Amerikaners neem Ticonderoga - Inligting
Amerikaners neem Ticonderoga - geskiedenis
IN DIE NAAM VAN JEHOVAH EN DIE KONTINENTALE KONGRES
Uit die vertelling van kolonel Ethan Allen, wat die eerste keer in Maart 1779 gepubliseer is.
Sedert ek in 'n manlike toestand gekom het en my vertroud was met die algemene geskiedenis van die mensdom, het ek 'n opregte passie vir vryheid gevoel. Die geskiedenis van nasies wat gedoem is tot ewige slawerny, het gelees met 'n soort filosofiese afgryse, as gevolg van die oorgawe van hul gebore vryhede aan tiranne; sodat die eerste stelselmatige en bloedige poging tot Lexington eo Amerika verslaaf het, my gedagtes deeglik geëlektrifiseer en my ten volle bepaal het om met my land deel te neem.
En terwyl ek 'n geleentheid wou hê om myself namens hom te kenne te gee, is privaat aanwysings vanuit die destydse kolonie (nou deelstaat) van Connecticut na my gestuur om die Green Mountain Boys groot te maak, en (indien moontlik) saam met hulle te verras en die vesting Ticonderoga. Hierdie onderneming het ek vrolik aangepak; en nadat hy eers al die verskillende passe wat daarheen gelei het, bewaak het om alle intelligensie tussen die garnisoen en die land af te sny, het hy 'n gedwonge opmars van Bennington afgelê en op die aand van die negende dag van Mei by die meer aangekom, teenoor Ticonderoga, ~ 775, met twee honderd en dertig dapper Green Mountain Boys; en dit was met die grootste moeite dat ek bote genees het om die meer oor te steek. Maar ek het drie-en-tagtig man naby die garnisoen geland en die bote teruggestuur vir die agterhoede onder bevel van kolonel Seth Warner. Maar die dag begin toe ek dagbreek, en ek het my noodgedwonge aangeval om die fort aan te val voordat die agterkant die meer kon oorsteek; en omdat dit gevaarlik was, het ek die offisiere en soldate op die volgende manier geteister:
"Vriende en mede -soldate, julle was 'n paar jaar gelede 'n plaag en 'n skrik vir willekeurige mag. Jou velour is in die buiteland beroemd en erken, soos blyk uit die advies en bevele aan my (van die algemene vergadering van Connecticut ) om te verras en die garnisoen nou voor ons te neem. Ek stel nou voor om voor u uit te gaan en u persoonlik deur die hekpoort te lei; minute, en in soveel as wat dit 'n wanhopige poging is (wat niemand anders as die dapperste mense durf onderneem nie), moedig ek dit nie in stryd met sy wil aan nie.
| Die manne wat (op hierdie tydstip) in drie geledere opgestel is, het elkeen sy vuurslot reggemaak. Ek beveel hulle om na regs te kyk, en aan die hoof van die middel
lêer, onmiddellik na 'n sentrum gestuur, wat onmiddellik sy lontjies na my toe slaan. Ek hardloop dadelik
na hom toe, en hy het deur die bedekte pad teruggetrek na die parade binne die garnisoen, 'n hallo gegee en onder 'n bomvrye vlug gehardloop. My party wat my die fort ingevoer het, het ek op die parade gevorm sodat ek die twee kaserne wat teenoor mekaar was, konfronteer. Terwyl die garnisoen aan die slaap was (behalwe die sentrums), het ons drie huzzas gegee wat hulle baie verbaas het. Een van die
sentrums het met een laai bajonet by een van my offisiere geslaag en hom lig gewond. My eerste gedagte was om hom met my swaard dood te maak; maar, in 'n
het die ontwerp en woede van die slag onmiddellik verander na 'n effense sny aan die kant van die kop; Daarna laat val hy sy geweer en vra die kwartaal, wat ek hom geredelik toegestaan ​​het, en eis van hom die plek waar die bevelvoerder bly. Hy wys my 'n trappie voor in 'n kaserne, in die westelike deel van die garnisoen, wat lei tot 'n tweede verhaal in die kas, waarna ek dadelik herstel, en beveel die bevelvoerder (kapt. Delaplace) om te kom onmiddellik vorentoe, of ek sou die hele garnisoen offer; waarop die kaptein onmiddellik na die deur kom met sy broek in sy hand, toe ek hom beveel om die fort onmiddellik aan my af te lewer, wat my vra met watter gesag ek dit eis; Ek het geantwoord: "In die naam van die groot Jehovah en die kontinentale kongres."
Omdat die gesag van die kongres op daardie stadium baie min bekend was, het hy weer begin praat; maar ek onderbreek hom en eis met my getrekte swaard weer oor die onmiddellike oorgawe van die garnisoen; waaraan hy toe gehoor gee, en beveel dat sy manne onmiddellik sonder arms moet paradeer, soos hy die garnisoen opgegee het. Intussen het sommige van my offisiere bevele gegee en gevolglik is verskeie kaserneure geslaan en ongeveer 'n derde van die garnisoen in die gevangenis, wat bestaan ​​uit die genoemde bevelvoerder, 'n luitenant. Feltham, 'n kondukteur van artillerie, 'n skutter, twee serjante en vier en veertig ranglêers; ongeveer honderd stukke kanon, een 1 3-duim mortier en 'n aantal draai.
Hierdie verrassing is uitgevoer in die grys van die oggend van die 10de dag van Mei 1775. Dit lyk asof die son die oggend opkom met 'n beter glans; en Ticonderoga en sy afhanklikheid glimlag vir die oorwinnaars wat oor die vloeiende bak geslinger het en die Kongres en die vryheid en vryheid van Amerika sukses toewens .... kolonel Warner met die agterhoede het die meer oorgesteek en vroegoggend by my aangesluit, wat ek gestuur het sonder om tyd te verloor, saam met ongeveer een man, om die Crown Point in besit te neem, met 'n serjant en twaalf man; wat hy dieselfde dag in besit geneem het, asook meer as honderd stukke kanon.
Maar een ding moet nog gedoen word om onsself tot volledige meesters van die Champlainmeer te maak: dit was om ons in besit te neem van 'n sloep oorlog, wat toe by St. om te bewerkstellig dat daar in 'n oorlogsraad ooreengekom is om 'n sekere skoener, wat in Suidbaai gelê het, te bewapen en te bewerkstellig, en dat kapt. (nou generaal) Arnold haar moet beveel en dat ek die slagvelde moet beveel. Terwyl ons die nodige voorbereidings tref, vaar ons van Ticonderoga af op soek na die sloep, wat baie groter was en meer gewere en swaarder metaal dra as die skoener.
Generaal Arnold, met die skoener wat vinniger vaar as die slaggate, het by St. Hy het ook gevangenes van 'n serjant gemaak en twaalf mans wat op daardie plek in die wag was. Dit is opmerklik dat sodra generaal Arnold die gevangenes aan boord beveilig het en voorberei het op die seil, die wind wat slegs 'n paar uur tevore vars in die suide was en goed gedien het om ons na St. nou verskuif en kom vars uit die noorde; en in ongeveer 'n uur seil generaal Arnold met die prys en die skoener na Ticonderoga. Toe ek hom ontmoet met my partytjie, binne 'n paar kilometer van St. John's, groet hy my met 'n kanonstorting, wat ek met 'n sarsie handwapens terugstuur. Nadat ek dit drie keer herhaal het, het ek saam met my party aan boord van die sloep gegaan, waar verskeie getroue kongresgesondheid gedrink is.
Ons was nou meesters van die Champlain -meer en die garnisoene wat daarop afhang.
Ontdek die oorsake van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog teen Groot -Brittanje
19 April 1775. Vierhonderd Britse stamgaste het die klein dorpie Lexington, Massachusetts, genader. Tagtig mans van die plaaslike burgermag ontmoet hulle op die groen dorp. "Staan vas" skree hul bevelvoerder. 'Moenie vuur nie, tensy daar op u afgevuur word, maar as dit 'n oorlog is, moet u dit hier begin.' Hoe het dit hierby gekom? Waarom kyk hierdie Amerikaanse onderdane na koning George III en sy ryk?
Die saamtrek is: "geen belasting sonder verteenwoordiging nie." Die Amerikaanse koloniste het tien jaar lank beswaar gemaak teen die belasting wat die Britse kroon hef. Die betogings is soms welsprekend en soms gewelddadig. Ongeag die metode, die Amerikaners het geen stem in die Britse regering nie. Die meeste koloniste is nog nie gereed om weg te breek nie, maar tog is hulle vasbeslote om hul reg op vergadering, vrye spraak, verhoor deur die jurie, belasting deur hul eie verteenwoordigers en wapens te verdedig.
Die omstredenheid ontplof daardie Apriloggend. Twee Britse maatskappye vorm 'n strydlyn op die Lexington Green. 'N Britse offisier beveel die burgermag om te verdwyn. Die meeste van die manne het begin verstrooi, maar 'n paar staan ​​hardnekkig vas. 'N Oomblik later klink 'n skoot, wat die eerste skoot wat regoor die wêreld gehoor word, afgevuur het, sal moontlik nooit bekend wees nie. Die Britte los dan 'n volle volley in die burgermag. As die rook verdwyn, lê agt Amerikaners dood, en nog nege word gewond.
Op soek na 'n gerugte voorraad Amerikaanse wapens, vorder die Britte na Concord. Die woord van die beweging versprei onder die Amerikaanse patriotte. By Concord vind die Britte slegs oorblyfsels van die Patriot -voorraad. Die werklike wapens is in die hande van die burgermag. Driehonderd Amerikaners val die Britse kolom naby die Concordrivier aan. Die Britse onttrekking. Die Amerikaners jaag na, en dit gaan oor in 'n lopende stryd.
Meer militante, soms genoem Minutemen, kom met paadjies langs die land om hul uitgeputte vyande te lok. Britse soldate word voortdurend gedood of gewond. Die meeste raak sonder ammunisie. Sommige oorweeg om oor te gee. Die Britte hink terug in Boston nadat hulle byna 300 man verloor het. Byna wonderbaarlik wen die Amerikaanse patriotte hul eerste geveg, maar die revolusie het eers begin.
Binne enkele weke word Boston omring deur 'n leër van New England -milisie. Namate die nuus van die eerste oorwinning versprei, neem ander Amerikaners aksie. In Mei neem 'n groep mans wat hulself die Green Mountain Boys noem, Fort Ticonderoga in die staat New York in beslag. In Junie val die Britte 'n Amerikaanse posisie naby Boston aan, 'n styging wat by die inwoners bekend staan ​​as Bunker Hill. Terwyl 'n rooi jasgeveg kom, sê 'n Amerikaanse bevelvoerder vir sy manne, "om nie te vuur totdat jy die wit van hul oë sien nie."
Die Britte word geslag. Alhoewel die Britte die heuwel vang, styg die Amerikaanse moraal namate die Britse moraal tuimel. Ten spyte van hierdie vroeë suksesse, weet Amerikaanse leiers dat hulle meer as entoesiastiese milisie nodig sal hê om die konflik te wen. Die kontinentale kongres in sitting in Philadelphia, stig die kontinentale leër en stel George Washington, 'n lid van die afvaardiging van Virginia, aan om dit te lei.
