Agt klimmers sterf op Mount Everest - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2022
Agt klimmers sterf op die berg Everest
Agt klimmers sterf op Mount Everest tydens 'n storm op 10 Mei 1996. Skrywer Jon Krakauer, wat self probeer het om die piek daardie jaar te klim, het 'n topverkoperboek oor die voorval geskryf, In dun lug, wat in 1997 gepubliseer is. Altesaam 15 mense het tydens die lente 1996 klimseisoen by Everest omgekom. Tussen 1980 en 2002 sterf 91 klimmers tydens die poging.
Sir Edmund Hilary en Tenzing Norgay het in 1953 die eerste manne geword wat die top van Mount Everest, die hoogste berg ter wêreld, bereik het. Alhoewel dit ongelooflik moeilik en gevaarlik was om te klim, het tegnologie teen die middel van die negentigerjare tot so ver gevorder dat selfs middelvlak klimmers kan die poging aanwend met die hulp van kundige gidse. In 1996 het 'n ongekende 17 ekspedisies - honderde klimmers - probeer om die piek van die Himalaja te skaal. Een hiervan was Sandy Pittman, 'n slegs matig ervare klimmer.
Ramp het op 10 Mei plaasgevind toe vier verskillende ekspedisies almal probeer het om die top te bereik. Gids Anatoli Boukreev het sy span vroeg in die dag na bo geneem, met Rob Hall en Scott Fischer se span naby. Toe 'n sterk storm skielik opduik, was die klimmers vasgevang in 'n benarde posisie. Selfs sterk en ervare klimmers soos Hall en Fischer, albei veterane van Everest, kon net kort afstande teen die piek sukkel. Boukreev sak af na die naaste kamp sonder sy kliënte, skynbaar in 'n beter posisie om hulle te red. (In sy boek was Krakauer baie krities oor hierdie stap. Boukreev het Krakauer se weergawe van die verhaal teengehou met sy eie in Die klim, gepubliseer in 1997.)
Hall en Fischer het by hul kliënte gebly, maar die aanhoudende storm het almal kwesbaar gemaak vir die dood toe suurstofvoorrade opraak. Alhoewel tegnologie Rob Hall toegelaat het om met sy vrou in Nieu -Seeland per satelliet te praat, was daar niks wat gedoen kon word om agt van die klimmers te red nie, insluitend Hall en Fischer, wat nie kon terugkom nie. Pittman het oorleef met slegs geringe bevrorenheid. Krakauer blameer die onervare klimmers en die gidse wat ingestem het om hulle - in ruil vir groot bedrae geld - te lei vir die tragedie.
Agt-en-negentig ander klimmers het in die lente van 1996 die hoogtepunt van Everest gehaal.
LEES MEER: 7 dinge wat u moet weet oor Mount Everest
Mount Everest is die hoogste punt op aarde. Lees meer oor die geskiedenis, die mense wat daar woon en die mense wat besoek om te klim.
Antropologie, Bewaring, Aardkunde, Geologie, Aardrykskunde, Menslike Aardrykskunde, Fisiese Aardrykskunde
Mount Everest is die hoogste van die Himalaja -berge en word op 8 849 meter (29 032 voet) beskou as die hoogste punt op aarde.
Foto deur Barry Bishop, met vergunning van die National Geographic -beeldversameling
Mount Everest is 'n hoogtepunt in die Himalaya -bergreeks. Dit is geleë tussen Nepal en Tibet, 'n outonome streek van China. Op 8,849 meter (29,032 voet) word dit beskou as die hoogste punt op aarde. In die negentiende eeu is die berg vernoem na George Everest, 'n voormalige landmeter -generaal van Indië. Die Tibetaanse naam is Chomolungma, wat 'ldquoMother Goddess of the World' beteken. & Rdquo Die Nepalese naam is Sagarmatha, wat verskillende betekenisse het.
Die eerste mense wat ooit op Everest geklim het, was Edmund Hillary ('n bergklimmer van Nieu -Seeland) en sy Tibetaanse gids Tenzing Norgay. Hulle het die berg in 1953 bestyg en hou die rekord saam. Die eerste rekords van die hoogte van Everest en rsquos kom baie vroeër, in 1856. Britse landmeters het aangeteken dat Everest die hoogste piek ter wêreld was in hul Great Trigonometrical Survey van die Indiese subkontinent.
Die berge van die Himalaja is al lank die tuiste van inheemse groepe wat in die valleie woon. Die bekendste hiervan is die Sherpa -mense. Die woord & ldquoSherpa & rdquo word dikwels gebruik om berggids te beteken, hoewel dit eintlik verwys na 'n etniese groep. Die Sherpa het waardevolle ervaring in bergklim, wat hulle aan ander klimmers kan bied. Die meeste beklimmings van Everest sou onmoontlik wees sonder die logistieke hulp en kennis van die Sherpa's. Hulle lewenswyse strek egter verder as om Everest -klimmers te help. Tradisioneel bestaan ​​hul leefstyl uit boerdery, veewag en handel. En omdat hulle die hele jaar op so 'n groot hoogte woon, is hulle gewoond aan die lae suurstofvlakke.
