Herwinning ARS-42 - Geskiedenis Podcasts - 2022
(ARS-42: dp. 2 160 (v.), 1. 213'6 ", b. 43'0", dr. 14'0 ", s. 16 k.
kpl. 120; a. 4 40 mm; kl. Duiker)
Reclaimer (ARS-42) is op 10 November 1944 neergelê deur Basalt Roek Co., Ine., Shipbuilding Division, Napa, Calif :; van stapel gestuur 23 Junie 1945; geborg deur mev Daniel Clark, Jr.; en in opdrag van 20 Desember 1945, luitenant D. A. Bendinelli in bevel.
Nadat sy van San Pedro afgeskud was, het Reclaimer na Pearl Harbor gestoom waar sy opereer totdat sy by die Joint Task Force1 aangestel is, en op 1 Junie 1946 in Bikini aangekom het. op 13 Januarie 1947. Sy keer terug na Pearl Harbor in September 1946 en na die weskus in Oktober waar sy tot 23 Junie 1947 uit diens bly. Sy word by die Pacific Reserve Fleet aangestel en het in San Diego gaan lê.
Herwinning het op 1 Desember 1950 weer in diens geneem vir diens in die Koreaanse eonfliet en, nadat dit van San Diego afgeskud is, het AP-23 na Hawaii gesleep. Op 12 Februarie 1951 by Pearl Harbor aangekom, gaan sy verder oor die Stille Oseaan wat by Majuro en Guam aangeraak is en bereik Sasebo, Japan, 29 April.
Op 8 Mei het Reclaimer begin om SS Muhlenberg Vietory te help, gegrond op Uku Shima, 'n eiland naby Sasebo. Met die hulp van Grasp (ARS-24) hervul sy die skip 'n week later en sleep op 27 Mei YO-179 na Pusan, Korea. Sy het daarna na Wonsan gestoom vir patrolliepligte tussen die hawe en Songjin. In die middel van Junie het sy Wile (DD-72. ~), Beskadig deur 'n myn, na Sasebo begelei. Ses dae later keer sy terug na Pusan ​​om die brandende handelaar Plymouth Victory terug te sleep na Sasebo waar die vuur geblus is. Gedurende Augustus het Reclaimer gehelp met mynvee en boeie in die Wonsan -hawe gelê. Op 7 September hervul sy die bewerkte Japannese LST Q 081 in Kangnung, Korea. Op 10 Oktober, saam met Yuma (ATF-94), sleep sy die Royal Navy se hospitaalskip Mair ~ e wat 'n skroef verloor het, op 'n westelike gang deur die stampvol en smal Shimonoseki-straat. Dit was die enigste hospitaalskip wat VN -magte destyds ondersteun het.
Op 22 Januarie 1952 vertrek sy uit Yokosuka om terug te keer na haar tuiste, Pearl Harbor, waar sy tot 21 Oktober gebly het. Terugkerend na WestPae met YC 104 agterna, bereik Reclaimer Sasebo op 17 November. Op 2 Desember het sy by Sokeho Hang, Korea, aangekom om twee LST se grond in swaar see te red. Met een van die LST's op sleeptou bereik sy Sasebo op 18 Desember. Na 'n kort diens by die Wonsan -blokkade, het Reclaimer die SS Gulf Haven ingesleep terwyl sy in 'n tifoon was en haar suksesvol na Japan gebring.
Reclaimer is steeds bedrywig in Japan en Korea totdat sy op 25 Julie 1953 na San Diego teruggekeer het. Vir die volgende drie maande het sy aan die weskus opereer en einde Oktober teruggekeer na Pearl Harbor. In Maart 1954 vertrek sy suidwes na die Marshalls vir bergingswerk tydens Operasie "Castle", die
waterstofbom toetsreeks by Bikini. Met vertrek uit Bikini op 4 Mei het sy verder gegaan na Japan. Gedurende die somer werk sy] in Japannese en Koreaanse waters, dan, gedurende September en Oktober, langs Freneh Indoehina, terwyl Freneh en Amerikaanse skepe, in Operation Passage to Freedom, vlugtelinge ontruim het uit wat Noord -Vietnam sou word.
Terugkeer na die Verenigde State, het Reclaimer die eerste ses maande van 1955 aan die weskus deurgebring en daarna na die Verre Ooste ontplooi. Vroeg in 1956 het sy op die Hawaiiaanse eilande opereer en op 30 September Yokosuka bereik. Sy keer op 12 Februarie 1957 terug na Pearl Harbor.
Nadat sy die LST Chittenden County van Kauai, Hawaii, bevry het, het sy weer van 12 Julie tot 30 November bergingsoperasies in die Verre Ooste uitgevoer. Nadat sy teruggekeer het na Pearl Harbor, het sy in Februarie 1958 'n toer van twee maande aan die weskus begin, en daarna, na verdere dienste op Hawaii, weer 'n vertrek van 4 maande na WestPae. Sy het in Augustus 1959 na Pearl Harbor teruggekeer en in Februarie 1959 na die weskus, maar was na slegs 'n maand terug by Pearl. In Junie het sy na WestPae ontplooi en in September teruggekeer.
Reclaimer was vroeg in 1960 in die Hawaïese gebied en het onderwaterkabels naby Midway geïnstalleer om missiele wat in die gebied afgevuur is, op te spoor. Toe stoom sy vir Yokosuka 6 September. Toe sy op 21 Desember terugkeer na Pearl Harhor, werk sy op die Hawaiiaanse eilande totdat sy op 26 Junie na die Verre Ooste vaar. BaGk in Pearl Tlarbor in November, het Reclaimer verskeie opdragte onderneem.
Na 'n opknapping het Reclaimer in Mei 1962 gestoom vir Kerseiland en nog 'n kerntoets - Operasie Domonie - waar sy teikenmere gelê en doelvlotte vir die volgende 2 maande geplaas het. By Yokosuka 6 Oktober het Rcclaimer in die Verre Ooste gewerk totdat sy vroeg in lg63 na Hawaii teruggekeer het, en met die uitsondering van die berging van MV Shokafu in Pago Pago, Samoa, gedurende die res van die jaar.
In Januarie 1964 het Reclaimer teruggestroom na Japan en daar buite Korea, Okinawa en Taiwan, voordat hy na Saigon gegaan het om die USNS Card (T-AKV-40) te red, tot by haar hoofdeek in die Saigon-hawe deur Viet Gong-myne gesink. Met Tawakoni (ATF-114) het Reclaimer Card oorgeplaas en haar na die Filippyne gesleep en daarna op 22, Tune, na Pearl Harbor teruggekeer en die res van 1964 daar gebly.
In 1965 het Reclaimer twee maande lank deelgeneem aan die "Market time" operasies buite Vietnam, LST-559 in Danang Harbour geberg en verskeie sleepopdragte uitgevoer voordat hy in Julie na Pearl Harbor teruggekeer het. In Januarie 1966 vertrek sy weer na WestPae, terwyl sy ontplooi word om drie groot reddingsoperasies en om ondersteuning in die amfibiese operasie Jaekstay in riviere van die Rung Sat Speeial Zone. Reclaimer het deelgeneem aan die suiwer berging van die Esso Tanker SS Sea Raven van die strand van Chu Lai. Toe, suidwaarts, het sy soortgelyke operasies uitgevoer vir meerjagters wat in die noorde van Australië gestrand was. Sy keer op 29 Augustus 1966 terug na Pearl Harbor en op 9 November is Oregon aan die gang. Sy het 'n maand later van die weskus na Pearl Harbor teruggekeer.
In Maart 1967 het Reclaimer SS Norbega, dood in die water wes van Midway, gered voordat dit in April na WestPae gestuur is. In Junie het sy 'n spesiale reddingsboei vir radar in die Golf van Tonkin gelê om SAR -patrollieskepe te help om te vaar. Sy het sy bedrywighede buite Taiwan en Viëtnam voortgesit, waaronder die berging van die Suid-Viëtnamese LSM-406 aan die grond by Phan Thiet, totdat sy aan die einde van 1967 na Pearl Harbor teruggekeer het.
Nadat hy die eerste helfte van 1968 in Pearl Harbor deurgebring het, het Reclaimer op 29 Augustus by Danang, Suid -Viëtnam, aangekom vir bergingsplig. In September het sy LCV1616 geberg en in Oktober LCU-1676. Met die terugkeer na die weskus in die middel van 1969, het sy aan die einde van die jaar weer na WestPae ontplooi en vir die hele 1970 van Vietnam af opgehou, in Pearl Harbor, Hawaii, 17 Maart 1971 ingegaan. Op Pearl Harbor het Reclaimer gereeld gereinig om op te knap, besig met berging en opknapping. In Februarie 1972 is sy weer na WestPae ontplooi en einde Augustus na Hawaii teruggekeer. Sy het gedurende 1972 en die eerste ses maande van 1973 in die Pearl Harbor -omgewing gebly. In Julie 1973 het sy weer weswaarts gestoom vir ontplooiing en die laaste ses maande in 1973 in die westelike Stille Oseaan deurgebring. Einde Januarie 1974 maak Reclaimer die deur van Apra, Guam, na Pearl Harbor.
Reclaimer verdien ses gevegsterre vir Koreaanse oorlogsdiens en een gevegster vir Viëtnam.
Status - Hulle het op 15 Junie 2010 in Panama aangekom
Ek kon nie RECLAIMER deur die slotte vang nie.
Sy het op die 19de uit Panama vertrek en sal op 28ste in Brownsville aankom.
Sleepboot Roughneck Sleep
Die boot sleep USS CLAMP ARS 33 en USS BOLSTER ARS 38
AANWERPER WAS VAN DIE BOLSTERKLAS -REDDING EN -REDSKIP
Twee dae na aankoms - Die sleepboot Smit Balboa het met voorraad uitgekom.
Saterdag 18 Junie het die sleep na 'n kanaalmeer gegaan.
Roughneck het by die basis verbygesteek en haar twee skepe in 'n sleepstrook geanker.
Sy maak toe hawe by Rodman. Sondagaand keer sy terug na die 2 skepe.
Wat daarvan? Die Vredesboot het oornag opgedaag
by Rodman. Dit is lekker dat ek 'n foto daarvan gekry het.
Maandagoggend is die groep van drie skepe 400 meter van die ooskus van die kanaal geanker.
Sleepboot Nortonbaai het op die toneel gekom.
