Die Omajjadiese Kalifaat het oor 'n groot multi-etniese en multikulturele bevolking geheers. Christene, wat steeds 'n meerderheid van die bevolking van die Kalifaat uitmaak, en Jode mag hul eie godsdiens beoefen het, maar hulle moes 'n hoofbelasting betaal (die jizya) waarvan Moslems vrygestel is. Daar was egter die Zakat-belasting op slegs Moslem, wat eksplisiet vir verskillende welsynsprogramme geoormerk is. Prominente posisies word deur Christene beklee, waarvan sommige behoort het aan gesinne wat in die Bisantynse regerings gedien het. Die indiensneming van Christene was deel van 'n breër beleid van godsdienstige akkommodasie wat noodsaaklik was deur die teenwoordigheid van groot Christelike bevolkings in die verowerde provinsies, soos in Sirië. Hierdie beleid het ook Muawiya se gewildheid versterk en Sirië as sy magsbasis versterk.