Voeding van die sonsopkoms van vrede
Geskryf deur Christopher Grosso
Ek woon in 'n litteken op die gesig van Noord-Amerika. Twee kontinente het in mekaar geslaan, 'n half miljard jaar gelede, dink ons, wat 'n oplewing in die Aarde se kors veroorsaak, wat in werklikheid twee kontinentale stukke van die oorspronklike eensame legkaart geoloë oproep, Pangea. Ons noem die litteken van die Appalachiese Berge. Oor die golwe op verskillende hoogtes van Quebec na Alabama, dit is die ou suurstofbosse se roetes wat so magneties is. Die lente ruik soos heuninglauier en waterval. Somer soos ragweed en DEET. In die herfs, brandende bitumineuse en verrottende krabappel. Winter, soos oral, ruik soos maagd.
Die woord litteken lyk 'n bietjie sterk vir so 'n asemrowende natuurskoon. Hoekom is dit? Ons gebruik die woord litteken om iets aan te dui wat permanent is. Ons vra 'Sal dit 'n litteken laat?' wanneer ons iets weer saam moet kry. Ons beklemtoon selfs die 'permanensie' van sielkundige trauma deur te dink dat ons vir sekere ervarings 'vir die lewe' geskree het.
Maar 'n litteken is aan die gang. Twee dinge wat een ding was, word weer ingevoer en word een ding weer. So word die oppervlak van die planeet genees. Maar kom ons kyk net onder die oppervlak. Die kontras in Appalachia is tasbaar. Daar is swaar drade armoede wat in die weefsel van die streek geweven is sedert die tyd van die rower baronne tydens die industriële rewolusie. Soveel van die skedel van menslike kulturele en natuurlike hulpbronne gesuig, en ingespuit in die Euro-Amerikaanse aristokrasie. En so min teruggekeer omgewing. Of kultureel. Emosioneel. Ekonomies. Appalachia word algemeen beskou as Amerika se armste van die armes. Maar dit is versteek die steilste hange en diep in die smal valvoue. Moeggejaagde haelgeweerskote uitsteek oor die geswelde kwas en van onder die hangende dennehouttakke. En die gees van eensydige steenkoolkorporasies het die spanne van myne gesuig, en sypaadjies het onvrugbaar gelaat, en stoorplekke is leeg.
Tog, kyk weer. Daar is 'n oorvloed van lewe! 'N Stadige en bestendige stroom motors beweeg in optog, op paaie te smal om die bevolking op een of ander manier te akkommodeer, nie net in spitsuur nie, maar enige punt in die dag. Dit is soos die lewe in die paaie uit die aangrensende wildernis spoel, waar die blote lewenskwaliteit die wese wyd oopmaak, sodat dit in sy oorspronklike patrone van interafhanklikheid en stilte kan vestig. Selfs die mees slegte litteken is net tydelik, en die berge kan ons dit leer.
Vroeg in hul vorming het die Appalachians selfs hoër bereik as die hedendaagse koninkryk van die Himalajas. Oor honderde miljoene jare het hulle in meer afgeronde pieke en rolparabolas uitgewis wat meer gasvry is vir die algemene lewe as die krawige dae van hul adolessensie. Die aarde laat ons haar littekenweefsel laat, en laat dit terug in die rivierbekken val. Eendag sal die berge gladde platvlakke geword het. En afgesien van die geringste bietjie geloof daarin, is daar niks wat ons nodig het om die proses te help nie. Trouens, dit gebeur of ons geloof het of nie. Maar die geloof is wat ons in staat stel om dit te sien.
Dit is die natuurlike volgorde van dinge: Altyd vervaag alle littekens as 'n funksie van die 'weer' buite ons beheer. verby selfs ons opmerkings. Dit is 'n verligting.
Tussen die Allegheny rimpels en die Blue Ridge, almal binne die groter vou van die Appalachians, is daar natuurlik 'n vallei, en dit het 'n land wat Floyd in sy hart genoem word. Skilderagtige en landelike Floyd County, Virginia hou letterlik een stoplig vir die hele gemenebes. Saterdagaand, die landgoedstoel se Algemene Winkel, maak sy gange oop om plek te maak vir die Bluegrass-plukkers en -klouers en platvoetsers. Hulle noem dit die "jamboree", en mense kom van oral af. Jonk oud.
Toe die gewaswaarde hier in die sewentigerjare en vroeë tagtigerjare nader gekom het, het mense wat 'n ander soort lewe wou hê, ook hier aangekom. Van oral af kom hulle landpakke aan, wat teen hierdie tyd redelik goedkoop was. En hulle het begin om hul gemeenskappe op te bou met die basiese beginsels van die lewe: Eenvoud; Natuurlike harmonie; bewaring; Geestelike dwang. Die saad van een sodanige gemeenskap was verplig om hierself deur die gees van die Essenes te saai; die woestyn gemeenskap by QumrGn, en skrywers van die Dooie See Scrolls. St John the Baptist was waarskynlik van QumrGn, 'n Essene. Sommige sê hulle was eintlik Jesus se primêre onderwysers. In elk geval, hulle eie doel was om die pad te baan vir die begin van Christus, en dit het hulle met volmaaktheid gedoen.
