Keiser Sh ah Jahan lê siek, beperk tot sy paleis. Buite het die leërs van sy vier seuns in 'n bloedige stryd gebots. Alhoewel die keiser sou herstel, het sy eie seëvierende derde seun die ander broers doodgemaak en die keiser onder huisarres gehou vir die oorblywende agt jaar van sy lewe.
Keiser Aurangzeb van Indië se Mughal-dinastie was 'n heeltemal meedoënlose en bedrieglike heerser. Hy het min gekwalifiseer om sy broers te vermoor of sy pa in die steek te hou.
Hoe het hierdie genadelose man van een van die mees gevierde liefdevolle huwelike in die geskiedenis ontstaan?
Aurangzeb is gebore op 4 November 1618, die derde seun van Prins Khurram (wat keiser Shah Jahan sou word) en die Persiese prinses Arjumand Bano Begam. Sy ma is meer algemeen bekend as Mumtaz Mahal, "Geliefde Juweel van die Paleis." Sy het later Shah Jahan geïnspireer om die Taj Mahal te bou.
Gedurende Aurangzeb se kinderjare het Mughal-politiek egter die lewe vir die familie moeilik gemaak. Opvolging het nie noodwendig aan die oudste seun geval nie; In plaas daarvan het die seuns soldate gebou en militêr vir die troon meegeding. Prins Khurram was die gunsteling om die volgende keiser te word, en sy pa het die titel Shah Jahan Bahadur of "Brave King of the World" aan die jongman gegee.
In 1622, toe Aurangzeb vier jaar oud was, het prins Khurram egter geleer dat sy stiefmoeder 'n jonger broer se aanspraak op die troon ondersteun.
Die prins het teen sy pa geveg, maar is ná vier jaar verslaan. Aurangzeb en 'n broer is as gyselaars na hul oupa se hof gestuur.
Toe die vader van Shah Jahan in 1627 oorlede is, het die rebelleprins Emperor of the Mughal Empire geword . Die negejarige Aurangzeb is in 1628 met sy ouers by Agra herenig.
Die jong Aurangzeb studeer staats- en militêre taktiek, die Koran en tale, ter voorbereiding vir sy toekomstige rol. Shah Jahan het egter sy eerste seun, Dara Shikoh, bevoordeel en geglo dat hy die potensiaal het om die volgende Mughal-keiser te word.
Aurangzeb, Militêre Leier
Die 15-jarige Aurangzeb het in 1633 sy moed bewys. Al Shah Jahan se hof was in 'n paviljoen beklee en het 'n olifantgeveg gekyk toe een van die olifante buite beheer was. Terwyl dit teen die koninklike familie gedonder het, het almal verstrooi - behalwe Aurangzeb, wat vorentoe gegaan het en van die woedende pachyderm afgekom het.
Hierdie daad van selfmoorddadigheid het Aurangzeb se status in die familie opgewek. Die volgende jaar het die tiener bevel gegee aan 'n leër van 10,000 kavalerie en 4000 infanterie; Hy is binnekort gestuur om die Bundela-opstand neer te sit. Toe hy 18 was, is die jong prins as viceroy van die Deccan-streek, suid van die Mughal-hartland, aangestel.
Toe Aurangzeb se suster in 1644 in 'n vuur gesterf het, het hy drie weke geneem om terug te keer na Agra, eerder as om dadelik terug te jaag. Shah Jahan was so kwaad oor sy traagheid dat hy Aurangzeb van die Viceroyalty of Deccan gestroop het.
Verhoudings tussen die twee het die volgende jaar versleg, en Aurangzeb is van die hof verban.
Hy het die keiser bitterlik daarvan beskuldig dat hy Dara Shikoh bevoordeel het.
Shah Jahan het al sy seuns nodig om sy groot ryk te laat hardloop, maar in 1646 het hy Aurangzeb-goewerneur van Gujarat aangestel. Die volgende jaar het die 28-jarige Aurangzeb ook die goewerneurskappe van Balkh ( Afghanistan ) en Badakhshan ( Tajikistan ) aangeneem op die keiser se kwesbare noordelike flank.
Alhoewel Aurangzeb baie sukses gehad het in die uitbreiding van Mughal-regeer noord en weswaarts, in 1652, het hy nie die stad Kandahar (Afghanistan) van die Safavids af geneem nie . Sy pa het hom weer aan die hoofstad herinner. Aurangzeb sal lankal nie lankal in Agra kwyn nie - dieselfde jaar is hy weer suid gestuur om die Deccan weer te regeer.
Aurangzeb veg vir die troon
Aan die einde van 1657 het Shah Jahan siek geword. Sy geliefde vrou, Mumtaz Mahal, is in 1631 oorlede, en Shah Jahan het nooit regtig haar verlies verloor nie.
Terwyl sy toestand versleg het, het sy vier seuns deur Mumtaz begin veg vir die Pauw Troon.
Shah Jahan het Dara, die oudste seun, bevoordeel, maar baie Moslems het hom te wêrelds en onredelik beskou. Shuja, die tweede seun, was 'n volledige hedonis wat sy posisie as goewerneur van Bengale gebruik het as 'n platform vir die verkryging van pragtige vroue en wyn. Aurangzeb, 'n veel meer toegewyde Moslem as een van die ouer broers, het sy kans gesien om die getroue agter sy eie banier te verower.
Aurangzeb het sy jonger broer, Murad, gewillig gewerf en hom oortuig dat hulle saam Dara en Shuja kon verwyder en Murad op die troon kon plaas. Aurangzeb het geen planne gehad om homself te heers nie, en beweer dat sy enigste doel was om die Hajj na Mekka te maak.
