Ek sluit af. Van Aarde se kritieke 'waagmoed' om sy 'terugkeer' na 'n lewende Christelike geloof vanuit 'n tweede naïwiteit in 'n postsekulêre konteks te verwoord, ontketen na my oordeel 'n opwindende en uitnodigende spektrum teologiese insigte en impulse, wat voortbeurend ernstig opgeneem moet word. Ek noem dit doelbewus 'voortbeurend', want enersyds stel dit die ondersoeker wat die waagmoed aan die dag lê persoonlik bloot, en andersyds beitel dit aan ons gesamentlike teologiese integriteit van hier en nou, sodat ons vorentoe kan beweeg.