Gedig: Die bokserFoto: espn.go.com Die grense van die klein kryt is hellende onvastigheid, waar wit bors fier teen wit bors staan en skim teen skim die skynhou slaan; die lyf word wieging – ritmies, sterk – tot skerm en liemaak ingeperk; vier donker oë blits fel en woes, wyl twee gedaantes mik en koes; maar elk groteske vuis se smak laat lis en weerstand verder knak… die liggaam is so rank gebou en weerloos teen dié man se hou; tog sal my mokerslag hom tref waar hy hom vaag en grynsend hef, sy beeld versplinter in die glas waar netnou my gestalte was; ŉ flikker-weerskyn word verskerf, ŉ lyf stort soos ŉ goring-gerf… Wie is die man wat roerloos lê, wie’t ŉ bekende naam gesê? Waarom die skaar aan’t roep en fluit, en waarom flakker ligte uit…?