‘n Keerpunt het ’n klank. Die oomblik wat my lewe onherroeplik verander het, het geklink soos ’n tak wat breek. Dit was my been. Die punte van my linkerkuitbeen en -skeenbeen het afgryslik deur my broekspyp gesteek en my hakskeen het vreemd na my toe gewys. Ikabod. Ek het geweet my groot liefde vir sport was geknak. Ek sou nie weer kon hardloop nie.
Eendag ongeveer tien jaar gelede kuier ek by ’n boesemvriend, Dawie. Hy het pas ’n Ysterman-kompetisie agter die rug gehad en was ingeskryf vir die volgende een. Die kompetisie behels ’n ent swem in die see, 180 km se fietsry en ’n maraton – en jy het 17 uur om dit klaar te maak. Dis iets wat letterlik net ’n yster sal aanpak! Hy sê toe so terloops iets wat jy nooit vir Carl Kritzinger moet sê nie – hy dare my dat ek nooit ’n Ysterman sal kan doen nie! Die koeël was deur die kerk. Ek het net daar ingeskryf en vir my ’n fiets gaan koop. Nou moet jy weet, ek was onfiks, oorgewig en het gerook en gedrink – ’n ramp vir enige sportman. Daarby moet ’n mens ten minste nege maande straf oefen voor ’n Ysterman. Ek het net die helfte van die tyd gehad. Daar het ek ’n glimp begin sien van waartoe ’n mens werklik in staat is as jy jou kop daarop sit.
Ek het my eerste Ysterman voltooi lank voor die tyd om was. Die volgende jaar het ek my tweede Ysterman gedoen. En toe raak dinge deurmekaar. Jy sien, enige wedloop in die lewe, fisies of psigies, is ’n kop-ding. Wat jy dink, dit ís jy. Wat jy besluit, is wat jy word. Ek was in ’n baie stresvolle pos wat my sielsongelukkig gemaak het. My leefstyl het agteruitgegaan. Depressie het die oorhand begin kry en ek het weer begin drink en gewig aansit.
Dit was so erg dat ek op die ouderdom van 33 ’n beroerte gekry het. Die ding is, as jy nie diepgewortel is in God en definitiewe rigting het nie, bly dinge verkeerd loop. Ek het soos ’n absolute mislukking gevoel, veral voor my vrou en my vriende. Stel jou dit voor: Ek het opgestaan uit die put van ellende, die onmoontlike reggekry, net om weer terug te val. En hierdie keer was dit erg. Baie erg.
’n Keerpunt het ’n kleur. Die oomblik toe my lewe vir goed verander het, was wit. En lig. En beslis. Ek het die volgende oggend opgestaan – en waarlik opgestaan. In Hom.
Dit was ’n verskriklike dag. Die weer was baie sleg. Ek het aan my ooreenkoms met die Here gedink en vir myself gesê: Hierdie moeilike dag sal nie verniet wees nie. Een van die Ironman- reëls is dat jy geen kontak met enige deelnemer mag hê nie. Spanwerk word nie toegelaat nie. Ironman doen jy alleen en op jou eie. Tydens die fietsry het ek en ’n ou suutjies gesels. Hy was ’n Amerikaner wat in KwaZulu-Natal gewoon het. By die halfpadmerk van die maraton kry ek ’n man wat kop onderstebo aansukkel. “So gaan jy dit nie maak nie, my ou,” het ek vir hom gesê en toe besef dis dieselfde Amerikaner met wie ek vroeër gesels het. Ek kon hom nie net los nie. “Boet, jy gaan moet doen wat ek vir jou sê, al voel jy later lus om my te lyf te gaan.” Met raad en moed inpraat het ek die man tot by die eindstreep gehelp. Hy het gehuil en my omhels. Ons het vandag nog kontak. Wat egter vir my so wonderlik omtrent die hele voorval was, is dit: Hy het vir my ’n foto ge-epos wat sy vrou geneem het terwyl hy in die water was met die swemafdeling. Langs hom op die foto was niemand anders nie as ek! Wat is die kans! Ons het mekaar toe nog nie eens ontmoet nie! Dit was vir my die bevestiging dat my ooreenkoms met die Here staan.
In die geestesfeer werk dit net so. Ons is besig met ’n lang wedloop vol afdraaipaaie en aanvalle. Alles begin by jou kop en eindig daar. Dis maklik om jou verlede of omstandighede of selfs die regering as ’n verskoning te gebruik vir wat jy doen of nie doen nie, maar op die ou end lê die besluit wat van jou gaan word by jou! Jy besluit hoe eksterne faktore jou gaan beïnvloed. Jou grootste vyand is dikwels jyself. Ons moet ons gedagtes voortdurend gevange neem en herprogrammeer, want aan die einde wag ’n groot prys.
Wanneer ek aan my tien Ironmans dink, weet ek dis ’n wonderwerk. Ek moet my medaljes eintlik alles vir die Here gee. ’n Mens is trots op wat jy regkry, maar as ek omdraai, sien ek net een ry voetspore. Hy het my tot hier gedra. Met Ysterman, as jy aan die einde op die rooi tapyt aankom, kondig hulle aan: “This is Carl Kritzinger from Durbanville. Carl, you are an Ironman!” Só wil ek eendag hoor: “Dit is Carl Kritzinger.