Wat die "gedwonge gemeenskap" in Floyd County betref, noem hulle hulself die "Verenigings van die Ligemorgen" (of ALM). Saamgestel uit 'n groep Edgar Cayce se studente, is hulle intern gelei na 'n plek genaamd Koper Hill; Nie ver van die Blue Ridge Parkway nie. Die stemme wat hulle hier gelei het, beskryf die gebied as 'afgeleë, maar toeganklik'. Die stemme, sê hulle, is niks anders as dié van die Essene nie, en die primêre aanwysing wat hulle gegee het, is om die weg te baan vir die heropkoms van die Christus. Ja, lief vir jou broer. Ja, leef in harmonie met die natuur. Maar, in die eerste plek, baan die weg vir die beste binne elkeen om na buite te skyn. Met ander woorde, 'Maak jou verstand'. Maar hoe? Deur dit te verloor. Vergeet dit. Deur bloot te laat erodeer. Maar as ek my gedagtes uitroei, sal ek niks oor hê nie. Net laagliggende platlande, reg? U het 'n duidelike visieveld, waar u deurlopend toegang tot al die horisonte het. Jy het 'n vektor waarlangs die gemaklike oranje sonlig van die horison van die horison tot by die agterkant van jou oë by beide sonsopkoms en sonsondergang gly. Die sonsopkoms is aanmoedigend. Die sonsondergange is pragtig.
Om te illustreer: As 'n joernalis vir die Wysheidskanaal, was ek geseënd om 'n moedige man, bekend as die 'Vrede Troubadour', te ken wat na die mees bittere, vyandige, gepolariseerde, gefragmenteerde streke op die planeet reis, soos Bagdad volgende die Golfoorlog, Noord-Ierland voor die 'Goeie Vrydag-ooreenkoms', Masedonië tydens die NAVO se aanval op Joego-Slawië, Indonesië en Oos-Timor meer onlangs; die plekke val regtig uitmekaar by die nate. Hy gaan daar bly, en hy sing die vrede uit hulle. Letterlik.
'N Paar jaar gelede het James Twyman, 'n kitaarspeler en 'n groot fan van St Francis of Assisi, gevind dat hy die vrede gebede van die twaalf groot godsdienste van die wêreld op musiek stel. Nie lank daarna het hy hom in die brose Balkan-lande van Bosnie en Kroasië bevind nie, waar hy gesê het hy is in die berge opgelei om 'n geheime gemeenskap van antieke mistieke te vind, wat hulself as die Verlossers van Lig genoem het. Die Emissaries het aan Jimmy gesê dat hul werk was om vrede op te roep vir diegene wat dit nie vir hulself kon doen nie, soos mense in die middel van die oorlog. En hulle het dit gedoen, het hulle gesê. Hulle was onopspoorbaar vir die meeste mense waar hulle net geanker het weens die meganika van persepsie, veral in oorlogsones, waar die sintuie fyn ingestel is en oorval met vrees. Jy weet, veg of vlug is die enigste twee moontlikhede.
Die Emissaries kom van, en met, niks anders as liefde, waarvoor vreesbelaaide oë geen gebeurlikheid het nie. Dus, vir die vreesagtige, bestaan ​​die liefde nie. Maar dit is net tydelik onopspoorbaar. Behalwe vir iemand wat liefde in die hede ken. Dink aan 'n tyd wanneer jy vars was met iemand. Onthou hoe die snaaksste, ewe vreemdste dinge gebeur het? Dit is surrealisties, soos 'n gelukkige droom. Dit is so.
Maar die groot geheim is ... dis nie 'n droom nie. Dit is wakker. En dit is werklikheid. Gedurende sy tyd met die Emissaries het hulle Jimmy hul meditasies geleer, wat elke aand twaalf uur lank geduur het en so sterk was, sê hy, hulle lig hom op die grond. Hulle sou 'n sirkel van twaalf vorm, met die leier in die sentrum. Terwyl hulle in hul vrede gaan vestig, sal elkeen gedagtes in gedagte hou, en hulle laat hulle losmaak. Wat oorbly, is die suiwer energie wat die gedagte ontwerp is om weg te steek en te beskerm. Natuurlik, wegkruip en beskerming is funksies van vrees. Dus is die vorm van die gedagtes, of hulle 'goed' of 'sleg' is, net vrees toegedraai om die nodige inhoud, liefde, te bind aan nuttelose stagnasie, wanneer die natuurlike dinamiese van die liefde vrylik moet vloei.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Godsdienste & Oortuigings > Voeding van die sonsopkoms van vrede