Lodewyk XIV se hof - Inligting opstandige verlede van Parys.In Versailles ontwikkel 'n hof bestaande uit etlike duisende mense, van die hoogste vorste to" /> opstandige verlede van Parys.In Versailles ontwikkel 'n hof bestaande uit etlike duisende mense, van die hoogste vorste to" />
Lodewyk XIV se hof
Lodewyk XIV voor die grot van Tethys
Instelling van die militêre orde van Saint-Louis
Titel: Lodewyk XIV voor die grot van Tethys
Skeppingsdatum : 1684
Afmetings: Hoogte 96 - Breedte 96
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Hervé Lewandowski
Prentverwysing: 98-024036 / MV8075
© Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Hervé Lewandowski
Titel: Instelling van die militêre orde van Saint-Louis
Skrywer: MAROT François (1666 - 1719)
Skeppingsdatum : 1710
Datum getoon: 10 Mei 1693
Afmetings: Hoogte 51 - Breedte 76
Prentverwysing: 95-001943 / MV2149
Publikasiedatum: Januarie 2013
Lodewyk XIV het besluit om die hof te stabiliseer in sy koninklike woning in Versailles, wat hy ingerig, vergroot en versier het. Hy vermenigvuldig sy verblyf daar totdat hy hom op 6 Mei 1682 definitief daar vestig. Die nabyheid van die tuine en wildwoude, maar ook die afstand van die adel van Parys, het daartoe bygedra dat die koning die plesier van buitenshuis (jag, stap, partytjies) en versigtig vir die opstandige verlede van Parys.
In Versailles ontwikkel 'n hof bestaande uit etlike duisende mense, van die hoogste vorste tot die nederigste dienaars, wat rondom die koning en lede van sy familie draai. Die anonieme kunstenaar wat geskilder het Lodewyk XIV voor die grot van Tethys is ongetwyfeld 'n goeie vriend van Van der Meulen. Die werk is moeilik tot op hede (vroeë 1670's of vroeë 1680's) vanweë die fyn identifikasie van die vrou wat die paar trappies op die voorgrond neerdaal.
In 1710 ontvang François Marot 'n opdrag vir 'n skets om een ​​van die tapisserieë in die reeks van Die Koning se storie. Sy bydrae, Instelling van die militêre orde van Saint-Louis, sal egter in die konsepstadium bly. Die skildery beeld die seremonie op 10 Mei 1693 uit, waarin die eerste groep militêre offisiere wat die monargie goed gedien het, die Orde van St.
Die twee skilderye bied twee baie verskillende voorstellings van die hof: 'n barok, dinamiese en opelugvisie van die hofvereniging wat rondom die koninklike familie georganiseer is voor die stabilisering in Versailles, en 'n klassieke visie, gevries en gekodifiseer in 'n geslote ruimte. tekenend van die koninklike opvoering aan die einde van die 17de eeue eeu.
In die eerste werk loop Lodewyk XIV, wie se perdkop presies die middelpunt van die komposisie is, verby die Grot van Tethys, gebou in 1665-1666 aan die noordekant van die Paleis van Versailles. Hierdie werk toon sowel die sosiale diversiteit van die hof - duidelik in die kleredrag - as die omgewing waarin dit leef. In die agtergrond is die pomptoring gebruik om water na die fonteine ​​op die kasteel te bring. Tethys Cave, wat in 'n verbouing in 1685 vernietig is, was 'n gewilde plek vir feeste en teatervoorstellings. Die kunstenaar meng skilderagtige tonele (linkerdeel van die doek) met tonele waarin bekende mense optree: die Grand Dauphin volg die koning te perd; die vrou op die voorgrond blyk Madame de Montespan te wees, wat met 'n trappie afgaan en haar broer die hertog van Vivonne haar arm gee (dit is ook moontlik dat die vrou die Dauphine Marie-Anne van Beiere is); Madame de Maintenon, goewerneur van die buite-egtelike kinders van die koning, sorg vir die klein hertog van Maine, gebore in 1670 (tensy dit die klein hertog van Bourgondië is wat in 1682 gebore is). Die hof is hier in verskillende groepe georganiseer: terwyl die hofdienaars Lodewyk XIV en sy suite in die regte deel van die komposisie oorweeg, word mense van 'n beskeie sosiale rang (miskien 'n dief) lewendig links, rondom die ruiters wat die koning voorafgaan.
François Marot toon 'n ernstiger en meer formele hof. Die plegtigheid van die gebeurtenis - wat waarskynlik die manlike eksklusiwiteit verklaar - stel die skilder nie vry van vryheid met die werklikheid nie: die kamer van die koning waarin die seremonie eintlik plaasgevind het, is nie die wat hier voorgestel word nie en wat voortspruit uit 'n reorganisasie van 1701; die skaduwees dui aan dat die vensters na die suide oopgaan, wanneer dit eintlik na die ooste oopgaan, dit wil sê, waar die kyker geleë is. Slegs die koning is identifiseerbaar, hoewel daar aanvaar kan word dat onder die knielende mense die Dauphin, die hertog van Orleans, die hertog van Chartres, die prins de Conti en die maarskalk de Bellefonds is, wat almal op daardie dag deur Louis XIV gedoop is. . Ingevolge die etiket, wat voorskryf dat niemand homself in die kamer van die koning bedek nie, dra slegs die koning 'n hoed wat help om hom van ander mense te onderskei.
Die "beskawing van maniere"
Lodewyk XIV het mag uitgeoefen deur 'n gekodifiseerde lewe aan die hof te organiseer en sodoende die hoë adel van sy toeganklikheid afhanklik te maak. Die hoflewe was duur vir hofdienaars, wat dikwels op 'n dikwels ongemaklike manier moes huisves, hulle moes aantrek en vir die rykstes onder hulle 'n herehuis in die stad Versailles moes onderhou. Tog is sy gesog as 'n manier om te bereik, as 'n moontlike manier om die koning te behaag. Na die sedentarisering van die hof in Versailles in 1682 en die huwelik van die koning met Madame de Maintenon in 1683, het die hof ernstiger geword, selfs vervelig vir sommige waarnemers. Die tien duisend mense wat daagliks die Paleis van Versailles besoek, is daartoe verbind om die seremoniële hof te respekteer, in die hoop om die hiëratiese monarg te nader, wie se lewe dié van die hofdienaars regeer. Etiket help om die adel te mak en te mobiliseer in diens van koning en staat. Die "beskawing van mores" is volgens Norbert Élias 'n proses van normalisering van gedrag en sensitiwiteit waaraan die hoflewe sterk deelgeneem het. Deur sy briljantheid en die bevele wat dit uitlok, is die hof ook 'n sentrum van kultuur waar die koning die rol van 'n beskermheer vertolk.
Norbert ÉLIAS, Die Hofvereniging, Parys, Flammarion, 1969, riet. 2008.
Frédérique LEFERME-FALGUIÈRES, Die hofdienaars. 'N Vermaakonderneming onder die Ancien Régime, Parys, P.U.F., 2007.