Klim Mount Everest het 'n gewilde ekspedisie vir bergklimmers geword. Dit is egter 'n gevaarlike onderneming. Om op Everest te klim, verg baie ervaring bergklim elders, sowel as 'n sertifikaat van goeie gesondheid, toerusting en 'n opgeleide Nepalese gids. Die sneeu en ys op die berg veroorsaak dodelike gevare soos lawines, en as gevolg van slegte weerstoestande is daar slegs 'n beperkte klimseisoen. Maar miskien is die grootste gevaar die hoogte. Die meeste klimmers is nie gewoond aan die hoë hoogte en lae suurstofvlakke nie en vertrou op gebottelde suurstof wat hulle saambring. Daarom word die oppervlakte bo 8 000 meter (26 000 voet) op Everest die & ldquodeath -sone genoem. & Klimmers wat lang periodes in hierdie streek deurbring, kan hoogtesiekte en selfs breinswelling ontwikkel.
Mount Everest & rsquos se klimbedryf het omstrede geraak. Namate die gewildheid van die klim toegeneem het, was daar meer en meer verkeersopeenhopings en rdquo, aangesien klimmers te veel tyd in die sterftesone spandeer en wag vir hul kans om na die beraad te gaan. Met meer mense het ook meer besoedeling naby die top gekom, aangesien klimmers dikwels ongewenste items langs die berg weggooi. Boonop is die Sherpa -mense uitgebuit deur klimmers, en hul tradisionele lewenswyse is deur buitelandse klimmers ontwrig. Sherpa -gidse word gekonfronteer met van die hoogste sterftesyfers in enige werksveld, teen relatief min salarisse. Die mees ontstellende, omdat baie klimmers langs die pad gesterf het en dit onmoontlik is om hul liggame op te haal, moet klimmers gereeld verby lyke reis terwyl hulle op die berg klim.
Mount Everest is die hoogste van die Himalaja -berge, en mdashat 8,849 meter (29,032 voet) en mdash's word beskou as die hoogste punt op aarde.
Die eerste opgeneemde videomateriaal van Green Boots is op 21 Mei 2001 deur die Franse klimmer Pierre Paperon verfilm. In die video word Green Boots aan sy linkerkant vertoon, met die rigting van die kruin. Volgens Paperon het Sherpas aan hom gesê dat dit die liggaam van 'n Chinese bergklimmer was wat ses maande tevore probeer klim het. 
Mettertyd het die lyk bekend geword as 'n baken op die noordelike roete en as gevolg van die verband met die dood van David Sharp.  In Mei 2014 het die liggaam van Green Boots vermis geraak, vermoedelik verwyder of begrawe, , maar is in 2015  en in 2017 gesien. [ aanhaling nodig ]
Daar word algemeen geglo dat Green Boots die Indiese klimmer, Tsewang Paljor,  was wat groen Koflach -stewels aangehad het op die dag dat hy en twee ander in sy party in 1996 probeer beraadslaag het, hoewel dit moontlik was dat die lyk in plaas daarvan dié van sy liggaam was. spanlid Dorje Morup. In die Everest -ramp van 1996 sterf agt klimmers, waaronder vyf klimmers van die Adventure Consultants en Mountain Madness -ekspedisies op die suidoostelike roete, en drie sterftes op die noordoostelike roete. Dit was die klimmers van die Indo-Tibetaanse grenspolisie (ITBP) -ekspedisie uit Indië. Die ekspedisie is gelei deur kommandant Mohinder Singh en was die eerste Indiese klim van Everest aan die oostekant. 
Op 10 Mei 1996 is Subedar Tsewang Samanla, Lance Naik Dorje Morup en hoofkonstabel Tsewang Paljor vasgevang in die sneeustorm, net kort van die top. Terwyl drie van die span van ses lede afgewys het, besluit Samanla, Morup en Paljor om na die beraad te gaan.  Omstreeks 15:45 Nepal -tyd het die drie klimmers na hul ekspedisieleier gestuur dat hulle by die top aangekom het. Hulle het 'n aanbod gebedsvlae, khatas en pitons agtergelaat. Hier het die leier Samanla besluit om ekstra tyd vir godsdienstige seremonies deur te bring en die ander twee opdrag gegee om af te trek.
Daar was daarna geen radiokontak nie. Terug by die kampe hieronder het spanlede gesien dat twee kopligte effens bokant die tweede trap beweeg, op 8,570 meter (28,117 voet). Nie een van die drie het daarin geslaag om op 8 300 meter (27 231 voet) na die hoë kamp terug te keer nie.
