Dora Montefiore - Inligting
Dora Fuller, die agtste kind van Francis en Mary Fuller, is gebore op 20 Desember 1851. Haar pa was 'n landmeter en spoorwegondernemer. Sy is tuis opgelei in Kenley Manor, naby Coulsdon, en daarna by 'n privaatskool in Brighton. Volgens Olive Banks: 'Daar was 'n baie liefdevolle verhouding tussen vader en dogter, en hy het duidelik groot moeite gedoen om haar intelligensie te stimuleer ... Wetenskapskongresse. "
In 1874 is sy na Australië, waar sy George Barrow Montefiore, 'n welgestelde sakeman, ontmoet het. Na hul huwelik op 1 Februarie 1881 woon hulle in Sydney, waar hul dogter gebore is in 1883 en hul seun in 1887. Haar man is op 17 Julie 1889 oorlede. oor haar eie kinders, tensy haar man dit aan haar wou. Sy word dus 'n voorstander van vroueregte en in Maart 1891 stig sy die Womanhood Suffrage League van Nieu -Suid -Wallis.
By sy terugkeer na Engeland in 1892 werk sy onder Millicent Fawcett by die National Union of Suffrage Societies. Sy het ook by die Sosiaal -Demokratiese Federasie aangesluit en uiteindelik in die uitvoerende hoof gedien. Sy het ook bygedra tot die joernaal, Geregtigheid.
Gedurende die Boereoorlog het Montefiore "gewillig geweier om inkomstebelasting te betaal, omdat die betaling van sodanige belasting die finansiering van 'n oorlog was waarvan ek geen stem gehad het nie". Soos sy opgemerk het in haar outobiografie, From a Victorian to a Modern (1927): "In 1904 en 1905 is 'n balju in my huis geplaas, 'n heffing van my goedere gemaak, en dit is op 'n openbare veiling verkoop in Die resultaat wat publisiteit betref, was 'n halfdosyn reëls in die hoek van 'n paar dagblaaie, met die feit dat mev. Montefiore se goedere opgehou en verkoop is vir die betaling van inkomstebelasting; en daar eindig die saak. "
Gedurende hierdie tydperk raak sy goeie vriende met Elizabeth Wolstenholme-Elmy, wat ook ontevrede geraak het oor die stadige vordering in die rigting van stemreg vir vroue. Beide vroue het by die Women's Social and Political Union (WSPU) aangesluit kort nadat dit in 1905 gestig is. Sy werk nou saam met Sylvia Pankhurst en Annie Kenney as deel van hul Londense veldtog.
In 1906 het Dora Montefiore geweier om haar belasting te betaal totdat vroue die stem gekry het. Buite haar huis het sy 'n vaandel geplaas wat lui: "Vroue moet stem vir die wette wat hulle gehoorsaam en die belasting wat hulle betaal." Soos sy verduidelik: "Ek het dit gedoen omdat die massa nie-gekwalifiseerde vroue nie op dieselfde manier kon demonstreer nie, en ek was tot dusver hul woordvoerder. 'n onkundige en onverskillige publiek, en dit was nie vir 'n spesifieke wetsontwerp of maatreël dat ek myself op hierdie verlies en ongerief geplaas het deur jaar na jaar te weier om inkomstebelasting te betaal nie, totdat ek daartoe gedwing was om dit te doen deur die magte agter die wet. "
Dit het daartoe gelei dat haar Hammersmith -huis ses weke lank deur die balju beleër is. "Teen die einde van Junie het die tyd nader gekom, volgens inligting wat van buite die kroon ingebring is, die mag gehad het om my voordeur oop te breek en beslag te lê op my goed. Ek het met vriende geraadpleeg en ons was dit eens dat dit 'n in die geval van passiewe weerstand kon niks gedoen word tydens die krisis nie, behalwe om toe te laat dat die goed verwyder word sonder om geweld van ons kant toe te gebruik. genoegsame goedere om die skuld te dek en die verkoop is weer by veilinglokale in Hammersmith uitgevoer. vereis, want weereens was ons dit eens dat dit nutteloos is om te oorstaan ​​teen force majeure as dit kom by tegniese geweld van die owerhede. "
In Oktober 1906 is sy tydens 'n WSPU -demonstrasie gearresteer en na die Holloway -gevangenis gestuur. "Die selle het 'n sementvloer, witgekalkte mure en 'n venster hoog bo -op sodat 'n mens nie daaruit kon sien nie. Dit was buitekant gesluit en die glas was geriffel sodat 'n mens nie eers 'n blik op die lug kon kry nie; en die enigste 'n teken van buitelewe was die af en toe flikker van die skaduwee van 'n voël terwyl dit deur die venster na buite vlieg. blikkieshouers, 'n lap om skoon te maak en te poleer en 'n paar badstene. Op die rak was 'n Bybel, 'n houtlepel, 'n soutkelder en nog 'n boek waarvan ek die naam vergeet, maar ek onthou dat ek daarin gekyk het en gedink het dat dit 'n beroep sou vind Die intelligensie van 'n kind van agt. was vir die hou van water, die tweede vir sanitêre bl en die derde was 'n klein blikbeker om kakao in te hou. "
Montefiore was dit nie eens met die manier waarop Emmeline Pankhurst en Christabel Pankhurst die WSPU bestuur het nie en in 1906 verlaat sy die organisasie. Sy het egter naby Sylvia Pankhurst gebly, wat 'n oortuiging in sosialisme gedeel het. Montefiore was nie alleen in haar opinies oor die leierskap van die WSPU nie. Hierdie vroue maak beswaar teen die manier waarop die Pankhursts besluite neem sonder om lede te raadpleeg. Hulle het ook gevoel dat 'n klein groepie ryk vroue soos Emmeline Pethick-Lawrence te veel invloed op die organisasie uitoefen. In die herfs van 1907 vertrek Teresa Billington-Greig, Elizabeth How-Martyn, Dora Marsden, Helena Normanton, Margaret Nevinson en Charlotte Despard en sewentig ander lede van die WSPU om die Women's Freedom League (WFL) te vorm.
In 1907 het Montefiore aangesluit by die Volwassene -stemreggenootskap en is sy as ere -sekretaris verkies in 1909. Sy het ook in die Sosiaal -Demokratiese Federasie gebly. Montefiore se biograaf, Karen Hunt, het daarop gewys: 'Binne die SDF het sy 'n vrou-gefokusde sosialisme ontwikkel en gehelp om die vroue-organisasie van die party in 1904 te stig.' wat die Britse Sosialistiese Party geword het as 'n anti-militaris. "
Montefiore was by uitstek 'n joernalis en pamfletskrywer. Sy skryf 'n damesrubriek in Die New Age (1902–6) en in die tydskrif van die Social Democratic Federation Geregtigheid (1909–10). Later sou sy vir die Daily Herald en die New York Call skryf. Die meeste van haar pamflette was oor vroue en sosialisme, byvoorbeeld: Some words to Socialist women (1907). Montefiore was ook geïnteresseerd in 'n internasionale benadering tot stemreg vir vroue en sosialisme en het 'n groot aantal kongresse en konferensies in Europa, die Verenigde State, Australië en Suid -Afrika gereis.
Op 31 Julie 1920 het 'n groep revolusionêre sosialiste 'n vergadering bygewoon in die Cannon Street Hotel in Londen. Die mans en vroue was lede van verskillende politieke groepe, waaronder die British Socialist Party (BSP), die Socialist Labour Party (SLP), Prohibition and Reform Party (PRP) en die Workers 'Socialist Federation (WSF).
Daar is ooreengekom om die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje (CPGB) te stig. Vroeë lede was Dora Montefiore, Tom Bell, Willie Paul, Arthur McManus, Harry Pollitt, Rajani Palme Dutt, Helen Crawfurd, AJ Cook, Albert Inkpin, JT Murphy, Arthur Horner, Rose Cohen, Tom Mann, Ralph Bates, Winifred Bates, Rose Kerrigan, Peter Kerrigan, Bert Overton, Hugh Slater, Ralph Fox, Dave Springhill, William Mellor, John R. Campbell, Bob Stewart, Shapurji Saklatvala, George Aitken, Dora Montefiore, Sylvia Pankhurst en Robin Page Arnot. McManus is verkies as die party se eerste voorsitter en Bell en Pollitt het die party se eerste voltydse werkers geword.
Na die dood van haar seun weens die gevolge van mosterdgas in 1921 (hy is vergas terwyl hy tydens die Eerste Wêreldoorlog aan die Wesfront gedien het), het sy by sy weduwee en kinders in Australië aangesluit. In 1927 publiseer sy haar outobiografie, From a Victorian to a Modern.
Dora Montefiore is op 21 Desember 1933 in haar huis in Hastings oorlede en is veras in Golders Green, Middlesex.
Die werk van die Women's Social and Political Union is begin deur mev Pankhurst in Manchester, en deur 'n groep vroue in Londen wat in opstand gekom het teen die traagheid en konvensionalisme wat skynbaar aan die Victoria Street Union of Suffrage Societies vasgemaak het.
Mevrou Elmy, een van die wonderlikste vroue wat haar lewe en haar intellektuele kragte gewy het aan die oorsaak van die emansipasie van vroue, het voortdurend besoeke aan Londen gebring vanuit haar huis in Cheshire, met die doel om die sterwendes aan te wakker. kole van stemregaktiwiteite. Sy ken al die parlementslede wat te eniger tyd in woorde uitgespreek het, of wat ons met pen of met daad gehelp het; en ten tyde van hierdie besoeke aan Londen (gewoonlik tydens die beloofde debatte in die parlement oor 'n kiesregtelike wetsontwerp), sou sy hierdie lede in die lobby besoek en haar bes doen om dit tot aksie te bring. Wyle meneer Stead, wat 'n groot bewonderaar van haar was, sou haar gereeld help om klein privaat vergaderings van medewerkers en werkers op te staan, en ons almal wat op soek was na 'n voorsprong in stemregsake, verwelkom hierdie eienaardige en ernstige optredes van haar in Londen, en het aanmoediging put uit haar ervaring van parlementêre prosedures en intense geestelike entoesiasme. Sy het gewoonlik by my huis gebly as sy in die stad kom, en ek het die voorreg gehad om haar te vergesel toe sy 'n onderhoud met die parlementslede of ander simpatiseerders gevoer het. Sy moes toe tussen sestig en sewentig gewees het, baie klein en broos, met die helderste en skerpste donker oë en 'n gesig omring met klein wit ringetjies. Sy was 'n ou vriend van en medewerker van Josephine Butler en van John Stuart Mill, en was in daardie dae 'n gewoonte van wat destyds bekend was as die 'Ladies' Gallery 'in die Laerhuis. Daar agter die sierrooster, waar hulle kon sien, maar nie deur die lede van die huis gesien kon word nie, het hierdie en ander toegewyde vroue aand na aand gesit en luister na die debatte oor die aansteeklike siektes, wat vrae laat ontstaan ​​het wat hulle seks so aangaan. , indien nie meer nie, as dié van die manne wat hulle bespreek het. Hierdie lojaliteit in die saak van hul medevroue wat, besef hulle, so erg gely het onder die C.D. Handelinge het hulle belediging en belediging meegebring, maar dit het ook vir hulle baie van die ware en lojaalste vriende gebring wat vroue ooit gehad het; en, soos ons weet, het die oorsaak waarvoor hulle gestaan ​​het, uiteindelik geseëvier.
