11. God se Liefde
Die basiese aspekte van die mens se geestelike lewe word in 1 Korinthiërs 13:13 gedefinieer, waar Paulus sê: "En nou bly geloof, hoop, liefde – hierdie drie; maar die grootste hiervan is die liefde." Waarom is die liefde groter as geloof en hoop?
Geloof is 'n uitdrukking van die verhouding waarin ek tot die Here staan. Ek glo in Hom, ek neem Hom in die geloof aan, en ek lewe ook deur die geloof. "En sonder geloof is dit onmoontlik om God te behaag" (Heb. 11:6); maar geloof sal ophou wanneer die Here kom – want dan gaan geloof oor in aanskoue.
So ook is hoop deel van die Christen se lewe. Hy stel sy hoop en vertroue vir tydelike én ewige dinge in die Here. Ons het die hoop op die ewige lewe saam met die Here in die hemel as 'n anker van die siel wat veilig en vas is en ingaan tot binnekant die voorhangsel (Heb. 6:19). Iemand wat nie hierdie hoop het nie, is sonder God en sonder hoop in die wêreld. Maar hoop sal ook eendag in 'n finale vervulling gaan wanneer alles waarop ons gehoop het, geopenbaar is. Daarna sal hoop as 'n geestelikie eienskap nie meer beoefen word nie.
Die liefde is egter ewigdurend en onverganklik, want die liefdesband tussen die hemelse Bruidegom en sy bruid sal nooit sy glans of betekenis verloor en beëindig word nie, maar vir altyd bestaan. Dít is die groot saak waaroor dit in die Bybel gaan – die agapé liefde van God. Juis omdat God liefde is en ook vir ons in ons sondige toestand liefgehad het, het Hy sy Seun gegee om vir ons te sterwe sodat ons gered kan word. "Want so lief het God die wêreld gehad dat Hy sy eniggebore Seun gegee het, sodat elkeen wat in Hom glo, nie verlore mag gaan nie, maar die ewige lewe kan hê" (Joh. 3:16).
Jesus Christus is die sigbare vergestalting van God se liefde en genade vir 'n sondige mensdom. Dit maak 'n geloofsverhouding met God moontlik, en gee ook aan ons hoop vir hierdie lewe én die toekomstige lewe. Geloof en hoop kan dus slegs beoefen word omdat daar liefde is. Ons lewens moet ook hiervan getuig. Ons moet in die liefde van God gewortel en gegrond wees. Ons moet daarin opgroei, dit moet sy stempel op ons karakter afdruk en sy goddelike invloed in ons hele lewenswandel laat geld. Ja, ons moet volmaak word in die liefde (1 Joh. 2:5).
Ons leef in 'n sondige, gevalle wêreld waarin alle dinge aan die verganklikheid onderworpe is. Niks het ewigheidswaarde nie, daarom kan hierdie wêreld geen blywende geluk aan jou bied nie. Die meeste mense is weens hulle vleeslikheid en sondige natuur onbetroubaar en veranderlik. Goedgesindheid tussen mense gaan dikwels oor in kwaadgesindheid, aanvaarbaarheid in verworpenheid, toegeneentheid in afsydigheid, en liefde in liefdeloosheid, veragting of selfs haat.
God se liefde is egter ewig en onveranderlik. Dit gee aan jou iets om voor te lewe waarop jy altyd kan reken en wat niemand van jou af kan wegneem nie – selfs nie die dood nie. Paulus, wat deur die uiterste benoudhede gegaan het, het gesê: "Want ek is versekerd dat geen dood of lewe of engele of owerhede of magte of teenwoordige of toekomstige dinge of hoogte op diepte of enige ander skepsel ons sal kan skei van die liefde van God wat daar in Christus Jesus, onse Here, is nie" (Rom. 8:38-39). Deur hierdie stelling bevestig Paulus ons veiligheid in Christus en die onvernietigbaarheid van God se liefde vir ons. Hy noem verskeie uiterstes waarteen dit bestand is:
• In die uiterstes van ons bestaan, nl. dood of lewe, sal ons altyd in God se teenwoordigheid wees.
