Laastens moet die taal-in-onderwys-gesprek rekening hou met die feit dat enige poging waardeur die grondwetlike beginsels van meertaligheid in onderwysverband geïnstitusionaliseer wil word, ’n uitdagende saak gaan wees – omdat hierdie strewe ’n voortgaande, gefokusde en noukeurige onderneming gaan behels waardeur die meertalige beginsels wat reeds in die onderskeie onderwystaalbeleide lê, in ’n taalpraktyk moet neerslag vind wat gemik is op die ontwikkeling en vestiging van ’n ekonomies-kragtige meertalige gemeenskap wat tot die ekonomiese en sosiale welstand van die land bydra.
Vervolgens, juis omdat dit nié daarom gaan om die waarde van onderwys op dieselfde manier te bepaal as waarop grondgebied of markaandele gewaardeer word nie, is dit belangrik om die buitelyne te trek van die argument hoekom ons dit nie verder kan bekostig – opvoedkundig, sosiaal en monetêr – om ’n slegs Engelse hoëronderwysbedeling in Suid-Afrika te implementeer nie.
Dis verder nie ’n goeie plan om te dink dat die gebruik van net Engels op sosiale vlak die nodige kohesie in die Suid-Afrikaanse samelewing en hoëronderwyswese gaan bring nie. Reeds in 1998 maak Granville ea (1998:259) die volgende opmerking en gee daardeur aanduiding dat die groeiende hegemoniese posisie van Engels tot groter polarisasie van die Suid-Afrikaanse samelewing kan lei: