Bepaalde regspersone kwalifiseer uit hoofde van hul aard nie vir die beskerming van sekere fundamentele regte nie. Volgens Pienaar71 bestaan daar geen voorskrifte ten opsigte van die tipes regspersone wat beskerming geniet al dan nie. Gevolglik sal dit sowel gemeenregtelike as statutêre regspersone wat nie as staatsorgane funksioneer nie, kan insluit. In Du Plessis v De Klerk72 bevestig die Konstitusionele Hof egter dat die tussentydse Grondwet nie in die algemeen voorsiening maak vir die direkte horisontale toepassing van fundamentele regte nie, hoewel die moontlikheid van uitsonderings wel oopgehou is. In suiwer privaatregtelike aangeleenthede behels dit dus dat die partye gewoonlik nie kan steun op fundamentele regte soos verskans in hoofstuk 3 nie. Ingevolge artikel 35(3) kan die horisontale werking van hoofstuk 3 egter wel indirektoepassing vind in privaatregtelike verhoudings deurdat die howe gemagtig word om die gemenereg en gewoontereg te ontwikkel in ooreenstemming met die gees, strekking en waardes vervat in die Grondwet. Dit geld dus vir die interne reg van niestaatlike liggame en interne dissiplinêre verrigtinge moet byvoorbeeld kragtens die gemenereg aan die beginsels van natuurlike geregtigheid voldoen. Met betrekking tot die horisontale toepassing van die handves en die tussentydse Grondwet, merk Van der Vyver73 verder op dat die vereistes van ’n billike verhoor, soos uiteengesit in artikel 25(3), sekerlik by die gemeenregtelike begrip natuurlike geregtigheid ingelees sal word.