3 beste boeke deur Kiko Amat ›Oktober 2021
3 beste boeke deur Kiko Amat
Die beste kreatiewe generasie is die waarin elkeen doen wat uit die vy kom, en uiteindelik ophou om 'n generasie te wees in die verenigende sin van die term. Dan kom die Mercadona -etikette met hul stampmasjien (kom ons noem hulle literêre kritici) en is verantwoordelik vir die vereniging om te kyk na generasies wat onder die loep geneem word.
In daardie wandelinge a Kiko ama, van die vermeende nocilla -generasie wat op sy beurt verbind word met afterpop of newpunk (miskien vind ek iets uit). Die punt is dat Amat net so verbeeldingryk is in sy werke as wat hy in sy onderhoude verskyn, wat tog belangrik is.
Hoe dit ook al sy, Amat kan nie ontken word aan die avant-garde punt wat altyd transgressiewe gewaarwordinge in die vorme wakker maak nie, maar wat die essensie van 'n vertelling handhaaf wat fokus op die missie om iets te vertel wat kom. 'N Verhalende taak wat 'n magiese uitbarsting van die empatie veronderstel wat ons laat kontak maak met die karakters. Of om 'n ontwrigtende avontuur te beleef met 'n distopiese, skreeusnaakse, fantastiese, maar baie nabye punt, of om te transformeer in transformerende refleksies. 'N Sublimasie van realisme uitgevoer met alkemiese kunste.
Top 3 aanbevole romans deur Kiko Amat
Voor die orkaan
Die gevolge van vreemd wees, die grens tussen genialiteit en waansin of tussen eksentrisiteit en waansin. Die gekwelde finale werklikheid wat reeds deur die weerligstrale van waansin aangekondig is.
Voor die orkaan vertel hy ons die verhaal van Curro, wat tans in 'n psigiatriese sentrum opgeneem is, maar met die vaste vasberadenheid om die leisels van sy lewe terug te neem. Onder die nuwe en spektrale helderheid wat uiteindelik die gees van werk beheer, is die vlug die enigste oplossing om die een te herwin wat wil hê dat dit sy lot is.
En terwyl Curro sy ontsnapping beplan, na die asem van sy mees verbeeldingryke en waanvoorstellings, begin ons ontdek wie Curro werklik was.
Ons gaan meer as 30 jaar terug na die jaar van Naranjito en sy Wêreldbeker in Spanje. Ons leer die bizarre huis ken wat hom gedurende sy eerste lewensjare verwelkom het, 'n nederige huis wat op die punt staan ​​om verswelg te word deur die buitewyke van 'n onversadigbare nuwe Barcelona.
Curro het 'n beste vriend, Priu, in wie se verhouding elkeen van ons onsself kan weerspieël, met die nostalgiese aanraking van die kinderjare, van die wêreld om te ontdek. Die eienaardighede van Curro, vergesel van die nie minder eienaardige Priu, is simpatiek; die unieke flits van vreemdhede identifiseer ons ook teen die manie van normaliteit ...
Maar ons weet dat Curro en sy wêreld op katastrofe gerig is. Miskien sou arme Curro in ander omstandighede min of meer kon vorder, ondanks die feit dat hy deur sy medemense as 'n vreemde gogga beskou word ... Curro se familiekern is egter juis 'n kern wat definitief wil ontplof.
Dus, uit die humoristiese kwashale van die kinderjare, uit die sagte hartseer wat die buurtlewe soms afgee, gaan ons vinnig oor na die kontras van noodlottigheid. Curro is te jonk, skaars twaalf jaar oud, om so 'n tragies bestemde lot te aanvaar, maar dit is wat dit is ...
'N Punt van bitter berusting kom in die plot na vore. En in die tagtigerjare, wat ons nog steeds 'n dekadente blik bied op 'n samelewing wat in die toekoms lyk of dit nie die geval is nie.
