So dit is amper n hoogtepunt. Die Here bewys Homself as GOD. Klomp mense erken vir God as Here. Hy is groter en magtiger as Baal. Maar dan dreig Isebel hom en sê dat sy hom gaan laat doodmaak. Elia vrees vir sy lewe en hy vlug. T.s.v. die groot wonderwerk wat pas gebeur het. Hy vlug diep in die woestyn in. Ons kry die idee dat hy erg depressief was. Hy gaan lê onder ‘n besembos en wens dat hy eerder doodgaan. Hy vra eintlik maar dat die Here sy lewe neem. Sy woorde aan die Here in vers 4b: “Nou is dit genoeg Here! Neem my lewe want ek is niks beter as my voorvaders nie.” Ek dink hy het heeltemal oorgegee en was gereed om te sterwe. Hy het nie meer hoop gehad nie.
2. Hy het alleen gevoel. Hy het selfs sy slaaf agter gelaat. Dit voel vir hom asof hy die enigste een is wat oorgebly het. Ons hoor twee keer in die verhaal hoe hy voel asof hy die enigste een oor is. En daar is nou niemand naby hom nie. Stoksielalleen...
3. Vrees. Hy vrees vir sy lewe. Isebel – Agab se vrou en ‘n Baal aanbidder – het gesê sy sal hom doodmaak. Hy was doodbang gewees.
1.Alhoewel Elia vlug, vlug hy eintlik na God. Elia is na Horeb (ook Sinai genoem) wat die berg van God was. Dit was ook die plek waar God vir Moses ontmoet het. Verskeie elemente van die verhaal herinner ’n mens aan Moses se ervarings met die Here. So hy vlug na ‘n plek waar hy weet sy voorvader die Here al ontmoet het.
4. Hy word bemoedig deur ’n verskyning van God self (anders as op Karmelberg waar God verskyn met krag en mag, is dit by Horeb in stilte). Let op: daar is drie hewige natuurverskynsels (die baie sterk wind of in die aardbewing of in die vuur nie) waarin die Here nie verskyn nie. Hy kom eerder saggies, soos in die tuin van Eden (Gen 3:8) in ’n fluistering in die windstilte.
6. Hy ontvang ’n korreksie - hy is nie alleen nie. Die waarheid is eerder dat alhoewel Isebel die profete van die Here laat doodmaak het, Obadja ’n honderd profete gered en onderhou het (18:4)! Elia staan dus nie werklik alleen nie.
1. God se opdrag verander egter sake – Hy kry ’n opvolger. Wanneer hy Elisa op pad teëkom, besig om te ploeg, gooi Elia sy mantel oor hom. Elisa het sy roeping dadelik verstaan en gehoorsaam nadat hy almal gaan groet het.
Ek sien vir Elia moedeloos onder die besembos sit - hy is uitgebrand – “burnout” slagoffer! Hy het alles vir die Here gegee, maar kyk wat is die gevolge - hulle wil hom doodmaak. Hy het nou genoeg gehad... ’n Man wat 450 profete van Baal en 400 profete van die godin Asjera man alleen teengestaan het op die berg Karmel, word bang, moedeloos en wil handdoek ingooi toe hy die boodskap kry van koningin Isabel: “Môre is jy ’n lyk!”
Hierdie verhaal wil nie sê dat ons vir God net in die stilte ervaar nie, maar dat God juis homself aan ons openbaar op maniere wat ons die minste verwag. Op basiese maniere. Elia het iets groot verwag – dalk eerder ‘n aardbewing of vuur, soos in die vorige hoofstuk, maar dan is dit in die stilte. Ek dink wel dat ons as gelowiges te min vir God in die stilte gaan soek. Met lewens wat gejaag is en waar daar meestal geraas is, hoor ons nie meer stiltes nie. As ek moet gaan dink wanneer laas ek in die stilte van die natuur vir GOD gaan soek het, moet ek met skaamte erken dat ek nie kan onthou nie.