Later het daar twis ontstaan ​​oor die vraag of 'n span Japannese klimmers uit Fukuoka die vermiste Indiese klimmers gesien het of nie. Die groep het hul kamp om 8:15 Beijing se tyd op 8 300 meter (27 231 voet) verlaat en die beraad om 15:07 bereik. Onderweg het hulle ander op die roete teëgekom. Onbewus van die vermiste Indiërs, het hulle geglo dat hierdie ander, wat almal 'n bril en suurstofmaskers onder hul kappies gedra het, lede was van 'n klimpartytjie uit Taiwan. Tydens hul afdraande, begin om 15:30, het hulle gerapporteer dat hulle 'n onidentifiseerbare voorwerp bokant die tweede stap sien. Onder die eerste stap het hulle ingebring om 'n persoon aan 'n vaste tou te sien. Daarna het een van die klimmers, Shigekawa, groete uitgespreek met 'n onidentifiseerbare man wat daar naby gestaan ​​het. Op daardie stadium het hulle net genoeg suurstof gehad om terug te keer na C6.
Om 16:00 het die Fukuoka -partytjie by 'n Indiër in hul groep ontdek dat drie mans vermis word.  Hulle het aangebied om by die redding aan te sluit, maar is geweier. Hulle moes op 13 Mei 'n tweede party na die beraad stuur, weens slegte weer. Hulle het verskeie liggame rondom die eerste stap gesien, maar het na die top gegaan.
Aanvanklik was daar 'n paar misverstande en harde woorde oor die optrede van die Fukuoka -span, wat later verduidelik is. Volgens Reuters het die Indiese ekspedisie beweer dat die Japannese belowe het om te help met die soektog, maar eerder met hul beraadspoging vorentoe gegaan het.  Die Japannese span het ontken dat hulle die sterwende klimmers in die steek gelaat het of geweier het om op te styg, 'n bewering wat deur die Indies-Tibetaanse grenspolisie aanvaar is.  Kaptein Kohli, 'n amptenaar van die Indian Mountaineering Federation, wat vroeër die Japannese aan die kaak gestel het, het later sy bewering teruggetrek dat die Japannese berig het dat hulle die Indiërs op 10 Mei ontmoet het.
Alhoewel algemeen geglo word dat Green Boots die liggaam van hoofkonstabel Tsewang Paljor is, 'n artikel uit 1997 met die titel "The Indian Ascent of Qomolungma by the North Ridge", uitgegee deur P. M. Das, onderleier van die ekspedisie in Himalaja Journal, verhoog die moontlikheid dat dit eerder die van Lance Naik Dorje Morup kan wees. Das het geskryf dat twee klimmers om 19:30 by die koplampe afgekom het, alhoewel hulle gou uit die oog verloor het.  Die volgende dag stuur die leier van die tweede beraadgroep van die ekspedisie basiskamp wat hulle teëgekom het dat Morup stadig tussen die eerste en tweede stap beweeg. Das het geskryf dat Morup "geweier het om handskoene oor sy ryp gebitte hande aan te trek" en "sukkel om sy veiligheidskarabyn by ankerpunte los te maak."  Volgens Das het die Japannese span gehelp om hom oor te skakel na die volgende stuk tou.
Die Japannese groep het later die lyk van Tsewang Samanla bo die tweede stap ontdek. By die terugreis het die groep gevind dat Morup steeds stadig vorder. Morup is vermoedelik laat op 11 Mei oorlede. Das verklaar dat Paljor se lyk nooit gevind is nie.
'N Tweede ITBP -groep het ook by die terugkeer van die beraad op die lyke van Samanla en Morup afgekom. Das het geskryf dat hulle Morup teëgekom het "wat onder die skuiling van 'n rots naby hul afkomslyn, naby kamp 6" lê, met ongeskonde klere en sy rugsak langs hom. 
Green Boots het hom aan die begin van die 21ste eeu aangesluit by ongeveer 200 lyke wat op Everest oorgebly het.   Dit is onbekend wanneer die term "Green Boots" die taal van Everest betree het. Deur die jare het dit 'n algemene term geword, aangesien al die ekspedisies van die noordekant die lyk van die klimmer teëgekom het wat in die kalksteen -grot opgerol het. Die grot is 8.500 m hoog en lê besaai met suurstofbottels. Dit is onder die eerste stap op die pad.
'N Ander klimmer wat 'n bynaam gekry het, "Sleeping Beauty", is Francys Arsentiev, wat in 1998 oorlede is tydens 'n onsuksesvolle afdaling van Everest na 'n beraad. Haar liggaam het gebly waar sy geval het en was sigbaar tot in 2007, toe dit seremonieel weggesteek was. 
