Barclay is ’n senior lektor in toekomsstudie en stelsels aan die Universiteit Stellenbosch se Bestuurskool (USB) en bydraer tot die Vroueverslag van 2018 vir die Suid-Afrikaanse Raad vir Mensepraktyke (SABPP) wat pas bekend gemaak is.
“Vroulike bloukraagwerkers wat in ’n hoofsaaklik manlik oorheersde bedryf en nywerheid werk, met die uitsondering van die klere- en tekstielbedryf in Suid-Afrika, moet dikwels die hele gesin met ’n enkele inkomste onderhou. Daar word steeds onderskei op grond van geslag ten opsigte van watter werk ‘aanvaarbaar’ is vir vroue en stadige vordering word gemaak om vroue te lok as ambagsmanne met finansiële en loopbaanpotensiaal.”
“Hoewel die spreekwoord ‘ ’n vrou se plek is in die huis’ al eeue lank reeds bestaan, was die huis die middelpunt van produksie vir gesinne. Kos en klere maak, pottebakkery, spin en weef, die inlê van voedsel, brou van alkohol, die maak van juweliersware en boerdery was take wat vroue reg oor die wêreld trots uitgevoer het.
“Waar die eerste, tweede en derde nywerheidsrevolusies die rolle, verantwoordelikhede en lewensbestaan van bloukraagwerkers bedreig het, met vroue wat besonder kwesbaar was, wil dit lyk asof witboordjiewerkers in die vierde nywerheidsrevolusie bedreig word. Dit ontsluit moontlik die potensiaal vir bloukraagwerkers, en veral vroue, om vir hulle ’n nuwe toekoms te skep.”
“Bestaande vroulike bloukraagwerkers kan leer om te kodeer, aangesien dit ’n vaardigheid sal word wat soortgelyk is aan tik. Hulle moet gemaklik wees met tegnologie en verseker word dat hulle nie net bestem is vir pienkkraagposisies nie, maar vir ’n wêreld met goedbetaalde vakmanposte wat vir hulle beskikbaar is.”
Barclay wys egter daarop dat die verantwoordelikheid van sakeondernemings nie net is om vroulike bloukraagwerkers se vaardighede te verskerp nie, maar om dit vir hulle aanloklik te maak en te hou, moet nywerhede werkomstandighede vir vroue herstruktureer.
“Gelykheid is ’n sensitiewe kwessie. Aan die een kant verdien vroue gelyke betaling vir gelyke werk, maar kry unieke behandeling terwyl hulle swanger is, voedsel wat voorsien word, en omstandighede terwyl hulle na en van hul werkplek pendel. Witkraagwerkers het reeds ’n reusesprong in hierdie verband gemaak om ’n veilige en gemaklike werksomgewing te verseker, maar vir baie bloukraagwerkers is die gaping selfs groter. In Suid-Afrika gebruik vroulike bloukraagwerkers taxi’s, treine en busse om te pendel, en gewoonlik is dit die laaste kilometer na of van die op- of afklimplek waar hulle baie kwesbaar is vir aanvalle. Ondernemings moet dié risiko’s besef en beskerming teen aanvalle en verkragting bied, veral wanneer vroue nagskof werk.”
Stellenbosch verras sy inwoners met spatsels kleur in sy strate, want dis weer tyd vir die jaarlikse PJO-inni-Bosch-kompetisie wat die PJ Olivier-kunssentrum saam met Proud Partners vir sy graad 11-leerders aanbied.
Soos vorige jare het die leerders beïndruk deur hul kreatiwiteit en daar is iets vir elke smaak – van die kleurvolle stokkielekkers in Drostdystraat tot ’n eikeboom in Kerkstraat wat met ’n Russiese ring pronk.
Volgens Isabel Verwey, uitvoerende direkteur van Proud Partners, wat die projek borg, is hulle opgewonde oor die impak wat die kompetisie op die dorp en die leerders het.
Die kunswerk met die meeste “likes” sal ’n prys wen en een gelukkige stemmer wie se naam uit ’n hoed getrek word, sal R500 ontvang.