en hul nuwe gesinne na die voorstede verhuis. Die geleidelike opheffing van beperkende behuisingsverbonde en sosio-ekonomiese opwaartse mobiliteit beteken die einde, binne twee dekades, van die selfstandige, samehangende Joodse immigrantebuurte.
Byvoorbeeld, so laat as 1949 het 60 persent van Minneapolis se ongeveer drie-en-twintigduisend Jode aan die North Side gewoon. Tien jaar later was die North Side die tuiste van slegs 38 persent van die Joodse godsdiens in Minneapolis, terwyl 28 persent na die voorstedelike St. Louis Park verhuis het.
Die eerste gemeente wat van Minneapolis na St. Louis Park oorgegaan het, was B'nai Abraham in Suid -Minneapolis, in 1956. In die vroeë 1960's het ander gevolg. Onbestendige somers van rasse -onrus in Plymouthlaan in 1967 en 1968 het die oorblywende Joodse instellings in Noord -Minneapolis aangespoor om te sluit of te verhuis. Twee sinagoge aan die noordekant het in 1972 saam met B'nai Abraham saamgespan om 'n nuwe gemeente, B'nai Emet, te stig.
In die naoorlogse era verhuis jong St. Paul -gesinne van die Summit Hill -omgewing na die nuut ontwikkelde Highland Park -woonbuurt. Soos hulle gedoen het, het die swaartepunt van die gemeenskap verskuif. Tempel van die Aaron-sinagoge, die St. Paul JCC en Talmud Torah het in die middel van die vyftigerjare na Highland Park verhuis. Toe die tyd aanbreek dat die eerbiedwaardige Mount Zion -tempel 'n nuwe gebou na die Tweede Wêreldoorlog sou bou, het dit egter nie gekies om na Highland Park te verhuis nie. In plaas daarvan het die gemeente in 1954 'n nuwe fasiliteit in Summitlaan opgerig, net 'n paar blokke van die ou gebou af.
In Duluth het opwaartse mobiliteit gelei tot uitmigrasie na groter stede en ander state. Duluth -Jode het in 1951 'n Joodse Onderwyssentrum op die hoek van East Second Street en Sestiende Laan gebou. Die sentrum was die tuiste van die Ida Cook Hebrew School en sosiale aktiwiteite. In 1970 was die Joodse bevolking van Duluth 1100 - minder as die helfte van wat dit dertig jaar tevore was. In 1973 het die stad se Joodse federasie aanbeveel dat al die Joodse groepe van Duluth in die sentrum konsolideer. Tempel Israel, een van die twee sinagoges wat in Duluth oorbly, het dit gedoen. Die ander, Adas Israel, bly sit.
Immigrasie, identiteit en kontinuïteit
Joodse gemeenskaps- en broederlike organisasies het in die 1950's en 1960's 'n hoë mate van deelname beleef. Lidmaatskap van die sinagoge was wydverspreid. In 1971-1972 het 88 persent van die Joodse volwassenes in Minneapolis hulself vereenselwig met een van drie bewegings: Ortodoks, Konserwatief of Hervorming.
'N Derde golf van Joodse immigrasie na Minnesota begin in 1971 en duur tot in die laat 1980's. Hierdie groep, uit die Sowjetunie, is toegelaat om te emigreer na jare se weiering. Die ontbinding van die Sowjetunie in 1989 het meer immigrante meegebring. Teen 2000 het Jode uit die Voormalige Sowjetunie (FSU) ongeveer 10 persent van die Joodse bevolking van Minnesota uitgemaak.
Terselfdertyd het die Joodse gemeenskap gewerk om Russiese Jode te integreer, maar dit het ook gesukkel om Amerikaners te behou. Bevolkingsstudies wat in 1995 en 2004 uitgevoer is, het getoon dat die ledetal van die sinagoge afneem en die aantal ondertroue toeneem. In 1994 het die Joodse Federasie van Minneapolis die Kommissie vir Joodse Identiteit en Kontinuïteit gestig om te verseker dat die volgende generasie Jode 'n verbintenis tot die Joodse gemeenskap sal handhaaf.
Hervormings- en konserwatiewe sinagoges streef daarna om meer inklusief te word vir vroue, paartjies wat ongetroud is, en uiteindelik homoseksueel en lesbies. Die pad was nie altyd glad nie. Die ontstaan ​​van die Shir Tikvah -gemeente (1988) was 'n geskil by die Mount Zion -tempel oor die homoseksualiteit van mede -rabbi Stacy Offner, die eerste rabbi in Minnesota. Nuwe nie-ortodokse gemeentes wat in die 1980's en 1990's gestig is, sluit Bet Shalom (Reform), Beth Jacob (konserwatief), Or Emet (Humanisties) en Mayim Rabim (rekonstruksionist) in.
Die neiging van die era na liberalisme en sekularisering is teengewerk deur nuwe energie in die klein Ortodokse gemeenskap. Twee nuwe St Louis Park -gemeentes, Bais Yisroel en Darchei Noam (2000), bied alternatiewe vir Kenesseth Israel (Minneapolis se oudste Ortodokse sinagoge) en Adath Israel (St. Paul). Ongeveer tweehonderd Minnesota-families het in die vroeë 2000's tot die Chabad-Lubavitcher Hasidic-beweging behoort. Hasidisme is 'n tak van Ortodokse Judaïsme waarvan die spiritualiteit gebaseer is op die Joodse mistiek. In 2015 het Chabad ses sentrums in die Twin Cities, Duluth, Rochester en Fargo, Noord -Dakota, onderhou.
Die 2004 -bevolkingsstudie van Twin Cities Jode het 'n relatief stabiele gemeenskap van veertigduisend uitgebeeld. Byna die helfte is plaaslik gebore - ver bo die gemiddelde in Amerikaanse stede. Beduidende vlakke van armoede bestaan ​​saam met rykdom, veral onder immigrante uit die FSU. Een bevinding - dat 36 persent van die ondervraagde Jode geweier het om met 'n beweging te identifiseer en "net Joods" gekies het - het baie aandag getrek binne die gemeenskap. Die resultate van Twin Cities vir hierdie antwoord was die sewende hoogste onder die vyftig vergelykende Amerikaanse Joodse gemeenskappe.
Alhoewel dit onmoontlik is om presies te sê hoeveel mense in Europa en in mindere mate uit Afrika na die Verenigde State gekom het, sou 'n redelike skatting die syfer op bykans 60 miljoen beloop.
Die meeste vroeë immigrante kom uit Noordwes -Europa. Ten tyde van die eerste nasionale sensus van die Verenigde State in 1790, was meer as twee derdes van die blanke bevolking van Britse oorsprong, met Duitsers en Nederlanders die belangrikste.
Emigrasie na Noord -Amerika vertraag tussen 1760 en 1815. Dit was 'n tyd van onderbroke oorlogvoering in Europa en Noord -Amerika, sowel as op die Atlantiese Oseaan. Tussen ongeveer 1815 en die begin van die Eerste Wêreldoorlog in 1914 was immigrasie geneig om met elke verbygaande dekade toe te neem.
Vir die eerste helfte van die periode 1815-1913 kom die meeste migrante voort uit Noordwes-Europa. Dit is in die daaropvolgende dekades gevolg deur strome mense uit Suid- en Oos -Europa. Teen 1913 was meer as vier vyfdes van alle immigrante uit hierdie gebiede van Europa, veral Italië, Oostenryk-Hongarye en Rusland.
Die redes vir hierdie verskuiwing is gebaseer op die impak van die Industriële Revolusie. Vanaf die Britse Eilande en die Lae Lande in die 18de eeu het dit gedurende die daaropvolgende ongeveer 150 jaar suidooswaarts versprei. Met die industrialisasie het die bevolking vinnig toegeneem namate die sterfte afgeneem het. Die ekonomie het na vervaardiging oorgeskakel, verstedeliking het toegeneem en die landboubevolking was proporsioneel af. Die groei in die vraag na stedelike arbeid stem nie ooreen met die toename in die potensiële arbeidsmag nie, en daar was dus baie gewillige emigrante.
Daar word herhaaldelik voorgestel dat migrante na die Verenigde State gebiede kies wat omgewingsvergelykbaar was met hul Europese huise. Die aansienlike Skandinawiese nedersetting in Minnesota en die Dakotas word as voorbeeld hiervan aangedui. Daar is miskien 'n klein waarheid daarin, maar dit was belangriker dat die state die belangrikste grens van die nedersetting was tydens die groot Skandinawiese immigrasie. Die mosaïek van etniese patrone in Amerika is meestal die gevolg van 'n beweging na geleenthede-geleenthede wat eers die meeste op die grens van die landbou nedersetting gevind word en dan in die stede.
Die belangrikste uitsondering op die immigrasie -nedersettingspatroon was swart vestiging in die Amerikaanse Suide. Dit was 'n klein deel van die groot beweging van Afrikane na die Karibiese wasbak, die noordoostelike kus van Suid -Amerika en die Amerikaanse suidooste. Naas die Europese uittog was dit waarskynlik die tweede grootste langafstandbeweging in die menslike geskiedenis. Miskien het 20 miljoen Afrika verlaat. Daar word geglo dat minder as 500 000 swartes die Verenigde State binnegekom het. Waarskynlik het hulle uit die Karibiese Eilande aangekom eerder as om direk uit Afrika te kom. Die sensus van 1790 dui aan dat 20 persent van die Amerikaanse bevolking van Afrika afkomstig is. Daar was min immigrasie na hierdie datum, en die persentasie swart mense het afgeneem.