My vriendskap met mevrou Elmy en die werk met haar duur voort gedurende baie jare en ons korrespondensie tussen die periodes van haar besoeke aan die stad was deurlopend; Ek het haar op die hoogte gehou van wat in Londen aangaan, en sy het vir my omvangryke koerantknipsels vertolk, bemoedig, gestuur en my werk op elke manier in haar vermoë gestuur met liefdevolle raad en wysste advies. Sy het nooit gewankel in haar oortuiging dat die politieke enfranchise van vroue baie naby was nie, alhoewel politici ons telkens verraai en bespot het, terwyl mans wat ons invloed in die openbare lewe gevrees het, ons pogings beledig en ons wetsontwerpe uitgespreek het. Mev Browning het geskryf: 'Dit verg 'n siel om 'n liggaam te beweeg', en ek het gereeld gedink dat dit die klein wit swewende siel van mev Wolstenholme Elmy was wat uiteindelik 'n ietwat inerte massa kiesregtelike poging aangewend het en dit op die pad van militante aktiwiteite. Sy het in elk geval met vreugde gepraat oor die werk van die "Women's Social and Political Union", wat soos 'n fakkel in Manchester opgevlam het onder leiding van mev Pankhurst en haar dogters, en in Londen, onder die van 'n groep vroue Ek, ek, wat onderneem het om politieke vergaderings by te woon en sprekers te ondervra oor hul voornemens ten opsigte van die bevoegdheid van vroue, terwyl ek dit voor die vergadering as ons hoogste doel gehou het en indien nodig die verrigtinge onderhou totdat 'n antwoord verkry is. Vroeg in 1906 skryf Christabel Pankhurst vir my uit Manchester dat Annie Kenney stad toe kom om ons te help om die stryd aan te gaan en dat sy 'n blyplek in die East End van Londen wou vind, waar sy in kontak kon kom met East End werkende vroue. Aangesien ek reeds in kontak was met baie van hierdie vroue, kon ek die plek vind wat Annie Kenney benodig saam met mevrou Baldock, die vrou van 'n monteur, op 10, Eclipse Road, Canning Town, en sy en Teresa Billington het baie gehelp om ons werk in Londen. Voor dit was sommige van ons egter by die heer Campbell Bannerman in Downingstraat, en die geïllustreerde koerante verskyn met foto's van 'n groep van ons, waaronder mev. Drummond, mev. Davidson, mev. Rowe en myself , staan ​​op die trappe van nr. 10, Downingstraat, en probeer die bejaarde slaaf oorreed om ons in te laat en 'n onderhoud met die premier te voer. Ons het 'n lang en nogal amusante argument gehad met hierdie dienskneg, wat klaarblyklik aan die einde was om te weet wat om met ons te doen, so beleefd was ons. Uiteindelik, nadat hy die deur vir ons meer as een keer toegemaak het, terwyl hy met ons boodskappe by die huis ingegaan het, het hy teruggekeer om te sê dat die minister van premier Ponsonby, twee van ons sou sien, en mevrou Drummond en ek as afgevaardigdes om 'n onderhoud met hom te voer, terwyl die res van die deputasie op die drumpel bly. Ons onderhoud was nie heeltemal suksesvol nie, aangesien ons geen definitiewe belofte kon kry dat die premier 'n deputasie sou ontvang nie, maar ek dink ons ​​het daarin geslaag om Meneer Ponsonby te laat verstaan ​​dat ons ernstig oor die saak is en dat as ons dit nie 'n besliste regeringsbelofte of versekering kry dat die liberale, vir wie vroue so lojaal gewerk het om aan die bewind te kom, hul beloftes voor die verkiesing sou nakom, sou ons ander middele vind, ongrondwetlik, indien nodig, om hulle daartoe te dwing.
Onder die verkiesingsvergaderings wat ons bygewoon het om die kandidate te bevraagteken oor die bevoegdheid van vroue, onthou ek een vergadering spesiaal op die. Queen's Hall, Regent Street, toe mnr Asquith die kandidatuur van mnr. Chiozza-Money sou ondersteun, toe ek kaartjies vir Annie Kenney in die orkes en vir myself en mev. Baldock in die stalletjies kry. Die byeenkoms was groot, en die gehoor sing terwyl hulle wag die Land Song en ander gunsteling Liberal -liedjies. Dit was in uitstekende humor op sigself, want dit ruik oorwinning en het geweet dat die buit van die amp binne die bereik van Liberalisme was. Dit was nie in 'n humor om onderbrekings te stroom nie. Die toejuiging toe mnr en mev Asquith binnekom, was luidrugtig en langdurig. Die toespraak van die heer was deurtrek met gejuig, toe kom daar 'n skril stem uit die orkesstoele: "Wat gaan jy vir vroue doen?" Daar was 'n brul van misnoeë van die gehoor. Weer stem die stem: "Stem vir vroue!" Daar was 'n gejaag van rentmeesters vir die plek waar die stem vandaan kom. Baie van die gehoor het opgestaan, 'n sein is gegee en die orrel begin speel. Meneer Asquith gaan sit en straal 'n vet glimlag, mevrou Asquith 'n versuurde glimlag. Daar was 'n langdurige geskarrel in die orkes, ondertekend met 'Stem vir vroue', en uiteindelik is Annie Kenney uitgevoer. Die orrel het opgehou speel, en meneer Asquith het sy toespraak voortgesit.
Dit was toe my beurt en by die volgende geleentheid wat mnr Asquith gegee het tydens die repetisie van die Liberale program, staan ​​ek op my voete en vra of die liberale weer aan bewind kom, wat hulle gaan doen vir die emansipasie van vroue. 'N Ontnugtering van verontwaardiging het die stalletjies gevul en mense om my het my gevra om te gaan sit, maar ek het volgehou:' Sal die spreker vir die gehoor vertel wat die bedoeling van die regering is met die uitbreiding van vroue? ' Stewards het my genader en een van hulle het gesê: 'Sal u die vraag skryf en dit na die platform stuur?' Die dames om my hoor dit sê: 'Ja, skryf die vraag en stuur dit deur die bestuurders.' Dit het ek gedoen en ek het gekyk hoe die koerant aan meneer Asquith oorgedra word en gelees word deur mevrou Asquith, wat net agter hom sit; weer glimlag hulle albei sarkasties, maar daar is geen antwoord nie. Ek het weer opgestaan ​​om te protesteer wat 'n antwoord wou hê, maar diegene naby my en die rentmeesters wat my omring het, het gesê: 'Wag tot die einde van die vergadering, en die ander sprekers het hul toesprake gehou, en hy sal dan gee jou 'n antwoord. " Ek, in die oortuiging dat hierdie versekering aan die bestuurders gegee is, het tot die einde van die vergadering gewag, maar toe die einde kom, stap die mense op die perron uit sonder om te antwoord op 'n vraag van 'n afgevaardigde van georganiseerde vroue. Dit toon die minagting waarmee die liberale leiers voldoen het aan die georganiseerde eis van vroue om uit te gaan, en dit was die oorsaak van baie van die woedende vergaderings voor die huis van mnr Asquith tydens die manifestasies wat daarop gevolg het.
Tussen die terugkeer na Engeland in 1901 en 1904, toe ek met my eerste openbare protes teen die betaling van inkomstebelasting begin, terwyl ek nog steeds geen politieke verteenwoordiging gehad het nie, het my gedagtes stadig geword en my hart het oopgegaan oor die onderwerp van baie sosiale vrae, behalwe die van die politieke stemming. Maar my twee kinders was op skool en ek het meestal in die land gewoon of by my ma op Hove gebly, so daar was min kans om in Londen te werk. Maar ek kon, kort nadat die nuwe Wet op Plaaslike Regering, wat vroue toelaat om in die gemeentes en stedelike distriksrade te sit, in werking tree om in Sussex vir die Local Government Society in Tothill Street te organiseer, en hierdie werk, wat vrywillig onderneem is, het gee my 'n goeie insig in die werking van die wet.Ek het gedurende daardie tyd elke klas persoon besoek wat waarskynlik sou belangstel in die werking van die wet, van kothuise tot biskoppe, en geleer hoe almal uitsien na beter watervoorsiening en beter beligting vir die dorpe, om nie te praat van gemeente nie sale, biblioteke en baddens, waarvan die Wet vol voorstelle was; maar helaas, toe ek dinge met diegene wat in die plaaslike regering ondervind het, bespreek, het ek gou daarvan oortuig dat dit slegs die skelet van 'n wet was, waarvan die droë bene met geld beklee moes word, om die bepalings daarvan effektief uit te voer. Ek het uiteindelik beloftes van twee of drie vroue gekry om vir die rade te staan, maar ek het terselfdertyd meer as een kwaai onderhoud gehad met voorsitters van rade wat gedreig het om te bedank as vroue ooit verkies word; want hulle het beweer dat dit redelik onmoontlik sou wees om dreineringskwessies met vroue aanwesig te bespreek. Na hierdie ervaring het ek gevoel hoe gebrekkig my kennis van dreinering, ventilasie en verwante onderwerpe was, en ek het 'n kursus gevolg by die Health Society in Bernersstraat. Ek sal die kursus aanbeveel vir enige jong vrou wat 'n eie huis het om na om te sien, selfs as sy nie oorweeg om in 'n raad te sit nie. Ek was nog nooit spyt dat ek die spesiale kennis opgedoen het wat die kursus bied nie, hetsy as daar siektes in die huis was, of as ek 'n nuwe huis geneem het, toe ek die verhuurder verras het deur skerp navrae oor dreinering, waterputte, drinkwater skoorstene, ens.
In 1900 het ek my eerste ervaring gehad van 'n Internasionale Vrouekongres wat in Brussel gehou is, waar ek in Frans gepraat het, wat die geskiedenis van ons Engelse beweging gegee het en gepraat het oor die Boereoorlog, wat onderneem is om Engelsmanne in Suid -Afrika te bevoorreg, terwyl , noudat ons Engelse vroue gevra het om vir ons 'n franchise te wees, is ons uitgelag en dikwels beledig in die parlement. Monsieur Jules Bois wat in die Figaro van 10 September skryf, beskryf die twee Engelse vroue op hierdie kongres: 'Mev. Montefiore, poéte délicieuse et humanitaire, en Lady Grove, belle et philosophe comme Hypatie font toutes deux partie de l'Association des 'Suffragistes Pratiques' qui ne soutiennent en Angleterre que les candidats favorables aux femmes. Elles meritent de n'être pas oubliées. " Aangesien hierdie kongres tydens my kindervakansies plaasgevind het, het ek hulle eers saam met 'n vakansiebestuurder na 'n klein kusplek naby Dieppe geneem en hulle onder haar sorg gelaat, die week na Brussel gegaan en daarna die res van die vakansie deurgebring hulle. Maar die tyd het nader gekom dat my seuntjie na die voorbereidende skool vir St. Paul's in Londen moes gaan, en daarom moes ons ons huisie in Sussex verlaat en na die stad trek, waar ons uiteindelik in die Upper Mall, Hammersmith, woon. om naby die St. Paul's School te wees.
Ek kon toe baie meer sosiale en politieke werk onderneem, en is deur die Hammersmith Trades Council verkies op die Hammersmith -noodkomitee, wat te doen gehad het met die akute werkloosheid van daardie dag. Die werk van hierdie noodkomitees was vir my teisterend en baie neerdrukkend, want dit het vir my gelyk asof die mans wat alle werkloosheidskemas opgestel het, werklik probeer het om dinge nie te doen nie. Lang lyste manne sonder werk is week na week voor ons gestel, en naam na naam is uitgeskakel omdat dit nie in aanmerking kom vir die paar hulpverleningswerk wat aan die gang was nie. Geen ongetroude man was in aanmerking nie, alhoewel dit altyd vir my gelyk het of dit die manne was wat weggestuur moes word, terwyl die getroude mans werk in die distrik moes kry. Maar nee; getroude mans is na kampe gestuur om grond aan die Ooskus te herwin of na die uitstekende tuinkolonie in Hollesleybaai, en hulle was dikwels so lank sonder werk dat hulle skaars 'n hemp gehad het om hul ellendige jas aan te knoop. Gevolglik is die mans met longontsteking of 'n ander winterklag wat deur die ysige winde van die Ooskus veroorsaak is, getref. 'N Paar van ons lede van die noodkomitee het 'n nie -amptelike fonds opgedoen vir die aankoop van warm winterhemde en stewels vir die manne wat na hierdie kampe gestuur is. Ek is toevertrou met die aankoop van hierdie kledingstukke, en dit het my in aanraking gebring met die gesinne van die werkloses, en ek het in die eerste plek die hopeloosheid en wreedheid van hul posisie gesien. Ek het ook gesien dat ons, deur die mans weg te stuur, die gesinslewe baie skade berokken, want die vrouens het in baie gevalle 'n huisgenoot ingeneem wat nie die geluk van die huishouding veroorsaak het nie. lewe, toe die man een keer per maand vir 'n naweek by die huis toegelaat is. Daar sal deesdae amper nie geglo word dat 'n man wat in een van hierdie werklose kampe werk as sakgeld 6d ontvang het nie. 'n week, en dat tien tot twaalf sjielings per week alles was wat sy vrou en familie toegelaat het. Terwyl ons lede van die noodkomitee week na week die stadsaal verlaat, word ons in die gange en by die ingang ontmoet met rye honger gesigte wat ons met angstige oë vra of daar vir die een of ander werk werk gevind is, en in my verbeelding het ek die moedelose of wanhopige man met dieselfde hopelose woorde na die huis teruggekeer: 'Geen geluk' in die byna leë kamer waar die gesin vasgekeer was. Is dit verbasend dat ek, saam met ander vroue soos mev. Despard, telkens aan die hoof van die Werklose Demonstrasies opgeruk het, probeer om hul saak by die regering van die dag te bepleit? En dit was meer as twintig jaar gelede! En steeds is die mense geduldig en wag hulle op 'n konserwatiewe regering om 'iets te doen'. Sal hulle altyd wag? Dit is die vraag wat sommige van die ministers soms verhinder om lekker te slaap.