• Geen uiterstes van owerhede, naamlik engele en wêreldse of demoniese owerhede of magte kan ons verhouding met die Here ongedaan maak nie.
• In die uiterstes van tyd kan daar niks wees, m.a.w. geen teenwoordige of toekomstige dinge, wat ons van die liefde van Christus kan skei nie – nie verdrukking of benoudheid of vervolging of honger of naaktheid of gevaar of swaard van die hede of 'n onbekende toekoms nie (Rom. 8:35).
• Geen uiterstes van ruimte, nl. hoogte of diepte, kan die liefdesverhouding tussen God en ons vernietig nie.
• Niks in die totale geskape heelal, m.a.w. geen skepsel, kan ons liefdesverhouding met God verbreek nie.
Hierdie versekering maak die lewe oor en oor die moeite werd omdat God se liefde 'n saak is wat jou oor die grense van tyd en ruimte aan die ewige lewe van God self verbind. Geen eksterne magte of gebeurtenisse kan dit vernietig nie. Dit is die blye versekering wat alle Christene het. Maak net seker dat jy nie sélf hierdie liefde verlaat nie (Op. 2:4). Die Here wil hê dat ons Hom vrywillig en vir altyd sal liefhê.
Die mees verhewe en sinvolle gedagtes wat die mens kán bedink is oor die liefde van God. Aan 'n professor in Afrikaans is by geleentheid deur 'n verslaggewer gevra wat die mooiste en mees betekenisvolle woorde is wat sy ooit gelees het. Hierdie dame is 'n diep gelowige persoon wat benewens die Bybel goed belese in die Afrikaanse, Engelse en Franse letterkunde is. Sonder huiwering het sy die eerste paar woorde van 1 Korinthiërs 13:8 aangehaal: "Die liefde vergaan nooit nie." Wat 'n aangrypende gedagte dat die liefde van God oor die grense van tyd en ruimte strek en vir altyd voortbestaan! Dit is 'n onvervreembare geskenk. Dit bied aan jou oneindig meer as wat dit van jou vra. Al wat dit van jou vra is 'n bereidwilligheid om deur hierdie liefde herskep te word. Jy moet uit jou lewe van sondigheid, kortsigtigheid en materialisme opstaan en jou deur Jesus Christus tot die lewende God bekeer. Hierna moet jy 'n lewe lei waarin jy die Here sal liefhê en jou hoop vir tyd en ewigheid net in Hom sal stel. Jou liefde vir Hom moet daagliks deur hertoewyding versterk word.
God se liefde het 'n uitwaartse gerigtheid deurdat dit na 'n wêreld in sy nood uitreik. Dit is waarom Hy die kosbaarste van alle geskenke vir die wêreld kon gee, naamlik sy eniggebore Seun wat Homself vir ons sondes aan die kruis geoffer het. "Groter liefde het niemand as dit nie, dat iemand sy lewe vir sy vriende gee" (Joh. 15:13). Hy is die goeie Herder wat sy lewe vir die skape aflê.
Hoe anders is die rein, suiwer, herskeppende en onselfsugtige liefde van God nie! Dit is só groot en opreg dat dit alle sondaars insluit. "God bewys sy liefde tot ons daarin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was" (Rom. 5:8). Hy het alle mense liefgehad en na hulle neergebuig om hulle uit die kuil van vernietiging op te trek. Hy dra almal se ewige belange op die hart, en wil nie hê dat een mens verlore moet gaan nie maar dat almal gered moet word (2 Pet. 3:9).
God se liefde vergewe totaal en ongekwalifiseerd – só volkome dat Hy nooit weer een keer na die sonde wat vergewe is, verwys nie. Hy werp dit in die see van vergetelheid en dink nie weer daaraan nie. Hy reken die kwaad nie toe nie en verwyt mense nie vir sondes wat bely en laat staan is nie. Selfs al sondig sy kinders weer, dan raak Hy nie teen hulle verbitterd nie, en vergewe maar weer. Jesaja 55:7 sê dat Hy menigvuldiglik vergewe.
