Paramedici wat terreuraanvalle in die gesig staar | Nood Live
Paramedici is regtig altyd in gevaar as hulle met die ambulans op pad is. Geweldepisodes is gereeld en ongelukkig gereeld. Die opstel van hierdie gevallestudie is in Israel.
Die karakters van hierdie werklike ervaring is paramedici en EMT's in Israel. Die hoofkarakter is die afgelope jaar besig met EMT-P-opleiding. Die afgelope jare sien Jerusalem en Israel 'n ernstige toename in terreuraanvalle deur 'alleenwolwe' wat allerhande vorms aanneem: steekwalle, karramme, skietery, bomme en enige mengsel van die vorige.
Die maklike keuse vir hierdie gevallestudie is om te begin onthou van 'n verhaal oor die reaksie op die een of ander terreuraanval waar daar 'n aktiewe skieter-opset was of nie, of die terroris gevlug het en mag vlug in die rigting waarop hulle reageer. van.
TERROR-AANVANG: PARAMEDIESE RESPONS
Soos voorheen genoem, kommunikeer versending met die polisiekantoor in beheer van die gebied waarop ons reageer en vra hulle of 'n polisie-begeleier nodig is of nie. Gewoonlik, of ons nou 'n polisie-begeleiding benodig, of nie, wag ons by die een of ander ingang na die woonbuurt, want iemand (familie / vriend van die pasiënt) moet ons kom wys, hetsy weens die gebrek aan straatname in die omgewing of as gevolg van die gebrek aan inligting oor 'n presiese adres.
As paramedici sit ons gereeld eende tydens hierdie fase. Ons het etlike jare gelede op die laat aandure op 'n oproep gereageer en by die ingang van die woonbuurt gewag, terwyl ons rondkyk om te sien of iemand ons nader om te wys hoe ons sien dat iemand in ons rigting hardloop. Die eerste aanname is natuurlik dat dit 'n familielid is. Gelukkig vir ons, het een van die bemanning skerp genoeg oë gehad om te sien dat hierdie persoon 'n molotov-skemerkelkie dra en hy skree vir die bestuurder om te begin ry. Die molotov-skemerkelkie het gegooi, ons ambulans getref, maar gelukkig het ons nie vernietig nie, sodat ons ongedeerd kon ontsnap. In hierdie geval het ons nie gewag dat die enigste gesin wat die polisie begelei ons die weg moes wys nie, omdat die situasie vermoedelik veilig was.
Soms kan paramedici wat op die polisie wag, 'n ernstige vertraging in die reaksie veroorsaak. Nie so lank gelede het ek direk op een van my bure gereageer nie (sonder 'n polisie-begeleier is die wysheid hiervan te betwyfel), die Die ALS-ambulans was ongeveer 5 minute se stap weg, maar wag nog op 'n polisie-begeleiding. Gelukkig vir my, die paramedikus besef dat dit 'n rukkie kan duur om die familielid huis toe te stuur met 'n vervoer stoel. Nadat ek my primêre beoordeling afgehandel het, het alles in die rigting van 'n CVA gewys waarvoor ons almal weet dat die tyd na die hospitaal 'n kritieke faktor is. Saam met die manlike familielede van die pasiënte het ons haar op die stoel gelaai en na die ambulans begin stap.
Met die aankoms by die ambulans, die pasiënt het begin gryp, sou dit gebeur het terwyl ek alleen in die huis was, sou ek nie die middele gehad het om die beslaglegging te stop nie, of om myself te beskerm teen kwaad familie wat my vra om 'iets te doen'. Daar is egter 'n mooi einde aan hierdie verhaal, 'n paar weke na die gebeurtenis het een van die familielede op straat na my toe gekom om my te bedank en vir my gesê dat die pasiënt met 'n blywende negatiewe uitwerking huis toe is, te danke aan die vinnige reaksie van ons paramedici.
Terwyl die familie / vriende van die pasiënt op die polisie wag, kan hulle verstaanbaar baie opgewonde raak, hulle sal probeer om ons te oortuig dat alles veilig is en laat ons asseblief alreeds gaan. Dit is natuurlik baie moeilik vir die meeste bemanningslede, enersyds wil ons gaan en ons doen werksgeleenthede om lewens te red, daarenteen het baie van ons eerstehands ervaar hoekom ons 'n polisie-begeleier benodig.
Sodra ons op die toneel aankom, kom die polisie soms saam met ons binne, soms bly hulle buite, en hulle kan selfs tydens die oproep verdwyn (hoewel dit natuurlik nie veronderstel is om te gebeur nie):
'N Bietjie meer as 'n jaar gelede het ek met verskeie ander lede van ons span en 'n eksterne ambulanspersoneel gereageer op 'n plaaslike clan, terwyl stamlede al op ons gewag het om ons na die toneel te neem (wat binne 'n gebou minder as 50m was) van ons) moes die polisie-begeleier nog nie wys nie.
Die oproep was baie na aan 'n polisiekantoor, so ons het uiteindelik twee polisiebeamptes dwing om ons binne te begelei. Dinge het 'n bietjie gekalmeer, ons het 2-pasiënte gehad, twee van die ouderlinge van die stamgroepe uit opponerende faksies, so ons het opgedeel in 2-groepe van paramedici en aanbieders. Die polisiebeamptes het tussen die twee behandelingslokale in die gang gebly. Albei groepe paramedici het 'n gewapende verskaffer onder hul nommer gehad (aangesien ons op gevaarlike plekke woon, het baie van ons 'n vuurwapenpermit). Terwyl ons nog binne was, het dinge begin opwarm, en ons het opgemerk dat die polisiebeamptes nie meer in die gang of op enige ander plek in ons siglyn was nie.