Ek het reeds tydens die Boereoorlog gewillig geweier om inkomstebelasting te betaal, want die betaling van sodanige belasting het gegaan om 'n oorlog te finansier waarvan ek geen stem gehad het nie. In 1904 en 1905 is 'n balju in my huis geplaas, 'n heffing van my goedere gemaak, en dit is op 'n openbare veiling in Hammersmith verkoop. Montefiore se goedere is verwyder en verkoop vir die betaling van inkomstebelasting; en daar eindig die saak. Toe ek dit in 1906 met Theresa Billington en Annie Kenney bespreek het, het ek vir hulle gesê dat ons nou die organisasie van die W.S.P.U. Om my te ondersteun, sou ek, as dit raadsaam was, nie net weier om inkomstebelasting te betaal nie, maar ek sou my deure sluit en die deur van die balju weghou, om die demonstrasie meer publisiteit te gee en sodoende te help om die openbare mening op te voed oor die stryd om die politieke emansipasie van vroue wat aan die gang was. Hulle het ooreengekom dat as ek my deel van passiewe verset sou doen, hulle daagliks demonstrasies buite die huis sou hou, solank die balju uitgesluit is en alles in hul vermoë sou doen om die opoffering wat ek gemaak het, van waarde te maak vir die saak. Toe die owerhede in Mei 1906 vir die derde keer gestuur het om my goedere te beperk om die nodige belasting in te neem, het ek, bygestaan ​​deur my diensmeisie, 'n ywerige suffragis, my deure gesluit en versper. poorte na die balju wat buite die hek van my huis in Upper Mall, Hammersmith, verskyn het, en wat bekend gestaan ​​het as die "beleg" van my huis, het begin. Soos bekend, mag balju slegs deur die gewone deure ingaan. Hulle mag nie by 'n venster inklim nie en op sekere ure mag hulle nie eers 'n ingang probeer nie. Hierdie ure is van sonsondergang tot sonsopkoms, en van sononder op Saterdagaand tot sonop op Maandagoggend. Gedurende hierdie ure kan die beleërde weerstand teen inkomstebelasting in vrede rus. Vanaf die dag van hierdie eenvoudige daad van die sluiting van my deur teen die balju, het 'n buitengewone verandering plaasgevind in die publisiteitsafdeling van daaglikse en weeklikse joernalistiek in die rigting van hierdie demonstrasie van passiewe verset van my kant. Die handelaars van die woonbuurt was absoluut lojaal teenoor ons beleërde vroue en lewer hul melk en brood, ens., Oor die taamlik hoë tuinmuur wat die klein voortuine van Upper Mall verdeel het van die ryding langs die rivier. Die weeklikse wassery het op dieselfde manier aangekom en die posman het daagliks baie bemoedigende begrotings vir korrespondensie opgelewer, sodat ons feitlik min ongerief gehad het, en omdat ons 'n klein tuin aan die agterkant gehad het, kon ons vars lug kry. Die oggend na die inhuldiging van die beleg kom Annie Kenney en Theresa Billington, saam met ander lede van die W.S.P.U., om te sien hoe dit met ons gaan en ons weerstand aanmoedig. Hulle gesels nog steeds van die sypaadjie af buite, terwyl ek op die trappe van nr. 32 Upper Mall staan, toe daar van alle kante rondkruip manne met notaboeke en mans met kameras, en die publisiteitsstunt begin. Hierdie manne het voortdurend die kom en gaan van posbode en handelaars dopgehou. Nou plaas hulle hulself voor, vra die suffragiste buite en vra nuus van ons binne. Hulle het 'n 'storie' gemaak en hulle was nie van plan om te vertrek voordat hulle hul 'verhaal' gekry het nie. Een van hulle het gou teruggekeer met 'n brood en het Annie Kenney gevra om dit oor die muur aan my huishoudster te oorhandig, terwyl die leër manne met kameras die voorval 'geknip' het. Sommige van hulle wou oor die muur klim om in hul beskrywings te kon roem dat hulle binne -in was wat hulle graag "Die fort" noem; maar die polisieman buite (daar was 'n polisieman aan die buitekant gedurende al die ses weke van 'n beleg) het hulle gewaarsku dat hulle dit nie mag doen nie, sodat ons in hierdie opsig verlig is van die te noue aandag van gretige persmanne. Maar die hele oggend het notaboeke en kameras gekom en gegaan, en ek en my huishoudster het op 'n tyd nie minder nie as twee en twintig persmense buite die huis getel. 'N Vrouesimpatiseerder in die buurt het in die loop van die oggend 'n pot tuisgemaakte marmelade saamgebring, aangesien die verhaal in die buiteland gekom het dat ons geen voedsel het nie en dat ons sukkel om kos te bekom. Dit was nooit die geval nie; maar die voorval is ook deur die pers dopgehou en gerapporteer. Annie Kenney en Theresa Billington het regtig gekom om reëlings te tref vir 'n betoging van militante vroue die middag en aand voor die huis, so op 'n geskikte oomblik, toe die pers besig was om te eet, was die voorhek onbelemmerd en hulle Die gevoel in die buurt vir my passiewe verset was so uitstekend en die publisiteit wat die pers in die aandblaaie gee, was so waardevol dat ons besluit het om die Hammersmith vir eers 'Fort' te maak WSPU aktiwiteite en daaglikse demonstrasies is gereël en uiteindelik uitgevoer. Die pad voor die huis was nie 'n deur nie, want daar was 'n paar deure verder verby wyle mnr. William Morris se huis "Kelmscott" by die huis van mnr. Cobden-Sanderson. bewaak deur ysterpale, wat u voortdurend op die grense van die Teems en in ou kusdorpe vind. Die rybaan was dus ideaal vir die hou van 'n vergadering, aangesien geen blokkering van die verkeer kon plaasvind nie, en dag na dag het ons die beginsels waarvoor suffragiste gestaan ​​het, uiteengesit vir baie wat voorheen nog nooit van die woorde Woman gehoor het nie. Stemreg. By die aanddemonstrasies is rye lampe aan die bokant van die muur en teen die huis gehang, en die lede van die W.S.P.U. praat van die trappe van die huis, terwyl ek uit een van die vensters bo spreek. Op die klein terras van die voortuin het gedurende die hele tyd van die beleg 'n rooi banier gehang met die letters in wit geverf: "Vroue moet stem vir die wette wat hulle gehoorsaam en die belasting wat hulle betaal."
Die lede van die ILP, waarvan daar 'n goeie tak in Hammersmith was, was baie behulpsaam, beide as sprekers en organiseerders tydens hierdie vergaderings, maar die lede van die Sosiaal -Demokratiese Federasie, waarvan ek 'n lid was, was baie smalend omdat hulle het gesê dat ons op daardie oomblik moes vra vir stemreg vir volwassenes en nie stemme vir vroue nie; maar hoewel ek nog altyd 'n volgehoue ​​volwasse suffragis was, het ek gevoel dat die kwessie van die bevoegdheid van vroue op daardie oomblik van kardinale belang was, aangesien ons die publiek moes opvoed in ons eise en in die redes vir ons eise, en omdat ons gevind het dat By baie mense het die woorde 'Volwasse stemreg' slegs 'n stemreg vir mans opgeneem, ons dringende plig was op daardie oomblik om persberigte op en af ​​in die land te kry en om die idee van die politieke bevoegdheid van vroue te populariseer. So het die beleg aangegaan; Persberigte wat beskryf dat dit nie net uit die Verenigde Koninkryk aan my gestuur is nie, maar ook uit kontinentale en Amerikaanse koerante, en alhoewel die verslae berigte oor wat ek besig was om te doen en waarvoor ons organisasie gestaan ​​het, ons gereeld laat lag het toe ons dit gelees het, was daar steeds baie opregte en nuttige begrip in baie artikels, terwyl daar briewe na my toe gekom het, 'n paar ongelukkig vulgêr en oproerig, maar die meerderheid behulpsaam en bemoedigend. Sommige Lancashire -seuns wat my in die Midlands hoor praat het, het geskryf en gesê dat as ek hulp wil hê, hulle hul klompe sal kom, maar dit is nooit die ondersteuning wat ek nodig het nie, en hoewel ek hulle bedank, het ek die hulp net so goed geweier as ek kon. Baie parlementslede het in werklikheid geskryf en my vertel dat myne die mees logiese demonstrasie was wat tot dusver gemaak is; en dit was logies ek weet wat betref inkomstebelastingbetalende vroue; en ek het in al my toesprake en geskrifte verduidelik dat alhoewel dit lyk of ek net vir 'n eiendoms kwalifikasie vir stemreg vir vroue vra, ek dit doen omdat die massa nie-gekwalifiseerde vroue nie op dieselfde manier kan demonstreer nie, en ek was tot dusver hul woordvoerder. Dit was die onwrikbare feit van die politieke gestremdheid van vroue wat 'n onkundige en onverskillige publiek moes afgedwing word, en dit was nie vir 'n spesifieke wetsontwerp of beperking dat ek myself tot hierdie verlies en ongerief gebring het deur jaar na jaar te weier om te betaal nie inkomstebelasting, totdat hulle daartoe gedwing word deur die magte agter die wet. Die werkende vroue van die East End kom telkens voor my huis afgesper en het hierdie punt begryp en het nooit in hul trou aan ons organisasie afgewyk nie; Eintlik het ek gedurende hierdie periodes en die daaropvolgende jare se werk onder die mense meer en meer die wonderlike karakter en 'goed' onder die Britse werkersklas besef. Hulle is naby aan die werklikheid van die lewe, hulle loop daagliks die gevaar van ernstige seer lewens, werkloosheid, haweloosheid, armoede in sy grimmigste vorm en konstante misverstand deur die bevoorregte klasse, maar tog is hulle meestal lighartig en gelukkig in klein en goedkoop plesier, altyd gereed om mekaar te help met die leen van geld of klere, groot liefhebbers van kinders, groot liefhebbers as hulle 'n geleentheid kry, van regte skoonheid. Tog is hulle absoluut 'ongunstig', wat in die 'Ghetto' van die East End gedompel word en werk en leef onder omstandighede waarvan die meeste vroue in die West End geen idee het nie; en ek voel verplig om dit op rekord te plaas dat ek, selfs al het ek nog nooit spyt was nie, teruggekyk het op die jare wat ek in die rol van Woman Suffrage deurgebring het as bevoorregte jare, maar ek voel baie diep dat ek tot die East End -vroue teruggekeer het. wat hulle betref, is hul huisvesting en lewensomstandighede nou nie beter as toe ons met ons werk begin het nie. Die parlementêre verteenwoordiging waarvoor ons gesukkel het, kon die sosiale vraag nie oplos nie, en totdat dit opgelos is, kan die steeds "ongunstige" kiesers geen regstelling kry vir die skandelike omstandighede waaronder hulle gedwing word om te werk en te lewe nie.
Ek moet ook met leedwese opteken dat die man nog steeds die enigste skoonouer is, maar hy kan die posisie gebruik as hy wil, om die toestand van die getroude moeder teenoor haar kind of kinders te verbeter. tirannise oor die vrou. Hy moet haar egter na sy dood as een van die voogde van sy kinders aanstel.
Teen die einde van Junie het die tyd nader gekom, volgens inligting wat van buite die kroon ingebring is, die mag gehad het om my voordeur oop te breek en my besittings in beslag te neem. 'N Groot aantal simpatiseerders was teenwoordig, maar die mag van twee-en-twintig polisielede wat die regering nodig geag het om die afslaer tydens die verrigtinge te beskerm, was nooit nodig nie, want weereens was ons dit eens dat dit nutteloos was om geweld te weerstaan ​​ten opsigte van tegniese geweld aan die kant van, die owerhede.
