Uit die loopgraaf teen Covid-19 | Netwerk24
Uit die loopgraaf teen Covid-19
Deur Izak Smalman, Bailliepark 27 Januarie 2021 05:01
My innige simpatie aan Johann Maarman, wat sy "sonneblom-kind" weens Covid-19 verloor het. My "sonkind" is 'n verpleegsuster by 'n private hospitaal in Mpumalanga.
Sy beklee die pos van assistent-bestuurder, maar die afgelope ses maande werk sy saam met die verpleegpersoneel en is hoofsaaklik belas met die versorging van Covid-19-pasiënte.
Veertien dae gelede gaan kuier ons vir die kinders in Mpumalanga. By ons aankoms die Vrydag is slegs die twee tienerdogters tuis, die ouers by die werk. Die pa kom vroeg die middag by die huis en ons kuier. My dogter kom ook taamlik vroeg by die huis aan, net ná donker – sy werk gewoonlik tot 21:00. Haar sonnige geaardheid verbloem die afgeremdheid wat nou en dan op haar gesig vertoon.
Hulle het te min personeel by die hospitaal, twee susters is by die huis in afsondering, drie vryskut-verpleegsters het dieselfde dag vertrek na 'n begrafnis – die hospitaal het nie beheer oor die vryskut-personeel nie. Ons gesels en kuier tot laataand, 'n keer of wat bel die hospitaal oor die vordering van pasiënte, asook die dood van een.
Die personeel werk hard, hulle is gehard, dog huil soms, want as 'n pasiënt sterf, het hulle gewoonlik die persoon geken. Die vorige dag kla 'n senior dokter omdat die gras te lank is, die hospitaal gaan agteruit. Albei is seker oorwerk, want die hospitaalbestuurder antwoord: "Die tuinier moet stoepe en gange vee, hy moet in die stoor help, hy moet die lykbesorgers help en jy f***** kla oor die gras!"
Die Sondagaand word my dogter ingelig van nog 'n pasiënt wat gesterf het. Toe sy aflui, vat sy die kar se sleutel en is sy op pad na die hospitaal. Op my vraag antwoord sy oor haar skouer: "Pa, die lyksakke is op, wat gaan ek doen?"
Die tieners het saam met ons huis toe gekom, en elke aand as die ouers bel, hou ek asem op. Dit gaan taamlik goed met my kind, werk nog elke dag tot donker, dog "ons oorleef, my pa!"