Julie | 2011 | Slakkelak
Opstel in my matriekjaar se jaarblad
Posted on 30 Julie 2011 by Slakkelak
My ou jaarblad het saam met my huis gebrand, en ek het 'n vriendin gevra om hare vir my te skandeer. My pa was versot op blokkiesraaisels, en ons moes hom altyd help woorde soek. So het ek geleer om woordeboeke te lees en nuwe woorde aan te leer wat weggesteek is vir die algemene publiek.
Ek was BAIE vies oor die kantoortannie my 'ronkedoor' gespel het as 'dondedoor'! Klik hieronder om dit te lees.
opstel matriek (780k)
Categories: Lankal terug	| Lewer kommentaar
Ek is gisteraand uit my slaap gewek…
Gisteraand het ek en Roelf die versiering van ons nuwe huis bespreek. Ek is besig om 'n groot collage te maak met van die goetertjies wat ek uit die as gesif het, en span 'n verskeidenheid media in vir my produk… (wag maar tot hy klaar is voor ek hom deel).
Ek het so paar weke gelede pewter ligskakelaars begin, maar was baie teleurgesteld toe dit nie pas op die basisse wat Roelf gekoop het nie.
Gisteraand met ons bespreking sê hy toe hy dink ek moet 'n tipe versie of iets maak vir die voordeur, en ek wys hom toe wat ek al klaar beplan het… (great minds think alike…)
Ek hou van inlê op Saterdagoggende, maar vanoggend lank voor sonskyn was ek skielik HELDER wakker, met woorde vir my voordeur in my kop geplant… Ek het dadelik saggies opgestaan en dit gaan neerskryf…
En sal dit deel sodra dit voltooi is. God is so goed, ek loof Hom vir die woorde van 'n gebed wat by my voordeur ingegraveer sal word in metaal.
Die dag toe juffrou gevlieg het
Posted on 27 Julie 2011 by Slakkelak
In mý klas moet kinders verbeelding kan gebruik. Hoe verduidelik jy vir 'n kind hoe 'n atoom werk as hy dit nie kan sien nie? "Juffrou hoe weet mens dat 'n atoom massa het as dit dan so klein is dat daar nie 'n skaal bestaan waarmee jy dit kan weeg nie?" Wetenskap kan tog só 'n abstrakte vak wees van wit of swart dat mens maar jou eie grysgebied moet skep met verbeeldingsvlugte en grappies… en gelukkig is mý verbeelding kleurvol en groot!
'n Jaar of wat gelede is ons in die graad nege klasse besig met kragte, die effekte daarvan en wanneer verrig jy nou eintlik arbeid. Hulle hou natuurlik baie daarvan as ek hulle inspan as modelle wat een of ander iets verteenwoordig.
Vir die van julle wat lank laas in die skool was, eers 'n wetenskap les – arbeid word slegs verrig wanneer 'n voorwerp in die rigting beweeg van die krag wat daarop toegepas is. Wanneer 'n krag toegepas word op 'n voorwerp kan jy die vorm verander, dit stop of laat beweeg, die snelheid verander, van rigting laat verander, ensovoorts.
Die eerste klas om die les te kry stap toe in. So staan ek en 'n paar gewilliges voor in die klas en demonstreer die hele ketoet. Ek fluister in elkeen se oor wat hy moet doen sodat die effek wat gedemonstreer word uit die situasie duidelik word en nie uit juffrou se woorde nie. Ons moet mos pedagogies en uitkomsgebaseerd korrek wees om leerders geleentheid te gee om op verskillende maniere te leer… en so kan ons ook bietjie pret inwerk in die wetenskaplike vervelendheid.
Ek verduidelik mooi in Lebogang se oor dat ek stadig gaan stap, dan moet hy 'n ligte krag (lees stampie…) op my moet toepas sodat ek van rigting kan verander wanneer ek die teken gee. In die stilligheid van my eie ou gedagtetjies besluit ek toe dat ek net so kléín sprongetjie gaan gee, want ek is bang ek verander nie van rigting nie…. En in die stilligheid van sý eie gedagtetjies besluit Lebo dat 'n ligte krag nie genoeg gaan wees nie…
Een… twee… drie… vier treëtjies en dan gee ek die teken – en ons twee se stilligheidjies word toe 'n reuse krag en ek VLIEG meer as twee meter deur die lug! Ek mis die voorste ry net-net en land amper bo-op 'n kind se bank, my kop klap dat my tande kletter en ek val met my hele gewig op my regter knie.