Die volgende episode in hierdie gebeurtenisvolle jaar van onvermydelike publisiteit in die vrouensaak was die geleentheid in Oktober 1906 van ons ontmoeting as militante suffragiste in die lobby van die parlementshuise met die doel om die premier te vra om 'n deputasie te ontvang. Daar is ooreengekom dat as ons hierdie versoek weier, verskeie van ons op die sitplek moet opstaan ​​en toesprake moet hou vir 'Stemme vir vroue'. Ons versoek is geweier, en ons het ons daaropvolgende program begin uitvoer. Natuurlik, na die eerste verskriklike oomblikke van verrassing dat vroue dit wou waag om hul onreg in die heiligdom van manlike eksklusiwiteit uit te spreek, jaag die uniforms van die heiligdom na vore om die heilige plek van sulke besoedeling te reinig. Die vroue -sprekers is uit hul voortydige rostrums gesleep en in die galerye wat uit die voorportaal lei, na die ingang van die abdij gestoot, en met min oorweging is die trappe na die sypaadjie afgedraai. Ek was een van die wat so uitgestoot is. My arm is deur 'n baie sterk gespierde polisieman teen my rug gedraai, en toe ek onderaan die trappe van Westminster Hall losgelaat word en van die pyn van die operasie herstel het, draai ek om en kyk hoe die onwillige uitgang van menigtes ander vroue. Op 'n sekere oomblik in die verrigtinge sien ek mevrou Despard bo-op die trappe staan ​​met 'n polisieman net agter haar en vrees dat 'n vrou van haar ouderdom beseer kan word deur die onstuimige metodes wat die polisie onder bevele uitgevoer, het ek 'n paar lede en toeskouers wat met ons vroue aan die voet van die trap gemeng was, uitgeroep: 'Kan julle manne bystaan ​​en 'n eerbiedwaardige vrou sien hanteer soos ons pas hanteer is? ? " Ek mag nie meer sê nie, want inspekteur Jarvis (wat ek egter nie kan onthou nie, was baie keer 'n uitstekende vriend van my, en wat ek weet in baie opsigte meegevoel was met baie van ons militante optrede), merk op aan twee konstabels wat naby staan: "Vat mev.Montefiore in; sy is een van die leiers. " Hierdie "neem my in" beteken dat ek tussen twee staatmakende polisiemanne na die Cannon Row -polisiekantoor moes marsjeer, waar ek in 'n redelik groot kamer geplaas is en kort voor lank saam met groepe opgewonde en onstuimige militante by my aangesluit het. Dit was die begin, in Londen, van 'n vorm van strydlustigheid wat ek altyd afgemaak het, die weerstand teen die polisie toe hy gearresteer is, en sukkel met die polisie in die strate. Ek was van mening dat ons betogings noodsaaklik en van groot nut was vir die opvoeding van 'n apatiese publiek, maar dat vroue wat fisies swakker as mans is, hul krag teen die polisie wat opgelei is in die gebruik van fisieke geweld, afbrekend was vir ons seks en nutteloos , indien nie 'n hindernis nie; vir die saak waarvoor ons gestaan ​​het. Toe 'n paar van my jonger vriende en mede-werkers dus in die wagkamer van Cannon Row gestamp word, met hul hare af en dikwels met geskeurde klere, het ek my bes gedoen om hulle weer presentabel te maak, sodat ons verskyn nie in die strate as 'n deurmekaar en baie opgewonde groep vroue nie. Ek was destyds van mening en het nog nooit opgehou om te dink dat selfs wanneer ons in die strate demonstreer of as ons onkonvensionele optrede uitvoer, soos om in die voorportaal van die huis te praat, ons ons stem en optrede altyd moet kan beheer en optree soos dames, en dat ons baie meer steun van die algemene publiek moet kry deur hierdie aksie uit te voer. Ek wil hier verklaar dat ek persoonlik, behalwe tydens die voorval in die lobby, nooit hoef te kla oor die houding van die polisie teenoor myself nie. Trouens, ek het hulle dikwels behulpsaam en simpatiek gevind, soos ek later geleentheid sal kry om te vertel.
Nadat ons almal aangekla is, en terwyl ons deur die spesiale polisie aangehou is, wat ingeroep is om ons te identifiseer in die geval van toekomstige probleme, is ons vrygelaat met die verstandhouding dat ons die volgende oggend in die Westminster -hof sou verskyn. Daar het ons gevind dat die aanklag teen ons die gebruik van "gewelddadige en beledigende taal" is. Natuurlik moet elke gevangene aangekla word vir 'n bepaalde oortreding, en omdat die owerhede nie kon ontdek dat ons een van die definitiewe oortredings in die strafwet begaan het nie, maar net begin het om toesprake te hou waarin hulle vir vroue stemme vra, het hulle neergelê lukraak die beskuldiging van "die gebruik van gewelddadige en beledigende taal". Elkeen van ons is op sy beurt gevra wat ons te sê het in antwoord op die aanklag, en terwyl ek die banier wat tydens my "inkomstebelastingbelegging" voor my huis gehang het, gehou het, het ek dit eers aan die landdros voorgehou en dan vir die hof om te sien. Daarop was geskryf: "Vroue moet stem vir die wette wat hulle gehoorsaam en die belasting wat hulle betaal." 'N Konstabel ruk die vaandel van my af en die verrigtinge gaan voort. Toe die polisie definitief bevraagteken word oor wat hulle gehoor het, is hulle gevra om bewyse van die oortreding van die wette wat ons gepleeg het, en het elkeen herhaal dat ons 'gevra het vir stemme vir vroue'. Hulle intellektuele toerusting was nie gelyk aan die taak om enige van die argumente wat ons in die voorportaal begin ontvou het, te herhaal nie, maar "Stemme vir vroue" het teen hierdie tyd 'n slagspreuk geword, maar hulle kon die een sin herhaal, hoewel geen van die hulle lyk besonder slim of gelukkig terwyl hulle dit doen. Die verrigtinge was heeltemal veelseggend. Die landdros het met ander om hom beraadslaag en probeer baie plegtig lyk en ons is meegedeel dat ons elkeen 'n bedrag van £ 10 moet onderneem om die vrede in die toekoms te behou. Dit het ons almal geweier om te doen, aangesien ons nie van mening was dat ons die vrede verbreek het of 'n oortreding begaan het waarvoor ons gebind moet word nie. Daarna is aan ons verduidelik dat die alternatief twee maande gevangenisstraf is, en hierdie alternatief het ons aanvaar. Ons is weereens uit die hof geneem en in 'n kamer in 'n redelike grootte toegesluit, waar ons vriende en familie kon sien voordat ons na Holloway geneem is. Toe ek saam met die ander die hof verlaat, het ek vir die konstabel wat by ons opgepas het, gesê: "Ek is jammer dat ek die vaandel verloor het; dit het buite my huis gehang gedurende die hele beleg van Hammersmith. " Hy grynslag, maar dit lyk nie asof hy onvriendelik is nie, en toe ons by die kamer in die voorhof van die hof ingaan, waar ons op 'Black Maria' moet wag, druk hy die vaandel in my hande en sê: 'Dit is goed ; hier is jou vaandel. " Aangesien my dogter getroud was en nie op die oomblik gesond was nie, wou ek nie namens my nog meer ly nie, deur 'n dagvaarding te stuur waarin sy haar gevra het om my by die hof te kom sien. My seun werk in 'n ingenieursbedryf in Rochester, en ek wou hom ook red van meer probleme as wat ek besef het dat hy namens my sou moes kry. My broers en susters was meestal apaties oor of vyandig teenoor my militante werk, en ek het besluit om niemand van my eie familielede te gaan haal nie, maar ek was omring deur baie goeie vriende en medewerkers wat ons 'n woord van juig. Teen die aand het "Black Maria" by die hof aangekom en ons is na Holloway gery. 'Black Maria' is 'n ietwat veerlose voertuig wat in kompartemente verdeel is, sodat elke gevangene geskei is, hoewel dit moontlik is om onmiddellik met die gevangenes te praat. Dit word gebruik om die sweep van die strate in die vorm van dronkaards en prostitute van die howe waar hulle skuldig bevind is, na Holloway Gaol te vervoer. Dit kan dus verstaan ​​word dat dit nie 'n gewenste of 'n heilsame voertuig is om in te ry nie. By ons aankoms in Holloway is ons elkeen in 'n waentjieboks met sitplekke geplaas, en die vrou wat as ontvangende bediende opgetree het, het die een deur na die ander oopgemaak en die besonderhede van die aanklag en die status van die gevangene afgehaal. Sy was beslis 'n Ierse ekstraksie en die vrae wat sy aan ons elkeen agtereenvolgens gestel het, was in hierdie opsig: 'Nou, gurrl, staan ​​op! Wat is jou naam, hoe oud is jy, hoe kry jy lewe? " ens. ens. Nadat al hierdie vrae tot die tevredenheid van hierdie dame beantwoord is, is ons aangesê om ons kompartemente te verlaat en in 'n gang te gaan staan, waar ons beveel is om na ons chemises of kombinasies te gaan en dan op verdere bevele te wag. Die volgende toneel was om ons hare af te haal en nogal perfek op ons koppe te soek na moontlike ongewenste inwoners, waarna 'n gevangenis -chemise, gemaak van 'n soort sak en mildelik met die breë pyl, aan elkeen van ons oorhandig is, en ek het gevind myself verruil my warm wol- en sykombinasies vir hierdie beslis koue en ongeklede kledingstuk. Die bad -beproewing was nie ernstig nie; ons moes net in 'n paar sentimeter warm water met twyfelagtige oë staan ​​en dan die verskillende kledingstukke aantrek wat ons voorsien. Elkeen van ons het 'n flanel onderrok gemaak met enorme plooie om die middel, 'n rok van groen serge gemaak op dieselfde ruim lyne en 'n voorskoot, 'n tjekdoek, waarvan ons meegedeel is dat die sakdoek bygevoeg is, en 'n klein groen kappie gemaak met 'n kappie, vir buite-oefening, en 'n wit linnedop onder die ken vasgemaak. So het ons klein partytjie bestaan ​​uit mev. How Martyn, juffrou Irene Miller, mej Billington, mej Gauthorp, mev Baldock, mev Pethick Lawrence, juffrou Annie Kenney, juffrou Adela Pankhurst, mev Cobden Saunderson en ek, ontmoet in een van die gedeeltes waar ons geel kentekens met die getalle waaronder ons elkeen in die tronk moes ken, aan ons uitgedeel is. Daarna het ons 'n ander en meer gedetailleerde ondervraging ondergaan, waarin die vraag kom: "Watter godsdiens?" Toe ek 'Freethinker' antwoord, sê die bediende 'Free-what?' "Dit is geen godsdiens nie, jy sal Protestant wees solank jy hier bly"; en 'n deel van my beskrywingskaart wat buite my sel vasgemaak was, bevat die woord "Prot." Ons is toe toegesluit in ons onderskeie selle met 'n koppie kakao en 'n stukkie brood en het vir die nag vertrek.
Daar is destyds baie geskryf oor Holloway en die omstandighede waaronder gevangenes geleef het gedurende die uitwerkingsperiode, en ek glo dat daar iets gedoen is om die omstandighede te verbeter sedert ons militante ons protesoptog gemaak het deur ons toe te laat dat ons in die gevangenis was , Ek wil dit onregmatig aanteken en van historiese belang, die soort selle en die omgewing wat in Oktober 1906 aan vrouegevangenes toegeken is.
Die selle het 'n sementvloer, witgekalkte mure en 'n venster hoog bo -op sodat 'n mens nie daaruit kon sien nie. Een blikgereedskap was vir die hou van water, die tweede vir sanitêre doeleindes, en die derde was 'n klein blikbeker vir kakao. 'N Klokkie is vroeg in die oggend gelui sodat ons kon opstaan, toe ons seldeure oopgesluit was terwyl ons slotte leeggemaak en ons selle skoongemaak het. Ek kan in die verbygaan noem dat slegs een lap voorsien is vir die skoonmaak van die sanitêre blikemmer, die waterhouer en die blikbeker, en dit moes alles met 'n badsteen gepoleer word en in sekere posisies geplaas word vir selinspeksie. Die ontbyt het bestaan ​​uit kakao en 'n groot stuk bruinbrood (van uitstekende gehalte), maar wat kakao genoem word, het swart geword in die blikbeker en ek kon dit nie drink nie, en ek het elke dag ontbyt gemaak met bruinbrood en koue water. Na ontbyt kom selinspeksie, bywoning van die kerk, oefening in die tronk en besoeke van die skoolmeester, padres of pastoor. Die diens in die Protestantse Kerk wat ek moes bywoon, was eerder 'n jammerlike funksie, want dan kon 'n mens die gesigte sien van die honderde verlate vroue met wie 'n mens aangejaag is. Die meerderheid was vroue wat meer van hul lewens in die gevangenis as buite dit deurgegaan het; hulle het klaarblyklik die min wilskrag verloor wat hulle ooit gehad het, maar daar is steeds onbeheerde emosie en as 'n gesang wat hulle aanspreek, gesing word, trek hul arme gesigte spontaan, die trane rol oor hulle wange en hulle sal terugtrek en vorentoe in hul sitplekke. 'N Paar jong vroue was daar en het meestal hard en brutaal gelyk, en 'n mens kon nie help om te bespiegel of hulle onder die huidige sosiale omstandighede nie oor dertig of veertig jaar geharde misdadigers sou word soos die ouer vroue wat ek in die omgewing gesien het nie. In die loop van die eerste oggend is die deur van my sel oopgemaak deur die bediende wat aangekondig het: "Rooms -Katolieke kapelaan, staan ​​op!" Ek kyk van my sit af om 'n aangename jong katolieke priester te sien, wat 'n paar koerantknipsels in sy hand gehou het. 'Dit is slegs 'n informele besoek', het hy met 'n glimlag aangekondig, 'ek het gedink dat u 'n paar koerantknipsels en foto's oor u wil sien, so ek besoek u en u vriende om dit te wys en 'n geselsie te maak. Dit was die eerste aanduiding dat iemand in Holloway die spesifieke omstandighede erken het waaronder ons gearresteer en hierheen gebring is. Ons is deur al die bewaarders behandel asof ons gewone gevangenes is, soos diewe en prostitute waarmee ons omring is. Maar hierdie Rooms -Katolieke Padre het 'n baie menslike streep in sy komposisie, en hy het nie net verstaan ​​nie, maar hy wou hê ons moes besef dat hy verstaan ​​dat ons veg vir 'n ideaal, en dat hierdie aanvaarding van die voorwaardes van gewone gevangenisstraf deel was van die onaangenaamheid van die stryd waarin ons betrokke was. Die Protestantse pastoor het ek baie minder verstaan, en omdat hy my regtig verveel het, het ek hom laat verstaan ​​dat sy besoeke nie heeltemal aanvaarbaar was nie. Op die tweede oggend van die gevangenislewe het die bediende die deur van die sel oopgemaak en aangekondig: "Skoolmeisie, staan ​​op!" Ek het nooit kennis geneem van hierdie laaste opdrag nie, maar ek het gereeld om die hoek geloer om te sien wie daar binnekom. 'N Vrolike gesiggie verskyn wat in die deur staan ​​en vra: "Kan jy lees en skryf?" 'N Duiwel van onheil het my beetgepak en ek het amper skaam en met 'n lae stem geantwoord:' 'n bietjie. '' 'Want as dit nie so is nie,' het sy vinnig gesê, 'kan u elke dag 'n uur lank die skoolklasse bywoon.' 'O,' het ek met meer belangstelling geantwoord, 'moet ek toegelaat word om in die skool klas te gee? Ek kan dit baie beter doen as om hierdie sakke te naai wat ek nie weet hoe om te doen nie en wat my hande baie seer maak. " 'Nee', antwoord sy, 'gedurende die eerste maand van 'n gevangene se tyd mag sy niks buite haar sel werk nie.' Dit het my hoop in die rigting van die skoolkamer verpletter en ek moes terugkeer na die maak van posse, wat ek glo met jute gemaak het en beslis met baie groot naalde en met wasdraad toegewerk is. Ek het my take in hierdie rigting baie stadig deurgemaak en moes dikwels snags werk, anders sou ek moontlik die kans gehad het om te lees.
