Terug in 1848? 'N Nader kyk na die grens tussen die VSA en Mexiko - Versamelings
Terug in 1848? 'N Nader kyk na die grens tussen die VSA en Mexiko
Redakteursnota: Nadat hy die Amerikaanse mariene korps verlaat het, is David Danelo, 'n voormalige infanteriebeampte wat ook as 'n konvooi-bevelvoerder, intelligensiebeampte en voorlopige uitvoerende beampte in Irak gedien het, deur die Amerikaanse vlootinstituut as 'n vryskutskorrespondent aangestel. Danelo, wat aan die Amerikaanse Golfkus, Ethiopië, Kenia en Vietnam geskryf is, het toenemend belanggestel in grensaangeleenthede wat die Verenigde State en Mexiko beïnvloed.
Nadat hy drie maande op die grens gereis het, het Danelo geskryf The Border: Exploring the US-Mexico Divide.
In hierdie onderhoud gesels BNT diep met Danelo oor sy ervarings en die boek.
(BNT): U was 'n infanteriebeampte van Marine Corps wat in Irak gedien het. Wanneer het u in joernalistiek belanggestel, en watter pad het u na u huidige loopbaan gelei?
Tydens my toer in 2004 in Irak, het ek gekorrespondeer ... met Steven Pressfield, 'n draaiboekskrywer en romanskrywer, veral bekend as "The Legend of Bagger Vance" en "Gates of Fire." Pressfield het vir my gesê ek is 'n wonderlike skrywer en ek moet dit professioneel inspan. Dit het my laat voel asof Michael Jordan gesê het ek is 'n goeie basketbalspeler.
Die eerste ding van professionele skryfwerk het ek nie regtig geweet nie, maar ek wou sien hoe die lewe buite die korps was en ek het gedink dat dit die moeite werd was om te skiet. Ek doen dit nog steeds, so ek dink dit het gewerk.
Hoe het u in grensaangeleenthede belanggestel?
Ek het die hoërskool in San Antonio, waar ek 'n blanke minderheid was, bygewoon, en ek het nie die protes teen onwettige immigrasie en die Minutemen verstaan ​​nie - my ervaring was anders as die politieke retoriek.
Ek was ook geïnteresseerd in die nasionale veiligheidsimplikasies van die grensaangeleenthede, maar vanweë my militêre agtergrond het ek gedink die verhaal is baie meer ingewikkeld as 'n Lou Dobbs-klankbyt.
Vertel my 'n bietjie van u navorsingsproses; dit was nie 'n boek slegs oor u persoonlike waarnemings aan die hele Amerikaanse-Mexikaanse grens nie, maar dit was duidelik 'n uitgebreide hoeveelheid navorsing ... Hoe het u u bronne gekies, hoe het u hul geloofwaardigheid beoordeel, en watter soort inspanning het die navorsing behels ...?
Ek het voor my eerste reis gelees - meestal om 'n idee te kry van waarheen ek moet gaan - en daarna het ek dieper gekyk na kwessies wat my belangstelling aangepak het. Om heen en weer te gaan was nuttig vir my; elke keer as ek 'n reis onderneem het, het dit gelei tot kontak, wat gelei het tot nuwe inligtingsbronne.
Die beoordeling van die geloofwaardigheid is iets wat ons almal leer doen, of ons nou joernaliste, beamptes, sakepersone, ingenieurs, ens. Is. My eie proses is bloot om my ingewande waar te neem, na te gaan en my gevolgtrekkings (wat ek nog doen, te bevraagteken) Terloops)….
Een van die eienskappe van u boek wat ek waardeer, was dat u baie stories vertel wat oor die hoof gesien is in die baie bipolêre debat oor immigrasie in die Verenigde State ... Waarom dink jy word die belangrikste media nie oor die hoof gesien nie?
Groepdink. Hoofstroommedia-verslaggewers (beide regs en linkervleuel) beskou die grens as 'n onwettige immigrasie-aangeleentheid, en die grens self word belemmer in klankbyte of voorskrifte omdat joernaliste onvermydelik partye kies. Dit is menslik. Ons vooroordele is moeilik om te vermy.
In die geveg het ek geleer dat dit noodsaaklik is om "geraas" van feite te distilleer. As u 'n konvooi beveel, wedder u tientalle lewens op wat u weet, en ook op wat u dink dat u weet. Baie van daardie kennis werk in skakerings van grys - dubbelsinnigheid, gevoel, instink.
Daaruit maak u aannames; uit aannames, kan u uiteindelik feite vind. Maar u lewe hang daarvan af dat u die verskil tussen 'n feit en 'n aanname ken.
Soos u kan sien uit die lees van die boek, is my siening in stryd met albei politieke partye. Dit is nie dat ek probeer om 'in die middel' te wees net ter wille daarvan nie, maar my eie ervaring en studie het daartoe gelei dat ek sekere gevolgtrekkings gemaak het.
Ek het 'n ander roete as die meeste bestudeer om hierdie probleem te bestudeer, wat waarskynlik verantwoordelik is vir sommige van die verskillende resultate.
Wat die grensaangeleenthede betref, is die verslaggewers wat die beste dink aan groepdink, (nie verrassend nie) dié van grensstate.
Wat sou u identifiseer as 'n paar van die grootste mites en wanopvattings oor die grens tussen die VSA en Mexiko?
Van regs word ek vererg elke keer as die media 'n stink oor 'n "Mexikaanse militêre inval." Gedurende die laat 19de eeu het Texas-regerings en Mexikaanse plattelanders na willekeur heen en weer gery - die Amerikaanse en Mexikaanse regerings het 'n vinnige voortsettingsklousule om Apaches, Comanches en bandiete te hanteer. As die Mexikane vandag per ongeluk van ons kant af ry, sou u dink dat ons in 1848 terug was.