Gaan na: MiraFlores Locks Bladsy vir Norton Bay TOW
Tug Roughneck het USS CLAMP ARS 33 op DEUR SLOTTE gesleep
Eienaar: Oregon Offshore Towing, Coos Bay, Oregon
Gaan na Reclaimer Page
stralekrans, meesterhoof, stralekrans, voogde, die mantel, die mantel van verantwoordelikheid, herwinning, didaktiek, 343, videospeletjies, minimalisties, menslikheid, voorlopers, bibliotekaresse, cortana, janus, die ark, xbox, xbox one, xbox 360, spartaanse , ruimte, toekoms, sterrestelsel, gaurdiane
Julian, Rome, Romeins, Italië, keiser, ryk, imperium, heidense, heidendom, revolusie, Constantine, Constantinopel, antieke geskiedenis, Hyperboreana, alternatiewe geskiedenis, Longinus, King Jesus, Avatar
politicobot, politieke speelding, robot, obot, speelding, speelgoed, onjena yo, uitsluitlik op rooiborrels, chibi, gelyke geleenthede chibi, herwinning van my tyd, herwinning, maxine waters, demokraat, kongres swart koukus, carbonfibremedia, koolstofvesel media, onjenayo, maak Amerika weer chibi, gelyke geleenthede
steenkool, steenkoollaaier, steenkoolherwinning, Kooragang -eiland, koolstofbelasting, klimaatsverandering, aardverwarming, Phil Woodman
Halo, Halo 4, Halo, Crawler, Promeatheon, hond, robot, meesterhoof, uitheemse, reclaimer, oranje, blou, geel, fan art, speletjies, videospeletjies, speletjies, wetenskap
stralekrans, herwinnaar, wild, meesterhoof
halo, reach, kat, b320, mjolnir, pantser, tekstuur, spartaans, iii, gaming, gamer, videospeletjies, geveg ontwikkel, oneindig, ce, halo, halo 3, halo 4, halo, voogde, oorloë, olywe, metaal, metaal, stryd gedra, gekrap, patroon, groen, terugwinning, 343, xbox, reeks x, 360, versameling, mcc, cheef, bungie, nywerhede, iv, merk, unsc, voorloper, promethean, verbond
uss reclaimer, uss, reclaimer, ars 42, redding, berging, vloot, usn, us navy, kersfees, vadersdag
voorloper, die mantel, mantel van verantwoordelikheid, stralekrans, xbox, bungie, 343, 343i, ark, cryptum, primordium, silentium, installasie, spartaan, meesterhoof, unsc, verbond, profeet, terugwinning
herwin, herwin, herwin, robot, gevorderd, gadget, slim, ai, video, spel, ikonies, teal, swart, wit, kontras
halo, oneindig, meesterhoof, john, 117, spartaans, spel, gamer, videospeletjies, bereik, geveg ontwikkel, ce, halo, halo 3, halo 4, halo, voogde, oorloë, olywe vaal, metaal, metaal, geveg gedra, gekrap, patroon, groen, terugwinning, 343, xbox, reeks x, 360, versameling, mcc, cheef, bungie, nywerhede, unsc, voorloper, promethean, verbond, brute, craig, escharum, aanhaling, monoloog, ons verhaal sal ons oorleef beide, verban, leier, slegte ou, vyand, demo
voorloper, die mantel, mantel van verantwoordelikheid, stralekrans, xbox, bungie, 343, 343i, ark, cryptum, primordium, silentium, installasie, spartaan, meesterhoof, unsc, verbond, profeet, herwinner
Die Ship Model Masters of Raven Arts in die staat Washington is die land se voorste pasgemaakte model -skeepsboudiens, net wes van Seattle, WA
Op maat gemaakte skeepsmodelle van alle soorte, soos hierdie USS Reclaimer (ARS-42) Bolster-klas reddings- en bergingsskip in waterlyn 1/700ste skaal, word gebou deur professionele meestermodelbouers met meer as 40 jaar ervaring. Elkeen is 'n pasgemaakte kunswerk wat met die hand in die VSA gebou is.
Beskikbaar in 'n menigte groottes en konfigurasies.
Dit bied modelherstelwerk, herstelwerk en pasgemaakte vitrines.
Sleepboot en werkbootgalery
Waar museumkwaliteit NIE net 'n slagspreuk is nie.
Internasionaal erkende, bekroonde, professioneel gesertifiseerde meestermodelbouers wat unieke, op maat gemaakte modelle bied, van kit versier tot volledig gebou. Meer as 40 jaar individuele ervaring met slegs professionele materiaal. Raven Arts - die bewys is op die foto's.
USS Swaardvis (SSN-579), a Skaats-klas duikboot, was die tweede duikboot van die Amerikaanse vloot wat vernoem is na die swaardvis, 'n groot vis met 'n lang, swaardagtige snawel en 'n hoë rugvin.
Die kontrak om haar te bou is op 18 Julie 1955 toegeken aan die Portsmouth Naval Shipyard van Kittery, Maine, en haar kiel is op 25 Januarie 1956 neergelê. Sy is op 27 Augustus 1957 gelanseer, geborg deur mev. Eugene C. Riders, en in opdrag van op 15 September 1958 met bevelvoerder Shannon D. Cramer jr.
Swaardvis voltooi die uitrusting en hou haar afgeskud in die Atlantiese Oseaan. Na beskikbaarheid na afskud en daaropvolgende see-proewe langs die ooskus, het sy 'n tuishawe in Pearl Harbor, Hawaï, op 16 Maart 1959 gekry. Sy het in Julie na Hawaii gestoom en was die tweede duikboot wat met kernkrag aangesluit het Pacific Fleet, by USS aangesluit Sargo (SSN-583). Opgedra aan Submarine Squadron 1,Swaardvis het tydens haar eerste jaar in kommissie meer as 35 000 myl gestoom, met meer as 80% daarvan onder water.
In Januarie 1960, Swaardvis vir vier maande na die westelike Stille Oseaan ontplooi en word die eerste kern duikboot in daardie gebied. Gedurende hierdie tyd is die president van die Republiek van China, Chiang Kai-Shek, vir 'n eendag-indoktrinasievaart onderneem. Sy het weer op 20 Junie na WestPac ontplooi en by hierdie geleentheid die president van die Filippyne, Carlos P. Garciato, geneem vir 'n demonstrasie van een dag. Die duikboot het van Januarie tot Mei 1961 plaaslike operasies in die Hawaiiaanse gebied uitgevoer. Aan die einde van Mei het die duikboot aan die westkus van die Verenigde State begin, waar sy tussen San Diego, Kalifornië en San Francisco, Kalifornië, met verskillende Pacific Fleet gewerk het. eenhede. Swaardvis keer op 14 Julie terug na Pearl Harbor en werk plaaslik tot September toe sy twee maande na die westelike Stille Oseaan ontplooi het.
Swaardvis het in Januarie 1962 na Mare Island gevaar en die eerste kern duikboot geword wat aan die Stille Oseaan -kus opgeknap is. Sy het op 29 September na Hawaii teruggekeer vir opknapping en plaaslike operasies. Op 26 Oktober is die duikboot weer na WestPac ontplooi.
In die herfs van 1963 Swaardvis van naby gesien 'n Sowjet-anti-duikbootoorlogsoefening in die Noord-Stille Oseaan. Sy is opgespoor, maar die Sowjette kon haar nie dwing om op te daag nie. Die missie het opnames van die Sowjets se radiobabbel en plotte van hul radar -soekpatrone verskaf.
Swaardvis het voortgegaan om te werk vanaf Pearl Harbor, op plaaslike bedrywighede en by ontplooiings na die westelike Stille Oseaan, as lid van Submarine Division 71 tot en met 30 Junie 1965 toe sy by SubDiv 11, wat ook daar gevestig was, aangestel is. Aan die einde van 1965, Swaardvis ontvang 'n Navy Unit Commendation vir spesiale operasies van 8 Oktober tot 3 Desember 1963, van 22 September tot 25 November 1964 en van 20 Mei tot 23 Julie 1965.
Swaardvis het op 1 November 1965 by die San Francisco Naval Shipyard aangekom om 'n brandstof te hervul en SubSafe -opknapping wat tot 31 Augustus 1967 geduur het. Seeproewe is in September gehou en wapenproewe vroeg in Oktober. Sy keer terug na Pearl Harbor op 13 Oktober en volg opknapping tot 31 Desember 1967. Die tydperk 1 Januarie tot 2 Februarie 1968 word bestee aan die oorsese beweging. Swaardvis op 3 Februarie na die westelike Stille Oseaan ontplooi.
Op 8 Maart 1968 het K-129, 'n duikboot van die Golf-II-klas, het noordwes van Oahu gesink. Op 17 Maart, Swaardvis na Yokosuka, Japan, gestuur vir noodherstelwerk aan 'n geboë periskoop. Die Amerikaanse vloot verklaar dit Swaardvis is beskadig in 'n yspak en dit K-129, met haar kernmissiele en 'n bemanning van 98, is vernietig deur 'n interne ontploffing, moontlik waterstof uit sy batterye, miskien 'n torpedo, terwyl dit ongeveer 3000 myl ver van Swaardvis.
In Mei 1968 beweer anti-kernaktiviste dit Swaardvis het radioaktiewe koelmiddelwater vrygestel in die hawe van Sasebo, Japan, waar sy destyds vasgemeer was. Sommige bronne beweer dat Japannese wetenskaplikes vlakke tot twintig keer die normale agtergrond ontdek het, ander dat hulle geen toename in radioaktiwiteit kon opspoor nie. Die Japannese het die voorval teen die Verenigde State betoog, en die Japannese premier Eisaku Sato het verklaar dat Amerikaanse kernskepe nie meer Japannese hawens mag aanroep nie, tensy hul veiligheid gewaarborg kan word.
Swaardvis keer op 5 September na Pearl Harbor terug en bly die res van die vier maande van die jaar in die hawe.
Swaardvis het van 1 Januarie tot 11 Mei 1969 plaaslike bedrywighede in die Hawaiiaanse gebied uitgevoer, waarna sy weer tot 4 November ontplooi het. Die res van die jaar is in 'n verlof- en onderhoudstyd bestee. Sy is van 24 Februarie tot 9 April 1970 vir spesiale operasies ontplooi en het daarna in Pearl Harbor vir 'n beskikbaarheidstydperk wat tot 30 September geduur het, die droogdok betree. Die res van die kalenderjaar 1970 is bestee aan die opleiding van bemanning wat deur die werfperiode vereis is.
Plaaslike bedrywighede gedurende 1971 is onderbreek deur 'n toer in WestPac van 24 Maart tot 22 September. Tydens hierdie ontplooiing het die duikboot Yokosuka, Bucknerbaai, Pusan ​​en Hong Kong besoek. Swaardvis het haar plaaslike bedrywighede voortgesit tot 26 Junie 1972 toe sy die Pearl Harbor Naval Shipyard binnegegaan het vir haar jaarlikse opknapping wat tot 31 Desember 1973 geduur het. Na voltooiing van die werfperiode, Swaardvis hervat die operasies met haar in Pearl Harbor gebaseerde eskader.
Op 22 Junie 1977 het Swaardvis 'n Mark 14 -torpedo gelanseer wat 'n sirkelvormige draai gemaak het en die poortskroef getref het. Gelukkig was dit 'n oefentorpedo. Swaardvis keer 24 uur terug na die hawe, verander die skroef en gaan see toe.
Swaardvis het van Oktober 1977 tot Maart 1978 'n ontplooiing in die westelike Stille Oseaan gemaak en stop in Yokosuka, Pusan, Chinhae, Guam, Filippyne en Hong Kong.
In Julie 1979 het die Swaardvis begin met 'n ontplooiing in die westelike Stille Oseaan, wat stop in Yokosuka, Pusan ​​en die gebied van Guam. Nadat die skip weer in Guam opgeknap is, het die skip weer begin werk, maar moes na 'n paar dae na Guam terugkeer om die dieselenjin te herstel nadat die uitlaatklep van die demper gebreek het en die enjin oorstroom het. Na herstelwerk is die ontplooiing sonder voorval voortgesit totdat die skip in Desember 1979 na Pearl Harbor teruggekeer het.
Plaaslike bedrywighede is uitgevoer totdat die skip in die somer van 1980 na die westelike Stille Oseaan ontplooi is. By die terugkeer na Pearl Harbor hervat die skip die plaaslike bedrywighede totdat dit in 1981 in Pearl Harbor Naval Shipyard aangekom het vir opknapping en brandstof.
Einde Oktober 1985, Swaardvis is vertraag om Pearl Harbor te vertrek weens die mislukking van die afvoerpomp. 'N Plaasvervanger is by USS verkry Skaats (SSN-578), in die skeepswerf vir ontmanteling, maar Swaardvis op die see geplaas voordat die pomp volledig gekoppel en getoets is, en die bemanning kon die pomp nie laat werk nie. Aangesien die lense van die enjinkamer nie gepomp kon word nie, teen die aand van 23 Oktober, die eerste dag op see, was die water in die laer vlak van die enjinkamer oor die dekplate (meer as vier voet). Die bemanning het probeer om 'n draagbare dompelpomp te gebruik, maar dit was nie suksesvol nie.
Toe die watervlak hoog genoeg is om in die onderkant van die motors vir die hoof smeeroliepompe op te staan, wat die grond veroorsaak, kom die kaptein agtertoe en sien die situasie en besluit om die boot vlak te neem om die lensies te laat pomp. Toe die vliegtuigmanne 'n effense hoek op die boot sit om vlak te kom, jaag die water in die lensies onmiddellik agteruit, wat die effek daarvan op die afwerking aansienlik verhoog (dit staan ​​bekend as 'gratis oppervlak-effek'), maar later het klasse onderdele vloedbeheer-skote in die motorkamer laer vlak om dit te voorkom) en veroorsaak 'n opwaartse hoek van ongeveer 45 grade.