Washington jaag om by die weermag in Cambridge, Massachusetts, aan te sluit, en sê aan die kongres dat hy swaar artillerie nodig sal hê om die Britte uit Boston te verdryf. In Januarie beveel hy Thomas Paine se pamflet, Common Sense, wat onafhanklikheid van Groot -Brittanje bepleit, aan sy soldate voor te lees om hul vasberadenheid vir die saak te versterk. Washington word bygestaan ​​deur die 25-jarige Henry Knox, wat die winter deurbring om kanonne uit Fort Ticonderoga te verwyder en na Boston te bring. Ondanks die feit dat hy oor bevrore riviere hoef te slee en sneeuberge afskaal, verloor Knox nie een geweer nie.
Teen Maart 1776 is die Amerikaanse artillerie in plek. Omdat die Britte nie bereid is om gebombardeer te word of 'n ander aanval te waag nie, ontruim die Britte die stad. Washington kyk hoe die vloot wegseil. Hy weet die vyand sal binnekort in nog groter getalle terugkeer. Die vraag is waar?
Dat Patriots enorme uitdagings in die gesig staar. Die Britse ryk beskik oor ongelooflike mag. Om die rewolusie te wen, benodig die Amerikaners buitelandse ondersteuning. Vroeg in 1776 begin Frankryk in die geheim wapens na die koloniste stuur. Maar voordat die Franse meer sal doen, moet die Amerikaners hul vasberadenheid toon. Op 4 Julie 1776 onderteken afgevaardigdes van die kongres die Onafhanklikheidsverklaring, wat Frankryk aandui dat die Verenigde State van Amerika toegewyd is tot oorwinning en in staat is om dit te bereik. Die oorlog vir onafhanklikheid het amptelik begin.
Washington skuif die kontinentale leër van Boston na New York in afwagting van 'n Britse aanval. Einde Junie het 19 000 Patriotte by hom aangesluit. En dan keer die Britte terug. Honderd en dertig skepe met meer as 20 000 soldate vaar die hawe van New York binne. 'N Verbaasde Amerikaner roep uit dat' die hele Londen aan die dryf is '.
Op 22 Augustus land die Britse land op Long Island die Amerikaanse verdedigers tydens die geveg of Brooklyn opsy. Washington trek vaardig oor Manhattan terug na Harlem Heights. In September land die Britte op laer Manhattan en verower die stad, en verdryf dan die Amerikaners uit die verdediging van Harlem Heights. Washington trek weer terug. 'N Gedeelte van die weermag trek hom noordwaarts na White Plains, terwyl 'n ander 'n sterk posisie inneem langs die Hudson by Forts Washington en Lee. William Howe, die Britse bevelvoerder verslaan Washington in die slag van White Plains op 28 Oktober.
In November besluit hy om die bedreiging vir sy agterkant by Forts Washington en Lee te verwyder. Die slag van Fort Washington is 'n ramp. Derduisend Amerikaners word oorweldig en gevange geneem deur die Britse aanval. Vier dae later het die Britte die Hudson oorgesteek en Fort Lee verower.
Die leër van Washington is beperk tot 'n paar duisend man. Terwyl die moraal laag is en die werwing verval, trek hy oor New Jersey terug na Pennsylvania. Al wat die Britte keer, is die Delaware -rivier en die komende winter. Die Britte was oortuig dat die rebelle amper verslaan is, en versprei hulle in talle buiteposte in New Jersey. Washington moet sy leër se selfvertroue laat herleef. Hy sê vir sy manne dat as u toestemming gee om slegs 'n maand langer te bly, u die diens aan die vryheidsaak en aan u land sal lewer, wat u waarskynlik nooit onder enige ander omstandighede kan doen nie. Thomas Paine skryf 'n tweede pamflet, The American Crisis, wat om kampvure draai en die vasberadenheid van die Patriots steel.
Op Kersaand, 1776, kom Washington sy belofte na. Hy beweeg sy magte oor die ysversmoorde Delaware-rivier. Dit is 'n desperate en gevaarlike maneuver, maar dit werk. Sy manne kom bymekaar op die oorkantste oewer, en Washington loods 'n verrassingsaanval op Trenton, New Jersey.
Die Slag van Trenton is 'n groot Amerikaanse oorwinning. Meer as 1 000 Hessiërs word gevange geneem, saam met ses kanonne en genoeg voorrade om verskeie Amerikaanse brigades aan te trek. Sewe dae later druk Washington sy voordeel uit, bestuur die belangrikste Britse leër en slaan die garnisoen by Princeton. Hy behaal nog 'n oorwinning en vang byna 200 Britse stamgaste op. Terwyl sy leër verjong, marsjeer Washington na Morristown en vestig hom die res van die winter. Daar was byna konstante skermutselinge tussen patriotte en Britse voedselpartye, wat die Britse beheerde garnisoen in New York genoop het om te vertrou op voorraad wat deur die see gekoop is.
In die lente van 1777 het die Britte 'n plan beraam om New England van die ander Amerikaanse kolonies te isoleer. Drie kolomme word beveel om bymekaar te kom in Albany, New York. Een kolom word by Fort Stanwix gestop. 'N Mens verontagsaam die plan en beweeg in die rigting van Philadelphia, verslaan 'n Amerikaanse mag in die Slag van Brandywine en vang die Amerikaanse hoofstad. Washington probeer hierdie stad herower, maar word verslaan in die Slag van Germantown.
Daarna skuif hy sy weermag na Valley Forge vir die winter. Die derde Britse kolom ontmoet hewige weerstand van partydige vegters, wat die Amerikaners tyd gee om 'n groot mag naby Saratoga byeen te bring. Die gevegte by Saratoga woed van September tot Oktober. Oorwinning swaai in die weegskaal. Uiteindelik omring die Amerikaners die Britse leër en dwing hulle om oor te gee.
Die kontinentale leër ly deur 'n wrede winter in Valley Forge, maar hou bymekaar. Dissipline verbeter eintlik as gevolg van die opleidingsprogram wat deur Baron von Steuben, 'n Europese beampte wat kundigheid aan die saak verleen, geïmplementeer het. Dit is een van die grootste toewydings van Amerikaanse vasberadenheid in die oorlog. In die nasleep van die Amerikaanse oorwinning in Saratoga sluit Frankryk 'n alliansie met die Verenigde State en verklaar oorlog teen Brittanje.
Bedreig deur die Franse vloot, verlaat die Britte Philadelphia. Washington jaag hulle na New Jersey. Op 28 Junie val Washington 'n Britse agterhoede in Monmouth, New Jersey, aan. Alhoewel die stryd onoortuigend is, het die winteropleiding by Valley Forge vrugte afgewerp. Die vastelande het standvastig gestaan ​​teen Britse stamgaste wat hul reis na New York voortsit.
Gedurende 1778 handhaaf Washington druk op New York. Die platteland tussen die leërs word 'n niemandsland van spioene, partytjies en skermutselinge. Britse strateë kon nie vordering maak in die noordooste nie, maar verskuif hul fokus na die suidelike kolonies, waar 'n guerrilla -oorlog sedert 1775 gewoed het. Hulle steun die steun van Suid -lojaliste. In Desember vestig die Britte vastrapplek deur Savannah, Georgia, vas te lê. Maande later sluit Franse troepe aan by die Amerikaners in 'n poging om Savannah te herower, maar die bondgenote het ernstige verliese gely en kan nie die stad herower nie.
Die suidelike offensief duur voort tot in 1780. Op 12 Mei vang 'n Britse leër Charleston, Suid -Carolina, saam met meer as 5000 Amerikaanse soldate en byna die hele Amerikaanse mag in die suide. Amerikaanse versterkings het na die Carolinas gehaas, maar dit gaan nie beter nie. In Augustus word nog 'n Amerikaanse leër verpletter tydens die Slag van Camden. Die platteland is nog steeds verswelg in 'n wrede partydige oorlog. Bure vat mekaar wapen. Die Britse troepe verbrand huise en plase in hul soektog na Patriots. Hulle verhard die revolusionêre vasberadenheid van die Suider -mense.
In Oktober word 'n mag van meer as 1 000 Britse lojaliste vernietig tydens die Slag van Kings Mountain. Washington stuur meer mans na die suide waar hulle verenig met patriotiese vegters. Daniel Morgan lei die Amerikaners na 'n groot oorwinning by Cowpens. Maar jare lange veldtog het hom gedwing om af te tree. Nathaniel Greene neem oor.
In 'n uitmergelende veldtog vroeg in 1781 maal hy die Britse magte tydens 'n reeks strategiese terugtogte na die Danrivier. Greene is in staat om die Britte 'n tree voor te hou. Hy kruis op 14 Februarie, en die Britte sonder bote kan nie jaag nie, die wedloop is verby. Na 'n kort ruskruis, steek Greene, nou versterk, die dam weer oor.
Op 15 Maart, by Guilford Courthouse, staan ​​Greene uiteindelik voor die Britte en veg hulle tot 'n bloedige stilstand.
Na Guilford trek Cornwallis sy gehawende en uitgeputte leër na Wilmington terug. Kort daarna marsjeer hy noordwaarts na Virginia, in die hoop om die vloei van mense en voorrade na die suidelike kolonies te stop. Met Cornwallis weg, gaan Greene vinnig weer die Carolinas binne. By Utah Springs, alhoewel dit gelykop is, veroorsaak Greene genoeg slagoffers om 'n Britse terugtrekking na Charleston te dwing, waar Greene hulle vir die res van die oorlog vasmaak.
In die noorde en in die suide word Britse strateë nou probeer om die sentrum aan te val. Cornwallis marsjeer na Virginia en jaag 'n kontinentale mag voordat hy in Julie 1781 sy vermoeide leër na Yorktown marsjeer, waar hy versterkings per see verwag. Op 5 September veg die Britse en Franse vloot teen die Virginia Capes. Die Franse wen en Cornwallis word afgesny.
'N Gesamentlike Amerikaanse en Franse mag marsjeer suid en beleër die Britte op 26 September. Op 14 Oktober storm Amerikaanse verdedigingseenhede twee Britte [ONHOORBAAR].Cornwallis besef dat daar geen versterkings, geen ontsnapping sal wees nie. Hy gee oor. Meer as 8 000 soldate, ongeveer 'n kwart van alle Britse troepe in die Verenigde State, word gevange geneem.
News of Yorktown bereik Londen einde November 1781. In Februarie 1782 neem die Britse parlement 'n resolusie teen verdere vervolging van offensiewe oorlogvoering op die vasteland van Noord -Amerika. Die finale vredesverdrag word in September 1783 onderteken.
Na agt jaar oorlog, was die langste oorlog ooit in Noord -Amerika. Die Verenigde State wen hul onafhanklikheid. Die Amerikaanse Revolusie het begin met die belangrikste eksperiment wat die wêreld nog ooit gesien het. Kan mense hulself regeer? Kan hulle mekaar as gelykes behandel? Kan vryheid krag voortbring? Tot dusver deur baie streng toetse het Amerika geantwoord- ja.
