Die keuse: Lewe of Dood
Wendag > Forum > Boermanskap > Gedagtes wat Praat > Die keuse: Lewe of Dood
Thread: Die keuse: Lewe of Dood
5th November 2010, 08:59 #1
Sedert die skepping van die eerste mens is aan hulle die vermoë gegee om keuses te kan uitoefen. Om te besluit tussen die lewe en die dood was een van hulle. Elke keuse het bepaalde gevolge. Met Sy opstanding uit die dood het Christus vir ons die keuse gelaat om te kies tussen die dood en die ewige lewe. ‘n Keuse wat elkeen self oor moet besluit en uitoefen.
Ten spyte van hierdie uiters belangrike keuse, word ons feitlik daagliks gekonfronteer om ‘n keuse uit te oefen om te laat lewe of te laat sterf. Van die nietigste insek of plant in die natuur tot die kroon van God se skepping – die mens. Hoe hoër die rangorde hoe moeiliker die keuse.
So ‘n keuse moes ek onlangs uitoefen. My Boerboelreun (genoem Boela) het tydens ‘n veldbrand saamgehardloop toe ek met die trekker die brand gaan blus het. Hy het getrou op ‘n stuk afgebrande veld agter my bly staan terwyl ek teen die brandlyn die vuur doodgespuit het. Die wind het opgekom en die vuur in ‘n braambos ingedryf. Die brandslaners kon vanweë die takke en dorings nie die vuur doodslaan nie en ek het gaan help. Met die trekker en sleepwa teenaan die vlamme gery en gespuit.
Bo die dreuning van die trekker het ek ‘n getjank gehoor. Boela het fanaties probeer om op die trekker te spring. Aanvanklik kon ek nie verstaan waarom hy daar is en wat aangaan nie. Totdat ek besef dat hy op die braambostakke se kole trap en dié hom brand. Sy pogings om op die trekker te klim was om van die brandende pyn en hitte te ontsnap.
Ek het afgespring en hom saam terug laat hardloop na ‘n veilige gebied. Hom beveel om te lê en terug gehardloop na die trekker wat toe bitter naby aan die vlamme was en begin spuit.
Ongeveer 3 ure later was die brand onder beheer en het die brandslaners agter gebly vir ingeval die brand weer sou opvlam. Boela was nêrens te sien nie en ek het die ongeveer 1 ½ km huis toe gery.
By die huis het ek Boela onder ‘n struik gekry waar hy besig was om sy pote te lek. Wat ‘n gesig. Die kussingkies van al die pote was weggebrand. Die rou vleis met bloed was duidelik sigbaar. Die agterpote was nog erger verbrand. Die vel tussen die tone was weg – net rou vleis wat teen mekaar skuur. Die vel en hare hoër op teen die agterpote was in geen beter toestand nie.
In die sitkamer het my vrou en ek ‘n ouerige duvet oor die bank getrek. Dit nadat ons plastiekbeskerming onder aangebring het. Met moeite het ons Boela op die bank gekry en so laat lê dat die pote effens oorhang om nie druk op te hê nie en hy sodoende “minder pyn” hoef te verduur.
Aangesien dit ‘n Saterdagmiddag was het ek die veearts gebel en verneem wat ek kan doen met graad drie brandwonde aan Boela se pote. Daar is baie gepraat, vrae gevra en uiteindelik het die keuse by my gelê – skiet die hond. Met ander woorde maak hom dood, of verpleeg hom – gun hom die lewe.
Die besluit was nie maklik nie. Veral as jy in Boela se groot bruin oë gekyk het. Die afwagting en verwagting dat jy sal kan help. Die volkome vertoue in jou gestel. Wanneer jy sy pote die een na die ander optel en kyk wat gedoen kan word, die rustigheid in hom. Geen aggressie om te byt soos wat gewoonlik die geval is nie. Die besluit was geneem. Al gaan dit ook hoe moeilik wees, gesond sal ons hom kry!
Vir etlike weke is elke poot individueel opgetel, ontsmet, met die grootste omsigtigheid verbind en ten einde laaste, van my ou sokkies oor elke poot getrek en met maskeerband bo vasgedraai, ‘n proses wat ongeveer twee ure geduur het. Snags kon ‘n mens sy pyn tjankies hoor. Dan het ek opgestaan en by hom gaan sit. Trane het my oë gevul by die aanskoue van sy pyn en lyding. Die slegte reuk van gebrande pote en inflamasie het deur die huis gehang – ‘n soort van ‘n doodsvonnis.
Gelukkig werk die mediese navorsing in ons guns, met antibiotika, pynpille en ontsmettingsmiddels het die pote geleidelik begin herstel. Boela se verantwoordelikheidsin om nie sy toilet gebruike in die huis te beoefen nie, het tot gevolg gehad dat hy aanvanklik op ‘n kombers na buite gedra is waar hy sy dinge kon doen. Later toe hy sukkelend met sy sokkiepote stadig kon begin loop, kon ek die deur vir hom oopmaak nadat ek sy tankgeluidjies begin herken het.
Nou na 4 maande kan hy al weer ‘n bietjie hardloop (stadig) en saam met jou stap. Die toonnaels het in die vier maande lank uitgegroei. Alhoewel dit geknip is, is dit steeds te lank en breek by die tone af. ‘n Pynlike proses met die gepaardgaande inflamasie en die nodige behandeling.
Nou waarom hierdie gebeure vertel? Dit is in tye soos hierdie dat ‘n mens tyd kry om introspeksie oor jouself, jou lewe en die gevolge daarvan te dink. Net soos Boela, sonder om iets te kan sê sy keuse om te lewe aan my oorgedra het, so is ook my keuse aan my Skepper bekend. Waar ‘n mens in die bos staan waar die bome gekap word, vertrou ek ook dat wanneer my tyd aanbreek om gekap te word, my Skepper my keuse, ten spyte van my brandwonde van ongehoorsaamheid, maar veral my tekort aan naasteliefde, Hy ook sal besluit om my die lewe te laat beërwe.
Moord, Dood, Slegte Nuus en Politiek
By Carel van Heerden in forum Besprekings
Last Post: 26th October 2010, 08:03
God Lewe in die Water
Last Post: 22nd April 2010, 09:44