Toe 'n vuur in die motorvlak se laer vlak aangekondig word, as gevolg van water in die motorolie se hoofpompmotors, het 'n man aan die agterkant van die boonste verdieping die waterdigte deur na die agterste kamer oopgemaak wat in die agterste kamer geswaai het om 'n brand te herstel brandblusser. Net toe neem die opwaartse hoek dramaties toe en die lenswater begin instroom. Die deur is gesluit voordat die boot opduik. Met die boot op 'n egalige kiel, kom die water by die deur in die deur.
Die manoeuvreerwagters het onmiddellik begin optree vir die verlies van as -smeermiddel. Sonder aandrywing het die uiterste opwaartse hoek veroorsaak dat die skip vinnig stop en agteruit begin beweeg en eers agteruit sink. Toe die brand aangekondig word, het die ingenieur na Maneuvering (die beheersentrum van die enjinkamer) gegaan. Hy het die dieptemeter gesien wat 'n vinnige toename in diepte aandui, op eie inisiatief bestel & quotAhead Full & quot; en het self die stuurboord -gashendel oopgemaak in 'n poging om die skip na die oppervlak te jaag. In Control sien die kaptein soortgelyke aanduidings en bestel "Blow Aft!" Voordat die opperbevelhebber die slag op die agterste groep kon begin, het die opwaartse hoek so steil geword dat hy nie sy voet kon behou nie en na die agterkant van die beheerkompartement gegly het. Hy klim vinnig terug na die noodstoot en die hoender skakelaars en maak die klep na die groep oop.
Swaardvis suksesvol opgeduik. Tydens die opwaartse hoek is die vate van die versamelingstoftenks van varswater egter ondergedompel en besmette water in die voerstelsel gesuig. Die stoomgenerator se water kon nie onmiddellik ontleed word nie, omdat die nukleonika -laboratorium in die agterkamer deur die golf van galgewater oorstroom is. Na 'n rukkie het die voorste ELT die nodige reagense gevind en monsters van beide stoomopwekkers op die boonste hoed in die boonste vlak van die reaktorruimte ontleed. Teen hierdie tyd was die boot in direkte kommunikasie met Naval Reactors, wat beveel het dat die reaktor gesluit en afgekoel word en stoomopwekkers gedreineer en hervul is. Die nood -dieselgenerator, wat in die motor se onderste verdieping geleë was, het aanvanklik water in die kragopwekker gehad, maar dit is afgetap en die diesel was aanlyn voordat die reaktor gesluit was. Die reaktor is afgekoel en stoomopwekkers is met dienslug afgeblaas en hervul totdat al die vars water op die boot uitgeput was, 'n paar uur voordat hulle teruggekeer het na Pearl Harbor, het die kokke blikkies sap uitgebreek en versprei boot. Daaropvolgende ontleding van stoomgeneratorwater het geen lek van reaktor -koelmiddel in die stoomopwekkers aan die lig gebring nie.
Drie van die boot se vier lugversorgingskompressors is as deel van die tuig gesluit om elektriese elektrisiteit te verminder. Die temperatuur in die skip het 80 ° C (27C) oorskry met byna 100% humiditeit gedurende die ure wat nodig was om 'n sleepboot uit Pearl Harbor en sleep te stuur Swaardvis huis. Die sleepboot, USS Herwinning (ARS-42) arriveer die volgende oggend en begin om die middag te sleep, net na middernag terug in Pearl Harbor.
Die optrede van die opperhoof en die ingenieur het gered Swaardvis en haar bemanning. Die boot het die res van 1985 in die hawe herstel en is in Januarie 1986 terug na die see, wat later in 1986 suksesvol na die westelike Stille Oseaan gestuur is.
TAKRAF-terugtrekkers van emmerwiele is gewild in toepassings waar medium tot hoë vloeitempo's van stortingsterreine word herwin.
Ons graafwiel-terugtrekkers van die boom-tipe dek die volgende vloeitempo's en groottes:
Herwinningskapasiteit: 500 t/h tot 20.000 t/h
Spoormeter: 6 m tot 20 m
Gieklengte: 25 m tot 60 m
Ons masjiene is almal spesifiek ontwerp volgens die vereistes van ons kliënt en bevat verskillende oplossings volgens hul spesifieke toepassing.
Spesifieke ontwerpkenmerke van ons bak-tipe bakwiele terugwinnaars
In aansoeke wat behels lae of medium vloeitempo's en/of kort spuitlengtes, masjiene waarin die bakwiel en teengewig-spuitbalk word gekombineer in 'n vaste wipopstelling word oor die algemeen verkies. Hierdie reëling lei tot 'n verminderde aantal draaipunte.
Waar groot hoër vloeitempo's en/of langer spuitlengtes benodig word, verkies ons 'n masjienontwerp waarin die bakwiel en die teengewig-spuitbalk word gekombineer in 'n pantograaf-rangskikking. Die pantograaf -rangskikking verseker dat klein veranderings in die balanspunt met groot spuitlading gestabiliseer word, wat 'n aansienlike positiewe uitwerking op die bestendigheid van die masjien en die kantelveiligheid het. 'N Nadeel met hierdie ontwerp is egter die groter aantal draaipunte.
Die meerderheid van ons bak-tipe bakwiele-terugwinnaars is semi-outomaties, maar daar is 'n groeiende neiging tot volledige outomatisering, en ons kan ook ten volle outomatiese masjiene lewer. Hierdie masjiene bevat verdere beheerstelsels en sensorlogika en word vanuit 'n sentrale beheerkamer beheer en gemonitor sonder 'n masjienbeheerkajuit.
Laaste somer vir USS Warrington.
Baie Amerikaners het waarskynlik geglo dat die oorlog in Viëtnam in 1972 eintlik besig was om af te neem. Vir die Amerikaanse vloot in Viëtnam sou 1972 egter 'n besige jaar wees om talle en gevaarlike gevegsoperasies uit te voer. Nog 'n voorbeeld van gebeure daardie jaar het in die middel van Julie 1972 plaasgevind USS Warrington (DD 843) 'n Gearing -klasvernietiger terwyl dit aan Operation "Linebacker" toegewys is.
Warrington het op 5 Junie uit haar tuisdorp in Newport, RI vertrek en via die Panamakanaal en Pearl Harbor na Guam op die Mariana -eilande gegaan. By die aankoms by die hawe van Apra, Guam op 30 Junie. Die skip vertrek die volgende dag uit die hawe Apra, na Subic Bay, Filippyne. Sy het vroeg op 6 Julie van Subicbaai vertrek en later dieselfde dag die Viëtnamese waters bereik. Gedurende haar eerste tydperk op die Viëtnam -geweer, Warrington missies vir ondersteuning van die geweervuur ​​(NGFS) langs die kus van die I Corps -gebied van Suid -Viëtnam uitgevoer. Op 15 Julie het sy kort na die hawe van Da Nang gegaan, nadat sy uit Da Nang vertrek het, het sy na die kus van Noord -Viëtnam gegaan om deel te neem aan Operasie "Linebacker." 
Op 16 Julie het sy verlig Hamner (DD 718) van LineBacker en begin met haar primêre missie die vernietiging van klein vaartuie in Noord -Viëtnam en die waarneming van kommunistiese Chinese handelsvaart. Die volgende oggend, terwyl hy in 'n onderneming werk met USS Hull (DD 945) en USS Robison (DDG 12), Warrington het onder die vinnige en hewige vuur van vyandelike oewerbatterye gekom, maar sy het vinnig ontwykende aksie geneem en skade vermy.  
Later dieselfde middag om 1316, aan die kus van Noord -Viëtnam, naby Dong Hoi, is die skip geruk deur twee onderwaterontploffings naby aan haar hawekant. Daar is berigte dat die skip geen boodskappe ontvang het wat waarsku oor myne wat in die omgewing gelê is nie. Tog het die skip 'n gebied binnegekom waar Amerikaanse vliegtuie bomme en myne neergesit het, sodat die myne wat die skip vasgehou het, ons s'n was.  Dit kon ook so gewees het dat sommige bomme en myne nie neergegooi is waar dit moes gewees het nie, en Warrington het eenvoudig op misleide myne gestruikel.  Sy het ernstige skade in haar opgedoen ná die brandkamer, motorkamer en in die hoofmasjienkamer of hoofbeheer. Warrington se die bemanning kon die skade en oorstromings van die mynontploffings beheer, wat die skip in staat gestel het om uit eie krag uit die gebied terug te trek.  
Warrington, na die hawe as gevolg van skade wat veroorsaak is deur die myne te slaan.*
Romp langs gekom Warrington herstelpersoneel, pompe en afskortingstoerusting oor te dra na Warrington om voortgesette oorstromings aan te spreek. Voordat u terugkeer na die stasie, Romp het ook ketelvoerwater oorgedra om die skip te help om die ketelbedryf te handhaaf. Later het die skade haar gedwing om haar aandrywingsaanleg af te sluit en te vra USS Robison vir 'n sleep. 
Gedurende die nag van 17 en 18 Julie het die bemanning gesukkel teen oorstromings wat veroorsaak is deur stukkende brandstofolie en varswatertenks, maar sy bly kop bo water. Die volgende oggend Robison die sleep omgedraai na USS Reclaimer (ARS-42) vir die eerste been van die deurgang na Subic Bay. Op 20 Julie, USS Tawakoni (ATF-114) het die sleep van oorgeneem Herwinning en arriveer op 24 Julie in Subic Bay. Warrington se bemanning het gewerk om die oorstromings te beheer en hul skip aan die gang te hou.  
Nadat die skip terug was in Subic Bay, was die vloot se aanvanklike bedoeling om die skip te herstel en terug te keer na diens, maar in Augustus het 'n inspeksie en opname bevind dat sy ongeskik was vir verdere vlootdiens. Warrington is op 30 September in Subic Bay ontmantel.
Die leë en verlate Warrington (DD 843) wag op haar finale lot in Subic Bay, Filippyne.*
'' N Sterk herinnering aan wat kan gebeur. My skip USS Rich (DD 820) op 18 November 1972 by die Subic Bay Naval Station in Subic Bay Harbour aangelê op 0710. Die skip sou ses dae in Subic Bay bly terwyl hy die nodige voorbereidings en veranderinge tref om die gevegsgebied van Vietnam binne te gaan. Vanuit ons bed, USS Warrington was duidelik sigbaar waar sy vasgemeer was by 'n ander kooi in die skeepsherstelfasiliteit. Die skip is nou verlate en het 'n mistieke voorkoms oor haar, soortgelyk aan dié van 'n leë en verlate ou huis.
Die nou verlate en donker USS Warrington Dit was 'n duidelike herinnering vir my en baie in ons bemanning oor wat kan gebeur met enige skip wat in die waters langs die kus van Viëtnam werk ...Om 'Striking Eight Bells' te lees, gebruik een van die volgende skakels na verskillende boekhandelaars: Amazon.com: Books, Barnes and Noble Booksellers, BAM –Books A Million en Smashword.com eBooks.
Die verhale in hierdie plasings en die boek "Striking Eight Bells: A Vietnam Memoir" weerspieël die skrywer se herinnering aan gebeure. Sommige name, liggings en kenmerkende eienskappe is verander om die privaatheid van die persone te beskerm. Dialoog is herskep uit die geheue. Datums, tye en plekke is herskep uit gedeklassifiseerde Amerikaanse vlootrekords en ander. Die gebruikte foto's is óf in die publieke domein óf die eiendom van die outeur. Die illustrasies en kaarte wat gebruik is, is óf deur die outeur óf in die publieke domein geskep. Die verhale in hierdie plasings en die boek is uitsluitlik die mening van die skrywer en nie die uitgewer nie, Richter Publishing, LLC.
*Beeld is in die publieke domein gevind, of daar kon nie na redelike soektog vasgestel word dat daar 'n aanspraak op die beeld bestaan ​​nie. Die prentjie word slegs ter illustrasie gebruik en is nie die eiendom van die outeur nie. Waar moontlik word krediet vir die beeld in die onderskrif aangedui.
