Ek blaai ook deur bladsye en bladsye advertensies van winkelsentrums wat saam met die Sondagkoerant kom. Ek kyk na sitkamerstelle. Ewe skielik besef ek hoekom die ontwerp daarvan so verander het. Dit gaan oor die flat screen TV-skerm. Op die foto’s is al die sitkamerstelle gerangskik soos in filmteaters. As mense daarop sou sit, kyk hulle nie na mekaar nie, maar na ŉ flat screen TV-skerm.
Dis seker dan ook die tipe besluit wat ŉ mens moet neem as jy by ŉ nuwe ruimte jou intrek neem: Of jy ŉ TV gaan aanskaf. Ek wonder. Dalk eerder nie. Daar’s ook gedigte wat in die lug ronddryf. Dalk mis ek te veel van hulle as ek in ŉ opgestopte sitkamerstoel sit en na ŉ skerm kyk.
Dat hierdie verering sonder kontroversie gaan wees, is egter te betwyfel. Veral vanweë die onthullings na Larkin se dood met die publikasie van sy briewe en biografie deur Andrew Motion waarin die digter uitgebeeld word as die hater van bykans alle dinge: “misanthrophist”, “racist” en “misogynist” is die etikette wat met eentonige reëlmaat om sy nek gehang is.
X-Ray waardeer ek met hierdie keer se lees op ŉ ander manier. Ek ken die omgewing waar die boek afspeel soveel beter as toe ek dit destyds gelees het – Burgersdorp en dele van Johannesburg. En dan is daar Baader-Meinhof, wat so ŉ belangrike verwysingspunt vir die storie is.
Ek dink weer aan die punkband Koos se musiek uit die tyd wat die boek afspeel. En aan Marcel van Heerden se liriek “Die Suid-Afrikaanse herfs”, met sy verwysings na die Baader-Meinhof-hofsaak. Dis die 1980s. In Yeoville is daar ŉ hele scene met rebelse Afrikaners. Terwyl ek X-Ray lees, draai die liriek deur my kop: “Wie is hierdie kinders met die toekoms in hulle oë… Wat hul ouers se melankolie wil verlig in die Suid-Afrikaanse herfs…”