Hoe die liefde werk | SARIE
“Dis soms moeilik om sosiale reëlings te tref met Andrew se tydgenote, wat al groot kinders het. Ons is ook nie so beskikbaar soos hulle om op die ingewing van die oomblik in te val by sosiale reëlings nie en kan ook net kindervriendelike plekke besoek. Dis beslis ’n aanpassing vir Andrew, wat ’n passie vir fyn cuisine, sigare, wynproe en trendy plekke het.”
“Tot die noodlot ons skei, sal ek altyd sy darling wees. Hy behandel my soos goud. Hy is ook lekker uitgesorteer: Hy voel nie bedreig daardeur dat ek onafhanklik en ’n vrye siel is nie. Hy bewonder en moedig dit aan en wil my nie verander nie.”
Ek en my man is vanjaar 35 jaar getroud. My ma het vir haar drie dogters se gepaste lewensmaats gebid van ons geboorte af. Ek is getroud met die wete DIT IS DIE EEN en ENIGSTE HUWELIK. Ons, ek dalk, het BAIE keer paniekerig gevoel oor krisisse wat op op ons pad gekom het, maar hier is ons na 35 jaar. Egskeiding was nooit ‘n opsie nie, ook nie as ons soms heftig oor sake verskil het nie, soms belaglike goedjies, soms oor sake te erg om te noem! Vandag het ek in ‘n koerantartikel gelees dat Hugh Grant wat nou 50 jaar oud is en nooit getrou het nie sê dat mens net kan trou as dit met jou heel beste maat is. Ek lees pas op SARIE se webtuiste die gesprekke van ander paartjies oor hul lang huwelike en sien die deurlopende goue draad in al die suksesvolle verhoudings: Ons is saam. Ons is gewoond om saam te wees. Ons moet saam wees omdat ons bestem is om saam te wees "for better or for worse". Ek hou van die wenke wat almal gee vir gelukkige huwelike – dis wyse mense. Maar as mens nie onselfsugtig kan wees nie moet jy liewer nooit trou nie. My ma se woorde oor die rol van vroue in ‘n gesin en huwelik was altyd: "Selfvergetend, doodveragtend…" (Aangehaal uit Amakeia- AG Visser) en my pa se woorde oor die posisie van mans in hul gesin "Hemelinge.." Miskien oordrewe uitgedruk, maar op ‘n indirekte manier tog ‘n sleutel tot ‘n gelukkige huwelik, dink ek. Iemand moet altyd bereid wees om die minste te wees en op te offer! In vandag se dae nie noodwendig net altyd die vrou, of ma nie. Dit kan eggenoot, of pa ook wees.
Ek is nogal trots daarop dat ek en my man in ons gemeenskap as ‘n suksesvolle en gelukkige egpaar beskou word. Ek het terwyl ons kinders klein was gevoel "Pa het ‘n loopbaan en Ma werk net" Seker baie outyds vir moderne paartjies! Ons twee kinders moes leer en ontwikkel – Dit was veral my verantwoordelikheid as ma en het my besig gehou, saam met my beroep as onderwyseres. My man was my lewensmaat en hy was nog altyd tog o so opwindend! Hy het ons gesin en sommer die hele familie keer op keer omgeboul met sy kreatiewe planne oor belewenisse en vermaaklikheid. Ek bewonder hom oor die moeite wat hy bereid is om te doen om mense te trakteer en gasvry te onthaal! Ons kinders kan ook baie uitwei oor sy verrassings en bederfies vir die gesin! Waar ander mense lui is om op te pak en ‘n piekniek te gaan hou, of byvoorbeeld ‘n oujaarsfees te reël, druk hy deur en offer op om ‘n plan deur te sien! Noudat ek daaroor nadink: My man lewer op sy beurt ook sy bydrae "selfvergetend, doodveragtend!" Wat ‘n lekker lewensmaat! Maar daar was die dae wat hy my ook tot trane gedryf het! Hoe wonderlik net dat mens dit so maklik kan vergeet as alles weer goed gaan! Ons gaan saam nog ou bene maak. Ek weet dit.