Geleenthede aan die buitewyke van enige stad word drasties verminder. Die kans op die onveilige Curro in die middel van sy orkaan van sy gesin is 0 absoluut.
Die groteske familie van Curro maak ons ​​soms wakker met 'n suur glimlag, met die ontstellende skaduwee van swart humor wat uiteindelik 'n slag slaan wanneer empatie bereik word, die werklike lyding van die karakter.
Die orkaan word uiteindelik gegenereer, wat vandag perfekte siklogenese genoem word, sluit rondom Curro in. En, ondanks die lees met 'n punt van hoop, is die vreemde ding dat iets anders gebeur het. Want ... as ons teruggaan na die begin, bly die Curro van vandag in die hospitaal en beplan 'n groteske ontsnapping.
Dinge wat hoogty vier
Sodra Pànic 'n poging aangewend het, kan hy die Holden Caulfield word wat ons almal raaisel in 'The Catcher in the Rye' van Salinger. Maar Pànic gaan meer daaroor om in die huis rond te hang met sy jeugdige vreemdhede. Dit is presies die rede waarom ons Holden haat of ten minste 'n bietjie manie neem, en Pànic is die lekker oordadige wat tot alles in staat is.
Die obsessiefste obsessie vir alles is die probleem van Pànic Orfila, 'n Anglo-Katalaanse weeskind-tiener wat in beheer bly van sy groot-tante Engels in Sant Boi, 'n stad aan die buitewyke van Barcelona. Àngels, 'n lid van die Institute of Public Vandalism, is die enigste vaste satelliet wat om die wanindruk van Pànic wentel, waarheen ook verskeie obsessies draai: surrealisme, Satanisme, die situasionaliste, Max Stirner, soulmusiek, masturbasie en Eleonor, 'n meisie van haar hoërskool.
Op twintigjarige ouderdom vertrek Pànic na Barcelona. Hy probeer Romaanse Filologie studeer en ontmoet Rebeca, op wie hy verlief raak. Maar hy sluit hom ook aan by die Vorticistas: 'n vreemde bende revolusionêre dandies uit die buurt Gràcia wat 'n dreigende geheime plan het.
Pànic probeer desperaat om Rebecca te behou, terwyl die Voortrekkers hom in chaos druk tussen amfetamien en dinamiet.
Jy is die beste, Cienfuegos
Daar was 'n dag toe die stereotipe van die marginale vir 'n menigte nuwe inwoners van hierdie gemaklike wêreld oopgemaak is. Omdat 'n beroerte van ongeluk plus 'n bietjie krisis, alles bygevoeg met die wending in die ekonomiese paradigma wat daarop gemik is om die middelklas te vernietig, alles kan ontstel. Om openlik vir die tragedie te glimlag, is 'n daad van traagheid tot die verbasing om jouself te vind waar jy nooit gedink het nie.
Cienfuegos is tot grootheid geroep, maar grootheid het verbygegaan. Dit is November 2011 in Barcelona, ​​en namate die land in 'n ongekende krisis beland, het Cienfuegos nog 'n krisis: sy eie.
Sy vrou, Eloísa, het hom pas uit die huis geskop en nou gaan sy met 'n nuwe kêrel uit. Haar driejarige seun, Curtis, bly in moederskant, en Cienfuegos loop elke aand om drie uur onder die voormalige gesinsbalkon, terwyl ERE's vermeerder in die kantore van die koerant waarvoor hy werk.
Alles blyk te verbeter as hy Defence Interior, 'n industriële musiekduo, teëkom. Maar dit sal nie so maklik wees nie, en Cienfuegos sal binnekort sien dat die pad na verlossing opdraande is. So snaaks en skreeusnaaks as ontroerend en onvoorspelbaar, is dit 'n tragikomedie oor die krisis van die veertigerjare, hartseer, skuldgevoelens, vaderskap en die moontlikheid van vergifnis wat opgebou is met hartseer humor en onstuitbare ritme, sowel as 'n emosionele morele fabel wat op die landskap. vanaf 15M.