Bykomende lyke is in "Rainbow Valley", 'n gebied onder die top besaai met lyke wat helderkleurige bergklere dra.  Nog 'n ander lyk is die van Hannelore Schmatz, wat met 'n prominente posisie op die suidelike roete die bynaam "die Duitse vrou" verdien het wat sy in 1979 opgesom het, maar op 8,200 m hoogte tydens haar afkoms gesterf het.  Sy bly daar vir baie jare, maar word uiteindelik verder teen die berg gewaai. 
In 2006 is die Britse bergklimmer David Sharp deur klimmer Mark Inglis en sy party in 'n onderkoelte toestand in Green Boots 'Cave gevind. Inglis het sy styging voortgesit nadat hy radio gestuur het vir advies oor hoe om Sharp te help, wat hy nie kon gee nie. Sharp het 'n paar uur later aan uiterste koue gesterf. Ongeveer drie dosyn ander klimmers sou daardie dag by die sterwende man verbygegaan het, word voorgestel dat diegene wat hom opgemerk het Sharp vir Green Boots verwar het en daarom min aandag daaraan gegee het.  
Bure van 'gorgeous ' Gina Coladangelo vertel van skok oor Matt Hancock -verhouding
Hoe Hannelore Schmatz een van die hartverskeurendste sterftes van Mount Everest gely het
DW Hannelore Schmatz en haar man Gerhard was ywerige klimmers.
In 1979 word die Duitse bergklimmer Hannelore Schmatz die vierde vrou in die geskiedenis wat die berg van Everest bereik het. Terselfdertyd het haar 50-jarige man, Gerhard, die oudste persoon geword wat sy hoogtepunt bereik het. Beide sou merkwaardige prestasies gewees het, was dit nie vir die tragedie wat die Schmatzes net daarna getref het en met hul dood geëindig het nie.
Jare voor hul noodlottige Everest-reis het die vertroue van Schmatzes ' hoog gery na hul suksesvolle ekspedisie van 1973 na die aarde se agtste hoogste berg, Manaslu. Die kolos van 26,781 voet in Kathmandu is slegs 2,300 voet korter as Everest. Om voor te berei vir hul Everest -ekspedisie, het hulle elke jaar tot 1979 'n nuwe berg geklim - die jaar toe hul name by die tragiese lys van Mount Everest -sterftes gevoeg is.
YouTube Die bevrore lyk van Hannelore Schmatz.
Gerhard beskryf sy vrou as 'n genie in die verkryging en vervoer van ekspedisiemateriaal, terwyl hy in beheer was van logistiek en die meer tegniese aspekte van die klim. Met gereedskap en ses ander professionele klimmers aan hul sy, het die Schmatzes in Julie 1979 na Everest vertrek.
Nadat hy deur die geel band gekom het - 'n streekshoogte van 24,606 voet - het die Schmatzes die Geneva Spur deurkruis. Hulle het op 24 September die South Col -kamp op 26,200 voet bereik en die laaste hoë kamp van hul trek opgerig. Maar 'n paar dae lange sneeustorm dwing hulle om die berg af te val.
Tydens hul tweede styging het die egpaar uitmekaar gegaan en nooit besef dat hul skeuring vir ewig sou wees nie. Gerhard 's se groep het eers teruggekeer na South Col en begin met die reis na Everest se hoogtepunt. En hoewel Gerhard en sy groep die beraad op 1 Oktober bereik het, is hulle vinnig teruggesak weens verslegtende weerstoestande.
Intussen het die dalende groep Hannelore Schmatz en haar span gewaarsku dat dit te gevaarlik is om voort te gaan. Gerhard se aantekeninge beskryf sy vrou as 'n verontwaardigde, en sy het die volgende dag om 05:00 vooruitgespring. Toe Gerhard om 18:00 weer by die basiskamp aankom, word hy per radio gewaarsku dat sy vrou boontoe gekom het.
Maurus Loeffel/Flickr Schmatz was die eerste vrou wat op Mount Everest gesterf het.
Ongelukkig was Hannelore en die Amerikaanse klimmer Ray Genet albei uitputtend tydens die afdraande. Ten spyte daarvan dat hulle gewaarsku is dat hulle nie hul toevlugsoord neem nie, het hulle 'n kamp gebou en skuiling geneem. Maar hierdie skuiling is in die Death Zone gebou, en dit is onnodig om te sê dat die gebied sy naam gestand doen.
Genet is dood aan onderkoeling, wat Hannelore en twee sjerpas daartoe gelei het om woes te probeer afdaal. Tragies genoeg het haar liggaam al begin afsluit. Haar laaste woorde was eenvoudig: '#8220water … water.'
Hannelore Schmatz was die eerste vrou en die eerste Duitse onderdaan wat aan die verraderlike omgewing van Everest gesterf het. Sy het by honderde ander klimmers aangesluit wat op Mount Everest omgekom het en die bevrore waarskuwingstekens daarvan geword het. Mount Everest -liggame soos hierdie het inderdaad jare lank as rigtingwysers vir ander klimmers gedien. Maar in die geval van Hannelore Schmatz gooi die wind uiteindelik haar bevrore lyk van die kant van die Kangshung Face af, om nooit weer gesien te word nie.
