Droogtehulp: Kalf is in die put | Netwerk24
Deur Christo van der Rheede 09 Oktober 2019 00:00
Die Suid-Afrikaanse bevolking neem jaarliks toe. Volgens Statistieke Suid-Afrika staan die getal nou op 58,8 miljoen inwoners teenoor 2018 se 57,9 miljoen. Dit is ongeveer 900 000 meer monde om te voed.
In sekere oorde word bereken die totaal gaan teen 2030 sowat 65 miljoen mense beloop: 6,2 miljoen meer mense wat 'n behoefte aan bekostigbare, gesonde en veilige voedsel gaan hê.
Boere word deur 'n finansiële krisis soos min in die gesig gestaar. Die uitmergelende droogte, siektes soos bek-en- klouseer, die verbod op vleis- en woluitvoer en swak ekonomiese toestande wat verbruikers se besteebare inkomste dag ná dag wegkalwe, beproef boere, hul gesinne en werkers tot die uiterste. Om nie eens te praat van die mantra van onteiening sonder vergoeding nie.
Internasionale markwoelinge en lae kommoditeitspryse hou verdere finansiële gevolge vir boere in.
Veral diegene wat vir die uitvoermark produseer, voel die markwoelinge aan hul bas.
Baie is egter in die knyp en gaan nie finansieel oorleef as die regering nie met 'n plan vorendag kom nie.
Om te kan uitvoer, verg groot kapitaaluitleg. So verdien die land broodnodige buitelandse valuta, word werk geskep en is 'n uitvoerwaardeketting oor jare heen ontwikkel wat by die beste ter wêreld kan kers vashou.
Vir 'n regering wat voedselsekerheid as 'n strategiese prioriteit beskou, word hopeloos te min begrip getoon vir kommersiële boere se finansiële dilemma.
Waar is die finansiële hulppakket?
Die Australiese regering staan boere, plaaswerkers en landelike gemeenskappe in droogtegeteisterde gebiede by met 'n verskeidenheid hulppakkette, dienste en ondersteuningsmeganismes. Boere kan byvoorbeeld aansoek doen om verskeie toelaes om finansieel te oorleef en om uitgawes te dek wat verband hou met advies en opleiding.
Gemeenskapsorganisasies help met onder meer koopbewyse vir voedsel, vervoer, die gedeeltelike betaling van munisipale rekeninge, kospakkies, klere en skoolgeld.
Die droogte is weer as 'n nasionale ramp geklassifiseer. Dis alles positief, maar die krisis bly verdiep.
Kommersiële boere se noodsaaklike rol as primêre voedselprodusente en hul sleutelrol in die landbouwaardeketting word nie heeltemal na waarde geag nie. Veral nie deur die regering nie.
Terwyl die fokus moet val op hoe Suid-Afrika sy groeiende bevolking van kos moet voorsien, asook hoe die kommersiële landbouwaardeketting ondersteun kan word om werkskepping en landelike ekonomiese ontwikkeling teweeg te bring en hoe dit met die res van die wêreld kan meeding, word dit voortdurend onderwerp aan 'n toksiese politieke magspel. Dit bring net verdere verarming en verhongering van ons landelike gemeenskappe mee.