Die gevangenisklere wat deur koning Edward VII toegestaan ​​is vir die gebruik van gevangenes tydens hul verblyf in Holloway, het ek gevind dat hulle in halfgroottes, of miskien, ook in buitensporige groottes was. Die rok van my rok, hoewel dit deesdae nogal modieus sou wees, was in 1906 nie meer mode nie, want dit het skaars onder my knieë gestrek, en die kouse was van die kwaliteit wat skoolseuns en seunsverkenners dra, en dit het ook skaars tot by my knieë gekom . Aangesien geen kousbandjies of bretels toegelaat is nie, was die probleem wat ek vir my en vir ander in die tronk gekry het, hoe ek hierdie kouse kon hou terwyl ons in 'n enkele lêer om die tronk werf marsjeer. Ek het gereeld aan hierdie afskuwelike kouse gryp, maar ongelukkig het hierdie onderbrekings om 'n greep te kry, die gereeldheid van die optog verbreek en die hoofbediende sou skree: 'Nou, dan, nommer .... hou aan met die res. " Op 'n nat oggend het die tuin klein poele en plasse, en soos my kouse oor my enkels gly, word hulle nat en modderig en nog moeiliker om te beheer; dus het ek die hele saak as 'n slegte taak prysgegee en "onder kaal pale" deur die werf geloop. Irene Miller, wat my probleme ondervind en meegevoel het, fluister vir my toe ons by die tronk instap en terugkeer na ons selle: "Maak moed, ek brei in my sel en ek brei vir jou 'n kouseband." Dit het sy gedoen en die volgende oggend aan my deurgegee terwyl ons ons selle skoonmaak.
Tyd om aksie te neem: Susters, laat ons Dora Montefiore navolg!
As sosialistiese feminis dink ek gereeld na wat dit beteken. Daar is baie in my daaglikse ervaring wat die noodsaaklikheid wys om die posisie van vroue in ons kapitalistiese samelewing te verander. Daar is alles om oor kwaad te word: daar word nie geluister na die werk, die rekeninge, die man of eks, die kinders en die skool nie. En dit is bedek met die druk om mooi, dun te wees en 'n skoon huis en hond en 'n geordende tuin te hou. U gee 110%, maar dit blyk nooit genoeg te wees om in alle opsigte super te wees nie. Op 'n stadium het ek besef dat die sewentigerjare wat sê: 'Persoonlik politiek' is, en dat 8221 regtig beteken dat dit nie genoeg is om kwaad te wees nie. U moet ook radikaal wees.
Feministe wat hul fokus beperk tot vroue, wat ons van almal skei, neem nie alle bestaande ongelykhede aan of kom by die bron nie. Ja, mans baat wel by ons tweedeklas status, veral as hulle wit en reguit is: hulle geniet hoër lone, meer opvoedkundige geleenthede en minder diskriminerende behandeling in hul daaglikse lewens. Maar hulle moet ook teen die baas veg, en hul gedrag word beheer deur seksistiese, macho -verwagtinge. Inheemse mense, immigrante en alle bruin mense verduur geïnstitusionaliseerde rassisme wat hulle soos eksemplare insekte hou, geïsoleer en/of verlate en as minderwaardig beskou word. Queers word op dieselfde manier verstoot en verafsku, en ons planeet se omgewing is op dreef, te danke aan sy korporatiewe winsmakers. Soos Audre Lorde gesê het, 'feminisme is vir almal!' Om werklik te wees, moet dit radikaal, militant en allesomvattend wees.
Ek kyk graag na die feministe van die verlede om hul verhale te kry, om te sien hoe hulle die kwessies van hul tyd bestuur het en geïnspireer word deur hul stryd om iets beters. Ons samelewing vandag is immers deur hulle gevorm.
Dora Montefiore, gebore in 1851, gebore Fuller, kom uit 'n bevoorregte agtergrond in Victoriaanse Engeland. Aan die einde van die 1870's het sy na Australië gekom om familie te besoek. Sy het 'n romanse van Barbara Cartland gehad toe sy 'n ryk, jong Australiër, George Barrow Montefiore, ontmoet en verlief geraak het, en het ongeveer 'n dekade lank gelukkig geleef totdat George gesterf het. Sy is 'n weduwee in die laat 30's agtergelaat met twee kinders onder tien. Tog het sy alles geërf en was dit baie goed met haar. Dit was haar besef dat dit vir Dora gepolitiseer was om toesig oor haar eie kinders te wen. Wat die wet betref " – het die prokureur die punt gehamer – "daar is net een ouer. "
Op daardie oomblik begin die weduwee haarself verander in 'n vegter vir vroueregte. Sodra sy begin kyk het na die wêreld en na die plek van vroue daarin, het sy ook vinnig 'n radikale sosialis geword. Die vegter vir vroueregte het 'n vegter geword teen kapitalisme en al die ongelykhede daarvan, en Dora sou die res van haar lang lewe spandeer vir gelykheid vir vroue en die sosialistiese emansipasie van die werkersklas uit kapitalistiese loonslawerny.
Sy het begin deur een van die stigters van die Women 's Suffrage Movement in Nieu -Suid -Wallis te wees, en het die eerste vergadering van die Womanhood Suffrage in haar huis gehou. As lid van die Australian Writers ' en Artists ' Union, wat verbonde was aan die Trades Hall in Sydney, was sy ook lid van die Labour Party. Sy behoort ook aan die Australian International Socialist Party en in 1911 redigeer sy sy koerant in Sydney, die Internasionale sosialistiese hersiening .
Sy het geskryf, gepraat en georganiseer vir die Marxistiese beweging in Brittanje (die Social Democratic Federation, daarna die SD Party en, na 1911, die British Socialist Party). Sy het in 1909 'n belangrike pamflet geskryf, Die posisie van vroue in die sosialistiese beweging , uitgegee deur die SDP pers.
Sy was jare lank aktief in die vrouestembeweging, en was lid van die eerste periode van die Sosiale en Politieke Unie (WSPU). Die WSPU is in 1905 gestig deur Emmeline Pankhurst en het militante taktieke gevolg. Die doel daarvan was om stemme vir vroue te wen op dieselfde basis as mans, wat toe slegs vir die eiendom was. In 1906 is Dora Montefiore en Christabel Pankhurst, saam met ander, uit die voorportaal van die House of Commons geslinger en dan in die tronk gestop omdat hulle op hul sitplekke gestaan ​​het om hul mening te gee nadat hulle nie toegelaat is om die huis toe te spreek nie.
In dieselfde jaar, met die ou revolusionêre demokratiese byeenkoms, en sonder belasting sonder verteenwoordiging, protesteer Montefiore teen die ontkenning van die parlementêre stem deur vroue te weier om belasting te betaal. Sy het haarself ses weke lank in haar huis versper en die balju wat gestuur is om haar meubels in beslag te neem, weerhou in plaas van belasting.
In die daaropvolgende jaar ontmoet Montefiore Clara Zetkin, 'n Duitse Marxistiese feminis wat Brittanje besoek het om vir stemreg vir volwassenes te praat. Zetkin was toe die toonaangewende vrou in Duitsland wat die uitbreiding van werkersklasvroue bepleit het. Montefiore was die afgevaardigde van die Socialist Democratic Federation of England by die Socialist International Congress in Stuttgart, Duitsland. Daar het sy gepraat oor die verdeeldheid binne die stemregbeweging tussen die advokate vir die stemming vir vroue in besit en die wat vir die stem vir alle vroue en mans veg, wat die SDF ondersteun.
Montefiore was ook 'n afgevaardigde vir verskillende internasionale sosialistiese konferensies. Sy het in 1910 en in Suid -Afrika in 1912 lesingsreise in Chicago gehou en was by die Basel -kongres van 1912, wat die Britse Sosialistiese Party verteenwoordig het. Daar het die internasionale sosialistiese beweging die beroemde Basel verbygesteek Anti-oorlog manifest , wat oorbodig geword het toe die oorlog in 1914 uitgebreek het. Montefiore was nie beïndruk deur Basel nie: sy het gesien dat dit nie sy deelnemers tot 'n ernstige stryd teen oorlog verbind nie. Sy het die oproep tot 'n internasionale algemene staking ten gunste van die oorlog ondersteun.
Sy het 'n belangrike rol gespeel in die Arbeidsoorlog van 1913-14 in Dublin. Dit was sy wat die idee bedink het om die honger kinders van die werkersklas Dublin te ontruim na meer welvarende huise in Brittanje vir die duur van die Dublin -stryd, en sy is self op 62 -jarige ouderdom na Dublin om hulle te probeer verwyder.
Terug in Brittanje het sy haar mening daaroor uitgespreek in George Lansbury's Daily Herald , en die BSP verlaat toe sy nasionalistiese leierskap stiptelik nie saamstem nie. Sy het weer hierby aangesluit in 1916 nadat die patriotiese minderheid onder leiding van HM Hyndman, stigter van die Britse Marxistiese beweging, die BSP verlaat het. Die BSP was verreweg die grootste komponent van die Kommunistiese Party wat in 1920-21 gevorm is.
As lid van die BSP-uitvoerende hoof van die oorlog, moes sy in 1918 skuil om die polisie te ontvlug, wat anti-oorlog sosialiste vervolg en gevange geneem het onder die Wet op die verdediging van die koninkryk . John Maclean was een wat soos 'n mitiese held teen die Eerste Wêreldoorlog uitgestaan ​​het en daarvoor tronk toe gegaan het. Ten spyte van haar ontduiking van die polisie, het Montefiore by die vrylating met Maclean uitgekom om saam met 'n groot menigte werkers te groet.
Op 69 -jarige ouderdom, met drie dekades van militante feministiese en sosialistiese aktiwiteite agter die rug, is sy verkies tot die voorlopige uitvoerende gesag van die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje tydens sy stigtingskonferensie in 1920. Marxisme, geïnspireer deur die Russiese Revolusie, was besig om 'n nuwe begin in Engeland.
In 1923 was Dora Montefiore 72 jaar oud en ly aan chroniese brongiale asma. Tog het die Australiese regering haar, 'n huweliksburger van Australië, nie toegelaat om na Australië terug te keer om die graf van haar seun en haar kleinkinders te besoek nie, totdat sy belowe het dat sy nie betrokke sou raak aan politieke agitasie of kommunistiese propaganda terwyl sy daar was nie. Toe sy in Australië was, ignoreer sy die ooreenkoms wat sy gedwing is om te onderteken! Die volgende jaar verteenwoordig Montefiore die Australiese Kommunistiese Party in Moskou tydens die Vyfde Wêreldkongres van die Kommunistiese Internasionale.
Sy sterf op 82 -jarige ouderdom in Hastings, Engeland, in Desember 1933.