Ons is baie hartseer oor sy verlies, want hy het nog soveel avonture en drome gehad om te vervul.
Elkeen wat hom ooit in enige hoedanigheid ontmoet het, sal altyd die positiewe impak wat hy op hul lewens gehad het, onthou.
"Robin is 'n baie geliefde en liefdevolle seun, broer, lewensmaat, oom en vriend."
Nepal is onder skoot oor die aantal permitte wat dit uitgereik het na oorbevolking.
Minstens 381 permitte is uitgereik - £ 8,600 elk - vir hierdie lenteseisoen.
Die 56-jarige, van Galway, Ierland, kom Vrydagoggend van die Tibetaanse kant (noord) as deel van 'n span van ses saam met drie kundige sjerpas.
Sterflinge op die berg Olympus
Deur Borgna Brunner
Sir Edmund Hillary poseer saam met die Sherpa -klimmer Tenzing Norgay op die Everest -basis.
Klimmers wat op die berg sterf, word dikwels gelaat waar hulle omkom, omdat die hoogte -effekte dit byna onmoontlik maak om lyke weg te sleep. Die wat Everest bestyg, gaan deur 'n yskoue begraafplaas vol oorblyfsels van ou tente en toerusting, leë suurstofhouers en bevrore lyke.
In 1852 het die Great Trigonometric Survey of India bepaal dat Mount Everest, tot dan toe 'n obskure Himalaja -piek, definitief as die hoogste berg ter wêreld geïdentifiseer is. Hierdie aankondiging het die internasionale verbeelding aangegryp, en binnekort word die idee om die top van die "dak van die wêreld" te bereik as die uiteindelike geografiese prestasie beskou. Pogings om Everest te klim, kon egter eers in 1921 begin, toe die verbode koninkryk Tibet sy grense vir buitestanders eers oopgemaak het.
Mallory en Irvine
Op 8 Junie 1924 het twee lede van 'n Britse ekspedisie, George Mallory en Andrew Irvine, die beraad probeer. Beroemd om sy terugvoer aan die pers? "Omdat dit daar is"? Op die vraag waarom hy Everest wou klim, het Mallory reeds twee keer misluk om die top te bereik. Die twee mans is laas opgemerk dat hulle 'sterk gaan' tot bo totdat die wolke hulle ewig om Everest draai. Hulle het daarna verdwyn.
Mallory se lyk is nie meer as 75 jaar lank gevind nie, in Mei 1999. Geen bewyse is op sy liggaam gevind nie, soos 'n kamera met foto's van die beraad, of 'n dagboekinskrywing waarin hulle die tyd van aankoms by die beraad opteken? of hierdie twee Everest -pioniers die top bereik het voordat die berg hulle doodgemaak het.
Hillary en Tenzing
Nog tien ekspedisies oor 'n tydperk van dertig jaar kon Everest nie verower nie, met 13 wat hul lewens verloor het. Toe, op 29 Mei 1953, word Edmund Hillary, 'n byeboer uit Nieu -Seeland, en Tenzing Norgay, 'n bekroonde Sherpa -klimmer, die eerste om die dak van die wêreld te bereik. Hulle klim van die Nepalese kant af, wat die beperkings op buitelanders verlig het op ongeveer dieselfde tyd as wat Tibet, in 1950 deur China binnegeval het, sy grense gesluit het.
Hillary, wat wêreldwyd beroemd geword het, het 'n held geword van die Britse ryk - die nuus het Londen net betyds bereik vir Elizabeth II se kroning? En Tenzing word deur drie afsonderlike nasies as 'n simbool van nasionale trots aangewys: Nepal, Tibet en Indië.
In die Death Zone
Alhoewel dit nie as een van die mees tegnies uitdagende berge beskou word om te klim nie (K2, die tweede hoogste berg ter wêreld, is baie moeiliker), sluit die gevare van Everest lawines, skeure, woeste winde tot 125 mph in, skielike storms, temperature van 40F onder nul, en suurstoftekort. In die "sterfgebied"? Meer as 25.000 voet? Hou die lug slegs 'n derde soveel suurstof in as op seevlak, wat die kans op onderkoeling, bevrorenheid, longoedeem op groot hoogtes (longe dodelik met vloeistof vul) en serebrale hoogtes verhoog edeem (suurstofhonger brein swel op).
Selfs as hulle suurstof in die bottel inasem, ervaar klimmers uiterste moegheid, verswakte oordeel en koördinasie, hoofpyn, naarheid, dubbele sig en soms hallusinasies. Ekspedisies spandeer maande aan akklimatisering en probeer Everest gewoonlik eers in Mei en Oktober, om die sneeu van die winter en die somermonsonne te vermy.
