1. Tip #1: Leer so ver as moontlik om alles te doen. Hoe beter jy al die elemente van jou medium leer ken, hoe beter kan jy besluite oor die geheel maak. En, op 'n baie meer praktiese vlak: op een of ander stadium gaan jy dit self móét doen.
2. Tip #2: Moet ook nie in 'n afgeslote ruimte in jou kop besluit wat op die verhoog behoort te verskyn nie. Maar as jy van die begin af nét aan jou gehoor dink, gaan jy na 'n paar jaar sonder idees sit.
3. Tip #3: Dit gebeur dikwels dat die teksskrywer of regisseur ook die produksiebestuurder is. Dit plaas een persoon in 'n posisie waar hy of sy kreatiewe werk moet kombineer met people management, finansiële bestuur, bemarkingstrategieë, en interne kommunikasie. Al raad wat ek kan aanbied, is dat jy tydens produksietyd geen belangrike gesprekke met familielede of geliefdes moet aanpak nie, en miskien vir jou 'n skreeukamer vergelykbaar met Henry van Eeden s'n moet kry.
4. Tip #4: Ons regering ondersteun wel teater. Kyk na die riglyne van die NAC en volg dit na in die beplanning van jou produksie – van die skryf van die teks af verder.
6. Tip #6: Dialoog kan baie moeilik wees. My opinie is dat dialoog wat realisties probeer wees, op die verhoog kunsmatig klink en gewoonlik die spraakpatrone met 'n maand of twee mis. Dan raak dit eers weer oor tien jaar interessant, as monument van 'n tydperk. Ek dink mens moet dialoog stileer, en vir karakters interessante spraakpatrone ontwerp wat nie noodwendig bestaan nie.
7. Tip #7: Die probleem wat plot mobiliseer, kom gewoonlik neer op die konflik tussen die begeertes van agente (karakters en instansies). Mens kan iets abstraks soos 'n hoër menslikheid begeer, mens kan iets konkreets soos vryheid of 'n vrou begeer, of mens kan 'n sak vol geld begeer. Ek hou van karakters wat sakke vol geld begeer. Maar dis net ek.
8. Tip #8: In Suid-Afrika is vervat die verhale van die hele wêreld: die kultuurbotsing tussen Oos en Wes, tussen leë retoriek en kreunende hongersnood, goud en atoomkrag en godsdiens, die oorspoeling tot in die postmoderne en die snel kwynende koue hande om 'n vuur van die premoderne, hoop en verdoemenis. Ek sien verhale die maklikste raak as allegorieë van "groter" verhale. Maar partymaal kan mens die beste storie in 'n kamer tussen twee mense afgeslote van die hele wêreld vind. Ek dink enige storie wat een of meer van die organe stimuleer (lees: brein, hart, lewer, ensovoorts), en hopelik 'n paar tergelykertyd, is die moeite werd om vertel te word.