Die Verenigde State het sy eerste groot wetgewing aangeneem om immigrasie in die 1920's te beperk. Hierdie beperking, tesame met die Groot Depressie van die dertigerjare en die Tweede Wêreldoorlog in die veertigerjare, het immigrasie tot 'n fraksie van die jaarlikse hoogtepunt in 1913 verminder. Sedert 1945 het die aantal aankomste ietwat toegeneem. Veel meer liberale immigrasiewette is in die 1960's aangeneem. Aan die einde van die tagtigerjare het Mexiko, die Filippyne en die Wes -Indiese Eilande die grootste aantal migrante na die Verenigde State gelewer. Vandag ontvang die Verenigde State gewoonlik ongeveer 700 000 wettige immigrante jaarliks. Ongeveer 275 000 onwettige vreemdelinge kom ook elke jaar die land binne.
Die eerste immigrante -nedersettings was klein, het aan die see geklou en meer na Europa gekyk as na die land wat daaroor saamgedrom het.Toe die nedersetting voorlopig van die oseane af wegstoot, volg dit steeds die waterweë, want dit bied handelspaaie na die kus en 'n belangrike skakel na Europa. Die Britte vestig dus die ingedrukte kuslyn van die Chesapeakebaai en sy sytakke, en hulle versprei 'n dun skikking langs die ruwe kuslyn van New England. Die Nederlanders het van New Amsterdam (New York) langs die Hudsonrivier opgetrek, en die Franse het geleidelik die oewers van die boonste St. Lawrence -rivier gevestig.
Gedurende die eerste 150 jaar na die begin van permanente Europese nedersetting-tot ongeveer 1765-het die Europeërs net weswaarts beweeg tot by die oostelike flanke van die Appalachiese berge. Binne 'n eeu daarna het die grens die Stille Oseaan bereik, en teen 1890 kon die Amerikaanse Buro vir die Sensus aankondig dat die grens van die Amerikaanse nedersetting heeltemal verdwyn het.
Hierdie toenemende vinnige uitbreiding van die nedersetting was die gevolg van 'n heroriëntering in houding weg van Europa. Teen die vroeë 19de eeu het 'n toenemende aantal Amerikaners die besetting van die vasteland as hul duidelike lot beskou. Die grondwette van die land het toenemend pro-ekspansionisties geword. Namate die bevolking toeneem, was daar ook meer mense wat gehoop het om hul lot te verbeter deur weswaarts te beweeg.
In die oostelike helfte van die Verenigde State, ongeveer so ver wes as Kansas en Nebraska, het die nedersetting op 'n algemeen ordelike wyse na die weste uitgebrei. Vir seker was die vordering vinniger op sekere vervoerroetes, soos die Ohio -rivier, en stadiger op ander plekke.
Nedersetting beweeg vinnig weswaarts na die binnelandse grasvelde. Die Mississippirivier en sy vele sytakke bied maklike roetes na die binneland, en setlaars het 'n uitgestrekte landbougrond gevind met 'n algemeen goeie klimaat vir gewasproduksie wat strek vanaf die westelike kant van die Appalachië tot in die Groot Vlaktes.
Vanuit die Rotsgebergte weswaarts en in Alaska het 'n eweredige patroon van uitbreiding van die nedersetting egter nie plaasgevind nie. Baie van hierdie breë gebied was te droog, te warm of te koud om te boer. Robuuste topografie belemmer vervoer en verdere beperkte landbou -ontwikkeling. Nedersetting het saamgedrom in gebiede wat 'n identifiseerbare ekonomiese potensiaal bied. Die gevolg was 'n patroon van puntverstelling versprei oor 'n andersins byna onbevolkte landskap.
In 1990 het die Verenigde State 'n bevolking van ongeveer 250 miljoen gehad, met 'n digtheid van ongeveer 235 mense per vierkante kilometer. Drie hoofbevolkingsones kan geïdentifiseer word. Eerstens vul 'n primêre sone 'n kwadrant wat ongeveer bepaal word deur die stede Boston (Massachusetts), Chicago (Illinois), St. Louis (Missouri) en Washington, DC: 7 van die 12 mees bevolkte Amerikaanse state is hier. Dit is die gebied met die vroegste groei en is die ekonomies mees gevorderde afdeling in die land. Pragtige natuurlike roetes en baie uitstekende hawens langs die Atlantiese kus is aangevul deur 'n digte vervoernet. Sommige van die land se beste landbougrond plus ryk minerale bronne is in die streek of in die omgewing.
Om die suidelike en westelike kantlyne van die primêre gebied en weswaarts tot by die oostelike dele van die Groot Vlaktes, is daar 'n sekondêre bevolkingsone. Baie van Amerika se beste landbougrond is in hierdie gebied, en die grootste deel van die potensiële landbougrond word bewerk. Die grootste deel van die gebied is bevolk, hoewel die digtheid oor die algemeen baie laer is as die wat in die kern voorkom. Stede is meer wyd en meer eweredig in hierdie gebied versprei as in die kern, en dit is hoofsaaklik diens- en vervaardigingsentrums vir die streek.
Laastens vul 'n perifere bevolkingsone die land vanaf die sentrale Great Plains weswaarts. 'N Patroon van bevolking en ekonomiese groei op plekke met 'n spesiale potensiaal in 'n andersins beperkte streek bly steeds oorheers. Alhoewel sommige gebiede nou dig bevolk is-veral die San Francisco Bay-gebied in Kalifornië en die Los Angeles-bekken, sowel as die Puget Sound Lowland in die staat Washington, bly die grootste deel van die land yl bevolk.
Die mobiliteitsgeskiedenis van die Verenigde State kan in drie periodes verdeel word. Eers kom die tydperk van oos na wes beweging, dan een van landelike tot stedelike gebiede, en laastens die huidige tydperk, waarin die meeste langafstandbewegings tussen metropolitaanse gebiede plaasvind. As die bevolking van die land met elke dekade weswaarts beweeg het, het dit op 'n ewe onveranderlike manier verstedelik. Terwyl minder as 10 persent van die bevolking selfs in 1790 losweg as stedelik gedefinieer kon word, was meer as driekwart teen 1990 verstedelik.
Hierdie statistieke weerspieël nie net 'n relatiewe afname in landelike bevolking nie, maar ook 'n absolute afname in plaasbevolking. Tussen 1960 en 1987 het die plaasbevolking byvoorbeeld van meer as 15 miljoen tot minder as 6 miljoen gedaal.
Die bewegings van oos na wes en van landelike na stedelike Amerika was duidelik 'n reaksie op die persepsie van ekonomiese geleenthede. Eerstens het meer en meer landbougrond beskikbaar geword namate die nedersettingsgrens weswaarts gestoot het. Dan was daar 'n geweldige toename in stedelike werkgeleenthede wat deur die Industriële Revolusie veroorsaak is. Sodra Amerikaners hoofsaaklik stedelinge was en ekonomiese geleenthede ook stedelik was, het variasies in hierdie geleenthede verseker dat die meeste daaropvolgende bevolkingsmigrasie tussen metropolitaanse gebiede sou plaasvind.
Amerikaanse bevolkingsstatistieke vir die 1970's en 1980's dui daarop dat 'n vierde groot mobiliteitstydperk op hande is. Gebiede wat lank geen verandering ondervind het nie of selfs 'n afname in die bevolking het, neem toe. Die grootste deel van die suide is 'n uitstekende voorbeeld.
Baie waarnemers het voorgestel dat die Verenigde State 'n post-industriële land geword het. Dit wil sê, die belangrikste groeigebiede is in beroepe wat dienste lewer en wat inligting manipuleer en skep. Die aantal Amerikaners wat in die vervaardiging werksaam is, het die afgelope twee dekades slegs effens toegeneem, terwyl tersiêre en kwaternêre indiensneming gegroei het. 'N Groot deel van die toename in die indiensneming in die vervaardiging was die vervaardiging van hoogwaardige, liggewigprodukte, soos elektroniese komponente, wat vermoedelik byna oral gevind kan word. Meer en meer mense kan dus woon waar hulle wil.
Die voortdurende agteruitgang van die Joodse bevolking van Europa
Dit is sewe dekades sedert die einde van die Holocaust, 'n gebeurtenis wat die Joodse bevolking in Europa verwoes het. In die jare sedertdien het die aantal Europese Jode om verskeie redes steeds gedaal. En nou het kommer oor hernieude antisemitisme op die vasteland Joodse leiers aangespoor om te praat van 'n nuwe "uittog" uit die streek.
Daar is steeds meer as 'n miljoen Jode wat in Europa woon, volgens ramings van die Pew Research Center in 2010. Maar die getal het die afgelope dekades aansienlik gedaal - die dramatiesste in Oos -Europa en die lande waaruit die voormalige Sowjetunie bestaan, volgens historiese navorsing deur Sergio DellaPergola van die Hebreeuse Universiteit van Jerusalem.
In 1939 was daar 16,6 miljoen Jode wêreldwyd, en 'n meerderheid van hulle - 9,5 miljoen, oftewel 57% - het in Europa gewoon volgens die skattings van DellaPergola. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog, in 1945, het die Joodse bevolking van Europa tot 3,8 miljoen gekrimp, oftewel 35% van die wêreld se 11 miljoen Jode. Volgens algemene skattings is ongeveer 6 miljoen Europese Jode tydens die Holocaust dood.
Sedertdien het die wêreldwye Joodse bevolking - wat deur Pew Research beraam is op 14 miljoen vanaf 2010 - gestyg, maar dit is steeds kleiner as voor die Holocaust. En in die dekades sedert 1945 het die Joodse bevolking in Europa steeds gedaal. In 1960 was dit ongeveer 3,2 miljoen teen 1991, volgens DellaPergola se ramings het dit tot 2 miljoen gedaal. Nou is daar ongeveer 1,4 miljoen Jode in Europa - slegs 10% van die wêreld se Joodse bevolking en 0,2% van die totale bevolking van Europa.