As ons vandag na die lewe van Montefiore kyk, kon ons haar amper hoor sê: 'Die persoonlike is polities.' As sy vandag gelewe het, glo ek dat sy 'n omgewingsbewaarder sou wees wat in boomtoppe sit om op te hou om ou groei -woude te stop en 'n beweging te lei om persoonlike voetspore op die aarde te verminder. Sy sou 'n vegter vir geregtigheid vir asielsoekers wees en haar teenwoordigheid en gedagtes laat voel oor die gruweldade op Kerseiland en in Indonesië se aanhoudingskampe. Sy sou 'n kampvegter wees teen die ingryping van die noordelike gebied en veg vir die terugkeer en terugbetaling van inheemse gesteelde grond, gesteelde rykdom en gesteelde kinders. Soos sy gesê het, " Ons boodskap is … dat Marx nooit gesê het nie ' Wit proletariërs van alle lande verenig! ' maar 'Proletariërs van alle lande verenig! vooroordeel en geen wens vir 'n 'witte Australië. '"
In haar tyd het Montefiore betoog teen kinderarbeid en die arm wet, wat staatshulp beperk het tot vroue wat deur hul mans verlaat is. Vandag sou sy die regering en die publiek laat weet dat alle werkende vroue kindersorg en mediese ondersteuning nodig het, dat mans nie vir vroue moet sê wat hulle met hul eie liggame moet doen as dit by voortplantingsbesluite kom nie. Soos sy in 1909 verklaar het, sal die ekonomiese onafhanklikheid van vroue een van die belangrikste fases van die Sosiale Revolusie wees, en vrou, ekonomies onafhanklik, sal weer haar eie sekslewe beheer en vrylik oefen in natuurlike seleksie. dit impliseer. " Montefiore klink soos die vrou van vandag!
Ek glo dat Dora Montefiore 'n lid van Radical Women sou wees. Die Radikale vrouemanifes verklaar dat RW, wat in 1969 gestig is, nog lewendig is as soveel feministiese organisasies uit die sewentigerjare ondergaan het. Deur vrymoedig, veelrassig, vreemd en reguit te wees, is sosialistiese feministiese advokate vir die omverwerping van kapitalisme en 'n teorie omhels wat verklaar waarom oorlog, verwoesting van die omgewing en alle vorme van onderdrukking aan die orde van die dag is onder 'n stelsel. vir privaat wins, " het ons die politieke landskap dramaties verander. " Ek wil in die voetspore van hierdie dapper aktivis Suster loop. Vir vroue wat ook geïnspireer is deur die verhaal van Dora Montefiore, is dit nou die beste tyd om aan te sluit en hierdie aarde se landskap te verander.
Wat elke sosialistiese vrou moet weet
Ons Engelse Sosiaal-Demokratiese vroue het dieselfde gesplete lyn gekenmerk toe ons die konferensie vir volwassenes-stemreg bygewoon het en saam met sosialistiese mans die resolusie aangeneem wat aan die premier gestuur is. In die lig van die feit dat twee derdes van die volwasse bevolking van hierdie land polities nie verteenwoordig is nie, verklaar hierdie konferensie van sosialistiese en arbeidsorganisasies dat geen verkiesingshervorming bevredigend sal wees nie, wat die franchise nie tot elke volwasse man en vrou uitbrei nie, en eis dat die regering dit die basis sal maak van die wetsontwerp op die demokratiese hervorming wat die premier voorskadu. As die rangorde van die Arbeidsvroue net so klasbewus was as hul Russiese susters, sou hulle stewig by ons sosiaal -demokratiese eis aangesluit het, maar helaas is die meerderheid Arbeidsvroue op die huidige tydstip nie wyser as die Arbeidsmanne nie, en hulle dink nog steeds dat hervorming in plaas van revolusie die werkers ekonomies en polities gaan verhewe. Solank 'n meerderheid van hulle die denkwyse het, speel hulle steeds in die hande van die kapitalis en stel die koms van die sosialisme op 'n meer verre datum uit. "
Klasoorlog in Dublin - Die uitsluiting van 1913
In ons tweede onderhoud met Padraig Yeates, skrywer van Lockout: Dublin 1913, praat ons oor die bitterste en mees ikoniese staking in die Ierse geskiedenis – the Lockout van 1913. (Eerste onderhoud hier).
Die Lockout was 'n nywerheidsgeskil wat van Augustus 1913 tot Januarie 1914 geduur het. Op sy hoogtepunt het dit meer as 400 besighede en tot 20 000 werkers betrek - hetsy staak of deur hul werkgewers 'uitgesluit'.
Padraig Yeates vertel die verloop van die geskil hier. (Klik op die skakels om na die onderhoud te luister)
Die basiese oorsaak van die geskil was die weiering van 'n konsortium van sakelui in Dublin, onder leiding van William Martin Murphy, om die reg van werkers om by die Irish Transport and General Workers 'Union aan te sluit erken. Die ITGWU, onder leiding van James Larkin, het in reaksie op die afdanking van hul lede in Augustus 1913 'n staking op Murphy's United Tramway Company opgeroep.
Arbeid 's " Bloedige Sondag ", 31 Augustus 1913, die DMP -heffing in O 'Connellstraat.
Wat die geskil baie groter gemaak het as die onderneming of die Transport Union, was Murphy se reaksie. Hy het almal behalwe 'n handjievol van die belangrikste werkgewers van Dublin georganiseer, nie net om alle ITGWU -lede te ontslaan nie, maar om hul werknemers te dwing om 'n belofte te teken om nooit by die Unie aan te sluit nie.
Diegene wat geweier het om te teken, is afgedank of "uitgesluit". Uiteindelik het die getalle wat staak, 20 000 bereik. Die stryd om hierdie afdankings te probeer omkeer, het ses lang en bitter maande geduur en uiteindelik uiteindelik misluk. Vroeg in 1914 het honger en die onttrekking van geld deur die British Trades Union Congress (TUC) beteken dat die werkers gedwing is om toe te gee en die werkgewer se pand te onderteken.
Alhoewel baie, soos Padraig verduidelik, nooit hul werk herstel het nie.
Dublin het oproer, slae en selfs skietery in die strate beleef. Op 31 Augustus het die metropolitaanse polisie in Dublin 'n saamtrek in O'Connellstraat aangekla en honderde beseer - 'n gebeurtenis wat in die Ierse arbeidstradisie bekend staan ​​as 'Bloody Sunday'. Twee stakers is dood aan beserings wat die polisie tydens die Lockout aangerig het, nog een is dood aan 'n skietwond en minstens een stakingbreker is deur stakers doodgeslaan.
Werkgewers het vakbondlede gedwing om uit die ITGWU te bedank. Diegene wat geweier het, is afgedank
Hier praat Padraig Yeates oor die gewelddadige aspekte van die staking.
Die 'Kiddies ' -skema '
Dora Montefiore, wat agter die "Kiddies ' Skema " was
Een van die mees omstrede elemente van die Lockout was die sogenaamde 'Kiddies' Scheme ', die geesteskind van die Engelse sosialist Dora Montefiore. Ingevolge hierdie plan sou ander vakbondlede in Engeland na kinders van stakers omsien totdat die geskil verby was.
Ingevolge die plan sou toesig oor kinders in Engeland opgepas word. Dit het die intense vyandigheid van die Katolieke Kerk gewek.
Die idee het die intense vyandigheid van die Katolieke Kerk gewek - wat in 'n 'oorlog' met die Protestantse Kerke in Dublin betrokke was. Dit was bekommerd dat Katolieke kinders deur ateïste of protestantse huishoudings 'bedorwe' sou word. William Walsh, aartsbiskop van Dublin, was ook bevrees dat die kinders nie na die krotbuurte sou kon terugkeer nadat hulle in 'n welvarender omgewing gebly het nie.
Die Burgerleër, gewapen en in uniform, paradeer in 1915.
Een nalatenskap van die Lockout was die Ierse burgermag. Oorspronklik was dit 'n straatvegmag wat bedoel was om die polisie met vuiste en vlermuise aan te pak en vakbondbetogings te beskerm. Maar net drie jaar later, meestal op inisiatief van James Connolly, het dit gewapen deelgeneem aan die nasionalistiese opstand, die Easter Rising.
Die Burgerleër het oorgegaan van vakbondmilitasie na nasionalistiese opstandigheid
Die paradoks hier is dat William Martin Murphy 'n Ierse nasionalis was, wat Dublin as 'n parlementslid vir die Ierse Parlementêre Party verteenwoordig het, terwyl die werkers se belangrikste bron van steun in 1913 van Britse vakbondlede was.
Hieronder verduidelik Padraig Yeates hoe die Burgerleër oorgegaan het van vakbondmilitasie na nasionalistiese opstandigheid.
U kan hier luister na 'n ander siening van die Rising en van die Burgerleër se deelname deur historikus Fearghal McGarry.
Standbeeld van Larkin in O 'Connellstraat, Dublin.
Ten slotte som Padraig op wat volgens hom die historiese belangrikheid van die Lockout is. Uit 'n sosialistiese en sekulêre perspektief, voer hy aan dat die Lockout die nederlaag van progressiewe en pluralistiese idees verteenwoordig het, aan die vooraand van Ierse onafhanklikheid, deur die sakekragte, die Katolieke Kerk en konserwatiewe nasionalisme.
Vir Padraig verteenwoordig die Lockout die nederlaag van sosialisme en sekularisme in Ierland van die 20ste eeu
Sy keer in 1910 terug na Australië om haar seun Gilbert te besoek. Terwyl sy in Australië was, het sy geredigeer Internasionale sosialistiese oorsig van Australasië toe sy eienaar Henry Holland in 1911 siek word. Sy ontmoet ook William Arthur Holman.
In Oktober 1913 was sy betrokke by 'n plan om kinders van Dublin, waar die voedselvoorraad verminder is, na Brittanje te neem, sodat die kinders nie sou ly terwyl die stakings voortduur nie. Aartsbiskop van Dublin, William Joseph Walsh, het 'n openbare brief geskryf waarin die plan veroordeel is.  Die betrokkenes is gearresteer en van ontvoering aangekla. Die aanklagte is later laat vaar.
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het sy by die Britse Sosialistiese Party aangesluit, en in 1920 is sy verkies tot die voorlopige raad van sy opvolger, die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje. Toe haar seun in 1921 sterf na sy diens in die oorlog, sou die Australiese regering haar nie toelaat om Australië te besoek nie, totdat Holman namens haar gepraat het en hulle verseker het dat sy beloof het om nie kommunistiese propaganda te doen nie.  Sy is toegelaat om te besoek, en het ook die tyd gebruik om verbindings te maak in die Australiese kommunistiese beweging, om Christian Jollie Smith te ontmoet. Sy verteenwoordig die Kommunistiese Party van Australië in 1924 in Moskou.
Sy skryf haar outobiografie in 1927 Van Victoriaans tot modern. Sy is in 1933 in Hastings oorlede.
Ongerapporteerde geskiedenis: die nasionale konvensie vir die verdediging van die burgerregte van vroue, Oktober 1903, deur dr. Maureen Wright.
Dit kan redelik wees om te sê dat vir baie vroue -stemregkenners Oktober 1903 'n datum is wat veral bekend is vir die stigting van die militante Women's Social and Political Union (WSPU) deur Emmeline Pankhurst. Slegs 'n week later het die Holborn -stadsaal egter 'n geleentheid plaasgevind wat net so belangrik was vir die Britse veldtog vir Votes for Women. Mev Pankhurst het verkies om nie hierdie geleentheid by te woon nie, maar meer as tweehonderd afgevaardigdes, wat die streeksgroeperinge van die National Union of Women's Valger Societies verteenwoordig, het wel saamgekom, saam met baie vroue van die toenemend georganiseerde vakbond en arbeidersbeweging s. Dora Montefiore, 'n toekomstige WSPU-suffragette en 'n leier onder vroue-belastingweerders, het daarna gekla dat die impak van die Nasionale Konvensie gely het weens 'n skraal en foutiewe verslag van die verrigtinge in die 'dagblaaie'-die invloedryke skeidsregters. Haar reaksie was om self 'n volledige verslag in die arbeidsjoernaal te publiseer Die New Age.  Hierin het sy geskryf oor die nuwe gees wat die vroulike suffragiste deurdring, wat 'n samewerking was tussen klasse en 'n beweging na 'n aktiewe, ontwrigtende houding waar vroue sou weier om by parlements- of plaaslike kandidate by die verkiesing uit te gaan, en, nog belangriker, , om van die vrouestem 'n 'toetsvraag' vir parlementêre kandidate te maak. Hierdie blog sal toon dat daar 'n ruk na militante taktiek in die suffragistiese geledere gegaan het 'n geruime tyd voor die bekende 'toetsvraag' wat in Oktober 1905 deur Christabel Pankhurst en Annie Kenney van die WSPU op Sir Edward Gray gerig is, en dat dit goedgekeur is deur 'n resolusie wat tydens die Nasionale Konvensie geneem is.