Mense wat teruggeval het, soos bv. die verlore seun in die gelykenis, moet net bereid wees om na hulle Vader terug te keer en hulle saak met Hom reg te maak (Luk. 15:18). Hulle sal in Hom 'n liefdevolle en vergewensgesinde Vader vind wat opnuut vir hulle 'n feesmaal in sy koninkryk sal berei. Hy sal hulle nie donker aankyk as hulle met berou na Hom terugkeer nie.
Ons kan geen grense stel of beperkings op die liefde van die Here Jesus plaas nie. Ons moet daarvan bewus wees dat dit elke aspek van ons bestaan insluit. Paulus sê in sy gebed vir die Efésiërs: "Om hierdie rede buig ek my knieë voor die Vader van onse Here Jesus Christus… dat Hy aan julle mag gee na die rykdom van sy heerlikheid om met krag versterk te word deur sy Gees in die innerlike mens… julle wat in die liefde gewortel en gegrond is, en julle in staat kan wees om saam met al die heiliges ten volle te begryp wat die breedte en lengte en diepte en hoogte is, en die liefde van Christus te ken wat die kennis oortref, sodat julle vervul kan word tot al die volheid van God" (Ef. 3:14-19).
Ons staan in verwondering voor die onnaspeurlikheid van die Here Jesus se liefde en reddende genade. In Hom is alle skatte van wysheid en kennis verborge. Sy almag en liefde ken geen perke nie. Hy kan in al ons behoeftes voorsien sodat ons nooit angstig na ander helpers hoef rond te kyk nie.
Is jou lewe volkome onder die beheer van God se herskeppende, onveranderlike en ewige liefde? Dan sal daar by jou 'n groot verlange wees dat andere dit ook deelagtig moet wees. Jou grootste verlange sal egter na die koms van die hemelse Bruidegom wees wat spoedig sy bruid na 'n hemelse ivoorpaleis sal wegvoer om vir ewig by Hom te wees en in sy onuitspreeklike heerlikheid te deel (Ps. 45).
Die ideale liefdesverhouding
'n Liefdesverhouding tussen 'n bruid en haar bruidegom word in die boek Hooglied beskryf. In baie opsigte is dit 'n uitbeelding van die wonderlike verhouding tussen die hemelse Bruidegom, Jesus, en sy aardse bruid, die ware kerk, met wie Hy by sy wederkoms verenig sal word. Die skoonheid en voortreflike eienskappe van die bruid en die Bruidegom, die uitnemendheid van hulle liefde vir mekaar, die reinheid van hulle verhouding, die selfopofferende wyse waarop hulle mekaar bemin, en die gedurige verlange na mekaar se teenwoordigheid, is die allesoorheersende passie van hulle siele.
In die boek Hooglied word die volgende oor die Bruidegom gesê wat nie net self die lewe van sy bruid is nie, maar ook in elke opsig haar bewondering en toewyding waardig is:
"U naam is soos salf wat uitgegiet is; daarom het die jonkvroue u lief" (1:3).
Die Bruidegom het 'n uitnemende en begeerlike Naam. Wanneer dit uitgespreek en verkondig word, versprei dit 'n lieflike geur, soos kosbare nardussalf wat uitgegiet word. Dit heel wonde, bring blywende vertroosting en vul die lewe van sy bruid met 'n diep en innige vreugde. Ons moet die reuk van sy kennis oral versprei (2 Kor. 2:14).
"Trek my agter u aan" (1:4).
Die bruid het net een begeerte, en dit is om by die Bruidegom te wees. Die oorsprong van hierdie wonderlike verhouding is by die Bruidegom geleë. Hy het sy bruid kom opsoek, 'n nuwe lewe en blydskap aan haar geskenk, en trek haar met koorde van liefde na Homself toe. Haar heil is net by Hom te vinde en daar wil sy altyd wees.
"Ons wil u liefde prys... Met reg het hulle u lief" (1:4).
