Ek het ‘n ondersteunende, onkritiese, waarderende leser, iemand wat nooit oordeel nie, maak nie saak wat jy sê nie, in gedagte. ‘n Goeie vriend wat jy nie ken nie maar vir wie jy geheime dinge kan vertel. Die strekking herinner my aan Jean Genet se siening – ek het onlangs weer van sy briewe aan Sartre gelees – van hierdie besittingsdaad as morbied in die sin dat dit ‘n intensifisering van die doodsgedagte (of doodsdrang) sou beteken, waarskynlik gekoppel daaraan dat dit nie voortplanting kan behels (omhels?) nie. Carstens (2009) konsentreer wel op die Hertzogprys vir drama, maar verwys ook telkens na die herrie rondom ander pryse. Van die belangrikste redes vir baie van hierdie skerp meningsverskille was: Alles in Ysland is vreeslik duur, veral vir Suid-Afrikaners, natuurlik, maar ons het kos by die supermark Bonus (slagspreuk Bigur Beður – groter en beter!) gekoop en onsself net nou en dan met ’n lekker warm koppie Latte beloon terwyl ons die stad te voet verken het.