Vang van Fort Ticonderoga
Na die skermutselinge in Lexington en Concord in April 1775, het Amerikaanse leiers planne vir aggressiewe optrede begin opstel. Samuel Adams en ander was oortuig dat die Britte met die oorlog sou probeer om New England van die ander kolonies te isoleer. Die mees voor die hand liggende manier om dit te doen was om 'n leër suidwaarts uit Kanada te stuur oor die superhighway ' van die era - die Richelieu -rivier op na Lake Champlain, dan na Lake George, die Hudsonrivier en verder na New York City terwyl hy gevange neem strategiese punte langs die pad. Adams was ernstig genoeg oor hierdie kommer dat hy 'n agent na Kanada gestuur het om die lojaliteit van die bevolking te bepaal. Hy het gehoop dat die Kanadese, veral dié van Franse afkoms, by die opstand sou aansluit. Die agent het egter nie 'n bemoedigende verslag gelewer nie, maar het opgemerk dat Yankees waarskynlik meer gehaat was in Quebec as die Britte, wat die betrekkinge aansienlik verbeter het deur die Quebec -wet in 1774. Rebellieleiers wend hulle tot 'n meer beskeie aanval teen die Britte. Fort Ticonderoga, 'n belangrike twispunt tydens die Franse en Indiese oorlog, was nou 'n uitnodigende teiken om verskeie redes:
Dit beslaan 'n strategiese punt tussen die mere Champlain en George
Die fort het 'n voorraad kanonne en ander artillerie gehad, items wat die rebellemagte baie nodig gehad het
Die fort is lig verdedig.
U sal meer ontdek in Ticonderoga
Verken die epiese geskiedenis van Ticonderoga en#8217 deur begeleide toere, wapendemo's, historiese handel en nog baie meer!
Stap aan boord van die Beiaard vir 'n ontspannende vaart van 75 minute oor die Champlain-meer. Vaarte begin op 28 Mei!
Geniet heerlike plaaslike en plaaslike gunstelinge. Eet in of neem uit!
Maak u gevoel wakker in die historiese tuine en geniet die asemrowende skoonheid!
Verken een van Noord-Amerika se beste versamelings van materiële kultuur uit die 18de eeu.
Gebruik leidrade wat verband hou met geskiedenis om u weg te vind deur hierdie 6-akker lewensgrootte doolhof! Elke jaar nuwe ontwerpe.
Getuig van 'n voëlvlug van Fort Ticonderoga se epiese historiese landskap.
Ontmoet vriendelike diere met die osduo van erfenis, Mick & Mack!
Herleef die epiese geskiedenis van Ticonderoga se vele hoofstukke tydens intense herskepte gevegte en vignette.
Ontdek die daaglikse lewe vir soldate, van skoenmaak en kleermakery tot timmerwerk en kook.
Koop 'n volledige reeks eksklusiewe goedere wat geïnspireer is deur ons geskiedenis, versamelings en ons pragtige landskap.
Gaan agter die skerms en ervaar Fort Ticonderoga soos nog nooit tevore nie!
Die skip is neergelê as Hancock op 1 Februarie 1943 in Newport News, Virginia, deur die Newport News Shipbuilding & amp; Dry Dock Co., herdoop Ticonderoga op 1 Mei 1943, en gelanseer op 7 Februarie 1944, geborg deur juffrou Stephanie Sarah Pell. Sy is op 8 Mei 1944 in diens van die Norfolk Navy Yard, kaptein Dixie Kiefer in bevel. 
Ticonderoga Hy het byna twee maande by Norfolk gebly om Air Group 80 uit te voer en aan te gaan. Op 26 Junie 1944 het die vervoerder 'n koers vir die Britse Wes -Indiese Eilande gevorm. Sy het onderweg lugoperasies en oefeninge gedoen en op 30 Junie Port of Spain, Trinidad, bereik. Vir die volgende 15 dae, Ticonderoga intensief opgelei om haar luggroep en bemanning in 'n doeltreffende oorlogstydspan te sweis. Sy het die Wes-Indiese Eilande op 16 Julie vertrek en teruggekeer na Norfolk, waar sy op 22 Julie aangekom het vir herstelwerk en aanpassings. Op 30 Augustus het die vervoerder na Panama vertrek. Sy het op 4 September deur die Panamakanaal gegaan en die volgende dag langs die kus gestoom na die vlootbasis San Diego. Op 13 September het die vervoerder vasgemeer in San Diego, waar sy voorraad, brandstof, luggas en nog 77 vliegtuie gelaai het, asook die Marine Corps se lugvaart- en verdedigingseenhede. Op 19 September het sy na Hawaii gestoom waar sy vyf dae later aangekom het.
Ticonderoga het byna 'n maand by Pearl Harbor gebly. Sy en Carina eksperimente uitgevoer in die oordrag van lugbomme van vragskip na vliegdekskip. Na hierdie toetse het sy lugoperasies uitgevoer - dag en nag landings- en lugafweer -oefensessies - tot 18 Oktober, toe sy Pearl Harbor verlaat en na die westelike Stille Oseaan reis. Na 'n kort stop by Eniwetok, Ticonderoga het op 29 Oktober by Ulithi in die Wes -Karolina -eilande aangekom. Daar het sy admiraal Arthur W. Radford, bevelvoerder, draersafdeling 6, aangepak en by Task Force 38 (TF 38) aangesluit as 'n eenheid van agteradmiraal Frederick C. Sherman se taakgroep 38.3 (TG 38.3). 
Filippynse veldtog Wysig
Die vervoerder het op 2 November 1944 van Ulithi met TF 38 gesorteer. Sy het by die ander draers aangesluit toe hulle hul uitgebreide lugbedekking hervat vir die grondmagte wat die Slag van Leyte ondersteun. Sy het die eerste oggend van 5 November haar eerste lugaanval geloods. Die vliegtuie van haar luggroep het die volgende twee dae spandeer om vyandige skeepsvaart naby Luzon en luginstallasies op daardie eiland te bestry. Haar vliegtuig het die vliegvelde in Zablan, Mandaluyong en Pasig gebombardeer en bestook. Hulle het ook saam met dié van ander draers die swaar cruiser laat sink Nachi. Daarbenewens het Ticonderoga vlieëniers beweer dat ses Japannese vliegtuie neergeskiet en een op die grond vernietig is, asook 23 ander beskadig.
Omstreeks 16:00 op 5 November val die vyand met 'n groep van kamikaze vliegtuie. Twee van die selfmoordvliegtuie dring deur na die Amerikaanse gevegspatrollie en vuurvliegtuie om in die vliegdekskip vas te val Lexington. Ticonderoga ongeskonde uit die aanval gekom en 'n totaal van twee spatsels geëis. Op 6 November het die oorlogskip twee vegvliegtuie en twee bomaanvalle teen die Luzon -vliegvelde en vyandelike skeepsvaart in die omgewing geloods. Haar vlieëniers het later die dag teruggekeer en beweer dat 35 Japannese vliegtuie vernietig is en aanvalle op ses vyandelike skepe in Manilabaai. Nadat sy haar vliegtuig teruggekry het, het die vervoerder na die ooste teruggetrek om weer te voorsien.
Sy het op 7 November brandstof aangevul en vervangingsvliegtuie ontvang en daarna teruggegaan om verder te veg teen vyandelike magte in die Filippyne. Vroeg die oggend van 11 November het haar vliegtuig saam met ander van TF 38 gekombineer om 'n Japannese versterkingskonvooi aan te val, net toe hulle voorberei het om Ormocbaai vanuit die Camotessee binne te kom. Die vliegtuig was saam verantwoordelik vir al die vyandelike vervoer en vier van die sewe begeleiers van vernietigers. Op 12–13 November, Ticonderoga en haar susterskepe het aanvalle op Luzon -vliegvelde en dokke en versending rondom Manila geloods. Hierdie aanval het die ligte kruiser vernietig Kiso, vier vernietigers en sewe handelskepe. Na afloop van die klopjag het TF 38 ooswaarts teruggetrek vir brandstof. Ticonderoga en die res van TG 38.3 het egter ooswaarts na Ulithi gegaan waar hulle op 17 November aangekom het om by te vul, brandstof te maak en op te wapen.
Op 22 November vertrek die vliegdekskip weer uit Ulithi en stoom terug na die Filippyne. Drie dae later het sy lugaanvalle op die sentrale Luzon en aangrensende waters geloods. Haar vlieëniers het die swaar vaartuig laat sink Kumano, voorheen beskadig in die Slag by Samar. Later val hulle 'n vyandelike konvooi ongeveer 24 myl suidwes van Kumano in Dasolbaai. Van hierdie konvooi, kruiser Yasoshima, 'n handelaar en drie landingskepe is gesink. Ticonderoga se luggroep het hul vernietigingsdag beëindig met 'n luggeveg wat die Japannese 15 vliegtuie neergeskiet en 11 vernietig op die grond gekos het.
Terwyl haar luggroep die Japannese beveg het, Ticonderoga Die bemanning aan boord het ook in aksie getree. Net na die middag het 'n torpedo wat deur 'n vyandelike vliegtuig gelanseer is, na die ligte vliegdekskip gebots Langley, wat die nadering van 'n vyandelike lugaanval aankondig. Ticonderoga se kanonniers het hul gevegstasies beman en verdedig teen konvensionele aanvalle en selfmoordaanvalle op die taakgroep. Haar susterskip Essex was aan die brand gesteek toe een van die kamikazes het in haar vasgery. Toe 'n tweede selfmoordvliegtuig die geteisterde vliegtuig probeer aanval, Ticonderoga se kanonniers het saam met diegene wat van ander skepe afgevuur het, dit neergeskiet. Die middag, terwyl skadebeheerpartye gewerk het Essex, Ticonderoga het die vliegtuigbemanning teruggekry wat beskadig is Essex en Onversetlik nie kon ontvang nie. Die volgende dag tree TF 38 af na die ooste.
TF 38 het weer op 11 Desember uit Ulithi gestaan ​​en op pad na die Filippyne. Ticonderoga het vroeg die middag van 13 Desember by die beginpunt aangekom en haar vliegtuig na die Japannese lugbasisse op Luzon gestuur terwyl weermagvliegtuie diegene in die sentrale Filippyne aangeval het. Vir drie dae, Ticonderoga vlieëniers en hul kamerade het lugaanvalle op vyandelike vliegvelde geloods. Sy het op 16 Desember met die res van TF 38 teruggetrek op soek na 'n brandstofbyeenkoms. Terwyl hy probeer om rustiger waters te vind om in te vul, stoom TF 38 direk deur 'n gewelddadige, maar onbekende tifoon. Hoewel die storm die mag van admiraal William Halsey drie vernietigers en meer as 800 lewens gekos het, Ticonderoga en die ander draers het dit reggekry met 'n minimum skade. Nadat hy die geveg oorleef het, Ticonderoga het op 24 Desember na Ulithi teruggekeer.
Herstelwerk deur die tifoon het TF 38 amper tot aan die einde van die maand in die anker gehou. Die draers het eers op 30 Desember 1944 na die see teruggekeer toe hulle noord gestoom het om Formosa en Luzon te tref ter voorbereiding van die landings op laasgenoemde eiland by die Lingayen -golf. Erge weer het die Formosa -aanvalle op 3–4 Januarie 1945 beperk, maar het ook vyandelike operasies belemmer. Die oorlogskepe het op 5 Januarie op see aangevuur. Ondanks swaar weer op 6 Januarie is die aanvalle op Luzon -vliegvelde uitgevoer. Daardie dag, Ticonderoga se vlieëniers en hul kollegas van die ander luggroepe het hul telling met nog 32 vyandelike vliegtuie verhoog. 7 Januarie het meer stakings op Luzon -installasies meegebring. Na 'n brandstofbyeenkoms op 8 Januarie, Ticonderoga snags noordwaarts om by die Japannese vliegvelde in die Ryūkyūs tydens die Lingayen -aanval die volgende oggend in posisie te kom. Slegte weer, die bugaboo van TF 38 gedurende die winter van 1944 en 1945, het TG 38.3 genoop om die stakings op die Ryūkyū -vliegvelde te laat vaar en by TG 38.2 aan te val in Formosa. 