Om Joodse bevolkings te meet, veral op plekke soos Europa en die Verenigde State, waar Jode 'n klein minderheid is, is moeilik. Dit is te wyte aan die kompleksiteit van die meting van klein bevolkings en van die Joodse identiteit, wat gedefinieer kan word deur etnisiteit of godsdiens. As gevolg hiervan wissel skattings, maar die onlangse syfers van Pew Research is soortgelyk aan dié wat DellaPergola, een van die wêreld se voorste kenners oor Joodse demografie, berig.
In Oos -Europa het 'n eens groot en lewendige Joodse bevolking byna verdwyn. DellaPergola skat dat daar 3,4 miljoen Jode in die Europese gedeeltes van die Sowjetunie was vanaf 1939. Baie is dood tydens die Holocaust, en ander het na Israel of elders verhuis. Vandag is 'n klein fraksie van die bevolking van die voormalige Sowjetrepublieke - na raming 310 000 mense - Jode.
Soortgelyke neigings het voorgekom in Oos -Europese lande wat buite die USSR was, insluitend Pole, Hongarye, Roemenië en verskeie ander lande. Gesamentlik was hulle die tuiste van ongeveer 4,7 miljoen Jode in 1939, maar nou is daar waarskynlik minder as 100,000 Jode in al hierdie lande saam.
'N Groot deel van die naoorlogse agteruitgang was die gevolg van emigrasie na Israel, wat sy onafhanklikheid as 'n Joodse staat verklaar het in 1948. Die Joodse bevolking van Israel het gegroei van ongeveer 'n halfmiljoen in 1945 tot 5,6 miljoen in 2010. Maar daar is ander moontlike faktore in die agteruitgang van die Europese Jood, insluitend ondertrouery en kulturele assimilasie.
Boonop het die Joodse bevolking nie in elke Europese land eenvormig afgeneem nie. Ons skat byvoorbeeld dat daar ongeveer 2010 soveel Jode in Frankryk was (310 000) as wat DellaPergola in 1939 (320 000) beraam het, hoewel onlangse berigte dui op 'n toename in Joodse emigrasie uit Frankryk.
Spanje het die eiland Trinidad ontvang as deel van die leër van Christopher Columbus en het die eiland byna 300 jaar lank beheer (sien The European Settlements, hfst. 1). Die Spanjaarde het die inheemse Caribs en Arawaks onderwerp en verslaaf, maar het tot in die laat 1700's min aandag aan Trinidad gegee, aangesien ander ondernemings winsgewender was. Gevolglik was die bevolking van Trinidad slegs 2 763 in 1783. Amerindiërs het 74 persent van die totaal (2 032) uitgemaak. Alhoewel Afrikaanse slawe die eerste keer in 1517 ingevoer is, was dit slegs 11 persent van die bevolking (310) in 1783. Die slawetotaal was inderdaad skaars groter as die 295 gratis nie -blankes wat van ander eilande geëmigreer het. Die oorblywende 126 Trinidadiërs was wit.
In 'n poging om Trinidad meer winsgewend te maak, het die Spaanse die eiland in 1776 vir immigrasie geopen en het Rooms -Katolieke planters van ander Oos -Karibiese eilande toegelaat om suikerplantasies te vestig. Omdat Franse Katolieke planters op die eilande wat na die Sewejarige Oorlog (1756-63) aan Brittanje toegestaan ​​was, onderhewig was aan godsdienstige en politieke diskriminasie, is hulle aangetrokke deur Spaanse beloftes van grondtoelaes en belastingtoegewings in Trinidad. In die soek na immigrante het Trinidad grondeienaarskap gekoppel aan die eienaarskap van slawe hoe meer slawe, hoe meer grond. Grondtoelaes is ook gegee aan gratis nie -blanke immigrante, en alle immigrante wat land gekry het, het na vyf jaar burgerskapreg gekry. As gevolg van hierdie nuwe beleid het duisende Franse planters en hul slawe in die 1780's en 1790's na die eiland geëmigreer. Teen 1797 het die demografiese struktuur van die eiland heeltemal verander. Die bevolking het dramaties uitgebrei tot 17 718, waarvan ongeveer 56 persent slawe was. Daar was ook 4 476 gratis nie -blankes en 2 151 blankes. Die Amerindiese gemeenskap het met 50 persent gedaal van die vlak wat 14 jaar tevore behaal is en verteenwoordig slegs 6 persent van die totale bevolking. Vanaf 1797 produseer honderde suiker-, koffie- en katoenplantasies vir uitvoer (sien Groei en struktuur van die ekonomie, hierdie hoofstuk).
Die Britte, wat in oorlog was met Spanje en Frankryk, verower Trinidad in 1797 tydens die onrus in die Karibiese Eilande wat gevolg het op die Franse Revolusie. Trinidad is formeel in 1802 aan Brittanje afgestaan. Nadat hulle gedebatteer het oor hoe om die nuwe eiland te regeer, het die Britte uiteindelik besluit oor die heerskappy van die kolonie (sien woordelys) onder 'n goewerneur (sien Politieke tradisies, hfst. 1). Namate dit gebeur het, het beleggers en koloniste die suikerplantasies uitgebrei om voordeel te trek uit hoë suikerpryse. Gedurende die eerste vyf jaar van die Britse bewind het die aantal suikerlandgoedjies aansienlik toegeneem. Die Britse sensus van 1803 het 28 000 mense getel, 'n tienvoudige toename in 20 jaar hiervan; daar was 20,464 slawe, 5,275 gratis nie -blankes en 2,261 blankes. Ongeveer die helfte van die vrymense en die meeste slawe het Frans gepraat, en die res van die bevolking was verdeel tussen Spaans en Engelssprekendes. Die Amerindiese bevolking het steeds gedaal, met 'n paar honderd lede versprei in landelike nedersettings.
'N Dekade nadat slawerny in 1834 afgeskaf is, het die Britse regering toestemming gegee dat die kolonies arbeid uit Indië kan invoer om op die plantasies te werk. Gedurende die res van die eeu kom die bevolkingsgroei van Trinidad hoofsaaklik van Oos -Indiese arbeiders. Teen 1871 was daar 27 425 Oos -Indiane, ongeveer 22 persent van die bevolking van Trinidad en Tobago teen 1911, wat tot 110 911 gegroei het, of ongeveer 33 persent van alle inwoners van die eilande. 'N Klein aantal Chinese, Portugese en ander groepe immigreer ook, wat bydra tot die veelrassige karakter van die eiland.
Tobago, die eiland van Robinson Crusoe, het tussen 1626 en 1814 twee-en-twintig keer van eienaar verwissel, terwyl verskeie Europese lande probeer het om die veilige ankerplekke in besit te neem. Die bevolking in 1791 was 15.102, waarvan ongeveer 94 persent slawe was. Die Britte het Tobago uiteindelik in 1814 permanent verkry, na verskeie vorige pogings om die eiland te verower. Die Britte het voortgegaan om te regeer deur 'n plaaslike vergadering wat hulle geïnstalleer het tydens 'n vroeëre verowering van Tobago in 1763. Onder hierdie reëling het politieke beheer berus by 'n aantal Britse staatsamptenare en die vergadering, gekies deur 'n klein kieserskorps en ondersteun deur die suiker plantasies.
Teen die laat negentiende eeu was Trinidad en Tobago nie meer winsgewende kolonies nie, omdat suiker elders goedkoper geproduseer word. In 1889 verenig die Britse regering Trinidad en Tobago in 'n poging om te spaar op staatsuitgawes en om die ekonomiese probleme van die eilande op te los. In 1898 word Tobago 'n wyk van Trinidad en verloor sy plaaslike vergadering, wat eers weer in 1980 herstel is. Daarna regeer Brittanje Trinidad en Tobago as 'n kroonkolonie tot 1956. Tussen 1889 en 1924 het die regering van Trinidad en Tobago, in benewens sy goewerneur, 'n volledig aangestelde Wetgewende Raad. Die eerste stap in die rigting van selfregering is geneem in 1925 toe daar beperkte verkiesings was tot die Wetgewende Raad en tot die Uitvoerende Raad van die Goewerneur.
Soos opgemerk, het die bevolkings van beide Trinidad en Tobago hul hoof oorsprong te danke aan massiewe invoer van agtiende en negentiende eeu van Afrika-slawe en Oos-Indiese bediende wat nodig was om aan die suikerplantasies te werk. Toe die suikerbedryf afgeneem het, het werkloosheid wydverspreid geword. In die vroeë twintigste eeu het olie suiker vervang, aangesien die belangrikste uitvoerolie egter 'n kapitaalintensiewe bedryf is, en dit het nie die probleem van werkloosheid in Trinidad en Tobago opgelos nie.
Die arbeidersbeweging het na die Eerste Wêreldoorlog belang begin aanneem, aangevuur deur die terugkeer van Trinidadiërs wat met die Britse weermag geveg het. Die belangrikste hiervan was kaptein Andrew Arthur Cipriani, 'n blanke man van Korsikaanse afkoms, wat as bevelvoerder van die Wes -Indiese Regiment gedien het. Cipriani was kwaad vir die feit dat die Wes -Indiese regiment nie vir die Britse Ryk mag veg nie, maar eerder na Egipte gestuur word, waar sy magte as arbeidsbataljons gedien het. By sy terugkeer na Trinidad organiseer Cipriani die massas, gee hulle nasionale trots en leer hulle om kolonialisme teë te staan. Hy herleef die Trinidad Workingman's Association, wat in 1934 in 1934 die naam Trinidad Labour Party (TLP) in 1936 gekry het, en die TLP het 125,000 lede gehad. Omdat Cipriani wit was, kon hy die swart-Oos-Indiese rassedilotomie oorskry en het hy bekend geword as die kampioen van die kaalvoetman. dood in 1945. Hy is ook agt keer tot burgemeester van Port-of-Spain verkies. In hierdie twee ampte het Cipriani gesukkel teen rassediskriminasie en geveg vir grondwetlike hervorming, algemene stemreg en beter regte vir werkers.