Die gebeure wat tot die Konvensie gelei het, het in Mei 1903 begin, met 'n vergadering by die kantore van die radikale periodes kal die Resensie van resensies, geredigeer deur die veteraan van vele reformistiese oorsake, William T. Stead. Stead, bekend as Brittanje se 'grootste Muckraker' vanweë sy styl van transatlantiese progressivistiese retoriek, het Elizabeth Wolstenholme Elmy as die hoofspreker van die aand betrek.  Teen hierdie tyd het Wolstenholme Elmy meer as 40 jaar lank die saak van vroue gedien en was hy in die uitvoerende komitee van meer as twintig feministiese organisasies. Stead, wat haar sedert die vroeë 1870's geken het, beskou haar as die 'grysstof in die brein van die ... beweging', en hoewel sy teen 1903 70 jaar oud was, bly haar entoesiasme en energie vir die saak onverminderd.  Beide Stead en Wolstenholme Elmy was pasifiste en het ongewilde pro-Boere-sentimente gehad tydens die pas afgelope Tweede Anglo-Boereoorlog, 1899-1902. En dit was die interpretasie van Elmy oor gebeure in Suid -Afrika wat haar opnuut teoreties oor die stemreg oor vroue laat lei het.
'Outlanders at Home'
Elmy het spesifiek geskryf hoe die Britse regering se gewapende ingryping in die kwessie van die Suid -Afrikaanse 'Outlander' -franchise parallel met dié van Britse vroue kan wees. Nie-Boere-mans wat in Transvaal en Oranje-Vrystaat woon, is die stemming geweier, en Elmy het geskryf oor die onheilspellende posisie van '[o] ur "Outlanders" tuis'-die miljoene Britse vroue wat burgerskap geweier het terwyl die weermag gestuur is na die Kaap om dit deur gewapende ingryping vir oud-patriotmanne aan te skaf.  Dit het die moontlikheid geopen om vir die stemming van die vroue te veg deur die 'politiek van ontwrigting' toe te pas - die dikwels gewelddadige protesmetodes wat mans gedurende die negentiende eeu in Brittanje gebruik het, en wat gehelp het om 'n verlenging te verseker van die kiesers van 2% van die manlike bevolking voor 1832 tot 59% in 1884. Wolstenholme Elmy kombineer hierdie konsep dan met 'n ander, wat gehelp het om 'n universele idee van vroulike susterskap oor kruisklaslyne te bevorder op die uitgangspunt van iets wat alle vroue gedeel - hul vermoë om moeders te wees en om hul lewens te bied vir hul nasie tydens bevalling soos soldate hulle s'n op die slagveld aangebied het. Elmy het dus haar ideologie gebou oor hoe moederskap 'n deurslaggewende element van die vereistes vir burgerskap beïnvloed het - 'die aantrekkingskrag van fisiese krag' gebaseer op 'fisiologiese argumente'.  Sy het gemeen dat moeders die 'superieure aanspraak' op burgerskap het, alhoewel vroue beweer dat hulle nie die fisieke krag het om vir hul land te veg nie. Elke vrou wat uit die kinderbed gekom het, het Elmy beweer, het meer as genoeg krag vir enigiets.
Britse elite het toenemend bekommerd geraak oor die swak gesondheid van die werkersklasrekrute aan die weermag namate die oorlog vorder, en daarom het Elmy se argument 'n relevante en tydige voorsprong. Sy het haar lewe geleef by die werkersklasvroue-haar man, Ben, het gedurende sy loopbaan as eienaar van 'n tekstielmeule baie plaaslike vroue in Lancashire en Cheshire in diens geneem en gekyk hoe hulle swaarkry in tye van ekonomiese krisis. Wolstenholme Elmy het ook geweet dat plaaslike arbeidersbewegings en vakbondwese in die Edwardiaanse jare vroue bymekaarmaak wat nie bang was om te veg vir wat volgens hulle reg is nie.Sy het ook korrek geoordeel dat 'n alliansie tussen die ervaring van die middelklasleiers van die stemregveldtog en die vasberadenheid van die werkersklasvroue van die arbeidersbeweging in die noordelike Britse stad Dit is dalk net wat nodig was om die Votes for Women -kwessie vorentoe te dryf.
Teen die somer van 1903 werk Wolstenholme Elmy en WT Stead nou saam in samewerking met die North of England Society of Women's Suffrage, onder leiding van Esther Roper en met Eva Gore-Booth, sekretaris van die Women's Trade Union Guild, om planne vorentoe te sit vir die Konvensie. Alhoewel die geleentheid aanvanklik onderskryf is deur Stead en John Thomasson, 'n langtermyn-ondersteuner van die vrouesaak, danksy die ywer van Edith Palliser van die National Union of Women's Suffrage Societies (NUWSS), was dit die organisasie wat ingestem het om die gasheer van die byeenkoms. Afgevaardigdes wat bygewoon het, het lede van die Leeds Tailoresses 'Union, onder leiding van Isabella Ford en Annie Leigh Brown, namens die Union of Practical Suffragists gepraat. Eva McLaren, wat in die radikale Bright -gesin getroud was en 'n noemenswaardige lid van die Women's Liberal Federation was, was die voorsitter van die openingsessies.
Die Courier van Manchester het opgemerk dat McLaren aangedui het dat die gebeurtenis as 'n gebeurtenis vir 'vroue' aangemeld moet word, aangesien 'die [afgevaardigdes] dit verkies om deur hierdie benaming beskryf te word'. Miskien was dit 'n bewuste keuse om die klassieke middelklas, 'dames', wat voorheen die meerderheid aktiewe suffragiste uitgemaak het, te vermy.  Hierdie paar woorde maak die kwessie van samewerking tussen klasse veral meer duidelik en beklemtoon die feit dat die afgevaardigdes op soek was na 'n universele erkenning van vroue se bydrae tot die nasionale lewe-eerder as na die partypolitieke getrouheid wat die stemregbeweging oorheers het. tot dusver.  Hoe hierdie verskuiwing Wolstenholme Elmy se hart moes verbly het, want al haar veldtogte is vasbeslote vanuit 'n onpartydige perspektief uitgevoer en uitsluitlik gebaseer op geregtigheid en menslikheid. Vir haar vriendin Dora Montefiore was die sosialistiese perspektief egter krities. Werkende vroue, het sy geskryf, 'is aan die beweeg, en [hulle] is ernstig' - openlik krities dat hul oorsake skynbaar agter die van die manlike, 'vrygesette lede' van Britse vakbonde was, hoewel hulle proporsioneel meer betaal het om sosialisties te ondersteun kandidate na die parlement en was namens hulle aktief betrokke by die opsporing.  Soos Montefiore voorsien het, was dit inderdaad hierdie vroue wat 'die gewig en die krag sou voorsien' wat by die bewussyn van die parlement die noodsaaklikheid sou wees om gelykheid aan die vroue van Groot -Brittanje te gee '.  Vyftien jaar en 'n Wêreldoorlog het ingegryp voordat die prys gewen is, maar dit was die Nasionale Konvensie wat eers die samewerking tussen die susterskap van alle klasse aangewend het en wat bewys het dat die retoriek van strydlustigheid deur die suffragistiese geledere beweeg- jare voordat die opwindende toesprake van die militante suffragette uitgesaai is.
Dit was egter nie net konfronterende retoriek wat by die Nasionale Konvensie verskyn het nie, maar ook die eerste opwinding van 'n strydlustige benadering tot praktiese politiek. Die konvensie het 'n resolusie aangeneem om die stemreg van vroue 'n toetsvraag vir parlementêre kandidate te maak en Stead het die gehoor meegedeel dat 'n kandidaat ontkennend sou antwoord dat 'as vroue nie geskik was om te stem nie, hulle nie geskik was nie. om te gaan '. Elizabeth Wolstenholme Elmy het verder gegaan en die mening uitgedaag dat vroue te fyn, te delikaat en te veel sensitief is om in die politieke milieu betrokke te raak. Sy het geskryf:
Laat hom [die kandidaat] dan, in die naam van ordentlikheid, weier dat sy komitee 'n beroep op vroue doen om vir hom te gaan praat, of om enige van die 'onvroulike' verkiesingsverkiesings te doen om sy verkiesing te verseker. As sy haarself met politiek moet verontreinig, selfs om haar land te help, moet u haar nie vra om die vuilste werk van die politiek te doen nie - opgrawing en verkiesing - net om u te help om u eie persoonlike ambisie te bereik. 
Wolstenholme Elmy besef die skynheiligheid van sommige mans in hierdie saak, want dit was 'n kulturele alledaagsheid vir vroue om tydens die verkiesingstyd besig te wees met die werf, maar deur hulle aan te spoor om te weier, het die Nasionale Konvensie die begin van die 'politiek van ontwrigting', wat die stemregsoordeel daarna sou kategoriseer. Ook vir die NUWSS was die konvensie veral belangrik, en dit het die voorheen 'byna heeltemal outonome' streeks -suffragistiese groeperings onder 'n algemene sambreel saamgevoeg.  In Desember 1903 stem 'n komitee in tot die oprigting van NUWSS -verkiesingskomitees in elke parlementêre kiesafdeling, en versprei sodoende die fokus van die metropool na die streke. Honderd drie en dertig komitees is dus ingehuldig, wat geld vir die sentrale genootskap ingesamel het om die komende algemene verkiesing te beveg, en 415 beloftes van steun is deur voornemende kandidate gegee.  Selfs al het die Noord -Engelandse Genootskap net soos ander gesukkel om fondse, het die stemming van toenemende selfvertroue en samewerking in die weke na die Konvensie versprei. Vroue kom kyk en verstaan ​​die redes vir hul eie onderdrukking. Hulle het ook gesien hoe dit te bowe gekom kan word as hulle die strate opduik om ''n staat wat hulle genadeloos aan belasting onderwerp, uit te daag terwyl hulle hulle veragting weier' en nie verstaan ​​dat gesonde, onafhanklike en opgevoede vroue die mag het om die land te help nie.  Hulle was op die punt om hul regte op te eis, en dit kan dus relevant wees om te oorweeg hoe ver die Sosiale en Politieke Unie van die Vrou werklik hul stemregstryd het - alhoewel en baie vroue gekies het om die konstitusionalistiese weg voort te sit.
Dr Maureen Wright is 'n mededosent in geskiedenis in die Institute of Humanities, Universiteit van Chichester, UK. Sy is ook stigter en leier van die vroueregte se politieke regte, 'n aanlyn platform vir besprekings oor vroueregte en vroue se stemreg. Haar belangrikste publikasies sluit in die eerste biografie van die aethis-Suffragist Elizabeth Wolstenholme Elmy en 'n aantal eweknie-geëvalueerde artikels oor biografiese metodologie en stemregonderwerpe.
*Vir 'n volledige uiteensetting van hierdie onderwerp, sien: Maureen Wright, Elizabeth Wolstenholme Elmy en die Victoriaanse feministiese beweging: die biografie van 'n opstandige vrou (Manchester en New York: Manchester University Press, 2011).
 Dora Montefiore, From a Victorian to a Modern (Londen: E. Archer, 1927): 43. Ook Dora Montefiore, 'The Women's National Convention' Nuwe Era, 22 Oktober 1903: 683-4.
 W.T. Stead, 'Eer aan wie eer toekom', oorsig van resensies 1910, September: 223.
 W.T. Stead, 'Eer aan wie eer te danke is': 223.
 Ignota [skuilnaam van Elizabeth Wolstenholme Elmy], 'Our "Outlanders" at Home', Manchester Guardian, 22 Augustus 1899.
 Cheryl R. Jorgensen-Earp en Darwin D. Jorgensen, 'Physiology and Physical Force: The Effect of Edwardian Science on Women's Suffrage', Southern Communications Journal 81, no.3, (2016): 136-55, 137.
 Anon, 'Burgerregte van vroue', Die Manchester Courier, 17 Oktober 1903.
 Die National Society for Women's Suffrage is in Desember 1888 verbreek as gevolg van 'n besluit van sommige lede om direk met vrouepolitieke organisasies saam te werk. Die rede hiervoor was dat sommige lede uit protes die saal verlaat. Wright, Elizabeth Wolstenholme Elmy: 136-7.
 Montefiore, 'The Women's National Convention': 684.
 Montefiore, 'The Women's National Convention': 684.
 W.T. Stead, 'Onderhoude oor onderwerpe van die maand:' Vroue en die algemene verkiesing: mev Wolstenholme Elmy. '', Resensie van resensies, Desember 1905: 600-1.
 Leslie Hume, Die National Union of Women Suffrage Societies, 1897-1914 (Abingdon en New York: Routledge, 2016 [eerste gepubliseer 1982]): 22-3.
 Hume, Die National Union of Women's Suffrage Societies: 23.
 William T. Stead, 'The Awakening of Woman', Die hersiening van resensies Oktober 1903: 339.