Die arme Lebo se gesig sal ek nooit vergeet nie… asvaal, oë wyd oopgesper en albei hande oor sy mond van skrik. Ek was dalk net so wit… dit was so seer ek wou huil maar ek het maar net staaaadig orent gekom en hom gerus gestel dat ek nog lewendig is. Die klas was tjoepstil, te bang om 'n verkeerde geluid te maak. Toe breek ek die ys deur hardop te begin lag en vertel hulle die wonderlike gevoel van vlieg het alles die moeite werd gemaak…
En so is 'n kosbare herinnering geskep vir ons almal… die dag toe juffrou gevlieg het!
Posted on 26 Julie 2011 by Slakkelak
"Dreams in our lives are like sunshine over the landscape: even the most ordinary objects are gilded by the light of hope." – Carmen Sylva
Verlede week sien ek 'n mooi goue geskenksakkie in my poshokkie. Geen briefie, geen niks. Net die pragtige goue lapsakkie. Ietsie vir mý, wonder ek? Dis nie my verjaardag nie, ek het ook nie iets spesiaal vir iemand gedoen waarvan ek weet nie en ek wonder maar of dit nie dalk vir iemand anders bedoel is en per ongeluk in my hokkie beland het nie. Net ingeval dit nie myne is nie, wil ek ook nie daaraan vat nie… Ek stap maar eers my draaie wat ek moet stap en toe ek later terugkom is dit nog steeds daar.
Dis swaar, en daar's baie goedjies in. Ek trek die strikkie versigtig oop, nog steeds bang ek moet dit dalk weer toemaak sodat die regte persoon nie moet weet daar is mee gepeuter nie.
Kraletjies… baie, baie kraletjies! En toe weet ek dis vir my. My gedagtes maal oor wie so oulik is, maar tyd vir móói kyk is daar nie want die klok lui al weer en my klasse wag.
Pouse gaan haal ek 'n piering en gooi dit versigtig uit. Baie, baie kraletjies. Baie, baie mooi! …En toe wonder ek nie meer nie, want baie mense weet ek hou van kraletjies , maar daar is net één wat weet dat ek sukkel om mooi blommetjies en blaartjies te kry…
In die groot hellevuur het daar nogal 'n klompie kraletjies behoue gebly wat ek vir dae sit en uitsif het uit die as… wat ek later sal gebruik om ietsie spesiaals vir my en my dogters te maak as herinnering van wat was. Die gesiwwery was terapie… dit het my gehelp om vrede te maak, om opgewonde te wees vir een ongeskonde kraletjie wat vir my gespaar is in 'n hoop van as.
As jy na die huisfoto kyk – ek het die week voor die brand op my stoel in die sitkamer hier gesit en snoertjies ryg… en daarom het ek geweet waar om te gaan sif.
Dankie liewe Sophia, jy het my hart aangeraak met hierdie kosbare geskenk vir my. Nuwe blaartjies, 'n nuwe lente vir 'n nuwe begin.
'n Koringkriek in die klas
Ek sal nooit, ooit weer na 'n koringkriek kyk sonder om aan 'n insident te dink wat so twee jaar terug in my klas afgespeel het nie.
Volgens ons skool se gedragskode het ek as onderwyser die reg om 'n leerder toegang te weier wanneer hy of sy laat is vir my klas. My laboratorium is in 'n hoek met 'n portaal vir die trappe en indien ek die kinders dan nou buite los, is dit net 'n lekker plek om ongesiens kwaad te doen… wat 'n mens natuurlik ten alle koste probeer vermy. So het ek toe nou 'n klasreël ingestel wat bepaal dat laatkommers mag inkom, maar dat hulle alle voorregte verbeur. Hulle mag nie sit nie, mag nie deelneem aan die klasgesprek nie en mag net by die kassies teen die muur staan, luister wat ons almal te sê het en dan hulle klaswerk doen by die kassies as tafel.
In die graad nege groep was daar 'n paar belhamels wat áltyd laat gekom en áltyd die klas ontwrig het in 'n poging om uitgestuur te word. So kom dit toe op 'n pragtige somersdag dat hulle hulle welbekende plekkie inneem teen die muur. Na 'n ruk begin die spulletjie toe nou giggel… ek maak hulle stil en toe ek my nou régtig begin vererg wys die een na ietsie op die vloer.