Gedurende die dertigerjare het Trinidad en Tobago erg gely onder die gevolge van die wêreldwye depressie. Lewensstandaarde het versleg namate werkers van die plantasies ontslaan is. Die situasie is vererger deur onregverdige arbeidspraktyke. Lone op die suikerlandgoedere en in die olievelde is laag gehou terwyl die aandeelhouers se dividende in Londen gestyg het. Werkers het wegbeweeg van Cipriani se gematigde beleid, en die arbeidersbeweging het radikaliseer. Tussen 1934 en 1937 was daar stakings en onluste op die suikerplantasies en in die olievelde regdeur die Karibiese Eilande. Tubal Uriah Butler, 'n swart Grenadiaan wat uit ekstremisme uit die TLP geskors is, tree op as die leier van die swart oliewerkers, die bes betaalde en mees gepolitiseerde arbeiders op die eiland. Butler het 'n beroep gedoen op rasse -eenheid onder swart werkers en georganiseerde stakings, onder leiding van 'n hoogs gepersonaliseerde party wat bekend was as die & quotButler Party. het die gewone mens sensitief gemaak vir die euwels van kolonialisme. Die stakings in Trinidad en Tobago in die dertigerjare het baie voorvalle van rassegeweld ingesluit, wat uitgeloop het op twaalf sterftes en meer as vyftig beserings in 1937.
Die Britte het gereageer deur mariniers uit Barbados te ontplooi en twee opeenvolgende kommissies uit Londen aan te stel om die oorsake van die onluste in Trinidad en Tobago en elders in die Karibiese Eilande te ondersoek. Beide kommissies het kennis geneem van die lae lone en die swak werksomstandighede in die hele streek. Die tweede kommissie, onder voorsitterskap van Lord Moyne, wat sy verslag in 1940 voltooi het, was baie krities oor die Britse koloniale stelsel in die Karibiese Eilande en beveel die bou van huisvesting, landbou -diversifikasie, meer verteenwoordigende regering vir die eilande aan en die bevordering van 'n middelklas ter voorbereiding vir uiteindelike selfregering (sien Arbeidsorganisasies, hfst. 1). Alhoewel die bevindinge van die Moyne -kommissie eers na die Tweede Wêreldoorlog bekend gemaak is, is 'n paar van die aanbevelings daarvan in werking gestel ingevolge die Wet op Koloniale Ontwikkeling van 1940.
Die Britse regering het die stigting van vakbonde aangemoedig in die oortuiging dat arbeidsorganisasie arbeidsonrus sou voorkom. Na die eilandstakings van 1937, volg Butler Cipriani op as die leier van die Trinidad -arbeidersbeweging.Butler se medewerker, Adrian Cola Rienzi, 'n Oos -Indiër, organiseer beide oliewerkers onder die Oilfield Workers Trade Union (OWTU) en die suikerwerkers onder die All Trinidad Sugar Estates and Factory Workers Trade Union (ATSE/FWTU). Spoorweg- en konstruksiewerkers is onder die Federated Workers Trade Union (FWTU) georganiseer, en 'n aantal kleiner vakbonde is ook gestig.
Na 'n aanbeveling van die Moyne -kommissie, is die regering meer verteenwoordigend gemaak. Grondwetlike hervorming in 1925 het voorsiening gemaak vir ses verkose lede in die Wetgewende Raad van vyf en twintig lede, maar beperkings op franchise beperk kiesers in die verkiesing van 1925 tot 6 persent van die bevolking. In April 1941 is die aantal nie -amptelike verkose lede in die Wetgewende Raad en die Uitvoerende Raad van die Goewerneur verhoog, wat die verkose lede 'n meerderheid gegee het. Sommige van hierdie verkose lede is opgeneem in amptelike komitees en die uitvoerende raad van die goewerneur, hoewel die goewerneur die uiteindelike gesag en vetoreg behou het.
Trinidad en Tobago is ingrypend verander deur die Tweede Wêreldoorlog. Vir die eerste keer sedert die Britse anneksasie was die eilande wyd blootgestel aan 'n ander buitelandse invloed. Die 1941-huurooreenkoms (ook die Bases-for-Destroyers Agreement) tussen die Verenigde State en Brittanje genoem, sluit nege-en-negentig jaar verhurings in van die diepwaterhawe by Chaguaramas aan die Amerikaanse vloot en Waller Field in sentraal Trinidad aan die Amerikaanse weermag (sien Historiese agtergrond, hfst. 7). Baie Amerikaanse en Kanadese personeel is ingebring om by hierdie basisse te werk, en duisende Trinidad -werkers is by die basisse in diens geneem vir hoër lone onder beter omstandighede as ooit tevore (sien Patterns of Development, hierdie hoofstuk). As gevolg hiervan het baie Trinidadiërs aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gewoond geraak aan 'n hoër lewenstandaard en wou hulle dit behou.
Alhoewel die verkiesing in 1946 die eerste was onder algemene stemreg vir volwassenes, het minder as die helfte van die geregistreerde kiesers gestem. Die vakbonde het nie gekonsolideer tot 'n samehangende politieke entiteit nie. Die arbeidsstem het gefragmenteer, soos swartes en Oos -Indiërs verdeel het en as rasseveragting 'n algemene deel van veldtogretoriek geword het. Butler, wat gedurende die hele oorlog aangehou is, is uit die tronk vrygelaat en het hom vir die Wetgewende Raad beywer, maar hy is verslaan deur Albert Gomes, 'n vakbondlid van Portugese afkoms. Die arbeidersbeweging was nie in staat om 'n meerderheid te behaal nie omdat geen leier die wydverspreide steun van beide die swartes en die Oos -Indiërs kon beklee nie, 'n patroon wat gedurende die daaropvolgende veertig jaar voortduur. Die middelklas-wat hoofsaaklik uit swartes en 'n kleiner aantal Oos-Indiane bestaan-het die politieke toneel oorheers tydens die deurslaggewende verkiesings wat tot onafhanklikheid gelei het en het dit tot in die laat 1980's oorheers.
Jy weet mos niks van Oos -Europa nie? Aangevuur deur eeue van godsdienstige, nasionale en etniese spanning, is uitbrake van geweld altyd brutaal. In die spesifieke geval van die Tweede Wêreldoorlog het Nazi's in elke uithoek van die besette USSR medewerkers gehad, insluitend verrassing-verrassing, Rusland self. Die medewerkers staan ​​bekend as Vlasovtsy, vernoem na 'n draagjas wat hulle gelei het - generaal Vlasov. En raai wat, vandag het Rusland dieselfde vlag, waaronder Vlasovtsy hul gruweldade gepleeg het.
Dus, miskien wil u 'n bietjie nuansering by die prentjie voeg en miskien ophou om 'fasciste' etiket te plaas op dinge wat u nie verstaan ​​nie.
Hannes, ek gaan ten minste jaarliks ​​na die Oekraïne. My vrou is Oekraïens. Ons weet almal van die medewerkers uit die Tweede Wêreldoorlog. Dit het in enige land gebeur. Ja, Pole, Wit -Russe, sowel as die Baltiese lande, en selfs sommige Russe het ook medewerkers gehad. Die Finne was verbonde aan Duitsland. Het hulle werklik die NAZI -ideologie gekry? Nee. Dit was verby kommunisme en Stalin. Julle ignoreer heeltemal wat die Holodomor aan die Oekraïne gedoen het. My vrou se ouma het vertel van mense wat saagsels eet, blare van bome af kook, selfs dooies eet. Na raming is die dodetal 2,4 - 7,5 miljoen dood as gevolg van 'n kunsmatige hongersnood wat deur Stalin geskep is. Dit het eers 6 of 7 jaar voor die begin van die Tweede Wêreldoorlog gebeur. OK, laat ons veronderstel dat 10% van u landsmanne pas deur u regering vermoor is. Gaan jy dankbaar wees vir enige bevryder wat kom? Ek dink ek sou. Op hierdie tydstip was Jode die pionier in die Groot Sowjet -eksperiment. Lenin, Trotsky, ens. Sentraal -Europeërs het lankal antisemitisme gehad. Dit was verkeerd wat gebeur het. Die holocaust is die mees skandelike volksmoord van die 20ste eeu as gevolg van die meganisering van die dood, maar nie veel nie. Die Japannese het na raming 6 miljoen Chinese doodgemaak, na raming vermoor Stalin meer as 20 miljoen Sowjets tydens sy bewind, insluitend die dooies van die oorlog. Pol Pot 2 miljoen.
Rassisme en antisemitisme was en is sterk in Oos -Europa. Dit maak my mal as ek verstaan ​​wat mense sê, maar ek verstaan ​​ook 'n bietjie hoe dit gebeur het. Daar is GEEN minderhede in Oos -Europa om oor te praat nie. Dit is die witste plek wat ek nog ooit gesien het. Toe ek die vorige keer in die Oekraïne was, het ek twee swart mense gesien. Die een was van Atlanta daar om basketbal te speel vir 'n semi-pro-span. Sommige, Pole, Wit -Russe, Lette, Estse, Russe en Litaus het deelgeneem aan pogroms wat nou saamgewerk het met die Einsatzgruppen onder Reinhard Heydrich. Die poging in Lviv is die bekendste en slegs in die westelike Oekraïne. Die NAZI's het hierdie haat gebruik en aksie aangemoedig. Hulle het die Joodse band met kommunisme gebruik. Regverdig dit die kwaad wat die medewerkers doen? Definitief nie. Dink jy regtig ALLE Oekraïners is NAZI's? Ernstig, al 46,000,000?
