Finding my mond in Mexiko - Inligting
Finding my mond in Mexiko
Daar is geen tekens in Mexiko nie, ten minste niemand wat nie verouderd of onbedoeld snaaks is nie. My persoonlike gunsteling was die bord op Chacala-strand wat sê dat geen mascotte toegelaat word nie. (mascota is die woord vir troeteldier in Spaans.)
Dit is nie maklik vir iemand soos ek om gewoond te raak aan 'n plek waar u die inligting wat u benodig nie op skrif kan vind nie. Ek was bekend dat ek sagtewarehandleidings van voor tot deur gelees het. As ek iets wil weet, gaan ek op die internet of koop 'n boek. Ek verwag pamflette, bordjies en baie fynskrif.
Dit is nie soos in Mexiko nie. Lupe, die vrou wat vir Casa de Tortuga versorg het, het aan my verduidelik:él que tiene boca, llega a Roma. " Letterlik beteken dit dat hy wat 'n mond het, in Rome aankom. Met ander woorde, jy moet iemand vra.
By die Puerto Vallarta-lughawe aangekom, het dosyne koolkatte op ons neergedaal en gevra waarheen ons wou gaan. Daar was geen geplaaste bordjies, geen sone-kaarte, geen gedrukte lys van regulasies vir kajuit wat aan toeriste uitgedeel is nie. Net, jy moet iemand vra.
Ek het selfs geklap en 'n toer onderneem, meestal omdat ek om ooglopende redes nie wou hoef te ry na Tequila, Mexiko nie. In plaas daarvan om my neus in 'n gids vir die dag te hê, het ek 'n paar oulike mense ontmoet.
Ek en die toergids het gesels oor alles van Orozco-muurskilderye tot hoe ek die eerste gringa-aarbei-plukker in Irapuato, Mexiko sou word. Dit was 'n ontploffing. Kontrasteer dit deesdae met 'toere' in Amerikaanse museums. Elkeen van ons loop rond met ons eie persoonlike koptelefoon. Ons beweeg saam, maar ons het glad nie 'n menslike interaksie nie.
Ek het begin besef hoeveel ons hele lewe ontwerp is om nie met mense te praat nie. Ons toere word opgeneem. Ons telefone word deur masjiene beantwoord. Ons politieke besprekings geskied via rekenaars. En ek wonder waarom ek sosiaal vertraag is.
Toe ek in Mexico City kom, was ek 'n nuwe vrou. Ek het met almal gepraat. Ek het geweet hoeveel taxibestuurders betaal vir hul gas. Ek het geweet hoeveel keer die busbestuurder 'n visum probeer kry het om familie in die VS te besoek. Ek het geweet hoeveel dit hom kos elke keer as hy geweier word. Ek het soveel geweet, en niks daarvan het gelees nie.
My hotel in Mexico City is bestuur deur vrywilligers van die Amerikaanse Vriendienskomitee. Die meeste van hulle kom uit die Verenigde State.
Een middag vra ek die meisie by die ontvangstoonbank hoe om êrens te kom.
Sonder om op te kyk na wat sy gedoen het, het sy na die boekrak regoor die kamer gewys en gesê: 'Ek kyk dit meestal op in een van die handleidings.'