Ek het die Tweede Klas Divers School in San Diego, Kalifornië, in Augustus 1975 bygewoon. Ek het drie weke verlof geneem voor die aanvangsdatum van die skool en my toegewy aan fisiese opleiding en kondisionering in San Diego naby my woonstel. Ek het elke dag sewe aaneenlopende 7 minute myl in 49 minute tyd by die plaaslike hoërskool hardloopbaan gehardloop. Ek het ook sterk fisieke oefeninge gedoen en daagliks gedurende hierdie tyd honderde push-ups, sit-ups en pull-ups uitgevoer. Ek het my liggaamsgewig verminder van 200 pond tot 190 pond maer, soliede spiere. Ek het opgehou om bier te drink en het net gefokus op die beste eetgewoontes, waaronder baie biefstuk, eiers, melk en aartappels.
Ek het 'n wrede fisieke oefenprogram verwag soos ek in die herfs van 1973 beleef het, by die Coronado Silver Strand BUD/S UDT -kamp by die Naval Amphibious Base aan die oorkant van San Diego Bay. Al my fisiese opleiding was baie goed, want die tweedeklas duikersskool was niks anders as ONDERWATERVLOEIOPLEIDING nie. In die tweedeklas duikersskool was die fokus op werklike duik en nie fisiese kondisionering met 'n ultra-uithouvermoë om voor te berei op die taktiese operasies agter die vyandelike linies nie.
Ek het deur die skool gegaan en dit baie geniet. Nodeloos om te sê, ek was reeds 'n goed ervare duiker en het 'n goeie duikkennis gelykstaande aan die instrukteurspersoneel, so die kursusplan was vir my maklik. Die meeste mans in die klas het voor hierdie kursus geen duikervaring gehad nie.
My bevelvoerder by die skool was die direkteur, R. G. Brereton, wat my uitvoerende beampte by BUD/S Training by die Coronado Amphibious Base was. Hy was ook 'n gesertifiseerde N.A.U.I. Onderwater SCUBA Instrukteur. Ons het baie goed oor die weg gekom en hy het 'n belangrike rol in die toekenning van die Honor Graduate aan my toegeken.
San Diego, Kalifornië 92133
Van: Direkteur, Naval School Diver Second Class
Aan: SM3 Tory D. VAN DYKE, USN, XXX-XX-XXXX
Onderwerp: Honor Graduate benaming van
1. Dit is 'n plesier om u mee te deel dat u gekies is as die ere
Gegradueerde van duikers Tweede klas opleiding (A-433-0022) Klas 7601 uitgevoer
11 Augustus 1975 — 17 Oktober 1975. Keuring was hoogs mededingend en was
gebaseer op u prestasie soos volg.
a. Deurlopende toediening onder volgehoue ​​spanning, wat uitstaande lewer
fisiese en akademiese prestasie.
b. Verantwoordelike, besorgde en onbaatsugtige toewyding as duikstudent.
c. Indrukwekkende militêre voorkoms met onbeperkte entoesiasme in aksie
2. U persoonlike rekord van motivering en militêre gedrag was buitengewoon
en u optrede het ander aangespoor tot noemenswaardige prestasies wanneer hulle gevoel het
verdere volharding onmoontlik. U algehele prestasie tydens 'n baie streng
en die veeleisende skedule was indrukwekkend vir ander, en dit behoort te bly
'n bron van trots vir jouself.
3. Baie geluk van u klasmaats en u instrukteurs personeel by die
Naval School Diver Second Class, San Diego, Kalifornië.
2de klas duiker kurrikulum
2. Fisiese ondersoek en O2 -verdraagsaamheidstoets
3. Swemkwalifikasie -toets
4. Die versorging van die duiker en kommunikasie
5. Beginsels van duikfisika
6. Lugdekompressietabelle en dekompressieprosedures
7. Die herkompressiekamer en verwante toerusting
8. Deelname aan leerlinge aan herkompressiekamerlopies
9. Diverse siektes en beserings
10. Behandeling van duikers se siektes en beserings
11. Anatomie en fisiologie wat verband hou met duik
12. Primêre en sekondêre effekte van druk
14. Giftige gasse in geslote ruimtes
15. Effekte van onderwaterontploffings op die menslike liggaam
21. Open water swem met Scuba
22. Skubafdaling, 130 voet
24. Indoktrinasie tot liggewig duik
25. Ligte duikprosedures en tegnieke
26. Onderwaterwerk met behulp van liggewig duik
27. Herstel van liggewig duikmasker
28. Inleiding tot diepseeduik
29. Duikuitrustings vir diepsee funksies en nomenklatuur
31. Diepsee duik tegnieke en prosedures
32. Bekendmaking duik in diepseeduiktoerusting
33. Formule toedieningsdruk berekening en lugtoevoer
34. Onderwaterwerk het gevorder
35. Gebruik van gereedskap onder water
36. Praktiese toepassing by die gebruik van gereedskap onder water
37. Inleiding tot onderwater sny
38. Oxygen Arc sny tegnieke
39. Praktiese toepassing van suurstof-LNR-metode vir onderwater sny
40. Inleiding tot onderwater sweiswerk
41. Onderwater sweis toerusting
42. Praktiese onderwater sweiswerk
43. Marlinspike seemanskap
44. Praktiese toepassing van marlinspike seemanskap
45. Grondbeginsels van bergingsmasjinerie
46. ​​Gebruik van masjinerie wat met duik verband hou
49. Reddingslyn en lugslang herstel
51. Kwalifikasie duik tot 150 voet
Na die gradeplegtigheid ontvang ek bestellings vir diens in die Pacific Seventh Fleet Salvors Navy in Pearl Harbor, Hawaii. Ek het aan boord gedien aan twee hulpreddings- en reddingsskepe (ARS) wat vasgemeer was by die Alpha Docks langs die Hickam -lugmagbasis, net buite die Pearl Harbor -kanaal. Die USS RECLAIMER ARS-42 en die USS GRAPPEL ARS-7. Albei skepe was 213 voet lank, gebou tydens WORLD WAR TWEE, en ontwerp vir swaar mariene berging en sleep van die see. 'N Volle skeepsmaatskappy bestaan ​​uit 78 man, waaronder die kaptein en alle offisiere.
Bergingsbedrywighede was altyd 'n praktiese roetine en baie moeilik om te bestuur in die tropiese hawaiiese eilandtemperature weens die aard van die swaar toerusting wat daarby betrokke was. Dit was 'n moeilike werk. Klein skepe en klein bemannings beteken dat baie dienshorlosies aan die gang en in die hawe moet staan, so die Salvors -vloot was baie taai.
Ek het weer aansoek gedoen en gekwalifiseer vir die UDT BUD/S Training Camp in Coronado. Ek het gedink dat sodra ek die 24-week-program bereik het, dit goeie tye en baie duik met UDT sou wees. Ek het selfs my werwing verleng om terug te gaan na die Frog Farm en die groot fisieke uitdaging die hoof te bied. Miskien sou ek elke dag tien of twaalf kilometer van 7 minute hardloop om te oefen om in goeie vorm te kom vir die hardloop van die baan. 'N Onverwagte terugslag het egter laat op 'n aand plaasgevind toe ons 'n stadsbus tref wat van Honolulu af terugkeer, terug na Pearl Harbor. Ek het 'n paar gebreekte beenbene gekry. Dit was donker dertig, en ons was moeg, en ek het vroegoggend die diens aan boord van die skip gehad. Dinge wat in die nag stamp en tussen 'n rots en 'n harde plek vasgevang word, maak gewoonlik baie seer.
Na die ongeluk het ek besluit om nie meer in die Navy -duikprogramme te gaan nie, en ek is ontslaan van 'n aktiewe diens om 'n gesertifiseerde N.A.U.I. Onderwater duikinstrukteur. Ek het 'n aantal jare by Tom Hemphill gewerk om duik te leer by sy SCUBA -winkel in Hazel Dell, Washington, genaamd UNDERWATER SPORTS.
Die belangrikste rede waarom ek by die vloot aangesluit het, was om my kennis oor duikloopbaan te bevorder, want op daardie stadium het my ouderdom my verbied om 'n gesertifiseerde onderwaterinstrukteur te word. Later het die ouderdomsvereiste verander van 21 jaar na 18 jaar vir instrukteursertifisering.
Ek het baie dinge in die vloot geleer en beleef tydens my byna vier jaar van aktiewe diens.Die duikgeleenthede van die vloot was uitstekend en ek het die klasse en opleidingsduik baie geniet, waar ek baie nuwe en interessante duiktegnieke geleer het. Dit was beslis 'n waardevolle ervaring in my lewe. "Ewige waaksaamheid is die prys van veiligheid op see." Dit is ook die prys van vryheid in die lig van die onderdrukkende regering wat grondwetlike grense gebruik onder die voorwendsel van 'n nasionale noodgeval.
The Saga of the Triumph's Propeller
Om as 'n Sea Story te kwalifiseer - dit is nie 'n kak nie, want die waarheid is vreemder as fiksie.
Die verhaal begin in Desember 1998 met kontak deur Doug Foulds, wat 'n sleepboot gehad het om aan die Edmonds Underwater Park te skenk. Hy het 'n jachthaven in Washington Harbour, Bremerton, besit en 'n huurder gehad wat nie sy erf kon betaal nie. Maar dit was nie die probleem nie, want die triomf het gesink en hervul. Die Triumph was ongeveer 5 jaar aan boord en is gered en dryf tans weer, maar dit was duidelik dat hierdie sleepboot 'n probleem geword het, aangesien die kuswag betrokke was by die herstel. Die eienaar het nou alle kontak ontwyk. Dit het vroeg in 1998 van eienaar verander, terwyl die nuwe eienaar 'n vlok was. Ek het genoem dat ek belangstel in die romp en hy het van my te wete gekom via die stad Edmonds wat neutraal was om betrokke te wees, tensy ek dink dat dit 'n goeie idee was. Ek en die stad het bespreek dat ons 'n funksie moet hê om die fossiel (die FOSS 16) wat ons in 1982 geplaas het, te vervang, wat lank verval het. Dit was 'n manier om duikers verder noord van die veerbootterminal te kry en ons pogings het gestop.
Die stad voltooi die hersiene papierwerk wat reeds begin is vir die vervanging van 'n romp van die romp (wat in die herfs van 1997 begin het) en Doug het die eienaarskap oorgeneem toe dit weer gesink het en weer oorgedra is, en ons besoek die Triumph in Bremerton. Hierdie keer verwoes die beskadiging van die beskuldigdebank en in hierdie berging het die boogpoort die dek beskadig tydens herstel, sodat daar nou 'n gat was. Die gat was ongeveer drie voet in deursnee in die dek. Die romp dryf, maar is nou bedek met 'n blou seil bo -op, aan die agterkant onder water en plastiek onder die ander om die lek tot 'n minimum te beperk. Wat gebeur het, was dat die reën in albei gevalle oor die verstopte lenspompe gekom het en net met water gevul is. Doug het nou eienaarskap en dit het 'n baie beter lenspomp gehad. Ons is aangemoedig omdat dit goed geoefen is om te sink.
In ons besprekings oor plasing het ons nog 'n paar keer die romp besoek terwyl Doug 'n bemanning aangestel het om die gips, klere en net rommel wat agtergebly het, af te trek. Ons het reëlings getref om seker te maak dat al die glas uit is en het 'n reis gemaak om die skip oop te maak vir toegang tot duikers. Meer toegang was nodig, so ons sny weg.
Ons het ook besluit om die romp 'n fotogeleentheid te maak deur 'n paar gate, loopuitrusting en die propeller te laat. Dit het nog steeds die motorblok daarin, daarom was dit nog swaar genoeg om te sink, maar die enjinkop was af en iemand het ernstig gewerk om dit weer aan die gang te kry, maar die poging het gestop, maar gereedskap was oral. Ons het besluit om die opruimpersoneel dinge soos die twee boogvensters en 'n groot deel van die koper te laat, maar ons verwyder deure, glas en alles wat probleme veroorsaak. Doug het die koste en arbeid hiervoor ingegee, wat 'n groot geskenk vir die stad en die duikgemeenskap was. Ons het tyd spandeer om seker te maak dat elke kompartement 'n aparte in- en uitweg het.