Die opkoms en afname van die tiener
Toe die antropoloog Margaret Mead in 1926 na die Suidelike Stille Oseaan reis, was sy op soek na iets wat kenners van die tyd gedink het nie bestaan ​​nie: onbewuste adolessensie.
Volgens sielkundiges en opvoeders was adolessensie onvermydelik 'n tydperk van storm en spanning. Dit het jong mans en vroue verswak. Dit het hul optrede onvoorspelbaar, hul karakters vlugtig en onbetroubaar gemaak. En as mense wat deur hul tienerjare geleef het, nie onthou dat hulle so ongelukkig was nie, het sommige gesê, dit was omdat dit so traumaties was dat hul bewuste gedagtes onderdruk het wat werklik gebeur het.
Op die ouderdom van vyf en twintig kon Mead, wat self nog nie so ver was as adolessensie nie, eenvoudig nie glo dat hierdie prentjie van die tweede dekade van die lewe 'n noodsaaklike of universele waarheid uitdruk nie. As sy 'n plek kon vind waar sosiale en seksuele volwassenheid sonder 'n stryd bereik kon word, waar adolessensie so vreedsaam was dat dit skaars kon bestaan, sou haar punt gemaak word. Sy is dus na Samoa.
Daar is min plekke op die aarde oor wat ver genoeg is om 'n kontemporêre waarnemer werklik perspektief te gee oor hoe Amerikaners oor hul jongmense dink. Die tiener, met al die idees oor adolessensie wat die woord omvat, is een van ons sterkste kulturele uitvoere. Regoor die wêreld straal satelliete MTV uit met sy boodskappe van verbruik, selfverlatenheid, vervreemding, angs en hedonisme. Die Amerikaanse uitvinding van die jeugkultuur het deeglik internasionaal geword, dit veroorsaak kommer en verkoop produkte oral.
Alhoewel dit uiters moeilik is om ver genoeg oor die aarde te reis om aan ons kultuur se idees oor tieners te ontsnap, kan 'n mens betyds reis. Jeug het 'n geskiedenis, en sedert die Europese kolonisasie van Noord -Amerika het die tweede dekade van die lewe 'n groot verskeidenheid verwagtinge en ervarings gebied. Hulle was nie almal goeie ervarings nie, die meeste was terugbreek, sommige skrikwekkend. 'N Mens hoef nie nostalgies te wees vir die verlore vorme van jeug om van hulle te leer nie. Niemand wil, soos 'n eeu gelede, jongmense na die steenkoolmyne stuur nie, of dit as bediendes verhuur aan die naburige huishoudings, soos New Englanders in die sewentiende eeu gedoen het. Nietemin kan die geskiedenis ons Samoa wees, 'n venster na baie verskillende maniere van dink en optrede wat ons eie gesindhede skerp kan verlig en aannames kan uitlig wat ons nie eens weet dat ons maak nie.
Net soos Mead, wat vryelik toegegee het dat haar navorsing in Samoa gevorm is deur wat sy as 'n probleem in die Amerikaanse kultuur van haar eie tyd beskou het, het ek historiese verkennings aangepak deur die vermoede dat iets diep verkeerd is met die manier waarop ons dink oor die jeug. Baie lede van my generasie, die baby boomers, het naatloos oorgegaan van die skuld van ons ouers vir die kwaad van die samelewing tot die skuld van ons kinders. Tienerskurke, ongetroude moeders, nuwe rokers, roekelose bestuurders en kriminele roofdiere is bekende persone in die media, selfs al is die probleme wat hulle verteenwoordig meer algemeen onder ander ouderdomsgroepe. Stede en voorstede stel voorklokreëls en ander wette in wat slegs jong mense moet gehoorsaam, terwyl kongres- en staatswetgewers nuwe maniere vind om jong oortreders as volwassenes te straf.
Die manier waarop ons oor tieners dink, is die mees teenstrydige. Ons neem aan dat hulle op een of ander manier teen die werkwêreld beskerm moet word, maar tog werk baie hoërskoolleerlinge tot twintig uur per week. Tieners vorm die kern van ons lae-loon kleinhandel- en restaurantpersoneel, die plaaslike ekwivalent van die selfs laer loon in die buiteland, wat die skoene en ander items laat tieners begeer.
Maar op dieselfde tydstip dat ons ekonomie van jongmense afhang, is ons geneig om tieners as minder betroubaar te beskou. Dit is 'n kater van die gesindhede wat Mead probeer beveg het, hoewel ons deesdae waarskynlik die kenmerkende eienaardighede van jongmense toeskryf aan 'woedende hormone'. Die meeste volwassenes beskou hierdie teenstrydige, teenstrydige figuur van die tiener as onvermydelik as deel van die groei van 'n mens. Tog het baie mense wat nou lewe, volwasse geword voordat daar iets was wat 'n tiener genoem is. Hierdie dier is 'n verskynsel in die middel van die twintigste eeu. En byna alles het verander sedert die vroeë veertigerjare, toe dit na vore gekom het. Is tieners nog steeds nodig?
Die woord tiener het aanvanklik gedruk in 1941. Dit is nie bekend wie die voorkoms van die woord bedink het nie, in 'n artikel in Popular Science, waarskynlik nie die eerste gebruik daarvan nie. Mense het al eeue lank van iemand in sy of haar tienerjare gepraat, maar dit was 'n beskrywing van 'n individu. Om van iemand as tiener te praat, is om van daardie persoon 'n lid van 'n baie groot groep te maak, een wat slegs volgens ouderdom gedefinieer word, maar vermoedelik baie gemeen het. Die woord het ontstaan ​​toe dit gebeur het omdat dit iets nuuts beskryf het.
Die tiener was 'n produk van die Groot Depressie. Net soos ander massiewe projekte van die New Deal - die Hooverdam, die TVA - verteenwoordig dit 'n enorme kanalisering en herleiding van energie. Anders as sulke openbare werke, was dit egter 'n min of meer onbedoelde uitvinding. Dit het in verskeie stappe gebeur.
Eers het die land se algemene ekonomiese ineenstorting en 'n dramatiese verdwyning van werkgeleenthede gekom. Soos met vorige paniek en depressie, was jongmense een van diegene wat sonder werk gesmyt is. Wat anders was, was dat ná 1933, toe Franklin D. Roosevelt die amp aangeneem het, feitlik alle jongmense uit die werk geslaan is, as deel van 'n openbare beleid om werk te behou vir mans wat gesinne wou onderhou. Besighede kan eintlik 'n boete opgelê word as hulle kinderlose jongmense op hul betaalstate hou. Ook gedurende die eerste twee jaar van die depressie het die Roosevelt -administrasie in wese die behoeftes van die jongmense wat hulle sonder werk gehad het, geïgnoreer, behalwe in die poging van die Civilian Conservation Corps (CCC), wat gemik was op mans in hul laat tienerjare en vroeë twintigs.
Daar was egter 'n baie ou en gevestigde instelling beskikbaar vir jongmense wat iets met hul tyd en energie wou doen: hoërskool. Die eerste openbare hoërskool is in 1821 in Boston geopen, maar sekondêre onderwys was baie traag om aanvaarding te kry onder werkersgesinne wat gereken het op hul kinders se inkomste vir oorlewing. Eers 112 jaar nadat die eerste skool geopen is, het 'n meerderheid Amerikaners op hoërskoolgaande ouderdom werklik ingeskryf.
Die depressie was die ergste tyd vir hoërskool om op te vang. Die Amerikaanse openbare onderwysstelsel is destyds, soos nou, hoofsaaklik ondersteun deur plaaslike eiendomsbelasting, wat tesame met eiendomswaardes gedaal het. Skole het onderwysers ontslaan, selfs al het hulle ongekende getalle studente ingeskryf. Hulle was swak toegerus om hul nuwe, uiteenlopende kliënte te hanteer.
Vir baie van hierdie nuwe studente was die hoërskool 'n keerpunt, iets wat 'n mens gedoen het om 'n slegte tyd deur te gaan. Maar teen 1940 was 'n oorweldigende meerderheid jongmense ingeskryf, en miskien belangriker, daar was 'n nuwe verwagting dat byna almal sou gaan en selfs sou studeer.
Hierdie verandering in standaarde was 'n radikale afwyking van die manier waarop die samelewing hom voorstel. Voor die depressie was die afronding van die hoërskool 'n duidelike teken dat 'n jeug, veral 'n man, tot die middelklas of hoër behoort. Uitval in die eerste of tweede jaar dui op lidmaatskap in die werkersklas. Toe 'n groot meerderheid hoërskool toe gaan, het hulle almal, ongeag hul ekonomiese of sosiale status, as lede van 'n enkele groep begin beskou. Die woord tiener verskyn presies op die oomblik dat dit nodig blyk te wees.
Nie lank tevore is baie jongmense in hul middel-tienerjare as feitlik volwasse beskou. Noudat hulle studente eerder as werkers was, het hulle jonger as voorheen gelyk. Gedurende die 1920's het 'jeug' in die films seksueel volwasse figure beteken, soos Joan Crawford, wat F. Scott Fitzgerald self die definitiewe flapper genoem het. Laat in die dertigerjare het 'n nuwe soort jeug verskyn in die films, veral verpersoonlik deur die bisarre seuntjie Mickey Rooney en die Andy Hardy-films wat hy in 1937 begin maak het. Sy gereelde medester Judy Garland was ook deel van die verskynsel. . Soos Dorothy, in Die Wizard of Oz , Garland was duidelik 'n vrou, nie die meisie wat almal voorgegee het dat sy is nie. Die spanning tussen die volwassenheid wat sy voel en die kinderlikheid wat ander in haar sien, help om die film meer as 'n kinderfantasie te maak. Dit is 'n vroeë, pikante uitdrukking van die penarie van die tiener.