Suid -Chinese seestryd Redigeer
Gedurende die nag van 9 tot 10 Januarie het TF 38 deur die Luzonstraat gestoom en dan oor die algemeen suidwes, skuins oor die Suid -Chinese See, gestroom. Ticonderoga het op 11 Januarie dekking vir gevegspatrollie verskaf en gehelp om vier vyandelike vliegtuie neer te sit wat probeer het om die formasie op te snuif. Andersins het die vragmotors en hul kollegas sonder probleme verder gegaan tot 'n punt van 240 tot 320 km van die kus van Indochina. Daar, op 12 Januarie, het hulle hul ongeveer 850 vliegtuie gelanseer en 'n reeks vaartuie teen skeepvaart gedoen waartydens hulle 44 skepe laat sink het, in totaal meer as 300 000 ton (300 000 ton).
Nadat die vliegtuie laatmiddag herstel is, het die draers na die noordooste gegaan. Swaar weer het die brandstofbedrywighede op die 13de tot 14de belemmer en lugverkenning het geen doelwitte gevind nie. Op 15 Januarie het vegters toegeslaan op Japannese vliegvelde aan die Chinese kus, terwyl die draers op pad was na 'n posisie om Hong Kong te tref. Die volgende oggend het hulle bomaanvalle teen die skeepvaart en vegvliegtuie van luginstallasies geloods. Weer het lugdiens op 17 Januarie verhinder en weer brandstof bemoeilik. Dit het die volgende dag vererger en aanvullingsbedrywighede heeltemal gestaak, sodat dit eers op 19 Januarie uiteindelik afgehandel is. Die mag het toe 'n koers in die algemeen noordwaarts geneem om die Luzonstraat via Balintang -kanaal weer oor te sit. 
Aanvalle op Suid -Japannese eilande Redigeer
Die drie taakgroepe van TF 38 het hul vervoer gedurende die nag van 20–21 Januarie voltooi. Die volgende oggend, met behulp van gunstige vlugtoestande, het hul vliegtuie vliegvelde op Formosa, in die Pescadores en by Sakishima Gunto getref. Hoewel dit toegelaat het dat Amerikaanse vlugbedrywighede deur die dag kan voortgaan, het dit ook vir Japannese toegelaat kamikaze bedrywighede.
Net na die middag het 'n enkelmotorige Japanse vliegtuig 'n treffer behaal Langley met 'n gly-bombardement aanval. Sekondes later, a kamikaze ruk uit die wolke en stort in die rigting Ticonderoga. Die vliegtuig het deur die skip se vliegdek neergestort, teen die nommer 2 5 in (130 mm), en sy bom het net bokant haar hangardek ontplof. Verskeie vliegtuie wat daar naby gebêre is, het in vlamme uitgebars en mans is dood. Terwyl die bemanning tot aksie beveel is om die bedreigde vervoerder te red, het kaptein Kiefer sy skip vaardig verbind. Eers het hy van koers verander om te keer dat die wind die vuur aanblaas. Daarna het hy beveel dat tydskrifte en ander kompartemente oorstroom word om verdere ontploffings te voorkom en om 'n stuurbordlys van 10 ° reg te stel. Uiteindelik het hy die skadebeheerparty opdrag gegee om voort te gaan met die oorstroom van kompartemente Ticonderoga Die hawekant wat 'n lys van 10 ° poort veroorsaak het wat die vuur oorboord gestort het. Brandbestryders en vliegtuighanteerders het die gevaarlike taak voltooi om die vlamme te blus en brandende vliegtuie uit te blus.
Ander kamikaze toe die draer aangeval. Haar kanonne teen lugvliegtuie het drie neergeskiet wat almal in die see neergestort het, maar 'n vierde vliegtuig het die stuurboord se stuurboord naby die eiland getref. Die bom het meer vliegtuie aan die brand gesteek, deur haar vliegdek gesaai en nog 100 matrose beseer of doodgemaak, met kaptein Kiefer een van die gewondes. Ticonderoga Die bemanning het hul pogings voortgesit en verdere aanvalle gespaar gehou. Hulle het haar brande kort voor 1400 heeltemal onder beheer gebring, en Ticonderoga afgetree. 
Herstel en herbegin Edit
Die geteisterde vragmotor het op 24 Januarie by Ulithi aangekom, maar het net lank genoeg daar gebly om haar gewonde na 'n hospitaalskip te vervoer Samaritaan, om haar luggroep na Hancock, en om passasiers op pad huis toe te gaan. Ticonderoga het die lagune op 28 Januarie skoongemaak en na die VSA gegaan. Die oorlogskip stop kort by Pearl Harbor op pad na die Puget Sound Navy Yard waar sy op 15 Februarie aangekom het. Kaptein William Sinton het in Februarie 1945 die bevel oorgeneem.
Haar herstelwerk is op 20 April voltooi, en sy het die volgende dag Puget Sound skoongemaak vir die Alameda Naval Air Station, Alameda, Kalifornië. Nadat sy passasiers en vliegtuie op pad na Hawaii geneem het, het die vervoerder na Pearl Harbor gegaan waar sy op 1 Mei aangekom het. Die volgende dag het Air Group 87 aan boord gekom en die volgende week opgelei ter voorbereiding op die terugkeer van die vragmotor. Ticonderoga staan ​​uit Pearl Harbor en vorm 'n koers na die westelike Stille Oseaan. Op pad na Ulithi, op 17 Mei, het sy haar vliegtuig gelanseer vir wat gelykstaande was aan opleidingstakings op Taroa in Japan in die Marshalls. Op 22 Mei het die oorlogskip in Ulithi aangekom en weer by die Fast Carrier Task Force aangesluit as deel van agteradmiraal Radford se TG 58.4. 
Berei voor vir die Japan -veldtog Edit
Twee dae na haar aankoms, Ticonderoga van Ulithi met TF 58 gesorteer en noordwaarts gegaan om die laaste weke van die oorlog in Japannese tuiswaters deur te bring. Drie dae later verlig admiraal Halsey admiraal Raymond Spruance, die 5de vloot keer terug na die 3de vloot, en TF 58 word weer TF 38 vir die duur. Op 2–3 Junie, Ticonderoga vegters het op vliegvelde op Kyūshū toegeslaan in 'n poging om die oorblyfsels van Japannese lugmag te neutraliseer - veral die kamikaze - en om die druk op Amerikaanse magte in Okinawa te verlig. Gedurende die volgende twee dae, Ticonderoga het haar tweede tifoon in minder as ses maande gery en relatief ongedeerd na vore gekom. Sy het 'n beskermingsdekking vir gevegs vir 6 Junie voorsien, en vier van haar vegters het drie Okinawa-gebiede onderskep en vernietig kamikazes. Die aand stoom sy op hoë snelheid af met TG 38.4 om op 8 Junie 'n vegvliegtuig op die suidelike Kyūshū te neem. Ticonderoga se vliegtuie het toe deelgeneem aan die lugbombardeer van die eilande Minami Daito en Kita Daito voordat die vervoerder na Leyte gegaan het waar sy op die 13de aangekom het.
Tydens die twee weke rus- en aanvullingsperiode wat sy geniet het in Leyte, Ticonderoga taakorganisasies verander van TG 38.4 na Admiraal Gerald F. Bogan se TG 38.3. Op 1 Julie het sy onder die vlag van agter -admiraal Clifton Sprague met TF 38 uit Leyte vertrek en noordwaarts gegaan om aanvalle op Japan te hervat. Twee dae later het 'n beskadigde reduktor haar in die Apra -hawe, Guam, gedwing vir herstelwerk. Sy het daar gebly tot die 19de toe sy weer by TF 38 aansluit. Op die 24ste het haar vliegtuie by dié van ander vinnige vragmotors aangesluit in treffende skepe in die binneland en vliegvelde in Nagoya, Osaka en Miko.
Tydens hierdie aanvalle het TF 38-vliegtuie die treurige oorblyfsels van die eens magtige Japannese vloot gevind en gevegskepe in sak Ise, Hyūga, en Haruna sowel as 'n begeleier, Kaiyō, en twee swaar kruisers. Op 28 Julie het haar vliegtuig hul pogings na die Kure -vlootbasis gerig, waar hulle 'n vliegdekskip, drie kruisers, 'n vernietiger en 'n duikboot gestamp het. Sy vestig haar aandag op die industriële gebied van sentraal Honshū op 30 Julie, dan op die noordelike Honshū en Hokkaidō op 9–10 Augustus. Laasgenoemde aanvalle het die marshaling-gebied deeglik vernietig vir 'n beplande selfmoordaanval in die lug op die B-29-basisse in die Marianas. Op 13–14 Augustus keer haar vliegtuie terug na die Tokio -gebied en het gehelp om die Japannese hoofstad aan nog 'n ernstige bedwelming te onderwerp.
Die oggend van 16 Augustus, Ticonderoga het weer 'n staking teen Tokio geloods. Tydens of net na die aanval het die woord TF 38 bereik tot die effek wat Japan ingeval het.
Die skok van vrede, hoewel dit nie so skerp was as die oorlog byna vier jaar tevore nie, het eers gewoond geraak. Ticonderoga en haar susterskepe het op volle oorlogsgrond gebly.Sy het voortgegaan met patrollies oor Japannese grondgebied en het verkenningsvlugte gestuur op soek na kampe met geallieerde krygsgevangenes, sodat voorrade wat met die lug gestuur is, na hulle toe gehaas kon word. Op 6 September - vier dae na die formele oorgawe -seremonie aan boord Missouri – Ticonderoga Tokiobaai binnegekom. 
Haar aankoms in Tokio het die een fase van haar loopbaan beëindig en 'n ander begin. Vanaf Tokio het sy huiswaarts na Bremerton Navy Yard in Puget Sound gegaan en weer op 20 Oktober 1945 op die see gesteek. stoom na Okinawa, Japan, om dienspligtiges op te laai en keer terug huis toe met 'n tifoon op haar rug wat die Alameda Navy Yard in Oakland, CA bereik het. Sy het haar passasiers afgelaai en vrag afgelaai voordat sy na die Filippyne by Samar gegaan het om nog 'n ander te gaan haal groep veterane. Sy het vroeg in Januarie 1946 die Filippyne verlaat en huis toe gegaan na die Puget Sound Naval Shipyard buite Seattle, WA, wat na raming twee tot vier duisend terugkerende dienspligtiges afgelewer het en wapens en ammunisie afgelaai het voordat hulle die Bremerton Navy Yard binnegekom het om voor te berei vir inaktivering.
Byna 'n jaar later op 9 Januarie 1947, Ticonderoga is buite kommissie geplaas en saam met die Bremerton -groep van die Pacific Reserve Fleet aangelê. 
Herontplooiing in die Pacific Edit
Op 31 Januarie 1952 het Ticonderoga uit die reservaat gekom en 'n verminderde kommissie vir die vervoer van Bremerton na New York aangegaan. Sy het op 27 Februarie by Puget Sound vertrek en op 1 April New York bereik. Drie dae later is sy by die New York Naval Shipyard uit diens geneem om met die uitgebreide SCB-27C-omskakeling te begin. Gedurende die daaropvolgende 29 maande het die vragmotor talle modifikasies ontvang-stoomkatapulte om stralers te lanseer, 'n nuwe nylonversperring, 'n nuwe hysbak en die nuutste elektroniese en brandbeheerstoerusting-wat nodig was om 'n integrale eenheid van die vloot te word. Op 11 September 1954 het Ticonderoga is in New York weer in gebruik geneem, en kaptein William A. "Bill" Schoech in bevel.