Om in te zoem, is die romp ongeveer 70 voet na die park gesleep deur die hawe -sleepboot, die Little David, wat slegs 25 voet lank was, wat ongeveer 11 uur met die gety geneem het. Dit is beveilig deur die boog na die noorde, met 'n anker van 750# vlootstyl en 'n 500# Danforth met twee 500# lamppale, om seker te maak dat die ankers nie sou sleep nie. Vir die agterkant in die suide het ons dit vasgemaak aan 'n blok beton van 101 ton wat deel was van die katedrale. Ons het tydens die Fossiele plasing probleme met anker sleep gehad, so ons het probeer om dit hierdie keer te vermy. Die plasing was net deur die seile wat die romp bedek het, te verwyder. Die water het deur die nate gestroom soos die Niagara -waterval. Die romp het ongeveer 'n uur gevul terwyl dit al hoe laer gaan lê het. Jammer geen ontploffings nie. Die stad wou geen nuusdekking hê nie, en ons het geluk gekry toe Clinton die aand in die stad kom, watter tydsberekening. Die duikers van die City of Edmonds -polisie het dit kom ondersoek en bevestig dat dit was soos beskryf. Uiteindelik het dit aan die hawekant gerus en net voor die see geleun.
Aan die onderkant het ek gehoop dat die deurgate en ander nautiese dinge wat ons agtergelaat het, fotogeleenthede sou wees. Ongeveer 'n maand na die plasing is ek genadig met 'n besoek van Jerry Gray en Mark Schneider wat kom kuier het om te sien wat ek ook doen. Dit was lekker, en selfs met minder as ideale sigbaarheid het hulle dit baie geniet.
Ons het die somer deurgebring om ballas by die romp te voeg, aangesien ons bekommerd was dat dit nie goed sou gaan in die winterstorms nie, en die somer het getoon dat die duikers ware kleure met diefstal van albei gate was, asook baie ander kleiner items. Maar een het nog oorgebly en dit was 'n skroef van ongeveer 3 voet in deursnee langs die roer, wat steeds goeie fotogeleenthede gebied het. Kirby, wat nie na Bremerton gereis het nie, het die somer besluit om die skip te meet en te dokumenteer met behulp van die tegnieke wat ons geleer het tydens 'n onderwater -argeologie -klas wat deur die UASBC in Vancouver, BC aangebied is. Natuurlik nie die maklike manier nie, maar terwyl dit aan die onderkant was. Hy het opgevolg met 'n pragtige tekening van die triomf. Ons het almal probeer om te help met die geskiedenis van die triomf. Die skip is in 1888 in Coosbaai gebou as 'n kroeg -sleepboot met die skipper in die oopte op die agterstewe. 'N Paar vuurstene uit die oorspronklike stoomketel was nog aan die binnekant van die romp.
Om weer na die laat lente van 2001 te vorder, het ons 'n Saterdag -inspeksieduik rondom die triomf gedoen, aangesien dinge besig was om te verval en ons wou seker maak dat alles veilig is vir die somerseisoen. Ons kom af op 'n stuk van 10 voet van 2 duim staalpyp wat aan die onderkant van die stuurboord se kant gebuig is. 'N Paar minute later wys Kirby vir my 'n moersleutel wat op die westekant aan die hawekant rus. Dit was 'n tuisgemaakte moersleutel van geel geverf. Ons het vir mekaar beduie dat ons dit later sou bespreek. Hierdie dele was nie van die triomf nie. Na die duik het ons 'n raaisel gekry oor wat aangaan, so Sondag het ons weer uitgeklim en hierdie keer het ek die moersleutel en staaf geneem wat ek daar naby weggesteek het, nadat ek ons ​​vermoedens bevestig het omdat die moer van die propeller blink. Ons vermoed dat 'n poging aangewend is om die moer wat die skroef vasgehou het, te verwyder om dit op te eis. Ons raai dat die moersleutel op die moer geplaas is en dat die pyp as 'n verlengstuk met 'n hysbak gebruik word om die moer te draai. Die pyp is baie gebuig, en hulle het dit gegee wat hulle byderhand gehad het. Meer hieroor later.
Ek het die stad genader oor die poging tot diefstal, en hulle het dit net aan my teruggegee, aangesien hulle nie die probleem kon hanteer nie. Dit het daartoe gelei dat ons die volgende naweek 'n sak voorafbeton gekry het en dit in 'n sandsak gesit het, en dit dan oor die moer op die skroef geplaas met die naam City of Edmonds Parks Dept het dit met tou vasgemaak. Ons het ook Ralph Sweet 'n kabel van die propeller na die roer laat plaas en dit vasgesluit. Die voormengsel sou oornag genees. Ons het gehoop dat dit die einde van die kwessie sou wees, en ons het sake gedoen om boeie en paadjies te hanteer. Ek het 'n bergingswerf gekontak oor die waarde van 'n koperpropeller, gegewe die afmetings. Die antwoord wat ek gekry het, was miskien ongeveer $ 700 tot $ 800 as metaal, maar waarskynlik meer as $ 4,000 as 'n funksie in 'n kroeg of hotel se voorportaal.
'N Paar weke later is ons weer verby die Triumph en toe ons agter die agterkant kom, sien ek wat lyk soos sigaretstompies wat op die bodem lê. Miskien ongeveer 'n dosyn of meer versprei. Ek het een opgetel en onthou dat dit lyk soos die sny fakkelstompies wat my ou duikmaat Jim McGinnis van my universiteitsdae gelos het. Dit het daartoe gelei dat ek nader gekyk het en ek kon sien dat iemand nou 'n sny aanraak om die skroefas af te brand. Die slot is gekap, maar dit is weer aangebring om dit te verberg, en daarom moes ons ons pogings heroorweeg, aangesien dit nie opgee nie.
Terug op die strand moes ons 'n plan uitwerk om dit te hanteer. Daar was baie idees, maar alles het daarop neergekom dat ons eerste moes wees. Gedurende die week het ek 'n aantal ystersae, 'n klomp lemme opgehoop en 'n diep keelzaag gemaak om die taak te voltooi. Dit lyk asof die as minstens 4 duim in deursnee is. Ons het ook gekies om in aflos te duik, sodat ons Saterdagoggend kon begin en fietsry, alhoewel almal binne 30 minute beide saag en help, want ek vermoed korrek dat die arms moeg sou raak, sowel as duikers wat koud sou word deur net so lank 'n arm te gebruik. Sommige duikers het twee skofte geneem. Ons moes ook 'n paar enkelgewigte vervang vir die onderste duiker op die saag. Ons het ook verbaas dat die vroeë poging ongeveer halfpad gekom het (met 'skryf in die reën' -papier as sjabloon) en ons het vermoed dit was omdat die as koper gelyk het, maar eintlik 'n koperhuls was oor 'n staalsentrum.
Met 'n plan, het ons die volgende Saterdag begin en ongeveer sewe en 'n half uur daaraan gewerk en goeie vordering gemaak, maar nog steeds geen dobbelstene nie. Ons het groot vordering gemaak, maar dit was baie metaal vir ons handmetodes. Ek en Kirby het Sondag teruggekeer om te kyk of ons die poging kan voltooi. Ek het met 'n skof van ongeveer 30 minute begin en toe na Kirby gegaan terwyl ek die drie hysbak (55 gal, 1500# hysbak) gaan haal, wat ons sou gebruik om die skroef te verhuis sodra dit gratis was en om silinders uit te ruil. . Toe ek na die Triumph terugkeer, asof Kirby klaar was, was dit klaar, en dit het net weggeval. Die volgende was om dit op te rig om dit onder die romp uit te haal, wat nie 'n te groot taak was nie, aangesien ons voorheen hierdie soort hefwerk gedoen het. Ons het ook ekstra hysbak gehad sodat ons kon gly en dit dan kon lig sonder om weer op te rig. Die skroef kom op ongeveer 700#in. Terwyl die skroef dryf, het ons na 'n afgesonderde plek gegaan om dit te plaas en weg te steek. Die stroom was by ons, wat 'n goeie pasverandering was. Ons het 'n huis op die strand opgerig en dit vlak genoeg geplaas sodat dit nie per boot toeganklik sou wees nie, aangesien die ander groep dit waarskynlik nodig sou hê om dit van die perseel af te kry. Die plek was so geheim dat Kirby dit die naweek nie kon vind nie. Ek het geweet dit is veilig. Ons wou almal die verrassing op hul gesig sien om te sien dat dit nie meer was waar hulle dit gelos het nie. Jammer nie vir die weggee nie.
Maar daar is 'n haakplek in die verhaal. Toe ons die moersleutel kry, en almal hoor hoe Kirby en my wonder wat waarskynlik gebeur. Ons het almal by die moersleutel en uitbreidingsstaaf ingekoop met 'n idee van die hysbak oor wat gebeur het en dat die stukke agtergebly het sedert die benadering misluk het. Die manier waarop die skip na die hawe leun en die staaf aan die stuurboord was, was duidelik toegang tot 'n hysbak om opwaarts na die oppervlak te strek. Hulle het waarskynlik baie tyd spandeer om rond te dwaal, maar die moer het net nie gebuk gegaan nie. In werklikheid het hulle 'n goeie idee gehad, maar hulle het 'n noodlottige gebrek wat Kirby uitgewys het. My mening was dat die moer na soveel jare regtig op sy plek gesluit was. Maar Kirby herinner ons almal daaraan dat dit 'n deel van die diens moet wees. In sy navorsing was die Triumph 'n besondere trekker daarin dat die diesel met direkte aandrywing tydens sy latere jare die beste in trurat werk as gevolg van ouderdom en laers, sodat dit toegerus was met 'n linkshandige skroef. Dit lei daartoe dat die groep al die tyd bestee om die moer vas te trek en dit nie los te maak nie. Die moraal van die verhaal is dat dit die moeite werd is om jou huiswerk te doen. Baie dankie Kirby.
Aangesien ons later dieselfde jaar ankers gegooi het, het ons die tuisgemaakte moersleutel in een as 'n herinnering en 'n projekherinnering geplaas. Die roer word steeds met trots vertoon.
Vet duik in diep water
In alle opsigte was Tommy Amerman 'n dapper duiker. Hy het by die kommersiële duikveld ingebreek met 'n gewaagde prestasie wat geen ander duiker destyds kon bereik nie. Hy dring deur 'n versonke bagger in die golfbrekersone van die Clatsop Spit aan die Oregon -kant van die Columbia River Bar en haal 'n lyk uit die wrak. Hy behaal sukses op sy tweede duikslag. Die eerste poging was onsuksesvol omdat hy aangesê is om in die verkeerde deel van die skip te soek. Die tweede dag, terwyl hy met 'n slap water gety het, het hy die gesinkte vaartuig binnegegaan, die lyk van die verdrinkte bemanningslid binne gevind en sy liggaam uit die wrak gehaal en dit aan die personeel aan die bokant afgestuur om dit te ontvang.
Hard Hat -duikers het weke lank probeer om te doen wat Tommy in twee duike gedoen het. Die konstante golfaksie, geweldige strome en veranderende golwe van seewater het elke poging van die Hard Hat -duikers om die liggaam te herstel, in die wiele gery. Die toegangsdeure op die boonste boonste dek het met geweld heen en weer neergestort teen die skote wat 'n geweldige racket gemaak het. Hulle toerusting was te swaar en omslagtig om te hanteer, en hulle kon nie eers die wrak suksesvol nader nie, laat staan ​​dit binnedring en die liggaam van die verlore bemanning herstel.
Na die geweldige prestasie van Tommy, het die Amerikaanse leërkorps van ingenieurs hulle verplig gevoel om sy inspanning met ekstra duikkontrakte te beloon wanneer Tommy dit wou volg.
Harold Maiken, die eienaar van Commercial Divers Incorporated, een van die twee groot konstruksieduikkontrakteurs in Portland, Oregon, het Tommy onder kontrak as 'n SCUBA -duiker wat kommersiële duikwerk doen. Die Hard Hat -duikers het nie daarvan gehou dat die SCUBA -toegeruste duiker inbreuk maak op hul eens heilige werkplek nie. Tommy het kringe rondom die Hard Hat -duikers gewerk en hulle kon net nie met hom meeding nie. Hy sou in verskillende omstandighede duik en die werk altyd vinnig en volledig verrig. Binnekort het al die werkende duikers in die noordweste van die Stille Oseaan SCUBA -toerusting begin gebruik om hul kommersiële duikwerk te verrig. Die Mark V Deep Sea -duikuitrusting is oornag deur Tommy Amerman en sy heldedaad uitgedien.
