Die Psalm is waarskynlik gebruik deur die klein gemeenskappies van Jode wat in die land agtergebly het in die ballingskap. Dit druk die afgryse van die agtergeblewenes wat krepeer van die ellende van hulle verlies op treffende wyse uit. Die vrees dat die man met die mes by die bed van die voorvader die oorhand sal kry en dat daar niks van ons gaan oorbly nie: hier is dit nou, die niks, in groot maat. ’n Misbaksel wat net ’n spoegie van die oorspronklike taal behou het.” Die Psalmis is bang sy stem sal stil raak in die graf en keer dat hy God loof en van Hom getuig. Tate praat van “The Land of Forgetfulness” waarin die Psalmis ervaar dat hy verkeer. Daarom bring hy sy lot met drie dubbele retoriese vrae onomwonde voor die Here en maak ’n sterk argument daarmee daarvoor uit dat God hom moet help, terwille van die lofprysing en getuienis wat Hom toekom.