Na Hillary en Tenzing se klim van Everest, is ander rekords gebreek, waaronder die eerste styging deur 'n vrou, die eerste solo -klim, die eerste wat die een roete op en 'n ander afstap, en die eerste afdraande op ski's.
Messner en Habeler
Tog het geen van hierdie rekords vergelyk met die volgende ware mylpaal nie: klim Everest sonder aanvullende suurstof. Tot in Mallory, wat die gebruik van gebottelde suurstof as 'onportief' beskou het, het klimmers bevind dat hulle geen alternatief het nie.
Maar op 8 Mei 1978 het twee Tiroolse bergklimmers, Reinhold Messner en Peter Habeler, die onmoontlike bereik. Messner het besluit dat niks tussen hom en die berg sou kom wat hy op Everest sou bestyg sonder aanvullende suurstof of glad nie. Op die beraad beskryf hy homself as "niks meer as 'n smal snakende long nie."
Ongelooflik, sommige betwis die waarheid van 'n klim sonder aanvullende suurstof. Tog, twee jaar later, het Messner alle skeptisisme opgehef toe hy op 20 Augustus 1980 weer sonder suurstof na Everest bestyg het, hierdie keer solo (nog 'n Everest eerste). Om sonder suurstof te klim, het nou de rigueur geword onder die klimelite, en teen 1996 het meer as 60 mans en vroue die toppunt bereik met hul eie honger longe.
'N Yskoue begraafplaas
Sedert 1921? 2014 is Everest deur meer as 5000 mense uit meer as tagtig nasies bestyg. Minstens 260 het hul lewens verloor, wat die kans het om nie lewendig te word nie, ongeveer een uit elke 20.
In April 2014 het 'n tragedie plaasgevind toe 16 Sherpa -gidse in 'n stortvloed gesterf het. Hulle was besig om toue vir klimmers vas te maak op 'n hoogte van 19.000 voet toe die stortvloed toeslaan. Dit was die grootste dodelike ongeluk op Everest. Na die voorval het tientalle Sherpa -gidse die pos verlaat uit protes oor die reaksie van die Nepalese regering op die tragedie. Die regering het 'n verligtingsbedrag van ongeveer $ 400 aan die families van die gidse wat in die sneeustorting gesterf het, belowe. Die Sherpa -gidse was kwaad oor die vergoedingsbedrag en noem dit 'n belediging.
Die dooies word dikwels gelaat waar hulle vergaan omdat die hoogte -effekte dit byna onmoontlik maak om lyke van die berg af te sleep. Die wat Everest bestyg, gaan deur 'n yskoue begraafplaas vol oorblyfsels van ou tente en toerusting, leë suurstofhouers en bevrore lyke.
In die afgelope paar jaar het toegang tot die media tot Everest gegroei: lewendige internetberigte is van die berg af gestuur (met behulp van sonenergie), 'n Imax -filmspan het 'n klim gedokumenteer en Jon Krakauer se topverkoper -verslag oor 'n klim in Everest, In dun lug, bekendgestel het cwm, kol, sirdar, kort tou, en Hillary Step in die woordeskat van die hoofstroom -Amerika.
Gode ​​en sterflinge bo die wolke
Een van die redes vir die onlangse aandag van die media is die nuwigheid dat relatief gewone mense 'n berg Olympus aandurf wat voorheen beperk was tot bergklimgode soos Messner en Hillary. Daar is nou begeleide uitstappies op die berg, wat die debat oor die kommersialisering van Everest aanhits. Patoloë en poswerkers kan nou die voetspore van die grootste bergklimmers volg. Puriste soos Hillary betreur die gebrek aan respek vir die berg, en jong Turke spog dat hulle byna almal op die berg kan kry solank hulle in 'n behoorlike fisiese toestand is en $ 65 000 oor het.
'N Ander rede vir soveel media -aandag is die ontsettende vermorsing van menslike lewe. In Mei 1996 het agt hul lewens verloor in die grootste ramp op die berg, maar dit het ander nie verhinder om die klim net weke later te probeer nie, wat tot nog vier sterftes gelei het. Die totaal vir die jaar was vyftien. Namate die aantal klimmers toeneem, neem die dodetal toe, met Everest wat klimmers van wêreldgehalte sowel as beginner avonturiers afneem.
