Generasie van '98: kenmerke van die beweging en hoofskrywers Huidige literatuur
U onthou tog van u jare op skool en / of hoërskool het die Generasie van 98 bestudeer in die taal- en letterkundeklas. Miskien is dit selfs moontlik dat u, noudat u kinders het, dit weer met hulle sal moet bestudeer sodat hulle dit kan leer. As dit die geval is, het u op die regte plek gekom omdat ons u daarvan gaan vertel.
En so nie, is dit altyd goed om 'n deel van die geskiedenis van Spanje te onthou, spesifiek die literêre deel, want dit is die outeurs wat deel was van die Generasie van 98 wat in hul tyd baie belangrik was en 'n impak gehad het, nie net in Spanje nie. , maar in baie meer wêrelddele. Bly en weet meer oor hulle.
1 Hoe die Generasie van '98 ontstaan ​​het
2 Generasie '98 Eienskappe
2.1 Spog met Spanje
2.2 Hulle verwerp die bourgeoisie
2.3 Hulle is baie krities
2.4 Hulle het nuwe vorme van literatuur geskep
3 Die hoofskrywers van die Generation van '98
3.3 Ramiro de Maeztu in die generasie van '98
3.4 Miguel die Unamuno
Hoe die Generasie van '98 ontstaan ​​het
The Generation of '98 is eintlik die naam van 'n groep skrywers wat tegelykertyd saamgekom het met die doel om 'n situasie in die gesig te staar wat almal deurloop, gekenmerk deur 'n morele, sosiale, politieke en ekonomiese krisis. In Spanje, die gevolg van die verlies van Kuba, Puerto Rico en die Filippyne.
Ons praat spesifiek oor die jaar 1898, In die tyd toe die samelewing weens die agteruitgang van die Spaanse ryk en die ondertekening van 'n verdrag waardeur verskeie Spaans-Amerikaanse kolonies verlore gegaan het, in 'n atmosfeer van ongemak en verontwaardiging gedompel is, wat baie outeurs in hul eie werke gekanaliseer en ontbloot het. .
Aanvanklik was die groep bestaan ​​uit slegs drie outeurs: Pío Baroja, Azorín en Ramiro de Maeztu, bekend as 'The Three', die bynaam waarmee hulle die artikels onderteken wat in die media van destyds gepubliseer is. Maar bietjie vir bietjie het hulle toegeneem en baie meer outeurs bygevoeg, tot meer as 20 persoonlikhede uit die literatuur van destyds: Ángel Ganivet, Miguel de Unamuno, Enrique de Mesa, Antonio en Manuel Machado, Ricardo Baroja, Ramón María del Valle - Inclán, Gabriel y Galán, Manuel Gómez Moreno, Miguel Asín Palacios, Francisco Villaespesa, Ramón Menéndez Pidal, Jacinto Benavente, Carlos Arniches, Joaquín en Serafín Álvarez Quintero.
Generasie '98 Eienskappe
Hierdie outeurs, ontsteld oor wat gebeur het, begin met 'n "veldtog" van sosiale protes wat gekenmerk word deur 'n reeks toestande wat hul geskrifte beheer. Hierdie is:
Spog met Spanje
Verdedig haar en spreek sy liefde vir haar uit. Daarom, vir hulle die "tuisland" en die essensie van die land is belangrik. Vir hulle is die behoefte aan wedergeboorte, nie net sosiaal, polities nie, maar ook kunstig 'n prioriteit.
Hulle verwerp die bourgeoisie
Aangesien hierdie sosiale klas slegs een is nederlaag en mislukte samelewing dat dit nie die algemene voordeel dien nie (en veel minder vir Spanje).
Hulle is baie krities
Oor die politieke situasie en die sosiale norme wat die land regeer, soms daarteen teëstaan, veral as die norme bots met sy patriotistiese waardes of liefde vir Spanje.
Hulle het nuwe vorme van literatuur geskep
Na aanleiding van hul eie voorskrifte, waarin literatuur ook 'n "verandering" nodig gehad het, was hulle die pioniers in die aanbied van 'n nuwe literatuur, soos byvoorbeeld die absurditeit, 'n tak van die teater; of die impressionistiese roman.