Later in 1658, toe die gekombineerde leërs van Murad en Aurangzeb noord na die hoofstad beweeg het, het Shah Jahan sy gesondheid herstel. Dara, wat homself regent gekroon het, het opsy gesit. Die drie jonger broers het geweier om te glo dat Shah Jahan goed was en konvergeer op Agra, waar hulle Dara se weermag verslaan het.
Dara het in die noorde gevlug, maar is deur 'n Baluchi-hoofman verraai en in Junie 1659 na Agra teruggekeer. Aurangzeb het hom vir die afvalligheid van die Islam uitgedryf en die kop aan hul vader voorgelê.
Shuja het ook na Arakan ( Birma ) gevlug en is daar tereggestel. Intussen het Aurangzeb sy voormalige bondgenoot, Murad, in 1661 op trompet-moord aangekla. In aanvulling op die beskikking van al sy mededingende broers, het die nuwe Mughal-keiser sy pa onder huisarres in Agra Fort geplaas.
Shah Jahan het daar agt jaar, tot 1666, gewoon. Hy het die meeste van sy tyd in die bed gesit en uit die venster by die Taj Mahal gekyk.
Die regering van Aurangzeb
Aurangzeb se 48-jarige regering word dikwels as 'n "Goue Tydperk" van die Mogale Ryk genoem, maar dit was groot met probleme en opstandings. Alhoewel Mughal-heersers van Akbar die Grote deur Shah Jahan 'n merkwaardige mate van godsdienstige verdraagsaamheid beoefen het en groot kundiges van die kunste was, het Aurangzeb albei hierdie beleide omgekeer. Hy het 'n veel meer ortodokse, selfs fundamentalistiese weergawe van Islam beoefen, wat so ver gegaan het dat hy musiek en ander optredes in 1668 verbied. Beide Moslems en Hindoes was verbied om te sing, musiekinstrumente te speel of te dans - 'n ernstige demper op die tradisies van beide gelowe in Indië .
Aurangzeb het ook bevel gegee aan die vernietiging van Hindoe-tempels, hoewel die presiese getal nie bekend is nie. Skattings wissel van onder 100 tot tienduisende. Daarbenewens het hy die slawerny van Christelike sendelinge beveel.
Aurangzeb het Mughal-regeer sowel noord as suid uitgebrei, maar sy konstante militêre veldtogte en godsdienstige onverdraagsaamheid het baie van sy vakke geklassifiseer. Hy het nie gehuiwer om gevangenes van die oorlog, politieke gevangenes en enigiemand wat hy nie-Islamitiese beskou, te martel en dood te maak. Om sake te vererger, het die ryk oorverhog, en Aurangzeb het hoër belasting gehef om sy oorloë te betaal.
Die Mughal-weermag kon nooit die Hindoe-weerstand in die Deccan heeltemal vernietig nie, en die Sikhs van die noordelike Punjab het herhaaldelik teen Aurangzeb gedurende sy heerskappy opgestaan.
Miskien is dit die grootste bekommernis vir die Mughal-keiser, en hy het grootliks op Rajput-stryders staatgemaak, wat teen hierdie tyd die ruggraat van sy suidelike leër gevorm het en was getroue Hindoes. Alhoewel hulle ontevrede was met sy beleide, het hulle nie Aurangzeb gedurende sy leeftyd laat vaar nie, maar hulle het teen sy seun opgetree sodra die keiser gesterf het.
Miskien was die mees rampspoedige opstand van almal die Pashtun- opstand van 1672-74. Die stigter van die Mughal-dinastie, Babur , het van Afghanistan gekom om Indië te oorwin en die familie het altyd op die hewige Pashtun-stamme van Afghanistan geargumenteer en wat is Pakistan nou om die noordelike grens te beveilig. Heffings wat 'n Mughal-goewerneur stamstamme gemolesteer het, het 'n opstand onder die Pashtuns veroorsaak, wat gelei het tot 'n volledige uiteensetting van beheer oor die noordelike vlak van die ryk en sy kritieke handelsroetes.
Op 20 Februarie 1707 sterf die 88-jarige Aurangzeb in Sentraal-Indië. Hy het 'n ryk uitgestrek tot by die breekpunt en met rebellies geslaan. Onder sy seun, Bahadur Shah I, het die Mughal-dinastie sy lang, stadige agteruitgang in die vergetelheid begin. Dit het uiteindelik geëindig toe die Britte die laaste keiser in ballingskap in 1858 gestuur en die Britse Raj in Indië gevestig het.
Keiser Aurangzeb word beskou as die laaste van die "Groot Mughals." Maar sy meedoënloosheid, verraad en onverdraagsaamheid het beslis bygedra tot die verswakking van die eens groot ryk.
Miskien is Aurangzeb se vroeë ervarings van gyselaar deur sy oupa gehou, en word voortdurend oor die hoof gesien deur sy vader die jong prins se persoonlikheid verdraai. Sekerlik, die gebrek aan 'n bepaalde opeenvolgingsreeks kan nie die gesinslewe besonder maklik maak nie. Die broers moet groot geword het om te weet dat hulle eendag vir mag moet veg.
In elk geval was Aurangzeb 'n vreeslose man wat geweet het wat hy moes doen om te kan oorleef. Ongelukkig het sy keuses die Mughal-ryk self minder minder in staat gestel om uiteindelik buitelandse imperialisme af te weer.