AFRIKAANSE OPSOMMING: Suid-Afrika word deur buitelandse misdaadsindikate as afsetgebied gebruik om sekere misdade oor die hele wêreld heen te pleeg. Die misdade wissel van bedrog tot moord tot dwelmhandel. Die Suid-Afrikaanse Polisiediens beskik weloor bronne en kennis om die misdadigers op te spoor en in hegtenis te neem. Maar dit is nie genoeg nie. Buitelanders wat in hegtenis geneem word, word vervolg sonder dat daar vasgestel word of die persoon deur ander polisie-agentskappe in ander wêrelddele gesoek word. Van die bronne wat tot die beskikking van die Suid-Afrikaanse Polisiediens is, maar wat heeltemalonderbenut word, is die "Interpol"-komponent van Misdaadintelligensie, Hoofkatnoor, Pretoria. Een van die redes hiervoor is dat daar geen operasionele beleid vir hierdie komponent bestaan nie. Die opstel van so 'n beleidsdokument sal lede van die Suid-Afrikaanse Polisiediens inlig oor die werksmilieu waarbinne "Interpol" werk en watter bydrae die komponent by die ondersoek van misdade met 'n internasionale dimensie kan maak. Die teoretiese aspekte van die beleidsmilieu is bespreek en daar is gevind dat dit van kardinale beland is om behoorlik geformuleerde doelstellings en doelwitte op te stel. Die beleidsanalis behoort ook tussen die twee kan onderskei. Soos die opstel van die document vorder, is dit belangrik dat die analis met nuwe tendense moet tred hou en die nodige verstellings behoort aanbring te word. Dié verstellings behoort nie van so 'n aard wees dat dit die doelstellings en doelwitte van die beleidsdokument verander nie. Teen die middle van die negentiende eeu het die polisie, veral in Europa begin besef dat misdadigers gereeld misdade in ander lande pleeg en dan na hulle eie land terugkeer. Daar was niks wat die polisiebeamptes hieraan kon doen nie aangesien die uitlewering van 'n verdagte slegs in uitsonderlik egevalle aangevra is. Die moontlikheid is ondersoek dat 'n internasionale polisie-organisasie op die been gebring moes word wat alle polisie-agentskappe sou help om "oorgrensmisdade" te bekamp. Die eerste konferensie van dié is in 1914 in Monaco gehou. Dit was die eerste van 'n reeks konferensies wat aanleidign sou gee tot die totstandkoming van die internasionale polisie-organisasie wat vandag as "Interpol" bekend staan. Suid- Afrika het eers in September 1993 lid van dié organisasie geword. 'n Operasionele beleidsdokument word voorgestel wat na al die afdelings van die Suid-Afrikaanse Polisiediens versprei moet word. Die dokument gee 'n uiteensetting van hoe Interpol Pretoria ander afdelings van die Suid-Afrikaanse Polisiediens van hulp kan wees, soos byvoorbeeld wat van lede in sekere gevalle verlang word, soos waar buitelandse burgers gearresteer word en/of wanneer lede amptelike besoeke aan ander lande aflê. Die dokument gee ook 'n uiteensetting van hoe die komponent bedryf word, asook van sy struktuur en werksaamhede. Die navorsing bewys dat daar 'n behoefte aan 'n beleidsdokument vir Interpol Pretoria bestaan. Daar word aanbeveel dat die operasionele beleidsdokument aanvaar behoort te word. Nadat dit goedgekeur is, behoort dit in 'n nasionale instruksie omskep te word. Die voordele van so 'n dokument is meervoudig, en sluit die volgende in: ./ Die Komponent bestaan reeds en bykomende fondse hoef nie daarvoor bewillig te word nie . ./ Meer lede van die Suid-Afrikaanse Polisiediens sal die dienste gebruik wat die komponent verskaf. Van die nadele is dat dit 'n langdurige proses is om so 'n beleidsdokument te laat goedkeur. Besoeke sal aan die verskeie provinsiale kantore gebring behoort te word om 'inligtingsessies' met die bevelvoerders te hou. Die navorsig het weer eens bewys dat beleidsdokumente nog steeds 'n waardevolle plek in die Staatsdiens het. Die gebrek aan 'n beleid is nie noodwendig nadelig vir sekere eenhede binne die polisiemilieu nie, maar wanneer daar gekyk word na die onderbenutting van bestaande bronne, kan dit heel moontlik aan die afwesigheid van 'n operasionele beleidsdokument toegeskryf word.