In Januarie 1955 verhuis die vervoerder na haar nuwe tuishawe - Naval Station Norfolk, Norfolk, Virginia - waar sy op die 6de aankom. Gedurende die volgende maand het sy kwalifikasies by die Air Group 6 in die operasionele gebied van Virginia Capes verwerf. Op 3 Februarie het sy uit Hampton Roads gestaan ​​vir skud naby Kuba, waarna sy via Norfolk na New York teruggekeer het vir verdere veranderings. Gedurende die laat somer hervat die oorlogskip die draerkwalifikasies in die Virginia Capes -omgewing.
Sy het Philadelphia oor die naweek van Labor Day besoek om aan die International Air Show deel te neem. Om die krag van haar nuwe stoomkatapulte te demonstreer, het sy op drie opeenvolgende dae die Noord-Amerikaanse AJ-1 Savages gelanseer terwyl sy voor anker in die Delaware-rivier gestaan ​​het. Ticonderoga volgende deelgeneem aan toetse van vier nuwe vliegtuie-die A4D-1 Skyhawk, F4D-1 Skyray, F7U Cutlass en F3H-2N Demon.  Ticonderoga keer dan terug na die normale bedrywighede langs die ooskus tot op 4 November, toe sy die vlootstasie Mayport, Florida, vertrek en na Europa reis. Sy verlig Onversetlik 10 dae later in Gibraltar en het die lengte van die Middellandse See gedurende die daaropvolgende agt maande gekruis. Op 2 Augustus 1956 Ticonderoga keer terug na Norfolk en gaan die skeepswerf binne om 'n hoekige vliegdek en 'n omheinde orkaanboog te ontvang as deel van die SCB-125-program.
Die aanpassings is vroeg in 1957 voltooi, en in April het sy begin met haar nuwe tuiste - Alameda, Kalifornië. Sy het haar bestemming op 30 Mei bereik, herstelwerk ondergaan en die somer afgehandel met operasies aan die kus van Kalifornië. Op 16 September het sy uit San Francisco Bay gestaan ​​en koers na die Verre Ooste gevorm. Op pad, stop sy by Pearl Harbor voordat sy weswaarts verder ry na Yokosuka Japan, waar sy op 15 Oktober aankom. Vir ses maande, Ticonderoga het die waters van Japan in die noorde na die Filippyne in die suide gereis. Toe sy op 25 April 1958 by Alameda aankom, het sy haar eerste ontplooiing na die westelike Stille Oseaan voltooi sedert sy weer in gebruik geneem is. 
Bewerkings voor konflikte Wysig
Van 1958–1963, Ticonderoga het nog vier ontplooiings in vredestyd na die westelike Stille Oseaan gedoen. Gedurende elkeen het sy opleidingsoperasies met ander eenhede van die 7de vloot uitgevoer en welwillendheids- en vryheidshavenoproepe in die Verre Ooste gedoen. Vroeg in 1964 begin sy met die voorbereidings vir haar sesde vaart na die westelike Stille Oseaan, en na oefeninge aan die weskus en op die Hawaiiaanse eilande het die vervoerder Pearl Harbor op 4 Mei goedgekeur vir wat begin het as nog 'n vreedsame diensplig in die Verre Ooste . Die eerste drie maande van die ontplooiing het normale operasies meegebring - opleiding en hawe -oproepe.
Op 2 Augustus, terwyl hy in internasionale waters in die Golf van Tonkin werk, die vernietiger Maddox berig word aangeval deur eenhede van die (Noord-) Vietnam People's Navy. Binne minute nadat sy die boodskap ontvang het, Ticonderoga het vier vuurpylbewapende F8E-kruisvaarders na die vernietiger se hulp gestuur. By aankoms het die Crusaders Zuni -vuurpyle gelanseer en die Noord -Viëtnamese vaartuig met hul 20 mm (0,79 in) kanon bestook. Na die pogings van Ticonderoga en Maddox, een boot is dood in die water gelaat en die ander twee beskadig.
Twee dae later, laat in die aand van 4 Augustus, Ticonderoga dringende versoeke van die vernietiger ontvang Turner Joy - dan op patrollie met Maddox - vir lugsteun om te weerstaan ​​wat die vernietiger na bewering 'n ander torpedoboot -aanval sou wees. Die vragmotor het weer vliegtuie gelanseer om die Amerikaanse oppervlakteskepe te help, en Turner Joy hulle gerig het. Die vloot- en lugspan van die vloot het geglo dat dit twee bote gesink het en 'n ander paar beskadig het.
President Lyndon Johnson reageer met 'n weerwraak op wat hy destyds as twee onuitgelokte aanvalle op Amerikaanse seepkrag beskou het, en beveel weerwraakaanvalle op geselekteerde Noord -Viëtnamese motor -torpedobootbase. Op 5 Augustus, Ticonderoga en Konstellasie loods 60 afdelings teen vier basisse en hul ondersteunende olieopbergingsfasiliteite. Die USN-aanvalle het na bewering gelei tot die vernietiging van 25 bote van die PT-tipe, ernstige skade aan die basisse en byna volledige afval van die olieopbergingsdepot. Vir haar vinnige reaksie en suksesvolle gevegsaksies by die drie geleenthede, Ticonderoga het die Navy Unit Commendation ontvang. 
Na 'n herbesoek aan Japan in September, hervat die vliegdekskip die normale bedrywighede in die Suid -Chinese See totdat die ontplooiing laat in die jaar beëindig is. Sy keer op 15 Desember 1964 terug na die Naval Air Station North Island, Kalifornië. Ticonderoga verhuis op 27 Januarie 1965 na die Hunter's Point Naval Shipyard om 'n vyf maande lange opknapping te begin. Sy het in Junie herstelwerk gedoen en die somer langs die kus van die suide van Kalifornië deurgebring. Op 28 September het die vliegdekskip die see gaan haal vir nog 'n ontplooiing na die Ooste. Sy het 'n geruime tyd op die Hawaï -eilande deurgebring vir 'n operasionele gereedheidsoefening, waarna sy na die Verre Ooste gegaan het. Sy bereik 'Dixie Station' op 5 November en begin onmiddellik met lugbestrydings.
1965–66 ontplooiing Wysig
Ticonderoga Die winterontplooiing van 1965 en 1966 was haar eerste totale gevegstoer tydens Amerikaanse betrokkenheid by die Viëtnam -oorlog. Gedurende haar ses maande in die Verre Ooste het die lugdiens altesaam 116 dae in lugoperasies aan die kus van Viëtnam deurgebring en haar tyd byna eweredig verdeel tussen "Dixie" en "Yankee Stations", die operasionele gebiede van Suid- en Noord -Viëtnam, onderskeidelik. Haar luggroep lewer meer as 8 000 kort ton (7 300 ton) munisipaliteit in meer as 10 000 gevegsuitvoerings, met 'n verlies van 16 vliegtuie, maar slegs vyf vlieëniers. Haar vliegtuie het meestal vyandelike installasies in Noord-Viëtnam getref en toevoerroetes na Suid-Viëtnam onderbreek, insluitend rommel- en sampanverkeer, sowel as paaie, brûe en vragmotors op land. Hulle het spesifiek die vernietiging van 35 brûe sowel as talle pakhuise, kaserne, vragmotors, bote en spoorwaens geëis en ernstige skade aan 'n groot term -kragsentrale in Noord -Viëtnam in Uong Bi noord van Haiphong. Na 'n stop in Yokosuka, Japan, van 25 April tot 3 Mei 1966, het die oorlogskip na die see gegaan om na die Verenigde State terug te keer. Op 13 Mei het sy in die hawe van San Diego ingetrek om die ontplooiing te beëindig. 
Op 5 Desember 1965 het 'n Douglas A-4 Skyhawk boord verlore gegaan terwyl die vliegdekskip 130 km van Kikai-eiland, Kagoshima Prefecture, Japan af was.  Die vliegtuig word van 'n hangar na 'n hysbak gerol. Die vliegtuig het 'n B43 -atoombom daarop gemonteer. Die vlieënier, luitenant JG Douglas Webster, die A-4E Skyhawk, BuNo 151022, van Attack Squadron VA-56 "Champions", en die kernwapen het alles verlore gegaan.  Daar is destyds geen openbare melding gemaak van die voorval nie en dit sou eers aan die lig kom voordat 'n verslag van die Amerikaanse departement van verdediging in 1981 onthul het dat 'n bom van een megaton verlore gegaan het.  Japan vra toe besonderhede oor die voorval. 
1966–67, 1967–68 ontplooiings Redigeer
Na herstelwerk het sy op 9 Julie uit San Diego gestroom om 'n normale ronde opleiding aan die Weskus te begin. Hierdie en soortgelyke evolusies het tot 15 Oktober voortgeduur Ticonderoga vertrek uit San Diego, via Hawaii na die westelike Stille Oseaan. Die vervoerder het Yokosuka, Japan, op 30 Oktober bereik en daar gebly tot 5 November toe sy op 10-11 November na die suide gaan vir 'n oornagstop by Subic Bay, Subic Bay in die Filippyne. Op 13 November, Ticonderoga het in die Golf van Tonkin aangekom en tydens die ontplooiing van 1966–1967 die eerste van drie gevegstoere begin. Sy het 11,650 gevegsopgawes geloods, almal teen vyandelike teikens in Noord -Viëtnam. Weereens, haar hoofdoelwitte was logistieke en kommunikasielyne en vervoergeriewe. Vir haar bydrae en dié van Air Wing Nineteen tot Operation Rolling Thunder, Ticonderoga is bekroon met haar tweede Navy Unit Commendation. 
Sy voltooi haar laaste reistydperk op 27 April 1967 en keer terug na Yokosuka, waarna sy weer op 19 Mei vertrek om na die Verenigde State terug te keer. Tien dae later het die vervoerder San Diego binnegegaan en 'n maand lange stand-by na die ontplooiing begin. Begin Julie verhuis sy na Bremerton, Washington, waar sy die Puget Sound betree vir twee maande se herstelwerk. Na voltooiing van die werfwerk vertrek sy op 6 September uit Bremerton en stoom suidwaarts na opleidingsoperasies voor die kus van Suid -Kalifornië.