Ander ambisieuse kommersiële duikers met SCUBA het by Harold Maiken se span duikers begin aansluit. Dit sluit in Paul Mark en Bud Sanders. Harold Maiken het die kontrak van die korps gekry vir die duikwerk op die John Day -dam. Tommy, Bud en Paul het feitlik al die duikwerk op die John Day Dam van begin tot einde gedoen. Die werk duur van 1959 tot 1962.
In 1962 kry Paul Mark en Bud Sanders die duikkontrakwerk vir De Long Construction vir die vier jaar lange projek wat die Astoria -brug oor die magtige Columbia van Oregon na Washington bou. Die Hard Hat -toegeruste duikers kon nie naby die monding van die Columbia -rivier funksioneer nie, behalwe tydens die gety van water, en dan slegs ongeveer 30 minute, vier keer per dag, twee in daglig en twee in donkerte volgens die getye. Kolonel De Long gaan bankrot en wag vir 'n bietjie water, totdat Paul en Bud na 'n duikskof afgekom het en hom gewys het dat hulle die werk in die stroom kan doen met hul SCUBA -toerusting. Weereens is die Hard Hat -duikers vervang deur werkende SCUBA -toegeruste duikers.
Dit was tydens die Astoria Bridge -konstruksieprojek, ongeveer 1965, dat hierdie verhaal afspeel. Tommy Amerman en Ed Forsyth moes 'n duikkontrak voltooi wat aan Harold Maiken van Commercial Divers Incorporated toegeken is. Die werk was voorheen taamlik maklik. Duik na die onderkant van 'n hoë Cascade -damreservoir in die sentrale Washington Cascades en sit dinamietladings op vier ou groeibome om hulle van die bodem af te blaas en na die oppervlak te dryf.
Vir superduiker Tommy Amerman was dit net nog 'n dag op kantoor, in ongeveer 35 vate water. Eddie Forsyth was Tommy se duiktender. Hulle twee laai al die toerusting, sloopkoste en toebehore, lugkompressors, twee SCUBA -bottelpakkies en ander duiktoerusting, 'n enkelpersoonkamer, 'n liggewig duikplank met buiteboordmotor, en stap na die hoë watervalle van die staat Washington die werk te doen.
Tommy het vroeg besluit dat hy hierdie maklike duikwerk binne een dag in plaas van vier dae kan doen. Wat is die groot probleem? Duik 'n paar honderd voet in hierdie helder waterberg -bergreservoir en stel 'n paar heffings aan die voet van vier groot ou sipresbome. Cakewalk!
Tommy en Ed het by die werksplek aangekom en 'n basiskamp opgerig vir duikoperasies. Hulle het al die duikuitrustings in die boot gelaai en gelanseer by die gerieflike bootrit, nie te ver van die duikplek af nie. Tommy pas vinnig in sy nat pak aan, terwyl Ed sy duiktoerusting bymekaarmaak en gereed maak.
Hulle klim oor die groot bome op die oppervlak van die meer en Eddie veranker die boot met 'n lang afdraende lyn wat reguit na die bodem lei. Daar was geen stroom om oor te praat in hierdie meerreservoir nie, en die omstandighede vir duik was perfek. 'N Pragtige vroeë herfsdag met helder blou lug, baie sonskyn en geen wind nie. Wat kan beter wees as dit?
Ed het Tommy gehelp om sy tweelinglugtenks en rugsak van 65 kubieke voet aan te trek en vas te maak, saam met sy gewiggordel met baie min lood daarop as gevolg van die diepwaterduikopdrag. Op tweehonderd voet diepte, selfs in die minder digte vars water, is die waterdruk so groot dat meer as 100 pond per vierkante duim druk oor die hele duiker se liggaam druk. Die ¼ duim dik neopreen natpakmateriaal word tot ongeveer dieselfde dikte saamgepers as 'n stuk koerantpapier. Op daardie diepte bied die nat pak absoluut geen ekstra dryfkrag vir die duiker nie en is die gewigband nie meer nodig nie. Dit bied ook ongeveer nul isolerende warmte vir die duiker. Daarom het Tommy slegs ongeveer tien pond lood op sy gewigband.
Tommy was gereed om te gaan en het 'n sitrug oor die kant van die bootjie laat rol in die meer van die meer. Die watertemperatuur aan die oppervlak was redelik aangenaam, omdat dit die hele seisoen deur die warm somerson opgewarm is. Tommy het vinnig afgedaal tot by die bodem van die reservoir en het deur meer as vier termokliene gegaan wat die watertemperatuur verminder. Die watertemperatuur aan die bodem van die meer in 200 voet water was redelik koud, minder as 45 grade.
Terwyl hy daal, sien hy die groot bome onder hom, met hul naaldlose takke en die massiewe boomstamme daaronder. Hy het voortgegaan om sy ore te slaan en die lugdruk gelyk te maak terwyl hy vinnig na die onderkant swem met sy swemvinne en kragtige beenspiere. Tyd onder water is baie krities, veral in diep duik. Hy wou nie eers 'n minuut mors met sy eerste duik nie.
Intussen was Eddie in die boot en het Tommy se onderste tyd dopgehou met sy Rolex Oyster Perpetual Diver -polshorlosie met behulp van die versterkte ring om die ring. Die grense vir geen dekompressie eindig op 'n diepte van honderd en negentig voet. Daarbenewens duik u in dekompressie, wat beteken dat u ongeveer tien minute diep moet klim om onder water te dekomprimeer voordat u direk na die oppervlak kom om dekompressiesiekte, ook bekend as die buiging, te voorkom.Dit word die draaie genoem, omdat duikers buig in pyn van die ontsaglike pynlike waansin van stikstofborrels wat binne -in hul liggaamsweefsels ontplof en die normale bloedsomloop sirkuleer. Nie 'n mooi prentjie nie.
Ed hoef nie regtig baie bekommerd te wees oor Tommy nie, want Tommy was 'n superman en 'n super duiker! Die tydsbeperkings vir geen dekompressie duik, die dekompressieduiktafels en die herhalende duiktafels vir onderwaterduikers wat pers lug inasem, was nie regtig van toepassing op Tommy Amerman nie. Hulle is lank gelede deur die Amerikaanse vloot ontwikkel en word beskou as 95% akkuraat vir die standaard Amerikaanse vlootduiker. Tommy was nie verplig om by hierdie duiktafels en hul voorgeskrewe beperkings te hou nie, omdat hy in alle opsigte beter was as die geringe Amerikaanse vlootduikers. Hy was 'n duiker sonder grense, en die Navy Diving Tables was net nie van toepassing op hom nie.
Onderwaterduik tot 200 voet diepte of dieper word beskou as 'n uiterste blootstelling duik. Duik op groot hoogte is ook meer krities vir dekompressie as gevolg van die vermindering van atmosferiese druk op die oppervlak. Uiters koue water, moegheid, fisieke spanning en swaar werk sal ook die stikstofopname by duikers aansienlik verhoog, wat hulle meer vatbaar maak vir die draaie. Hoe meer volume lug u onder die asem inasem, hoe groter word die opname van geabsorbeerde stikstof wat in u liggaamsweefsel en bloedstroom versadig word. Al hierdie voorwaardes het bestaan ​​vir hierdie duikbaan en nie een van hulle was in die guns van Tommy nie. Tommy gee nie om nie!
Tommy bereik die bodem en plaas die voorverpakte sloopkoste baie vinnig om die basis van die eerste ou groeiboom. "Neem u tyd, doen u bes, maar maak gou elke kans wat u kry," was die leuse van die Amerikaanse vlootduikers om onder die water te werk met die konvensionele Mark V Deep Sea Diving Outfit. Tommy was op SCUBA, en hy was 'n vinnige, harde werker onder die water, en hy het keer op keer bewys dat hy die duiker was wat die taak kon verrig, maar niks!
Hy is vinnig terug na die oppervlak om die volgende pakke vir die volgende boom te kry. Eddie was daar om hom te help met sy SCUBA -uitrusting. Tommy klim aan boord en trek vinnig 'n vars SCUBA -bottel aan, terwyl hy die riempies agter die rug vasmaak, en oor die kant gaan hy.
Hy swem vinnig terug na die bodem en plaas die heffings aan die voet van die volgende boom. Hy het goed gevoel en die tyd onder die water was redelik vinnig, so dinge het volgens plan verloop.
Hy het vinnig teruggekeer na die oppervlak en nog 'n paar tenks gekry en met die slooppakke gelaai en teruggekeer na die bodem van die meer. Soos met die ander twee bome, het hy die afbreekpakkies om die boomboom van die derde boom gesit en vinnig na die oppervlak gegaan. Op hierdie derde styging, op ongeveer vyftig voet diepte, het Tommy begin agterkom dat iets nie heeltemal reg is nie. Toe hy nader aan die oppervlak kom, het hy tot groot ergernis begin besef dat hy 'n slegte geval van dekompressiesiekte opgedoen het.
Toe hy die oppervlak van die meer aan die kant van die boot breek, sê hy vir Eddie: "Ek het hulle en ek het hulle sleg!"
Eddie vlieg vinnig in aksie. Hy het Tommy aan boord gekry en na die strand gegaan. Hy het Tommy so vinnig as moontlik uit die boot gehaal en in die enkelpersoonkamer gekom.
Die enkelpersoon se kompressiekamer was op die sleepwa geleë, en die lugkompressor wat die stelsel laai, was naby die sleepwa geleë. Ed het Tommy binne -in die kamer gekry en die deur oopgemaak en die deur toegeslaan.
Hierdie klein kompressiekamers word kistekamers genoem, omdat hulle ongeveer dieselfde grootte het en soos 'n kis lyk. Hulle is redelik klein. As u binne -in een van hierdie drukvate op u rug lê, pas dit baie styf, sonder ekstra ruimte. As u aan klaustrofobiese gevoelens ly en bang is vir moeilike plekke, wil u nooit in een van hierdie voorwerpe kruip nie. As u eers binne is, is dit amper onmoontlik om te beweeg en daar is geen uitweg nie, tensy u duiktender die deur oopmaak en u laat uitkom!
Ed het die lugkompressor aangeskakel, die kleppe oopgemaak en saamgeperste lug na die kiskamer gestuur. Tommy was in 'n baie slegte toestand nadat hy dekompressie van drie rug na rug duik tot 200 voet diepte weggelaat het. Selfs met sy kort onderste tye en vinnige werk, het hy steeds nagelaat om te dekomprimeer en die opgeloste stikstof in sy weefsels het opgeborrel, aangesien die verminderde omringende druk op die oppervlak die saamgeperste ekstra geabsorbeerde inerte gas uit die oplossing onder druk kon laat kom.
Dink aan 'n koeldrankbottel wat effens geskud is op 'n warm dag en dan die pop -top vinnig laat stop. Dit maak gewoonlik 'n gemors, want die koeldrank spring oor die bokant van die bottel. Dink nou aan Tommy se liggaam as die koeldrankbottel wat oorloop van te veel geïnternaliseerde druk.
Die lugkompressor het reguit aangeskakel en lugdruk het in die kamer begin stroom om Tommy weer saam te pers en hom baie noodsaaklike onmiddellike verligting van sy pyn te gee. Iets was egter nie reg nie. Die lugkompressor loop en die lug stroom in die kamer in, maar die binnekamerdruk neem nie toe nie.
Eddie begin rondkyk en luister na die gedruis van die lugkompressormotor, en hy besef dat een van die deurkassies in die kamer ontbreek. Al die lug wat saamgepers en met die hooflugleiding in die kamer ingeblaas is, bloei reguit uit die kamer deur die ontbrekende klepgat.
Ed het koorsagtig begin rondkrap en probeer om iets te vind om die gat te stop. Hy het vinnig 'n houtgraafhandvatsel opgespoor, 'n kort stukkie afgesaag, die stok met sy mes gegiet om die gat se deursnee te pas en dit met 'n hamer uit die gereedskapskis geslaan.
