Gedig: In die klein gemeentesArgieffoto (Foto: S. Hermann & F. Richter/Pixabay) In die klein gemeentes hou ons liefde boek van die foute van die ledemate, van ons broers en susters, ons ondersoek ry op, ry af, na links, na regs mekaar se kwaad… ons hou rekening van en ons reken af met mekaar in die klein gemeentes voor die diens, met ons ledemate se foute voor Gods wet gesiens en ongesiens… ons kam mekaar uit soos primate met die skerp nael mekaar uitkam tot diep in die huid, tot in die wortel van die haar… van gehoresegge en ongehoord en vermoed, voor en tydens en na die diens; soort vermy en veroordeel soort gesiens en ongesiens. Maar God, God is anders as ons. Hý is vol genoegdoening as die sondiges iets weer reg kry… God geniet dit as die alkoholis gerehabiliteer is. God vergeet. God vergeet tot uitgediende hoerery, diefstal, tot uitgediende moord, tot die onthouers so goed as en saam met die verbrouers. Maar óns, ons geheue is sterk wat oortredings betref, ons is sensitief vir boos en heilig, ons hou die sonde lewend binne-in die kerk, tot die vierde geslag. En God? Gods liefde is geheueloos. Henk G., 28 Aug. ’91