Op 28 Desember 1967 het Ticonderoga het vir haar vierde gevegsontplooiing na die waters voor die Indochinese kus gevaar en in Januarie 1968 op die Yankee -stasie aangekom. Ticonderoga was aan die begin van die Tet -offensief van 1968 op die Yankee -stasie. Byna toevallig met die Tet -offensief het die beleg van Khe Sanh begin en Pueblo, 'n Amerikaanse spioenasieskip, is deur die Noord -Koreane in beslag geneem en na die Wonsan -hawe geneem. Die vliegdekskip Ranger is onmiddellik na die kus van Noord -Korea ontplooi, met die operasie Formation Star. Ongeveer 'n week later, Ranger is uit Korea onthef deur Ticonderoga en keer terug na Yankee Station. Onderneming aangesluit Ticonderoga en stakings is beplan teen sewe MiG -vliegvelde met ongeveer 200 MiGS. Hierdie stakings is nooit uitgevoer nie en Ticonderoga keer terug na Yankee Station om haar rol in die Tet -offensief te hervat. [ aanhaling nodig ] Tussen Januarie 1968 en Julie 1968, Ticonderoga was op die lyn langs die kus van Viëtnam vir vyf afsonderlike tydperke van altesaam 120 dae se gevegsdiens. Gedurende daardie tyd het haar lugvleuel net meer as 13,000 gevegsuitvoerings teen Noord -Viëtnamese en Viëtkongse magte gevlieg, meestal in die voortdurende pogings om die vyandelike toevoerlyne te beperk. Tussen die tydperke keer sy gereeld terug na Subic Bay en Naval Air Station Cubi Point vir rus en aanvulling. Sy het ook hawe besoeke aan Singapoer en Hong Kong gemaak. Op 9 Julie, tydens haar vyfde reëlperiode, beweer LCDR John B. Nichols Ticonderoga se eerste MiG -moord. Die vervoerder het die reistydperk voltooi en op 25 Julie na Subicbaai gegaan. Ticonderoga Daarna gaan sy na haar tuiste in Naval Air Station North Island, Coronado, Kalifornië, op 17 Augustus 1968, na 'n eendag vertraging in die mis by San Diego in die San Clemente-kanaal. Kort daarna, Ticonderoga verhuis na die Long Beach Naval Shipyard vir herstelwerk en sekere omskakelings om die A-7 Corsair-aanvalsstraal te hanteer en om voor te berei op haar vyfde gevegvaart in Februarie 1969. 
Finale ontplooiings Wysig
Gedurende die eerste maand van 1969 het Ticonderoga het voorbereidings getref vir haar vyfde agtereenvolgende gevegsontplooiing in die gebied in Suidoos -Asië. Op 1 Februarie het sy San Diego skoongemaak en na die weste gegaan. Na 'n kort rukkie by Pearl Harbor 'n week later, gaan sy voort met haar reis na Yokosuka waar sy op die 20ste aankom. Die vervoerder vertrek op 28 Februarie uit Yokosuka na die kus van Viëtnam waar sy op 4 Maart aankom. Oor die volgende vier maande, Ticonderoga het vier periodes op die lyn langs Viëtnam gedien, die kommunistiese toevoerlyne verbied en stakings teen hul posisies gemaak.
Gedurende haar tweede reëlperiode het haar diensplig buite Vietnam egter op 16 April skielik tot 'n einde gekom toe sy noordwaarts na die See van Japan verskuif is. Noord -Koreaanse vliegtuie het 'n Navy -verkenningsvliegtuig in die omgewing neergeskiet, en Ticonderoga 'n beroep gedoen op die versterking van die magte wat aan die omgewing toegewys is. Die krisis het egter bedaar, en Ticonderoga het Subic Bay op 27 April binnegekom vir onderhoud. Op 8 Mei vertrek sy uit die Filippyne om terug te keer na 'Yankee Station' en hervat die interdikbedrywighede. Tussen haar derde en vierde reëlperiodes het die vervoerder Sasebo en Hong Kong besoek.
Die vliegdekskip het op 26 Junie die stasie van Vietnam af geneem vir haar laaste tydperk van die ontplooiing, en daarna volg nog 37 dae van baie suksesvolle luguitstappies teen vyandelike teikens. Na die toer het sy vir die res van die ontplooiing by TF 71 in die See van Japan aangesluit. Ticonderoga het die ontplooiing - 'n baie suksesvolle een - afgehandel, want sy het haar derde Navy Unit Commendation vir haar bedrywighede ontvang tydens die diensplig - toe sy op 4 September Subic Bay verlaat. 
Ticonderoga het op 18 September in San Diego aangekom. Na byna 'n maand van stilstand na die ontplooiing, het sy middel Oktober na die Long Beach Naval Shipyard verhuis om te begin omskakel na 'n vliegdekskip teen die duikbootoorlog (ASW). Opknapping en omskakelingswerk het op 20 Oktober begin, en Ticonderoga herontwerp is CVS-14 die volgende dag. Sy het op 28 Mei 1970 die opknapping en omskakeling voltooi en die grootste deel van Junie oefeninge uit Long Beach uitgevoer. Op 26 Junie het die nuwe ASW -ondersteuningsvervoerder haar nuwe tuiste, San Diego, binnegekom. In Julie -Augustus het sy opknappingsopleiding, opknappingsoperasies en kwalifikasies vir die vervoer van landgoedere aangebied. Sy het die res van die jaar aan die kus van Kalifornië gewerk en deelgeneem aan twee vlootoefeninge-HUKASWEX 4–70 laat in Oktober en COMPUTEX 23–70 tussen 30 November en 3 Desember.
Gedurende die res van haar aktiewe loopbaan, Ticonderoga het nog twee ontplooiings na die Verre Ooste gedoen. As gevolg van haar missieverandering, het geen diensplig gevegsoperasies buite Viëtnam ingesluit nie. Albei het egter oefensessies in die See van Japan met skepe van die Japanese Maritime Self Defense Force ingesluit. Die eerste van hierdie twee vaarte het ook operasies in die Indiese Oseaan meegebring met eenhede van die Thaise vloot en 'n deurgang van die Sunda -straat, waartydens 'n seremonie gehou is ter herdenking van die verlies van die kruisers Houston en HMAS Perth in 1942.
Tussen hierdie twee laaste ontplooiings op, werk sy in die oostelike Stille Oseaan en neem deel aan die herstel van die Apollo 16 Moon -sendingkapsule en ruimtevaarders 215 myl SE van Kerseiland gedurende April 1972. Die tweede ontplooiing kom in die somer van 1972, en in benewens die opleidingsoefeninge in die See van Japan, Ticonderoga het ook by ASW -opleidingsbedrywighede in die Suid -Chinese See aangesluit. In die herfs keer sy terug na die oostelike Stille Oseaan en oefen in November vir die herstel van Apollo 17. Die volgende maand Ticonderoga het haar tweede stel ruimtereise naby Amerikaans Samoa op -desimaal -17,88, -166,11 herwin. Die vervoerder is daarna terug na San Diego waar sy op 28 Desember aangekom het. Op 22 Junie 1973 het Ticonderoga het die Skylab 2 -ruimtevaarders naby San Diego teruggevind.
Ticonderoga was nog nege maande aktief, het eers uit San Diego opereer en daarna voorbereidings getref vir inaktivering. Op 1 September 1973 is die vliegdekskip uit diens gestel nadat 'n raad van inspeksie en opname bevind het dat sy ongeskik was vir verdere vlootdiens. Haar naam is op 16 November 1973 uit die vlootlys geskrap, en reëlings is begin om haar vir afval te verkoop. Sy is verkoop vir afval 1 September 1975. 
Ticonderoga ontvang vyf gevegsterre tydens die Tweede Wêreldoorlog en drie Navy Unit Commendations, een Meritorious Unit Commendation en 12 gevegsterre tydens die Viëtnam -oorlog. 
Fort Ticonderoga het aan die begin van die oorlog vir onafhanklikheid in Amerikaanse hande geval en deur baie mense beskou as 'n onaantasbare bewaker van die rebelle se noordelike grens. Die Britte het in 1776 'n inval uit Kanada probeer, maar is op die Champlainmeer in die wiele gery deur die heroïese pogings van Benedict Arnold en sy manne. Die Amerikaners het Ticonderoga blatant toegelaat om kwesbaar te word; sy mannekrag en wapens en voorraad was laag. Die algemene mening was dat enige beweging van Britse troepe uit Kanada in die rigting van Philadelphia sou wees via die St. Lawrence -rivier, die Atlantiese Oseaan en heel waarskynlik Chesapeake -baai. Generaal -majoor Arthur St. Clair (uitgespreek Sinclair) het Horatio Gates in Junie by die fort vervang. Sy vermoë om intelligensie oor John Burgoyne se bewegings te versamel, is beperk deur die inmenging van Indiërs met Amerikaanse verkenners. Toe Ticonderoga wel weet dat die Britte nader kom, het St. Clair geglo dat 'n magstoon moontlik is, maar dat daar geen werklike poging aangewend sal word om die fort te neem nie.
Burgoyne het op 17 Junie St.John's verlaat en aan die einde van die maand in die waters naby Ticonderoga aangekom. St. Clair het stadig maar seker sy moeilikheid besef, hy het geweet dat sy reputasie nooit 'n oorgawe sou oorleef nie en het sy hoop daarop gevestig om die fort teen 'n direkte Britse aanval te hou. Burgoyne weier egter om saam te werk en begin met die voorbereidings vir 'n statiese beleg. In 'n beslissende slag het die Britte 'n kanon bo -op Mount Defiance geïnstalleer, 'n heuwel suid van die fort wat nie deur die Amerikaners verdedig is nie. Vanuit die posisie het die Britte Fort Ticonderoga maklik oorheers.Gedurende die donker ure van 5 Julie het St. Clair en sy magte die fort ontruim, met 'n geweldige snelheid suid per boot en oor land. 'N Handjievol agtergeblewe troepe het die opdrag gekry om soggens 'n kort magsvertoning teen die Britte op te stel en dan saam met hul kamerade terug te trek. Die soldate is dronk en aan die slaap geraak die volgende oggend toe die Britte Fort Ticonderoga sonder opposisie beset het. Burgoyne het ongeveer 1 000 troepe by die fort agtergelaat en vinnig die vlugtende Amerikaners begin agtervolg.
Fort Ticonderoga was 'n fort in die staat New York tussen Lake Champlain en Lake George. Daar was drie gevegte wat daar tydens die Revolusionêre Oorlog plaasgevind het.
Die verowering van Fort Ticonderoga het vroeg in die Revolusionêre Oorlog op 10 Mei 1775 plaasgevind.
Die Green Mountain Boys was 'n plaaslike burgermag onder leiding van Ethan Allen. Hulle het die taak gekry om die fort vir die patriotte oor te neem. Kolonel Benedict Arnold van Boston het by hulle aangesluit. Die Green Mountain Boys wou eers nie onder kolonel Arnold baklei nie, maar uiteindelik het Ethan Allen en Arnold ingestem tot 'n gesamentlike bevel.
Die Green Mountain -seuns het gedurende die nag oor die rivier begin sluip. Slegs ongeveer die helfte van die mans het egter die rivier oorgesteek toe die son opkom. In plaas daarvan om te wag vir die res van die krag om oor te gaan, het Ethan Allen besluit om aan te val.
Daar was net een wag aan diens by die suidpoort waar hulle die eerste keer genader het. Toe sy muskiet misvuur, het die wag weggehardloop en die pad was oop vir die patriotte. Hulle het vinnig die fort binnegegaan en die 48 Britse soldate verras. Toe hy die leiers van die fort nader, skree Ethan Allen dat hy die fort neem "In die naam van die Grote Jehovah en die Kontinentale Kongres!"
Fort Ticonderoga 1775 deur Heppenheimer en Maurer
Niemand is in die aanval dood nie. Die hoofrede vir die Amerikaners om die fort in te neem, was om beheer oor sy kanonne te kry. Die kanonne is na Boston verskuif waar hulle gebruik is om die beleg van Boston te beëindig.
Belegging van Fort Ticonderoga
Die fort was in besit van die Amerikaners en is gebruik om New York te verdedig teen 'n Britse aanval uit die noorde. Onder bewaking van die fort was 2 000 soldate onder bevel van generaal Arthur St. Clair. Generaal St. Clair het meer soldate van George Washington aangevra, maar Washington het nie geglo dat die Britte sou aanval nie.