Die kamer het onmiddellik lugdruk begin toeneem. Tommy klap sy ore terwyl die binnedruk vinnig toeneem. Eddie het die lugdruk van die kamer saamgepers tot 'n diepte van 190 voet, en Tommy het pyn, pyniging en pyn gekry.
Nou begin die lang beproewing Tommy behandel weens sy dekompressiesiekte, wat voortspruit uit sy drie herhalende 200 voet diep duike en die weggelate dekompressie.
Herdrukdruk druk die stikstofborrels terug in oplossingvorm in die liggaamsweefsel en herstel die normale sirkulasie. Sodra dit gebeur, verdwyn die pyn in die liggaam van die aangetaste duiker. Die lugdruk word dan geleidelik binne -in die kamer verlaag en uiteindelik keer die duiker terug na die atmosferiese druk aan die bokant, genees van sy draaie barotraumas. Die proses is redelik lank en verg 'n paar uur om behoorlik te voltooi.
Ed werk bestendig as die toegewyde tender vir sy beseerde duiker. Hy het die lugkompressor aangeskakel en aan die gang gehou, Tommy het twee uit elke vyf minute verpligte vars lugventilasies in die herkompressiekamer gegee, terwyl hy altyd die horlosie dopgehou het en die nodige drukverlagings en tydstoppers bygehou het soos voorgeskryf deur die vereistes van die behandelingstabel .
Met die blootstelling aan uiterste druk van Tommy as gevolg van die veelvoudige diepduik, plus die hoë hoogte -faktor, het die behandeling vier uur se stadige dekompressie vereis. Na ongeveer drie ure van nabye bevalling in die donker kiskamer, was dit onnodig om te sê dat Tommy nogal opgewonde geraak het. Tommy was 'n baie sterk man. Hy het ongeveer 5'9 "lank gestaan ​​en weeg ongeveer 235 pond vaste spiere. Hy was wat 'n mens die oorspronklike 'Water Gorilla' sou noem. Selfs sy naam impliseer dat hy 'n Seeman was, een wat gebore is om onder water te lewe en asem te haal en heldhaftige prestasies te behaal buite die bleek van blote sterflinge. Tommy begin dit baie duidelik aan Eddie maak dat hy aan die einde van sy tou is. Omdat hy beperk was tot hierdie klein kiskamer vir behandeling met dekompressiesiektes wat hy nie meer gehad het nie, en moontlik nooit regtig gehad het nie, wou hy nou uit! Hy begin met die nat pak se stewelvoete geklee na die kamerdeur. Eddie het nie eers daaraan gedink om hom daar weg te laat voordat hy die volledige kursus van die dekompressiebehandelingstafel voltooi het nie!
By Tommy Amerman was die reëls van duik net nie regtig van toepassing nie. Hy was 'n man, en hierdie reëls geld vir blote sterflinge en basiese mense, nie vir die Superduiker nie. Tommy bly dus skop na die toegangsdeur van die kamer. Hy het geskop en hy het geskop en hoe langer hy daaraan gedink het, hoe geker het hy geword. Dit was 'n skande om selfs te dink dat Tommy hom so lank vasgevang en in 'n klein ysterkis sou verslind, net om 'n ligte of selfs nie -bestaande geval van die draaie te behandel. Uiteindelik het hy die oorhand gekry en hy het die deur uit die kamer geskop en uit die ellendige ysterkis ontsnap! Hy het nie sy hele dekompressie -behandeling voltooi nie, maar met Tommy was genoeg genoeg en hy wou net uitkom.
Die hartseer einde van hierdie verhaal is dat hierdie geleentheid Tommy Amerman se kommersiële duikloopbaan effektief beëindig het.
Hierdie spesifieke dekompressiesiekte -episode was nie die eerste in sy duikloopbaan nie. Hy werk saam met Paul Mark en Bud Sanders aan die John Day Dam -konstruksieprojek. Hy sou die eerste vier uur skof duik terwyl Paul en Bud hom versorg het, en dan sou Bud en Paul die volgende vier ure skof verdeel en twee uur elk duik terwyl die ander een as die duiker se tender werk. Dit was bekend dat Tommy op pad terug na Portland by die herkompressiekamer van die Bonneville -dam gestop het en by meer as een geleentheid 'n vinnige dekompressiebehandeling geniet het. Alhoewel Tommy die perke geïgnoreer het en geglo het dat hy nie net soos ander duikers daarby beperk is nie, het hy steeds gereeld die draaie gekry.
Die ou groei subaquatiese houtoes was 'n toets vir die duiktoepassing en die haalbaarheid daarvan in hierdie diepwatertaak. Ed Forsyth het vir my gesê dat afstandsbeheerde oppervlakbedryfstegnologie reeds ontwikkel is deur die onderneming wat met Harold Maiken gekontrakteer het. Boomverwydering deur middel van 'n afstandbeheerde oppervlakbediening het enige vereiste vir duikers omseil. Die dekspressie -episode wat tydens hierdie duikwerk ontstaan ​​het, het dit duidelik gemaak dat bedrywighede met afstandsbediening in ten minste sommige toepassings duikers begin vervang.
Die uiterste diepte en groot hoogte het hierdie tipe duik te gevaarlik gemaak om winsgewend te wees. . Tommy en Ed het hul bes gedoen en probeer om 'n goeie vertoning te lewer, maar gebeure en omstandighede het anders afgespeel. Erge gesondheidskwessies en die gevolg van die lewe in die vinnige baan het Tommy sy tol geëis, en hy is ongeveer tien jaar later dood.
Ed Forsyth duik verder en neem die eienaarskap van Commercial Divers Incorporated oor by Harold Maiken. Hy het 'n lang en roemryke duikloopbaan gehad, baie moeilike werk verrig en baie baie uitdagende kontrakte voltooi. Ed, Paul Mark en Bud Sanders het tydens hul hele duikloopbaan nooit dekompressiesiekte gekry nie. Alhoewel hulle almal baie sterk manne en uitstekende professionele duikers was, het hulle besef dat daar beperkinge was op blootstelling aan fisiese duik, en hulle het almal hierdie beperkings gerespekteer en gesorg dat hulle binne die aanbevole normale diepte -dekompressievereistes bly. Tydens skofduikskofte wat die hele eb se sewe uur kan duur, het hulle die duiklimiet van drie tenkreëls gebruik. Toe hulle deur drie ten volle gelaaide SCUBA 2500psi bottels van 65 kubieke voet blaas, het hulle hul herhalende duikskof vir daardie dag beëindig. Dit staan ​​bekend as die drie tenkreël, en hulle het nooit die bochten gekry met die reël nie. Alhoewel hulle almal 'Water Gorillas' in hul eie reg was, het hulle nooit beweer dat hulle meermanne is soos Tommy Amerman nie.
"Daar is ou duikers en daar is gewaagde duikers, maar daar is geen ou vet duikers nie."
"Moenie te veel" Can Do! " kom jy in! "
Skrywer se opmerking: hierdie verhaal is meer as 35 jaar gelede persoonlik deur Ed Forsyth aan my vertel. Sommige feite, syfers en voorvalle is moontlik bygevoeg, verander en/of versier met die oog op die aanbieding van 'n leesbare artikel met die voorbehoude van die outeur se kreatiewe lisensie. Dit is genoeg om te sê dat hierdie historiese gebeurtenis plaasgevind het en dat die duikers ook vlees en bloed was, lewende mense wat op die planeet aarde geloop het vir hul vreugdevolle lewensseisoen.
Inleiding deur Tom Hemphill
Dick List is 'n noordwestelike duikpionier en dra by tot die ontwikkeling van NW -duikonderrig. Hy is ook 'n goeie vriend van my. ons het saam 'n paar opwindende duikervarings gehad, van die duik in die noordelike punt van Vancouver Island, BC, Kanada tot baie plekke rondom Puget sound en die San Juan -eilande tot by Grand Cayman in die Karibiese Eilande.
Dick het in 1973–74 'n duikles aan die Portland State University gevolg by Garland Trzynka, wat 'n paar jaar tevore sy swemafrigter was. Dick was die afrigter van die PSU -springplankduikspan en een van sy studente het 'n maatjie nodig gehad om 'n duikklas te neem, en daarom het hy aangemeld.
Dick sê: 'Dit was lekker om in die swembad te oefen, en die oopwaterduik is by Edmonds gehou. Ek onthou dat ek al my toerusting aangesit het en toe na die wrak snorkel. Toe die instrukteur vir ons sê om ons reguleerders in ons mond te steek en te daal, het ek by myself gedink: "Ek hoop dat hierdie goed werk". Toe ek onder die oppervlak val, het ek gevoel dat ek in 'n ander wêreld sou gaan - soos om van bewussyn na onderbewussyn te gly. Die duik was vreedsaam, oogopening en tegelykertyd vreemd. Ek was dadelik verslaaf. Toe ek terug kom, stap ek tot by die instrukteur en sê: "Dit was lekker, hoe word ek 'n instrukteur?"
Sy volgende stap was om te help met 'n PADI -instrukteur met die naam Bill Petty. Hy het Bill gehelp vir 'n paar klasse en 'n paar oop water naweke. Toe neem Dick werk in Vancouver, Washington, by The Green Meadows Country Club. Dit is waar ek en Dick ontmoet het toe ek instap en vra of ek die swembad vir skubalesse kan gebruik. Dit was 1975 en ons is sedertdien vriende.
Ek het Dick afgerig en hy het my 'n paar maande bygestaan, en ek het hom na Port Townsend geneem om 'n NAUI Instructor Training -kursus by te woon, 9 dae van intense opleiding en toetsing. Dick was 'n ervare onderwyser, 'n watermens, 'n groot duiker en hy het uitstekend gevaar tydens die kursus. Ons het van 1975-1983 saamgewerk by my duikwinkel in Vancouver, WA. Een van ons hoogtepunte -ervarings was toe Dick terugkeer van sy reis na die Rooi See, waar hy geleer het om te waai. Ek het pas reëlings getref met 'n paar verskaffers en 'n verteenwoordiger om seilplanke, seile en bykomstighede in te bring, maar wat ek nodig gehad het, was 'n instrukteur. Ek het my personeel bymekaargeroep en gevra of iemand iets van windsurf weet, en Dick het gesê dat hy lesse geneem het tydens sy reis na die Rooi See. Ek het gesê "wonderlik - nou is u ons instrukteur."
Ek het goeie herinneringe aan my eerste windsurfavontuur met Dick na Vancouver Lake. Dit het ons ongeveer 10 minute geneem om oor die meer te vaar. Die wind was perfek. Toe het ons twee uur geneem om terug te roei, want ons het vergeet om te leer hoe om terug te slaan en vierde teen die wind. Later het Dick dit uiteindelik agtergekom en ek het weer gaan duik. Ons het saam ander avonture beleef, maar ek bewaar dit vir 'n ander tyd.
Dick se avonture en seeverhale:
My duikhoogtepunte is die reis wat ons na Port Hardy geneem het, 'n vakansie van 2 weke na die Rooi See, waar ek toevallig geleer het om te seil, 'n reis van een week na Palau vir Penny (Dick se vrou) se eksman se troue, 10 dae op 'n 100 'seilboot in Fidji, die Cayman -eilande saam met Tom en die beste duik ooit in die Maldive -eilande. Toe ek by die Maledive kom, het die duikgids daar gesê dat my eerste duik in die rif sou moes wees, want die vorige paar dae was dit stormagtig en die water het opgebars. Die gids het vir my gesê om nie te veel van die eerste duik te verwag nie, want die goeie dinge was buite die rif. So, amper teësinnig, het ek 'n duik van 40 'saamgeneem om 'n klein kegelvormige rif in die hoofrif. Dit was die mees skouspelagtige duik wat ek nog ooit gehad het! Fantastiese koraalkleure en meer variëteite vis as wat ek in al my ander tropiese duike gesien het. Die volgende dag het ons buite die rif gegaan en getrou aan die gids se woord, was die duik nog beter. Baie beter! Dit bevat 'n skool blou visse van ongeveer 10 tot 12 sentimeter lank wat ongeveer 5 minute lank by my geswem het en 'n oënskynlik makgemaakte Manta Ray met 'n vlerkspan van ongeveer 20 voet. En dit is geen kak nie! "
Duik altyd saam met 'n maat
Charley was een van my duikstudente in die 70's. Hy het dit baie geniet om te duik en het gou 'n seilboot van 26 voet gekoop en my genooi om 'n paar weke saam met hom die San Juan -eilande te verken. Hy het verwag dat ons baie seekos sou vang, soos ek hom vertel het van my vele vorige reise na die San Juan's, waar ek 'n groot yskas vol vis, krap, perlemoen en garnale huis toe gebring het. Die enigste voedsel wat hy op die boot saamgeneem het, was gevolglik botter, suurlemoene en broodkrummels. So, ons het na Anacortes gegaan, die boot gelanseer en op ons onvergeetlike vakansie vertrek.