'N Ander minder diepgaande, maar verbasend blywende model vir die idee van die tiener, was die meerjarige hoërskoolleerling Archie, wat die eerste keer in 1941 in 'n strokiesprent verskyn het. personeelkunstenaar by 'n strokiesprentmaatskappy. Vir die laaste halfeeu het Archie, Jughead, Betty, Veronica en hul kring meer 'n beroep gedoen op jongmense wat daarna streef om tieners te word as by tieners self.
Tog het die vroeë gewildheid van karakters soos Andy Hardy en Archie aangedui dat die siening van hoërskoolleerlinge as in wese jongmense besig was om op te vang. 'N Veel sterker sein het gekom toe die konsep herleef is, kort voor die Verenigde State die Tweede Wêreldoorlog betree het. Alhoewel getroude mans met gesinne in aanmerking kom vir toelating, word hoërskoolleerlinge in baie gevalle outomaties uitgestel. Jong mans van sewentien, sestien en jonger was soldate in al die vorige oorloë in Amerika en, meer as waarskynlik, in elke oorlog wat ooit gevoer is. Teen 1941 het hulle te jonk begin lyk.
Nadat ek die tiener geïdentifiseer het as 'n Frankenstein-monster wat in die dertigerjare deur middel van die hoërskool, Mickey Rooney-films, kinderpsigologie, massavervaardiging en die New Deal gevorm is, sou ek die verhaal moontlik kon opgespoor het deur bobbysoxers, inryflieks, Holden Caulfield, Elvis , die burgerregte martelaar Emmett Till, top-veertig radio, Gidget, die Mustang, heavy metal, Nirvana. In plaas daarvan het ek myself in die verlede aangetrek. Terwyl die tiener in 1940 iets nuuts was, was dit tog 'n idee met diep wortels in ons kultuur.
Teen die begin van die Engelse vestiging in Noord -Amerika, verklaar Puriteinse ouderlinge dat hulle ter wille van hul kinders na hierdie woeste kontinent gekom het, wat nie voldoende dankbaar lyk nie. (Net soos voorstedelike voorstedelikes, het hulle die stap gemaak ter wille van die kinders.) Hulle was ook geskok oor die groot grootte van hul kinders. Beter voeding het veroorsaak dat Amerikaners met 'n Europese agtergrond vroeër fisies en seksueel volwassen is as wat hul ouers gehad het en groter geword het as hul ouers. Dit is geen wonder dat sommige vroeë intrekkers bang was dat hul kinders anders as hulle was en die risiko loop om inheems te kom nie.
Teen die middel van die agtiende eeu was daar 'n hele klagliteratuur teen leerlinge wat duur en eksotiese kostuums aangetas het, sowel as loshartige jongmense wat in die nag aan 'baljaarde' geskenk is. Jonathan Edwards het een van die mees lewendige beskrywings van morele agteruitgang gegee en dit daarna hanteer deur jeugdige entoesiasme binne die kerk te mobiliseer. Teen die tyd van die Amerikaanse revolusie was die helfte van die bevolking onder sestien. Jong vroue ouer as agtien jaar was moeilik om te trou, soos een waarnemer van die hoër klas opgemerk het, omdat hul tande begin vrot het. (Oënskynlik onverwante kwessies soos tandheelkundige higiëne het nog altyd 'n onbesonge rol gespeel in die manier waarop ons die ouderdomme van man en vrou definieer.)
Maar net so jonk soos die Amerikaanse bevolking was, het jongmense in die hoofstroom van die sosiale en ekonomiese lewe gestaan. Hulle was nie die diskrete groep wat vandag se tieners is nie. 'In Amerika', het Alexis de Tocqueville in 1835 geskryf, 'is daar in werklikheid geen adolessensie nie. Aan die einde van die kinderjare is hy 'n man en begin sy eie pad volg. "
Dinge het egter begin verander. Hoërskool, die instelling wat uiteindelik die tiener sou definieer, was reeds uitgevind. Teen die tweede kwart van die negentiende eeu het dit duidelik geword dat vinnige veranderinge in vervaardiging, vervoer en bemarking beteken dat die kinders van handelaars, bekwame ambagsmanne en professionele persone in 'n heel ander wêreld as dié van hul ouers sou leef. Volwassenes kon nie meer daarop staatmaak om hul besighede oor te dra of hul vaardighede aan hul kinders oor te dra nie, wat waarskynlik formele opleiding sou benodig. Welvarende Amerikaners het toenemend minder kinders gehad en meer belê in hul opvoeding.
Destyds het die meeste sekondêre onderrig in privaat akademies plaasgevind. Dit was baie uiteenlopend van aard en kwaliteit, en studente het meestal net na hulle gegaan as hulle 'n behoefte en tyd gehad het. Hierdie skole het nie vaste leergange nie, en studente en onderwysers het voortdurend gekom en gegaan, aangesien student nog nie 'n primêre taak was nie. Studente het meestal by koshuise gebly naby die akademies wat hulle selde tuis gebly het.
Die belastingondersteunde hoërskool, wat teen die 1860's die private akademie verplaas het, was gebaseer op 'n ander stel aannames. Die bywoning daarvan was 'n voltydse aktiwiteit, waarin die student by die skool se skedule aangepas het, nie andersom nie. Terwyl akademies die produk was van 'n samelewing waarin die meeste ekonomiese aktiwiteite in die huis plaasgevind het, het die hoërskool saam met die ideaal van die burgerlike huis ontwikkel, beskerm teen die werkswêreld en gelei deur 'n moeder wat ook die primêre moraal was onderwyser.Hoërskoolleerlinge het per definisie bevoorregte, beskutte lewens gelei.
Die meeste akademies het slegs mans ingeskryf, maar byna alle hoërskole was van meet af aan onderrig. Daar was 'n mate van openbare kommer oor die vermenging van die geslagte op so 'n onbestendige ouderdom, maar die meeste stede het besluit dat afsonderlike skole te duur is. Hoërskole was aanvaarbare plekke om jou dogter te stuur omdat hulle naby die huis was. Boonop was hul gegradueerdes bevoeg om die laerskool te onderrig, 'n groot werksgeleentheid vir jong vroue. Die gevolg was dat vroue 'n meerderheid van die hoërskoolbevolking uitmaak. Boonop is mans -gegradueerdes waarskynlik hoër klas, aangesien hulle slegs diegene insluit wat nie hoef te gaan werk nie, terwyl vroulike gegradueerdes 'n groter sosiale omvang verteenwoordig.
Sommige van die vroeë hoërskole is beskou as meer praktiese en toeganklike alternatiewe vir die kollege. In 'n relatief kort tyd word die hoërskoolleerplanne egter oorheers deur Latyn en algebra, die kursusse wat deur die mees selektiewe kolleges vereis word. Ouers wou voordeel trek vir hul kinders, so 'n 'goeie' hoërskool het 'n student geword waarvan die studente na die beste kolleges gegaan het.
Die vroegste hoërskole het hul studente amper as volwassenes behandel en hulle in staat gestel om besluite te neem oor hul sosiale lewens. Studente het hul eie buitemuurse aktiwiteite gereël en op atletiekspanne saam met ouer manne en werkers gespeel. Teen die einde van die negentiende eeu het hoërskole egter toenemend probeer om hul aanklagte teen die gevare van die groter wêreld te beskerm. Hulle het danse gereël sodat hul studente nie na danslokale sou gaan nie. Hulle het sport georganiseer sodat studente met hul eie ouderdom sou meeding. Hulle het cheerleading -groepe saamgestel in die hoop dat die teenwoordigheid van vroue seuns minder gewelddadig sou laat speel. Hulle ontdek en bevorder die 'onuitwisbare' kwaliteit 'skoolgees', wat veronderstel was om lojaliteit, patriotisme en sosiale beheer te bevorder. Teen die begin van die twintigste eeu kon die sokkerkaptein die hoof cheerleader na die senior prom begelei.
Dit klink alles bekend, maar hierdie hoërskoolskare was nog steeds verantwoordelik vir minder as 10 persent van die bevolking van die hoërskool. Byna al die ander werk, die meeste saam met hul gesinne op plase, maar ook in fabrieke, myne en afdelingswinkels, in die "straatbedrywighede" (as koeranthandelaars of afleweringsseuns), in die huis wat stukwerk doen, of selfs as prostitute. As vroeë hoërskoolleerlinge voor die hand liggend voorgangers is van vandag se tieners, het hul werkende tydgenote ook gehelp om die jeugkultuur te skep.
Een ding wat die jongmense uit die werkersklas met hoërskoolleerlinge en vandag se tieners gedeel het, is dat hulle afgevaardigdes van die nuwe was. Ouers wou hê hul kinders moet voorbereid wees op die toekoms. Onder die werkersklas, 'n aansienlik immigrantebevolking, was Amerika self nuut. Gedurende die negentiende eeu het nedersettingswerkers en joernaliste herhaaldelik opgemerk hoe immigrantouers van hul kinders afhang om hulle te leer hoe dinge in hul nuwe land werk. Hulle het ook 'n geslagsgaping opgemerk, aangesien ouers probeer het om vas te hou aan tradisies en waardes uit die ou land terwyl hul kinders ander maniere om te leef geleer en uitgevind het. Ouers het hul kinders se deelname aan 'n nuwe wêreld toegejuig en betreur. Jeug het op sigself 'n bron van gesag geword. As hedendaagse ouers na hul kinders kyk om die rekenaar reg te maak, die videorecorder te programmeer of te vertel wat nuut is in die kultuur, gaan hulle voort met 'n lang Amerikaanse tradisie.