Die "militêre invalle" val in twee kategorieë: 1) Mexikaanse soldate het verdwaal of 2) Kartelelemente het uniforms gesteel en word as wetstoepassing voorgehou. Dit is nie 'n bedreiging vir ons soewereiniteit nie; dit is 'n aanduiding van Mexiko se mislukte plaaslike polisie en ons mislukte veiligheidsbeleid.
Van links is ek bekommerd oor die idee dat wettiging 'n wondermiddel van die geweld is. Om baie redes ondersteun ek wettiging, maar selfs as / wanneer dit gebeur, sal u steeds sekuriteitskwessies hê. Selfs as dit wettig is, waarom sal die kartelle toelaat dat hul handel gewettig word? Wie sal belasting afdwing? En wat gebeur nou wat Mexikane gesien het
misluk hul polisie en weermag as dit regtig getel word?
In die middel van die tagtigerjare het smokkelaars groot sake in troeteldiere vir troeteldiere gedoen; dit was 'n tydelike VSA. gier, maar doeane het 90 dae nodig om nuwe aankomelinge in te voer. Kartelle het mekaar letterlik doodgemaak oor die gras om spinnekoppe na die VSA te verskuif.
Ek kan nie vir Mexico-stad praat nie, maar my waarneming in die noorde van Mexiko lei my tot die oortuiging dat die bedreiging van wet en orde veel meer is as dwelmmiddels en kan nie deur wettiging vervat word nie. In die Mexikaanse geskiedenis is die noorde al oorweldig deur bandiete, en ek dink dat dit weer gebeur.
Een van die gevolgtrekkings wat u bereik ... is dat die grens nie 'n monoliet is nie - dit word gekenmerk deur duidelike sones, verhoudings tussen stede, nywerhede en baie ander eienskappe. Hoe kan ons dit in ag neem, hoe om grensbeleide te ontwikkel en te implementeer wat effektief en konsekwent is, terwyl ons hierdie belangrike verskille erken?
Die anargie en geweld op die grens is nie op dieselfde vlak as onwettige immigrasie, waterregte of slegs Engels-skole nie. Ons geografiese en ekonomiese bande met Mexiko maak dit 'n 'rooi waarskuwing'-probleem. Dit moet as sodanig behandel word.
'N Begin kan wees om 'n veiligheidsamewerkingsone in plaas van 'n harde lyn te institusionaliseer. Neem die 100 km-vryhandelsgebied tussen die VSA en Mexiko (50 km aan beide kante) en skep 'n binêre regeringsorganisasie / taakgroep wat gemagtig is om op enige tydstip van beide kante vrylik te navigeer.
As gevolg van die huidige omstandighede in Mexiko, sal dit waarskynlik Amerikaanse weermag (om saam met die soldate van Mexiko te werk) insluit, sowel as Grenspatrollie en federale / staats / plaaslike wetstoepassing. U sal ook 'n paar Posse Comitatus-kwessies moet ondersoek, wat wenkbroue kan laat lig. Dit sou ook duur wees. Dit is myns insiens die moeite werd om te skiet.
'N Ander waarneming wat u maak, is hoe Amerikaanse beleidspogings (ek dink byvoorbeeld aan pogings om terrorisme-koördinering aan te pak) nie effektiewe koördinering onder veelvuldige wetstoepassing en / of militêre entiteite het nie. Selfs as koördineringspogings aangewend word, lyk dit nie of dit goed werk nie, soos u aangrypende verhaal van Esequiel Hernandez illustreer. Hoe kan dit verbeter?
Op baie maniere het dit verbeter - veral sedert 9/11 en Irak. Hou in gedagte dat Esequiel Hernandez in 1997 was. Institusioneel het die weermag waarskynlik weens die Irak-oorlog meer verander as wat dit anders sou wees.
As die oorlog in Irak nie plaasgevind het nie, en die weermag aanvanklik nie so onbevoeg was om teen-opstand te konfronteer nie, sou ons waarskynlik nooit 'n bespreking van taal, kultuur of die militêre / wetstoepassing / geregtelike verhouding in die aard van oorlog gesien het nie.
As 'n groep mariniers, wat Irakse veterane was, vandag na die grens gestuur word, is daar geen manier waarop hulle een van daardie "sit in 'n gat en praat met niemand nie" sou hê. Hul skole - almal ontwikkel na-Irak - het hulle geleer om onder 'n ander stel taktieke te werk wat meer wetstoepassingstegnieke benut.
Ek probeer nie om hierdie antwoord te gebruik as 'n argument om oorlog te voer in Irak nie. Net omdat 'n paar positiewe onbedoelde gevolge ontvou, maak die besluit nie strategies wys nie. Maar die weermag, soos alle mense
organisasies, word gedwing om aan te pas onder druk en teenspoed.
Inter-koördinasie is beter as wat dit eens was omdat regeringsorganisasies by Al Qaida en Irakse opstandelinge geleer het: koördineer of verloor. Voornemende mislukking help om u opsies uit te klaar.
Laastens, wat is die wegneemles vir lesers? En wat was die grootste wegneemetes vir jou?
Die wegneemete van 'n leser kan die beste saamgevat word deur die advies wat ek voor die aanvang van die projek gekry het: "Moenie die grens te vinnig verstaan ​​nie."
My eie wegneemete is om NIE iets te vinnig te verstaan ​​nie! Inligting is maklik om te vind, maar nuwe, wyse, insiggewende gedagtes is moeilik, regtig moeilik om te bekom. Ek kon dit selfs 'n jaar gelede nie aan u geskryf het nie. My les is dus om aandag, geduld en energie daaraan te gee om iets te leer - en dan te vertrou dat dit sal baat as die tyd reg is.