Biografie van Clara Campoamor - Diverse
Biografie van Clara Campoamor
Die feministiese aktivis Clara Campoamor is in 1888 in Madrid gebore. Die dogter van 'n koerantrekenmeester, Manuel Campoamor Martínez, en 'n kleremaker, Mº Pilar Rodríguez Martínez, is wees gelaat toe sy net 10 jaar oud was, wat daartoe gelei het dat Clara haar studies moes verlaat om werk saam om die gesin te onderhou.
Nadat sy tot 1909 as klerk gewerk het, het sy administratiewe eksamens afgelê en 'n plek in die hulpliggaam van Telegraphs verwerf, praktiseer in Zaragoza en later in San Sebastián. In 1914 stel sy haar voor vir die openbare eksamens van die Ministerie van Openbare Onderwys en keur hulle dit goed, wat haar in staat stel om terug te keer na Madrid as 'n snelskoolonderwyser aan die School for Adults. Sy werk ook as sekretaresse vir Salvador Cánovas, direkteur van die koerant "Die Tribune".
In 1920 hervat hy sy studie en behaal 'n graad in die regte in 1924. Dit was in 'n siklus van die vroulike universiteitsjeug waar hy sy idees begin voorlê het. Sy het een van die min prokureurs van die oomblik geword en dadelik begin oefen.
Alhoewel haar idees haar nader aan die PSOE gebring het nooit daarby aangesluit nie, veel minder die samewerking van die party met die diktatuur van Primo de Rivera aanvaar. Dieselfde het hom met die Liberal Socialist Group gebeur, hoewel hy in hierdie geval wel tot die groep behoort het; maar weereens het die aanvaarding van die Agrupación vir die Primo de Rivera-bewind hom laat vertrek kort nadat hy binnegegaan het.
In 1930 is hy uitgevra oor sy politieke idees En sy antwoord: "Republiek, altyd republiek, die bestendigste vorm van regering in die natuurlike evolusie van mense". Toe die Tweede Republiek in 1931 uitgeroep word, slaag Clara Campoamor daarin om verkies te word as adjunk vir die Radikale Party. In daardie oomblikke kon die vrou gekies word, maar sy het nie die mag gehad om te kies nie.
Tydens die proses van ontwikkeling van die nuwe Grondwet Hy was deel van die Grondwetlike Kommissie, 'n groep wat verantwoordelik was vir die voorbereiding van die grondwetlike projek. Dit was toe dat hy onvermoeid geveg het vir die toekenning van die stem aan vroue, egskeiding en wettige gelykheid vir kinders wat buite en binne 'n huwelik gebore is.
Sy stryd is selfs deur linkse politici in gedrang gebring omdat die stem van vroue vir baie van hulle 'n probleem was om te glo dat hulle so beïnvloed is deur die Kerk dat hulle vir die reg sou stem. Clara Campoamor moes 'n ander adjunk, Victoria Kent, mondeling konfronteer, wat die stemming vir vroue gekant het en gevra het dat dit uitgestel word totdat die vroue polities bewus was. Tydens die debat het Clara deurgaans aangevoer waarom vroue hierdie reg moet geniet deur hulle op die gelykheid tussen die geslagte te beroep.
Van die Radikale Party, Campoamor was die enigste wat vir die stemreg vir vroue gestem het, wat gered is danksy die steun van regse minderhede, progressiewes, Kataloniërs en die Vereniging in diens van die Republiek; maar bowenal van die sosialiste, wat massaal ja gestem het. Slegs die sektor onder leiding van Indalecio Prieto het nee gestem.
Die stemreg vir vroue Hy wen met 161 stemme en 121 teen:
Na 'n paar onsuksesvolle pogings om die vrouestemming te beheer, het dit in die Grondwet oorgegaan as artikel 36. Na die bereiking van sy ambisieuse politieke doelstelling, Campoamor verlaat die Radikale Party in 1934 en probeer om toegang tot die Republikeinse Links te kry. Sy versoek om toelating is egter van die hand gewys. Dit het gelyk asof Campoamor se ideologiese posisies te gevorderd was vir daardie tye.
Weg van die politieke lewe, skryf hy in 1935: "My doodsonde: die vrou stem en ek"Waar hy sy parlementêre stryd vertel het. Met die uitbreek van die Spaanse burgeroorlog Clara Campoamor gaan in ballingskap in Frankryk, toe in Argentinië en sedert 1955 in Switserland, waar hy sy beroep beoefen het.Hy sterf in April 1972 as gevolg van kanker in Lausanne, Switserland.