Kos en dinge | My stories
Soos ek reeds genoem het, kan ek goed kosmaak maar ek het 'n broertjie dood aan tyd en moeite spandeer aan iets wat in 'n groot gat verdwyn en óf 'n leeftyd om die heupe gaan sit of sonder enige nagedagtenis weg is. Ek doen eerder goed waar ek tevrede kan terugstaan en my handewerk bewonder; nie net een keer nie maar vir solank as wat ek nog tyd op hierdie aarde het.
Gelukkig het ek 'n familie wat verstaan en dring hulle nie aan op "masterchef"-etes nie. Maandae is nie vir my 'n lekker dag nie. Ek moet dan koskaste opvul. Liewe genade, hoeveel metodes is daar om 'n stuk pampoen gaar te maak? Of boontjies? Of enige groente? En intussen moet ek so tussen al die allergiëe en intoleransies ook nog kophou. Ek bewandel die Spesiale Winkel se gange (ek noem dit so want ek wil nie gratis advertensies plaas nie) en alles lyk vir my nog net soos dit verlede Maandag gelyk het. Mense om my raak liries oor een of ander onuitspreekbare groen goed en klap amper hande as hulle 'n ou bakkie van nog 'n onooglike kosding raakgewaar. Ek sal nie eers weet waar om te begin soek vir 'n resep nie, newwermaaind hoe kosbaar die watookal is nie!
Ek kry my suster jammer. Sy sit in die verte en stof van die Midde-Ooste. Daar is nou vir jou 'n Babelse verwarring – en al die mense soek eetgoedjies wat aan hulle bekend is. Ek kyk die meeste van die goed gewoonlik so en wil amper in die winkel op my kniëe gaan en dankie sê dat ek nog nooit honger genoeg was om my mond aan die meeste van daai goed te sit nie. Party het hare en ander sulke stekels. En die mense kóóp! Die meeste van daardie kossies lyk vir my of 'n goeie Suid-Afrikaanse vark ook sy neus daarvoor gaan optrek.
Maar ek dwaal van my storie af. Ek bewonder mense wat liries kan raak oor 'n resepteboek. Gewoonlik verloor ek belangstelling by die tweede bestanddeel. Ek het al hard met myselwers gepraat om tog net 'n mate van opwinding te voel wanneer ek so na die mooi kosprentjies kyk. Maar helaas. Ek sien net die groot leë gat waarheen dit verdwyn, berg skottelgoed en 'n vetterige kombuis. Ek eet wel graag baie lekker maar ai, mag dit asseblief iemand anders se probleem wees om dit op 'n bord te kry.
Lank terug het 'n dierbare vriendin besluit om vir my te kom wys hoe om haar lekkerste beskuit te bak. Dit was 'n dawerende sukses en die gesin het gesmul totdat daar nie eers meer krummels vir die voëltjies oor was nie. Maar dit was ook die laaste keer dat daai spesifieke beskuit in hierdie kombuis gebak is! Nou stuur die vriendin altyd 'n klein pakkie beskuit aan my uitgehongerde gesinsgenote wanneer sy bak!
Ek maak wel 'n rissiesous wat 'n geharde rissie-eter na sy asem sal laat snak. En Nando's van die mêp gaan verwyder. Maar ek maak dit soos en wanneer ek so voel en gooi by wat ek in die hande kry. So kla Kaitlin eendag dat almal wat sy ken, 'n familieresep het. "Wat is ons s'n?", vra sy. Toe tik ek maar vir 'n resep vir rissiesous. Ek het nog nooit die resep probeer nie. Ek is te bang ek donner my sous op!
Intussen floreer my mense op DBM's. Gewoonlik teen die einde van die week. Donder-By-Mekaar.
Posted on February 26, 2015 September 26, 2017 Author Käthe-Mari StuderCategories Uncategorized
3 thoughts on "Kos en dinge"
Wat donner jy bymekaar as ons aanstons n broodjie breek?
Käthe-Mari Studer says:
March 4, 2015 at 04:24
Gaan nou eers vir 'n week Kaap toe en is die 12de terug. Dán worry ek! Seker 'n ou vleisie op die kole en dan bietjie hoender vir groente! Ek sal met die dames kommunikeer.