Met soveel ambisieuse klimmers wat vasbeslote is om Everest te skaal, het hul etiek en eensgesind strewe na persoonlike glorie onder kritiek gekom. In 2006 word vermoed dat meer as 40 klimmers verby 'n sterwende Britse klimmer gegaan het op pad na die beraad? Niemand het hom te hulp gekom nie. Dit is waar dat die hulp van 'n ernstig siek of beseerde klimmer in die doodsgebied van Everest baie gevaarlik kan wees vir jou eie lewe. Dit is ook waar dat dit uiters onregverdig is as klimmers hul eie drome moes opoffer om Everest te beklim om onverantwoordelike en swak voorbereide individue te red wat in die eerste plek nooit op die berg moes gewees het nie. Maar 'n mens wonder hoe so 'n klimmer snags slaap, wetende dat hy 'n ander een laat sterf het, ongeag die rede. Soos Hillary oor die voorval opgemerk het: "Ek dink die hele houding teenoor die berg Everest het nogal afgryslik geraak. Die mense wil net bo uitkom. Hulle gee niks om vir iemand anders wat in nood verkeer nie."
Soos in die film, het Rob Hall met sy vrou op sy radio gesels via 'n satellietverbinding wat Helen Wilton deur 'n kampterrein ongeveer 8000 voet onder hom gelê het. Hy het die nag van die sneeustorm deurgebring op 'n uitsig wat ongeveer 400 voet onder die top van Everest se 29,029 voet hoogte was. Alleen in die brutaal koue byna suurstofvrye lug het Hall die besef besef dat hy gaan sterf. Soos in die Everest film, bevestig die ware verhaal dat hy, nadat hy hul ongebore baba 'Sarah' genoem het, vir sy vrou Jan gesê het: 'Ek is lief vir jou. Slaap lekker, my liefie. Moenie bekommerd wees nie.' Dit was die laaste keer dat iemand van Hall gehoor het. -TIME.com
Watter rekeninge is die Everest film gebaseer op?
Hoeveel mense sterf tydens die Mount Everest -ramp in 1996?
Agt mense is dood tydens die Mount Everest-ramp wat op 10 tot 11 Mei 1996 plaasgevind het. Die sterftes was Scott Fischer, Rob Hall, Andy Harris, Doug Hansen, Yasuko Namba, Tsewang Samanla, Dorje Morup en Tsewang Paljor. In werklikheid, kyk na die Everest Ons het geleer van die ongeïdentifiseerde lyk wat bekend staan ​​as Green Boots (foto hieronder), wat algemeen beskou word as Tsewang Paljor, een van die agt wat omgekom het tydens die Mount Everest -ramp. Paljor was 'n konstabel by die Indo-Tibetaanse grenspolisie en was deel van 'n drie-man ekspedisie wat probeer het om die eerste Indiese span te word wat die top van Everest bereik het vanaf die noordoostelike roete. Hy het groen Koflach -stewels gedra op die dag wat sy span in 1996 opgedaag het.
Wat is die doodsone van Everest?
Die "sterfzone" is 'n algemene term wat gebruik word om 'n gebied van 'n berg bo 8 000 meter of ongeveer 26 000 voet te beskryf, waar die menslike liggaam nie meer kan akklimatiseer nie en eenvoudig begin sterf. Hoeveel opleiding ook al, sonder aanvullende suurstof kan 'n mens nie meer as ongeveer 48 uur in die sterfgebied deurbring nie, 'n gebied wat slegs op 14 berge wêreldwyd voorkom, insluitend Everest. Die suurstofvlak daar is ongeveer net 'n derde van die waarde op seevlak, wat in basiese terme beteken dat die menslike liggaam sy suurstofvoorraad vinniger sal uitput as asemhaling dit kan aanvul. Geestelike en fisiese toestande word geraak, wat klimmers laat hallusinasies ervaar, agteruitgang van liggaamlike funksies, verlies van bewussyn, 'n gevoel van langsaam verstikking en uiteindelik die dood. -Gizmodo.com
Hoeveel liggame bly daar op Mount Everest?
Tydens die ondersoek na die Everest ware verhaal, het ons geleer dat daar vandag meer as 150 liggame op die berg Everest bly. Byna almal is in die Death Zone geleë, waar sulke moeilike omstandighede die herstel van die liggame 'n selfmoordpoging maak. 'N Nepalese polisie -inspekteur en 'n Sherpa het hierdie les op die harde manier geleer toe hulle dood is terwyl hulle probeer het om die lyk van Hannelore Schmatz in 1984 te herstel. Hannelore is in 1979 dood aan uitputting toe sy net honderd meter van kamp IV af was. Klimmers wat die suidelike roete volg, kon jare lank sien hoe Hannelore se liggaam regop teen haar rugsak sit, haar oë oopmaak en haar bruin hare in die wind waai. Aan die einde van die negentigerjare het hoë winterwinde uiteindelik Hannelore se oorskot oor die rand en langs die Kangshung -gesig gevee. -Macleans.ca
Terwyl sommige van hierdie gedoemde klimmers vir ewig in skeure verlore gegaan het of in die leegte van die berg af geblaas is, bly baie steeds, gemummifiseer en betyds vasgevries. Een so 'n gebied net onder die top staan ​​bekend as Rainbow Valley vanweë die aantal lyke wat nog in hul kleurvolle klimbaadjies geklee is. -Gizmodo.com
Het Beck Weathers werklik amper geval terwyl hy die lere oorsteek?