En ek vererg my sommer weer, want dis net 'n simpel koringkriek wat wie weet vandaar kom. In my kleinkamertjie het ek altyd houers vir goggas, die kinders het gou-gou agtergekom hierdie juffrou lief goggas en gediertes, en ek vlieg weg om 'n botteltjie te gaan haal.
"No Mam, it's not an insect! It's … " waarop sy in 'n proes uitbars van die lag. Ek stap toe nader om my koringkriek van naderby te gaan beskou en dis tóé wat die reukie my vang. 'n Drol. 'n Blerrie vars stinkende drol op my klas se vloer – en die skuldige staan en giggel!
Hoe… hóé op aarde berei jy jouself vir so 'n dilemma? My instink het oorgeneem, want dink aan prosedures en regte en dinge kon ek nie. Die skok was te groot. Maar ek was kalm. Dood kalm. Mens kon 'n speld hoor val. Die absolute stilte in die klas was dalk 'n weerspieëling van ons almal se skok… Doodbedaard het ek 'n stuk handdoek papier gevat, na die groepie uitgehou en gevra dat die een wat dit daar gelos het dit asseblief blitsvinnig moet skoonmaak. Eers was daar huiwering en toe steeds giggelend gryp 'n meisie die papier en doen haar ding… en staan en grin met die papier in haar hand… My skok het op daardie stadium in ergernis verander en die uitdrukking op my gesig was genoeg om haar te laat hol toe ek net met my hand in die rigting van die deur wys.
Kan jy jou dit voorstel? Na sy uit is het ek maar bietjie Jik daar gaan gooi en dood rustig aangegaan met my les. Bewend, want kinders kýk hoe jy 'n situasie hanteer.
Direk na die periode is ek dadelik kantoor toe om die insident te gaan rapporteer… om te gaan sê ek weet nou nie of ek die saak reg hanteer het nie. Die hoof het net gelag en gesê ek moet asseblief nie sleg voel nie, sy is van my klas af na ontvangs en het die hele portaal kom beskyt. Die nuus het natuurlik soos 'n veldbrand deur die skool getrek en sommer in die tweede periode daarna het kinders by my kom vis oor wie dit nou eintlik was.
Nou wonder ek maar net… dra meisiekinders dan nou nie meer panties nie? Want hoe kan jy sommer net so 'n drol op 'n klas se vloer los, al dra jy selfs 'n boudflossie? En sy… ek dink sy was te hoog om eers te weet wat het gebeur, want die gegiggel was defnitief nie van skaam nie.
Categories: Skoolhou	| 9 Kommentaar
Om jou eie jy te wees
In ons huis gee ons mekaar ruimte om jou eie jy te wees. Nie net vir die mense nie, maar ook vir ons diere.
Oreo die pragtige swart kat se uniekheid is dat sy soms dink sy is 'n hond. Wanneer ons veld toe stap, dan is madam by. Bietjie frustrerend, want sy stap so paar tree agter en storm dan kort-kort vorentoe… skrik haar in 'n ander bloedgroep in as 'n wildebees skielik blaas. Dan staan die hare op haar rug soos 'n wafferse rifrughond orent en haar stert is driedubbel-groot.
Ons naaste bure met hubare katte is so twee kilometer ver. Maar mankry het sy gedoen. Toe dit sulke tyd was vir haar, was sy vir twee weke lank weggewees op soek na man. Sy was die oulikste mamma wat mens aan kan dink. Met die eerste klomp kleintjie het die voornemende veearts in die huis die katjies uitgehelp toe sy lank in kraam was. Twee keer het ons haar toegelaat, en haar toe maar laat regmaak want ons senuwese kon dit nie hou met Oreo op soek na man en jakkalse wat blaf in die nag nie.
Pippie Pipstert is 'n fraaie, fyne meisiekind, amper nege maande oud… en Oreo is haar beste maatjie. Net vanoggend vang ek weer die twee aan't muis jaag deur die kombuis. Wat hulle dan deel, soms eet Oreo die muis en soms kry Pips 'n beurt. Die verskil is net dat Pips die muis nie dadelik eet nie, maar eers 'n week met die biltongmuis speel voordat sy hom uiteindelik op kou.
Pippie Pipstertbrak klim boom om by haar maatjie Oreo te wees…
So paar weke terug vang ek vir Pippie saam met Oreo in 'n droë boom agter die huis, baie gemaklik gebalanseer op die tak – Vryheid is om te doen net wat jy wil op die plaas, om jou eie jy te wees.