Vir werksdoeleindes het 'n kind nie later as tien jaar opgehou om 'n kind te wees nie. In baie state was skoolopleiding tot twaalf of dertien nodig, maar verpligte bywoningswette is selde streng toegepas. In Philadelphia in die 1880's was die standaard omkoopgeld om u kind van skoolopleiding te bevry vyf-en-twintig sent. Dit was 'n uitstekende belegging, in ag genome hoe afhanklik baie gesinne van hul kinders was. In Fall River, Massachusetts, het sommige meule-eienaars slegs mans gehuur met gesonde seuns wat ook kon werk. In Scranton, Pennsilvanië, was die inkomste van kinders gewoonlik meer as die van hul vaders.
Die werkende tiener het natuurlik amper nie uitgesterf nie. Amerikaanse hoërskoolleerlinge het baie meer deeltydse werk as hul eweknieë in ander ontwikkelde lande, en hul werksure is gemiddeld aansienlik langer. Die verskil is dat gesinne nie gereeld afhanklik is van hul lone vir hul lewensbestaan ​​nie. Tieners spandeer vandag die meeste van wat hulle verdien op hul eie motors, klere en vermaak. Hulle voer inderdaad grootliks industrieë soos musiek, film en skoene, waarin die Verenigde State 'n wêreldleier is. Hulle ekonomiese mag onderhou die kragtige jeugkultuur wat so baie bedreigend, gewelddadig en kru vind.
Ons kan die oorsprong van hierdie jeugkultuur sien en die vermoë om dit te verskrik by die jong stedelike werkers van die laat negentiende eeu. Jongmense, veral die wortellose ondernemers van die straatbedryf, was een van die hoofbeskermers van goedkoop teaters met musiek en melodrama wat deur die honderde in die grootste stede ontstaan ​​het. (In Horatio Alger se uiters gewilde romans is die eerste fase van die hervorming van die held dikwels die besluit om weg te bly van die teater en die toegangsprys te gebruik om 'n spaarrekening te open.) Hulle het ook gehelp om openbare danssale te ondersteun, wat wilde nuwe vorme bevorder het. van dans en, meen baie, maklike deug.
Volwassenes is ewig geskok oor die seksualiteit en die fisieke lewenskrag van die jongmense. Daar is nietemin 'n werklike verskil tussen die verrassing en vrees wat ouers voel as hulle sien hoe hul babas sterk en onafhanklik word en die wantroue van jongmense as 'n klas. Die een is tydloos. Die ander dateer uit 1904 en die publikasie van G. Stanley Hall se veertienhonderd bladsye Adolessensie: die sielkunde en die verband daarmee met fisiologie, antropologie, sosiologie, seks, misdaad, godsdiens en opvoeding .
Met hierdie boek het Hall, 'n sielkundige en die president van die Clark -universiteit, die veld van adolessente sielkunde uitgevind. Hy beskryf adolessensie as 'n universele, onvermydelike en uiters benarde stadium van menslike ontwikkeling. Hy het beweer dat gedrag wat dui op waansin by 'n volwassene by 'n adolessent as normaal beskou moet word. (Dit is lankal onwaar bewys, maar daar word steeds algemeen geglo.) Hy het 'n basis verskaf vir die hantering van adolessente as kinders of volwassenes, maar as kenmerkende, pragtige, gevaarlike wesens. Dat mense in hul tienerjare afsonderlik van ander beskou moet word, wat vir ons vandag voor die hand liggend is, was Hall se gewaagste, oorspronklikste en invloedrykste idee.
Die fisiese en seksuele ontwikkeling van jongmense was nie 'n bewys van volwassenheid nie. Hulle liggaamsveranderinge was bloot bewapening in 'n stryd om 'n hoër bestaanstoestand te bereik. 'Die jeug word wakker tot 'n nuwe wêreld', het hy geskryf, 'en hy verstaan ​​dit nie, nóg homself.' Mense in hul tienerjare herdenk hy, volgens hom, die stadium van menslike evolusie waarin mense ophou om wild te wees en beskaafd raak. Hy was bekommerd dat jongmense te vinnig groot word, en het dit die skuld gegee vir "ons verstedelikte kweekhuislewe wat geneig is om alles voor sy tyd ryp te word". Hy het geglo dat dit nodig is om hierdie toenemende presiesheid te beveg deur jongmense die tyd, ruimte en leiding te gee om hulle te help om die rumoer en pyn van adolessensie te verduur.
Dit is moeilik om te glo dat 'n so onleesbare boek so invloedryk kan wees, maar die omvang en omvang van Hall se bespreking van adolessente verleen gewig en gesag aan ander sosiale bewegings wie se algemene doel was om mense in hul tienerjare anders te behandel as volwassenes en kinders. Onder die ondersteuners van die boek was opvoeders van die hoërskool wat in Hall se skryfwerk 'n regverdiging gevind het vir hul nuwe entoesiasme om verder te gaan as akademiese opleiding om die hele persoon te vorm. Hulle het ook daarin 'n regverdiging gevind om die ouderdom vir die beëindiging van verpligte skoolbywoning te verhoog.
Die boek van Hall het ook saamgeval met die opkoms van die jeughofbeweging, wie se doel was om jeugmisdaad as 'n probleem van persoonlike ontwikkeling te beskou eerder as 'n oortreding van die samelewing. Hierdie siening het wetgewers en stadsrade aangemoedig om wette in te stel wat 'n uitgangspunt en ander 'statusoortredings' tot stand bring - handelinge wat slegs jongmense raak. ('N Dekade vroeër het vroue-organisasies suksesvol 'n veldtog gevoer om die toestemmingsouderdom vir seks in die meeste state te verhoog, wat die aantal statutêre verkragtings vervolg het.)
Hall se bevindings het ook ammunisie gegee aan voorstanders van kinderarbeidswette. Hul veldtogte was meestal onsuksesvol, maar die werk van kinders en tieners het in elk geval gedurende die eerste twee dekades van die twintigste eeu gedaal, aangesien masjiene ongeskoolde vervaardigingsgeleenthede in baie nywerhede vervang het. In die jare nadat Hall se boek uitgekom het, het vervaardigers toenemend van werkers in hul tienerjare gepraat as onbetroubaar, onverantwoordelik en selfs ontwrigtend. Hulle het opgehou om aan veertienjariges as jong gewone werkers te dink, en het hulle as tieners begin beskou.
Elkeen van hierdie bewegings word beskou as 'n progressiewe poging om die Amerikaanse samelewing te hervorm, en hul voorstanders het beslis hul hart op die regte plek gehad. Maar die prys vir jongmense was 'n stigma van onbevoegdheid, onstabiliteit en selfs waansin. Daar kon nie op adolessente gereken word nie. Hall het selfs aangevoer dat vroulike adolessente 'n paar jaar lank 'op die gras' sit en dat hulle nie mag werk of skoolgaan totdat die krisis verby is nie.
Dit was die ortodoksie wat Mead probeer beveg het toe sy geskryf het Wording of Age in Samoa . Sy wou Hall se psigoanalitiese bewering dat adolessensie inherent is aan alle menslike ontwikkeling, weerlê en dit vervang met die antropologiese siening dat kulture die adolessensie uitdink wat hulle nodig het. Volwassenheid, het sy aangevoer, is ten minste net so 'n kwessie van sosiale aanvaarding as die fisiese en geestelike ontwikkeling van 'n individu. In Samoa, het sy gesê, was die adolessensie relatief ongemaklik, want dit hoef nie veel te bereik nie. Die samelewing het min verander van geslag tot geslag. Rolle is min of meer vasgestel. Jongmense het van kleins af geweet wat hulle moet verwag. Die Amerikaanse adolessensie was moeiliker omdat dit meer moes bereik, hoewel sy duidelik nie geglo het dat dit so aaklig moes wees soos Hall en sy volgelinge gedink het nie.
Daar is ernstige vrae gestel oor sommige van Mead se metodes en bevindings in Samoa, en Hall se teorieë is deeglik gediskrediteer. Hierdie twee denkende denkers oor adolessensie verteenwoordig uiterste sienings, en adolessensie is natuurlik biologies en kultureel. Die veranderinge wat dit meebring, is onmiskenbaar, maar talle eksterne faktore bepaal wat dit beteken om op 'n spesifieke plek en tyd 'n volwassene te wees. In 'n dinamiese samelewing soos dié van die Verenigde State moet die aard van adolessensie noodwendig mettertyd verander.
Mead se navorsing, wat konsentreer op jong vroue, was inderdaad 'n produk van die seksuele revolusie van die 1920's, waarin vroulike seksualiteit vir die eerste keer wyd erken is. Prostitusie neem af, en die seksuele aktiwiteit van 'agbare' jong vroue neem toe. In Hierdie kant van die paradys F. Scott Fitzgerald se jong Princetonians was verbaas oor hoe maklik dit was om gesoen te word. Maar die hoofkarakter in die roman gee 'n akkurate weergawe van wat aangaan. 'Net soos 'n koelpot hitte afgee', sê sy, 'gee ons deur die jeug en adolessensie kalorieë van deug af. Dit is wat vernuf genoem word. " Kort rompe, gedraaide hare, korset -lokale by danse en kinderpartytjies was destyds deur mense beskou as simptome van libertinisme onder die "vlammende jeug", maar toe Kinsey drie dekades later met lede van hierdie generasie 'n onderhoud voer, het hy verneem dat die hitte fyner gekalibreer is as wat dit lyk. Jong vroue het hul kuisheid so lank as wat hulle nodig gehad het, laat bly. Dit het geblyk dat terwyl 40 persent van die vroue in hul tienerjare en 50 persent van die mans in die twintigerjare tot orgasme getroetel het-byna twee keer die vooroorlogse koers-was die meeste troeteldiere onder diegene wat die meeste skoolopleiding gehad het. Terwyl kommentators gefokus het op die manewales van die hoër klasse, was die werkersklas jongmense, wat nader aan die huwelik was, twee keer meer geneig om seks te ondergaan.
