Tot vandag nog kom sit mense boodskappe en gedigte op die graf. ‘n Geraamde foto van hom is geset in die grafsteen. Mananki Seipei se getuienis voor die WVK, soos gevind in die gedig “8. ek kyk na sy linkerhand” is beslis ‘n herskrywing en ‘n herinterpretasie van ‘n verhaal wat vantevore reeds bestaan het, deur gebruikmaking van narratiewe praktyke wat by die poëtiese medium aanpas. Charl-Pierre Naudé het dit weer oor die hermetiese digkuns wat hy met gedigte (plus vertalings!) van Alfred Schaffer toelig. Ek gaan maar daagliks besoeke aan Versindaba en Protea moet aflê om my pohetiese sy gevoed te kry. 😉 As te ware ‘n voet in die deur, dan kan ek te minste uit ondervinding praat. ‘n Uitlokking tot gesprekvoering sal ek egter ook nie ontken nie. ’n Titel was nog altyd vir my belangrik. daarom dink ek self my eie Brommer in die Sop is nie te sleg nie.