Aanvanklik was dit 'n soort 'kort flares' van geweld, en die groep waarin ek besluit het om onmiddellik na 'n kort opvlambeurt ons pasiënt na buite te begin neem, het die ander groep nie 'n vervoermiddel gehad nie, aangesien ons toegerus was vir 'n enkele pasiënt. ons kry weer 'n stoel vir ons as ons pasiënt buite was. Toe ons buite die clan kom, het ons weer in alle erns begin veg, terwyl die ander groep nog vasgeval het. Gelukkig het die nabyheid van die polisiestasie 'n redelike vinnige reaksie deur die grenspolisie moontlik gemaak om die res van ons span uit te wis.
Die gewapende spanlid aan die binnekant het erken dat hy baie naby daaraan gekom het om gedwing te word om sy syarms te trek.
As gevolg van die ontploffingsvermoë van die situasie, kan ons soms net 'n baie vinnige evaluering doen en werk om 'n behoorlike assessering en behandeling tydens vervoer te doen, alhoewel dit ons werk moeiliker maak en ons minder gerieflike posisies kan inhou. ons werk verrig.
Ons het 'n paar jaar gelede 'n OHCA-oproep in die straat van 'n clan-ouderling gedoen, met die hele stam (tien tot 100 mense) rondom ons (ongeveer 6-8, mediese persoonlik en miskien 6-grenspolisiebeamptes). Die pasiënt was nie in die veld uitgespreek, alhoewel hy nie lewensvatbaar was nie, maar eerder met 'show' CPR na die ambulans geneem is (niemand kan effektiewe KPR op 'n bewegende draagbaar doen nie en ons het toe nie 'n CPR-toestel gehad nie) om vervoer te word na die hospitaal uitgespreek te word, waar sekuriteit die stam kan hanteer.
Onder normale omstandighede is die enigste onbetwisbare pasiënte wat ons na die hospitaal vervoer, pediatries, aangesien die regte maatskaplike werker / psigiatriese infrastruktuur daar beskikbaar is om die ouers te help om hul hartseer te hanteer, maar in sulke gevalle waar die bemanning of die algemene publiek 'n risiko is veiligheid, sal ons ook die pasiënt vervoer.
Ons het die afgelope jaar verskeie kere terroriste behandel wat nog nie deur sappers gekontroleer is nie. Dit was 'n fout van ons kant (en die polisie omdat hy dit toegelaat het) wat ons in ernstige gevaar geplaas het, en ons het gelukkig ongedeerd uitgekom.
Ek het verskillende scenario's en situasies aan u voorgehou; ek kan nie voorgee dat ek 'n oplossing het nie.
Ek dink daar is verskeie faktore wat paramedici / die polisie kan beïnvloed om risiko's te verminder:
Aankoms, die polisie behandel nie altyd ons behoefte om vinnig as noodgevalle te kom nie, dit is natuurlik 'n heeltemal vermybare bron van ekstra woede by diegene rondom die pasiënt (en die pasiënt).
Na behoorlike prosedures / protokolle is protokol baie duidelik dat terroriste wat plofstof kan vervoer eers deur 'n plofstofkenner nagegaan word, maar die hitte van die oomblik laat ons soms vergeet om behoorlike voorsorgmaatreëls te tref in ons drang om lewens te red, hierdie scenario's op te lei en te hersien hulle na die geleentheid om van hulle te leer en dit in ons onderbewussyn in te samel, sal hopelik help om sulke insinkings in die toekoms te voorkom.
Alertness en situasionele bewustheid is een van die belangrikste dinge soos hierbo genoem, as ons ambulanspersoneel nie die molotov-skemerkelkie opgemerk het nie, sou dit moontlik op die impak ontplof het en ons ambulans aan die brand gesteek het.
Om bekwame kommunikeerders te wees om situasies met aggressiewe pasiënte / pasiënte se families te ontlont sonder die polisiebehoefte (ongelukkig word daar tans geen opleiding oor hierdie onderwerp aangebied nie, behalwe basiese taalkursusse, soos dinge soos Verbal Judo word nie aangebied nie).
Gewapende bemanningslede, alhoewel dit teen die Geneefse konvensie kan wees, is 'n bemanning met een of meer gewapende lede geneig om effens meer oop te wees om 'n gevaarlike gebied binne te gaan sonder 'n polisie-begeleier, en dit verminder dus die wagtyd. Hul blote teenwoordigheid is ook geneig om die hotheads te waarsku. Alhoewel ons wil sê dat alles opgelos kan word deur nie-geweld te praat, leef ons in 'n gebied waar dit eenvoudig nie die geval is nie; die mense wat ons aanval, weet dat ons 'n pasiënt behandel het; hulle kan selfs ons pasiënt ken en net nie meer omgee vir hul welstand nie, dan gee hulle om om 'in te kry'.
Algemene polisie-teenwoordigheid, woonbuurte wat 'n normale / verhoogde polisieteenwoordigheid het (byvoorbeeld omdat Jode daar woon) is minder gevaarlik.
Meer gesamentlike simulasies kan ook help met die ontwikkeling van 'n beter gemeenskaplike basis met die polisie, meer vertroue en beter prosedures.
Daar is ook positiewe dinge om te sê, hoewel ek baie verhale van geweld hier vertel het, eindig die oorgrote meerderheid van ons oproepe sonder enige geweld.