Aan die begin van Julie 1777 val die Britte egter aan. Hulle het 'n groot mag van 8 000 soldate onder bevel van generaal John Burgoyne gebring. Burgoyne het vroeg besef dat Ticonderoga kwesbaar is vir 'n aanval vanaf die hoë grond van Mount Defiance. Hy het sy artillerie bo -op die berg geplaas en die fort begin omsingel.
Toe St. Clair sien dat die Britte groot gewere bo -op Mount Defiance het, weet hy dat hy geen kans het om die fort te behou nie. Hy het sy mans beveel om terug te trek en die fort aan die Britte oorgegee. Die verlies van die fort was 'n groot slag vir die Amerikaners.
Op 18 September het 'n mag van 500 man onder leiding van kolonel John Brown probeer om die fort terug te neem. Ongeveer 700 Britse troepe was by die fort gebêre. Brown kon nie die fort terugneem nie, maar hy het wel daarin geslaag om 118 Amerikaanse gevangenes te red terwyl hy 293 Britse troepe gevange geneem het. Die fort is gedurende die res van die oorlog deur die Britte gehou, maar het weinig betekenis gehad. Dit is deur die Britte laat vaar ná die oorgawe in Yorktown in 1781.
In Julie 1851 begin Victoria se eerste goudstormloop en voor die einde van die jaar het goudkoors oor Australië en verder versprei. Werkers op die skaapplase van Victoria, gelok deur verhale oor goud, het hul poste laat vaar en hul lot gaan soek. In 'n poging om die gevolglike arbeidstekort te vul, het die emigrasiekommissie van Brittanje emigrantegesinne uit Skotland, Ierland en Engeland geborg wat die geleentheid wou benut om plaaswerkers in Australië te word.
Die bedrag wat uit die openbare fondse bestee is vir die vervoer van emigrante was tot aan die einde van 1851 ongeveer 800,000/., Waarvan ongeveer 4,500/. is afgelei van parlementêre stemme vir die uitstuur van gratis emigrante na die kolonies wat gevangenes ontvang het, en 102 000/. van die emigrante self verkry. Die oorblywende som van ongeveer 653,000/. is gedek uit die grondinkomste van Nieu -Suid -Wallis en Suid -Australië, of die algemene inkomste van die Kaap die Goeie Hoop.
Morning Post, Dinsdag 03 Augustus 1852
Die Colonial Land and Emigration Commission is gestig deur 'n kommissie van koningin Victoria op 14 Januarie 1840. Emigrasie uit alle dele van die Verenigde Koninkryk het in die middel van die negentiende eeu vinnig gegroei. Trouens, 2 640 848 mense het tussen 1847 en 1851 geëmigreer in vergelyking met 1 218 176 in al die jare voor 1847 en in 1852, na verwagting sou die getalle 500 000 mense oorskry. 1 Coleraine Chronicle, Saterdag 7 Augustus 1852 Die Kommissie was verantwoordelik vir die bestuur van grondverkope in die kolonies van Brittanje. Hulle het emigrasie -skemas voorberei, emigrante gekies wat gratis of bygestaan ​​gange sou ontvang, skepe gehuur en die veiligheid van die emigrante verseker deur toestande op die skepe te reguleer en chirurge en matrone aan te stel om elke reis te vergesel.
In Junie 1852 het die regering se emigrasie -kommissarisse die Amerikaanse knipskip, die Ticonderoga, gehuur om emigrante na Australië te neem. Die Ticonderoga, wat op 1100 ton by die Black Star -lyn geregistreer was, sou deur Thomas Boyle aangevoer word. As 'n Amerikaanse skip het sy 48 bemanningslede vervoer, wat ver onder die Britse wetlike vereiste van ses bemannings tot elke 100 ton was. Daar word gerugte dat die Amerikaanse Ticonderoga gekies is omdat haar eienaars Britse eienaars onderbied het.
Regering en skeepseienaars - Binne die afgelope paar dae is die Ticonderoga, 'n Amerikaanse vaartuig van 1100 ton, deur die regering se emigrasie -kommissarisse gehuur om emigrante uit hierdie hawe na Australië te neem. Sommige persone beweer dat hierdie diens van 'n buitelandse vaartuig 'n noodsaaklike daad was, wat voortspruit uit die skaarste aan geskikte Britse skepe, en ander sê dat die voorkeur aan die Ticonderoga gegee is omdat haar eienaars 'n laer bedrag per kop vir die emigrante as 'n Britse eienaar aanvaar het. sal neem.
Salisbury en Winchester Journal, Saterdag, 26 Junie 1852
Op 4 Augustus 1852 verlaat die Ticonderoga Liverpool, op pad na Melbourne, Australië met 814 emigrante aan boord, die meeste van hulle Skotse plaaswerkers en herders.
Tragies, binne minder as 'n week in die reis, het siekte aan boord van die skip uitgebreek en teen 12 Augustus is die eerste passasier dood. In die daaropvolgende weke word meer en meer passasiers siek, ten minste gedeeltelik, as gevolg van swak ventilasie, oorbevolking en toenemend onhigiëniese toestande. Die chirurg -superintendent, dr J C Sanger, en sy assistent -chirurg, dr James William Henry Veitch, het gou mediese voorrade begin opraak. Meer passasiers is dood.
Na negentig helse dae op see, het die Ticonderoga gehink in die Hobsonbaai met die geel vlag van kwarantyn.
Die Argus ' van 5 November 1852 het berig dat toe die vaartuig aankom. alle voorsienings, medisyne en mediese geriewe is verbruik, en dat die regering die skoenerryk en die hawe -meester (kaptein Ferguson) onmiddellik met vars vleis, lewende voorraad, groente, portier, wyn, sterk drank en medisyne gestuur het. Dr Taylor, van die skip Ottillia, wat baie ervaring met die koors gehad het, is gestuur om met die siekes te help. 'N Verdere verslag op 9 November het gesê dat daar by al 300 pasiënte koors was.
Die regering het twee huise van mnre Sullivan en Cannon as hospitale oorgeneem en het ook die skip Lysander as 'n kwarantynhulp gekoop. Die siekes het begin verbeter toe hulle na die kus verhuis het, waar hulle skuil in geïmproviseerde tente wat deur die regering voorsien is, maar in die komende ses weke sterf nog 82 passasiers en is begrawe in 'n geïmproviseerde begraafplaas.
Vreeslike toestand van sake aan boord van 'n emigrantskip by die Port Phillip Heads
Kaptein Wylie, van die brig -kampioen, uit Adelaide, het Woensdagaand laastens intelligensie na Williamstown gebring dat 'n groot skip, genaamd die Ticonderoga, negentig dae uit Liverpool, met meer as 900 regeringsemigrante aan boord, geanker het by die koppe. 'N Groot aantal siektes het onder die passasiers voorgekom, meer as honderd sterftes het plaasgevind, en byna 'n soortgelyke aantal gevalle (tifuskoors) was steeds aan boord. Dit was ook nie alles nie. Die gesondheid van die dokter was so benard dat daar nie van hom verwag sou word nie, en die hele medisyne, mediese geriewe. & ampc, verbruik is. Die owerhede in Williamstown het die regeringsskoener Empire onmiddellik voorsien van die nodige voorraad lewende vee, beesvleis, skaapvleis, melk, groente, portier, wyn, sterk drank en 'n medisynekis, en dr Taylor, van die Ottillia, 'n heer baie praktiese ervaring, het gister met haar na die Ticonderoga gegaan om die leiding te neem, vergesel van kaptein Ferguson, die hawe -meester. Die skip Lysander is ook deur die regering opgeneem as 'n kwarantynhulk en gaan vandag na haar bestemming by die Heads, met drie maande aan boord van winkels wat vir alle hande voldoende is, waarna daar verdere reëlings getref sal word vertroue sal die angswekkende toestand aan boord verbeter. Die voorgaande is die enigste gegewens wat ons verslaggewer tans ken, maar hierdie saak toon in elk geval duidelik die wreedheid en die onoordeelkundige beleid om so 'n aantal mense aan boord van 'n enkele skip, ongeag haar grootte, vir 'n lang reis.
Argus, 5 November
Namate die kwarantynweke aanloop, is daar in die Melbourne -koerante debat gevoer oor die vraag of oorbevolking aan boord van die Ticonderoga tot die uitbreek van siektes bygedra het. Een anonieme brief aan die Argus aan die einde van 1852 het beweer dat die oorlewende passasiers uitgeteer lyk. Hy beskryf die skip as onrein en sê verder dat gewetenlose haas en min sorg geneem is toe die siekes van die skip na die kwarantyngebied oorgeplaas is. 'N Paar dae later antwoord dr. Sanger, die chirurg -superintendent van die Ticonderoga, in 'n protesbrief aan die redakteur van die Argus.
Menere - 'n Vervloekte en valse voorstelling met betrekking tot die toestand van die skip Ticonderoga, wat verlede Vrydag in die Argus verskyn het, geskryf deur 'n persoon wat homself as 'waarnemer' teken. Ek smeek u dat u my die ruimte van 'n paar reëls sal toelaat om die publiek daaroor te laat misbruik, veral omdat die uitspraak onregverdig weerspieël die gedrag van die kaptein en beamptes van die vaartuig, die here wat die hartlikste begeerte na die welsyn laat blyk het van die emigrante gedurende haar hele rampspoedige reis. So ver van die algemeenheid dat die mense in 'n uitgeteerde toestand is, soos dit blyk uit 'Observer', is die feit dat uit byna 600 slegs twee na die hospitaal gestuur is, ly ongeveer 'n dosyn min of meer aan diarree of swakheid, niemand ernstig nie: die res was volkome gesond. Die oënskynlik onwelvoeglike haas waarmee die passasiers oor die kant was, is veroorsaak deur die ongeduld van die kaptein van die stoomboot, wat nie eers 'n oomblik sou wag om die man van die ma van die baba van sewe weke toe te laat om saam met sy vrou te kuier nie. die kind. Toe die mense op die vorige Maandag weer van die sanitêre stasie afstap, was die skip heeltemal skoon: maar dit was nodig om die kooise af te haal en te vernietig ten einde die vaartuig deeglik te suiwer, was die passasiers verplig om 'n paar dae het hulle aan boord gebly om op die dekke te lê, wat 'n vuil voorkoms veroorsaak het en dat dit moeilik was om netjies na te gaan. Wat die regeringsamptenare betref, kan ek getuig dat die grootste moeite gedoen is om die siekte deeglik uit te roei voordat die skip prakties toegestaan ​​is, en dat daar geen enkele geval van aansteeklike siektes was toe die vaartuig Point Nepean verlaat het nie. –Ik is, meneer, Jou mees obt. servt, J. C. SANGER, M. D., Chirurg Superintendent skip Ticonderoga.
The Argus, Melbourne, Dinsdag 4 Januarie 1853
Op die passasiersmanifes het die lys Ticonderoga -passasiers wat gesterf het, vyf bladsye lank aangehou.
In totaal het 168 siele hul lewens verloor, hetsy op reis of later tydens kwarantyn. Uit die 307 manlike passasiers is 69 dood. Uit die 339 vroulike passasiers is 99 dood. Onder die dooies was 86 kinders, waarvan 23 babas jonger as 'n jaar oud was.