Om u 'n voorbeeld te gee, was Azorín miskien een van die eerste skrywers van destyds in Spanje wat besluit het dat sy karakters 'n reis terug in die tyd sou neem, as dit ondenkbaar was.
Op hul beurt het hulle besluit om literatuur baie nader aan lesers te bring, dit meer verstaanbaar te maak, en daarom het hulle eenvoudige frases begin gebruik, met noukeurige taal, maar wat almal verstaan. En kort; met 'n sin van slegs 'n paar woorde, kon hulle 'n groot menings oordra of mense laat nadink oor wat hulle pas gelees het.
Die hoofskrywers van die Generation van '98
Soos ons voorheen gesien het, was die Generasie van '98 nie 'n kwessie van net drie outeurs nie. Daar was nog baie meer en dit is gerieflik om 'n bietjie kommentaar te lewer op die hoofskrywers, begin met die groep 'Die Drie'.
Baroja, saam met die volgende twee outeurs, was een van die pilare van die Generasie van 98. Destyds is sy werke beïnvloed deur die kenmerke van hierdie beweging, waar pessimisme en onrustigheid in sy literêre werke aanwesig was.
In hierdie geval, Baroja het sy kritiese en sarkastiese humor gebruik om oor die realiteit van Spanje te praat, maar terselfdertyd het hy probeer om lesers wakker te maak en te sien dat die beste ding vir die land was om homself te wederbaar, om te verander om 'n beter een te hê.
Van Pío Baroja moet gesê word dat hy 'n baie pessimistiese en nors man was. Miskien die mees "aansteeklike" van die hele groep, aangesien hy redelik nonkonformisties was en een van die eerstes was wat geneig was om "opgemerk te word".
In die geval van Azorín, of sy regte naam, José Martínez Ruiz, het toegang tot publikasies vanweë sy status as joernalis. Om hierdie rede, deur op die "frontlinie" van die inligting te staan, kon hy die sosiale en ekonomiese probleme sien wat die verlies van die kolonies aan Spanje veronderstel het, en hoe 'n verandering in die land teweeggebring moes word sodat dit sou regenereer en weer te voorskyn kom.
In die geval van Azorín is hy die teenoorgestelde van Pio Baroja. In die sin dat hy was rustiger en oplettender, baie sensitief en selfs die kleinste besonderhede wat voor hom gestel is, te waardeer.
Om hierdie rede het sy passie vir Spanje, landskappe, verganklikheid en tydsverloop al sy werk gekenmerk.
Ramiro de Maeztu in die generasie van '98
Maeztu was, benewens skrywer, ook 'n joernalis. Danksy sy beroep het hy die media meer byderhand gehad en kon hy baie artikels publiseer wat verband hou met die verdediging van die tuisland (Spanje) en Spaanse waardes, om meer mense te probeer identifiseer met sy land.
Al was dit eers redelik impulsief en radikaal, met verloop van tyd was sy geskrifte konserwatiewer, altyd in dieselfde trant, maar met 'n meer aangename boodskap.
Unamuno het by die Generation of 98 aangesluit kort nadat dit geskep is, aangesien hy dieselfde denkwyse met ander outeurs gedeel en in sy werke weerspieël het, waar baie soortgelyke eienskappe van hierdie groep gesien word.
Aan Miguel de Unamuno hy word erken as 'n soort 'leier' van die groep as gevolg van daardie vegtende en opstandige gees wat hy, selfs in gevorderde ouderdom, geweet het hoe om ongeskonde te bly. Vir hom was sowel Spanje as die menselewe die belangrikste dinge in die wêreld, en hy het probeer om elkeen te beïnvloed wat na hom wou luister of hom wou lees.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Geskiedenis van die literatuur » Generasie van die 98
Wat Unamuno betref, het hy altyd vir my 'n nuuskierige karakter gelyk, ek onthou nog altyd die gebeurtenis in die hoofsaal van die Universiteit van Salamanca toe militêre troepe storm, en hy verklaar homself as die hoëpriester van die instelling, 'n man wie se gees die vrees oortref hy was 'n navolgenswaardige man.