Ondanks die volgehoue ​​belangstelling in Mead se bevindings, was Hall se idee dat adolessensie 'n onvermydelike krisis van die individu is, deur die jare sterker. (Miskien spreek dit meer kragtig tot ons individualistiese kultuur as die klem van Mead op gedeelde uitdagings en waardes.) Tydens die tydperk na die Tweede Wêreldoorlog, toe die tiener 'n belangrike kulturele en ekonomiese verskynsel geword het, het die psigoanalitiese benadering beslis gedomineer. J. D. Salinger se Holden Caulfield, die bekendste tiener van die letterkunde, het 'n onvergeetlike stem en 'n groot sjarme, maar dit is moeilik om te lees Vanger in die rog vandag sonder om te voel dat Holden se probleme nie, soos hy hoop, 'n fase is wat hy deurmaak nie, maar werklik patologies. Alhoewel Salinger nie 'n oordeel in die boek maak nie, sou lesers uit die vyftigerjare waarskynlik gedink het dat Holden net nog 'n ontstelde adolessent was, al was dit 'n buitengewoon interessante een.
Toe Hall skryf, aan die begin van die twintigste eeu, veralgemeen hy oor adolessente uit 'n groep wat nog 'n klein minderheid was, middelklas-jeugdiges wie se hoofberoep skoolopleiding was. In al sy veertienhonderd bladsye het hy nooit melding gemaak van die groot aantal jongmense wat nog moes werk om hul gesinne te help onderhou nie. 'N Halfeeu later was die Amerikaanse samelewing min of meer soos Hall dit beskryf het, en omtrent almal kon dit bekostig om 'n adolessensie te hê.
Die tydperk van vyf en twintig jaar na die einde van die Tweede Wêreldoorlog was die klassieke era van die tiener. Gesinsinkomste het toegeneem, wat beteken dat meer aan elke kind bestee kan word en opvoedkundige aspirasies kan styg. Afnemende bedrywe, soos radio en flieks, wat albei deur televisie bedreig word, maak weer 'n beroep op die jeugmark. Tienerkultuur het aanleiding gegee tot rock 'n 'roll. Jongmense het hul eie motors aangeskaf en 'n nuwe motorkultuur uitgevind.
Terselfdertyd het tieners egter baie angs ontlok. Kongreskomitees het 'n dekade lank ondersoek ingestel na jeugmisdaad. Hoërskole en polisiemagte het optree teen 'n stygende golf jeugmisdaad, 'n verskynsel wat regtig nie bestaan ​​het nie. Boonop was daar aanduidings dat nie alle tieners gelukkig was met hul vermoedelike onvolwassenheid nie. Baie, indien nie die meeste nie, van die pop-ikone van die tyd, van Elvis af tot onder, was buitestanders uit die werkersklas wat 'n heel ander styl as die van die voorstedelike tiener beliggaam het.
En baie tieners het op 'n meer inhoudelike manier ontsnap uit hul status deur te trou. Die algemene voorspoed het beteken dat daar poste beskikbaar was waarin die hoërskool -afvallige of gegradueerde genoeg kon maak om 'n gesin te onderhou. In 1960 was ongeveer die helfte van alle bruide jonger as twintig. In 1959 het tienerswangerskap sy hoogtepunt bereik, maar byna al die moeders was getroud.
Hierdie era na die Tweede Wêreldoorlog het die derde belangrikste denker oor Amerikaanse adolessensie, die sielkundige Erik Erikson, tot stand gebring. Hy het aangeneem, net soos Hall, dat adolessensie inherent is aan menslike ontwikkeling en dat 'n identiteitskrisis, 'n term wat hy uitgevind het, noodwendig deel daarvan is. Maar hy het ook erken dat hierdie identiteit in die konteks van 'n kultuur en geskiedenis gevind moet word. Hy het aangevoer dat adolessensie nie net in die loop van die geskiedenis verander nie, maar dat dit ook die tyd is wanneer individue leer om hulself aan te pas by hul historiese oomblik. 'Die identiteitsprobleem verander met die historiese tydperk,' het hy geskryf. 'Dit is eintlik sy werk.' Alhoewel vroeëre denkers oor adolessensie baie van die jeugdige idealisme gemaak het, het Erikson aangevoer dat een van die take van adolessensie baie realisties moet wees oor die mens se samelewing en tyd.
Hy het nie gedink dat dit vir die meeste mense maklik was om 'n identiteit in so 'n komplekse en verwarrende samelewing as ons te vorm nie. Hy wou hê dat adolessensie moet wees wat hy '' 'n psigo-sosiale moratorium '' noem, sodat mense die tyd en ruimte in staat stel om 'n idee te kry van hoe hulle sal omgaan met die wêreld waarvan hulle deel sou wees. Onder die resultate is 'n beroepsidentiteit, 'n gevoel van hoe 'n mens jouself sal ondersteun en uitdruk.
So het idees oor die aard van adolessensie ons beeld van tieners gevorm. Dit was nie moontlik om alle mense van die hoërskool ouderdom as tieners te herklassifiseer nie, totdat byna almal 'n tydperk van adolessensie gehad het voordat hulle die volwasse lewe aangegaan het. Tog is tiener nie net nog 'n woord vir adolessent nie. Die tiener kan inderdaad wees, soos Edgar Z. Friedenberg in 'n 1959 -boek aangevoer het, 'n mislukte adolessent . Om 'n tiener te wees, is 'n valse identiteit, het hy gesê, wat bedoel is om die soeke na 'n regte een te kortsluit. Deur mense oppervlakkige rolle te gee, reklame, die massamedia en selfs die skole verwar jongmense en maak hulle ontevrede en laat hulle dus oop vir verkoopsplekke wat 'n verdieping van identiteit beloof.
Of jy nou met die argument saamstem of nie, dit blyk duidelik dat die uitdagings van adolessensie die afgelope dekades vinnig verander het, wat die etiket "tiener" nie meer as 'n lui manier van praat oor jongmense gelaat het nie. Die term bevat 'n teenstrydige greep sak van oortuigings, vooroordele en verwagtinge. Dit kan ons toelaat om 'n muur rondom 'n ouderdomsgroep te bou en te aanvaar dat die probleme van die lede veilig geïgnoreer kan word.
Die generasie wat vandag sy tienerjare betree, sal in groot getalle wees, indien nie as 'n persentasie van die bevolking nie, die grootste in ons geskiedenis. Die mense in hierdie ouderdomsgroep het sedert die kinderboom reeds die belangrikste bemarkingsverskynsel geword. Hulle het die opening van nuwe tienergerigte klerewinkels in winkelsentrums aangespoor en die bekendstelling van suksesvolle nuwe tydskrifte. Hulle help om die internet te laat groei. Hulle het selfs hul eie televisienetwerk, die WB. Hulle het hul eie geld om te bestee, en hulle spandeer ook baie van hul gesinne se inkomste, deels omdat hul ma's te besig is om te inkopies doen.
Maar dit verteenwoordig geen terugkeer na die tiener -goue era van die 1950's en 1960's nie. Hierdie generasie het grootgeword in 'n tydperk van dalende persoonlike inkomste en toenemende ongelykheid. 'N Aansienlike persentasie bestaan ​​uit kinders van immigrante. Opvoedkundige aspirasies is baie hoog en geen wonder nie: u benodig vandag 'n universiteitsopleiding om 'n salaris te kry wat gelyk is aan die van 'n hoërskoolstudent in 1970. Die permanente beroepsidentiteit wat beskikbaar was in die samelewing na die Tweede Wêreldoorlog waarvan Erikson geskryf het , een waarin lewenslange werk vir groot ondernemings die norm was, het amper verdwyn.Baie sien dat hul ouers steeds streef na die soort stabiele identiteit wat Erikson gedink het in die jeug opgelos kan word. Alhoewel dit 'n goeie tyd is om 'n tiener te wees, lyk dit moeilik as 'n tiener.
Deur die geskiedenis het Amerikaners in hul tienerjare dikwels 'n baie verantwoordelike rol in hul samelewing gespeel. Hulle het hul gesinne gehelp om te oorleef. Hulle het met nuwe tegnologie gewerk en die aanvaarding daarvan bespoedig. Jongmense het tieners geword omdat ons niks beter vir hulle gehad het nie. Hoërskole het toesighoudende instellings vir jongmense geword. Ons het opgehou om van jongmense te verwag om produktiewe lede van die samelewing te wees, en ons het aan hulle gedink as goedgelowige verbruikers. Ons het volwassenheid hoofsaaklik aangegee as toegelate ondeugde vir volwassenes, en was toe verbaas toe tieners drink, rook of promiskue seks het.
Ons kan nie meer na Samoa gaan om perspektief te kry op die vorm van ons lewens aan die begin van die derde millennium nie, en ons kan ook nie teruggaan in die tyd om 'n model vir die toekoms te vind nie. Wat ons leer as ons na die verlede kyk, is dat daar baie verskillende maniere is waarop Amerikaners jonk was. Jongmense en volwassenes moet aanhou om hul adolessensie uit te vind sodat dit ons almal dien. Soms belemmer ons wat ons dink ons ​​van tieners weet. Maar net soos daar 'n tyd was, nie lank gelede nie, voordat daar tieners was, sal ons miskien 'n dag sien wanneer tieners self geskiedenis sal wees.
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het die bevolking van die Oos -VSA gedurende die Tweede Wêreldoorlog so afgeneem?...