Mnre Deane, Wooster, Parsons en ander het die saak onderneem. Tiley het 'n lening van ongeveer agtienhonderd dollar by die vergadering versoek om 'n lening te verstrek, waarop hulle skuldbriewe gegee het. Generaal Gage het die voorbeeld gestel van 'n poging om militêre winkels op te gryp, en sodoende vyandelikhede begin, sodat vergelding meer as regverdigbaar was, selfs 'n daad van selfverdediging.
Die ekspedisie het vinnig voortgegaan. Verskeie militia -kapteins het na Salisbury gestoot om mnre. Blagdens kennis te maak met die ontwerp en om hul hulp te bekom. Die een was siek, die ander het by die voorgestelde maneuver aangesluit. Na 'n bietjie beraadslaging het hulle besluit om geen tyd te spandeer om mans te bekom nie, maar nadat hulle genoeg poeier en 'n verbod voorsien het, het hulle te perd vertrek na Bennington om kolonel Anen te betrek. Hulle het met hom by die aankoms beraadslaag en daarna by ander gebly om brood te bak en ander benodigdhede voor te berei, terwyl die kolonel die manne wat verlang het, grootgemaak het en die bestuurders in Castleton sou ontmoet. Terwyl hulle op pad was na die plek van ren-dezvous, word hulle deur 'n landgenoot ontmoet, blykbaar 'n onontwerpte eerlike reisiger, maar wat eithel self vaardig en hoof was, of deur iemand goed onderrig was of 'n ander, wat die ekspedisie vermoed het of kennis opgedoen het en dit bedoel het om dit aborsief te maak. Hulle spreek hom aan: "Waar kom jy vandaan?" "Van Ty het dit gister verlaat," op so 'n uur. "Het die garnisoen versterking gekry?" 'Ja, ek het hulle gesien, daar was 'n aantal artilleriemanne en ander soldate.' "Wat doen hulle? Maak hulle fassines?" "Weet nie wat fassines is nie. Hulle maak stokke vas en borsel bondels en sit dit waar die mure is." Mnr. Samuel Blagden het baie ingewikkelde vrae gestel oor die kleredrag en snoei van die mans, ens. Die antwoorde bevestig die verhaal van die man. Die maatskappy was verbaas en daar word in die raad gedebatteer of hulle nie moet terugkeer nie, aangesien hulle geen kanon het nie, maar net met 'n meerderheid van een besluit om voort te gaan.
By Castleton het hulle kolonel Allen met sy manne ontmoet en altesaam tweehonderd -en -sewentig persone gemaak, tweehonderd -en -dertig van hulle was Green Mountain seuns, Dit is so dat hulle binne die perke van die Groenberge woon, soos die Hampshire -toekennings genoem word, uit die reeks groen berge wat daardeur loop. Hulle is 'n dapper, geharde generasie, hoofsaaklik setlaars uit New Hampshire, Massachusetts en Connecticut. Wagwagte is onmiddellik op al die paaie geplaas, om te verhoed dat die nodigheid na Ticonderoga vervoer word.
Na die aansluiting by Castleton het kolonel Arnold aangekom, met slegs 'n enkele bediende. Die dag nadat hy saam met sy vrywilligersmaatskappy na Cambridge gekom het, het hy deelgeneem aan die Massachusetts-komitee vir veiligheid en berig dat daar in Ticonderoga tagtig stukke swaar kanonne was, twintig koper van vier tot agtien pond, tien of 'n dosyn mortiere , 'n aantal handvuurwapens en aansienlike stoorplekke en dat die fort in 'n verwoestende toestand was, en soos hy vermoed het deur ongeveer veertig man. Hierna het die komitee hom op 3 Mei tot 'n kolonel van vierhonderd man aangestel, wat hy moes inroep en optog vir die vermindering van Ticonderoga. Die kolonel was slegs aan meneer Blagden bekend. 'N Raad is genoem dat sy bevoegdhede ondersoek is en uiteindelik is ooreengekom dat hy toegelaat moet word om saam met hulle op te tree sodat die publiek daarby baat kan vind. Daar is egter vasgestel dat kolonel Allen die opperste bevel sou hê, en kolonel Arnold sou sy assistent wees: waarmee laasgenoemde tevrede lyk, aangesien hy geen reg gehad het deur sy opdrag nie, óf om te beveel óf in te meng met die ander, wat was nie net uit die Massachusetts -lyn nie, maar die onderdane van 'n ander kolonie. Die name van die leiers, behalwe wat genoem is, was mnre Motte, Phelps, (twee broers) Bigelow, Bull en Nichols, langs kolonels Easton, Brown en Warner, en kaptein Dickinson.
Nadat daar in 'n raad besluit is om die volgende oggend vroeg te vertrek na 'Ty', en 'n paar van die bestuurders afgetree het, is 'n tweede raad vasgemaak, en die gevolgtrekking was dat hy die nag sou voortgaan en mnre. Blagden, Bigelow moes verlaat , en Nichols, met 'n groep mans, altesaam dertig, insluitend offisiere, om vroegoggend na Skeensborough te marsjeer en majoor Skeen, sy negers en huurders te beveilig. Hierdie raad sou moontlik die gevolg wees van die terugkeer van kaptein Noah Phelps, wat die dag tevore, nadat hy hom vermom het, die fort betree het in die karakter van 'n landgenoot wat wou skeer. Toe hy op soek was na 'n kapper, het hy alles krities waargeneem, 'n aantal rustieke vrae gevra, groot onkunde beïnvloed en onverwags verbygegaan. Voor die aand het hy teruggetrek, gekom en by sy geselskap aangesluit en hulle in die oggend na die bestemming gelei.
Kolonel Allen, met sy tweehonderd en dertig Green Mountain seuns, aangekom by Lake Champlain, en oorkant Ticonderoga, op die 9de, in die nag. Bote is moeilik aangeskaf toe hy en kolonel Arnold met drie-en-tagtig man oorgesteek het en naby die garnisoen beland het. Hier het 'n geskinder plaasgevind tussen die kolonels wat laasgenoemde aanneem, en gesweer dat hy eers sou ingaan, die ander sweer wat hy moet, pt. Die teenwoordige here het onderbreek. en die saak is geakkommodeer, op die voet dat beide saam moet ingaan. Hulle het langs mekaar gevorder, kolonel Allen aan die regterhand van kolonel Arnold, en in die grys oggend (10 Mei) in die hawe wat na die fort gegaan het, het 'n wag sy kolwer na kolonel Allen gebreek en daarna teruggetrek deur die bedekte pad na die parade het die belangrikste Amerikaners gevolg en onmiddellik opgestaan. Kaptein De la Place, die bevelvoerder, was verbaas in sy kamer. Hy is beveel om die fort prys te gee op die vraag van watter gesag, kolonel Allen het geantwoord: "Ek eis dit in die naam van die grote Jehovah en die kontinentale kongres." Die kongres het niks daarvan geweet nie en het eers 'n paar uur daarna met hulle bestaan ​​begin. Toe hulle hul sessie begin, kies hulle die agbare president van Peyton Randolph, en die sekretaris van mnr. Charles Thomson, elkeen met eenparige stem en stem saam "dat die eerwaarde meneer Duche hy versoek het om die kongres môreoggend met gebede te open", en benoem 'n komitee om hom kennis te maak met hul versoek, uitgestel tot die volgende dag.As kaptein De la Place saam met sy manne op die parade was, sou hy geen doeltreffende weerstand kon bied nie. Die fort was klaar, en hy het maar dertig effektiewe effekte gehad. Sou hy betyds intelligensie gekry het, sou hy moontlik 'n versterking van St.
Nadat kolonel Allen geland het, is die bote teruggestuur vir die res van die manne onder kolonel Seth Warren, maar die plek was verbaas voordat hy kon oorkom. Onmiddellik nadat hy by die suksesvolle party aangesluit het, is hy gestuur om Crown Point in besit te neem, waar 'n sersant en twaalf mans garnizoenplig verrig het, maar die grootste verkryging was die van meer as honderd stukke kanon. Die volledige bevel oor die Cham- vlakte was vir die Amerikaners van groot belang en kon nie uitgevoer word sonder dat hulle in besit was van 'n oorlogsloep wat aan St. John's, aan die voet van die meer, lê nie. Dit was vasbeslote om 'n skoener wat in Suidbaai lê, te beman en te bewapen, en dat kolonel Arnold haar moet beveel en dat kolonel Allen die slagvelde moet beveel, 'n naam wat algemeen op bote van 'n spesifieke konstruksie aangebring is, bereken vir die seevaart oor die mere en riviere, en maar min water trek, alhoewel dit baie belaai is. Die wind was vars uit die suide, die skoener seil die slaggate uit, en kolonel Arnold verras die sloep. Die wind wat skielik na die noorde skuif en fris waai, in ongeveer 'n uur seil kolonel Arnold met die prys en die skoener na Ticonderoga, en ontmoet kolonel Allen met sy partytjie.
Die verrassing van Skeensborough was so geleef dat die negers almal sekuur was, en majoor Skeen, die seun, geneem terwyl hy skiet, en sy sterk kliphuis besit het, en die pas het heeltemal behaal, sonder bloedvergieting, dieselfde as by Ticonderoga . As die majoor die minste aanmaning ontvang het, moes die poging aborsie gehad het, want hy het ongeveer vyftig huurders byderhand, behalwe agt negers en twaalf werkers.
Kolonel Allen het spoedig onder bevel van kolonel Arnold Ticonderoga verlaat, met 'n aantal mans wat ingestem het om in garnisoen te bly.
Toe die nuus dat Ticonderoga geneem word, die kontinentale kongres bereik, het hulle dit ernstig aanbeveel vir die komitees van die stede en graafskappe van New York en Albany, om onmiddellik te veroorsaak dat die kanon en winkels daarvandaan na die suidekant van Lake Lake verwyder word, maar dat 'n presiese inventaris van hulle geneem moet word, "sodat hulle veilig terugbesorg kan word, wanneer die herstel van die voormalige harmonie tussen Groot -Brittanje en hierdie kolonies, soos laasgenoemde so graag wou, dit verstandig en in ooreenstemming met die oorheersende wet van selfbehoud. " Wat ook al 'n paar in die kongres was, die liggaam wou die deur oopmaak vir 'n huis. Dit was duidelik in die advies wat hulle aan die New Yorkers gegee het, drie dae voor die voorafgaande aanbeveling. Die stad en graafskap New York het by hulle aansoek gedoen om inligting oor hoe hulle moet optree teenoor die troepe wat daar verwag word. Die kongres besluit: "Dit word tans aanbeveel vir die inwoners van New York dat indien die troepe wat na verwagting sou opdaag, die genoemde kolonie in die verdediging optree, sodat ek in ooreenstemming met hul veiligheid en veiligheid dat die troepe toegelaat word om in die kaserne te bly, solank hulle vreedsaam en rustig optree, maar dat hulle nie toegelaat word om vestings op te rig of stappe te doen om die kommunikasie tussen die stad en die land te onderbreek nie, en as hulle vyandighede pleeg of privaat eiendom binnedring, moet die inwoners hulself en hul eiendom verdedig en met geweld afstoot dat die oorlogsugtige winkels uit die stad verwyder word, waar die toevlugsoord, indien nodig, vir die vroue en kinders van New York voorsien word en dat 'n voldoende aantal mans gestalte kry en voortdurend gereed is om die inwoners teen belediging en besering te beskerm. "