Na 'n paar dae wat ons deur die eilande geswerf het, beland ons op Matia -eiland net noord van Orcas. Charley het sy rug die vorige dag seergemaak en wou 'n paar dae rus voordat hy weer in die water beland het. Ons het nie meer seekos nie, en hy het my gevra of ek die moeite wil doen om alleen te duik, aangesien hy geen etes wou oorslaan nie. Ek ook nie, so ek het aan die suidekant van die eiland gegaan na 'n plek waar ek weet dat dit 'n redelik betroubare plek is om Ling -kabeljou te vind.
Ongeveer 50 voet of so sien ek 'n mediumgrootte Ling en kon dit spies. Ek het dit aan die snaar aan my gordel gehaak en iets gaan soek vir Charley. Net 'n paar oomblikke later verskyn 'n ander Ling, en ek het weer daarin geslaag om dit te skiet en aan my gordel vas te trek. Ek gaan voort en sien gou 'n haai wat verby swem. Dit was 'n klein een, ongeveer 3 voet. Ek het min moeite daaraan gedink en het kort voor lank daarin geslaag om 'n klein rotsvis aan te skaf en dit weer aan my stringer vasgemaak. Toe ek opkyk, sien ek nog 3 haaie wat wissel van 2 tot 5 voet lank. Ek het 'n bietjie geskrik, maar ek het voortgegaan. Na 'n kort swem blyk daar nog 'n paar haaie agter my te wees. Sommige van hulle het redelik groot gelyk. Nou was dit tyd om voorsorgmaatreëls te tref. Ek het teruggekeer na my beginpunt, opgeklim na die boot en vir Charley my vis gevang. Ek het hom vertel van die haaie en dat ek seker was dat hulle my volg omdat hulle die bloed van die vis wat op my stringer was, ruik. Toe maak ek my eerste fout. Ek het vir hom gesê die hengel is so goed dat ek teruggaan om nog 'n paar Lings op te vang.
Dit was nie lank nie, toe sien ek 'n Ling van groot grootte, skiet dit en trek my stringer aan. Na nog 'n paar minute se jag kyk ek rond en is geskok om ongeveer 20-30 haaie te sien.Dit het nie lank geneem voordat hulle die vis ruik wat ek pas gespies het nie, en die woord het duidelik vinnig onder hulle versprei. Ek duik al baie jare in San Juan's en het nog nooit meer as 1 of 2 haaie teëgekom nie. Ek dink dit was my gelukkige dag.
Dit was tyd om terug te gaan langs die bodem na die boot. Op pad terug het ek die moeilike, maar verstandige besluit geneem om die Ling uit my gordel te verwyder en die aansporing wat veroorsaak het dat die haaie my gevolg het, te verwyder. Geen dobbelstene nie. Dit het net 'n paar minute geneem voordat 'n hele skool haaie verskyn het wie se getalle nou tot honderde toegeneem het. Hulle moes op 'n manier besef het dat ek die volgende maaltyd sou voorsien - op een of ander manier. Ironies genoeg het ek 'n bietjie soos 'n vis in 'n vat begin voel.
Toe ek die plek bereik wat ek gedink het net onder Charley en die seilboot was, het ek begin met wat ek geweet het 'n eng klim sou wees. Solank ek onder was, kon ek opkyk, hulle sien en hopelik enige aanvallers met my spiesgeweer afweer. Toe ek begin, omring die haaie my vinnig, en ek kyk hulpeloos toe hulle dreigend om my draai. Nou, ek het erken dat ek 'n bietjie bang was. Ek het êrens gehoor dat haaie 'n 'vertel' het wanneer hulle gaan aanval. Hulle laat sak hul borsvinne en pyl in en uit by die beoogde prooi, presies die gedrag wat ek aanskou het. Ek het vir myself gesê wat ek in die verlede aan talle studente gesê het. 'As daar haaie in die omtrek is (ek het nooit gedink dat daar so baie sou wees nie, of ek in hierdie benarde situasie sou wees), bly kalm, moenie skielik beweeg nie, en as laaste uitweg, haal u mes uit, steek u maat in die been en swem na veiligheid. " Maar ek het nie 'n maatjie gehad nie. Waar was Charley toe ek hom nodig gehad het? Hy het veilig in die boot gaan sit en waarskynlik dag gedroom oor die vis wat hy vir middagete gaan eet terwyl ek 50 feet voet onder is met 'n miljoen haaie (OK miskien net 'n paar honderd - dit is tog 'n visverhaal) droom oor wat hulle vir middagete gaan eet. En hulle het beslis honger gelyk.
Daar was ek, wrede haaie rondom, bo en onder my, en probeer my bes om nie paniekerig te raak nie en slaag amper nie daarin nie. Deur slegs my dryfvermoë te gebruik, het ek my stygingskoers baie stadig gehou en probeer om so min as moontlik te beweeg-hoewel ek op hierdie stadium nie dink dat ek veel kon doen om 'n aanval te vermy as een van die mensvreters dit sou besluit nie. was etenstyd. Dit wil voorkom asof die styging vir ewig duur, maar in werklikheid was dit net 'n minuut. Gedurende daardie tyd styg my angsvlak tot 'n hoë rooi waarskuwing toe ek kyk hoe hierdie grys massa roofdiere ronddwaal met bose kwaadwilligheid in hul oë en al hoe nader beweeg. Gee die temalied van Jaws.
Uiteindelik het ek opgeduik en wat ek gedink het 'n verligting sou wees, het onmiddellik 'n nagmerrie geword. Charley en die seilboot was weg! Ek draai vinnig om die horison en sien die boot in die verte af. Ek skree "Charley" so hard as wat ek kon, maar op daardie afstand kon hy my nie hoor nie. Ek kyk verskrik toe ek hom agter op die boot gewaar en herhaaldelik aan die motor se aansitkoord trek. Die motor begin nie en daar was geen wind nie.
Natuurlik was ek bang tydens my klim, omring deur bloeddorstige haaie, maar die oomblik toe my kop bo water was, het my vrees eksponensieel toegeneem. Skrikwekkend terwyl dit onder die water was, terwyl ek kyk hoe die haaie oral om my pyl, sodra ek die oppervlak raak, het ek geen idee gehad wat daar onder gebeur nie. Ek kon nie meer sien wat die haaie doen nie, behalwe die rugvinne aan die oppervlakte wat my bly nul het om net op die laaste sekonde weg te jaag. Alles van my nek af was kwesbaar en as ek nie kon sien wat daar onder was nie, het dit tien keer erger geword. "Bang kak" kom nie eens naby aan wat ek beleef het nie.
'N Ewigheid gaan verby terwyl ek op die oppervlak dryf en my verbeel hoe dit sou wees om deur 'n haai geëet te word. Yikes! Nog 'n ewigheid hoor ek hoe die motor begin. Halleluja. Met 'n bietjie geluk kan Charley by my uitkom voordat die haaie dit doen. Maar toe die boot uiteindelik langs my kom, kom die grootste rugvin wat ek nog ooit gesien het (naby dit) reguit op my af en sak stadig toe dit toesluit. "Dubbel en drievoudig." Toe gebeur dit. Ek voel die stamp aan die kant van my dy. U weet, as die haaikake u been sny, maar die adrenalien so sterk is dat u dit eers later voel.
Ek gryp na die boot se leer, en sover ek kan onthou, gooi ek my oor die geweer in 'n reuse sprong en beland op my rug, op die dek, met geslote oë. 'Charley', skree ek woes, 'het ek nog albei my bene?' "Ja waarom?" antwoord hy
Ek het nie gesterf as gevolg van 'n haai -byt nie, maar die vrees vir die skrikwekkendste ervaring van my lewe het my amper doodgemaak.
Terwyl ek daar op die dek lê en die Here bedank vir my uiters smal ontsnapping, vra ek vir Charley: "Wat de hel het jy so ver van die aflaaipunt gedoen?"
'Wel, u het u vrag vis afgelaai vanaf u eerste duik, en gou het ek 'n klomp haaie om die boot gesien. Ek het gedink hulle ruik die bloed van die visse wat jy geskiet het, wat uit die vuilgoed in die water drup. So ek het rondgery en probeer om hulle weg te lei toe hierdie groot suier tot agter in die boot geswem het en 'n groot hap uit die stut geneem het, wat natuurlik die enjin doodgemaak het. "
Elke matroos was mal oor sy skip. Dit was sy lewe. Waar hy 'n geweldige verantwoordelikheid gehad het en saam met sy naaste skipmaats gewoon het. As 'n mens ouer word, word sy waardering vir die skip en die vloot se ervaring sterker. 'N Persoonlike afdruk toon eienaarskap, prestasie en 'n emosie wat nooit verdwyn nie. Dit help om u trots te toon, selfs al is 'n geliefde nie meer by u nie. Elke keer as u by die afdruk loop, sal u die persoon of die vlootervaring in u hart voel (gewaarborg).
Kaptein Gries - Kaptein en magtebevelvoerder van die ekspedisiemag van die Reclaimers wat na Viridia gestuur is om die opstand teen die keiserlike bewind neer te sit.
Sersant Trosque - Trosque vergesel kaptein Gries na Viridia.
Techmarine Drumon - Drumon was 'n Techmarine wat aan boord van die Reclaimers -stakingskruiser gedien hetRevenant in die 930's M41, toe kommissaris Ciaphas Cain aangewys is as die skakelmag tydens sy sending na Viridia en die daaropvolgende strewe na die ruimtehulkSpawn of Damnation. Die Reclaimers het eers Kain se kennis gemaak toe hy aan die ander kant van 'n Dolmen -poort verskyn, en ontsnap aan die inwoners van 'n NecronTomb World wat die Space Marines op die punt gestaan ​​het om te vernietig. Kain het twee vingers verloor deur 'n blik van 'n Necron Gauss -wapen, en Drumon werk saam met Apothecary Sholer om 'n aanvullende vervanging vir die vingers te skep. Hierdie plaasvervanger het Cain vir die res van sy lewe getrou gedien. Kain het altyd moeilik om Astartes se persoonlikhede te begryp, maar dit het gelyk asof Drumon 'n voorliefde vir hom gehad het tydens Cain se tyd by die Reclaimers. Amberley Vail, Kain se biograaf, weerspieël hierdie oortuiging en verklaar dat Drumon Kain so na aan 'n vriend beskou as wat dit moontlik was vir 'n Space Marine met 'n nie-Astartes. Soms het Drumon gekies om met Kain te praat deur middel van kettingwoorde, en Kain het dit reggekry, selfs teen Drumon se transmenslike fisiologie. Drumon was een van die erewagters wat Kain na die einde van hul missie na Serendipita begelei het. Cain was in die 990's M41 weer teëgekom en was hartseer om te hoor dat Drumon een van die Reclaimers was wat aan boord was van die Spawn of Damnation, wat sonder waarskuwing in die Warp verdwyn het en nie weer gesien is nie.
Apteker Sholer - Sholer was 'n apteker van Reclaimers op die Revenant wat Techmarine Drumon gehelp het om bioniese vingers vir CommissarCiaphas Cain te bou.
Veren - Veren was 'n gevegsbroer van die Reclaimers wat die taakspan na Viridia vergesel het. Hy het kaptein Gries vergesel in die eerste aanval op Fidelity as deel van die groep van sersant Trosque.