Ja, maar die Everest film dramaties die situasie 'n bietjie. In die film verloor Josh Brolin se karakter sy voet op 'n leer terwyl 'n stortvloed daar naby afspeel. Terwyl hy sy lewe lank hou, kom Rob Hall (Jason Clarke) uit om hom te red. Jon Krakauer, skrywer van In dun lug, het bloot gesê dat Beck Weathers en Yasuko Namba al verskeie kere 'die gevaar loop om van 'n leer af te val en in 'n spleet te stort.' Weathers self het geskryf dat die navigasie deur die gevaarlike lere van die verskuiwende Khumbu -ysval is soos om ''n mier wat onder in 'n ysmasjien vasgevang is' (Links vir dood). Kyk na beeldmateriaal van regte klimmers wat die lere van die Khumbu -ysval oorsteek.
Is Beck Weathers (uitgebeeld deur Josh Brolin in die film) werklik vir dood agtergelaat?
Ja, twee keer. Dinge het eers verkeerd gegaan vir die patoloog Beck Weathers van Dallas toe die gevolge van groot hoogte en uitgebreide blootstelling aan ultravioletstraling sy oë verblind, wat onlangs verander is deur radiale keratotomie -operasie ('n voorloper van LASIK). In plaas daarvan om na die top te klim, besluit hy uiteindelik om af te daal en word swakker in die storm. Anatoli Boukreev het later opgedaag om te help, maar Weathers en die vroulike Japannese klimmer Yasuko Namba was bewusteloos en het blykbaar nie meer gered nie. Hulle het gelaat om te sterf. Teen dagbreek het Stuart Hutchison en twee Sherpa's aangekom om die status van Weathers en mede -klimmer Yasuko Namba te heroorweeg. Hulle het tot die gevolgtrekking gekom dat albei naby die dood is en besluit om hulle agter te laat, in die oortuiging dat hulle nie die afkoms sou oorleef nie.
'Ek het wakker geword in die sneeu, my oë oopgemaak, en reg voor my was my ongeliefde regterhand, wat duidelik dood was,' onthou Weathers. "It looked like a marble sculpture of a hand. I hit it on the ice and realized that so much of my tissue was dead, I wasn't feeling any pain. That had the marvelous effect of focusing my attention. I had an innate awareness that if the cavalry was going to come rescue me they would already have been there. If I didn't stand up, I realized, I was going to spend eternity on that spot." Like in the movie, Weathers thought of his family for motivation.
Ja. Like in the Everest movie, the true story reveals that Peach Weathers was instrumental in organizing her husband's helicopter rescue. She enlisted the help of her friends and fellow moms, who began calling everyone they could think of. They contacted U.S. Senator Kay Bailey Hutchison from Texas and Tom Daschle, the Democratic Senate minority leader. Daschle encouraged the State Department to act, and they reached out to David Schensted at the embassy in Kathmandu. After Schensted was turned down by several pilots, a Nepalese woman he worked with recommended Lieutenant Colonel Madan Khatri Chhetri, a Nepalese Army pilot who she suspected might accept the challenge, and he did. -DMagazine.com
Ja. While in the throes of hypoxic dementia, Andy Harris got on the radio to tell Rob Hall that he was at the oxygen cache on the South Summit but all of the tanks were empty. Rob was high on the summit ridge trying to help Doug Hansen, who was in desperate need of oxygen. Andy was confused and in bad shape himself, not realizing that there were actually two full tanks at the South Summit cache. Mike Groom tried to radio Rob to correct Andy's mistake, but his radio was malfunctioning. -Into Thin Air
Ja, die Everest true story reveals that mountaineers from the IMAX expedition discovered Rob Hall's body on their way to the summit on May 23, 1996, roughly 12 days after Hall's death from exposure. The IMAX team, which included Ed Viesturs and David Breashears, were filming the 1998 documentary Everest. The film had been in production at the time of the disaster, but shooting was postponed as the IMAX team followed Ed Viesturs up the mountain to help the stranded climbers, including Beck Weathers. The IMAX team also came across Scott Fischer's body.
Ja. When fact-checking Everest , we learned that two more recent disasters on the mountain have taken more lives. The 1996 Everest disaster claimed eight lives and was the deadliest day in Everest's recorded history until 2014, when an avalanche resulted in the deaths of 16 Nepalese guides. That toll was topped in 2015 when the Nepal earthquake caused avalanches on Everest that led to 18 deaths.
Ja. The 1997 made-for-TV movie Into Thin Air: Death on Everest was also based on the book Into Thin Air by Jon Krakauer, a journalist/mountaineer who was caught in the middle of the 1996 Mount Everest disaster while on assignment for Outside tydskrif. Krakauer was part of Rob Hall's Adventure Consultants' expedition.