Notas oor die Calcutta Metro - Interessant
Robert Hirschfield besin oor sy kwesbaarheid vir buitekans-ontmoetings hoe verder hy reis.
DIE ONGEVORMDE vrou op die Parkstraat-metrostasie, met die standaard-swart-Indiese vlegsel, tik op my rugsak om seker te maak dat ek nie die Calcutta-metro gaan opblaas nie.
Dan glimlag sy, 'n halfmaan van bonatuurlike wit tande net 'n ent van my gesig af. Ons oomblik-veg-terrorisme-saam is al agter ons.
Haar glimlag wys my na die "booking" -venster, waar die kaartjieklerk my kaartjie na my sal gooi. Hulle het hom te ver van die venster af gesit, so hy het geen ander keuse as om die verdomde ding te gooi nie.
Voordat ek iets doen, wil ek vir hierdie vrou iets sê oor haar tikkie. (Ek voel ek kwalifiseer. Ek is immers 'n New Yorker. Ek het gesien hoe die twee torings voor my oë smelt.) Ek probeer my voorstel watter instruksies sy in haar waaksaamheidsklas oor Westerlinge met rugsakke gekry het. Sou ons voor die hand liggende onskuld nie agterdog laat wek nie? Enige reisiger wie se sjampoe-buis op die lughawe gekonfiskeer is, sal u vertel dat daar geen onskuld meer oor is in ons wêreld ná die wêreld van 9/11, 7/7, 26/11 nie.
'N Deel van my wil hê dat Metro-sekuriteit moet nadink: watter euwel skuil agter die dom glimlag van hierdie buitelander? Maar haar rebellie teen die grys gongevalle in ons nes vul my met 'n geheime vreugde. Ek hou van haar styl. Charmante, afgryslike, neem klein vakansies uit gravitas.
Hoe verder ek oos reis, hoe kwesbaarder is ek vir die rimpeleffekte van buite-toevallige ontmoetings soos hierdie.
Ek vind myself hopeloos aangetrokke tot hierdie uniform vrou. (Ek is gewoonlik allergies vir iemand in 'n uniform.) Ek wil met haar en haar swart vlegsel en haar wit tande langs die Ganga stap en haar dinge vertel wat ek nog nooit vir iemand gesê het nie.
Hoe verder ek oos reis, hoe kwesbaarder is ek vir die rimpeleffekte van buite-toevallige ontmoetings soos hierdie. Op dieselfde stasie is ek een keer deur 'n jong Indiërman gestop en gevra of ek 'n skrywer is. Ek het gesê ek was, en hy het gesê dat hy 'n werk vir my het wat my goeie geld sou verdien. Ek het my onmiddellik verbeel dat ek my woonstel in New York sou laat vaar en in Calcutta gaan woon. Ek het hom nooit teruggeroep nie.
Ek is in die versoeking om 'n bord in die Parkstraat-metrostasie met die Veiligheidsvrou te deel wat ek graag wil glo, geskryf deur 'n kwaadwillige surrealistiese digter wat sy werk aan die maatskappy Metro Railway skenk. U mag nie: vel, huide, dooie pluimvee of wild, vuurwerke, vleis, vis, plofstof dra nie.