Die wonderskoonheid van sy liefde is iets om oor opgewonde en bly te wees. Dit is prysenswaardig en lofwaardig bo enigiets wat 'n mens kan bedink. Met reg moet Hy bemin, geëer en aangehang word. Hy het 'n Naam wat bo alle name is. Om Hom nie lief te hê nie, is die mees jammerlike vorm van geestelike armoede wat daar is.
"Sy vaandel oor my was die liefde" (2:4).
Die rede vir sy verskyning is liefde vir 'n verloregaande wêreld. Die opofferende liefde waardeur Hy Homself vir die redding van sy bruid gegee het, is die vaandel en banier van sy hemelse koninkryk. Die bruid besef dat sy geen verdienste of aanspraak op hierdie verhouding het nie. Sy is wat sy is omdat die Bruidegom haar eerste liefgehad het. Hy het sy vaandel oor haar opgehef en haar in sy liefde gewortel en gegrond, sodat sy dit ook aan andere kan betoon.
"Hoor, my beminde klop" (5:2).
Hy is die een wat by die deur staan en klop. Sy opsoekende liefde is die begin van 'n vaste verhouding omdat Hy ons nooit sal begewe of verlaat nie. Hy wil sy liefde aan sy toekomstige bruid bekend maak, en ná hulle eerste ontmoeting ook nuwe ontmoetings met haar hê sodat sy vir altyd in sy wonderlike teenwoordigheid kan wees. Haar lewe moet 'n onafgebroke toewyding aan Hom wees, met 'n diepe begeerte dat Hy altyd baie naby aan haar sal wees.
"Kyk, die winter is verby... Die bloeisels word gesien in die land, die sangtyd het aangebreek, en die tortelduif laat sy stem hoor" (2:11-12).
Waar die Bruidegom kom, bring Hy nuwe lewe. Die winter met sy doodslaap is verby, en bloeisels spruit uit die tuine en wingerde voort. Vrolikheid heers en die gesang van die tortelduif klink op. Die duif is 'n beeld van die Heilige Gees, en wanneer Hy kom, kondig Hy die lente van 'n nuwe lewe aan. Dit is 'n boodskap van blydskap en hoop!
"Ek is 'n narsing van Saron, 'n lelie van die dale" (2:1).
"Soos 'n appelboom onder die bome van die bos, so is my beminde... Ek verlang om in sy skaduwee te sit, en sy vrugte is soet vir my verhemelte" (2:3).
Hy bied beskutting aan sy bruid teen die hitte van die warm woestynson – 'n plek van veiligheid en stille rus. As die boom van die lewe het sy nie alleen haar nuwe lewe aan Hom te danke nie, maar Hy versadig ook elke dag haar geestelike honger en dors. Sy wonderlike beloftes en die woorde uit sy mond verkwik haar siel omdat dit die rykdom en skoonheid van die hemelse lewe bevat. Sy verlustig haarself daarin, bêre dit in haar hart en put inspirasie en vreugde daaruit.
"My beminde is myne, en ek is syne wat herder is onder die lelies" (2:16).
'n Baie intieme liefdesband bestaan tussen die twee bemindes. Hulle behoort aan mekaar. Sy sê: Hy is myne en ek is syne. Die Bruidegom is die verpersoonliking van ware liefde. Hy is die herder van sy kudde en sal hulle in groen weivelde lei, na waters waar rus is.
"Liefde is sterk soos die dood... Groot waters kan die liefde nie uitblus en riviere dit nie oorstroom nie" (8:6-7).
Hierdie liefdesband is sterk en die vlam van die liefde onuitbluslik. Die bedreiging van groot watervloede kan dit nie vernietig nie. Dit is sterker as die dood en hou vir ewig stand. Niks in hierdie wêreld kan haar van die liefde van die Bruidegom skei nie.
"Die koning het my in sy binnekamers gebring" (1:4).
Die Bruidegom berei vir sy beminde 'n woonplek in die paleis van die Koning, omhul met die glansryke heerlikheid van die nuwe Jerusalem wat met suiwer goud en die kosbaarste edelgesteentes gebou is. Dit is haar ewige tuiste waarheen Hy haar sal neem wanneer Hy kom.