Dora Montefiore - Geskiedenis
Dora Montefiore, suffragis, sosialis, joernalis en pamfletter, was die agtste van dertien kinders en die dogter van landmeter Francis Fuller en sy vrou, Mary Ann nee Drew. Sy is toegewy aan haar pa en is opgevoed deur goewerneurs en tutors by Kenley Manor in Surrey en 'n skool in Brighton. In 1874 is sy na Sydney om huis vir haar oudste broer te hou. Op 1 Februarie 1881 trou sy met 'n welgestelde Joodse handelaar, George Barrow, seun van Joseph Barrow Montefiore, en kry twee kinders. Haar man sterf op 17 Julie 1889 op see en nadat sy ontdek het dat sy geen outomatiese reg op voogdyskap van haar kinders het nie, het Montefiore 'n sterk voorstander van vroueregte geword. Die eerste byeenkoms van die Womanhood Suffrage League van Nieu -Suid -Wallis is op 29 Maart 1891 by haar huis gehou. Sy het die ooreenstemmende sekretaris geword, maar teen 1892 het sy na Europa teruggekeer waar sy 'n paar jaar in Parys gewoon het voordat sy weer in Engeland tuisgekom het. . In 1898 het sy 'n verhouding gehad met 'n getroude Organiser van die Onafhanklike Arbeidersparty, George Belt, voorheen 'n messelaar, wat meer burgerlike lede van die arbeidersbeweging geskandeer het en tot 'n lasteraksie teen Ramsay MacDonald se vrou, Margaret, gelei het weens diskriminerende behandeling van Montefiore op die Internasionale Vrouekongres van 1899.
Montefiore se steun vir stemreg het daartoe gelei dat sy by die National Society for Women's Suffrage, die League of Practical Suffragists en die Women's Social and Political Union (WSPU) aangesluit het. Sy was die uitvoerende hoof van die eerste, het vir die tweede 'n pamflet, Women Uitlanders (1899), geskryf en was 'n aktiewe WSPU -organiseerder in Londen. In Mei 1906 het sy geweier om belasting sonder verteenwoordiging te betaal en haar huis is ses weke lank deur die balju beleër. Later dieselfde jaar is sy in die gevangenis gesit omdat sy stemme vir vroue in die laerhuis geëis het. Ontnugter met die WSPU, het Montefiore in 1907 by die Adult Suffrage Society aangesluit en in 1909 die ere-sekretaris geword. Montefiore het oorgegaan na 'n vrougesentreerde sosialisme en by die Marxist Social Social Democratic Federation (SDF) aangesluit. Sy was in 1920 'n stigterslid van die Kommunistiese Party van Groot -Brittanje.
Internasionalisme was 'n belangrike aspek van Montefiore se politiek. Sy het baie internasionale stemreg bygewoon en sosialistiese kongresse het van 1910 tot 1912 deur die Verenigde State, Australië en Suid -Afrika gereis en die International Socialist Review of Australasia in 1911 geredigeer. Haar hoofartikels veroordeel die instelling van verpligte militêre opleiding vir seuns op skoolgaande ouderdom, wat openbare twiste veroorsaak. Die Eerste Wêreldoorlog was 'n moeilike tyd vir Montefiore as 'n sterk anti-militaris wie se seun, Gilbert, erg vergas het terwyl hy in die Australiese keiserlike mag gedien het. Hy sou in 1921 sterf en Montefiore het 'n laaste besoek aan Australië gemaak om sy graf te sien en haar kleinkinders te ontmoet. Dit het die ingryping van W.A. Holman vereis om die Australiese regering te oorreed om haar besoek toe te laat na 'n skriftelike waarborg dat sy nie kommunisme sou bevorder nie. In 1924 verteenwoordig sy die Kommunistiese Party van Australië in Moskou. Montefiore het haar laaste jare in Engeland deurgebring.
Montefiore se skryfwerk het al haar politieke aktiwiteite saamgevoeg. Alhoewel sy poësie gepubliseer het en Maxim Gorky vertaal het, het die meeste van haar literêre kragte in 'n damesrubriek gegaan in New Age (1902-06) en Justice (1909-10). Sy het ook baie pamflette oor vroue en sosialisme geskryf.
(Bron: Judith Allen, 'Montefiore, Dorothy Frances (Dora) (1851 - 1933)', Australian Dictionary of Biography, Volume 10, MUP, 1986, pp 556-557 Christine Collette, 'Socialism and Scandal: the Sexual Politics of the Early Labour Movement 'History Workshop Journal 23 (1987): 102-111 Karen Hunt,' Montefiore, Dora Frances Barrow (1851-1933) ', Oxford Dictionary of National Biography, Volume 38, Oxford University Press, 2004, pp.787- 788).
huidige 14:56, 14 April 2018 279 × 412 (170 KB) Mutter Erde (bespreking | bydraes) <> | Permission = | other_versions = >> == <> == <> Kategorie: Dora Montefiore Kategorie: 1904 portretfoto's van vroue Kategorie: International Congress of Women, Berlyn, 1904
Mevrou Dora Montefiore
Ander bronne: http://discovery.nationalarchives.gov.uk/details/r/C4769024
Elizabeth Crawford, The Women's Suffrage Movement: A Reference Guide 1866? 1928 (1999) Karen Hunt, onomwonde feministe: die sosiaal -demokratiese federasie en die vrouevraag 1884? 1911 (1996)
Gesinsinligting: Pa was 'n landmeter. Emigreer na Australië en trou met George Montefiore in 1879. Hy sterf in 1889 en laat haar met twee jong kinders agter.
Bykomende inligting: Dora keer in 1893 terug na Engeland uit Australië, waar sy aktief was in die Australiese stemregbeweging. Sy het aangesluit by die Women's 's Liberal Association en die Central Committee for Women's Suffrage (CCWS), asook die Union of Practical Suffragists (UPS). Dora was diep betrokke by die sosialistiese beweging en die Independent Labour Party (ILP) en het waarskynlik deur middel van hierdie werk met vroeë verteenwoordigers van die WSPU in Londen in aanraking gekom. Dora was teenwoordig by en het gehelp om die WSPU 's 'heckling ' van Asquith 's se ontmoeting in Manchester 's Free Trade Hall in 1905 te organiseer, 'n belangrike oomblik in die WSPU -geskiedenis. Dora het egter 'n gespanne verhouding met Emmeline Pankhurst gedurende die hele veldtog gehad, en dit word ook dikwels in die berigte van baanbrekende WSPU -aktiwiteite uitgesluit, ondanks haar gereelde betrokkenheid. Sy het in 1904 en 1905 weerstaan ​​om haar belasting te betaal en haarself in haar huis belemmer om te keer dat die balju haar goedere binnegaan en beslag lê. Die publisiteit wat sy gekry het, en haar bevordering van belastingweerstand as 'n vorm van protes teen suffragettes, het hierdie taktiek aangemoedig om wyer aangeneem te word. Dora is in 1906 saam met ander in die tronk gesit omdat hy 'n steuring in die voorhuis van die Laerhuis veroorsaak het, maar teen 1907 het hy met die WSPU gebreek. Sy kon nie met die Pankhursts of hulle met haar oor die weg kom nie, en sy beskou Emmeline Pankhurst as 'n ' -outokraat '. Dora het kontak gehou met die verkiesingspolitiek van vroue, maar het haar aandag gevestig op haar sosialistiese wortels en by die Adult Suffrage Society aangesluit, wat die stem vir alle mans en vroue op dieselfde voorwaardes wou bereik.
Ander stemregsaktiwiteite: Dora was 'n lid van die Women's Local Government Society in 1898 en het die belangrikheid van die verkiesing van vroue as gemeenteraadslede bevorder. In 1898 reis sy en beywer hom vir die Independent Labour Party (ILP), en word 'n partysekretaris. Skandaal oor haar moontlike verhouding met 'n getroude ILP -lid het haar gedwing om te bedank. Teen 1900 lyk dit asof sy by die sosialistiese SDF Party aangesluit het en 'n vrouetak begin het. Sy was egter nie tevrede met die party se gesindheid teenoor vroue nie, wat oor die algemeen van kant gemaak is. Op hierdie tydstip kyk sy na die WSPU. In 1919 het sy, sonder sukses, by die plaaslike provinsiale stadsverkiesings gestaan ​​as kandidaat van die Arbeidersparty in Hammersmith, Londen. Sy was sekretaris van die eerste internasionale konferensie van kommunistiese vroue in die 1920's. Dora het 'n paar artikels oor die sosialistiese vrouebeweging geskryf, soos 'Some Words to Socialist Women ' (1908).
The Great Lockout van 1913 deur Joseph E.A. Connell Jr.
Een van die mees omstrede elemente van die Lockout was die sogenaamde 'kiddies'-skema', die geesteskind van die Engelse sosialist Dora Montefiore (die 'London lady' van die opskrif).
James Larkin het in 1907 in Ierland aangekom om sy vakbondorganisasie te begin. Die eerste lede is op 20 Januarie 1909 ingeskryf by die nuwe Irish Transport and General Workers 'Union (ITGWU). Teen 1911 het die ITGWU ongeveer 4 000 opbetaalde lede, maar hierdie getal het teen die einde van 1912 verdubbel en teen die middel van 1913 tot 10 000 toegeneem. , insluitend wydverspreide gebruik van die simpatieke staking, om groot toegewings van werkgewers te wen.
Byna onmiddellik na die stigting van die vakbond van Larkin het William Martin Murphy, as leier van die Dublin Employers 'Federation, die vooruitgang van nuwe vakbond teenstaan. Murphy het gesê dat hy geen beswaar het teen ''n wettige vakbond' nie, maar dat hy nie sou staan ​​dat hulle 'hulself verbind met onbetwisbare organisasies of Larkin se gereedskap' word nie.
Stakings het gereeld in Ierland plaasgevind, maar industriële verhoudings het aan die begin van die tweede dekade van die eeu meer gevestig gelyk. Dublin het grotendeels aan arbeidsonrus ontsnap, maar tussen 1908 en 1913 was daar 'n eindelose aantal klein skermutselings tussen werkgewers en Larkin se vakbondlede, en tussen 1911 en 1913 het die vakbond, veral deur middel van simpatieke stakings, oorwinnings behaal in Dublin. Op sy eenvoudigste was die basiese oorsaak van die geskil die weiering van 'n konsortium van sakelui uit Dublin, onder leiding van Murphy, om die reg van werkers om by die ITGWU aan te sluit, te erken.
Op 15 Augustus 1913 beveel Murphy werknemers in die Irish Independent om te kies tussen lidmaatskap by die ITGWU of hul werk, 'n opsetlike konfrontasie met die vakbond. Sowat 40 werknemers het geweier om uit die vakbond te bedank en is afgedank. Later stel Murphy dieselfde ultimatum aan sy werkers van die Dublin United Tram Company. Op 25 Augustus 1913 het trams oor die hele Dublin in hul spore gestop. Dit was die eerste dag van die Horse Show -week. Al die bestuurders en kondukteurs het die Rooi Hand vakbond -kenteken op hul klere aangebring en die passasiers beveel om uit te staak. Alhoewel die trems weer begin is, was Larkin se optrede om die tramstelsel af te sluit en 'n algemene staking te begin. Onder leiding van Murphy het die eienaars stakingswerkers gehaas en die Lockout was aan die gang.
In reaksie hierop het Murphy almal behalwe 'n handjievol van die belangrikste werkgewers van Dublin georganiseer, nie net om alle ITGWU -lede te ontslaan nie, maar ook om hul werknemers te dwing om 'n belofte te teken om nooit by die vakbond aan te sluit nie. Die geskil het onvermydelik ontaard in naakte klasoorlogvoering. Murphy se antipatie teenoor Larkin en die ITGWU was ideologies sowel as ekonomies. Soos baie konserwatiewe nasionaliste, was hy bang vir sindikalisme as 'n middel vir verengelsing, sosialisme en sekularisasie.
Een van die mees omstrede elemente van die Lockout was die sogenaamde 'kiddies'-skema', die geesteskind van die Engelse sosialist Dora Montefiore. Ingevolge hierdie plan sou vakbondgesinne in Engeland na kinders van stakers omsien totdat die geskil verby was. Die idee wek die intense vyandigheid van die Katolieke Kerk, wat in 'n 'oorlog' met die Protestantse kerke in Dublin besig was. Dit was bekommerd dat Katolieke kinders deur ateïste of protestantse huishoudings 'bedorwe' sou word. Aartsbiskop van Dublin, William Walsh, was ook bevrees dat die kinders nie na die krotbuurte sou kon terugkeer nadat hulle in 'n welvarender omgewing gebly het nie.
Die Lockout het vroeg in 1914 geduur en het ongeveer 20 000 werkers betrek, met wydverspreide ontbering en hongersnood. Britse vakbonde het £ 100,000, 'n ongelooflike bedrag in die huidige waardasie, geskenk om die uitgesluit werkers te ondersteun, maar hul versuim om 'n 'simpatieke staking' in Engeland uit te roep, was uiteindelik beslissend. Die Lockout was die groot keerpunt in die geskiedenis van die werkersklas in Ierland en het gehelp om die werkers van Ierland hul plek in die voorste geledere van die wêreldleër van militante en opstandige arbeid te gee. HI
Kyk die video: PJ MASKS Toys Videos for Kids Giant Headquarters Surprise Box Cat Car Playtime Fun TBTFUNTV